Prawda kolonii (w Murzasichlu) - prawda CARITAS

Przyhamowałem tutaj, gdzie indziej się rozpędzam. Samo życie.
Współpracuję ze stroną kolonijną, odciążam częściowo Grażynę. Oni tam maja zajętą każdą minutę dnia (doby). Ja mogę sobie pomajstrować (nieudolnie) w Internecie. Cudowną przygodą jest korespondencja z Lucy. Odkrywam inny świat, tzn. jakbym poznał nieznany kawałek lądu. Może wysepkę. Tą wyspą jest Nebraska, a może tylko jej stolica Lincoln, a może tylko parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus w tym mieście?
Lucy napisała, że nazywają ją "katolickim gettem". Ludzie z zewnątrz, albo od wewnątrz trochę mniej wyrobieni duchowo mają ku temu podstawy. No bo któż to widział, żeby na większości posesji stały figurki Matki Bożej! Skądinąd, figurki przydomowych krasnali byłyby przyjmowane pewnie z większym zrozumieniem.

Jak to dobrze, że to dotyczy dalekiej Ameryki, a nie np. jakiegoś miasta w Polsce. Ironizuję, ale cóż powiedzieć przy panoszącej się nietolerancji wobec katolicyzmu (społecznego). Można wyśmiać nadmiar figurek MB, ale nie nadmiar propagandy gejowskiej.

No więc, Lincoln, Ne, USA zawładnęło moja wyobraźnią. "A znak został mi dany". My, ze swoja RzN jesteśmy trochę ich vice versa, przynajmniej w naszej korespondencji.

Jak nie nazwać cudem komentarza Lucy na blogu kolonijnym? Ta witryna stała się portalem (a może na odwrót), ma teraz trzy strony - główną (polską), włoską i angielską. W skromnym, powiedzmy symbolicznym, wymiarze, ale jednak! Kto z nas wie, jak ta przygoda się rozwinie.
Zajrzyjcie na bloga Lucy. Wyrastamy z tych samych korzeni. Świat tworzy warunki do globalizacji działań i odpowiedzialności. A kościół był zawsze globalny. "Idźcie na cały świat i nauczajcie...". Dawajcie świadectwo. Bądźcie CARITASEM wobec całego świata. Nie przez władzę, ale przez służbę. Słowem i czynem. I modlitwą i milczeniem. "Abyście byli jedno." Communio i eucharystia. Tylko ci, którzy rozumieją te pojęcia i stającą za nimi rzeczywistość mogą uznać cud, którym jest dla mnie rozmowa Lucy z Rachel (obie poznane przez ich chrześcijańskie profile na Fb) - w Lincoln, Ne, USA, o RzN i kolonii Caritas w dalekiej Polsce, w Murzasichlu. Ile cudów! Cały świat i życie może stać się cudem w oczach naszych (jeśli starczy nam wiary i rozumu). Hurra!

Przeglądam foto-materiał z kolonii i podziwiam piękno natury i kultury, pracę włożoną przez kierownika i wychowawców, wiarę i rozum, na których wyrosły, miłość i uśmiech dzieci. Podziwiam prawdę (wewnętrzną), którą odkrywają, i którą się dzielą z nami (globalnie!).

Od Zimbabwe po gór szczyty

Edward odezwał sie z serca Afryki. W dobrym momencie, żeby przypomnieć jego udział w koloniach Caritas w Ustce i w Kosarzyskach. Edward jest Belgiem. Świeckim. Pracuje w duszpasterstwie młodzieżowym w Brukseli.

Lucy podesłała adres swojego bloga - "Convert's Corner". Przywołuje w preambule naukę Jana Pawła II - "Społeczna rola rodziny... wzywa nas do podejmowania i wyrażania swoich poglądów na wszystkich poziomach życia społecznego. Także na poziomie politycznym".
To jest nakaz czasów. Jeśli my milczeć będziemy, cóż dziwnego, że inni opanują światowe media i Aeropagi i wkrótce narzuca większości swoje pokrętne - ale poprawne politycznie - teorie! Nowy ateizm czai się u progu.

