O generale i generaliach

Trzy programy telewizyjne z udziałem generała Jaruzelskiego mam przed oczami. Ponad rok temu w „Teraz My” (TVN), później u Lisa (TVP2), i ostatni czwartek w „Punkcie widzenia” (TVP2). Pierwszy mnie poruszył, drugi znudził, trzeci zaciekawił. W „Teraz My” zobaczyłem zakłamanego starca. U Lisa była wazelina. Wczoraj kultura i galanteria.
Zakłamany starzec to ostre określenie, może za ostre, trudno znaleźć adekwatne. Usłyszałem wtedy pokrętne odpowiedzi. O zachowaniu na pogrzebie matki najbardziej. Został przed kościołem, nie wszedł, bo chciał być lojalny wobec żołnierzy. Był ich zwierzchnikiem i ... doktryny antyreligijnej. To jest dla mnie słaby punkt w jego wyjaśnieniach. Wobec kogo i czego bywał lojalny przez całe życie?

W "Punkcie widzenia" padło pytanie o drogę przemiany z anty-rosyjskiej na pro. Dziadek powstaniec 1863, ojciec legionista 1920, zesłańcy syberyjscy, ojciec tam zmarł, on sam dostał szkołę życia. W dzieciństwie był ministrantem, przez 6 lat chodził do szkół katolickich prowadzonych przez zakon Marianów na Bielanach w Warszawie.
Nie usłyszałem dobrej odpowiedzi. Ja pytam o to samo, o drogę przemiany. Mam swoja prostą teorię - blask (splendor) kariery. Żeby zrobić karierę trzeba było przylgnąć do drugiej strony i być im całkowicie lojalnym. Najbardziej mnie interesują implikacje filozoficzno-światopoglądowe jego przemian.
Padło pytanie ze strony redaktora - „Czy jest pan nadal człowiekiem wierzącym”. Generał najpierw pochwalił kościół, jego zasługi dla Polski, ewangelię i Kazanie na Górze, potem wyznał, że osobistej wiary już w nim nie ma. Nic nadzwyczajnego, każdy ma wolność w sprawach światopoglądowych.

Dlaczego na tej kwestii koncentruję swoją uwagę? Bo tu upatruję źródło takich postaw jak lojalność, wierność, honor itd. Jestem lojalny wobec czegoś (kogoś) z kim związałem swój los. Skoro związał się z drugą stroną historii własnej i rodzinnej... To jest najsłabszy punkt jego życiorysu. Pewnie świadomie i nieświadomie stara się usprawiedliwiać nie tylko przed historykami i politykami, ale chyba najbardziej wobec przodków. Przejście na stronę materialistycznego ateizmu może go, w jego własnych oczach, usprawiedliwiać wobec przodków, religijnych patriotów. Kocham was nadal, ale żyjemy, jesteśmy, należymy do dwóch różnych światów. W różnych światach jest różne poczucie wierności, honoru, patriotyzmu (od słowa "pater" - ojciec), odpowiedzialności... Ot, taka moja prosta teoryjka dla trudnych życiorysów.

Generał jest inteligentny, ale wybiórczy. Bierze to, co mu odpowiada na danym etapie życia. Jak zrozumieć lojalność wobec aktualnych układów, i brak wierności wartościom większym, starszym, uniwersalnym? W TVN bardzo się denerwował pytaniami o życie osobiste, a na wszystkie przykłady mordów politycznych za jego rządów odpowiadał „zbieg okoliczności, przypadek”. Podobnie zbyt prosto(prostacko?) kwitował swój udział w inwazji w Czechosłowacji i strzelanie do ludzi na Wybrzeżu 1970. Wszystko co złe, to wypadek przy pracy. A lojalność wobec bezbronnych ofiar, wierność wartościom, honor żołnierza i patriotyzm, honor syna wreszcie? W Czechach nie maja wątpliwości, kto po roku 1968 jest bohaterem i patriota, a kto służalcem i zdrajcą. Palach nie mógł znieść zdrady i nikczemności i się spalił cały. W Polsce ofiarę całopalną ze swojego życia złożył Ryszard Siwiec. Generałowie otrzymali gaże i awanse. Funkcjonariusze zbrodniczych reżimów też się tłumaczyli wypełnianiem rozkazów i lojalnością. Zostali osądzeni. Generał Jaruzelski nie tylko rozkazy wykonywał, on rozkazy wydawał.
Czy słowo „przepraszam” za stan wojenny, w kontekście całego życiorysu, jest adekwatne? podziwiam Palacha, jestem dumny z ulicy Ryszarda Siwca w Pradze. Nie chciałbym chodzić, ani mieszkać na ulicy generała Jaruzelskiego.
Czy na pewno nie odpowiada się za to, jakim reżimom i system się służy? Jakim wartościom? Czy dzisiaj jest do pomyślenia uznać kogoś, kto służy systemowi, który łamie prawa człowieka, za bohatera? Za patriotę? Ruszmy te dylematy, bo sami wpadniemy w podobne pułapki.

