Dzień szkolnej wigilii (1)

Filmiki będą jutro. Tu, lub na fb :-)

Zdjęcia obrazują większe sprawy niż się wydaje. Widać, kto buduje wspólnotę i działa ze wszystkimi i dla wszystkich, a kto nie. Ci drudzy jeszcze nie raz będą chcieli dzielić i skłócać.

Dzień szkolnej wigilii (2)

Wigilia to dzień przed. Czuwanie, oczekiwanie na. Kiedyś miał dla mnie znaczenie, czułem odświętność. Dzisiaj nie czekam w szkole na nic. Więc byłem w jej budynku dopóki musiałem. Lekcje skończyłem, zdjęcia zrobiłem, Zygmunt zadzwonił, że samochód zrobiony. Wróciłem do domu uwożąc choinkę, którą nam wczoraj kupił pan Krzysiek.

Zygmuntowi wieczna chwała. Wczoraj nas odwiózł, dzisiaj po nas przyjechał zaraz po godz. 7.00, samochód nareperował. Jak się nadziękować, wywdzięczyć?

Do szkoły jechać musiałem. Ważyłem wewnętrznie kilkadziesiąt ton, nie zaciągnąłby mnie i w sto koni, ale Zygmunt potrafi.
Noc była pusta, ale mnie już chyba nie zwycięży. Dałem sobie radę. Grażyna znosi to gorzej. Rozmyślam w ciemności, teraz bardzo jasnej, księżycowej, z wielka wprawą. Mógłbym zagrać Bilbo w Rivendell. Byle duch się miał o co zahaczyć, a mój od dłuższego czasu ma. Żywot dopełniony nie ma tu co więcej szukać, chyba, że to dla was bardziej pożyteczne.

Myśli kręcą się wokół tego samego - jak łatwo manipulować ludźmi, którzy boją się objawić. Niektórzy sami wtedy zaczynają atakować, byle obronić swoje status quo i swój sposób myślenie, a może raczej nie-myślenia. To nie jest problem Kapaona(ów). Nie uciekniecie przed nim. Wcześniej, czy później, jak się rozprawią z nami, wezmą się za innych. Po trupach dążą do władzy. Tego problemu nie rozwiążą żadne dwustronne rozmowy. Kogo z kim? Ktoś wie? Bo ja nie.
Zawsze piszę swoje własne zdanie, za które jestem gotów ponieść całkowitą odpowiedzialność. Podaję fakty, albo osobiste refleksje.

Wiele osób mówi, że nie czytało mojego bloga, ale wszyscy wiedzą, że źle piszę i nie mogę mieć racji. Mimo, że wyliczam fakty! Wiele osób w gminie wie, że Kapaon nigdy nie może mieć racji, bo tak mówił były wójt przez 16 lat. Młodzi wychowali się w takiej plotce. Łapki nie ma, metodologia pozostała. Ktoś następny się nią posłuży. Już to odczułem. Ale chociaż to we mnie walą, większość interpretatorów stosuje zasadę "kowal ukradł, młynarza powiesili". Mnie obsmarowują do kuratora, skarżą do sądu za wyimaginowane łamanie ciszy wyborczej, włamują na konto w Internecie, zmawiają się za plecami, aby wystąpić o zmianę nauczyciela itd.itp. Mnie atakują, a kto inny czuje się atakowany i pokrzywdzony! Paradne. Tak było też za czasów Łapki, on ustalił zasady współżycia w gminie. Na jak długo?! Co bym wtedy na niego nie powiedział, a był zdrajcą, oszustem, krzywoprzysięzcą, to i tak ja byłem winien, bo o tym pisałem. Ba, oskarżają mnie, że zniszczyłem człowieka i jego rodzinę. Ktoś nawet namawiał Grażynę przed II turą, żeby porozmawiała ze starym wójtem i się z nim dogadała. Dziś mnie każą się dogadywać, z innym graczem na scenie lokalnych rozgrywek. Nic nie rozumieją. Tak samo ci, którzy powtarzają formułkę - "że ja szkodzę Grażynie". Po raz pierwszy usłyszałem ten slogan na początku października. Powtarzają do dziś. A nie łatwiej spytać Grażyny, kto jej pomaga, a kto szkodzi?!

Sens mojego bycia w szkole ratują niektóre klasy, z którymi można poszukiwać prawdy. Wspólnie, nie będąc wcale zmuszonym do bycia super i prawie nad-nauczycielem. Wystarczy być sobą i szanując się nawzajem otwierać na większe perspektywy poznawcze.

