Uwaga na Judasza

Tytuł przyszedł nad ranem. Temat dużo wcześniej. W międzyczasie sny mało dziwne, niby zwyczajne, ale nieprzyjemne. Raz jeździłem na starym motorze, chyba WSK, w okolicach dzieciństwa, którymi teraz zarządza prezydent Roman i starosta Janek. Motor był sprawny, ale ja miałem kłopoty nożne. Trudno mi się nimi operowało. Niesprawność i brak koordynacji nie pozwolił nacieszyć mi się wueską. A następnym razem jeździłem siostry samochodem. Jednej z sióstr, chyba Jadwigi. Samochód był ładny, nowy, z klasy małolitrażowych. Francuski? Japoński? Za szybko zmieniałem biegi, czy za późno hamowałem? A może ze złą prędkością wchodziłem w zakręty? Coś było nie tak.Stwierdziłem na koniec, że faceci muszą mieć większe samochody, żeby nie obijali się o kierownicę, drążek zmiany biegów,nie musieli wyprężać się napierając na fotel, który nie chce się dalej odsunąć itd. Za ciasny.

Przed, po i pomiędzy myślałem o Judaszu. Że jest wielką zagwozdką. I że jest mało obecny w literaturze, choć bardzo w języku. Ma rozdział w Mistrzu i Małgorzacie. Jest w powiedzeniach i zawołaniach - "Judaszowe srebrniki", "Ty Judaszu". Na wieczność całą jest skojarzony ze zdradą.

Judasz - ku wiecznemu zadziwieniu - jest nieodłączną częścią najpiękniejszej opowieści o dobru. Jest postacią z historii Jezusa z Nazaretu. Sam się do niej nie wprosił, został wybrany. Był jednym z dwunastu uczniów i przyjaciół Wielkiego Proroka. Byli oni jakby radą apostolską przy mistrzu i nauczycielu. Choć mistrz rady nie potrzebował, potrzebował przyjaciół. To my, jak się później okazało, ich rad potrzebowaliśmy. Ale nawet prorok potrzebuje wspólnoty i przyjaciół. A cóż dopiero człowiek XXI wieku!
Ten prorok wiedział, co było w człowieku. A inni? Czy się domyślali? Czy widzieli znaki, że coś było w Judaszu, z Judaszem, nie tak? Czy we wszystkim, i w każdych okolicznościach był taki jak oni? Czy podobnie się zachowywał?
Czy był szczery? Czy wiedzieli, co myślał i czuł?
Czy jego zdrada (srebrnikowy uczynek) nagle się w nim ulęgła? Znając siebie, tzn. człowieka, z pomocą całej współczesnej wiedzy neuro-bio-psycho-psychiatrycznej wiemy, że to niemożliwe. Toksyny złego muszą mieć czas, by dojrzeć i zatruć złożony ludzki organizm.

Co w nim było nie tak? Przecież wszystko słyszał, widział cuda, doświadczał dobra, rozwijał się jako osoba w tym towarzystwie, zasypiał i budził się w kochającej wspólnocie. Więc czego mu było brak? Ciągłych pochwał? Głaskania po głowie? Szans na przywództwo? Wybraństwa potwierdzanego ciągłym namaszczaniem? Hołdów? Pieniędzy? Czy choć raz rozmawiał z mistrzem i nauczycielem, jak dziecko niczego nie ukrywając?Nieodgadniona jest natura ludzi skrytych. Pozostaną do końca tajemnicą i z nią odejdą. Nie poznamy ich profilu bio-psychologicznego.

Jezus wiedział. "Ten, który macza ze mną rękę w misie, ten mnie zdradzi". Czy pozostali byli bardzo zaskoczeni? Czy wszyscy jednakowo? Przecież dalej jedli, jakby nigdy nic. Tak nam się wydaje. Kto wie, jak było! Czy nie zmąciło ich na chwilę. Na chwilę, bo zaraz nastąpiły inne wydarzenia. Jedno goniło następne. Jedno drugie zamazuje. Zostaje te, które silniejsze. Mocniejszy bodziec wypiera słabszy. Przecież mistrz i nauczyciel umył im nogi! mówił o śmierci, bliskiej, namacalnej. Atmosfera gęstniała. Mówił o jedności - niezrozumiałej, zbyt wzniosłej. Jaka była temperatura na termometrze, jakie dźwięki dochodziły z zewnątrz do sali, jaki był zapach tamtejszych nocy? Trzeba pojechać do Wieczernika, w czwartek wielkiego tygodnia dziejów. Trzeba jeść to samo, popijać tym samym, w tych samych siedzieć szatach na podłodze, dywanach, bądź zydlu.
Wszystko w nich i w nas, późnych wnukach, ukształtuje się dużo później. Duch ich wszystkiego nauczy. I będą na śmierć szli po kolei, jak mistrz i nauczyciel, oprócz jednego, jak kamienie rzucane na szaniec. Ile razy jeszcze wspominali tamte dni i noce, i jednego ze "swoich", który nie wytrzymał ze swoim wielkim wybraństwem i zaufaniem w nim pokładanym.

A co się z nim stało? Znamy jego koniec. Obwiesił się - jak mówi jedno z tłumaczeń Słowa.
Czy dostąpi miłosierdzia?