Kiedy tłumaczy stan wojenny, przywołuje daty: 4 listopada – spotkanie z prymasem Glempem i Wałęsą, 12 grudnia - „że można było jeszcze wszystko powstrzymać do ostatniej chwili”. Też mam te daty zapisane w swoim notatniku "Rok 1981 - Ziarno Solidarności". Ale z zupełnie innej strony. Od strony nadziei. 12 grudnia byłem na Jasnej Górze. Dziękowaliśmy za zakończenie strajku studentów. Był w tym pomysł ks. prof. Helmuta Jurosa, podsunięty prymasowi. Studenci ATK (dzisiaj UKSW) zaakceptowali. W tamtych dniach żyłem radością i nadzieją rodzącej się polskiej podmiotowości, która wyrażała się w powstającej Konferencji (wspólnoty) Rektorów Wyższych Uczelni i trwającego Kongresu Kultury Polskiej .
Generał koncentruje się bez reszty na zagrożeniach, z wymyślonym „wieszaniem polskich komunistów”. On nie widzi nawet, że tym nas obraża. Potwierdza, że żyjemy w dwóch światach, w dwóch Polskach, dwóch patriotyzmach. Tu leży zdechły pies pogrzebany. W jego przemianie - kiedy zmienił światopogląd, bo było mu to potrzebne dla robienia kariery. Potem już nie będzie w stanie rozumieć ani matki, ani ojca, ani prochów przodków. Przeszedł na drugą stronę. Pozostanie jej lojalny, bo tak kazała logika kariery życiowej.
Generał nie będzie potem w stanie rozumieć tego, czym żyłem ja: radością i nadzieją. Nie będzie już w stanie rozumieć drugiej strony, nas. Tak, jak nie mógł mnie zrozumieć i nie był w stanie przyjąć mojego argumentowania milicyjny dowódca odcinka na Krakowskim Przedmieściu w 1979 roku. On widział tylko masy i zarządzanie masami. Materialistyczna, marksistowska teoria człowieka i chrześcijański personalizm inaczej widzą tego samego człowieka, jego zachowania i jego sytuacje życiowe. Czy konsekwencje dawnego reżimu (ustroju, dwóch światów) nie tłumaczy podziałów dzisiejszych? Konsekwencje marksistowskiej materialistycznej (anty-personalistycznej, anty-religijnej, anty-wolnościowej, anty-prawom-człowieka-i-obywatela, anty na bardzo wielu frontach) ideologii nie zostały dotąd opisane, pokazane.

Generał bardzo zabiega o swoją prawdę historii, zwłaszcza decyzji o stanie wojennym. Brak mi w tych rozmowach, w tej jego wykładni, zdystansowania się do złego systemu i fatalnej ideologii, którym służył. Czy jemu nie brakuje wiary, której się pozbył (wyrzekł)? Czy ten deficyt wiary w prawdę obiektywną, większą od każdego z nas, nie zmusza go do zbytniej ekwilibrystyki intelektualnej. O tym bym chciał z nim porozmawiać. O sprawach większych niż stan wojenny. Stan wojenny jest wynikiem całego jego życiorysu, przekonań, lojalności i zdrad, a nie tylko czynników politycznych z 13 grudnia 1981 roku.

Każdy z nas broni swoich decyzji. Pod koniec życia każdy chyba szuka i broni sensu swojego życia. Czy każde życie da się obronić? Czy każde wartości, którym się służyło, które uzasadniały nasze decyzje i lojalności, dadzą się obronić? „Nikt z nas nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie”. To, co my sami mówimy o sobie i swoim życiu to jedno, ale drugie, stokroć ważniejsze i obiektywne (wieczne) - to świat wartości.

Co do uczestnictwa generała-prezydenta Jaruzelskiego w posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Narodowego u prezydenta Komorowskiego, tez mam swoje zdanie. Nie mam z tym problemu. Nie widzę w tym niczego aferalnego. Przecież nikt nie unieważnił prezydentury generała. To akurat rozumiem. Wypaczanie historii przez ignorowanie mnie, jako pierwszego wójta Strachówki wytykam Kazimierzowi Łapce (nie zaprosił mnie na żadną uroczystość, ani spotkanie w gminie, ani razu przez 16 lat). Nie odpłacajmy pięknym za nadobne.

***

Prosiliśmy wczoraj w modlitwie o sprawny samochód i od rana samochód działa. Kto i co zadziałało? Jak? Z jednej strony, w samochodzie? Nie wiem. Z drugiej, ciekawszej, w nas i poza nami. Też wiem nie wszystko, choć więcej niż z mechaniki samochodowej (mimo dwóch lat na SiMRze). Musimy umieć obserwować i rejestrować fakty. W świecie zewnętrznym, widzialnym, materialnym i w świecie wewnętrznym, niewidzialnym, duchowym.
Jaki jest status świadomości, podmiotu świadomości, czystego "ja”? „Tyle tajemnic, dogmatów, zdrad, powrotów, różańców, kwiatów, i nowe wciąż nawrócenia”.

Cóż mówić o wielkich sprawach Początku i Końca, skoro ignorujemy, lekceważymy zwykłe codzienne doświadczenia? Skoro one nie są nawet opisane i wciągnięte do rejestru tzw. fundamentalnych doświadczeń życiowych?
No więc, jak to jest z tym samochodem i naszą modlitwą wczorajszą? Jest to dobry punkt wyjścia dla kolejnej medytacji. Medytacja może stać się rozmową (dialogiem) z Bogiem. Świętych obcowanie. Czyli nie tylko słowo na słowo, ale byt na byt. Całość na całość. Idź na całość. Idź na Całość. Idź na CAŁOŚĆ.