Lubię chodzić po korytarzu z wielką zapalona świecą, zdegradowanym paschałem. Niosę światło Chrystusa. Jesteśmy (świeca i ja) znakiem.

Klasie piątej kazałem rozpoznawać fakty i mity wokół Bożego Narodzenia. Robili tabelkę. Sam miałem w ręku wydruk z komputera: co jest w Ewangelii u św. Łukasza, a co u Mateusza. Co można wiedzieć o czyimś dzieciństwie po kilkudziesięciu latach? Nawet własnego ojca i matki, nie mówiąc o pradziadkach. Nie ma wiary bez myślenia. Niech przeszukają swoje domowe biblioteki i pół Internetu. Pod choinką i na talerzu raczej nowych faktów nie znajdą i Bóg im się nie narodzi :-(
SZUKAJCIE A ZNAJDZIECIE!

W przerwie zaszedłem po okulary do gabinetu dyrektora i zesztywniałem jeszcze bardziej. Grażyna odbierała telefon. Każdy telefon niesie grozę. Taki jest dla mnie klimat obecnej szkoły. Łapki nie ma, klimat jeszcze trwa. Takie są fakty, spisałem je niejeden raz. Donosy, anonimy, telefony, wizytacje, pretensje rodziców, fałszywe usmiechy niektórych, ich próby ustawiania nauczycieli, ataki na Grażynę i na mnie. Taki jest dla mnie (nas?) klimat. Taka jest cena, którą płacimy za Rzeczpospolitą Norwidowską - nasze dobro wspólne. Czyje? Przecież pięć lat czekaliśmy na zaakceptowanie przez radę gminy - co samo w sobie jest bezsensem - nazwy. Czy wszyscy się z tym faktem pogodzili?

Brakowało mi punktu zaczepienia do tego posta, do czasu reakcji jaką wywołał we mnie głupi telefon do dyrektora. Brakowało przez długie nocne godziny, a i potem. Po telefonie złapałem kartkę, był punkt zaczepienia, był początek posta.

Nie poszedłem do "0", sorry Mirka. Poszedłem na zastępstwo do czwartej, na j.polski. O dziwo, dużo łatwiej prowadzić język polski, niż religię. Choć metodę zastosowałem tę samą (coś podobnego stosuję również na blogu). Prowokowanie do myślenia i dzielenie się ze sobą jego owocami.
Temat z podręcznika - "Na podwórku". W książce trzy obrazki i wiersz Anny Kamieńskiej. Skoro trzy, to niech szukają podobieństw i różnic. Tak dochodzi się w fenomenologii do rozróżniania i definicji bytów. Do czego są podobne, w czym różne. Taki punkt jest we wszystkich testach z języka angielskiego, w części ustnej (FCE itd.)Uczniowie spróbowali sami i wyszło. To prosta metoda określania, czym coś jest. Trzeba rozróżniać byty, po to mamy rozum. Hermeneutyka i fenomenologia są stosowane w pedagogice. Tak samo w dziedzinie wiary. Wiara bez myślenia staje się zabobonem.
Wprowadziłem także na lekcji jedno nowe słowo - "rekreacja". Zdefiniowaliśmy je słownikowo, zaczynając od przedrostka "re" - coś czynić ponownie, jak renowacja, rekolekcje, ale nie rekin. Kreacje dziewczyny znają - stworzyć coś z ubrania na specjalne okazje. Jest kreator, a przede wszystkim Creator. I to poszło łatwo, przyjęli ze zrozumieniem. Wiem, popełniłem błąd zaniedbania, powinienem zdefiniować na co najmniej trzy sposoby. Tego uczyli nas w Krakowie, Mary i Amber z Gonzaga University, USA. Potem jeszcze przeczytaliśmy na lekcji wiersz o tym, że nikt nie musi wszystkiego wiedzieć i wszystkiego rozumieć. Nie musisz, ale próbuj. Metoda różnicowania jest bardzo pomocna. Podobała mi się lekcja, dała mi dużo do myślenia. Ale i tak wiem, że ani oficjalna szkoła, ani oficjalny kościół nie potrzebują filozofującego katechety.

Opisane wyżej problemy nie są tylko problemami Kapaonów. To jest problem genetyczny Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Każdy kto się w dzieje nasze wczyta, powie o naszej idei "niepospolita". Brzmi zagadkowo?

