Cuda eucharystyczne 2011

Kevin napisał na swoim profilu Fb, że "telewizyjna kultura rozbija tożsamość". Czy może być inaczej? Czy można kontemplować przed ekranem? Czemu nie. Telewizor może być jakimś obrazem świata. Może być początkiem większego myślenia. Myślenie - medytacji. Medytacja - kontemplacji. Ale w którymś momencie tego łańcucha trzeba wyłączyć urządzenie i włączyć (się w) ciszę.

Nawet telewizor może być drogą w głąb siebie i trampoliną do nieba. Ale oglądacz musi gdzieś otrzymać coś jeszcze, żeby wykorzystać szansę.

To samo dotyczy innych urządzeń, np. Fb i całego Internetu. To, co wczoraj przeżyłem za ich pośrednictwem jest wielkim przyczynkiem do teologii. Pastoralnej? Fundamentalnej? Każdej.
Nim opiszę doświadczenie, muszę chyba odczekać. Czas musi zadziałać. Wczoraj przeżyłem(liśmy) euforię. Dzisiaj mogło przyjść znużenie. Miną niedługo 24 godziny od wydarzenia, wokół którego krążą moje myśli. Uczucia. Emocje. Nie byłem w stanie zasnąć - to jakby stan nieustannego czuwania.
Na co? Na oprawę czegoś, co w swoim zuchwałym języku ośmielę się nazwać współczesną formą cudu eucharystycznego.

Kot misjonarz

Żeby znaleźć radość i satysfakcję w życiu, trzeba poświęcić tyleż pracy myśleniu, co krzątaninie codziennej. A przynajmniej odpowiednią ilość tej pracy ("w pocie czoła" CKN). Czy o tym mówi ONZ-towska zasada zrównoważonego rozwoju? Generalnie, myślenie chyba jest niedowartościowane. Stąd encyklika "Wiara i rozum". A kto napisze kolejną "Życie codzienne i rozum". Kevin dał dzisiaj na Fb wpis o "telewizyjnej kulturze" współczesności. Groźne. Wczoraj u o. Ludwika benedyktyna wyczytałem na szczęście, że jest też kultura nieba.

Na werandzie leży dużo kotów. Małych i dużych. Tak się porobiło. Są niby utrapieniem, ale więcej chyba dają, niż zabierają. Najedzone nie skaczą na człowieka, ani nie wdzierają się do domu za każdym otwarciem drzwi. Bywają śmieszne bardzo. Jeden tu, drugi tam, trzy małe ssą matkę, czwarty wkłębił się w Andrzeja kołdrę, wyłożoną, aby się przewietrzyła. Nasierści się i będzie kichał. Cóż? Koty trochę trapią. Kiedy tak ich dużo dokoła, a każdy z nich tak normalnie zajęty swoją pracą i rekreacja, pomyślałem - "Jak Apostołowie". Nie bardzo nadążam za własnymi skojarzeniami i obrazowaniami.

Chyba koty są częścią większej całości. Ogród w zieloności tonie, wielotonowe i tonacyjne ptaszenie podkreśla ciszę, dzieci poszły na jagody - zmotywowane prośbą sklepikarza-przyjaciela, że mu się skończyły, a letnicy jutro będa pytać.... Przyziemne i wyższe splatają się motywy. Symbioza. Taka masa normalności, naturalności. Kwintesencja zrównoważonego rozwoju i partycypacji w bycie. A ja przecież jestem ich kronikarzem. To wszystko jest jak wyjęte z tego świata, i tyleż ma z nim wspólnego, co czasy apostolskie. Żyjemy sobie. Swoim życiem, próbując je odczytywać i rozumieć w świetle mądrych objaśnień biblijnych ojca benedyktyna, który przywołuje testament patriarchy. Oto jestem. Jesteśmy.

Dzisiaj dopiero wziąłem do ręki kartkę zapisana tydzień temu. Musiało upłynąć trochę czasu. Jest to kartka A4 złożona w połowie i zapisana czterostronnie, a właściwie trójstronnie. Kartka jest stara, ma z 7 lat. Akurat mi się widać napatoczyła tamtej nocy. Po nocy nie szukam, nie robię remanentu w dziale "artykuły piśmiennicze". Biorę, co jest pod ręką, widać Grażyna za dnia robiła to samo w swoich dokumentach.

Kartkę wtedy złożyłem na pół i zapisałem. Drugą połówkę przy innej okazji, w samochodzie i w kościele. Na dokumentalnym odwrocie jest lista polskich uczestników seminarium kontaktowego w ramach Socrates-Comenius w Kromeriż, Czechy.