Słyszałem w jakimś katolickim radiu nauki księdza o znanym nazwisku. Pamiętam, gdzie to było, zapadło mi w wyobraźnię. Wracaliśmy z dalekiego skądś. Z rekolekcji w Zakopanem? Być wielkie może. Audycji słuchaliśmy z zainteresowaniem pomiędzy zakrętem w Sulejówku, z trasy na wschód Europy, a bocznym torem węgrowskim naszego kierunku ku Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Ksiądz snuł łagodną wersję wydarzeń. Że Judasz zrozumiał. Chciał odwrócić koło historii. Poszedł do arcykapłanów zwrócić zapłatę. Oni nie przyjęli. A on sam wykonał wyrok na sobie. Bo napisane jest w ich prawie, że "winien jest śmierci, kto wyda niewinnego". On tylko wykonał należny wyrok. Zrozumiał. Errare humanum est. "Lepiej by mu było kamień młyński wziąć... lub sznur". Wziął sznur. Lepiej byłoby się nie narodzić, ale na to wpływu nikt z żyjących nie ma. Post humanum est? "Annotationes posthumae in evangelium d. Matthaei, apostoli & evangelistae. Analectis auxit, ac publicae disquisitioni subiecit in inlut academi salan.́Praemissus est tractatus de interpretatione scripturae sacrae"

PS.
Już wiem. Przypomniałem sobie, skąd wziął się mój Judasz. Tytuł pierwszy roboczy był "Rozważania o Judaszu", ale zbyt patetycznie i nieadekwatnie. To tylko zwrócenie uwagi na.
Myślałem wcześniej o problemie. Naszym, swojskim, życiowym, szkolnym można powiedzieć. Co z nim robić? Nic. Wystarczy zrozumieć i modlić się o rozwiązanie. Nie wolno wchodzić w dyskusje. Żaden człowiek tego nie ugryzie. Trzeba robić swoje. Jak apostołowie.

Fałsz zabija wspólnotę

Zdjęcia nie kłamią. Ileż prawdy znalazłem na www.murzasichle3.blogspot. Także te zdjęcia przynaglają mnie, abym podniósł temat prawdy i fałszu w naszym wspólnotowym życiu. Bez niedomówień - chodzi o naszą wspólnotę lokalną, a przede wszystkim o wspólnotę szkolną.

Wielka Brytania ma swoją aferę podsłuchową (ponad lokalną), my aferę kolonijną - dwa wyjazdy w tym samym czasie, w to samo miejsce, adresowane do tej samej grupy uczestników i wychowawców, jeden organizowany przez dyrektora szkoły i Caritas diecezjalny, drugi organizowany przez nauczycielkę tejże szkoły i stowarzyszenie lokalne. Kto chciałby zamieść tę aferę pod dywan, zrobi niedźwiedzią przysługę wspólnocie lokalnej, szkole i parafii.

Wspólnota jest tylko tam, gdzie jest jedność - na mocy definicji! Bez jedności - jest tylko jakaś grupa (grupy). Grupę różnie można definiować, ze względu na przyjęte kryteria. Gdzież grupie do wspólnoty! Grupa jest na dużo niższym od wspónoty szczeblu bytów. Niewyobrażalnie niższym. To jak porównać materię nieożywioną do materii obdarzonej życiem. W każdej wspólnocie czynnikiem ją konstytuującym jest wartość duchowa. Wspólnota istnieje przez przyjęcie daru. Grupa istnieje tylko dzięki organizacji, interesom, prawu i innym czynnikom naturalnym.

We wspólnocie - najważniejszy jest dawca. Wspólnota powstaje przez przyjęcie daru. Nigdy nie dość powtarzania tej prawdy - jest ona bardzo mało znana. Z dwadzieścia lat szukałem tej definicji. Tylko w taki sposób może "zawiązać się" wspólnota. Co nie przeszkadza, żeby przyłączyli się do niej ludzie kierujący się jakimś wyrachowaniem. Ale są oni wtedy tylko martwymi duszami danej wspólnoty. Wcześniej lub później się wykruszą. We wspólnocie można wytrwać tylko na zasadzie dobrowolności. Włączając się w jakąś wspólnotę chcemy (godzimy się) być współ-darem. We wspólnocie pełnoprawnym członkiem stajemy się podzielając jej wartości. Tak więc prawdziwą wspólnotą zarządza nie zarząd, albo inne kierownictwo, ale duch. Najlepiej jeśli jest to Duch Święty. On zaś jest rozpoznawalny w dość prosty sposób. Kryterium jest (ta sama) wiara, nadzieja i miłość. Tę wiarę, nadzieję i miłość możemy weryfikować z pomocą Biblii i 2-tysięcznej tradycji kościoła.

Wspólnota - jak tlenu - potrzebuje szczerości, jawności, aż po przejrzystość. Karmi się nimi jak tlenem i źródlaną wodą. Dzięki temu wzrasta. Chce się dzielić dobrem, chce by podzielane (wyznawane) przez nią dobro zajaśniało. "We wspólnocie nie pytaj, co ty możesz z niej mieć, ale co ty możesz jej dać".
Grupy przeważnie mają wiele do ukrycia. Mają swoje plany i wyrachowania, których boją się ujawnić, jak sekretnego wejścia do skarbca. Oczekiwane korzyści są ich spoiwem. To nie jest oskarżenie. Ja tylko chcę opisać obiektywnie charakterystykę gatunkową.