Na radzie zabrakło mi takiego rozwinięcia naszej rozmowy, które poszłoby torem definiowania przez różnicowanie, żebyśmy doszli do konsensusu. Możemy się różnić wyznaniowo, politycznie, materialnie i światopoglądowo, ale mamy wspólne metody (m.in. OK - Ocenianie Kształtujace, co ja nazywam na swój użytek PP - Pedagogiką Podmiotową). Od dawna suszę głowę Grażynie-dyrektorowi, że konieczne jest wypracowanie większego konsensusu. Kto kogo lubi, a kogo nie - ma mniejsze znaczenie. Ja "znak pokoju" każdemu podam (tak jak byłemu wójtowi 11 Listopada) i nawet opłatkiem się połamię, życząc wszystkim darów Ducha Świętego (sobie też)- DAR MĄDROŚCI na przykład -
1/ Uzdalnia nas do tego, że potrafimy przeżywać swoje życie w świetle ostatecznego celu. Ujawnia nam prawdziwy sens naszego życia. Ukierunkowuje nasze serce i działanie ku Bogu, ku ostatecznemu celowi. Umiejętność patrzenia na świat, drugiego człowieka, na siebie samego przez pryzmat wiary. Czyli tak, jak na rzeczywistość ziemską patrzy Pan Bóg. Ostatecznym celem człowieka jest zbawienie, jest zjednoczenie z Bogiem.
Dzięki temu chrześcijanin zawsze ma poczucie sensu życia
2/rozumu,
3/rady,
4/męstwa,
5/umiejętności,
6/pobożności,
7bojaźni Bożej.

Jasełka były nietypowe, bo gimnazjalne. Prawdziwe dla wieku wykonawców. Jak wśród ich codzienności odnaleźć dobre duchy i wzory mądrych kolegów i koleżanek. Jak przeciwstawić się złym podszeptom. Jak być sobą w każdym środowisku i żadnemu nie ulec. Mieć kręgosłup. Wymagać od siebie, nawet gdyby inni nie wymagali od nas. To mógłby być mój scenariusz, chętnie bym się pod nim podpisał. Było w nim echo metody ignacjańskiej "rozeznawania duchów". Pedagogika ignacjańska też jest warta dyskusji na naszych radach pegagogicznych.

Po ostatnich warsztatach nt. jak radzić sobie ze soba i z pokusami, gimnazjaliści, w tym nasz syn Andrzej, mieli kolejna okazję dorastać do życia. Dięki wychowawczyni Renacie, dzięki pedagogom. Widziałem i słyszałem u własnego syna, jak to było ważne i jak nas sprawdzał, czy uważnie oglądaliśmy ich występ.
To było piękne oblicze naszej szkoły. Oblicze konsekwentnie wypracowywane przez lata i przez świadome decyzje kadry zarządzającej!!! I cóż, że jest grupka warchołów w gminie, która próbuje go niszczyć. I cóż, że nawet w kuratoriach mogą nie wszystko rozumieć!!!

Potem był opłatek szkolny w dwóch odsłonach. Najpierw z uczniami.

O godz. 14.39 była wieczerza wigilijna szkolno-gminna dla nauczycieli, pracowników szkoły i urzędu gminy, dla rodziców, dla starszych mieszkańców. Wigilia była ponad podziałami, z wójtem, przewodniczącą rady gminy, radnymi, sołtysami. Jasełka były te same. Nauczyciel języka angielskiego Paweł Styś poszedł na całość i dał przy klawiaturze koncert kolęd. Każdy ma jakiś talent, byle chciał się objawić i nim dzielić! Hurra!
Widzę, że są kolejne filary pod budowę jawności i przejrzystości życia szkolnego. Takich nam trzeba, tych którzy wychodzą poza rytynowe "dzień dobry", "dziękuję", żarciki w pokoju nauczycielski i lekcje wpisane do dziennika. Idzie nowych ludzi plemię (kard. St.Wyszyński - Prymas Tysiąclecia, więc mogę cytować jego proroctwo :-). Hurra.

Wracając do domu, zatrzymałem się przed ogłoszeniami na ścianie "po-żydowskiej" karczmy. Wśród nich wyczytałem zaproszenie dwóch strachowskich radnych na II Sesję Rady Gminy. Ja miałem zwyczajne zaproszenie od przewodniczącej Rady. Gdybym widział to drugie, czułbym się jeszcze bardziej świątecznie. Wiemy że komitetów było pięć, a nawet sześć. Wiemy, że w drugiej turze Grażyna, Magda, Piotrek i nawet Jarek przyjęli jeden front, aby pokonać Łukaszenkę naszej Białopolski. Przyniosło to sukces. Wiemy, że komitet Sylwka i Kryśki stanął z boku, albo postawili na przegranego konia. Mają jakieś swoje plany. To może być groźne dla społeczeństwa obywatelskiego. Trzeba być czujnym.
Trochę sobie dworuję z tego ogłoszenia i nie ja pierwszy się nim zainteresowałem, skorzystałem z podpowiedzi. Jest ono z gatunku "straszno i śmieszno". Jest sygnałem dziwnych działań - może na wzór Ślązaków albo Basków. Na ile sposobów można dzielić ludzi? W nieskończoność.

