Same konkrety

Wczoraj zgubił mi się pierwszy wpis. Tak to bywa z kiepskimi komputerami i łączami internetowymi. Pierwszą część odtworzyłem - "sukces czy prawda". Drugiej nie. Było w niej "czekanie na śmierć". Ani się nie martwcie, ani nie cieszcie. Temat jest piękny. Wymaga wyjaśnienia. Wymaga ogromnej szczerości. Jak nie dziś, to jutro.

Dzisiaj zacząłem od Syllabusa Piusa IX. Nadrabiam zaległości w dialogu z Lucy. Syllabus (w tł. M.Wojciechowskiego, z którym uczestniczyłem w jakimś kongresie studenckich organizacji nt. turystyki, w Broku, w trakcie powodzi) zdziwił mnie aktualnością. Większość błędnych tez jest fundamentem dzisiejszego, niby "nowego" ateizmu.

Marysia myje rano zęby długo i dokładnie. Tyle wystarczy, żebym był szczęśliwy. Szczęście jest dla mnie sensowne. Nie wyobrażam sobie nawet szczęścia opartego na doznaniach zmysłowych. A, moim zdaniem, ateizm jest taką - bardzo nieraz zawoalowaną próbą. Wielkie uogólnienie? Być może. Wracam do syllabusa.

Nie chce mi się po nic jechać do Strachówki. Każdy wyjazd podkreśla inność. Tak się porobiło, trzeba uznać fakty. 16 lat pracowała na to grupa ludzi byłego ustroju gminnego. Wyobcować mogli tylko z oficjalnych struktur. Jest jeszcze coś więcej. Zwłaszcza wczasach internetu i globalizacji.
Czuję się częścią kultury światowej. Z wielu racji. Przede wszystkim jest katolikiem, jestem częścią apostolskiego, powszechnego kościoła - wspólnoty. Bez granic ras, języków, kultur i tradycji. Jesteśmy globalną wspólnotą - to najpierwszy i najwyższy przejaw globalizmu.

Olka kręci w głowie i chwieje. Kazałem mu dobrze umyć zęby i nawdychać się powietrza, by wykorzystał zawarty w nim tlen, O2. Potem zjeść śniadanie, kaszlał w nocy, słuchałem z małym niepokojem, teraz z przyjemnością go adorowałem przy jedzeniu. Ożył. Życie bywa takie proste.

Grażyna, animator i lider partycypacyjnej gminy, jest z grupą roboczą na styku trzech województw. Wizyta studyjna z AS-em. Tematem jest turystyka, a właściwie gminna polityka turystyczna.
Na mnie także spadł syllabus turystyczny nieoczekiwanie. Polska zwyczajność nadzwyczajna, która się objawiła w drugim pięćdziesięcioleciu XX wieku. Nazwę paru po imieniu ; św. Faustyna, św. Maksymilian, kardynał Wyszyński, Wałęsa/Solidarność, Jan Paweł II. A nawet nasz Norwid. Ludzie chcą poznać i jeśli się da, zrozumieć, co wówczas się stało (działo). Jest globalny katolicyzm, jest zapotrzebowanie. I dlatego też vice versa się rodzi. Jest nowy trend turystyki światowej - człowiek wierzący. Zapotrzebowanie na normalność!

Następnie zobaczyłem w telewizji reklamę fundacji mama i tata. Podpisałem list "Cała Polska chroni dzieci", zapisałem się na subskrypcję powiadomień o ich działaniach.
Nie jestem przeciw gejom. Bo cóż to by miało znaczyć u kogoś, kto jest tolerancyjny od urodzenia, nie uznaje rasizmu i innych -izmów. Są. Mają prawa obywatelskie. Mogą tworzyć stowarzyszenia, fundacje i grupy wsparcia. Ale małżeństwa mogą być tylko między mężczyzną i kobietą. I tylko w takich małżeństwach rodzą się dzieci. Tylko w kochających się rodzinach jest odpowiednie miejsce ich wychowania. Tolerancja wymaga najpierw logiki. Kto chce komuś pomoc, zawsze może. W pojedynkę lub w grupie wsparcia. Udawanie czegoś innego niż jest rzeczywiście - jest pierwszą formą oszustwa, krzywdy wyrządzanej innym. Jest echem "pierwszego oszustwa" - "Będziecie jako Bóg".
Jakie motywacje mają pary homoseksualne starające się o legalizację związku, jako małżeństwo, i adoptowanie dziecka?

Wracam do syllabusa Piusa IX.

PS.
Po rozmowie z Grażyną, z warsztatów partycypacji publicznej muszę dopisać, całkiem a propos -"jest integracja społeczna i schizofrenia społeczna".

Sukces czy prawda?

Całe życie szukałem (oblicza) Boga. Rzadziej pytałem "czy" jest, częściej "jak" jest. Muszę chyba powiedzieć, że nadal Go szukam. Każdego dnia, prawie w każdym wydarzeniu. Czyż szukanie największego sensu wszystkich rzeczy i spraw - nie jest pytaniem o Boga? Nie zadowoli mnie odpowiedź tego, lub innego autora? Oni są tylko na tej samej drodze, co ja. Bliżej, lub dalej. Gdzież im do największego sensu? Do Boga?!

Od 30 lat jest to szukanie bardzo metodyczne, profesjonalne. Jestem katechetą. Staję w każdy dzień pracy wśród uczniów - młodszych i jeszcze młodszych - aby stawiać to podstawowe pytanie. Aby szukać Boga. Na szczęście zapisałem wierszyk z pierwszej katechezy!
Pewnie ponad 10 tysięcy razy stawałem przed krzyżem na katechezie. W salach katechetycznych i szkolnych klasach. Za każdym razem jest to zmaganie i świadczenie. Ani razu nie było to na niby. Nie mogło, nie może. Staję z całym swoim życiem, z całym swoim istnieniem, z całym sobą - wobec wieczności (ostateczności). Kiedy, jak nie wtedy, patrzę na wszystko sub species eternitatis? Za każdym razem od nowa - jakby raz pierwszy. Jakby na moich oczach świat był stwarzany, wyłaniał się z chaosu. Jakbym 10-tysięcy razy był świadkiem początku i końca świata. Bo początek i koniec musi być tym samym. Bardziej precyzyjnie - musi się zaczynać i mieć swój koniec w tym samym miejscu (osobie).