Wspólnota jest cudem we Wszechświecie. I każda - zawsze jest jakby częścią jednej idealnej WSPÓLNOTY - jej szczytem jest ideał (eschatologicznej) JEDNOŚCI. Jedność zajaśnieje - to pewne. Grup jest wiele - tysiące, miliony.... ich granicą (idealnym odwzorowaniem) jest nieskończoność. Wielość rozpłynie się w mroku. Tak więc jasność i mrok są wpisane od początku w każdą wspólnotę i grupę.

Fałsz zabija wspólnotę. Posługuje się niedomówieniami, przemilczeniami, tajemnicą organizacyjną, niejawnymi celami, naśladownictwem itd. Fałsz niszczy każdą szkołę, parafię i wspólnotę lokalna. Wspólnota lokalna - według mnie - to quasi wspólnota.

Grupa może wpisać w swoje cele działalność wychowawczą, ale naprawdę wychowuje jedynie wspólnota. Małżeństwo i rodzina, które są wspólnotą - wychowuje. Małżeństwo rozbite i skłócona rodzina - chyba nie? Jeśli za wychowanie bierzemy wzory osobowe, a nie słowa i deklaracje.
To samo dotyczy szkół, parafii, gmin... Zwłaszcza tam, gdzie mieszkańcy uważają się za chrześcijan. "Abyście byli jedno" - w skrócie, o to własnie chodzi. Jedność budowana i wynikająca z przyjęcia Dobrej Nowiny wychowuje. Jest najlepszym wzorem.
Szkoła z definicji musi być zbudowana na wartościach i konsensusie. Jest pisany, tak lub inaczej, kodeks szkolny. Rozpisany na cele wychowawcze, regulaminy, systemy oceniania... Czy może pracować w szkole, lub innej firmie, ktoś, kto nie uznaje (praktycznie, bo nie do pomyślenia jest, aby formalnie) wartości wpisanych w jej kodeks?! Nie do pomyślenia. Ani w Viessmannie, (zajrzyjcie jeszcze tutaj), niby to samo, ale jak pięknie!, ani w Rzeczpospolitej Norwidowskiej. (w 2004 był tylko taki wpis o szkole - daję link, bo podkreśla jednak ciągłość naszych działań). Ale nie wystarczy potwierdzić systemu wartości tylko w głosowaniu nad kodeksem. Trzeba nieustannego dialogu. Trzeba nieustannej dyskusji na forach publicznych. Z tym u nas jest kiepsko, bardzo kiepsko.

Fałsz bardziej jest widoczny i ekspresyjny niż zadeklarowane wartości i prawda. Zło łatwiej się reklamuje. Nawet w Boskiej Komedii Dantego Alighieri. Badania z zakresu turystyki mówią, że zadowolony gość (turysta) podzieli się swoimi pozytywnymi wrażeniami z pięcioma osobami. Niezadowolony - z dwudziestoma.

Szkoła, w której działają grupy, nie ważne jak liczne, odcinające się, dystansujące bardziej, lub mniej jawnie (skrycie) od głównej linii reprezentowanej przez dyrektora i radę pedagogiczną , nie jest idealną wspólnotą wychowawczą. Taka sytuacja niweluje podejmowane wysiłki (ogromne) wielu. Taka sytuacja niszczy. Taka sytuacja zabija. Może w takich samych, lub jeszcze większych proporcjach, niż 5/20 w turystyce. Szczypta fałszu w dziedzinie wychowawczej demoluje, jak bomba próżniowa. Głupi są dorośli, którzy próbują - na siłę - tego nie widzieć, lub nie rozumieć.

Jak fałsz nas zabija? Oto wyraziste przykłady - milknące rozmowy, lub zmiana tematu, na widok pewnych osób, szeptanie w grupkach, po kątach, oburzenia i emocje wybuchające nieraz z wielka siłą, ale tylko w konkretnych osobowych konstelacjach, grupy, grupki rodziców tworzące się przy tym, lub tamtym pedagogu, przeradzające się z czasem w nieformalne, lub nawet formalne grupy wyborców, księżycowe wprost relacje radna - środowisko, z którego się wywodzi, rywalizowanie, bądź nawet przechwytywanie grup uczniów i młodzieży do własnych działań projektowych, lęk różnych osób do wyrażania w tak spolaryzowanym środowisku swoich opinii na temat ważnych kwestii publicznych... Krótko mówiąc - publiczna demoralizacja i paraliż życia społecznego. Mnie w takich realiach nie chce się nawet myśleć, nie tylko o pracy w szkole, ale i o wspólnych nabożeństwach, a nawet o spacerze po ulicach i zakupach w sklepie. Cała atmosfera, tak, lub inaczej, jest zatruta.

Czy nie ma na to lekarstwa? Czy nie ma wyjścia?
Ależ skąd. Mamy 2011 rok od narodzenia Jezusa z Nazaretu. Wszystkie potrzebne środki do uzdrowienia zostały nam dane. Z poziomu natury - człowiek jest istota myślącą, społeczną i dialogiczną. Z poziomu kultury - prawo, sztuka, podobne przykłady w długiej historii ludzkości. Z poziomu nadprzyrodzonego (objawionego) - Stary i Nowy Testament i naukę społeczną kościoła.
Zamiast odrzucenia mojego opisu sytuacji i oburzenia się na mnie, szukajmy rozwiązań. Jesteśmy skazani na sukces - o ile posłużymy się dobrą wola. (Damy wtedy owocną naukę globalną dla wielu).