***

Hela i inni bierzmowani szukają konfesjonału. Współczuję im. Pamiętam piekielne męki związane ze spowiedzią. To się tylko ładnie mówi, że w osobie księdza jest sam Bóg. Nie wątpię zresztą, że jest. W osobie, ale nie musi być w jego psychice, kulturze, intelekcie i zachowaniach. Są wyjątki. Ale codzienność strasznie skrzeczy. Trzeba się bardzo zmagać ze sobą, żeby podejść do niewiadomej osoby w czarnej sutannie, w komży i stule. Oczywiście, że jest wielkim osobistym zwycięstwem jeśli się to uda. A co! Też jestem osobą. Jestem sobą! To jest moje życie, moje czyny, moja odpowiedzialność itd. Przecież teraz w telewizji pokazują wszystko. Wszytko można tam opowiedzieć, wszystko wyznać. Każdy ma prawo sądzić, błądzić, szukać, wykłócać się o swoje życie i siebie samego. Tak jest. Niech takie nastawienie dodaje wam sił przed konfesjonałem. Trudno, każą, pójdę, może się wzmocnię. Oby. Oby. Idźcie. Nie dajcie się nieznajomemu w czarnej sutannie, w komży i stule. Najważniejsza jest ta walka wewnętrzna, to wewnętrzne dojrzewanie. Najważniejszego zresztą nie widać ! Rożne momenty mogą być najważniejsze w tej trudnej przygodzie. Rachunek sumienia? Tak, jest potrzebny i bardzo pomocny. Ale niech to będzie cały rachunek, także radości, spotkań z duchowym wymiarem samego siebie i Boga. Z radościami, z mnożeniem, dzieleniem, dodawaniem i odejmowaniem. Rachunek sumienia to nie jest rachunek zła. Niech nigdy nie będzie to czarnowidztwo zła. Sumienie to nie zsyp na śmieci. To wewnętrzne sanktuarium – tajemnicza komnata w nas, gdzie króluje Duchowy Obraz Najwyższego Dobra, Miłości, Pokoju, Świętości. Wejdź tam. Niech nikt nie straszy sumieniem. Sumienie nie zżera, ono chce adorować wraz z naszym najgłębszym „ja”. W nim my chcemy spotkać i adorować. Boli, gdy nie możemy, gdy coś przeszkadza, uwiera.
Rachunek, postanowienia, żal i nowe życie. Odrestaurowane, umocnione, pobłogosławione spotkaniem z samym sobą, z innym i z Bogiem. Victoria! I tak w koło Macieju. „Homo sum, humani nihil a me alienum puto” :-)

Widziane z "daleka"

Siadam i piszę. Taki głos wewnętrzny zobaczyłem, usłyszałem, poczułem. Lepiej chyba "taką myśl", takie "wewnętrzne spostrzeżenie". Coś mnie skłania, popędza - rób to szybko, bo ucieknie. Dotyczy głównie wczorajszego faktu, ale wiąże się i z dzisiejszymi.
W poczcie mailowej była przesyłka. Spodziewając się złego, nie otwierałem. W takich sytuacjach proszę Grażynę, żeby sprawdziła (jak saper). Tak bywa w dobrych małżeństwach, a może tylko z dobrymi żonami.
A jednak sam zajrzałem.

Zajrzałem, bo nagle przyszła do mnie siła wewnętrzna. Siła się zrodziła pod pływem słuchania i oglądania filmiku na Yotube. Tego filmiku - Jak Polska zmieniła świat. Oglądaniu towarzyszyły (i nadal towarzyszą) silne, pozytywne emocje. Filmik jest bodźcem, bodziec wyzwala emocje, po których - z dołączającą się pamięcią, wiarą i rozumem (duszą? całym sobą? z podmiotem tych przeżyć świadomych, z moim najgłębszym "ja") - zsuwam się coraz głębiej w siebie, w rzeczywistość, taką, jaką się we mnie zapisała przed 30 laty.

Od czego otrzymałem siłę do otwarcia maila? Może zostałem po drodze wyzwolony od uwarunkowań bieżących (dosyć subiektywnych), przez bardziej zobiektywizowaną rzeczywistość?! W jakiej mierze jest to rzeczywistość taka, jaką jest?
Uwrażliwienie na rzeczywistość zewnętrzną i wewnętrzną - widzenie, słyszenie, czucie, rozumienie z wiarą - jest początkiem mądrości. Szperanie w sobie zawsze prowadzi do pytań, a raczej do zderzenia z Bogiem. Wojujący ateiści zderzają się z czym innym, ale to oni sami muszą powiedzieć, z czym.

Dzisiaj słucham bardzo spokojnym (zobiektywizowanym?) uchem i sercem tego samego filmiku. Ale zobaczymy, jak będę się zmieniać od środka, jak odtworzę całą wczorajszą listę i dorzucę może coś jeszcze. Któraś nuta, któraś litera trafi mnie w punkt i padnę na deski. Każdy z nas jest laboratorium wiary i rozumu. A czy prawda nie ma cech osobowych? Chyba musi, skoro cała jest tylko w Bogu. Tylko taka osobowa prawda może przemówić do osoby i ją tak głęboko, całościowo poruszyć, wzruszyć. Czy może tak poruszyć prawda, którą się poznaje i ogarnia tylko rozumem? Czy musi to być prawda, którą, owszem, poznaje się rozumem, ale w którą też się wierzy? Poruszyć może chyba tylko to, co jest pełnią, całością. A tę poznajemy całym sobą, całościowo - wiarą i rozumem. Dziękuję Ci - ciągle i ciągle - Janie Pawle, a właściwie Karolu, za takie "dogmatyczne" powiązanie tych dwóch władz poznawczych homo sapiens.