Na każdej mszy świętej, na każdej uroczystości rodzinnej, tzn. w domu. Każde zasiadanie do stołu Bożonarodzeniowego i Wielkanocnego. Bez tego pierwszego pytania i poszukiwania - czym one by były?

Jak wtedy pytam i szukam?
Już konkretyzuję - przed posiłkiem czytamy Pismo Święte. Bez religijnej "legendy" pryska czar, a przede wszystkim głębia tych uroczystych chwil. "Ostateczność". Eschatologia. (legenda - w sensie opisu mapy naszego życia).
Inne konkretyzacje? Proszę bardzo, tylko za chwilę. Muszę przedtem posiedzieć w ciszy. Najbliższe konkretyzacje przychodzą znienacka. Nie posiedziałem długo na ulubionym - medytacyjnym - krześle (ma właściwie wyprofilowane oparcie). Sypnęło.
- żarliwe modlitwy w dzieciństwie o długowieczność całej rodziny
- słowa po komunii, których mnie nauczyła mama "Duszo Chrystusowa uświęć mnie, ciało Chrystusowe zbaw mnie...". Dopiero teraz poznałem jej ciekawą historię. Wersja łacińska "Anima Christi" pochodzi z XIV wieku. Ja myślałem, że autorem był św. Tomasz z Akwinu, a bliżej jej do św. Ignacego Loyoli, a jeszcze bardziej papieża Jana XXII. Jasne, jak na Tomasza, wielkiego filozofa, jest zbyt naiwna. Mnie też nie pasuje aż takie skonkretyzowanie, na duszę, ciało, krew itd. Ja mam całościową wizję Jezusa z Nazaretu, osoby. Dlatego nie porywa mnie pobożność materializująca Ciało i Krew Chrystusa. Od młodości po komunii świętej nie zastanawiam się nad postaciami eucharystycznymi we mnie (słyszałem takie interpretacje), ale szukam i czekam na osobę. W drewnianym legionowskim kościele wyobrażałem sobie, jak zbliża się przez łąki i pszeniczne łany - niczym Norwid - "by komunii stał się cud"
- obrazek Wandy Wantowskiej, cioci Lili, jak sie ją nazywało w Rodzinie Rodzin,klęczącej przed ołtarzem św. Maksymiliana Kolbe w bazylice jasnogórskiej (znalazłem tam kawałek podłogi dla siebie) o godz. 2.00 po północy i choć od dawna nie identyfikowałem się z nimi (młody buntownik poszukiwacz), to przecież uścisnęliśmy się serdecznie, jak to pielgrzymi. Ja byłe maturzystą, ona prawie domownikiem na Jasnej Górze (jak Maria Królowa z Annopola na początku XX wieku)
- wierszyki, obficie pisane w latach 1978-82.

PS.1
Polska przeżyła tragedię pod Smoleńskiem. Przeżyje ogłoszenie raportu. Polska żyje. Ma ponad 1000 lat.

PS.2
Nieprawidłowości w Wojsku Polskim nie dziwi. Tak samo jak nieprawidłowości w służbie zdrowia, systemie oświaty itp. Wszędzie tam, gdzie najlepiej przetrwała peerelowska-upaństwowiona infrastruktura. Tam, gdzie marksistowska teoria bazy i nadbudowy święci tryumf jeszcze zza grobu. Prawda i odpowiedzialność osobowa nie grają tam głównej roli. Może wizja sukcesu?

PS.3
Ci, dla których prawda jest ważniejsza od sukcesu, godzą się na wieczne życie w obozowisku Mojżesza.

Zwyczajny dzień - AD. 28. lipca. 2011

Adoracja rodziny i w rodzinie pchnęła mnie do pisania, choć wczoraj chciałem już rezygnować. Adorować każdego z osobna i jedności-całości.

Do dyskusji o terroryzmie dorzucam wątek terroryzmu państwowego, w jakim żyliśmy przez 45 lat, a który pozostał w różnych formach, ot choćby coś takiego, jak stały meldunek (obywatel ma warować przy budzie, niczym pies na łańcuchcu, w dobie wolności przemieszczania się i pracy... w całej prawie Europie!). W tym samym czasie możesz rozliczać się z podatków tam, gdzie fizycznie przebywasz (mieszkasz) i możesz tam głosować, wybierając władze kraju...? Śmiesznie zabrzmiało, że polskie organa państwowe chcą rozwiązać problem zgrożenia terrorystycznego w ramach prezydencji? Ot, jak łatwo jest przegapić belkę we własnym oku.
Ile fundamentalnych bzdur z czasów komunistycznycego PRL (i ich rozumienia praw człowieka) dalej stanowi o naszym życiu w wolnym świecie? Wstydź się Polsko, wstydźcie się wszystkie partie, bo wszystkie już rządziły, choć lubią się wzajemnie oskarżać, że "to nie my, to oni".

***

Dlaczego mądrość nie jest adorowana? A Miłość nie jest kochana? Może tylko dlatego, że na mądrość i miłość trzeba czekać, szukać, czasem się zaczaić. A to, co zmysłowe, stale jest pod ręką. Pcha się wprost na oczy, lezie w uszy, pod bluzkę, lub spodnie. A rozum trzeba budzić i podtrzymywać w działaniu. Po co się wysilać, skoro można bez wysiłku pożyć na powierzchni zdarzeń. Media podsycają, bo zarabiają. Inni manipulują, bo coś z tego mają, władzę nad nami.