Warto zastanawiać się, dlaczego tak kiepsko jest u nas z dialogiem. Osobiście winię za to dziedzictwo materialistycznej (od-humanizowanej) ideologii marksistowskiej, ale i nadmierny tradycjonalizm polskiego katolicyzmu. Za nas przemawiał Episkopat i wielcy prymasi. Ale czasy się zmieniły. Żyjemy w tzw. społęczeństwie obywatelskim, mamy samorządność na wielu poziomach życia. Chcemy osiągnąć partycypacyjny model demokracji. Bez dialogu ani rusz. Także w kościele. jako katecheta powiem, że wychowanie religijne może uskrzydlić, albo związać. Uskrzydlają wiara i rozum (na których duch ludzki wznosi się do kontemplacji prawdy). Wiążą nakazowo-furmułkowo-obrzędowa religijność. Tradycyj(onalistycz)nie wychowani boja się myśleć o Bogu po swojemu, modlić po swojemu, najlepiej ciszą, być krytycznymi wobec tego, co się dzieje na różnych kościelnych podwórkach itd. U niektórych religijność pozostanie na całe życie w lękowej postaci. Nie tego uczył Sobór Watykański II, nie tego za naszych dni uczył swoim słowem, a jeszcze bardziej życiem Jan Paweł II. Pozostały na świadectwo nie tylko dokumenty ojców soborowych, nie tylko encykliki papieża-Polaka, ale również jego młodzieńcze i późniejsze wiersze. Karol Wojtyła wolność niósł w sobie. Inaczej nie można napisać ani jednego wiersza.

Kto do nas dołączy, aby uczestniczyć w pełni w życiu świata i ogłaszać radosną nowinę o nowym przykazaniu miłości i o nowej kulturze? Większość polityków i niestety twórców tkwi w ograniczonej przestrzeni, stąd-dotąd - ludzi, społeczeństw, narodów, a przede wszystkim swoich interesów (prywatnych lub grupowych). Tworzą prawa i dzieła abstrahując od praw natury i ostatecznego przeznaczenia. Straszna pustka wyzierała z dzisiejszego seansu filmowego w telewizji. "Nikt nie żyje i nie umiera dla siebie" - jakie to proste. Od Zimbabwe po gór szczyty. Caritas jest nadzieją.

Caritas, z Caritasem, w Caritasie

Na mszy świętej wyjazdowej do Murzasichla zrozumiałem dlaczego z nimi nie jadę. Skończyła się moja misja. Niespodziewanie, nagle, w zeszłym roku. Zrozumiałem po roku! Wtedy zmiana planów nastąpiła w ostatniej chwili. Siostra dostała telefon ze szpitala, zrobiło się miejsce dla siostrzeńca, nie mogli przyjechać na wymianę do Annopola. Z dziwną miną wracałem wtedy spod kościoła, spod którego odjechał autokar po raz pierwszy (od 12 lat) beze mnie. Zostałem współpracownikiem turnusu na odległość. Administrowałem kolonijną stronę www. Turnus był bardzo udany, wszyscy wrócili zachwyceni. Beze mnie.
Nie należy zmieniać tego, co dobre. W sporcie mówią - "nie zmienia się zwycięskiej drużyny".

Kiedy wyobraziłem sobie kolejne kolonie, oczywiste stało się dla mnie, że to już (mój) koniec. Od lat zwalałem pracę organizacyjno-papierkową na Grażynę. Ale kolonie Caritas to nie tylko organizacja, program i rozliczenia. Zawsze to była, jest będzie MISJA. Nie wypełni jej nawet utalentowany i sprawny organizator. Kiedy Grażyna wzięła na siebie ciężar odpowiedzialności za zorganizowanie wyjazdu, ja czułem się odpowiedzialny za całość. Szczególnie za rytm dnia i spotkania wieczorne, które kończyły się modlitwą. Taką, jaka ukształtowała się przez 29 lat katechez.
Zeszły rok pokazał, że i do tego już nie jestem potrzebny. Nie "wpadłbym" na to, gdyby nie szpital Krzyśka. Choroba Krzyśka objawiła swoja niszczycielską moc po powrocie z kolonii w Kosarzyskach (sierpień 2002). Był to rok, w którym bł. Jan Paweł II poświęcił górny kościół w Sanktuarium w Łagiewnikach i dokonał aktu zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu. W uroczystościach uczestniczył - zwolniony-oddelegowany na ten dzień do Krakowa - wychowawca kolonijny tamtego turnusu, ksiądz (wtedy kleryk) Piotrek Rokita.