Zapisałem w nocy tydzień temu. Z czwartku na piątek, nad ranem. Nie mogłem spać. Sny i myśli krążyły wokół śmierci, pogrzebu i cmentarza. Mieliśmy jechać na pogrzeb śp. Jana Madeja. Andrzej chował ojca. Tajemnica trynitarna - Andrzej chował ojca, ja chowałem ojca, mnie chowały dzieci. Odwieczna pieśń. Odwieczny rytm. Normalność, naturalność, ale spróbuj ugryźć to bez wiary. Bez komponentu religijnego, odwiecznego.

Więc samo przyszło, że nie spałem przed wyjazdem. Od trzeciej? O czwartej wstałem, żeby zapisać. Rzeczywiście zapisałem i potem jeszcze pospałem.

Kartka jest równo i ładnie zapisana. Wiecznym piórem. Równomiernie wypełnione od, do, wszystkie cztery rogi i środek. Wyraźnymi literami. Pamiętam, że splótł się wtedy dzień ten i następny. Wiele wydarzeń i perspektyw - w jedno. Nie pozostaje mi nic innego, jak literalnie przepisać:

"Zamieszkać historię (zbawienia) - marketing narracyjny - największy skarb (bogactwo), które trzeba odkryć - archeologia osoby - antropologia - kognitywistyka - turystyka głębi - opowiadacze historii - opowiadacze historii i Ziemi - Rzeczpospolita Norwidowska - nasza historia (w) partycypacji (historia partycypacyjna) - rola starców w kulturze !! - istota życia - istota turystyki - istota partycypacji - byt analogiczny - DASEIN - WILKÓW i ZOFININ - ministrowie i ministerstwa - (istota małżeństwa) - Andrzeja Madeja wykład o życiu, śmierci, osobie i rodzinie !! - NIE-JA-TY - Kodeń - całe życie - co zostało mi dane"

Całe życie przelatywało mi przez głowę. Jak to bywa w literackich opisach śmierci. Utożsamiam się z Andrzejem. Podstawiam się, tam gdzie mogę i na ile mogę (analogicznie). On jest święty, ja tylko o ile. W myślach, rozumie, pragnieniach. Moje czyny, a może jeszcze bardziej ich brak, temu przeczą. Ale uczestniczę w tym wymiarze przynajmniej przez wczucie. Dasein i einfulung?

Od tygodnia wiem, że nocne przeżycie i zapis na kartce są wielkie. Dopiero teraz je przeczytałem. Nie pamiętałem jego enumeracyjno-linkującej (łąńcuchowej) formy.

Dawno, dawno temu (1988) notowałem, co się zdarzyło na każdej katechezie. Uzbierało się zapisków parę cienkich zeszytów. Zatytułowałem je "Rok katechety". Też przez wiele lat "bałem" się do nich zajrzeć. Miały ogromny ładunek emocjonalny. Obiecuję sobie, że je przepiszę, choć nie wiem, czy wszystkie przetrwały. Rok 1990 tez próbowałem tym sposobem zapisać ("Rok wójta"), ale szybko ich tok wydał mi się zbyt rzadki, zrezygnowałem. Gdzież wójtowi do głębi katechety. To znaczy, gabinetowi, do sali katechetycznej, boć osoba pozostała ta sama.

Kościół mi wskazał przed laty, że najdoskonalszym modelem wspólnoty jest wspólnota oparta o posiadanie ziemi – więc także gmina wiejska. „Nie ma człowieka, który by nie żył z płodów roli.” „Rola bowiem poddana rękom i pracy rolnika zupełnie zmienia swoją postać; z leśnego karczowiska zmienia się w żyzną, z nieurodzajnej w urodzajną. I to, w czym się stała lepszą, tak tkwi w ziemi i tak się z nią łączy, że się nie da od niej w żaden sposób oddzielić.” Tutaj tkwią korzenie kultury. Nie można badać natury ludzkiej abstrahując od spraw ziemi, na której mieszkamy.

Dzisiaj mówi się nie tylko o architekturze zieleni, o krajobrazie przyrodniczo-kulturowo-historycznym, ale nawet o eko-etyce.

Na wsi rytm natury, w tym cykl siania, wzrastania, rodzenia się, życia, rozkwitu i śmierci jest nieprzerwanym i niezniekształconym theatrum philosophicum. Powinniśmy być traktowani jak laboratorium i jak oczko w głowie wszystkich wspólnot samorządowych. Kot misjonarz zaprasza do współpracy :-) !