Słucham chłodnym okiem (wewnętrznym), ale jestem równie pięknie zasłuchany jak wczoraj. Dzisiaj z akcentem na międzynarodowość przeżyć. Chciałbym poznać Jocelyn z Australii(?), która zrobiła ten filmik. Co myślała, co czuła? Jaką piękną osobą musi być. Czy zachwyciła się historią z dalekiego kraju, czy jest tylko sprawnym filmowcem?
Ile osób w Polsce czuje dumę, że Polska zmieniła świat? Że zostaliśmy, bez pytania nas o zgodę, depozytariuszami skarbu globalnego - Jana Pawła II i Solidarności?
Mając taki skarb narodowy o globalnym wymiarze, my się "lubujemy różnić" ze względu na ocenę Lecha Wałęsy, potem długo nic, Lecha Kaczyńskiego, katastrofę pod Smoleńskiem, po drodze nawet o Józefa Piłsudskiego i kardynała Wyszyńskiego, Czesława Miłosza, Wisławę Szymborską, albo Jaruzelskiego, Glempa i Janusza Palikota! Niezły melanż.
Jocelyn, z daleka, umieściła także Lecha i Marię Kaczyńską w swoich (solidarnościowych) obrazkach. Czy komuś może to przeszkadzać? Ani mi w głowie, lubię pełnię, całość. A dzisiaj może by dołożyła rozbitego Tupolewa. Kiedyś Jan Nowak Jeziorański miał audycję w Wolnej Europie(!) pt. "Widziane z daleka". Jak się zejdzie w siebie głębiej, głębiej - to też jest się daleko.

Znalazłem swoją rzeczywistość, może tylko swój kawałek rzeczywistości, za którą odpowiadam. Czy zdążę ją poznać i opisać? Na pewno nie. Taka jest jej natura, że ciągle się rozszerza. Jak Wszechświat? Im dalej się posuniesz, tym szersze widoki się roztoczą przed tobą. W nieskończoność.

Gdybym był literatem, miałbym o czym pisać. Koło 60-tki! Ale ja jestem... sam nie wiem kim. Poszukującym? Widzącym? Chyba to ostatnie - "ja wypatruję drzewom drogę burz...".
Chodź, albo siadaj i pisz. Rusz się perypatetyku. Siądź sofisto - to nie tylko zabawa słowami, to nasze życie. Nasza wieczność, dotykalna już tu i teraz? Czemu nie. W pewien sposób.

Medytacja o odzyskanej wolności

Mała biała koperta, niczym wielki płat śniegu, nastraja mnie do długiej medytacji.
Medytacja zaczyna się od myśli. Myśl przychodzi na żądanie, albo spada z nieba. Ta przyszła wraz z listonoszem. W kopercie jest zaproszenie na II Zwyczajna Sesję Rady Gminy, w porządku której jest zaprzysiężenie nowego wójta. Piotr obejmuje rządy.
Ostateczny koniec PRL w Strachówce. Historyczna 1-sza kadencja była za krótka i wisiały nad nią intrygi, zdrada i przewrót Kazimierza Łapki. Teraz nie ma takich zagrożeń. Może być łatwiej, trudniej, jak to w życiu, ale on już nie wróci. Zachodzą zmiany pokoleniowe i inne, globalne. Takich przedstawicieli starego systemu i przeterminowanego myślenia już nie będzie.

Małą biała koperta z zaproszeniem przyszła pierwszy raz od 16 lat! To jest miara perfidii i zacofania Kazika Łapki.

Ciężko będzie odbudowywać, a właściwie budować od nowa normalność. Potrzebny jest ogromny wysiłek wszystkich myślących i aktywnych mieszkańców. Nie tylko Piotra - wójta. Musi narodzić się coś takiego jak gminna opinia publiczna. Publicznej dyskusji o wspólnych sprawach brakowało najbardziej. Ogromną winę dla jej braku mają ci, którzy z racji wykształcenia i powołania powinni tę opinię współkształtować, a przynajmniej stale być obecnymi w dyskusji o sprawach publicznych. Nie da się szybko tego braku nadrobić, ale rachunek sumienia jest konieczny. Budowanie normalnych stosunków w gminie, między nami, bez prawdy o minionych 16 latach, będzie budowaniem iluzji, budowaniem na kolejnym fałszywym fundamencie. Psu na budę. Taki fałsz wyszedłby za jakiś czas z jeszcze większą niszczycielską siłą.

Ja nie mam problemu z nienawiścią, z przebaczeniem itp. Nienawiści nie znam w ogóle i nie chcę studiować jej mroków. Zdolność przebaczania uratowały moja psychikę, kiedy ściśniętego między dwoma SB-kami, z pistoletem uwierającym w żebra, wywozili mnie z legionowskiego posterunku MO - jako "przywódcę młodzieżowej grupy terrorystycznej" - w "nieznanym kierunku". Wyobraźnia, zbudowana na przekazanych mi wartościach, podsunęła mi obraz "anonimowego" (zawsze ma jakieś święte wezwanie :-)) kościoła, w której moglibyśmy przekazywać sobie znak pokoju. Chciałem myśleć o tych oficerach, jako o zwykłych ludziach, rodzinnych, w jakiejś miejscowości.
Przebaczać chcę bez końca. Według porad ewangelicznych. Osobiście przebaczyć można tylko to, co jest uznane i wyznane. Boga mogę także prosić, aby przebaczył tym, którzy "nie wiedzieli, co czynią". Jasne. Ale jak przebaczać złodziejowi, który mówi, że nie ukradł i nie odda. Takich trzeba chyba izolować i leczyć. Ale nawet w takich przypadkach gotów jestem wysłuchać autorytetów moralnych, i jeśli mi wyjaśnią, zmienię zdanie.