Na część biesiadną opłatka szkolno-gminnego nie zostałem. Nie miałem nastroju. Po poniedziałkowej radzie, na której nie zrozumieliśmy się. Mam żal, że nie udało się uchwycić wyższego poziomu rozmowy o szkole, w świetle zagrożeń, które omawialiśmy. Wymiana zdań była zbytnio spersonalizowana i nie sięgnęła istoty rzeczy. Mogę o tym pisać, bo tego nie było. Nie wolno mi tylko pisać o tym, co było.
Jednym z podstawowych warunków szkoły jest nie tyle program ministerialny, co konsensus poglądów każdego z nas na wspólne "dziecko", jakim jest szkoła. Żadna szkoła nie wzleci w niebiosa, jeśli na zewnątrz będzie miło, a wewnątrz będą drzemały demony. Nawet przy zrealizowaniu wszystkich programów przedmiotowych. Dyskusja jest możliwa. Żyjemy w kulturze dialogicznej. To jest warunek rozwoju, albo stagnacji.
Jeśli z kimś nie układa mi się rozmowa, to - tym bardziej - nie będę siadał z nim do stołu biesiadnego.
Trochę smutny był dla mnie koniec tego dnia. Ale może Nowy Rok przyniesie jakieś zmiany na lepsze?

Zaćmienie księżyca i trędowaci

Wróciłem z kościoła. Na parę minut zaćmił się nasz księżyc - usłyszałem za plecami, w trelewizorze. Czasem nawet literówki czemuś służą, tak wyszło "trele".

Byliśmy na mszy dziękczynnej za wybory samorządowe. Intencję zamówił Komitet Wyborczy Wyborców "Wspólnota i Dziękczynienie". Nasz komitet nie miał jedynie celów wyborczych. Chcemy kierować się Duchem Świętym i nauką społeczną kościoła. Sobór Watykański II, a potem wszyscy papieże realizujący jego wskazania, powtarzają, że każda władza - i aspirujący do niej - powinni podawać wyborcom i obywatelom - czyli członkom wspólnot lokalnych i narodowych, państwowych - "motywy życia i nadziei". Naszymi motywami są wspólnota i dziękczynienie.

Dzisiaj na mszy poczułem, że dla mnie, dopiero podczas liturgii dziękczynnej i adwentowej odbyło się właściwe zakończenie procedur wyborczych. Moje myślenie i postrzeganie świata kształtowane jest w szkole biblijnej.
"Czyż nie dziesięciu zostało uzdrowionych?... Z bardziej codziennych przykładów. To załóżmy, że osobiście pomogłeś odbudować domy 10 ludziom którzy stracili swój majątek w powodzi. Tylko jedna osoba podziękuje a pozostałe 9 nawet tego nie zrobi. Co gorsza za jakiś czas, lub nawet po chwili staną się twymi wrogami, przestaną szanować, wyzywać, lżyć. Czy dalej byśmy byli pełni optymizmu, pewnie zaczęły by się pojawiać myśli, na co to wszystko robimy ?"

Nie chcę, oczywiście, nikogo obrażać, nikomu przysrywać. No, może kołtunom i Dulskim. Ja opisuję swoje życie, nie wasze. To ja tak myślę o życiu, i tym się kieruję. Wyjaśniam, bo ciągle ktoś się czuje przeze mnie obrażony, do czego zresztą najchętniej przyznaje się anonimowo.