"Testament Patriarchy"

Jak zaliczam dzień do udanych? Byle mieć haust zachwytu i garść dobra. Wszystko inne jest względne. Ostatnio pewnym źródłem zachwytu jest internetowy kurs czytania Biblii. Naszej Biblii, która okazuje się Pismem Świętym. Ojciec Ludwik Mycielski OSB - autor - jest genialny. Nie można go czytać bez zachwytu. Od niego się dowiedziałem o kulturze nieba. Jest tam, gdzie życie nabrało charakteru trynitarnego. "To życie cechuje oddawanie się sobie nawzajem Osób Boga,oddawanie się Osób Boga osobom ludzkim i oddawanie się osób ludzkich Osobom Boga, oddawanie się sobie nawzajem osób ludzi innym osobom ludzi".

Takiego bombardowania "osobą" jeszcze nie przeżyłem. Czy policzyliście, ile razy odmieniane jest w tym zdaniu słowo "osoba"? Siedem! Pisząc o Biblii bawi się z nami symboliką biblijną. Słowami, gramatyką, interpunkcją i stylistyką zmusza do myślenia. Pisząc o Biblii (naszej) podsuwa mi odpowiedzi na inne pytania, o osobę, wspólnotę, świętość, miłość wzajemną... Miłość wzajemna nazywa podwaliną (architektury) wspólnoty. Niby proste i oczywiste, ale dopiero kiedy się pozna jego uzasadnienie ewangeliczne (biblijne) rozumie się o co chodzi. O osobę Jezusa z Nazaretu. Najbardziej realny fundament cywilizacji nowożytnej. Jego darem dla świata jest pokój - "PAX - dar żyjącego we wspólnocie Jego przyjaciół - pojednanych dla Jego chwały, dla dobra Kościoła i dla dobra świata." Taką wspólnotę poznamy, wyczujemy jak pies mięso, po "radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności, łagodności i opanowaniu". Są to owoce Ducha Świętego wyliczone przez Apostoła Narodów w liście do Galatów.

Dobre są jagody i dzieci, które je zbierają. Dobre są naleśniki. Dobra jest dopamina w normie, kiedy nie wymyka się spod kontroli i nie nadaje znaczeń rzeczywistości według swego widzi mi się. Tyle dobrego jest w Internecie. Ciągle wpisuję komentarze, tu i tam, że aż nie mam czasu na własny post.

"Jak Ci dziękować [bo komu?], żeś mi dał tak wiele?" Dziękując wszakże, będę pamiętał o prośbie o. benedyktyna i czynię ją swoją - "Proszę o modlitwę, żebym zawsze umiał na pierwszym miejscu stawiać "miłość jakiej nauczył nas Pan", miłość braterską. Przed sprawowaniem świętej liturgii. Zwłaszcza przed sprawowaniem Najświętszej Eucharystii."

Osoba Jezusa i współczesna nauka o człowieku

Deszcz pada i smuci, a mnie Słońce wewnątrz świeci, osoba Jezusa. Noc, dzień, dzień, noc - snuje się we mnie ciągłość dociekań. Miałem wątek wiodący, osobę jako fundament cywilizacji współczesnej. Na internetowym kursie czytania Pisma Świętego zafrapowała mnie sprawa nowego przykazania miłości. Podkreśla nowość naszych czasów, naszej ery. Nie wystarczy budowanie na tym, co naturalne. Naturę trzeba poznawać, szanować jej prawa, ale trzeba ją też zdecydowanie przekroczyć.

Stary Testament rzucił światło objawienia. Objawienie przychodzi przez naturę, ale ze sfery duchowej. Człowiek żyje w obu wymiarach.

Jezus z Nazaretu "pozwolił sobie" nawet na zmodyfikowanie naturalnego przykazania miłości. Pokazuje nową miarę - "miłujcie się, jak ja was umiłowałem".

Teologia mówi o Jezusie "Bóg-Człowiek". Zatem od Jego czasów nie można teologii uprawiać w oderwaniu od antropologii. Kiedyś więcej się mówiło o osobie w teologii, niż w antropologii. Chyba jeszcze nie osiągnęliśmy równowagi. Owszem, teraz więcej się mówi o człowieku, coraz mniej o Bogu. Huśtawka mód? Osoba może być łącznikiem.

Nie mam wątpliwości, że filozofia otwarta na duchowy wymiar człowieka (i rzeczywistości), i to nie tylko chrześcijańska, ma dobry punkt wyjścia do rozwijania nauki o człowieku-osobie. Ciekawy jestem, na ile na tym polu uwidoczni się nowość Jezusa z Nazaretu, Jego działalności i nauki.