Dlaczego "nasz ukochany ojciec święty" nam nie pomaga na codzień, w samorządach i wyżej. Bo go nie widzimy. Kochaliśmy na niego patrzeć i słuchać jego głosu (go). Ale czytać? Rozmawiać? Dzisiaj wolimy sobie wystawić jego pomniki, aby patrzeć dalej .

Jest prawda. Prawda wyzwala. Prawda pozwala mieć udział w wieczności Boga samego - "abyście [tylko] znali...".

Prawdę nam podawał, i to w obfitości, Jan Paweł II. A jeszcze wcześniej Karol Wojtyła, zwykły człowiek otwarty, szukający, uzdolniony. Później, jako papież, napisał 14 encyklik, setki (tysiace) kazań i przemówień, i do tego wiersze i książki.

Prawdy i sensu trzeba jednak szukać. Włożyć odrobinę wysiłku, poskrobać powierzchnię zdarzeń (zjawisk). Ale do tego trzeba się wyindualizować z rozentuzjazmowanego tłumu.
Bo używając tylko masowego przekazu (wszystkie ekrany, billboardy, monitory, strony...) można się całkiem zamulić. One ciągle będą krzyczały, wprost uwodziły - polityką, gospodarką, ekonomią wycinkową, kryzysami, finansami - i do nich komentarzami. Komentarzami do komentarzy itd. 24 godz. na dobę płynie, spada na nas lawina liczb, danych zmysłowych pokazywanych, analizowanych, wałkowanych w te i wewte. Wszelakich mierzalnych parametrów materii (w tym tzw. materii życia). Polityczni i medialni spece nawet nie mówią, że sens ma z nich wyniknąć. To, niby, rozumie się samo.

A ja mam śmiałość powiedzieć - NIE. To jest jakięś pokłosie materializmu marksistowskiego, w którym świadomość jest wypadkową bazy, tzw. nadbudową. Bazą jest materia, stosunki społeczne itp.
NIE. Podawanie cyfr i innych parametrów nie jest wyczerpującym opisem świata. Na pewno nie osobowego świata człowieka myślącego. Prawda i sens się przez nie nie przebije. To jest zasypywanie danymi, z których nic nie wynika. Tzw. ścisłe dane (ograniczone do materii) mogą coś powiedzieć poddane obróbce przez bardzo zaawansowane teorie naukowe w poszczególnych dziedzinach (ekonometrii, hydrologii, politologii, medioznastwie i co kto chce, i co jeszcze ludzkość wymyśli).

Szczęście może się zjawić u naszych drzwi w jednej chwili, w jednym słowie. Dźwięku, spojrzeniu, smaku, dotyku. Bez tysiąca danych. Jeśli nadąży za nimi nasza cała dusza, całe ja.
Słowem może być początek, na początku może być słowo, lub myśl. Wszystko co inaczej dane (przez dawcę), zauważone i przyjęte. Dar - jednym słowem. Naturalną reakcja myślącego podmiotu jest dziękczynienie i adoracja. Medytacja, kontemplacja - różne są interpretacje i wykładnie słowa. Wykładnia zakłada jakiś autorytet. Interpretować każdy sobie może.

Jest godz.10.00 a ja już swoje szczęście dzisiaj dostałem. Wystarczy zamknąć oczy i w nie wejść. Na ile czasu i chęci wystarczy.
Widzę, że muszę rozszerzyć katalog definiujący człowieka (osobę). Ma naturę nie tylko myślącą, społeczną i dialogiczną (co jest inna nazwą społecznej), ale i kontemplującą (co jest rozszerzeniem pojęcia "myślącą").

Jest godz.10.00. I co ja mam teraz robić do końca roboczego dnia? Murarz będzie musiał położyć jeszcze wiele warstw cegieł, kierowca przejechać setki kilometrów, a ja? Nie można przekraczać norm.

Dałem niechcący plamę. Obwieściłem całemu światu, że Caritas, Strachówka-Murzasichle II, będzie w radiu Warszawa, a tu kicha. Okazało się, że nagrali i puszczą później. Sorry.
Ale za to nasłuchałem się Koronki do Miłosierdzia w różnych językach. Zapamiętałem język niemiecki i hiszpański - bardzo mi się spodobało. Potrzebuję miłosierdzia we wszystkich językach świata. Uniwersalnego. Na wieczność.
I w ten sposób czas miło upłynął. Aż do 16.00, o której z chłopakami rzuciliśmy się do telewizora na mecz Śląska Wrocław z Levskim Sofia, byle jaki mecz. Ha, ha. Co by nie było, adorujemy (się) rodzinnie. Czasem mozna od rana do wieczora. Tak można chyba tylko, gdy się nie ma kasy. Bo, gdyby - to byśmy remontowali, inwestowali, albo coś podobnego planowali.

Moja religia nie jest smutna, posępna. Jest radosna, ze świadomością krzyża. "Abyście radość mieli i mieli ją w obfitości". Krzyża i śmierci i tak nie unikniemy.

Minął dzień. Świętego Graala szukać już nie muszę.

Tworzyć kulturę

Napisałem wczoraj w końcu do Łącznika i się wystrzelałem. Temat oczywiście najbardziej aktualny - Jaka Europa, jak Polska, jaki świat? Tylko o tym mogę pisać, o sprawach najbardziej aktualnych. O tym, co jest actual, po angielsku, albo jest w akcie, po tomaszowemu (tomistycznie). Być naprawdę, realnie, tu i teraz, a nie tylko jakąś możliwością (w możności, fabulous, virtual, unreal ).

Artykuł ma podtytuł "rozmawiajmy o kulturze". Aktualnością jest tragedia w Norwegii, burze nad Polską, walka (w polityczno-medialnym wymiarze) o wyrugowanie religijnego punktu widzenia z dyskusji o świecie. W tekście umieściłem dwa istotne cytaty z Jana Pawła II. Wracam do nich ostatnio bardzo często.