Nikt nie wychodzi z tak długiej i tak wielkiej zapaści (reżimu) o własnych siłach. Na szczęście nie brakuje organizacji w sferze NGO, które maja już duże doświadczenie w diagnozowaniu i budowaniu społeczeństwa obywatelskiego. Społeczeństwo obywatelskie nie rodzi się od góry, ale od dołu. Bez poważnej dyskusji nic się nie zmieni. Trudno się jej nauczyć na starość, niektórzy pewnie do końca życia będą tylko szu-szu-szu po kątach. Milknąc, gdy nie-swój się zbliża. C. Norwid w "Kółku" (rodzinnym) kpi, a więcej płacze nad nimi. Ale jest jeszcze nowe pokolenie. Ono niestety też jest mało widoczne, nawet w Internecie, w dyskusji o wspólnych sprawach. "Jak niewiele jest ludzi, i jak nie ma prawie, pragnących się objawić". ALE INNEJ DROGI NIE MA. Anonimy są drogą do piekła (anty-solidarności, anty-religii, anty-honoru, anty-ojczyzny).

Wierzę, że Solidarność, Bóg, Honor, Ojczyzna zakrólują w gminie. Mam nadzieję, że zasiądę jeszcze w gminnym kręgu chrześcijan (młodych, lub starych) nad Księgą Życia, nad sprawą rodziny i rodzinnej modlitwy. Nad wartościami, które nigdy się nie starzeją.
Nie jestem bez winy. Jestem grzesznikiem. Ale od 20, a właściwie 30 lat pracuję nad rozsławianiem Strachówki, mojej małej ojczyzny. Wielu zwalczało mnie odwracając wiarę i rozum do góry nogami. Ich solidarnością, bożkiem, "honorem" i "patriotyzmem" był ich krewniak, albo tylko gwarant pozycji i interesów - Kazimierz Łapka. Ja, według nich, byłem anty-katechetą.

Nie mam kłopotów z przebaczeniem. Nie miałem też żadnej władzy, żeby komuś szkodzić. Nie walczę z ludźmi, tylko z fałszem. Bez szczerości trudno się spotkać i przebaczyć. Chcę/chcemy skorzystać z każdej okazji do głębszego spojrzenia Bogu i sobie w oczy. Zaraz po I turze wyborów samorządowych nasz Komitet Wyborczy Wyborców "Wspólnota i Dziękczynienie" zamówił mszę świętą dziękczynną za wyniki wyborów. Chcieliśmy jak najszybciej, ale nie w niedzielę, najbliższy termin u księdza był we wtorek 21 grudnia, godz. 7.30. Chcemy budować - życie prywatne, rodzinne i wspólnotowe - na trwałym fundamencie.

Dostaliśmy (Grażyna i ja) zaproszenie na mszę rocznicową stanu wojennego w Wołominie i rozdanie Aniołów Ziemi Wołomińskiej. Zaprzysiężenie wójta Piotrka odbędzie się 14 grudnia, dzień po smutnej rocznicy. Tej znaczącej symboliki nie sposób nie zauważyć.

Piszę bloga. Tu i tam. Każdy może policzyć i zmierzyć zdania i słowa. Blog jest o tym, co w krótkiej zapowiedzi na początku. Tak się złożyło, że w języku angielskim. Chciałem pisać do całego świata. Małe obszczekiwania na gminnych opłotkach nie jest moim celem. Jest nim wiara i rozum, wielkie sprawy bytu i egzystencji. Wokół nich stale się kręci moje myślenie i medytacje. Adoracja i kontemplacja. Vade-mecum.

Przez przypadek wpadłem dziś na chwilę na stronę Kolonie Caritas 2010 - ile radości z oglądania i czytania wpisów. Tam była ta prawdziwa, ta Boża i ludzka Strachówka-RzN, dla której pracuję 20/30 lat. Nic a nic, nie jestem gołosłowny. Choć nawet tam nie byłem :-)

Dzisiaj prawie wszystko się bada, zanim podejmie się decyzję. Index uniwersytetu Michigan ma wpływ na warszawskich inwestorów giełdowych, a może i na cenę w stacji paliw koło ciebie. Index podał, że w USA ilość zezwoleń na budowy domów wzrosła o 4,9 procent, a ilość rozpoczętych budów domów aż o 8,2 procent. Wzrost nastąpił tylko i wyłącznie dlatego, że o 36 procent wzrosła ilość budynków wielorodzinnych. W kategorii domy jednorodzinne nastąpił spadek.
Szkoda, że nie bada się deficytu wartości w naszym życiu. Konfesjonały nie podają statystyk. Ale pewnie można i ten wymiar mierzyć (ekonomia wartości :-)) - tylko kto chciałby się tym wykresem kierować??

Może my, wspólnota lokalna w Strachówce-Rzeczpospolitej Norwidowskiej!

Bierzmowanie Strachówki

bp Romaniuk z pracownikami UG Strachówka 1994

Tytuł nawiązuje do sławnego "bierzmowania dziejów" na Placu Zwycięstwa. Byłem tam, w kościelnej służbie porządkowej, jako odpowiedzialny za pewien odcinek Krakowskiego Przedmieścia i jednego z wejść na plac. Byłem, słuchałem, śpiewałem, klaskałem, przeżywałem. Piszę na świadectwo.

Biskupa Kazimierza Romaniuka witałem po raz pierwszy w imieniu katechetów w Legionowie. Pamiętam oś mojego przemówienia. Wybrałem prawdę o biskupach, jako "zwieńczeniach budowli". Biskup chyba zwrócił uwagę na moją "teologię". Ja odebrałem biskupa Kazimierza, jako trochę wyniosłego naukowca. Był to początek lat 80-tych. Z zachowaniem właściwych proporcji, to były początki - Jego biskupowania i mojego katechizowania.

