"Testament Patriarchy"

Jak zaliczam dzień do udanych? Byle mieć haust zachwytu i garść dobra. Wszystko inne jest względne. Ostatnio pewnym źródłem zachwytu jest internetowy kurs czytania Biblii. Naszej Biblii, która okazuje się Pismem Świętym. Ojciec Ludwik Mycielski OSB - autor - jest genialny. Nie można go czytać bez zachwytu. Od niego się dowiedziałem o kulturze nieba. Jest tam, gdzie życie nabrało charakteru trynitarnego. "To życie cechuje oddawanie się sobie nawzajem Osób Boga,oddawanie się Osób Boga osobom ludzkim i oddawanie się osób ludzkich Osobom Boga, oddawanie się sobie nawzajem osób ludzi innym osobom ludzi".

Takiego bombardowania "osobą" jeszcze nie przeżyłem. Czy policzyliście, ile razy odmieniane jest w tym zdaniu słowo "osoba"? Siedem! Pisząc o Biblii bawi się z nami symboliką biblijną. Słowami, gramatyką, interpunkcją i stylistyką zmusza do myślenia. Pisząc o Biblii (naszej) podsuwa mi odpowiedzi na inne pytania, o osobę, wspólnotę, świętość, miłość wzajemną... Miłość wzajemna nazywa podwaliną (architektury) wspólnoty. Niby proste i oczywiste, ale dopiero kiedy się pozna jego uzasadnienie ewangeliczne (biblijne) rozumie się o co chodzi. O osobę Jezusa z Nazaretu. Najbardziej realny fundament cywilizacji nowożytnej. Jego darem dla świata jest pokój - "PAX - dar żyjącego we wspólnocie Jego przyjaciół - pojednanych dla Jego chwały, dla dobra Kościoła i dla dobra świata." Taką wspólnotę poznamy, wyczujemy jak pies mięso, po "radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności, łagodności i opanowaniu". Są to owoce Ducha Świętego wyliczone przez Apostoła Narodów w liście do Galatów.

Dobre są jagody i dzieci, które je zbierają. Dobre są naleśniki. Dobra jest dopamina w normie, kiedy nie wymyka się spod kontroli i nie nadaje znaczeń rzeczywistości według swego widzi mi się. Tyle dobrego jest w Internecie. Ciągle wpisuję komentarze, tu i tam, że aż nie mam czasu na własny post.

"Jak Ci dziękować [bo komu?], żeś mi dał tak wiele?" Dziękując wszakże, będę pamiętał o prośbie o. benedyktyna i czynię ją swoją - "Proszę o modlitwę, żebym zawsze umiał na pierwszym miejscu stawiać "miłość jakiej nauczył nas Pan", miłość braterską. Przed sprawowaniem świętej liturgii. Zwłaszcza przed sprawowaniem Najświętszej Eucharystii."

Osoba Jezusa i współczesna nauka o człowieku

Deszcz pada i smuci, a mnie Słońce wewnątrz świeci, osoba Jezusa. Noc, dzień, dzień, noc - snuje się we mnie ciągłość dociekań. Miałem wątek wiodący, osobę jako fundament cywilizacji współczesnej. Na internetowym kursie czytania Pisma Świętego zafrapowała mnie sprawa nowego przykazania miłości. Podkreśla nowość naszych czasów, naszej ery. Nie wystarczy budowanie na tym, co naturalne. Naturę trzeba poznawać, szanować jej prawa, ale trzeba ją też zdecydowanie przekroczyć.

Stary Testament rzucił światło objawienia. Objawienie przychodzi przez naturę, ale ze sfery duchowej. Człowiek żyje w obu wymiarach.

Jezus z Nazaretu "pozwolił sobie" nawet na zmodyfikowanie naturalnego przykazania miłości. Pokazuje nową miarę - "miłujcie się, jak ja was umiłowałem".

Teologia mówi o Jezusie "Bóg-Człowiek". Zatem od Jego czasów nie można teologii uprawiać w oderwaniu od antropologii. Kiedyś więcej się mówiło o osobie w teologii, niż w antropologii. Chyba jeszcze nie osiągnęliśmy równowagi. Owszem, teraz więcej się mówi o człowieku, coraz mniej o Bogu. Huśtawka mód? Osoba może być łącznikiem.

