Msza Katyńska w Strachówce - w 70 rocznicę zbrodni - "dęby pamięci"(1)

Niedziela Miłosierdzia 2010 - Polska po wypadku w Smoleńsku

Prawdę się czyta całym sobą.
Prawdę czytamy całym swoim życiem. Bardzo wiele osób mówi, że reakcją na wiadomość o wczorajszej tragedii było: „Niemożliwe. Nie mogę uwierzyć. Nie dociera to do mnie”.

Moja reakcja na wiadomość o problemach z lądowaniem prezydenckiego samolotu w Smoleńsku była od razu inna - „Ta opcja jest wielce prawdopodobna”. Bo – jest bardzo wiele bo. Wśród nich problemy techniczne samolotu nie są najważniejsze. Przede wszystkim, bo: mam świężą pamięć incydentu przy jakimś lądowaniu w Gruzji, inny incydent gruzinski, i dlaczego w ogóle zaplanowane były dwie odrębne uroczystości w Katyniu, pierwsza z premierem, druga z prezydentem, bo „kłótnia o lot do Brukseli”, bo skąd się wziął tak niezwykły skład prezydenckiego samolotu ... Skąd te małe i wielkie kłótnie w naszym życiu publicznym, na górze i na dole w gminach???? Problemy techniczne Tupolewa są daleko na mojej liście. Na czele listy są braki w rozpoznawaniu i uznawaniu prawdy, braki sumienia, oraz braki profesjonalizmu, prawie na każdym poziomie życia publicznego. Część to dziedzictwo narodowe, część - po peerelowskie.
Nawet naczynia z arcorocu akumulują uderzenia, rysy, wstrząsy - w końcu się rozsypują.
Staram się widzieć rzeczywistość w całości, nie pokawałkowaną na politykę, kulturę, religię, naukę. Pierwsza wzmianka o trudnościach przy lądowaniu, była dla mnie przekazem: „Ta opcja jest wielce prawdopodobna”. Myślę, że wiele osób może tak myśleć, ale nie chcą tego przyznać nawet przed sobą.

Prawdę czytamy całym sobą. Rozumem, pamięcią, ciałem, duchem, sercem (uczuciami), miłością i lękami. Człowiek jest jednością. Od początku życia, do końca. „Scalam wspomnienia po wszystkich marzeniach” – napisałem w wierszu sprzed 38 lat.

Byliśmy w kościele na 12.00. Zamiast państwowych 2 minut ciszy, była kościelna Koronka do Miłosierdzia Bożego. Ksiądz Andrzej w kazaniu wspominał przyjaciół i znajomych księży, którzy zginęli w Smoleńsku: ks. prof. Ryszard Rumianka, rektora UKSW, ks. inf. Zdzisława Króla, ks. gen. bpa Tadeusza Płoskiego, ks. gen. abpa prawosławnego Mirona Chodakowskiego. Modlił się także za "przyjaciół Rosjan". Msza była koncelebrowana, odprawiał ją także ks. Marcin ze zgromadzenia Misji dla Afryki.
Zdjęcia robię, gdy moje oczy spostrzega jakiś fragment rzeczywistości, który do mnie przemówi układem punktów, obiektów, kolorów, które ułożą się w ciekawie zrównoważony kadr.
Prawdę, która odciśnie się we mnie, przekazuję dalej. Tak pojmuję nakaz „Nie po to jest prawda, by pod korcem stała.... Idźcie i głoście Dobrą Nowinę”.

Po mszy, jeszcze wsiadając do samochodu, dzieci – jeden przez drugiego – chciały powiedzieć, jak im się spodobał nowy ksiądz. Bo tak pięknie czytał, patrzył, był. Pytały, czy nasza parafia dostała wikarego Jakże by chciały.
Po powrocie do domu to była ich pierwsza narracja do mamy.

Prawdę poznajemy całym sobą. Od najmłodszych lat. Każdy człowiek - niepowtarzalna osoba we Wszechświecie.

Rozmawiajmy częściej o śmierci, nie czekając na kolejne nekrologi. Te nas nie ominą. W sobotę zmarła także zwykła osoba, a przecież najważniejsza na świecie dla naszych przyjaciół, Agnieszki i Adama. Znaliśmy ich mamę, modlimy się razem z nimi.
W poniedziałek jest pogrzeb śp. pani Balowej, we wtorek msza katyńska i posadzenie "dębów pamięci", w środę msza żałobna za parę prezydencką i ofiary ze Smoleńska.

PS.
Chętnie dzisiaj czytam "Bema pamięci rapsod żałobny" (i słucham w wykonaniu Czesława Niemena), i w ogóle Cypriana Norwida ("Do Stanisławy Hornowskiej", "Śmierć", "Dziecko i krzyż", "Co to jest Ojczyzna" itd.)