Jestem, może każdy z nas, trochę jak koło fortuny. Gdzie mnie naciśniesz - to będziesz mieć. Jest na nim i główna wygrana i bankrut, niestety.

Zajrzałem na wczorajszego posta. Jest w nim trzeci cytat z papieża - "Ażeby tworzyć kulturę, trzeba do końca i integralnie widzieć człowieka jako szczególną, samoistną wartość, jako podmiot związany z osobową transcendencją". Jest w nim właściwie wszystko, co aktualne - dla mnie. I w całym wczorajszym poście. Mógłbym więcej nie pisać. Szkoda gadania dalej! Ale czym wypełnię pustkę? Uprawą ogródka warzywnego? Dobry pomysł, ale chyba jednak jeszcze nie dorosłem. Łatwo jest eksperymentować w myślach. Trudniej jest kochać naprawdę.
Poprzepisuję kolejne wierszyki z młodości.

Mystics w fotelu i w Internecie :-)

Odkryłem, a właściwie uświadomiłem sobie, działanie pewnego duchowego mechanizmu. Kiedy świadomie zaczynam myśleć (roz-myślać) - a nawet "czepiam się" - o jakimś dobru doświadczonym, przeżytym, lub sensie, to w nim zaczynam jakby zamieszkiwać. Wszystko inne blednie. Idąc dalej, jakby nad-interpretuję tę sytuację teologicznie. Nad- inaczej, tzn. odkrywam, uświadamiam sobie jej sens i znaczenie teologiczne. Jest to całkiem i zupełnie naturalne w świetle wiedzy do jakiej doszedłem. Wszystko co najpiękniejsze, nawet jeśli naturalne, zobaczyłem w świetle objawienia (historii biblijnych). Szczegóły, niuanse z jednej strony i sens ogólny, całościowy - z drugiej, znam dzięki religii. Wiara i rozum się dopełniają. Nie wiem, jak można osiągnąć cel życiowych zmagań na jednym szczudle (skrzydle). "Ażeby tworzyć kulturę, trzeba do końca i integralnie widzieć człowieka jako szczególną, samoistną wartość, jako podmiot związany z osobową transcendencją"(JP II).

"Czepiam się" znaczy w tym przypadku 'wracam','przypominam' i przez dłuższą chwilę chcę w tym być. Może, oczywiście, także spaść nagle, ni stąd, ni zowąd.
Czy może to być tylko wspomnienie dobra? Chyba nie. Do wspomnienia, tego, co było, dołącza się to, co jest. To, co istnieje, bez żadnych ograniczeń, bez kwantyfikatorów czasowych, ilościowych itp. To jest sednem tego mechanizmu i przygody. To "coś". Co życie upiększa, usprawiedliwia. Zbawia? To może być tylko On. Istnienie samo. Sama miłość. Osobowa! Mówiłem, że bez logiki ani rusz. Każdy się jakąś logika posługuje, bo inaczej nie poszedłby ani razu nawet na zakupy. Warto logikę włączyć do innych działań.

Czyż każdy nie doświadcza podobnych przeżyć? Myślę, że przeszkoda jest umasowienie spojrzenia na świat i siebie. Patrzenie w świetle (przez lupę) tego, co typowe. Co opisane i przerobione po tysiąc razy. Gorzej jest z tym, co indywidualne. Życie osobowe jest całe indywidualne, nacechowane tylko tobą! Wszystkie dane zmysłowe, każda myśl, i czyn... są tylko twoje. Zechciej wejść na ten poziom życia - osobowego. Wszystkie próby definiowania gatunkowego mogą być tylko pomocą i drogą do. Do odkrycia siebie jako osoby niepowtarzalnej, myślącej, odpowiedzialnej. To możesz otrzymać tylko od Tego-Który-Jest-Jeden. I jest prostotą, nie złożonością. Choć w Trzech Osobach - czego nikt nie wymyślił, tylko powiedział to Jezus z Nazaretu. Dlatego uwielbiam tę miłość, która przez Niego została pokazana światu. Objawiona. Czyż nie jest to całkiem naturalny proces myślowy?!

Jak bardzo to jest zbieżne z moja modlitewna "mantrą" - "Nie-ja-TY-Bóg-Miłość-Chrystus-Pokój-Dobro-Bóg-Miłość-..."

Raz (?) mi przeszło przez głowę, że w takich chwilach jednoczę się z Bogiem. Wchodzę do nieba, w Niego, a On się nie broni, nic mnie nie wstrzymuje. Jak to jest możliwe? To takie łatwe?? To wystarczy tylko poznać Go jakoś pojęciowo i chcieć z Nim być?
Na myśl mi przychodzą cytaty biblijne:
1) - "A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa."
2) - "Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną."

Tak, to jest bardzo proste i dla każdego. Trochę poczytać, poszukać, popytać, usłyszeć, zobaczyć, poczuć i się otworzyć.
Każdemu wystarczy - jeśli chce - rozumienia biologii (neuro-biologii) i kultury w jak najszerszym wymiarze. "Różne kultury są bowiem tylko różnymi sposobami podejmowania zagadnienia sensu egzystencji osoby. To właśnie tutaj znajdujemy źródło szacunku należnego każdej kulturze i każdemu narodowi: każda kultura jest wysiłkiem zastanowienia nad tajemnicą świata, a w szczególności tajemnicą osoby ludzkiej. Jest sposobem wyrażania transcendentnego wymiaru ludzkiego życia. W sercu każdej kultury jest jej stosunek do największej ze wszystkich tajemnic: tajemnicy Boga" (JP II w ONZ do przedstawicieli wszystkich krajów świata).
Odkryjmy i zaufajmy swojej osobności - "Każdy człowiek, każdy naród, każda kultura i cywilizacja mają swoją rolę do wypełnienia i swoje miejsce w tajemniczym planie Boga i w powszechnej historii zbawienia" (JPII, Slavorum Apostoli)

Religia to nie abrakadabra, ani opium dla ludu. To droga do pełni człowieczeństwa, tak w dziedzinie poznania (doświadczalna w wielkim stopniu sfera życia wewnętrznego), jak i działania (miłość aż po krzyż). Życia nie pokawałkowanego i poustawianego na różnych półkach. Mistyka? Zwał, jak zwał. Twierdzę, że pełnia życia doświadczanego całym sobą (całym życiem osobowym). Osoba - to to, co widzialne i niewidzialne :-)

PS.1
To połowa notatek, które mam w zeszycie. To właśnie doświadczenie dało asumpt dla tytułu "Nagle(nie) do modlitwy", który później się rozbudował i poszedł z innym postem :-)

PS.2
Wracają kolonie CARITAS. To jest fenomen w naszym życiu i w życiu wspólnoty lokalnej w gminie Strachówka. Nie dajcie go niszczyć nieodpowiedzialnym grupom i ich liderom.