Od Jego życia, śmierci i zmartwychwstania minęło tylko 2 tys. lat. Cóż to jest wobec prędkości światła?

Czy masowa religijność i religijność uniwersyteckich wydziałów teologicznych, to jeszcze ta sama religia? Pamiętam jaką rewelacją były dla mnie wykłady ks. prof. prof. Czesława Jakubca, Tadeusza Dajczera. Jakim rzeźkim powietrzem napełniała się sala podczas niektórych zajęć. Podobne przeżycia miałem na apologetyce ks. prof. Józefa Myśkówa i podczas lektury książek Waltera Kaspera ("Jezus Chrystus" i "Bóg Jezusa Chrystusa").

Zwykły chrześcijanin wychowany w tradycyjnej polskiej rodzinie mógł dostać zawrotów głowy słysząc o samoświadomości Jezusa i odkrywając obraz jego Boga i religijności. Bo zestawiało to Jego i nasze poszukiwania, życie, poznawanie, działania. Stawaliśmy się Jego bratem w odwiecznej drodze do Ojca. Stawaliśmy z Nim w prześwicie bytu i prześwicie samego bycia. Takiej rewolucji większość wierzących zapewne nie przeżyła. Choć wszyscy jesteśmy do tego powołani. Ale tego nie pojmuje nawet większość nauczających i kaznodziejów. Choć Sobór Watykański II mówi o powszechnym powołaniu do świętości. Przypomniał to Andrzej Madej expressis verbis w kazaniu podczas chrztu Marianny i po paru dniach (bardziej implicite) podczas pogrzebu swojego ojca.

Świętość przekracza granice między tym, co ludzkie i tym, co boskie. Świętość jest teologiczno-antropologiczna. Jest pełnią człowieczeństwa.

Dobrze, że Walter Kasper został po latach kardynałem, Karol Wojtyła papieżem, a Andrzej żyje w opinii świętości. Uff. Równie dobrze, gdyby urodzili się w innej epoce, mogliby skończyć na stosie. Za to samo - za rozumienie człowieka, świata i za życie w pełnej (osobowej) wolności religijnej.

Apologetyka - http://www.apologetyka.katolik.pl/przewodnik-po-serwisie

Samoświadomość Jezusa - Jezus z Nazaretu w swej świadomości religijnej - poznając ją, a może tylko próbując ją odgadnąć, kolejne pokolenia poszukujących Józiów będą dostawały wypieków na twarzy i z nową nadzieją i wytrwałością będą szukać dalej, do końca swoich dni i dalej, dalej...

Sprawy nie są proste i nawet Wikipedia podaje dwie definicje tej dziedziny wiedzy:
1.(prostsza)-
"Teologia fundamentalna należy do podstawowych i nieodzownych nauk teologicznych Kościoła. Nauka badająca wiarygodność chrześcijaństwa jako religii objawionej przez Boga, stanowi ogólne podstawy dla teologii, w przeszłości określana jako: apologetyka, propedeutyka, dogmatyka ogólna, teologia filozoficzna. W zakres TF wchodzą traktat o Objawieniu, o wierze, chrystologia fundamentalna, eklezjologia."
2.(trudniejsza)-
"Teologia fundamentalna jest teologiczną nauką zainteresowaną motywami i możliwościami prowadzenia konstruktywnego dialogu z rozumno-wolną aktywnością człowieka. Celem tego dialogu jest WIARY-GODNE ukazanie konieczności uwzględnienia chrześcijańskiego objawienia w poznaniu i realizacji prawdy (tożsamości) ludzkiego życia."

Mojego bloga zmieściłbym od biedy w tym drugim ujęciu, nieprawdaż?
Przydały mi się 3 lata teologii zaocznej. Musiałem poczytać, popisać na zaliczenie (m.in. "Świętość Maryii" u ks. prof. L. Baltera). Wtedy chyba najbardziej zachwyciłem się nauką soborową. Cóż ja bym wiedział np. o liturgii bez tych studiów? Itd.itp. - teologia powinna być obowiązkowymi studiami podyplomowymi magistrów filozofii. Choć dla tradycyjnie nauczanej katechezy w szkole i jedno i drugie nie jest bonusem. Nie mam nawet tzw. dyplomowania nauczycielskiego. Chromolę to, jak wszystko "stąd dotąd", ale moja rodzina nie, jest spory ubytek kasy. Ale może i moje doświadczenie katechetyczno-życiowe dołoży swoją cegiełkę do reformy nauczania religii w szkołach, w kierunku teologii fundamentalnej? Rodzina niech wdraża do tradycji, parafia daje ramy liturgii i wspólnoty braterskiej, a zreformowana katecheza niech spaja to wszystko w całość poznawczą i życiową (w granicach ekumenicznej wspólnoty lokalnej katecheta ma pełnić rolę nieodzownego wierzącego współpracownika każdego CAL - Centrum Animacji Lokalnej). Wiara i rozum potrzebują się w każdym wymiarze życia osobistego i społeczno-kulturalno-publicznego. Może ktoś kiedyś za mój twórczy (koncepcyjny) wkład wypłaci moim dzieciom rekompensatę za permanentne "niedostatki" materialne?!