Nie mam wątpliwości, że filozofia otwarta na duchowy wymiar człowieka (i rzeczywistości), i to nie tylko chrześcijańska, ma dobry punkt wyjścia do rozwijania nauki o człowieku-osobie. Ciekawy jestem, na ile na tym polu uwidoczni się nowość Jezusa z Nazaretu, Jego działalności i nauki.

Od Jego życia, śmierci i zmartwychwstania minęło tylko 2 tys. lat. Cóż to jest wobec prędkości światła?

Czy masowa religijność i religijność uniwersyteckich wydziałów teologicznych, to jeszcze ta sama religia? Pamiętam jaką rewelacją były dla mnie wykłady ks. prof. prof. Czesława Jakubca, Tadeusza Dajczera. Jakim rzeźkim powietrzem napełniała się sala podczas niektórych zajęć. Podobne przeżycia miałem na apologetyce ks. prof. Józefa Myśkówa i podczas lektury książek Waltera Kaspera ("Jezus Chrystus" i "Bóg Jezusa Chrystusa").

Zwykły chrześcijanin wychowany w tradycyjnej polskiej rodzinie mógł dostać zawrotów głowy słysząc o samoświadomości Jezusa i odkrywając obraz jego Boga i religijności. Bo zestawiało to Jego i nasze poszukiwania, życie, poznawanie, działania. Stawaliśmy się Jego bratem w odwiecznej drodze do Ojca. Stawaliśmy z Nim w prześwicie bytu i prześwicie samego bycia. Takiej rewolucji większość wierzących zapewne nie przeżyła. Choć wszyscy jesteśmy do tego powołani. Ale tego nie pojmuje nawet większość nauczających i kaznodziejów. Choć Sobór Watykański II mówi o powszechnym powołaniu do świętości. Przypomniał to Andrzej Madej expressis verbis w kazaniu podczas chrztu Marianny i po paru dniach (bardziej implicite) podczas pogrzebu swojego ojca.

Świętość przekracza granice między tym, co ludzkie i tym, co boskie. Świętość jest teologiczno-antropologiczna. Jest pełnią człowieczeństwa.

Dobrze, że Walter Kasper został po latach kardynałem, Karol Wojtyła papieżem, a Andrzej żyje w opinii świętości. Uff. Równie dobrze, gdyby urodzili się w innej epoce, mogliby skończyć na stosie. Za to samo - za rozumienie człowieka, świata i za życie w pełnej (osobowej) wolności religijnej.

Apologetyka - http://www.apologetyka.katolik.pl/przewodnik-po-serwisie

Samoświadomość Jezusa - Jezus z Nazaretu w swej świadomości religijnej - poznając ją, a może tylko próbując ją odgadnąć, kolejne pokolenia poszukujących Józiów będą dostawały wypieków na twarzy i z nową nadzieją i wytrwałością będą szukać dalej, do końca swoich dni i dalej, dalej...

Sprawy nie są proste i nawet Wikipedia podaje dwie definicje tej dziedziny wiedzy:
1.(prostsza)-
"Teologia fundamentalna należy do podstawowych i nieodzownych nauk teologicznych Kościoła. Nauka badająca wiarygodność chrześcijaństwa jako religii objawionej przez Boga, stanowi ogólne podstawy dla teologii, w przeszłości określana jako: apologetyka, propedeutyka, dogmatyka ogólna, teologia filozoficzna. W zakres TF wchodzą traktat o Objawieniu, o wierze, chrystologia fundamentalna, eklezjologia."
2.(trudniejsza)-
"Teologia fundamentalna jest teologiczną nauką zainteresowaną motywami i możliwościami prowadzenia konstruktywnego dialogu z rozumno-wolną aktywnością człowieka. Celem tego dialogu jest WIARY-GODNE ukazanie konieczności uwzględnienia chrześcijańskiego objawienia w poznaniu i realizacji prawdy (tożsamości) ludzkiego życia."

