Żadnych wątpliwości? Kiedy?

Wątpliwości przychodzą prawie z każdym postem. Czy nie za dużo o sobie i w ogóle po co? Egocentryzm? przesadny!

I nagle miga mi "Porta fidei", albo "Lumen gentium", albo "Centesimus annus" i Fides et ratio" i inne takie... razem lub rozłącznie i rozpoczęta praca nad nim, nimi każdym z osobna i wszystkimi naraz i nie mam ŻADNYCH wątpliwości, strzygę nad nimi uszami jak koń kawaleryjski, a oko mi błyska. Co ciekawe, czas zawsze wtedy ustaje, znika? - przestaje działać normalnie, jakby się zawieszał. Prawda chwyta za głowę, serce, ręce i każe/dyktuje notować, notować, notować! Rozpowiadać, świadczyć o tym miłosnym spotkaniu, uścisku, akcie, stosunku. To może być odpowiedź na zalew pornografii cielesno-mentalnej.

Rozum, ach! rozum - trzeba dobrać mu się do skóry, z przyjaźnią, wzajemnością i dzielić nim, dzielić, dzielić z całym światem. A po co innego się żyje? Z prawdy reszta wypływa, piękno i miłość też. Na początku była mądrość, słowo.
Zachęcać, dodawać odwagi i objaśniać jak to u mnie/ciebie działa, że pierwszy podmuch, skojarzenie czegoś z czymś , najczęściej? i już!. To chwyta nas. Porta fidei, zawsze u naszych stóp, wrót, u progu. Ta "zawszość" bardzo wiele mówi. Krzyczy?!

Rozum-Bóg-wiara-bycie-sobą-osobą jest przygodą.
Jest prawda. Ciągle to powtarzam... od jakiegoś czasu :-) "To jest nasza podstawowa wiedza o sobie i świecie. Że jest, że jesteśmy. I że (ten fakt) jest dobry. Że Dobro, przede wszystkim i w ogóle jest. A reszta? - o ile. Tylko Dobro daje i podtrzymywać może życie i wszystko w istnieniu..." Jak to dobrze współbrzmi z przekonaniem Ojca Świętego Benedykta XVI, że "Podwoje wiary” są dla nas zawsze otwarte". Można to spointować twierdzeniem o Bożej Prostocie!

****

Rozpisuję się w tylu miejscach, na tylu adresach, że wątpię, żebym się jeszcze zmieścił w jednym miejscu.
Bardzo lubię chleb-boski :-)
Zawsze można coś znaleźć nowego w jego komentarzach do starej jak świat Biblii :-)

Z dzisiaj - "Pytanie o życie wieczne jest najważniejszym pytaniem człowieka wierzącego... jak dotknąć wieczności?... Chrystus wskazuje, iż bliźnim jest każdy bez wyjątku człowiek, a zwłaszcza potrzebujący braterskiej pomocy oraz wsparcia."

A ja na to - "Niby się zgadzam ze stwierdzeniem, że "Pytanie o życie wieczne jest najważniejszym pytaniem człowieka wierzącego", ale zaraz potem przychodzi refleksja - gdyby tak było, to byśmy ze sobą o tym rozmawiali (nie tylko chowali się z tym pytaniem w ciemnice naszych modlitewnych izdebek, bo w nie wątpię, gdyby były w naszym życiu, to także - jestem pewny - inaczej byśmy na siebie patrzyli... i ROZMAWIALI). Więc może drugie pytanie "jak my się nawzajem traktujemy? my bliźni?" bardziej dzisiaj sprowokuje do wymiany myśli? Też chyba nie, bo my nie rozmawiamy o niczym ważnym, unikamy poważnego dialogu, żyjemy pozorami chrześcijańskiej głębi?!

"On, [rozmówca Jezusa w Ewangelii też chowa się w pozory szczerości] chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: "Ale kto jest moim bliźnim?"

Albo ja już odleciałem od życia moich sióstr i braci w życiu, wierze, pracy zawodowej itd. albo jest tu jakiś problem?!

Czy ten obrazek biblijny/ewangeliczny nie jest nam doskonale znany z życia - "Wystąpił jakiś znawca Prawa i wystawiając Go na próbę... on [brnąc dalej bezwstydnie w swojej hipokryzji ciągnął dalej], chcąc się usprawiedliwić..." itd. itp., dużo jest takich scen w Księdze Życia, w Słowie Bożym." Powiem to po swojemu, ostro i mocno - hipokryci, ludzie nieszczerzy szukający każdej okazji, by złapać (zabić) bliźniego podstępnym pytaniem, pułapką, przekrętem (oby tylko słownym) byli, są i będą.  

PS.
Relacja z katechez dzisiejszych, z dnia szkolnego katechety w RzN są lub wkrótce będą na właściwej stronie.

Świadectwo polskiego katechety (z ostatnich 30 lat)

 Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu.

 "Otwiera swe usta na zgromadzeniu Najwyższego 

i ukazuje się dumnie przed Jego potęgą. 

Wtedy przykazał mi Stwórca wszystkiego, 

Ten, co mnie stworzył, wyznaczył mi mieszkanie i rzekł: 

W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzictwo! 