Skrzydła wiary i rozumu (ze względu na osobę)

Zmysł wspólnoty można otrzymać wraz z poszukiwaniami wiary. Czy jest on czymś szczególnym, innym od rodzinności, miłości, przyjaźni? Chyba tak. Przekracza naturalne granice. Obejmuje coraz większy świat zewnętrzny. Jest w nim duch partycypacji w dziejach ludzkości, w życiu, historii, w gatunku, w... Daje odczucia, smak, poszerza rozumienia siebie, jej, jego itd. TOŻSAMOŚĆ - wyostrza, wzbogaca? (co można robić z tożsamością). Bez niego może cisnąć jakiś rodzaj choroby sierocej, niezależnie w jakim się jest wieku. Jest się wtedy sobie, w sobie, dla siebie, rodziny i w jakimś kręgu zawodowo-sąsiedzkim. To chyba dla dorosłego homo sapiens zbyt mało.

Pomyślałem dzisiaj, czy jest jakaś reguła, która rządzi przychodzącymi myślami, która pcha mnie do zapisywania? Czy rozumiem kiedy i jak przychodzą? Wątki, tematy, natchnienia? I dlaczego muszę je zapisywać? I co by się stało, gdym nie zapisał? Chyba nie spróbuję. Brrr. Oczywiście różne sytuacje, zadania, stany zewnętrzno-wewnętrzne mogą wiele zmienić. Gdybym sam dobrowolnie zrezygnował, to bym się zadusił wyrzutami sumienia i całego "ja". Zagryzłbym się niechybnie. Wystarczy mi sobieprzypomnieć, gdy byłem nie dość uważny i myśl uleciała. Brrr.

Znaczenie i wagę proklamacji można poznać i docenić w trudnych momentach. Trudnych z zewnątrz, bo coś spada jak piorun z jasnego nieba, i od wewnątrz, gdy bywa nas troje w jednym. Tak mawiał Prymas Tysiąclecia - "nas-troje t0 dla człowieka za dużo". Pewnie, Boh ljubit trojcu i świetnie Mu to wychodzi. Nam - nie. Więc proklamujmy to, co większe, co ponad-subiektywne. W czym jest fundament jedności naszego życia. To takie proste. Jak zapamiętanie loginu i hasła w Internecie. Proklamuj, a bramy się w tobie otworzą i w Transcendentnym Nim. To początek najprostszego układu - ja i On. Świadomość kształtuje się w relacji. Relacja dojrzewa w dialog. Najpierw jest matka, ale i ona jest owocem natury i kultury. Jam ogniwo tego samego łańcucha.

Ona za mną, przede mną i przy mnie,
Ona w każdym oddechu,
Ona w każdym uśmiechu,
Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie...

Nie rozerwę, bo silna,
Może święta, choć mylna,
Może nie chcę rozerwać tej wstążki;
Ale wszędzie — o! wszędzie —
Gdzie ja będę, tam będzie:
Tu — w otwarte zakłada się książki,
Tam u kwiatów zawiązką,
Owdzie stoczy się wąsko,
By jesienne na łąkach przędziwo,
I rozmdleje stopniowo,
By ujednić na nowo,
I na nowo się zrośnie w ogniwo (CK Norwid)