Mojego bloga zmieściłbym od biedy w tym drugim ujęciu, nieprawdaż?
Przydały mi się 3 lata teologii zaocznej. Musiałem poczytać, popisać na zaliczenie (m.in. "Świętość Maryii" u ks. prof. L. Baltera). Wtedy chyba najbardziej zachwyciłem się nauką soborową. Cóż ja bym wiedział np. o liturgii bez tych studiów? Itd.itp. - teologia powinna być obowiązkowymi studiami podyplomowymi magistrów filozofii. Choć dla tradycyjnie nauczanej katechezy w szkole i jedno i drugie nie jest bonusem. Nie mam nawet tzw. dyplomowania nauczycielskiego. Chromolę to, jak wszystko "stąd dotąd", ale moja rodzina nie, jest spory ubytek kasy. Ale może i moje doświadczenie katechetyczno-życiowe dołoży swoją cegiełkę do reformy nauczania religii w szkołach, w kierunku teologii fundamentalnej? Rodzina niech wdraża do tradycji, parafia daje ramy liturgii i wspólnoty braterskiej, a zreformowana katecheza niech spaja to wszystko w całość poznawczą i życiową (w granicach ekumenicznej wspólnoty lokalnej katecheta ma pełnić rolę nieodzownego wierzącego współpracownika każdego CAL - Centrum Animacji Lokalnej). Wiara i rozum potrzebują się w każdym wymiarze życia osobistego i społeczno-kulturalno-publicznego. Może ktoś kiedyś za mój twórczy (koncepcyjny) wkład wypłaci moim dzieciom rekompensatę za permanentne "niedostatki" materialne?!

Skrzydła wiary i rozumu (ze względu na osobę)

Zmysł wspólnoty można otrzymać wraz z poszukiwaniami wiary. Czy jest on czymś szczególnym, innym od rodzinności, miłości, przyjaźni? Chyba tak. Przekracza naturalne granice. Obejmuje coraz większy świat zewnętrzny. Jest w nim duch partycypacji w dziejach ludzkości, w życiu, historii, w gatunku, w... Daje odczucia, smak, poszerza rozumienia siebie, jej, jego itd. TOŻSAMOŚĆ - wyostrza, wzbogaca? (co można robić z tożsamością). Bez niego może cisnąć jakiś rodzaj choroby sierocej, niezależnie w jakim się jest wieku. Jest się wtedy sobie, w sobie, dla siebie, rodziny i w jakimś kręgu zawodowo-sąsiedzkim. To chyba dla dorosłego homo sapiens zbyt mało.

Pomyślałem dzisiaj, czy jest jakaś reguła, która rządzi przychodzącymi myślami, która pcha mnie do zapisywania? Czy rozumiem kiedy i jak przychodzą? Wątki, tematy, natchnienia? I dlaczego muszę je zapisywać? I co by się stało, gdym nie zapisał? Chyba nie spróbuję. Brrr. Oczywiście różne sytuacje, zadania, stany zewnętrzno-wewnętrzne mogą wiele zmienić. Gdybym sam dobrowolnie zrezygnował, to bym się zadusił wyrzutami sumienia i całego "ja". Zagryzłbym się niechybnie. Wystarczy mi sobieprzypomnieć, gdy byłem nie dość uważny i myśl uleciała. Brrr.

Znaczenie i wagę proklamacji można poznać i docenić w trudnych momentach. Trudnych z zewnątrz, bo coś spada jak piorun z jasnego nieba, i od wewnątrz, gdy bywa nas troje w jednym. Tak mawiał Prymas Tysiąclecia - "nas-troje t0 dla człowieka za dużo". Pewnie, Boh ljubit trojcu i świetnie Mu to wychodzi. Nam - nie. Więc proklamujmy to, co większe, co ponad-subiektywne. W czym jest fundament jedności naszego życia. To takie proste. Jak zapamiętanie loginu i hasła w Internecie. Proklamuj, a bramy się w tobie otworzą i w Transcendentnym Nim. To początek najprostszego układu - ja i On. Świadomość kształtuje się w relacji. Relacja dojrzewa w dialog. Najpierw jest matka, ale i ona jest owocem natury i kultury. Jam ogniwo tego samego łańcucha.

Ona za mną, przede mną i przy mnie,
Ona w każdym oddechu,
Ona w każdym uśmiechu,
Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie...