Uważam, że w naszej gminie obowiązują dwie narracje (modne słowo) obrazujące życie wspólnoty lokalnej. Jedna moja, jawna, odwołująca się do ostatnich 30 lat, solidarnościowa, zakorzeniona w jeszcze starszych czasach, sięgających 1910 roku, Katynia i... Adama i Ewy. Druga narracja znana jest tylko z zachowań niektórych ludzi i anonimowych, obraźliwych wpisów na naszych blogach. Można się tylko domyślać, że zbudowana jest na krótszej tradycji i niejasnych wartościach. Na anty-wartościach.
Życie samo, i wartości , na których jest zbudowane, dochodzi do głosu tylko w najtrudniejszych chwilach. Wtedy nie liczy się wiek, uroda, stan posiadania, układy znajomych itd., tylko wartości, w których zostaliśmy wychowani, i które przyjęliśmy jako swoje. Całe życie mi to potwierdza, zwłaszcza doświadczenie autostopu po Europie w 1979 i 1980 roku, zatrzymanie przez SB i jazda "w nieznanym kierunku" z kajdankami na rękach i lufą wetknięta w żebra, a nawet przesłuchanie w charakterze świadka wczoraj w prokuraturze wołomińskiej. Jeśli chcemy być pewni swojej prawdy, musimy się zgodzić na najcięższe sprawdziany!
Mówię to nie pierwszy raz. Wczoraj z goryczą słuchałem jak łatwo jest niektórym oskarżać mnie o nic, ot, z kapelusza. Bo podobno źle piszę! Ale nikt nie przytacza cytatów!

Piszę to, nie abym rozpamiętywał wczorajsze rozmowy, ale dlatego, że przy jakichś skojarzeniach, pytałem sam siebie, jak zachowałyby się w trudnych sytuacjach nasze dzieci. O nich mi bardziej chodzi, nie o was i o wasze sądy. Jestem przekonany, że nasze dzieci poradziłyby sobie z wyzwaniem. Że wchłonęły w siebie wystarczająco dużo zasad, słów, przykładów, żeby stawić czoła trudnościom. CZŁOWIEKI SIĘ SPRAWDZA W TRUDNYCH SYTUACJACH, NIE W ŁATWYM GADANIU. Pokaż mi swoje czyn, swoje życie, a będę wiedział, kim jesteś. Nie musisz nic mi mówić.

Całe życie mierzę w najwyższe cele. Nagroda Nobla, świętość, życie dane na świadectwo, obumrzeć jak ziarno - nic mniejszego mnie nie zadowoli. Przypominam sobie także inną wskazówkę, jak nie zejść z drogi pokory. Tak wyznaczam sobie - za moją mamą i innymi mistrzami życia - dwa tory, po których chcę zmierzać do wieczności.

Tomek Kaczorowski otworzył konto na fb - hurra! Tomek, to mój dobrodziej, który stworzył stronę www.strachowka.republika.pl. Tomek się nie obruszy za użycie imienia i nazwiska. Tutaj zaraz podniósłby się straszny rwetes. Tomek ma dużo dzieci i jest wychowany w tej samej szkole co my. Nie gminnej - polskiej, światowej, Bożej.
Cały świat mówi dzisiaj o mentalność białoruskiej. Politycy, socjologowie i największe autorytety moralne zastanawiają się, jak to jest możliwe i jak takie schorzenie leczyć. Na politycznego rówieśnika Łukaszenki głosowało 43,69% naszych mieszkańców. Piotrka i nas wszystkich czeka ciężkie zadanie.

Czekam, że ktoś zacznie ze mną poważnie rozmawiać. Jestem kulturotwórczy. Warto.
Napisałem do Łącznika Mazowieckiego nowy tekst, jestem bardzo zadowolony. Jego tezy znane są z treści apelu, który od 12.12 wisi w Internecie.

Muszę napisać pismo do Mazowieckiego Kuratora Oświaty o rehabilitację szkoły, dyrektora i nauczycieli. Nikt wczoraj nie podjął tego wątku. To jest bardzo ważna sprawa i pierwszoplanowe zadanie związków zawodowych. Takiej reakcji oczekuję od wszystkich zainteresowanych. W obronie godności pracowniczej i ludzkiej. Takie myślenie leżało u podstaw Solidarności. Nie można żyć w izolacji. Tym, co nas łączy, jest najpierw ludzka godność.

Jasiek wrócił. Nie widzieliśmy się, bo mamy kłopoty z samochodem. Cieszyliśmy się na wspólna wigilię klasową, rodzinną, w klasie Łazarza. Wymyśliła ją ich wychowawczyni, zastępująca prof. Krzysztofa Kuśmierczyka. Prosty i genialny pomysł. Jesteśmy rodziną ludzką, ale ilu jest takich, co tak myślą? Nie pojedziemy. Z tego samego powodu. Jasiek będzie nas reprezentował.

I w ten sposób znów nie opisałem wizyty w Allendorf, ślicznym Frankenbergu i jego słonecznym hotelu. Muszą poczekać.