Zajrzałem do Fb, jest egzemplifikacja. Są posty na różnych chrześcijańskich stronach. Na nich przynajmniej można spotkać człowieka duchowego. Nie tak jak na większości, tylko bzdety, bzdety, bzdety. Powierzchowność, pozorność, minimalizm życiowy i osobowy. Biedni ludzie. A właściwie tylko człekokształtni :) Bez obrazy, bo każdy jest powołany do pełni, do wielkości, do świętości, jak zwał, tak zwał. Jeśli sami rezygnujemy, to trudno żałować. Ani obrażać się za człekokształtnych. Bo to wybór samodzielny. Niepojęte, że dotyczy chrześcijan. Zresztą w klasyfikacji gatunkowej rzeczywiście należymy do jakiejś gromady, rzędu, typu itd. Człowiek (łac. Homo) – rodzaj ssaków naczelnych z rodziny człowiekowatych (Hominidae), człowiek rozumny (łac. Homo sapiens) – jedyny współcześnie żyjący gatunek z rodzaju Homo. Trzeba dopisać jeszcze najwyższą kategorię - człowiek uduchowiony. Uduchowieni są rarytasem na tym świecie. Nawet nie wpisują ich do podręczników. Ale, dzięki Bogu, są. W tym przypadku nie ma wątpliwości, że bez Boga by ich nie było.

Jakiś zielarz napisał, że "klasyfikowanie to wrodzona skłonność człowieka. Nie potrafimy funkcjonować bez klasyfikowania. Cała nasza wiedza o otaczającym świecie ma formę klasyfikacji (a w zasadzie bardzo wielu klasyfikacji). Jeśli bierzemy do ręki książkę, to znaczy, że bierzemy prostokątny przedmiot składający się z bardzo dużej liczby zadrukowanych kartek papieru, złączonych razem z jednej strony. Zadrukowane kartki odróżniają książkę od zeszytu, który ma kartki czyste. Duża liczba kartek odróżnia książkę od np. broszury"

Język filozofii posłużyłby się pojęciem "identyfikowanie bytów". Jak zwał, tak zwał.

Wpisuję na Fb "like" lub komentarze, bo grzeczność nakazuje. Pod jednym wpisałem "dzięki Bogu najbardziej tajemniczym stworzeniem jest człowiek". Dopiero po napisaniu dotarła wymowa komentarza. Dzięki kolejności słów w zdaniu angielskim. Pisząc sami sobie się objawiamy. De facto, post factum poznajemy rzeczywistość i siebie. Reasumując - czy bez Boga też byśmy byli takim tajemniczym stworzeniem?

Potem wciągnąłem się w lekturę wakacji z Biblią (kurs internetowy). A tam spotykam siebie w benedyktynie. Słowo w słowo. Jota w jotę. Tak było, jest i będzie. We wspólnocie poszukujących zrozumienia. Jakim radosnym przeżyciem jest spotkanie człowieka, mającego odwagę się objawić. Który z pełna otwartością, mówiąc o strukturze Biblii, napisał - "osobiś­cie doszedłem do wniosku następującego...”. Jak ja bardzo potrzebuję świadków wiary osobowej (i osobistej), a nie – powiedzmy – instytucjonalnej. Napisał też inne zdanie, wyrażające prawdę niby znaną, ale przez kontekst kursu "jak czytać Pismo Święte" ukazująca mi się w nowym świetle - „chrześcijańska miłość wzajemna – to miłość ze względu na Jezusa”. Tu jest nowość spojrzenia na miłość. Nowa miara miłości. I perspektywa budowania na niej wspólnoty. W świecie, w którym listy przebojów zapełnione są piosenkami (tekstami) o miłości! Takoż festiwale filmowe. A ulice i place zapełniają się co jakiś czas gromadnymi demonstracjami i paradami. Może właśnie dlatego paradoksalnie potrzebne jest wyartykułowanie przykazania nowej miłości. Nie jakiejś, ale właśnie ze względu na Jezusa z Nazaretu. Z konsekwencją przemyślenia wszystkiego prawie od nowa. Ze względu na osobę (Jezusa). Dziękuję.

Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki wznosi się do kontemplowania prawdy. Szybując na tych skrzydłach stajemy się jak bliźniacy, słowo w słowo, jota w jotę. Ludu, mój ludu, czemu rezygnujesz. Czemu odrzucasz skrzydła.

Proklamować - współ-kreować drogę, prawdę, życie

Siedziałem dzisiaj nad problematyką relacji w naszym życiu tego, co biologiczne i tego, co psychologiczno-osobowe.

Zaczęło się w niedzielę. Rozmową z doktorem habilitujący się. Habilitacja nobilituje i wyróżnia. Formalnie - usamodzielnia naukowo. Akademicy są pomocą i podporą dalszego usamodzielniania. Są jakby niezbędnym etapem rozwoju ewolucyjnego człowieka. Potrzebujemy ich jak ogród dżdżu. Na początku był Adam i Ewa. Potem przyszedł grzech, ale i ratunek wymyślony przez miłującego Ojca. Na drodze długiego poszukiwania i oczekiwania przeszliśmy także przez etap homo habilis. Zawsze go odtąd potrzebujemy. Sapiens-sapiens bez habilis jest nie-do-wytrzymania. Czas na rekapitulację.