PS.3
Znalazłem artykuł, w którym mam wsparcie dla swojego odczytania i działania pod wpływem encykliki "Centessimus annus". Autor pomaga mi zrozumieć koincydencję dat (w tym moje nagłe nią zainteresowanie) - napisał go na 20-lecie ukazania się encykliki, który to dzień był też dniem beatyfikacji jej autora! Warto wąchcać i smakować powietrze i klimat dni (epoki), w której się żyje. Albo spaceruje. Życie jest pielgrzymką.

Podobne sprawy traktuje autor innego artykułu - polski dominikanin. Cieszę się, że mogę oba teksty wskazać także Lucy, USA. To są zagadnienia bliskie nam obojgu.
Co ciekawe, w PS.3 zawiera się PS.1 i PS.2.

Nagle(nie) do modlitwy, albo denar i talent wolności

W Norwegii - nad pięknymi fiordami - tragedia. Po Polsce krążą burze. W Wołdze toną dzieci. Afryka umiera od suszy.
Wysyłam maila do Ingeborg, pobożnej nauczycielki, która z Biblią do nas przyjechała. Czytała Słowo Boże w swoim norweskim języku na szkolnej mszy niedzielnej w naszym kościele, w 2005 roku. Po mszy świętej staliśmy w kręgu, śpiewaliśmy "Zjednoczeni w Duchu". Stali wtedy z nami Anna i Maciej Formanowiczowie, którzy potem kolonie naszym dzieciom podarowali, a całej Strachówce wpłatę na sztandar Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Stali w braterski kręgu młodzi stypendyści z ich AMF-u, pani profesor od Cypriana Norwida z Poznania, i pani doktor, i Czeszka i ksiądz proboszcz, który nie zdążył jeszcze zdjąć ornatu, był obleczony w Jezusa Chrystusa. Wszyscy byliśmy w Niego obleczeni. W Jego osobę, tajemnicę, kulturę... Mail do Ingeborg podpisałem naszym imieniem, Grażyny i swoim, ale i wszystkich przyjaciół ze Strachówki. Jesteśmy złączeni w jedno eucharystią. Zwróciła nam na to uwagę Lucy z USA, pisząc o kolonii w Murzasichlu. Takie jest nowoczesne (zarówno 2-tysięczne jak i współczesne zarazem) myślenie w naszych ostatecznych czasach.

Napisał do mnie Mirek, z gminy Potworów, odpowiedział niestety na moje pytanie twierdząco. Jego gospodarstwo znalazło się w centrum nawałnicy, wszystko stracił, został "wyzerowany". Mirka poznałem na kongresie LGD w Mikołajkach. Jest człowiekiem o ogromnych horyzontach, od starożytnej Grecji po Trójcę Świętą. Uprawiał paprykę.

Czuję się w centrum wydarzeń swego czasu. Czasy są zwyczajne, jak zawsze. Nie lepsze, nie gorsze do życia, niż wtedy, gdy wyginęły dinozaury. Dla wiary i rozumu są lepsze. Zyskały nawet miano czasów ostatecznych, zwanych też - po świecku - naszą erą. Ostateczność czasom nadał Jezus z Nazaretu. Jeśli ktoś przyjmie tę opcję, ma lepiej.

Jeśli modlitwa jest tlenem dla życia duchowego, to bez niej ludzie muszą żyć lekko podduszeni (niedotlenieni). Herbata, kawa, ani inne trunki go nie zstąpią. Nie ma dla niej substytutów. Nie mam wyboru, raz mówię jej, raz jego. Inaczej być nie może, bo ona ma naturę bosko-ludzką. Ona - to modlitwa. On - to tlen.
Modlitwa daje przeżycie całości. Daje przeżycie sensu. W sensie zanurza. Dzięki niej i w niej też stajemy się bosko-ludzcy. Jak mistrz, albo raczej brat, bo tak mówi Pismo.

Dzięki duchowemu braterstwu (siostrzeństwu) z Lucy rozczytuję się dzisiaj w księdzu Piotrze Semenence i w angielskiej wersji Fortepianu Chopina.
Dokąd nas to braterstwo zaprowadzi? To bardzo piękna historia i przygoda. Nigdy nie pomyślałem nawet, że przytrafi mi się w życiu coś takiego – duchowe braterstwo (siostrzeństwo). Pomóżcie nam swoją modlitwą, byśmy udźwignęli.