Nie rozerwę, bo silna,
Może święta, choć mylna,
Może nie chcę rozerwać tej wstążki;
Ale wszędzie — o! wszędzie —
Gdzie ja będę, tam będzie:
Tu — w otwarte zakłada się książki,
Tam u kwiatów zawiązką,
Owdzie stoczy się wąsko,
By jesienne na łąkach przędziwo,
I rozmdleje stopniowo,
By ujednić na nowo,
I na nowo się zrośnie w ogniwo (CK Norwid)

Zajrzałem do Fb, jest egzemplifikacja. Są posty na różnych chrześcijańskich stronach. Na nich przynajmniej można spotkać człowieka duchowego. Nie tak jak na większości, tylko bzdety, bzdety, bzdety. Powierzchowność, pozorność, minimalizm życiowy i osobowy. Biedni ludzie. A właściwie tylko człekokształtni :) Bez obrazy, bo każdy jest powołany do pełni, do wielkości, do świętości, jak zwał, tak zwał. Jeśli sami rezygnujemy, to trudno żałować. Ani obrażać się za człekokształtnych. Bo to wybór samodzielny. Niepojęte, że dotyczy chrześcijan. Zresztą w klasyfikacji gatunkowej rzeczywiście należymy do jakiejś gromady, rzędu, typu itd. Człowiek (łac. Homo) – rodzaj ssaków naczelnych z rodziny człowiekowatych (Hominidae), człowiek rozumny (łac. Homo sapiens) – jedyny współcześnie żyjący gatunek z rodzaju Homo. Trzeba dopisać jeszcze najwyższą kategorię - człowiek uduchowiony. Uduchowieni są rarytasem na tym świecie. Nawet nie wpisują ich do podręczników. Ale, dzięki Bogu, są. W tym przypadku nie ma wątpliwości, że bez Boga by ich nie było.

Jakiś zielarz napisał, że "klasyfikowanie to wrodzona skłonność człowieka. Nie potrafimy funkcjonować bez klasyfikowania. Cała nasza wiedza o otaczającym świecie ma formę klasyfikacji (a w zasadzie bardzo wielu klasyfikacji). Jeśli bierzemy do ręki książkę, to znaczy, że bierzemy prostokątny przedmiot składający się z bardzo dużej liczby zadrukowanych kartek papieru, złączonych razem z jednej strony. Zadrukowane kartki odróżniają książkę od zeszytu, który ma kartki czyste. Duża liczba kartek odróżnia książkę od np. broszury"

Język filozofii posłużyłby się pojęciem "identyfikowanie bytów". Jak zwał, tak zwał.

Wpisuję na Fb "like" lub komentarze, bo grzeczność nakazuje. Pod jednym wpisałem "dzięki Bogu najbardziej tajemniczym stworzeniem jest człowiek". Dopiero po napisaniu dotarła wymowa komentarza. Dzięki kolejności słów w zdaniu angielskim. Pisząc sami sobie się objawiamy. De facto, post factum poznajemy rzeczywistość i siebie. Reasumując - czy bez Boga też byśmy byli takim tajemniczym stworzeniem?

Potem wciągnąłem się w lekturę wakacji z Biblią (kurs internetowy). A tam spotykam siebie w benedyktynie. Słowo w słowo. Jota w jotę. Tak było, jest i będzie. We wspólnocie poszukujących zrozumienia. Jakim radosnym przeżyciem jest spotkanie człowieka, mającego odwagę się objawić. Który z pełna otwartością, mówiąc o strukturze Biblii, napisał - "osobiś­cie doszedłem do wniosku następującego...”. Jak ja bardzo potrzebuję świadków wiary osobowej (i osobistej), a nie – powiedzmy – instytucjonalnej. Napisał też inne zdanie, wyrażające prawdę niby znaną, ale przez kontekst kursu "jak czytać Pismo Święte" ukazująca mi się w nowym świetle - „chrześcijańska miłość wzajemna – to miłość ze względu na Jezusa”. Tu jest nowość spojrzenia na miłość. Nowa miara miłości. I perspektywa budowania na niej wspólnoty. W świecie, w którym listy przebojów zapełnione są piosenkami (tekstami) o miłości! Takoż festiwale filmowe. A ulice i place zapełniają się co jakiś czas gromadnymi demonstracjami i paradami. Może właśnie dlatego paradoksalnie potrzebne jest wyartykułowanie przykazania nowej miłości. Nie jakiejś, ale właśnie ze względu na Jezusa z Nazaretu. Z konsekwencją przemyślenia wszystkiego prawie od nowa. Ze względu na osobę (Jezusa). Dziękuję.

Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki wznosi się do kontemplowania prawdy. Szybując na tych skrzydłach stajemy się jak bliźniacy, słowo w słowo, jota w jotę. Ludu, mój ludu, czemu rezygnujesz. Czemu odrzucasz skrzydła.

Proklamować - współ-kreować drogę, prawdę, życie

Siedziałem dzisiaj nad problematyką relacji w naszym życiu tego, co biologiczne i tego, co psychologiczno-osobowe.

Zaczęło się w niedzielę. Rozmową z doktorem habilitujący się. Habilitacja nobilituje i wyróżnia. Formalnie - usamodzielnia naukowo. Akademicy są pomocą i podporą dalszego usamodzielniania. Są jakby niezbędnym etapem rozwoju ewolucyjnego człowieka. Potrzebujemy ich jak ogród dżdżu. Na początku był Adam i Ewa. Potem przyszedł grzech, ale i ratunek wymyślony przez miłującego Ojca. Na drodze długiego poszukiwania i oczekiwania przeszliśmy także przez etap homo habilis. Zawsze go odtąd potrzebujemy. Sapiens-sapiens bez habilis jest nie-do-wytrzymania. Czas na rekapitulację.

Rano, w kuchni, na talerzyku z kawą myśl myśl została mi poddana - "Jaka wielka moc została nam dana! Siła proklamacji, kerygmatu!". Rozpisałem myśl na słowa i litery - w Ewangelii pisanie na piasku, w zeszycie - na odprawach katechetycznych u proboszcza Józia, ogłaszanie Jezusa Królem na oazach i ecclesiach zielonoświatkowców (temat skądinąd bardzo wakacyjny), Madejowe głoszenie świętości... Tak głosząc, proklamując, każdy staje się małym papieżem, a nawet małym Jezusem, no - małym bratem Jezusa.

Wszystkie cywilizowane drogi prowadzą do Rzymu. A wszystkie głębsze rozważania - do Boga. Nie mówiąc o drodze królewskiej - medytacji. Humanum est... - no nie?! Tak było, jest i będzie. Był tylko jeden problem - największy obiekt ludzkiego pragnienia był niewidzialny. No, to objawił się w ciele. Jest. Jezus-Bóg-Człowiek. Bogu dzięki. To jest to. Jezus wiedział, co robi. To ciąg dalszy bardzo zuchwałego rozważania i rozmowy z akademikiem - osoba, wolna, niezależna, odpowiedzialna, dojrzała, samodzielna - niczym jednoosobowy NSZZ Solidarność z całą Ludzkością.

Lata lecą, moje laboratorium ciągle jeszcze działa. Adres? Annopol 3. Stuletni dom w ogrodzie z figurą Matki Bożej ("Murillowskiej") w zakątku północno-wschodnim. Żyję z dnia na dzień, jakbym robił permanentne (i nikomu niepotrzebne) studia podyplomowe. W dziedzinie życia osoby ludzkiej. Już nie piszę wierszyków. Z pomocą przychodzą mi nowe gałęzie nauki. Bioneurologia mówi, że nie wolno lekceważyć wiary. Bo ona zmienia także biologię. Wiara i rozum wpływają (zmieniają, współtworzą) nas. Naszą osobę. Koniec przeciwstawiania człowieka-człowiekowi, legalizacji schizofrenii dzisiejszego świata. Jaką moc ma proklamacja ?! Tu jest istny kamień filozoficzny.

Przy porannej kawie przypomniałem sobie 13 Konferencję "Obrazy Świata", na mojej ukochanej Alma Mater. Na temat - w skrócie - mózgu. Najbardziej zapamiętałem wykład dr hab. SŁAWOMIRA Murawskiego z IPiN. Pogrzebałem w Internecie. Czytałem z wypiekami na twarzy, jak niedawno encyklikę Centessimus annus.