CARITAS, z Caritasem, w Caritasie - nigdy mi nie będzie dość podkreślania tej wielkiej wartości (wymiaru) we wszelkich relacjach i rozmowach o naszych koloniach!
W tym roku także zaczęły się mszą świętą i zdjęciem "rodzinnym" na schodach kościoła. Pstryk, i pojechali (z panem Andrzejem, zawodowcem, za kierownicą Mercedesa).

***

Po tragedii na Wołdze nawet w Rosji budzi się publiczna dyskusja o formie sprawowania władzy. Jeśli najwyższa władza nie odpowiada przed nikim, to samo dzieje się na innych poziomach i dziedzinach życia, od góry do dołu. Demokracja (demokratyczne metody podejmowania decyzji i rozliczania) okazują się nie zastąpienia. Bez niej, nie da się poprawiać i kontrolować bezprawia. My mieliśmy samodzierżawie przez 16 lat w gminie. Patologia zatruwała nasze życie. Zawistne, patologiczne zachowanie nas niszczyło. Ludzie z zewnątrz lepiej to nawet od nas rozumieją i nam współczują. Szansa została nam dana - nowy wójt, stowarzyszenia, program partycypacji publicznej.

***

1) "Przyjaciele wciąż żyją wydarzeniami z dzieciństwa. Jeden z nich po trzydziestu latach postanawia rozwikłać zagadkę czyjegoś zniknięcia. Stopniowo traci zainteresowanie pracą i rodziną. Zaczyna obsesyjnie wierzyć, że odszyfrowanie tej tajemnicy pomoże mu nadać sens własnemu życiu i wewnętrznie pogodzić się z sobą." - recenzja filmu
2) Geniusz - to zrozumiane (przemyślane) dzieciństwo... któryś z francuskich autorów (XIX/XX w).
3) "Your life must have felt so meaningful and directed!" - in an e-mail. I agreed.
4) "Uskrzydlony umysł. Antropologia słowa Waltera Onga" napisał Stanisław Obirek, były jezuita, w 2010, a w 2011 "Umysł wyzwolony. W poszukiwaniu dojrzałego katolicyzmu". O Walterze Ongu usłyszałem po raz pierwszy w ostatnia niedzielę od doktora Sławka, który przyjechał z synami na spotkanie przed-kolonijne z Legionowa. Ja też interesuję się miejscem religii we współczesnej kulturze, dialogiem międzyreligijnym, konsekwencjami Holokaustu i możliwościami przezwyciężenia konfliktów religijnych, cywilizacyjnych i kulturowych.
5) "I-Thou Communication" (w jednej z książek o wkładzie Onga w studia nad kulturą, o tzw. "Fenomenologii Słowa").

Jak ja to lubię. To znaczy punkt 3,4 i 5. Punkt 1-szy to dziecinada. Punkt 2-gi ma sens, ale bez przesady. Powtórzę więc tytuł - Caritas, z Caritasem, w Caritasie.

PS.
Zabieram się za administrowanie strony www kolejnego turnusu.

Świętości i słabości

Facebook współtworzy nową rzeczywistość ludzkiego świata. Dzięki temu narzędziu mogę lepiej czuć się obywatelem globu. Poznaję i wymieniam poglądy z mieszkańcami wszystkich kontynentów. Bariery są tylko technologiczne i edukacyjne. Najgorsze są w nas - mentalne, jeśli jesteśmy zamknięci na innych i nie chcemy przed nimi otwierać swego wnętrza. Zamykamy wtedy świat, blokujemy dobro.