***

Robię notatki, ale nie mam czasu uporządkować i zapisać. Od dwóch dni. Wydobywam rzeczy stare i nowe. To cytat z dzisiejszych czytań liturgicznych. Te nowe zwłaszcza są niezbędne. Może nawet nie mnie, światu, choćby naokolnemu. Stare były i są potrzebne bardziej dla wewnętrznego utrwalenia. Nowe tyczą życia duchowo-intelektualnego mojego i całej współczesności. Tego tez dotyczy korespondencja z Lucy. Inni (prócz Jakuba z hehodos) nie weszli ze mną w dialog.
Zrozumieliście coś? Czy to zmienia nasze zycie? - pytał kaznodzieja w Łagiewnikach. Co przez to rozumiesz? Że będę siedział dłużej w kościele? Co znaczy dla ciebie poświęcić wszystko Chrystusowi? - ja pytałem w myślach jego.
Czy takim dictum acerbis nie gnębisz młodych i nie odpychasz od takiego rygorystycznego kościoła? Nie mówię, że nie masz racji. Mówię ci na ty, ze względu na wiek i chrześcijańską wspólnotę. Możesz mówić do mnie tak samo. Czy kaznodzieje i katecheci nie powinni być bardziej konkretni?
Powiedz młodym (starszym też), że Jezus (Stwórca) nie chce im niczego zabierać. Przeciwnie, chce dawać i dawać. Obdarzać bez końca. Bo On widział, że wszystko, co stworzył było i jest piękne. On chce naszego życia w szczęściu i radości. Ja też tak uważam i uczę na lekcjach religii. Chciałbym, żeby każdy żył inaczej, żeby cieszył się swoim życiem i żył po swojemu!
To wcale nie znaczy. że nie powtórzę razem z tobą - "Zrozumieć Jezusa to próbować myśleć, tak jak On. I postępować, jak On by postąpił." Ale będę dopytywał, co to znaczy konkretnie - jak On postępował? Odwiedzał, rozmawiał, uzdrawiał, odgadywał potrzeby bliźniego, bawił się na weselu, ucztował u przyjaciół, odchodził na bok, by w samotności się modlić (rozmyślać - bo nie brał ze soba książeczek do nabożeństwa), rozglądał się i wzruszał na widok swego miasta, na wiadomość o śmierci przyjaciela, odwiedzał świątynię i wychodził z niej, kiedy chciał...

A my byśmy chcieli zrobic z człowieka religijnego robota. Tu klęknij na dwa kolana, tu wstań, tu siądź, broń Boże nie wolno ci wyjść w trakcie liturgii, itp., itd. Ile w naszej katechezie jest tego, co z ambon piętnują inni kaznodzieje - "wypełnianie prawa bardzo po faryzejsku, co do litery i kropki?".
Mnie łatwo mysleć inaczej. Nie jestem religijnym (ani innym) skrupulantem. Też się modlę bez książeczek, a nawet nie mówię pacierza. Znam go i tyle.

Wam trudniej. Żyjecie w oderwaniu od życia prostych ludzi. Ale mimo to nie przemawiajcie, jakbyście straszyli Jezusem i nakładali Go jak ciężar na ramiona słuchaczom. Sami przebrani w jakieś nierealne (nie z tej ziemi) szaty. Jezus daje skrzydła i radość.

Żyj po swojemu. W wolności religijnej (rozumnej i odpowiedzialnej). Z przyjacielem za pan brat. I tym na ziemi, i tym w niebiosach (własnej duszy). W serdecznym uścisku, a nie rytualnie-nakazanym. Kiedy On jest w tobie, a ty z Nim, to zmuszanie do jakichś nakazanych czynności jest gwałtem. I nie z zewnątrz ocenia się czyjąś przyjaźń. Po owocach ją poznacie.

Znasz przykazania? Idź i czyń podobnie. Ja ci dałem denar i talent wolności. Coś z nią uczynił?

Gospodarz szkoły i Pinokio

Gospodarzem szkoły jest Grażyna. Dzięki niej coś ciągle się w szkole dzieje. Pinokio to bohater z bajki. Nos mu się wydłuża po każdym kłamstwie.
Nie tak dawno ktoś wymyślił w gminie, że Grażyna jest złym gospodarzem. Śmieszny jest Pinokio, tak w bajce, jak w gminie. Nos znów mu urósł o parę centymetrów.

Głupotę łatwo się wymyśla i łatwo powtarza. Wystarcza zawiść i zła wola. Prawda wymaga wysiłku, trzeba poznać fakty.

Czemu mnie to złości? Czemu piszę teraz? Mam w pamięci wybiórcze wielkie chwile z życia szkoły i gminy i świeże fakty medialne.
Mam w oczach obraz jak na klęczkach malujemy na asfalcie, Grażyna, Iwona, pan Krzysiek i ja, linie do koszykówki. Farbę dała pani Danusia. Asfalt i konstrukcję razem z robocizna podarował starosta Konrad. Wójt nic nie dał. Z boiska korzystaja nie tylko uczniowie, ale każdy chętny mieszkaniec gminy.

Inny obrazek znam z opowiadań, bo sam nie pomagałem. Grażyna razem z nauczycielkami i rodzicami skrobie ściany, myje, aby pomieszczenia klasowe ładnie wyglądały. Po kolei klasy, korytarze. Jak trzeba było, ściany przestawiała, zmieniała wykładziny, zrobiła łazienki (poprawiała cudze projekty). Powstały nowe pomieszczenia, pokój nauczycielski, klasy, biblioteka, pokój socjalny, kuchnia...
Dzieci i młodzież wprowadzała w nowy świat, na salony, do kancelarii Prezydenta RP, na prezentację ich pracy na Zamku Królewskim. Grażyna, dyrektor i gospodarz szkoły, szukała i znajdywała hojnych sponsorów i darczyńców, zajrzyjcie na listę opublikowaną na www i na srebrne gwoździe na drzewcu pięknego sztandaru szkolnego. Dzięki Annie i Maciejowi Formanowiczom wysłała grupę 18 uczniów na darmowe kolonie artystyczne. Stworzyła szkolne koło Caritas, które teraz, pod kierunkiem Basi Janus owocnie pomaga nie tylko starszym mieszkańcom i uzbierało bardzo konkretne kwoty dla pogorzelców, ale jeszcze adoptowało na odległość dziewczynkę z Afryki i pokrywa koszty jej kształcenia. Trzeba mieć wizję. Trzeba być człowiekiem.
Norwidowską (cykliczną) imprezą plenerowym - Vademecum - Grażyna wyrobiła nam markę na całym Mazowszu. Nie tylko szkole. Gminie. Telewizja nie przegapiła tego wydarzenia. Trzeba być wrażliwym Polakiem. Trzeba kochać gminę i jej historię.