"W swojej prelekcji doktor Murawiec skupił się na różnych płaszczyznach funkcjonowania człowieka: biologicznej, psychologicznej, społecznej, indywidualnej, oraz płaszczyźnie rodzinnej... zażywamy coraz więcej leków. Pobiliśmy rekord i jesteśmy na drugim (po Francuzach) miejscu w Europie. Uwielbiamy specyfiki przeciwbólowe i antybiotyki... mam wrażenie, że Polacy wcale nie mają zbiorowego bólu głowy, tylko potrzebę "bycia zaopiekowanymi". W tabletce „z krzyżykiem (!)” szukają zaspokojenia swojego głodu emocjonalnego. Nie radzą sobie z życiem, a lek ma załatwić inne problemy, wolą pigułkę niż przemyślenie, co tak ich trapi. "To, co nas otacza, co do nas dociera, nie jest dla nas subiektywnie równie ważne. Jedne rzeczy są dla nas ważniejsze, inne bardzo ważne, niektóre neutralne, innych w ogóle nie rejestrujemy świadomie. Natomiast te obiekty i myśli, które są dla nas ważne, zaczynają odgrywać rolę motywującą. Wpływają więc na zachowania związane z osiąganiem czegoś, co aktualnie nie jest jeszcze „nagrodą”, ale jest oczekiwanym zaspokojeniem jakiegoś pragnienia lub potrzeby. (Shitij Kapur)

Psychologia znalazła już swoje miejsce w masowej świadomości. Ewoluowała od opisowej humanistyki do ściślejszej fizjologii. Niektórzy mówią, że przeszła drogę "od kompleksu Edypa do neuronu”. Od czasów Freuda wiemy, że słowa, zdania, zachowania mają wewnętrzne znaczenia psychologiczne. Jeśli zastanawiamy się nad jakimś zachowaniem, myślą, sposobem funkcjonowania, to możemy interpretować je psychologicznie, psychoanalitycznie i rozwojowo. "Jednym z głównych odkryć współczesności jest to, że słowa, zdania, zachowania i mają znaczenie biologiczne". (S.Johnson, Umysł szeroko otwarty.)

"Sprowadzanie całej osobowości do substancji neurochemicznych jest oczywiście dużym

uproszczeniem, ale przypuszczalnie nie większym niż niezliczone testy osobowości czy

testowe sprawdzanie wiedzy, do jakich już zdążyliśmy się przyzwyczaić. Zawsze lepiej

jest poznawać ludzi osobiście i stopniowo, zjadając z nimi przysłowiową beczkę soli, ale

zdarza się, że nie mamy na to czasu. W takich sytuacjach znajomość ich profilu neurochemicznego mogłaby okazać się przydatna." (tamże)

Bardzo zuchwałe rozumowanie

Na mszy świętej wpadły mi w ucho słowa Pawła-Szawła, wykształconego Żyda, który w karkołomny sposób został wprowadzony w chrześcijaństwo. "Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała - będziecie żyli." Wpadły w ucho, na grunt przygotowany - także tymi wpisami - przez wiarę poszukującą zrozumienia życia. I przeznaczenia. Skoro papież mówił taki językiem, to czemu nie ja.

Oparłbym na tym zdaniu kazanie. Gdybym je mówił. Pozmieniałbym pewnie, jak się znam, co nie co. Bałbym się słowa "uśmiercać". Pewnie starałbym się zmieścić w dwutakcie "żyć według ducha, żyć według ciała". Ciało - biologia, fizjologia, neurologia, neurofizjologia, kognitywistyka. Duch - dusza, wartości, kultura, wieczność, przeznaczenie, słuch, wczucie, wierność, osoba, cierpienie, ofiarowanie, sens, całość, jedność, kognitywistyka. I szukałbym w kulturze, w antropologii schodków pomagających przybliżyć, zrozumieć, zamieszkać w tym dwutakcie. Ma on dwu-tysiącletnią historię i wielką (europejską i światową, przynajmniej jednej półkuli) aktualność. Ale musiałbym szybko dodać, że tylko tak mi się wydaje i chciałbym tylko siebie zobowiązać takim rozumieniem. Muszę być ostrożniejszy po dzisiejszej krótkiej rozmowie ze Sławkiem. Nie mam na co dzień kontaktu ze światem akademickim. Chlapię strasznie ozorem, słowami. Muszę być bardziej wrażliwy na kontekst.