Rano, w kuchni, na talerzyku z kawą myśl myśl została mi poddana - "Jaka wielka moc została nam dana! Siła proklamacji, kerygmatu!". Rozpisałem myśl na słowa i litery - w Ewangelii pisanie na piasku, w zeszycie - na odprawach katechetycznych u proboszcza Józia, ogłaszanie Jezusa Królem na oazach i ecclesiach zielonoświatkowców (temat skądinąd bardzo wakacyjny), Madejowe głoszenie świętości... Tak głosząc, proklamując, każdy staje się małym papieżem, a nawet małym Jezusem, no - małym bratem Jezusa.

Wszystkie cywilizowane drogi prowadzą do Rzymu. A wszystkie głębsze rozważania - do Boga. Nie mówiąc o drodze królewskiej - medytacji. Humanum est... - no nie?! Tak było, jest i będzie. Był tylko jeden problem - największy obiekt ludzkiego pragnienia był niewidzialny. No, to objawił się w ciele. Jest. Jezus-Bóg-Człowiek. Bogu dzięki. To jest to. Jezus wiedział, co robi. To ciąg dalszy bardzo zuchwałego rozważania i rozmowy z akademikiem - osoba, wolna, niezależna, odpowiedzialna, dojrzała, samodzielna - niczym jednoosobowy NSZZ Solidarność z całą Ludzkością.

Lata lecą, moje laboratorium ciągle jeszcze działa. Adres? Annopol 3. Stuletni dom w ogrodzie z figurą Matki Bożej ("Murillowskiej") w zakątku północno-wschodnim. Żyję z dnia na dzień, jakbym robił permanentne (i nikomu niepotrzebne) studia podyplomowe. W dziedzinie życia osoby ludzkiej. Już nie piszę wierszyków. Z pomocą przychodzą mi nowe gałęzie nauki. Bioneurologia mówi, że nie wolno lekceważyć wiary. Bo ona zmienia także biologię. Wiara i rozum wpływają (zmieniają, współtworzą) nas. Naszą osobę. Koniec przeciwstawiania człowieka-człowiekowi, legalizacji schizofrenii dzisiejszego świata. Jaką moc ma proklamacja ?! Tu jest istny kamień filozoficzny.

Przy porannej kawie przypomniałem sobie 13 Konferencję "Obrazy Świata", na mojej ukochanej Alma Mater. Na temat - w skrócie - mózgu. Najbardziej zapamiętałem wykład dr hab. SŁAWOMIRA Murawskiego z IPiN. Pogrzebałem w Internecie. Czytałem z wypiekami na twarzy, jak niedawno encyklikę Centessimus annus.

"W swojej prelekcji doktor Murawiec skupił się na różnych płaszczyznach funkcjonowania człowieka: biologicznej, psychologicznej, społecznej, indywidualnej, oraz płaszczyźnie rodzinnej... zażywamy coraz więcej leków. Pobiliśmy rekord i jesteśmy na drugim (po Francuzach) miejscu w Europie. Uwielbiamy specyfiki przeciwbólowe i antybiotyki... mam wrażenie, że Polacy wcale nie mają zbiorowego bólu głowy, tylko potrzebę "bycia zaopiekowanymi". W tabletce „z krzyżykiem (!)” szukają zaspokojenia swojego głodu emocjonalnego. Nie radzą sobie z życiem, a lek ma załatwić inne problemy, wolą pigułkę niż przemyślenie, co tak ich trapi. "To, co nas otacza, co do nas dociera, nie jest dla nas subiektywnie równie ważne. Jedne rzeczy są dla nas ważniejsze, inne bardzo ważne, niektóre neutralne, innych w ogóle nie rejestrujemy świadomie. Natomiast te obiekty i myśli, które są dla nas ważne, zaczynają odgrywać rolę motywującą. Wpływają więc na zachowania związane z osiąganiem czegoś, co aktualnie nie jest jeszcze „nagrodą”, ale jest oczekiwanym zaspokojeniem jakiegoś pragnienia lub potrzeby. (Shitij Kapur)

Psychologia znalazła już swoje miejsce w masowej świadomości. Ewoluowała od opisowej humanistyki do ściślejszej fizjologii. Niektórzy mówią, że przeszła drogę "od kompleksu Edypa do neuronu”. Od czasów Freuda wiemy, że słowa, zdania, zachowania mają wewnętrzne znaczenia psychologiczne. Jeśli zastanawiamy się nad jakimś zachowaniem, myślą, sposobem funkcjonowania, to możemy interpretować je psychologicznie, psychoanalitycznie i rozwojowo. "Jednym z głównych odkryć współczesności jest to, że słowa, zdania, zachowania i mają znaczenie biologiczne". (S.Johnson, Umysł szeroko otwarty.)