"Unia Europejska otwiera kolejne kanały komunikacyjne, kolejne instytucje są dostępne przez Internet w telefonii komórkowej w 22 językach." Pod takim postem wywiązała się wymiana poglądów w krótkich komentarzach. Jedni się cieszą, inni wylewają żale. Irlandczyk mieszkający we Florencji, Włochy, się nie cieszy. Uważa, że UE kradnie mu (im) suwerenność, min. dlatego, że język irlandzki nie jest 23 oficjalnym językiem wspólnoty. Ja z kolei się mu dziwię, bo jako współ-obywatel tejże wspólnoty niczego nie chcę nikomu kraść, a rozwiązań (wspólnych problemów) szukam w solidarności. Dwóch Europejczyków zaznaczyło, że lubi mój wpis. Jednym z nich jest Bułgar mieszkający w Londynie, po studiach amerykanistyki (kultury i filmu) na angielskiej uczelni. Drugi nie podał adresu w zjednoczonej Europie.

Dobrych dożyliśmy czasów. Wspaniałych. Można mieć różne poglądy i pomysły na życie i się nimi dzielić. Oczywiście, nie unicestwia to masy problemów tego wspólnego świata. Największe - jak zawsze było, jest i będzie - leżą na gruncie etyki. Ale wolność daje niewyobrażalne wcześniej możliwości. Każdy wolny człowiek może tworzyć wokół siebie Boży świat. Na miarę swojej wiary, miłości i chęci (także poza Kościołem).

Wczoraj Internet otworzył mi niebo, które bardzo się zatrzasnęło - straszny paradoks - w kościele. Po doświadczeniu nieba, inny wymiar dominuje we mnie (eternity span, CKN). Mijają godziny i doby, a on trwa. Po kazaniu niedzielnym (fragmencie), taka ciemność spadła na mnie, że przez dłuższą chwilę nic mi się pisać nie chciało. Musiałem znów odnaleźć niebo. Wiara to nie mechanika, nie nakazy, nie czyjeś osobiste poglądy głoszone nawet na mszy świętej. Wiara to wolność. Deklaracja o wolności religijnej Soboru Watykańskiego II jest jednym ze źródeł(ek) nadziei na lepsze czasy.

Korzystam obficie z wolności na tym blogu. Zwłaszcza w warstwie językowej, stylistycznej (literackiej). Dwa dni temu dałem tytuł "Cuda eucharystyczne 2011", muszę go wytłumaczyć. Wiąże się z doświadczeniem duchowej przyjaźni z Lucy z Nebraski (od piątku 8.7 br. godz. 19.36). Kto zajrzał na profil Rachel, to wie z komentarzy, które przyjaźń zaczęły, że rozpoznaliśmy się (tzn. Lucy mnie) po "łamaniu chleba". Oboje wcześnie kliknęliśmy "like" na profilu kultu eucharystycznego. Ale to nie wszystko. Wielu kliknęło. Trzeba jeszcze czegoś, żeby się (wy)-z-indywidualizować w rozentuzjazmowanym tłumie. Tym czymś okazała się myśl Noama Chomskiego. Połączenie lewicującego intelektualisty i kultu eucharystycznego nas wyróżniło. Kontrasty bywają dobre. A czasem nawet wskazane - dla lepszej recepcji Ducha Świętego przy lekturze Pisma Świętego. Dobro nie zna granic. "Ujrzysz światłymi oczyma serca obraz pełen kontrastu". Kontrast intryguje i zaprasza, zachęca do dialogu :)