Swoje, mniej lub bardziej, zuchwałe rozumowania podparłbym słowami z Ewangelii - "Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić". Stosuję je do siebie. Jestem synem. Mówię "Ojcze nasz" itd. Jestem wyznawcą Ducha Świętego, którego wzywam w każdym przeżegnaniu. Wierzę, że Duch mnie i każdego, kto chce, prowadzi. Że w sprawach nauczania "kościelnego" duch ma pierwszeństwo przed katechetami, księżmi, proboszczami. Pewnie i przed większością biskupów. Naukę Soboru przyjmuję bez dyskusji. Oficjalne nauczanie papieskie też.

Jak mało jest autorytetów. A instytucje są za małe, aby przewodzić osobie w drodze do wieczności. Do tego, co nazywamy "domem Ojca". Instytucje pełnia funkcje pomocnicze.

Wierzę, że Duch prowadzi każdego. Jak Go słyszeć, czuć, rozpoznać - oto jest pytanie. Ojciec, syn - żadnych instytucji pomiędzy. Tak było, jest i będzie.

Tyle - po kościele. Byłoby więcej, z każdą sekundą, minutą dłużej w ciszy. Ale są wakacje, wszyscy w domu, ciszy nie ma. A może nie jestem wystarczająco muluczki i prostaczki. Ale taką mam koncepcje religii. Papieską, albo Jezusową. Że każdy jest takim małym papieżem, albo Jezusem. To od ciebie ma zależeć cały przekaz wiary następnym pokoleniom. Jak możesz wypełnić to zadanie? Opatrzność wyznaczy ci sposób. Ale gdyby tak było, stań wobec wieczności i powiedz TAK. Ja głoszę tę prawdę, którą otrzymałem, przemyślałem. Nawet gdybym został jedynym wierzącym. A gdyby trzeba, daję za tę przemyślaną, przeżytą, prawdę życie. Amen.

Antropologia czy egoizm(y)?

Wiara jest pełnią człowieczeństwa. Jest pełnią ex definitione, całością. Jakąś całością. Jest przy tym propozycją, darem. Jej obraz w świecie zniekształcony jest obrazem wiara-przymus, nakaz. Wraz z odkrywaniem i pełną afirmacją wolności religijnej nakazowa foma życia religijnego powinna jak najszybciej odejść do lamusa. Jest przeszkodą w drodze do Boga. Jest przeszkodą na drodze rozwoju osobistego (osobowego).

Prawidłowe życie religijne może rozwinąć się tylko na osobowo przyjetej (przyjetej, poznawanej, zrozummiałej, zakceptowanej, afirmowanej itd.) wierze. Wiar daje człowiekowi busolę życia. Bo jest obrazem całości - na miarę poznania (całej sfery kognitywnej) - w każdym danym momencie. Nawigować mogę, gdy mam mapę. Człowiek sam siebie może skazać na zagubienie i błąkanie się nieustanne odrzucając mapę rozumu i wiary. Rozum nigdy ne daje tak skondensowanejj wiedzy (obrazu) rzeczywistości jak wiara. Czy bez wiary możliwa jest "całość" jako praktyczna kategoria życiowa?

Każdy żyje i umiera w jakimś kerygmacie. "Każdemu daj śmierć jego własną Panie..." (R.M.Rilke). Antropologia (etyka) jest jednak najsłabszym ogniwem cywilizacji współczesnej. Jawi sie mi ona jako nazbyt technologiczna. Bez tej wiedzy szwankuje cała Ludzkość. Szwankuje zwłaszcza jej życie społeczne (publiczne). Człowiek człowiekowi, jeśli nie wilkiem, to pieskiem przydrożnym. A gatunkowo powinien bliżej być braterstwa. Ale, aby być bratem, musi bardziej znać siebie (rodowód, tożsamość). "Braterstwo ludom dam... bo już się znam"! Bez samopoznania dać za wiele nie mogę. Wtedy rządzić mną mogą nastroje, przesądy, okoliczności i "wszelkie ich pokrewieństwa". W rezultacie, jaką część życia "nie podchodź do mnie bez kija"? Jak łatwo oddać się dobrowolnie nie "na wytwarzanie piękna, dobra i prawdy", ale samo-lubności!