Spotkań z biskupem w Strachówce nie zliczę. Niektóre wryły się w pamięć.
- Całkiem prywatne między kościołem a plebanią - ja z Grażyną i trójką wówczas dzieci, rodziną świeckiego gospodarza miejsca, wójta. Łazarz był w wózeczku, biskup zainteresował się biblijnym imieniem. Zawsze mnie przez lata pytał "jak tam Łazarz?" Przyszedł mu nawet do głowy pomysł, aby namawiać księży nowo powstających parafii (kościołów), żeby wzięli to imię pod uwagę, jako wezwanie swoich wspólnot, lub budowli. Miłe, bardzo spontaniczne. Już nie myślałem o biskupie Kazimierzu, jako o wyniosłym naukowcu.

W 1994 roku pojechałem do biskupa, jako do pasterza nowej diecezji, po poradę. Prosiłem biskupa-naukowca o podpowiedź, kogo zaprosić ze świata nauk teologicznych, aby wygłosił wykład na temat wspólnoty na spotkaniu wójtów, burmistrzów i samorządowców z rejonu (powiatu) jakie zorganizowaliśmy w sali konferencyjnej Urzędu Gminy. Biskup zaskoczył mnie kompletnie swoja spontaniczna odpowiedzią - "ja do was przyjadę". To było pamiętne spotkanie. Zasłużyło na ozdobną kartę w kronikach (historii) gminy. W naszym domu na honorowym miejscu znajduje się zdjęcie z biskupem Kazimierzem Romaniukiem i wszystkimi pracownikami urzędu.

Co więcej? Jest notatka ze spotkania samorządowego z  biskupem, w Przeglądzie Katolickim, 15 maja 1994, sygnowana KR, czyżby Kazimierz Romaniuk? No bo nikt inny nie mógł jej napisać!

Jakby dalszym ciągiem tamtej wizyty było nawiedzenie Matki Bożej Annopolskiej i naszego domu, przy okazji poświęcenia szkoły w Rozalinie. Pojechałem do kurii na Floriańskiej, jak do "siebie". Byłem (i jestem) katechetą. Bywałem tam regularnie, także na opłatkach i świątecznych "jajkach" katechetycznych i ze strażakami (ich katedralna świątynia).
Wziąłem ze sobą zdjęcia dokumentujące "starożytność" naszej Matki Bożej i jej kościelność. Na zdjęciach były liczne msze święte pod figurą. Na jednym z nich był Andrzej Madej. "O prawie biskup" - zareagował bp. ordynariusz. "Biskupi jako zwieńczenia budowli" - znów mi się skojarzyło. W tych dwóch słowach usłyszałem 2-tysięczne echo biskupiej wspólnoty.

bp Romaniuk u Matki Bożej Annopolskiej 1995

Biskup na kolonii Annopola? TAK. Z sąsiedniego gospodarstwa wyszedł dziekan Małogoszcza, ks. Józef Król. Tu wypoczywał i się modlił ppłk. Kazimierz Jackowski zamordowany w Katyniu. Tu zawsze się żyło wiarą i patriotyzmem, i sztuką, i miłością do Bolesława Prusa i Cypriana Norwida. Na półce z książkami stoi u nas Biblia w tłumaczeniu ks. Wujka, i Biblia Tysiąclecia, i Biblia Poznańska i Biblia Warszawsko-Praska z dedykacją autora-tłumacza. Jesteśmy kościołem. Tu jest Polska.

Tym razem do bierzmowania idzie z naszej rodziny tylko Hela. Bierzmowanie jest wielkim wydarzeniem w rodzinie katechety. Z pokolenia na pokolenie! Ojciec wziął imię Ignacy, na cześć księdza Skorupki, ja - Andrzej, nie pamiętam, czym się kierowałem. Przygotowywał mnie chyba ksiądz Zygmunt Wudarkiewicz, przyjaciel rodziny.
Po latach ja przygotowywałem wielkie grupy, z pomocą starszej młodzieży i Grażyny. Grupy sięgały liczebnością 250 osób!!! Ci, co się orientują, co to znaczy, łapali się za głowę. Biskupi zaś podziwiali atmosferę skupienia tak wielkiej wspólnoty. Wspólnota jest kluczem mego katechizowania i innej posługi w kościele. Dzisiaj, dzięki dzieciom, czujemy się członkami wspólnoty Dzieła Nowego Tysiąclecia. Razem z nimi uczestniczymy w spotkaniach organizowanych w Domu Słowa Bożego im. bpa Kazimierza Romaniuka, na Grochowskiej w Warszawie, przy Rondzie Wiatraczna.

Na tłumnych przyjęciach z biskupem (biskupami) na plebanii księdza Antoniego siadałem na końcu stołu. Czasem robiłem zdjęcia.

Dziewięć lat temu musiałem publicznie, na zebraniu katechetów, w obecności biskupów prosić o modlitwę za Strachówkę. Lekceważone były podstawowe prawa. Lekceważony był człowiek.
Dzisiaj znów muszę prosić biskupa (biskupów) o interwencję. Lekceważony jest kościół. Lekceważona jest wiara i rozum. Potrzebna jest interwencja z wysoka. Konieczna jest otwarta dyskusja: w szkole, w Radzie Gminy, w kościele lokalnym i diecezjalnym.

Marzę o takich czasach, gdy każdy biskup będzie chętnie odwiedzał nasze domy i pisząc do nas listy będzie się podpisywał "wasz brat". Wtedy kościół przetrwa, bez obaw.
"NIECH ZSTĄPI DUCH TWÓJ I ODNOWI OBLICZE TEJ ZIEMI".