Co do mnie, chciałbym sprostać wyzwaniu. Chętnie będę uczestniczył w każdej formie zmierzenia się z problem. Zmierzenia z problem, w próbie szukania rozwiązań, a nie sądu, czy potępienia. Nic z tych rzeczy. Stanę do każdej poważnej(!), publicznej(!) rozmowy czy debaty (może być oksfordzka) zorganizowanej przez dyrektora szkoły, proboszcza parafii, wójta gminy, przewodniczącą Rady Gminy, gminne forum współpracy NGO (org. pozarządowych) - które ma to w swoich obowiązkach (po to jest), przyszłe CAL (centrum animacji lokalnej), lub GCI (gminne centrum integracji), lub każdą poważną osobę czy instytucję. Może być z pomocą ośrodków naukowych i prasy wszelakiego szczebla. To jest żywotna sprawa wszystkich mieszkańców gminy. Wezmę udział w każdym pokutnym, lub błagalnym nabożeństwie. Żeby koszmar podzielonego życia (skłóconego) minął.

Proste jak cep

Czy, żeby czuć życie, nie trzeba podjąć (dźwigać) jakiejś odpowiedzialności? Czy bez związania dobrowolnego, lub jakoś nałożonego i przyjętego, można w ogóle być związanym z ziemia człowieka (człowieczego losu)? Chyba nie.

Najlepiej, jeśli ta odpowiedzialność jest powiązana z wyposażeniem bytowym jednostki. Adequtio rei et inetectus. "Odpowiednie dać rzeczy słowo" (CKN).

Szukanie prawdy jest chyba najbardziej podstawowym zajęciem człowieka na ziemi. Bo nawet miłość potrzebuje prawdy, w jakichś ramkach musi ją umieścić. Choć tu możemy się sprzeczać. Każdy facet chyba przyzna ile rozumu trzeba użyć przed decyzją ożenku! Miłość doprawia się odpowiedzialnością. Zobowiązaniem, nieskończoną nigdy pracą nad zrozumieniem daru jedności... To, co ostateczne zwyciężyć musi nie jeden raz to, co przelotne. Ot, przypadłości i istota kłaniają się z pism św. Tomasza z Akwinu. Im dalej w las, tym więcej drzew i zagadnień poznawczych. Hermeneutyka, kognitywistyka, neurobiologia... i co jeszcze?

Obrabiam trochę zdjęcia z kolonii i zamieszczam na blogu. Jest się na co wpatrywać. Wspólnota kolonijna pięknie jest oprawiona naturą. Naturę człowieka też widać na zdjęciach. Na przykład potrzebę wspólnoty. I potrzeby poznawcze. Widać je w napiętych twarzach szukających logicznego rozwiązania zadanego zadania. Za-za.

Wczoraj dostałem od Lucy kolejny link na kolejnego bloga jej serdecznej przyjaciółki. Ko-ko. Znalazłem w nim piękny anagram (a może tylko rozszyfrowanie) słowa JOY - RADOŚĆ.
J - jak Jezus
O - jak Others
Y - jak Yourself
- Jezus (reprezentujący wartości najwyższe), inni (wokół ciebie, w twoim życiu), i ty sam (bez samoświadomości ani rusz). Mówię wam to, abyście radość mieli i aby radość wasza była pełna.

Ja już - o dziwo - nie niosę prawie żadnych odpowiedzialności. Zostały po kolei ze mnie zdjęte, albo do części nie dorosłem. Czuję sie lekki i ciężki jak ptak. Bo, coż to za lekkość. Ptaka unurzanego w smolistej mazi po katastrofie tankowca (ekologicznej)? Wiele odpowiedzialności zostało mi raczej odebranych za czasów poprzedniego ustroju w gminie. I dzisiaj jest jeszcze pewna jego zmutowana forma przetrwalnikowa. Jak działa? Trudno o tym nie myśleć, patrząc na zdjęcia z kolonii CARITAS. Dla każdego słuchacza nienormalne jest, że w tym samym czasie i w tym samym prawie miejscu ktoś inny organizuje na ich wzór coś podobnego dla dzieci i młodzieży z tej samej wsi i gminy. I z tej samej szkoły i parafii. Starając się działać konspiracyjnymi metodami. Nikomu to na zdrowie nie wyjdzie. Im, w pierwszej kolejności. Kościół jest starszy. Ma dwa tysiące lat. Caritas diecezjalny lat kilkanaście. Nasze kolonie Caritas lat 12 i powstały z inspiracji hierarchii kościelnej. Hierarchia znaczy również - odpowiedzialność.
Nawet jak nie myślę, echo nienormalnej sytuacji w małej wspólnocie lokalnej jest osnową bardzo nieprzyjemnych snów. Dzisiaj - o dziwacznej liturgii. Czułem się na niej nieswojo, jak w nieswoim, dwutysięcznym kościele. Jakaś grupa młodzieży robiła oprawę liturgiczna. Na siłę, bez wyczucia i zrozumienia., Dało się wyczuć, że ktoś ich wsadził na fałszywego konia. I kazał jechać. Wio! Jakieś wymyślone, wydumane komentarze, niczym w teatrzyku szkolnym, czytane w dziwnych, nie "nakazanych" momentach. Egzaltacja i fałsz biły ze słów i intonacji (recytacji!). Ktoś chciał zaistnieć, zabłysnąć i się dowartościować używając religii jako narzędzia. Instrumentalizacja świętości.
Czułem się fatalnie, wyszedłem chyba z kościoła. Tak mogli się czuć chrześcijanie za czasów prześladowań. Pocieszali się pewnie słowami Jezusa do św. Piotra o niezniszczalności (wieczności) Kościoła. Uff! Mam nadzieję, że ten sen nigdy się u nas nie ziści.