To Lucy mi wskazała na słowa ks. Luigi Giussani, założyciela "Communione et Liberazione" - "że Jezus z Nazaretu jest obecny w znaku przyjaźŸni, komunii, wspólnoty, to jest w Kościele, który jest Jego Ciałem". Słowa Giussaniego dają mi odwagę, abym opisał własne doświadczenie sprzed wielu lat. Chyba nigdy tego jeszcze nie przytaczałem, dla wielu zabrzmi jak herezja. Był rok 1985, może 1986, zamieszkiwałem malutką (2x3m) izdebkę przy, a raczej w, kościele św. Jana Kantego w Legionowie. Mieściło się tam tylko łóżko, biurko i wszędzie upchnięte książki. Na biurku stał piękny krzyż, pamiętający stary drewniany kościół "na górce", który teraz opiekuje się nami w starym, drewnianym domu w Annopolu.
Jak łatwo sobie wyobrazić, w takim miejscu, o różnych porach i przy różnych okazjach, przeżywałem to i owo. Czasem bardzo. Kiedyś przyszło mi do głowy, "przyszło", a nie "wymyśliłem", jak to było z ustanowieniem eucharystii. Że było tak, jak opisane jest w ewangelii, ale, że mogłoby być i w inny sposób np. taki: Jezus jest z przyjaciółmi, ma pełną świadomość, że czas ostatecznego rozwiązania nadchodzi, działa na najwyższych duchowych obrotach, przychodzi mu do głowy pomysł, mniej lub bardziej spontaniczny, żeby im zostawić coś niezwykłego, niezwykły znak przyjaźni, komunii, wspólnoty i sposób na wieczną obecność z nimi; rozejrzał się wokół siebie, wziął to, co miał pod ręką...
Że chleb i wino jest tylko reprezentacją całej rzeczywistości. Bo w końcu, co to znaczy wcielenie? Jest węższe rozumienie - "przez ciało Maryi w ciało człowieka", i szersze "w całą ludzką, materialno-psychiczno-duchową rzeczywistość". Zwał jak zwał. Nie ma wiary bez myślenia. Wiara stale potrzebuje rozumu, a rozum wiary. Religia objawiona nie jest magią. Objawienie ma sensu stricto i wymiar językowy, i pojęciowy, i kulturowy, i duchowy przede wszystkim. Najmniej materialny. Niech teologia coraz lepiej to precyzuje, doesn't matter.
Przeżycie dane mi w izdebce kościoła na górce nie było spekulacją intelektualną. Było właśnie przeżyciem bliskości, communio, z Jezusem z Nazaretu. Wyszedł wtedy jakby, przekroczył, wszelkie formy, aby być ze mną. Ani kształt, ani smak, ani kolor chleba i wina nie ogranicza Bożej obecności i miłości. Trwanie w nas po "komunii ołtarza" tzw. postaci eucharystycznych zawsze pobrzmiewało mi mechanicystycznie. Bóg jest (musi być) w komunii świętej równocześnie transcendencją i immanencją bezprzymiotnikową ;-)

I tak świętość mi się rozszerzyła i rozszerza nieustannie. Wśród słabości, of course :)

Cuda i porażki

Ta przygoda duchowa (życiowa) zaczęła się w piątek o 19.36 (7.36 pm.) od komentarza do posta Rachel. Czyli właściwie zagrywka należała do niej. Spontanicznie podzieliła się dobrem. TO JEST TO. TO JEST METODA (DOSTĘPNA KAŻDEMU) NA WSPÓŁ-OBJAWIANIE BOGA. Co jest łatwiej powiedzieć: objawianie Boga, czy objawianie, że dobro jest wszędzie? Dlatego napisałem "współ-objawianie Boga".

No więc Rachel podzieliła się z nami radością, którą jej przyniósł 5-letni chłopiec z babcią. Przyjaciele komentowali. Ja podziękowałem, że chciała się tym podzielić. Wpisała sie Lucy, która dostrzegła podobieństwa naszych profili. Napisała o tym wprost, zaczynając "Jozef". Pierwszy raz widziałem "coś" takiego. Wszystko, co zaskakuje chce nam na coś zwrócić uwagę. Po pierwsze - daje do myślenia. Myślałem, myślałem i wpadłem na pomysł, że trzeba zajrzeć na jej profil i wysłać prośbę o zaliczenie do Facebookowych znajomych. Ona była pierwsza. W skrzynce już czekało jej zaproszenie. Wkrótce przyszedł "message". Odpowiedziałem. Od tej chwili jesteśmy w stałej łączności. Wiemy już o sobie więcej niż o kolegach i koleżankach z pracy. Tak działa wspólnota duchowa, wspólnota wiary, wspólnota obrazu Boga w nas, wspólnota Ducha Świętego... wspólnota tych,którzy przyjęli radosną nowinę o zbawieniu.