Adwent, Król Wszechświata i "tu jest Polska"

Tak się dzisiaj potoczyły katechezy:
- zaniosłem dziś uczniom cały świat, Wszechświat. Zacząłem od komety Hartleya-2. Zamysł miałem taki: kometa, Gwiazda Betlejemska, początek i koniec roku kościelnego, Adwent i niedziela Jezusa Króla Wszechświata. Jedne klasy pozwoliły na coś, inne prawie na nic. Zwieńczeniem była refleksja modlitewna na odchodne, o g. 14.45 w klasie 3.

Konkluzja: Jezus zgodził się na śmierć, nie uciekał, nie ukrywał się. Przyjął śmierć, żeby wypełnić pusty Kosmos sensem. Przyjął śmierć, aby każdy, kto ją przyjmie razem z Nim, i to, co potem, nie był sam z lękiem śmierci, nicości, kosmicznej pustki. Jest Królem życia, śmierci i Wszechświata. Pierwszy raz, tak to zobaczyłem i nazwałem.

A banda anonimowych wrogów szkoły, całej wspólnoty lokalnej, grasuje, sprowadziła wizytatorki z kuratorium wczoraj. Ludzie bez twarzy, bez imienia, bez honoru i tożsamości chcą zniszczyć Rzeczpospolitą Norwidowską?
O nierozumni i nikczemni ludzi. Anonimy na inne słowa nie zasługują. Niszczą szkołę, niszczą przyszłość swoich dzieci, niszczą nauczycieli. Oni - sfrustrowani i zjednoczeni przegrani wrogowie szkoły.

Tu jest Polska. Spójrzcie na zdjęcie!

List z przesłaniem ojca Andrzeja Madeja, OMI, z Turkmenistanu/Kazachstanu, na Dzień Modlitw za Kościół na Wschodzie

Kochany Jozefie, drodzy Przyjaciele,

Spełniam prośbę i odpowiadam na wasz list. Piszę z Astany, stolicy Kazachstanu, w wigilię świętego Apostoła Andrzeja. Oczekujemy tu kardynala Tarcisio Bertone, watykańskiego sekretarza stanu, wraz z relikwiami świętego Andrzeja Apostola, brata Piotra Apostola. Czcigodny gosc z Rzymu ma w imieniu papieża Benedykta XVI wręczyć ten dar chrzescijanom Azji - katolikom i prawoslawnym Kazachstanu!

Dziekuję wam, że pamiętacie o kościele na Wschodzie, a takze dziekuję za modlitwe za mnie, odkupionego przez Jezusa grzesznika.

Oto moje przeslanie dla was, kochani:

"W kazdorazowym wyznaniu wiary wychwalamy Boga Stwórcę i Zbawcę"


1. Wierzę w Boga Ojca Wszechmogacego Stworzyciela nieba i ziemi...

To bardzo wazne afirmowanie - Bóg mnie stworzył, nie ja sam siebie ...
Bóg mnie stworzył... to znaczy, że tym samym, On sam nadał sens mojemu życiu, stworzył mnie mądrze.
Nie jestem więc uprawniony, nie moge, nie powinienem tego sensu nie przyjac, odrzucić ten sens, przeinaczac, lub nadawac inny sen - NIŻ BOZY - swojemu zyciu i zyciu innych ludzi ...
Dlaczego o tym wam piszę?
Dlaczego, że dziś jest dużo znakow niezgody z Bogiem, w postaci nieakceptacji swego zycia z takim sensem jaki mu nadał sam Pan Bóg... niezgoda, owo "NIE" – nie będę żył tak, jak chce Bóg, nie będę akceptował Jego woli – jest niczym innym, jak nieposłuszeństwem wobec Stwórcy, pochodną owego pierwszego nieposłuszeństwa naszych rodziców Adama i Ewy w Raju.

Nezgoda na swą płeć, niezgoda na swój wygląd, nieposłuszeństwo wobec 10 Bożych Przykażań, brak szacunku dl aświętości, miłości i życia... życia od poczęcia aż do naturalnej smierci... - są mówieniem Bogu "NIE", są próba postawienia w miejsce Stwórcy samego sienie ...
Takie próby sa podcinaniem korzeni naszego istnienia, są próba samounicestwienia się ...
Są zarazem "NIE" wobec człowieka, aż po śmierc samobójczą włącznie !

Są grzechem, za który winniśmy Boga przepraszać w swoim imieniu i w imieniu innych ludzi...

Jezus rodząc się w Betlejem był posłuszny Ojcu, zaakceptował wszystko, co składa się na ludzkie życie. Wszystko... z wyjatkiem grzechu!


Chwała Jezusowi - On jest wielkim, największym "TAK" wobec Boga, a tym samym wobec człowieka.

W Chrystusowym "TAK"
Andrzej
Wasz brat

PS.
O konsekwencjach wiary w Boga Zbawiającego w następnym liscie.

Zagubiony post

Pod adresem mojego bloga na "republice" wyświetla się komunikat - "Nie ma takiego adresu". To nie jest prawda. Stało się to po 21.00. Jutro będę sprawdzał. Na razie daję tutaj.

JEST ZWYCIĘSTWO. PIOTREK WYGRAŁ Z OSZUSTEM!!!!!