Czytałem ostatnio mądre blogi pisane przez dorosłych. Są świetne. Dziwi mnie ich mała popularność. W tym samym czasie ich dzieci maja setki "przyjaciół" na Facebooku. Moje spostrzeżenie nie dotyczy tylko amerykańskiego Internetu. W polskim jest to samo. Zaglądając na wpisy młodych latorośli odnajduję przeważnie głębię równą brazylijskim operom mydlanym. Albo meksykańskim, peruwiańskim itd - nie chcę żadnej nacji urazić. Młodzi i starsi czytelnicy przetrzyjcie, przetrzyjmy oczy, którymi spoglądamy na nasz piękny świat.

Inne spostrzeżenie - tu i tam, raczej wszędzie, słyszę, słyszymy, że dorastające dzieci maja kłopot z kościołem, religią, albo maja je całkiem w nosie. Dzieje się to w naszych (wierzących) rodzinach. I w naszym - najwspanialszym i najświętszym ponoć - kościele polskiego katolicyzmu. Też trzeba oczy - i nie tylko - przecierać. Wielodzietni maja większe pole obserwacji. Nasze (moje i Grażyny) dzieci mówią, że lekcje religii były najgorszymi lekcjami w szkole. Były przeważnie stratą czasu i nerwów. Można wiarę stracić i bardzo znielubić kościół. A ja - katecheta, zawsze podpisałbym im oświadczenie, zwalniające ich z tego obowiązku (ew. w zastępstwie skierował na etykę, gdyby był wybór). Niby nic takiego? No nie wiem, bo jednocześnie słyszymy od biskupów i innych odpowiedzialnych (także świeckich), że jest dobrze. Jest fajnie. Na czym ci "fajni" opierają swoje opinie? Na własnych przeświadczeniach, że "jest fajnie". Czy leci z nami pilot? Oczy szeroko zamknięte? Hipokryzja?

PS.
Trzeba czytać szybko ten tekst, bo miejscowy cenzor (cenzorzy) mogą znów żadać usunięcia go z Internetu.

Dom, rodzina , sacrum i profanum

Nie ma to, jak w domu. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Home, sweet home. Itd.itp. Czemu taka w nim siła?

Wydaje mi się, że to coś więcej niż sobość i zadomowienie. To krąg, w którym możemy znaleźć klucz do prawdy, do sensu. Do zbawienia? Pewnie tak. Nawet na pewno. Bo tu są wszystkie najważniejsze wątki i tajemnice. Tu dotykamy Kosmosu. Istnienie w nim jest najbardziej intensywne.

Dom jest najpierwszą i największą szansą na znalezienie osobowej prawdy. W domu Sacrum może najbliżej nas podchodzi. Bliżej, niż w murowanych świątyniach. Murowane i drewniane świątynie są dopełnieniem, rozszerzeniem.

Profanum jest rozbijanie i (z)niszczenie domu, rodziny, osoby. Czy nie na tym polu śmierci wartości domu i rodziny profanum najbardziej się ukorzenienia?

O wszystkim, co lubię i kocham

1) O życiu i śmierci

Samo życie mnie motywuje, by mówić o śmierci. Na karteczce wyjrzało spod sterty innych kartek zdanie, pół zdania - "śmierć nie jest egoizmem". Wyjrzała spod, spojrzała na mnie, bo ktoś ją wcześniej zapisał. Może nawet ja sam. Ale skoro już zapomniałem, że napisałem, to jakby ktoś napisał. Coś, ktoś myśl taka dał, ja tylko zapisałem, jak zawsze, teraz mam jak znalazł. "Nie ja to trwam, co trwam... ale jak wszech-oko... i długo i namiętnie i ....pochyla się nade mną... we mnie... i trwam, a tak już trwam nie sam, ale ...". Poezja to? Kognitywistyka?