Dlaczego jest tak mało tych, "którzy pragnęliby się objawić" (CKN). Gdyby tylko to! O ile świat byłby lepszy!

***

Dostałem z Grażyną zaproszenie na VI Zjazd Gminnego OSP. Z przyjemnością uczestniczyliśmy. Byłem prezesem OSP w latach 1992-96. Dopiero od teraz znów to wiadomo! Małymi kroczkami wraca normalność. Nie chodzi o moje zaszczyty, chodzi jedynie o normalność. Bez niej życie jest atrapą. Tak było przez 16 lat. Kto naprawdę to rozumie?
Tam, gdzie było normalnie przez ostatnie 4 kadencje, tam są wodociągi, kanalizacja, nowe budynki szkolne, przedszkola gminne centra kultury, obiekty sportowe. Tam powstało wiele NGO, stowarzyszeń i innych. Dzisiaj działają w nich centra integracji lokalnej, cenra animacji lokalnej itp. Bo to jest normalna kolej rzeczy.
Ci, którzy współtworzyli tamten "ustrój" gminy Strachówka, udają jakby nic złego przez ten czas wśród nas się nie stało. Współczuję im. Lepiej się żyje biednie, ale z czystym sumieniem.

PS.
Wyszedłem dzisiaj z kościoła podczas kazania. Kocham księdza,ale nie jego światopogląd. Zupełnie nie zgadzam się z politycznym obrazem świata i Polski wygłoszonym z ambony. JEST DOBRO. DZIEJE SIE TAKŻE DZIĘKI LICZNYM NGO ZA EUROPEJSKIE PIENIADZE. JEST DOBRA NOWINA (także na dzisiaj i na czas naszej prezydencji!). Przykro mi, ale chciałbym otwartej rozmowy na takie tematy, ale poza kościołem, a na pewno poza liturgią. Absolutnie - poza świętą eucharystią. Dyskutujmy, polemizujmy nawet, jest to potrzebne zwłaszcza po dziesięcioleciach pozbawiania nas obywatelstkich praw i podmiotowości. Jeden ze współ-parafian był równie głęboko oburzony. Z goryczą powiedział - "w ilu parafiach wojnę polsko-polską podsycają z ambony?".
Kto pomoże ustanowić jakąś formę modlitewnego wsparcia - w końcu naszej - prezydencji w UE. I o odnalezienie przez nasz kościół formy zaangażowania w dzisiejszość Polski, Europy i świata"?

Cuda eucharystyczne 2011

Kevin napisał na swoim profilu Fb, że "telewizyjna kultura rozbija tożsamość". Czy może być inaczej? Czy można kontemplować przed ekranem? Czemu nie. Telewizor może być jakimś obrazem świata. Może być początkiem większego myślenia. Myślenie - medytacji. Medytacja - kontemplacji. Ale w którymś momencie tego łańcucha trzeba wyłączyć urządzenie i włączyć (się w) ciszę.

Nawet telewizor może być drogą w głąb siebie i trampoliną do nieba. Ale oglądacz musi gdzieś otrzymać coś jeszcze, żeby wykorzystać szansę.

To samo dotyczy innych urządzeń, np. Fb i całego Internetu. To, co wczoraj przeżyłem za ich pośrednictwem jest wielkim przyczynkiem do teologii. Pastoralnej? Fundamentalnej? Każdej.
Nim opiszę doświadczenie, muszę chyba odczekać. Czas musi zadziałać. Wczoraj przeżyłem(liśmy) euforię. Dzisiaj mogło przyjść znużenie. Miną niedługo 24 godziny od wydarzenia, wokół którego krążą moje myśli. Uczucia. Emocje. Nie byłem w stanie zasnąć - to jakby stan nieustannego czuwania.
Na co? Na oprawę czegoś, co w swoim zuchwałym języku ośmielę się nazwać współczesną formą cudu eucharystycznego.