(Nd. g. 13.10) - "Uczmy się oceniać dobra doczesne i miłować wieczne" - to pierwsza mądrość, która dziś obiła mi się o uszy. Z radiowej mszy. Filozofia jest w tekstach mszy św (liturgicznych). Dobra z różnych półek. Przypomnienie wogóle, że nie tylko w supermarketach, ale i w życiu są dolne i górne półki. Dobre.
Rzadko się chyba mówi o górnej półce wartości. W debatach publicznych, medialnych, wszystko wydaje się byc wrzucone do jednego worka. Warto przypominać, że jest górna półka dóbr i wartości.

Weźmy na przykład życie publiczne w gminie. Czy można przegłosować przyzwoitość, wstyd, uczciwość, honor, prawdę, prawdziwe zasługi i prawdziwe dobro?

Doczesne i wieczne. Zewnętrzne i wewnętrzne. Materialne i duchowe. Widzialne i niewidzialne. Język nie ma trudności z rozróżnianiem rzeczywistości. Praktyka komunikacji społecznej ma ogromne. Czemu się tak dzieje? Każda katecheza jest kroplą drążącą skałę. Nie ma wiary bez myslenia. Wiara i rozum muszą zawsze iść w parze.

Usłyszę, przeczytam, przypomnę sobie, ni z tego ni z owego - zapisuję. Mądrość przychodzi, przychodzi.... świeci, świeci... objawia się, objawia.Oglądać ją, nazywać, opisywać, dzielić się - co za łaska. Jestem zrośnięty z blogiem. Kiedy wyświetla się ekran, część pokoju przychodzi z jego jasnością. Jestem. I tu i tam. Jestem zakorzeniony w czymś większym.

"Im więcej transparentności, im więcej przejrzystości, im większe przekonanie, że sprawa jest absolutnie przejrzysta, tym lepiej" - mówi w jakimś wywiadzie Donald Tusk.

"Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.... upodoba sobie w bojaźni Pańskiej. Nie będzie sądził z pozorów ni wyrokował według pogłosek... wyzwoli biedaka, który Go wzywa, i ubogiego, co nie ma opieki. Zmiłuje się nad biednym i ubogim, nędzarza ocali od śmierci... To, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję. A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie i zgodnie jednymi ustami wielbili Boga ... Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was - ku chwale Boga... Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego; wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże... Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone..." - to wyczesałem z dzisiajszych czytań.

Głos już na dobrego kandydata oddaliśmy. Na tego, który nie ucieka się do oszukiwania bezbronnych starszych ludzi.

( g. 21.21) - Jest mi czasem smutno, bo nie ma z kim porozmawiać o duszy, o życiu wiecznym, o sensie świata człowieka, o kulturze, o wierze i rozumie. Pewnie, że tym lepiej jest żyć, niż rozmawiać. Ale i rozmawiać warto. A nie ma z kim. A jak by było, to coś przeszkadza, w nas, albo poza nami.

Smutno jest mi, że tylu ludzi przyjęło Łapkową narrację o mnie. Tylu ludzi powtarza - "gdyby nie mąż, to Grażyna miałaby większe szanse, niech on się nie odzywa, nie pokazuje, niech milczy, niech nie robi cyrku w kościele". Smutno mi, że tylu ludzi przy Łapce zatraciło swój osąd i krytycyzm.
Jeśli Łapkowa narracja o mnie jest prawdziwa, to kto jest autorem "Ziarna Solidarności" ? Kto zorganizował spotkanie i zredagował "List młodzieży do Papieża" ? Kto ułożył program wizyty nauczycieli z zagranicy, w tym mszę międzynarodową, na której ludzie płakali, a niektórzy spotkali po wielu latach Boga, albo własną duszę? Kto witał i żegnał i prosił w waszym imieniu biskupów przyjeżdżających do Strachówki, żebu udzielać sakramentu bierzmowania, czyli kto prosił o dary Ducha Świętego dla waszych dzieci? Kto naucza dzieci od 28 lat, a w Strachówce od lat 20 (bezpłatnie, jako wójt I kadencji, 1990-1994, chodziłem za księdza Krupskiego do 8 klasy), prawdy o Bogu i o człowieku?
Więc kto tu jest wewnętrznie podzielony? Nie mozna być całe zycie diabłem i aniołem. Oto jeden z dowodów, jak wielkie oddziaływanie na ludzkie dusze i sumienia ma Kazimierz Łapka. Złowrogą władzą duchową! Więc jest mi smutno, że aż Bogu smutno.

A jeśli ja to wszytko czyniłem mocą z wysoka, to kim wy jesteście?

Dlaczego teraz mi się zebrało tyle pytań? Nie, nie teraz. One stale są we mnie. Czasem jakiś cytat, wiadomość w telewizji, albo jakaś fraza tekstu przeczytanego, czy zasłyszanego, układa melodię. Czasem śpiewam elegię.
A Grażyna siedzi po nocy w komisji wyborczej (mężowie zaufania nie biorą tzw. diety) i strzeże demokracji. Jak Andrzej Król w 1919 roku. Królów ludzie szanowali i do dziś wspominają z ogromnym szacunkiem. Żyli w wielkiej przyjaźni z nauczycielami ze szkoły w Rozalinie: Dobrowolskimi, Janiną Wojnarowiczówną, Wachowiczem. Eh, jak jeden człowiek może spodlić życie. Ilu ludzi będzie dzisiaj na niego głosować?

(g. 22.00) - Po wieczornej modlitwie z dziećmi muszę dopisac i to: modlitwa jest dowodem na istnienie Boga. W modlitwie odnajdujemy własna jedność i tożsamość. Stawiamy najistotniejsze pytania i znajdujemy najgłębsze odpowiedzi. Jest też niezastąpionym spoiwem społecznym.

(Niedziela, 5 grudnia 2010)