Wspólnota i Dziękczynienie

Chyba ważny był to dzień. Prawda się objawia w faktach. Spiszę fakty po kolei.
Dojechaliśmy do szkoły! Policjant czekał, wyjaśnienia przyjął, spisał, podpisałem. Ktoś mnie podał do sądu za łamanie ciszy wyborczej. Nic mi o tym nie wiadomo, ale oczywiście, dla kogoś, kto nigdy nie ujawnia swoich poglądów, i Broń Boże nigdy nie podpisze się imieniem i nazwiskiem, wszystko łamie ciszę, w której trwa - i to egzystencjalnie. Po same uszy i duszę.

Do prokuratury w Wołominie jakoś dojechałem, przez Jadów, Postoliska, Tłuszcz - była zawierucha. Dwie godziny składałem wyjaśnienia. Byłem przesłuchiwany w charakterze świadka na okoliczność szalbierstw wyborczych byłego wójta, Kazimierza Łapki. Sprawa jest ważna społecznie. Dla całej Polski. Takie sytuacje jak u nas, nie maja prawa zdarzyć się już nigdy, nigdzie. Gdyby nie mobilizacja wszystkich kandydatów i zgodne współdziałanie przeciw szalbierstwom, kto wie, czy Kazimierz Łapka nie świętowałby dzisiaj razem z Łukaszenką kolejnego zwycięstwa. Zaczynali swą niechlubna karierę w tym samym czasie (16 lat temu!).

Przesłuchanie nie jest komfortową sytuacją, nawet dla świadka, ale poczułem jej ciężar gatunkowy (egzystencjalny). Nie chodzi o moje samopoczucie, chodzi o prawdę. Miałem nawet metafizyczne doznanie. Poczułem się bytem duchowym. Albo doświadczyłem prawdy kryjącej się w papieskich sformułowaniach o "ciele uduchowionym" i "duchu ucieleśnionym". Bo. Bo nieważny byłem ja, ociężały 57 letni gość, ze słabnącym wzrokiem i ciut-ciut starganych nerwach. Liczyło się tylko to, że prawda chce się objawić z moim udziałem i pani prokurator i procedur wymiaru sprawiedliwości. Cała ludzka działalność ma służyć objawieniu się prawdy, ale rzadko zdajemy sobie z tego sprawę. W prokuraturze liczyło się tylko to. To było odkrycie, jak "niematerialne" mieszka w nas i w każdej chwili może się odsłonić, ale nie przyzwalamy. Kryjemy swoje życie w niezliczone zasłony.

Za oknem gabinetu na piątym pietrze, pokój 507, wypiętrzał się kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski. W pewnym momencie wyszło Słońce. Potem spowiły je chmury, ale przez ich firany promieniście przechodziło światło. Pięknymi smugami, snopami, wstęgami. Promienie, niczym na świętych obrazkach, obejmowały cały wymiar horyzontu. Pięknie było. Nawet pani prokurator zwierzyłem, że gdybym miał aparat to pstrykałbym zdjęcia. Przyznała, że piękne widoki.

Nawet w gabinecie prokuratorskim nie mogłem powstrzymać się od robienia notatek. Na drugiej stronie zawiadomienia o stawienie się przed obliczem Temidy. Właśnie o metafizyce. O tym, że dopiero w trudnych sytuacjach poznaje się człowieka i własną podszewkę. Tam, gdzie nie chodzi o zgrywy, dowcipy i żarciki. Gdzie chodzi o samo życie. Jego fundamenty i zasady. Nie o konkretna sprawę, ale o zasady rządzące życiem. Bo życie jest jedno. I kiedyś się kończy. Tylko prawda zostaje.

Spieszyłem się z powrotem, żeby zdążyć na posiedzenie Rady Pedagogicznej. Porozmawialiśmy trochę. Po 16 latach musimy nauczyc się być normalna wspólnota lokalną, także szkolną. Jawność, szczerość, przejrzystość wszystkich spraw i procedur jest podstawą demokratycznego społeczeństwa. Oczywiście, że obywatelskiego, czyli obywateli-mieszkańców świadomych swoich praw. Także do posiadania własnych poglądów i publikowania ich w dowolnej formie. Internet jest dobrodziejstwem, najbardziej dla ludzi, którzy "chcą się objawiać". Anonimy mogą mieć wieczne wyrzuty sumienia. Ale oni są zakałą społeczeństwa.
Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Rozmawiajmy, dyskutujmy na blogach, Facebooku itp - z wielką korzyścią dla naszych uczniów. Bo inaczej oni pójdą górą, a my doliną. Czasu cofnąć się nie da.
Pisząc bloga staram się wypełnić tę przepaść. Jeśli źle piszę, pokażcie - co. Jeśli zaś dobrze - "dlaczego mnie bijecie". Muszę was trochę drażnić i prowokować. Taka jest funkcja każdej formy twórczej. A na pewno nie jest nią schlebianie przyzwyczajeniom i samozadowoleniu. Przecież ja, aż w nieba łonie trwam, gdy ono duszę mą przenika. I bardzo walczyłem o utrzymanie waszych stanowisk pracy i możliwości twórczego (i osobistego) rozwoju. Nasłużyłem się tej szkole, oj, nasłużyłem :-)