Kot misjonarz

Żeby znaleźć radość i satysfakcję w życiu, trzeba poświęcić tyleż pracy myśleniu, co krzątaninie codziennej. A przynajmniej odpowiednią ilość tej pracy ("w pocie czoła" CKN). Czy o tym mówi ONZ-towska zasada zrównoważonego rozwoju? Generalnie, myślenie chyba jest niedowartościowane. Stąd encyklika "Wiara i rozum". A kto napisze kolejną "Życie codzienne i rozum". Kevin dał dzisiaj na Fb wpis o "telewizyjnej kulturze" współczesności. Groźne. Wczoraj u o. Ludwika benedyktyna wyczytałem na szczęście, że jest też kultura nieba.

Na werandzie leży dużo kotów. Małych i dużych. Tak się porobiło. Są niby utrapieniem, ale więcej chyba dają, niż zabierają. Najedzone nie skaczą na człowieka, ani nie wdzierają się do domu za każdym otwarciem drzwi. Bywają śmieszne bardzo. Jeden tu, drugi tam, trzy małe ssą matkę, czwarty wkłębił się w Andrzeja kołdrę, wyłożoną, aby się przewietrzyła. Nasierści się i będzie kichał. Cóż? Koty trochę trapią. Kiedy tak ich dużo dokoła, a każdy z nich tak normalnie zajęty swoją pracą i rekreacja, pomyślałem - "Jak Apostołowie". Nie bardzo nadążam za własnymi skojarzeniami i obrazowaniami.

Chyba koty są częścią większej całości. Ogród w zieloności tonie, wielotonowe i tonacyjne ptaszenie podkreśla ciszę, dzieci poszły na jagody - zmotywowane prośbą sklepikarza-przyjaciela, że mu się skończyły, a letnicy jutro będa pytać.... Przyziemne i wyższe splatają się motywy. Symbioza. Taka masa normalności, naturalności. Kwintesencja zrównoważonego rozwoju i partycypacji w bycie. A ja przecież jestem ich kronikarzem. To wszystko jest jak wyjęte z tego świata, i tyleż ma z nim wspólnego, co czasy apostolskie. Żyjemy sobie. Swoim życiem, próbując je odczytywać i rozumieć w świetle mądrych objaśnień biblijnych ojca benedyktyna, który przywołuje testament patriarchy. Oto jestem. Jesteśmy.

Dzisiaj dopiero wziąłem do ręki kartkę zapisana tydzień temu. Musiało upłynąć trochę czasu. Jest to kartka A4 złożona w połowie i zapisana czterostronnie, a właściwie trójstronnie. Kartka jest stara, ma z 7 lat. Akurat mi się widać napatoczyła tamtej nocy. Po nocy nie szukam, nie robię remanentu w dziale "artykuły piśmiennicze". Biorę, co jest pod ręką, widać Grażyna za dnia robiła to samo w swoich dokumentach.

Kartkę wtedy złożyłem na pół i zapisałem. Drugą połówkę przy innej okazji, w samochodzie i w kościele. Na dokumentalnym odwrocie jest lista polskich uczestników seminarium kontaktowego w ramach Socrates-Comenius w Kromeriż, Czechy.

Zapisałem w nocy tydzień temu. Z czwartku na piątek, nad ranem. Nie mogłem spać. Sny i myśli krążyły wokół śmierci, pogrzebu i cmentarza. Mieliśmy jechać na pogrzeb śp. Jana Madeja. Andrzej chował ojca. Tajemnica trynitarna - Andrzej chował ojca, ja chowałem ojca, mnie chowały dzieci. Odwieczna pieśń. Odwieczny rytm. Normalność, naturalność, ale spróbuj ugryźć to bez wiary. Bez komponentu religijnego, odwiecznego.