Może komuś przydadzą się moje rozważania o śmierci (w służbie życia)? Śmierć nie jest egoizmem - napisałem w związku z przekomarzaniem się "w tym temacie" z najukochańszą żoną Grażyną. Opisałem już nasze rozmowy w poście "Dziad i baba", nie będę się powtarzał. Chcę tylko zauważyć, że myśl o nieegoistycznym odejściu ze świata (papież by dodał "do domu Ojca") przyszła w związku z dziadem i babą. Bo czy można chlapać ozorem w obliczu całkiem poważnej sprawy! A śmierć Jezusa?
Czy można porównywać? Trzeba. Chrześcijanin powinien we wszystkim być do niego podobny. Na ile może i na ile się da. I nieważne, jak teologicznie i antropologicznie tłumaczymy sobie historyczny fakt Jezusa z Nazaretu. Chrześcijanin to ten, który nie znalazł lepszego przykładu i mistrza. Do tego wystarczy sam rozum. A wiara dołoży dużo, dużo więcej.
Wiara buduje na naturze, a nie wbrew naturze. W jakąś nielogiczną, a przynajmniej strasznie wydumaną konstrukcję bym nie wierzył. Rodzimy się na tym świecie w wolności i dla wolności. Rozum został nam dany dla nas, a nie przeciwko nam. Nie twórzmy absurdów. Chcę dożyć swoich dni w zgodzie z wiarą i rozumem. Jak rozwijają się one (być może splątane od początku bio-neurologicznie) nauka bada, zbada i badać będzie od nowa w nieskończoność. Tak jak i świat cząstek elementarnych i kosmos itd. Continuous continuum?

Więc zakończę ten wątek biblijnie - "nikt nie żyje i nie umiera dla siebie". Ja się w tym continuum odnalazłem całkowicie. Więc nie mówcie mi, nawet w pół-żartobliwych przekomarzaniach, że myślę egoistycznie. Myślę realistycznie. Wzdragam się na myśl o kolejnych awariach sprzętu AGD, rozjeżdżonej nieprzejezdnej drodze w zimę lub na wiosnę, o ciągłym debecie i braku najmniejszych szans, aby z niego wyjść itd. itp. Więc dzięki składając Bogu za wszystko, czym mnie obdarzył, w tym za poznanie prawdy na miarę moich możliwości, mówię "basta". Nie chcę nawet myśleć, że mam się zmagać z tym, co niemożliwe, ponad miarę sił i swego czasu. Łysek z pokładu Idy, w którymś momencie, przestał być pomocny, choć wielu go nadal lubiło. A znany prorok w podobnym momencie życia położył się pod drzewem i też powiedział "mam dosyć". To, że mogą - po takim epizodzie - dziać się jeszcze różne rzeczy, to inna sprawa. Ale już całkiem nie z naszych planów i możliwości (wydolności). Amen.

2) O seksie i miłości

Seks to nie miłość. 'Uprawienie miłości' to idiotyczne wyrażenie. Chyba nie tyleż idiotyczne, co zabójczo fałszywe. Biedne muchy i ćmy, które wpadną na jej lep.
Seks to spełnienie pożądania, rozładowywanie pożądania, okazanie czułości i tyle. Pożądanie boli. Bezsensowne rozładowanie pożądania też boli, może ciut inaczej. To samo wyładowanie potencjału pożądania (zmysłowości) w miłości nie boli, przeciwnie. To orgazm najczystszej próby. Pełnia. Tylko sensowne wyładowania (w wielu, wielu dziedzinach, np. w atomistyce!, energetyce jądrowej) bywają pożyteczne.... Sensowne jest wtedy, kiedy spełniają zadane cele i przebiegają pod - w jakimś stopniu - kontrolą. Proste, oczywiste, ludzkie, w ramach ludzkiej kultury i najwyższego jej wymiaru - etyki. Niekontrolowane, bez sensu - jedynie jako rozładowania (jak piorun) jest niszczące i zwierzęce. Możemy pozwolić by zwyciężało w nas to, co zwierzęce, ale nie musimy. Zależności między tymi poziomami sa oczywiste w świetle osiągnięć dzisiejszej nauki np. neurobiologii, psycho-neuro-nauki, bio-neuro-psychoterapia może pomóc w poznaniu i kontrolowaniu pewnych procesów. Kiedyś wystarczała ascetyka - mniej więcej to samo, od strony funkcjonalnej.
To jest proste w tłumaczeniu, trudniejsze w realizacji. Trzeba cały czas dorastać, dojrzewać. Błądzi i grzeszy każdy. Ale uznanie błędu i poniesienie pełnych konsekwencji błędu jest ratunkiem przed zezwierzęceniem. Nie ma sytuacji bez wyjścia - dla osoby ludzkiej! Ale nauka o osobowym życiu i kulturze nie jest na pierwszym miejscu w katalogach rynkowych i medialnych. Zarabia się na czym innym. Na instynktach, modach i innych powierzchownych teoriach i trendach.

3) O całości i wolności

Człowiek jest całością. Człowiek jest wolnością. Jedyną wolnoscią we Wszechświecie. Podajcie inne przykłady!
Jezus z Nazaretu mówił - "jeśli chcesz", "kto ma uszy do słuchania niechaj słucha", "[dla większości to niepojęte] ale są tacy, którzy [to wybierają i tak robią]" itp.itd. Ile razy cytują w Ewangeliach "musisz". Nie mówcie drugiemu "musisz". Musisz się wziąć za siebie. Zrób coś z sobą.
Nieprawda, nic nie musisz. A na pewno nie może ci czegoś ktoś z zewnątrz nakazać. Tyś osobą! Wolną, rozumną, zdolną ponieść odpowiedzialność za swoje wybory, czyny, życie. Nic nie musisz jako osoba, żona, mąż, ojciec, matka itd. "Z racji godności swojej wszyscy ludzie, ponieważ są osobami, czyli istotami wyposażonymi w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność, nagleni są własną swą naturą, a także obowiązani moralnie do szukania prawdy, przede wszystkim w dziedzinie religii. Obowiązani są też trwać przy poznanej prawdzie i całe swoje życie układać według wymagań prawdy. Tego zaś zobowiązania nie zdołają ludzie wypełnić w sposób zgodny z własną swą naturą, jeśli nie mogą korzystać zarówno z wolności psychologicznej, jak i wolności od zewnętrznego przymusu. A więc prawo do wolności religijnej ma fundament nie w subiektywnym nastawieniu osoby, ale w samej jej naturze." (DWR - DIGNITATIS HUMANAE). Nie mówcie mi, co mam robić, ani w pkcie.1, ani 2, ani 3, ani - ani.