Łukaszenko mówi "odczepcie się od Łukaszenki". My prawie to samo usłyszeliśmy od wielu osób. Nie, nie odczepimy się, bo gdybyśmy tak zrobili, może byśmy nadal mieli Łapkę, albo kogoś, kto wszystkim powtarza, że jest zawsze w porządku, a nawet bardziej niż w porządku.
Nie ważne jest to, co kto mówi o sobie, ale fakty, które za nim stoją i idą i pozostaną. Dla mnie, na przykład, wiarygodne jest "echo serca".

Blogu, jakis ty jest ważny. Do ciebie przybiegłem od razu po powrocie ze szkoły. Tobie się wyżalę, tobą się pocieszę. Przecież czytelnicy są z całego kraju i na pewno jest większość tych, których śmieszą nasze małe konflikty, a szukają życia samego, metafizyki i prawdy. Obiecuję, że nigdy was nie zdradzę. Bo z rzeczy świata tego zostaną dwie tylko, poezja i dobroć i więcej nic. Więc nie cały umieram :-)

Znów muszę przełożyć notatki z Allendorf, z Viessmanna, z miejsca, gdzie panuje "climate of innovation". Nawet szkoły mogą wiele się od nich nauczyć, zwłaszcza w dziedzinie usprawnienia procesów dydaktycznych, tworzenia zgranego zespołu, kontroli i ciągłego doskonalenia. I może coś jeszcze dopiszę po seminarium, po opłatku FDNT. No i dam zapowiedziane filmiki.

Piszę sobie a muzom. Piszę wobec Boga i wieczności. Amen.
Jutro o 7.30 zostanie odprawiona msza święta dziękczynna za wybory samorządowe w Strachówce. Mszę zamówił komitet "Wspólnota i Dziękczynienie" zaraz po I turze wyborów.

PS.
Dziękujemy ekipie odśnieżającej. Dzięki waszej pracy mogliśmy dojechać do domu :-)

Jak Ci dziękować... Dawco życia

Żeś mi dał tak wiele - jak napisał Staff, jak mówią wszyscy mądrzy ludzie. Wszystko, co najważniejsze, jest darem - jak powtarza Andrzej Madej.

Jakie to niesamowite, że tu i teraz mogę oglądać świat, rozmawiać z dziećmi, pomachać ręką znad klawiatury do żony. Dlaczego w ogóle żyję, istnieję w swojej uduchowionej cielesności i ucieleśnionego ducha? Bo ktoś mnie chciał. Czy tylko Helena i Jan Kapaon? Wiara mówi, że Bóg też.
A cóż to jest wiara? To uznanie za całkowicie prawdziwe i przyjęcie - jako drogi życia - tego, co zapisane w Piśmie Świętym. Nieznajomość Pisma Świętego to nieznajomość Boga. Znać, poznawać, czytać, myśleć, rozumieć. Nie ma wiary bez myślenia.

Pismo mówi, że jesteśmy napełnieni Duchem Świętym. Że w Nim poruszamy się, oddychamy i jesteśmy. Że bez Niego nic się nie stało z tego, co się stało. Że jest Alfą i Omegą. Że nie jestem nimi ja. Dzięki temu mogę odetchnąć - nie jestem pępkiem świata. Jestem za to chrześcijaninem od 2 tysięcy lat. Nie jestem uwikłany w dzisiejsze stronnictwa w polskim kościele, choć bliżej mi do reformatorów uformowanych biblijnie, soborowo i ekumenicznie. Wiary uczę się od apostołów, ojców kościoła i JPII. Dzięki Bogu.

Kim jest Bóg? Głównym bohaterem Pisma Świętego. Objawiającym się i kochającym Bytem ponad wszystkie byty. Sam niczego nowego nie wymyślę. Staram się tylko uważnie patrzeć, słuchać, myśleć, zapisywać. Zdaję sobie sprawę, że łapię tylko odprysk tego, co się dzieje wokół mnie. A wy, jak uważacie?