Więc samo przyszło, że nie spałem przed wyjazdem. Od trzeciej? O czwartej wstałem, żeby zapisać. Rzeczywiście zapisałem i potem jeszcze pospałem.

Kartka jest równo i ładnie zapisana. Wiecznym piórem. Równomiernie wypełnione od, do, wszystkie cztery rogi i środek. Wyraźnymi literami. Pamiętam, że splótł się wtedy dzień ten i następny. Wiele wydarzeń i perspektyw - w jedno. Nie pozostaje mi nic innego, jak literalnie przepisać:

"Zamieszkać historię (zbawienia) - marketing narracyjny - największy skarb (bogactwo), które trzeba odkryć - archeologia osoby - antropologia - kognitywistyka - turystyka głębi - opowiadacze historii - opowiadacze historii i Ziemi - Rzeczpospolita Norwidowska - nasza historia (w) partycypacji (historia partycypacyjna) - rola starców w kulturze !! - istota życia - istota turystyki - istota partycypacji - byt analogiczny - DASEIN - WILKÓW i ZOFININ - ministrowie i ministerstwa - (istota małżeństwa) - Andrzeja Madeja wykład o życiu, śmierci, osobie i rodzinie !! - NIE-JA-TY - Kodeń - całe życie - co zostało mi dane"

Całe życie przelatywało mi przez głowę. Jak to bywa w literackich opisach śmierci. Utożsamiam się z Andrzejem. Podstawiam się, tam gdzie mogę i na ile mogę (analogicznie). On jest święty, ja tylko o ile. W myślach, rozumie, pragnieniach. Moje czyny, a może jeszcze bardziej ich brak, temu przeczą. Ale uczestniczę w tym wymiarze przynajmniej przez wczucie. Dasein i einfulung?

Od tygodnia wiem, że nocne przeżycie i zapis na kartce są wielkie. Dopiero teraz je przeczytałem. Nie pamiętałem jego enumeracyjno-linkującej (łąńcuchowej) formy.

Dawno, dawno temu (1988) notowałem, co się zdarzyło na każdej katechezie. Uzbierało się zapisków parę cienkich zeszytów. Zatytułowałem je "Rok katechety". Też przez wiele lat "bałem" się do nich zajrzeć. Miały ogromny ładunek emocjonalny. Obiecuję sobie, że je przepiszę, choć nie wiem, czy wszystkie przetrwały. Rok 1990 tez próbowałem tym sposobem zapisać ("Rok wójta"), ale szybko ich tok wydał mi się zbyt rzadki, zrezygnowałem. Gdzież wójtowi do głębi katechety. To znaczy, gabinetowi, do sali katechetycznej, boć osoba pozostała ta sama.

Kościół mi wskazał przed laty, że najdoskonalszym modelem wspólnoty jest wspólnota oparta o posiadanie ziemi – więc także gmina wiejska. „Nie ma człowieka, który by nie żył z płodów roli.” „Rola bowiem poddana rękom i pracy rolnika zupełnie zmienia swoją postać; z leśnego karczowiska zmienia się w żyzną, z nieurodzajnej w urodzajną. I to, w czym się stała lepszą, tak tkwi w ziemi i tak się z nią łączy, że się nie da od niej w żaden sposób oddzielić.” Tutaj tkwią korzenie kultury. Nie można badać natury ludzkiej abstrahując od spraw ziemi, na której mieszkamy.

Dzisiaj mówi się nie tylko o architekturze zieleni, o krajobrazie przyrodniczo-kulturowo-historycznym, ale nawet o eko-etyce.

Na wsi rytm natury, w tym cykl siania, wzrastania, rodzenia się, życia, rozkwitu i śmierci jest nieprzerwanym i niezniekształconym theatrum philosophicum. Powinniśmy być traktowani jak laboratorium i jak oczko w głowie wszystkich wspólnot samorządowych. Kot misjonarz zaprasza do współpracy :-) !