W sporcie do sukcesu potrzebna jest koncentracja uwagi. Truizm? Podobnie jest chyba we wszystkich dziedzinach życia. Także w życiu duchowym. Modlitwa jest sensu stricte skupieniem. Organizowane są całe dni (i tygodnie) skupienia. Skupienie i recolectio maja podobny zakres znaczeniowy.
Odchodzę w ciszę. Chcę się skupić przed kolejnym zadaniem :-)

Alfa i Omega

"A widział, że wszystko, co stworzył było dobre". Jest Alfa - początek wszystkiego.
Początek mojego dnia jest zazwyczaj kiepski. Do pierwszej kawy. Choć nie, jeszcze przed kawą miewam rozbłyski.Wewnętrzną zgodę na każdy stan, pogodzenie się z tym, co jest, z całym swoim istnieniem.

Bo widzę, że wszystko, co przeżyłem, było dobre. Trudno to wyrazić jednym zdaniem. "Przeżyłem"? Cóż się w tym mieści? Widziałem, słyszałem, poznałem, zrozumiałem, ułożyłem sobie rozumowaniem, cały dostępny mi zakres kultury... Jeszcze za mało. Przecież nie jestem tylko wiarą i rozumem. Jestem w ciele, z ciałem za pan brat. A więc moje "wszystko" zawiera wszystko com tworzył, działał. Małżeństwo i rodzina d'abord.

What does the french word "d'abord" mean? - Yahoo! Answers -
Best Answer: First (or) first off (or) first of all.... To begin (or) in the beginning... "D'abord" can mean alot of different variations on these concepts given it's ...

Czemu wtrącam słowa, słówka? Ja się zastanawiam nad tym, co piszę. Wy się zastanawiajcie nad tym, co czytacie :-) Nie jestem w tym oryginalny. Mistrz Norwid kazał pracować "w pocie swego czoła".

Małżeństwo i rodzina jest pierwszym i najważniejszym moim dziełem. Moim? Naszym. Jak w modlitwie "Ojcze nasz" - nasz, więc mój, a nie mój, więc nasz. Partycypacja! Ja-ty-my-wy-oni! Co jest w naszym życiu w liczbie pojedynczej, a ile jest w liczbie mnogiej?! Nachodziły mnie takie odkrycia już w pierwszej młodości, zapisałem co nie co w wierszykach.

A wszystko co stworzył było dobre. A wszystko co poza mną, jako (zusamen do kupy) jest dobre. Jest bardzo dobre. To, nawet w śmiertelnym samopoczucie porannym rozbłyskuje światłem, daje pokój i pogodzenie wewnętrzne. Tajemnica światła.
Wszystko, co poza mną nie znaczy, że ja to wymyśliłem, albo uczyniłem. Nie ja wymyśliłem Karola Wojtyłę, Taize, Solidarność, upadek PRL, Andrzeja Madeja, św. Teresę z Avila itd... Ja tylko temu wszystkiemu, co poza mną, jako "moje" życie, mówię - jest wielkim dobrem, jest wspaniałe, cudowne, święte. Amen.

On patrzył na początek, ja patrzę raczej na koniec. Ale ile jest w nas podobieństwa! Na obraz i podobieństwo jesteśmy. Na obraz i podobieństwo jest nasze życie. "A to jest życie wieczne, abyście [poznali jedynego, prawdziwego Boga". Czy to mnie umniejsza, kochani nowo-ateistyczni przyjaciele? Powiem tylko tyle, że gdyby nie mój byt analogiczny nie byłoby mojego pisania. Tyle w nim per analogiam!!.

Już o godz. 9.40 miałem prawie post gotowy. Tak działa kreatywne pisanie. W krajach anglo-saskich jest taki przedmiot w szkołach. Można powiedzieć, że jest to przedmiot o rozumieniu siebie samego, procesów we mnie przebiegających. Ja robię to na katechezach. Nie ma wiary bez myślenia. Poznaj samego siebie. Ileż w tym jest świętego Augustyna, świetlistego myśliciela.

Nie kończę jednak jeszcze, nie publikuję, może coś ważnego jeszcze się zdarzyć, lub przebiec przez moje "ja". Ale już to, co mam, daje pokój, "przywraca mi rozmach i siły". Warto tak przeżyć dzień i zycie, by mieć świadomość wypełnionego zadania. "Resztę nie ja" - napisał Cyprian KN na pokładzie Margueritty. Ale nie w tym kawałku. W tym drugim.

Oto człowiek. Zagwozdka.