Wigilia Niedzieli Miłosierdzia 2010

Każda tragedia konfrontuje nas z prawdą ostateczną. Napewno z ostateczną prawdą naszego życia.

1. Krzyż lotników, 29.8.1971
2. Krzyż Misji z 2001
3. Jan Paweł II przed kościołem
4. Figura Matki Bożej obok mapy przed budynkiem Urzędu Gminy

Musiałem pojechać pod kościół. I pod pomnik lotników, którzy zginęli na placu obok. Wziąłem pleciony różaniec - kupiony w greko-katolickiej katedrze św. Jura we Lwowie - na szyję, i aparat fotograficzny na ramię. Tak reaguję w podobnych sytuacjach. Każdy ma swój barometr współodczuwania. Nie każdy skacze przez płot stoczni, nie każdy rzuca się do powrotu do Polski z Francji w grudniu 1980 roku. W moich żyłach płynie strumyczek katyńskiej i solidarnościowej krwi.
Podobnie zareagowałem po zabójstwie kobiety w tutejszych okolicach: „Musimy tam jechać. Musimy być, modlić się z tymi, których dotknęło nieszczęście. Z rodzinami ofiary, sprawców, młodych ludzi żyjących na tym terenie. Przyjechaliśmy do Jadowa, spotkaliśmy się z nimi, daliśmy świadectwo”.
I po wypadku lotniczym, w którym zginęli rodzice, siostra i szwagier mojego ucznia, licealisty. Odrzuciłem gazety. Potrzebowałem ciszy. Napisałem wiersz.

Podobnie przeżywałem tragiczny wypadek dwóch pilotów obok kościoła w Strachówce, gdy miałem 18 lat.

Refleksje z samolotu.
Każdy lot był dla mnie okazją do długich medytacji. Pewnie z nich wyrastała refleksja, że gdyby miało dojść do wypadku, to przecież nie byłbym sam. Byłbym we wspólnocie współpasażerów. Nie chciałbym ich opuścić. Nie mógłbym. Ze względu na odrobine wiary, którą zachowałem, z tej, ktora została mi przekazana z pokolenia na pokolenie. I ze względu na zbawienie, które osobiście, świadomie, przyjąłem. Całym sercem i całym rozumem. Jestem dlatego coś winny innym na tym świecie.
Muszę jakoś znosić samego siebie. No, i wy musicie znosić mnie. Jestem inny.

Nie zgadzam się z tymi, którzy powtarzają, że nikt nie był przygotowany na to, co się stało. Przecież co najmniej od środy przeżywamy Katyń. A codziennie, jako ludzie wierzący, powtarzamy "w godzinę śmierci naszej - módl się za nami". Ja, przez ostatnie dni pogrążony byłem w lekturze wojennego pamiętnika Andrzeja Króla. Bardziej byłem z nimi w Annopolu i w Warszawie 1939 roku, niż w Annopolu i Strachówce 2010. I byłem z majorem Kazimierzem Jackowskim w Putivlskim obozie, a później w Kozielsku, na koniec w Katyniu. Więc kto ma prawo grać na fałszywej nucie "nikt nie był/nie jest przygotowany".
My, ludzie wierzący, jesteśmy przygotowani na więcej, niż się światu wydaje.

Musiałem pojechać pod kościół. Kiedyś pewnie posunąłbym się dalej. Biłbym w dzwony. Na znak wspólnoty. Na modlitwę. Na jakiś znak. Zmartwychwstania?

Katecheza - między Niedzielą Zmartwychwstania a Niedzielą Miłosierdzia

Ksiądz Fabian Powała, proboszcz par. Przemienieni Pańskiego w Trawach, i sympatyczna klasa 4, z Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej.

Wielka Niedziela w Annopolu - dedykowane Jaśkowi

Właśnie zauważylem twój wpis na blogu. Zaraz przeczytam. Też pomyślałem o tobie, jak widzisz!
Strasznie się rozpisałem wieczorem. Objętościowo i wagowo. Zrozumiałe, że musiałem zebrać siły długim snem.

Wielkanoc/Wielka Sobota 2010

W tych zdjęciach z liturgii WIelkiej Soboty są zawarte moje życzenia dla awszystkich przyjaciół w realu i w Internecie. Wierzącym i niewierzącym.
Życzę wspólnoty, w której można przeżywać największe tajemnice życia. Wystarczy mieć wiarę małą jak ziarno gorczycy i rozum wielki jak szafę. Fides et ratio.
Więcej refleksji, jak zwykle, na blogu.

Tajemnica Krzyża - Wielki Piątek i 5 rocznica śmierci Jana Pawła II