Wczoraj o godz. 0.50 wylądowałem na Okęciu. Wyjazd do Niemiec, do Viessmanna, dał wiele. Wszyscy uczestnicy powtarzali to samo. Mam coś zanotowane, coś w pamięci, w sposobnej chwili spiszę. Do pisania potrzebny jest czas i pusty dom.










Dzisiaj byliśmy na spotkaniu opłatkowym stypendystów Dzieła Nowego Tysiąclecia, którzy zostali zaproszeni wraz rodzicami. Spotkanie miało godną oprawę. Miejsce: Seminarium duchowne diec. warszawsko-praskiej, warszawa, ul. Mehoffera. Gospodarzem był rektor ks. prof. Piotr Klimek. Wszyscy zwątpili w obecność zapowiedzianego abp. Henryka Hosera ze względu na ingres nowego biskupa polowego, ks. Guzdka. Ależ było zdziwienie, gdy jednak biskup przyjechał. Przemówił, złożył życzenia i odjechał na ingres. Cały kościół rośnie takim świadectwem.

Rektora pamiętam z legionowskich czasów. Spotykaliśmy się u niego, siadaliśmy na dywanie, modliliśmy się i rozmawialiśmy o wierze, Biblii i katechezie. Jego matka prowadziła szkołę stosująca pedagogikę Mari Montessori. Przypomniałem się. Przedstawiłem Łazarza i Helę.

Ksiądz kanclerz Wojciech Lipka pochodzi z Połazia, ksiądz rektor Piotr Klimek był wikarym w Legionowie, księdza proboszcza Andrzeja Duszę pamiętam z czasów maturalnych... itd.itd. Kościół jest wspólnotą. Ba, ma być nawet czymś więcej - braterską wspólnotą, rodziną "dzieci Bożych", sióstr i braci Jezusa z Nazaretu. Często się o tym zapomina. Nawet dzisiaj, w seminarium. Robiłem zdjęcia aparatem księdza kanclerza. Kanclerz celebrował mszę świętą. Chciałem oddać fotografią ducha spotkania więc próbowałem złapać moje ulubione ujęcie, zza ołtarza, pokazać fundacyjna rodzinę w perspektywie Pisma Świętego i stołu ofiarnego. Młody kleryk podleciał i powiedział "tutaj nie wolno". Zobaczyłem w nim strażnika Arki Przymierza ze Starego Testamentu. Wolę kościół braci Jezusa, według Nowego Testamentu. Dla braci Jezusa nie ma miejsc zakazanych w Jego kościele. Nie jesteśmy już przecież przechodniami i obcymi, ale dziedzicami i współuczestnikami (tajemnicy) Ojca, Syna i Ducha Świętego :-).

Ksiądz Jan z FDNT wręczył akt oddania stypendystów MBCz. przygotowany na rekolekcje stypendystów w 10-lecie tego "żywego pomnika Jana Pawła II", które odbyły się w lipcu na Jasnej Górze.
Filmiki ze spotkania w seminarium dam później na fb :-)

Viessmann dzieli się wiedzą :-)

Viessmann to wiodąca firma na rynku techniki grzewczej, trendsetter.

Mój j. niemiecki pozwala mi nazwę firmy tłumaczyć po swojemu jako 'wiesz pan', czyli nową i bardzo potrzebną gałąź wiedzy. Masz wiedzę, w jakiejś dziedzinie - to się nią dziel. Rób to mądrze i metodycznie :-)
Wizyta w Allendorfie była soczysta, pożywna, komfortowa. Każdy jej etap dyktował mi cenne stwierdzenia do notatnika. Wszystkie mogę ugrupować w 3 plikach:
1) ad. "Kryśka"
2) ad. gminne "rerum novarum"
3) ad. filozofia Leadera

Tą droga dziękuję Jarkowi, zwanemu Ojcem Prezesem, który wyjazd zorganizował, a także przeprowadził nas przez "Morze Czerwone" - wzburzone i falujące na lotnisku we Frankfurcie po odwołanych setkach lotów we wszystkich kierunkach świata.

PO ŚLUBOWANIU I PO EXPOSE (2)

Dzisiaj w Sejmie była minuta ciszy po ofiarach stanu wojennego. Dlaczego nie było wczoraj w szkole i dzisiaj podczas II Sesji Rady Gminy, nie wiem. Wciąż raczkujemy ku demokracji i pełnemu zjednoczeniu z Ojczyzną.