"Sprowadzanie całej osobowości do substancji neurochemicznych jest oczywiście dużym

uproszczeniem, ale przypuszczalnie nie większym niż niezliczone testy osobowości czy

testowe sprawdzanie wiedzy, do jakich już zdążyliśmy się przyzwyczaić. Zawsze lepiej

jest poznawać ludzi osobiście i stopniowo, zjadając z nimi przysłowiową beczkę soli, ale

zdarza się, że nie mamy na to czasu. W takich sytuacjach znajomość ich profilu neurochemicznego mogłaby okazać się przydatna." (tamże)

Bardzo zuchwałe rozumowanie

Na mszy świętej wpadły mi w ucho słowa Pawła-Szawła, wykształconego Żyda, który w karkołomny sposób został wprowadzony w chrześcijaństwo. "Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała - będziecie żyli." Wpadły w ucho, na grunt przygotowany - także tymi wpisami - przez wiarę poszukującą zrozumienia życia. I przeznaczenia. Skoro papież mówił taki językiem, to czemu nie ja.

Oparłbym na tym zdaniu kazanie. Gdybym je mówił. Pozmieniałbym pewnie, jak się znam, co nie co. Bałbym się słowa "uśmiercać". Pewnie starałbym się zmieścić w dwutakcie "żyć według ducha, żyć według ciała". Ciało - biologia, fizjologia, neurologia, neurofizjologia, kognitywistyka. Duch - dusza, wartości, kultura, wieczność, przeznaczenie, słuch, wczucie, wierność, osoba, cierpienie, ofiarowanie, sens, całość, jedność, kognitywistyka. I szukałbym w kulturze, w antropologii schodków pomagających przybliżyć, zrozumieć, zamieszkać w tym dwutakcie. Ma on dwu-tysiącletnią historię i wielką (europejską i światową, przynajmniej jednej półkuli) aktualność. Ale musiałbym szybko dodać, że tylko tak mi się wydaje i chciałbym tylko siebie zobowiązać takim rozumieniem. Muszę być ostrożniejszy po dzisiejszej krótkiej rozmowie ze Sławkiem. Nie mam na co dzień kontaktu ze światem akademickim. Chlapię strasznie ozorem, słowami. Muszę być bardziej wrażliwy na kontekst.

Swoje, mniej lub bardziej, zuchwałe rozumowania podparłbym słowami z Ewangelii - "Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić". Stosuję je do siebie. Jestem synem. Mówię "Ojcze nasz" itd. Jestem wyznawcą Ducha Świętego, którego wzywam w każdym przeżegnaniu. Wierzę, że Duch mnie i każdego, kto chce, prowadzi. Że w sprawach nauczania "kościelnego" duch ma pierwszeństwo przed katechetami, księżmi, proboszczami. Pewnie i przed większością biskupów. Naukę Soboru przyjmuję bez dyskusji. Oficjalne nauczanie papieskie też.

Jak mało jest autorytetów. A instytucje są za małe, aby przewodzić osobie w drodze do wieczności. Do tego, co nazywamy "domem Ojca". Instytucje pełnia funkcje pomocnicze.

Wierzę, że Duch prowadzi każdego. Jak Go słyszeć, czuć, rozpoznać - oto jest pytanie. Ojciec, syn - żadnych instytucji pomiędzy. Tak było, jest i będzie.

Tyle - po kościele. Byłoby więcej, z każdą sekundą, minutą dłużej w ciszy. Ale są wakacje, wszyscy w domu, ciszy nie ma. A może nie jestem wystarczająco muluczki i prostaczki. Ale taką mam koncepcje religii. Papieską, albo Jezusową. Że każdy jest takim małym papieżem, albo Jezusem. To od ciebie ma zależeć cały przekaz wiary następnym pokoleniom. Jak możesz wypełnić to zadanie? Opatrzność wyznaczy ci sposób. Ale gdyby tak było, stań wobec wieczności i powiedz TAK. Ja głoszę tę prawdę, którą otrzymałem, przemyślałem. Nawet gdybym został jedynym wierzącym. A gdyby trzeba, daję za tę przemyślaną, przeżytą, prawdę życie. Amen.