Egoizm jest antropiczny, ale nie jest antropologią. To taka różnica mniej więcej, jak między królem, a sługusem. "Nie niewola ni wolność są w stanie / uszczęśliwić cię… nie!- tyś osobą; / Udziałem twym- więcej!... – panowanie / Nad wszystkim na świecie, i nad sobą! (C. Norwid, Królestwo).

Zakochać się, to pokochać osobę. Tajemniczą osobę. Każda jest tajemnicą. Cały jej świat. Całą wyobraźnię, gesty, mimikę - która ją, jego wyraża. Itd. itp. - to wszystko jest tajemnicą człowieka.

Partycypacja otwiera mi dzisiaj inną drogę do realizacji ideałów życiowych. Nie ma partycypacji, według mojego rozumienia, bez wiary w sensowną całość, w której chcę mieć udział. Najdalszą perspektywą partycypacji jest udział w istnieniu. Tomiści mówią o jedynym istnieniu Boga i analogicznym istnieniu innych bytów, w tym człowieka. Innym aspektem partycypacji może być solidarność. Dal mnie jest to trzeci etap tworzenia solidarności: 1) 1980/81, 2) 1990, 3) teraz. Mam swój ogląd historii najnowszej. To przywilej wieku. "Jak Ci dziękować, żeś mi dał tak wiele...". Bóg Ci zapłać, Boże. (L. Staff)

Jest prawda życia i (prawda) śmierci - Jezus zmartwychwstał

Pogrzeb śp Jana Madeja (84) był proklamacja wiary w Jezusa Chrystusa, zwycięzcy nad śmiercią i grzechem.

Proklamacja w miejscu szczególnym, istnej dolinie śmierci, podczas zeszłorocznej powodzi, w Wilkowie.

Jest prawda. Stosuj tę samą logikę do spraw życia i śmierci. Jak żyjesz, jak wierzysz, jak poznajesz siebie i świat, jak wychowujesz dzieci, jak pracujesz - nie tylko na roli, ale także na niwie wieczności - taką masz śmierć i taki pochówek. Wokół trumny śp. Jana i wokół Jego rodziny zgromadziła się wspólnota kościoła. Wspólnota księży (około 40), rodziny bliższej i dalszej, sąsiedzi, przyjaciele Zmarłego, przyjaciele dzieci i przyjaciele przyjaciół. Jednych zgromadziły więzi krwi i życia w tej samej wspólnocie lokalnej, innych - więzi Ewangelii głoszonej przez syna zmarłego, Andrzeja Madeja. Misjonarz rodzi się w rodzinie i w szerszej wspólnocie wiary. Sam rodzi i tworzy dalsze ogniwa ponadczasowej wspólnoty uczniów Mistrza z Nazaretu.

Zaśpiewaliśmy kilka razy podczas pogrzebu "On Zmartwychwstał - śmierć i grzech pokonał. Alleluja".

Na pożegnalnym obiedzie Andrzej rozdał wszystkim swój tekst:

NA ODEJŚCIE OJCA

"Zbudź się o śpiący,

i powstań z martwych,

a zajaśnieje ci Chrystus"

Nie umieraj

lecz ty odchodziłeś od nas

pragnęliśmy cię zatrzymać pośród nas

jeżeli nie na zawsze

to chociaż na jeden dzień

na chwilę

lecz cóż może człowiek

wyświadczyć człowiekowi

nad którym zbierają się cienie śmierci

uchylić okno

położyć kroplę wody na suchej wardze

ucałować rozpalone czoło

nawet pocałunki nie mają mocy przegnać śmierci

podchodziła

coraz bliżej ciebie

coraz bliżej nas

"a gdy nadeszła ostatnia godzina"

chociaż to była godzina miłosierdzia

struchlałe i bezsilne dzieci

patrzyliśmy

to na siebie

to na drzwi

za którymi umierał nasz świat

Puławy, 28 czerwiec 2011 AD