Szkoła nie tylko wyładniała, zmieniła całkowicie swoje oblicze. Ile osób z zewnątrz - z Mazowsza i z Polski - to dostrzega, chwali, nadziwić się nie może - "ach, jak u was czysto, jak ładnie". Szkoła ma tytuły - Szkoły z Klasą, Szkoły Uczącej Się (SUS), wprowadziła Ocenianie Kształtujące (OK) itp. Można sprawdzić statystyki, ile szkół postawiło sobie tak wysokie wymagania i im sprostało. Nie w gminie i w powiecie. W Polsce! Z zewnątrz widać lepiej. Wewnątrz - niektórych ludzi zaślepia zawiść, stara, chyba odwieczna polska wada narodowa.

"A mury runą, runa, runą...". Wiele murów musiało runąć, żeby powstała Rzeczpospolita Norwidowska. Dzisiaj każdy odpowiedzialny mieszkaniec jest z niej dumny. Każdy wójt, były, obecny i przyszli - musi sobie cenić i korzystać z takiej perły w koronie. To Dyrektor szkoły, jej GOSPODARZ, w największym stopniu przyczynił się do rozsławienia naszej gminy w ostatnich latach. Sprawdza się gorzkie powiedzenie - "żeby uznali twój sukces, muszą ci go najpierw wybaczyć"!

Żeby być gospodarzem nie wystarczy mury burzyć i wznosić. Gospodarz musi mieć wizję! Musi wiedzieć, czego chce dla placówki, za którą wziął odpowiedzialność. Musi ciągle się rozwijać, czytać, studiować, spotykać i szkolić. I nawet nie wystarczy żyć swoja pracą! Trzeba jeszcze być człowiekiem otwartym i szczerym! Trzeba rozmawiać, pisać, dyskutować o swoich wizjach. Tylko tak można je szlifować i udoskonalać. Nie wolno w sobie skrywać planów i pomysłów. Bo wtedy one się kiszą i wyjdą wszystkim bokiem. Bo wtedy rodzą się w nas dyktatorzy, albo żałosne 'dupki', które będą w sobie odmienić "ja" przez przypadki. Ja wam to, ja wam tamto, ja, ja, ja... Nikt wybierany nie ma do tego wystarczającego tytułu. Ma wypełniać funkcję, do której został wybrany, za co wyborcy z podatków mu płacą. Ani prezydent, ani wójt, ani, ani. Już bardziej właściciel i ktoś z konkursu. Żaden jednak kulturalny człowiek nie będzie nadużywał formy "ja", będzie się krępował, lub wstydził. Zwłaszcza chrześcijanin (ci mają nawet obowiązek nawzajem się pouczać).

Grażyna, dyrektor i gospodarz, potrafiła wprowadzić zmianę. To jest najtrudniejsze na stanowisku managera. Bo trzeba ogarnąć całość, trzeba ją przemyśleć i mieć siłę i determinację, żeby zaproponować nową jakość. Trzeba wykonać gigantyczna pracę, żeby przekonać do tego wszystkich pracowników i ich do nowej jakości przygotować, wyszkolić, dopracować, dopasować dziesiątki, setki (tysiące?) szczegółów. Ile projektów, programów, warsztatów szkoleniowych stoi za zmianą w naszej szkole! Kto to zliczy? Ile godzin - najpierw nad pracą koncepcyjną, potem nad pisaniem wniosków, pozyskiwaniem pieniędzy, trenerów itd. Ile wyjazdów, ile kilometrów przejechanych wzdłuż i wszerz Polski! Ile konfliktów - większych i mniejszych - po drodze. Ile bezsenności. Ile łez.

Porozmawiajcie z tym "złym" gospodarzem, przyjdźcie się podszkolić. Wiele cennych rad dostaniecie od niej za darmo. Chętnie się podzieli swoim doświadczeniem i wiedzą. Ogromnym doświadczeniem i ogromna wiedzą. Zmienił się nie tylko wygląd (na europejski) szkoły. ZMIENIŁY SIĘ JEJ FUNDAMENTY. I to w czasach nieprzyjaznej władzy(!), gdy gospodarz i gospodarze gminy nie sprzyjali zmianom. Ile można by zrobić, jak daleko można by zajść, gdyby nie kłody rzucane pod nogi. Przez rok były wójt (że nie wymienię nazwiska) intrygował, żeby tylko Grażyna nie została dyrektorem! (Czy ktoś go za to rozliczył?). Pięć lat czekaliśmy cierpliwie na łaskawe zaakceptowanie nazwy szkoły, która nas teraz rozsławia (w kraju i zagranica).

Fundamentem szkoły jest wizja, która obejmuje przede wszystkim procesy dydaktyczne, wychowawcze, funkcjonowanie zespołu ludzkiego, sposób oceniania, nagradzania, szkolenia, współpracę z rodzicami, integrację ze środowiskiem lokalnym, w tym międzypokoleniową (inni zaczęli to później naśladować)...
Większość nauczycieli porobiła nowe uprawnienia (w tym dyplomowania). Niektórzy stali się moderatorami nowego myślenia o szkole i szkolą innych nauczycieli w kraju.
Jeśli tyle zrobił przez lata (dni i noce pracy) "zły" gospodarz, to ile zrobiłby dobry? Chyba by całą gminę przeniósł do Ameryki i uczynił z niej kolejny stan USA :)
W każdym wypadku jedyną drogą do cudu jest wiara, rozum, szczerość, otwartość, wolność wewnętrzna (w przeciwieństwie do każdej formy wewnętrznego zniewolenia).

Nota bene, ciekawy jestem, czy wójt i Rada Gminy wiedzą, ile pieniędzy pozyskał "zły" gospodarz dla szkoły i gminy?