Ot, zagwozdka; kiedy - się - co - i jak - pisze?
Jeździłem dzisiaj w naszych wspólnych sprawach. Zawiozłem staroście materiały RzN, bo prosił. Czy mógłbym nie rzucić wszystkiego i nie zawieźć plakatu, książeczki i folderu o Rzeczpospolitej Norwidowskiej "Tu się poznali rodzice Norwida"? Nawet na koniec świata! Toż to - jak własne dziecię. Czego się nie robi dla dzieci! Trudno o lepszą motywację.

Znalazłem sklep ze sprzętem fotograficznym. I aparat i ja potrzebowaliśmy konsultacji. W Internecie ten sklep był na szczycie tanich ofert. I blisko. W Wesołej. Wesoło i przyjaźnie zostałem obsłużony. Pogadaliśmy dłuższą chwilę. O sprzęcie, ale więcej o życiu, emeryturach (jego ojca i przyszłej mojej), o prezydentach, katechezie, wierze i wątpliwościach. W najlepszej z możliwych perspektyw - życiowych doświadczeń. Toż to sklep optyczny!

Cały czas jest we mnie święto, odkąd Lucy mnie znalazła, a ja - ją, ich rodzinę, parafię i miasto. Ciągle mi towarzyszą, kiedy śpię i kiedy wstaję, kiedy jadę samochodem i rozmawiam w sklepie, kiedy patrzę przez obiektyw aparatu i przez pryzmat całego życia (wiary).

Kiedy zasiadam do komputera zadaję sobie pytanie. Albo ono mi się narzuca - ot zagwozdka - kto, co decyduje w nas, ludziach myślących?
Wyjechałem z domu przed 9.00, wpadłem do szkoły po materiały promocyjne naszej rzeczypospolitej, jechałem drogami gminnymi, krajowymi, unijnymi, globalnymi, myślałem o Nebrasce. O, laska nebeska! Nebraska ma największą wspólnotę amerykanów czeskiego pochodzenia. Jadę sobie, jadę, patrzę sobie, patrzę. Widzę, słyszę, wącham, moknę trochę przez otwarte okno. Pogoda jaka jest, każdy widzi. Dane zmysłowe wpadają na kliszę (raczej na twardy dysk), zapisują się. Ciąg przeżyć świadomych płynie w czasoprzestrzeni. Podmiot świadomości jest (w różnych punktach czasoprzestrzeni). Na każdym kilometrze trasy jakiś ślad pozostał.

Co wybiorę z pliku myśli? Z którego kilometra? Jakim zdaniem zacznę? Od jakiego słowa?
Kiedyś opisując człowieka wystarczyło ciało i dusza. Dzisiaj mam przed sobą na biurku neuro-psycho-duchowo-somatyczną strukturę. Szukam istoty tej struktury. Od czasu nieobronionej - z powodu śmierci profesora - pracy magisterskiej, o tej istocie w pracach Romana Ingardena, sporo doszło danych. Kiedyś bardziej bym jej szukał w okolicach czystego ja, lub podmiotu świadomości. Dzisiaj powiem raczej - jest nią osoba dialogiczna - byt istniejący w dwóch wymiarach. A może trzech? Natura, kultura i duchowość. Patrząc z perspektywy integralnej koncepcji człowieka trzeba tak powiedzieć. Redukcjonizm nie jest wyjściem (chyba, że rakiem).

Zwał jak zwał. Zacząłem od dylematu. Zagwozdki. Buzuje we mnie biochemia. Neuroprzekaźniki łączą i nadają znaczenia (a przynajmniej biorą udział w tym procesie). Coś mi się jednak wydaje, że za mnie całej roboty nie wykonają. Potrzebna jest moja decyzja osobista. Z poziomu osoby świadomej, wolnej, zdolnej ponieść odpowiedzialność.

ŻYJEMY I ZAWSZE ŻYĆ BĘDZIEMY NA DWÓCH POZIOMACH (W DWÓCH ŚWIATACH). Profilem biochemicznym nas nie wyjaśnią. Szkiełko i oko ma ograniczony zasięg. Wiara i rozum więcej mówią o mnie, niż każde z nich pojedyńczo. Potrzebujmy dwóch skrzydeł, aby wznieść się do kontemplowania prawdy. Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. A nie poznając? Aż strach pomyśleć.

Konsultant w sklepie fotooptycznym powiedział, że swoje sprawy omówi bezpośrednio z Bogiem, bez pośredników. Nie miałem zamiaru go prostować. Jeśli chce kontaktu z Bogiem? To jestem mu wdzięczny za świadectwo wiary. Kwestię kościoła i sakramentów trzeba zostawić na inna okazję. Wspaniale się z nim rozmawiało, mogliśmy ciągnąć godzinami. Stąd mam nowe powiedzenie, że ktoś jest "do piwa i do różańca". Bez długiej rozmowy przy dobrym trunku, jak w Kanie Galilejskiej, tego załatwić się nie da. Jak i problemu katechezy i w ogóle głoszenia Słowa w dzisiejszym świecie.

Już wiem, co odpowiem Grażynie na pytanie o Objawienie, które postawiła na kolonijnym blogu. A zaraz potem przejdę na facebookową wymianę głębszej świadomości z Lucy. To ma sens. Głęboki sens. Na głębszym gruncie można łowić ewangeliczne ryby.