Szkoła jest najbardziej nowoczesną i nowocześnie zarządzaną instytucją w gminie. Daleko za nią zostały pozostałe. Skoro tyle można osiągnąć pod "złym" gospodarzem, to niech jak najszybciej ujawnia się ci dobrzy. Czekamy i życzliwie kibicujemy. Niech wprowadzą zmiany na swoim terenie, niech wprowadzą nowoczesność wizji i zarządzania. Każdy ich (wasz) sukces będziemy traktować jak własny. Będziemy się autentycznie cieszyć ze wspólnego dobra. Nie będziemy was szkalować epitetami w stylu "zły gospodarz". Ale najpierw trzeba się czymś porównywalnym(!) wykazać. Nie wkraczajcie bezpardonowo (arogancja władzy?) na nie swój obszar z arbitralnymi sądami! To łatwa pokusa, ale skutki opłakane dla wspólnoty lokalnej.
Tak łatwo jest, będąc na eksponowanym stanowisku, dać się uwieść pochlebcom. Podszeptywaczom obelg na innych. Tych zawsze jest wielu wokół rządzących. Jałowych zazdrośników. Pinokiów.

Trudno, ale coś przeciwnego - dostrzeganie nawet najmniejszego dobra - jest podstawowym obowiązkiem każdej władzy. Jan Paweł II powtarzał za Soborem Watykańskim II na spotkaniach z rządzącymi - "Jakie motywy życia i nadziei przedkładacie rządzonym". To jest trudniejsze, wymaga przede wszystkim postawienia na pierwszym miejscu postaw etycznych. Także samodzielnego, osobistego osądu. Rozróżnianie dobra i zła jest wyższą szkołą jazdy. Szczerość i przejrzystość jest w tym przypadku chyba szkołą najwyższą.

Są ustawy kompetencyjne. Jest ustawa samorządowa i o systemie oświaty. I o pracownikach samorządowych. Primum non nocere. Po pierwsze - nie szkodzić!

Dlaczego teraz o tym piszę? Żal do ludzi powtarzających złośliwie głupoty o "złym" gospodarzu mam w sobie od tygodni - siedzi gdzieś głęboko we mnie. Mnie niszczyli przez 16 lat, wiem, co czuje Grażyna. Dobrze, że Pinokio przyszedł do mnie z pociechą. Pomaga mi swoim długim nosem klikać w klawiaturę. Umiem się gorzko uśmiechać.
Wielkim bodźcem i znakiem była wczorajsza korespondencja. Najpierw z Caritasu - "pozwalam sobie do Pana napisać z prośbą o przekazanie informacji Pani Grażynie i kolonistom, że wszyscy się tu w Caritas nimi zachwycamy i info ślemy w Polskę.
Poniżej są dwa linki z tą samą informacją:
1) www.warszawa-praga.caritas.pl/
2) www.caritas.pl/news"

Raduj się wspólnoto gminna. To pochwały (podziw) dla naszej strachowskiej kolonii, tworzonej od 12 lat. Dla naszych zdolności organizacyjnych, pedagogicznych, wychowawczych. To, czym żyje kolonia, jest tym samym, co Grażyna, dyrektor, "zły" gospodarz, wciela w życie szkoły i gminy. Zajrzyjcie na zeszłoroczny projekt sierpniowy "Artystyczny Wóz Drzymały", a i na ogniska w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego, czy w naszym ogrodzie, kończącego pracowite lato.

Druga korespondencja, permanentna od piątku przed-kolonijnego, od godz. 19.36, jest z USA. Korespondencja na wyżynach duchowych i intelektualnych - "To see you in Poland living and working with children is to watch the eucharistic life we share as a truly universal one. It affects me deeply to experience the universality of our church in this way.
Thank you for the compliments on our neighborhood. I admit the place where we live was a total gift from God. We get to be among priests and nuns and our children get to go to a school where hey get daily mass.
I am looking forward to hearing more about your school, Headmistress. Your new friend in Christ, Lucy".

Z kim mamy rozmawiać u nas o perspektywie współpracy ze wspólnotą amerykańskiej parafii Świętej Teresy z Lisieux (od dzieciątka Jezus)? Chyba trzeba poruszyć całą duchową Rzeczpospolitą Norwidowską.

Gdybym tego wszystkiego nie napisał, nie wyrzucił z siebie, droga do owocnego i zintegrowanego współdziałania (w tym szkoły, parafii i gminy) byłaby jeszcze trudniejsza. Wielkim sprawom niedomówienia nie sprzyjają. Potrzebują clearingu. Bo choć mój rozum i wiara nie pozwalają mi żywić uraz, to emocje siedzą głęboko. Jeśli ci, którzy lekkomyślnie, lecz jednak z jakąś ukrytą intencją, powtarzali oskarżenia o "złym" gospodarzu szkoły nie zdobędą się na słowo przepraszam, to choć będę z nimi rozmawiał i współdziałał, to zawsze (podśmiadomie?) będę widział ich dłuuugie nosy. Niczego nie oczekuję od osoby, która wymyśliła (wykoncypowała) tę obelgę. Zło rodzi się w niewidzialnym królestwie. To jest strasznie mroczne królestwo, lepiej niech się nie objawia. Niech zniknie.

Dlaczego teraz piszę? Bo to chyba jedyny moment. I możliwe jest tylko przed ich powrotem z kolonii. Przed powrotem "złego" gospodarza-dyrektora-matki-żony- kierowniczki, a przy tym - o paradoksie - prawdziwego LIDERA (dyplomowanego przez PAFW), bo a nuż by mi nie pozwoliła tego opublikować?! Na pewno zaś nie miałbym wtedy takiej jasności, ostrości i wolności widzenia spraw. Powróci młyn.

PS.
Czy tylko ja powinienem o tym pisać? Ruszcie się młodzi. Śmiało żądajcie nowoczesności w strukturach władzy. Stawiajcie im wysokie wymagania, na miarę czasu i na miarę osiągnięć szkoły - Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Odezwijcie się czytelnicy bajek.