Przed wiekami, na samym początku mię stworzył 

i już nigdy istnieć nie przestanę. 

W świętym Przybytku, w Jego obecności, 

zaczęłam pełnić świętą służbę 

i przez to na Syjonie mocno stanęłam. 

Podobnie w mieście umiłowanym dał mi odpoczynek, 

w Jeruzalem jest moja władza. 

Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, 

w posiadłości Pana, w Jego dziedzictwie.'

(Syr 24,1-2.8-12)

Wprowadzenie:

Godzina na nocne przemyślenia wystarczy, przeciągać tego stanu pół-snu chyba nie należy. Potem najlepiej wstać i zacząć je spisywać. Spisać. Pisać, po prostu.

Jest godz. 4.00. Umiem jeszcze, mimo rosnącej - zbyt wcześnie - niedołężności, wstać, ubrać się całkiem po ciemku, po omacku odszukać komputer na stole, okulary, kable od myszy i zasilania porozplątywać prawie bezszmerowo, wyłuskać je spod stosu papierów i gadżetów, wyłączyć z gniazdka, obchodząc stół i krzesła slalomowo, nogami wyczuwając przeszkody na podłodze, starając się nie zbudzić za bardzo Grażyny. Tak, to potrafię, zapamiętałem widzenie nogami i rękami od nieswojego trenera judo z Legionowa, chłopaki przekazywali jego nauki.

Nauki inne musiałem zdobywać sam, od innych mistrzów. Ewangelie, Tomasz Mann, Dostojewski, Tołstoj itd. itd., literatura rosyjska, niemiecka, amerykańska, skandynawska... potem lektury filozoficzne, popularne i naukowe ze wszystkich możliwych kierunków. Szukałem, chłonąłem. Na końcu Sobór Watykański II, a po trzydziestu latach encykliki Jana Pawła II. Efekt końcowy? Stan absolutnego wyobcowania. Nikomu nie jestem potrzebny, nikomu ze mną po drodze, większość mnie zwyczajnie przemilcza, inni manifestują swoją niechęć. Może dlatego, ze każdy woli wycinkowość, swój dział, własną resortowość.
Moje religio, czyli to, co mnie/nas naprawdę i do granic możliwości poznania wiąże z życiem i całą rzeczywistością, nie jest zbyt popularnym punktem widzenia. Mam więc trochę swój osobny świat, trochę piekło. Dobrze - jeśli tylko mój mały Ogrójec.

Niczego dobrze nie potrafię i nie zrobiłem w życiu, więc muszę oglądać katastrofę materialną naszego życia rodzinnego. Drewno na zimę, mostek, droga, samochód, dom-prawie-ruina, to nie wszystko. Czy nasza siódemka znajdzie swoją dobrą drogę w życiu, oto jest pytanie. Jasiek z Katy w Brukseli na ślubie Edwarda i Claire, Zosia z Krzyśkiem, Łazarz gdzieś znów na początku drugich studiów, Hela w innym domu, coraz rzadziej tu, Andrzej mówi, że nie umie się uczyć, Marysia z Olkiem jeszcze pod okiem i bokiem wkuwają Kochanowskiego siedem strof "Pieśni XXV - Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?”.
Każde cieszy i frasuje podobnie i inaczej.

Na zawarcie małżeństwa przez Edwarda i Claire jedno chcę powiedzieć, ze każde małżeństwo jest szansą na nową księgę biblijną. Tak samo każde wierne do końca powołanie duchowne i życie w samotności. Jeśli jedno i wierne do końca - objawia nieskończoną tajemnicę Człowieka i Boga. Jest w nich, może być - na każdej z dróg - nieskończoność. W jedności i wierności, albo w wierności jedności.

Oby każda z siódemki niezależnych samorządnych osób wolnych obdarzonych niezwykłą godnością i zdolnością ponoszenia odpowiedzialności za swoje czyny, decyzje i słowa..., urodzonych i ochrzczonych w naszej rodzinie, uwierzył i dał się prowadzić Duchowi Świętemu - Duchowi Prawdy. Oby każda/każdy stał się kolejną księgą życia biblijnego na swoje czasy. Tylko tyle? Tak, tyle – choć nie tak, jak znani poeci, a nawet noblistka.

Kiedy myślę o wczorajszym nieopublikowanym "Świadectwie polskiego katechety 1982-2012" to chcę dopisać dwa kolejne punkty do rejestru nieziemskich świateł:
54) Drogę/Wyprawę Światła, "Niezwykłą Trzydniówkę" na suwal- i wieleń-szczyznę,
55) ostatnią czwartkową katechezę szkolną i parę dodatkowych komentarzy.

Dlaczego ta wyprawa była tak niezwykłą i metafizyczną?
1) Jest w polskiej tradycji literackiej i duchowej od-wieczna tęsknota do tych pagórków leśnych, do tych pól zielonych, do Tej, co w Ostrej świeci Bramie...
2) Papież odnajdujący nocleg i spoczynek w samotni kamedulskiej, dziś pustej, w opuszczonym zakątku kraju przez większą część roku! Papież oczekujący na stateczek Żeglugi Augustowskiej na nabrzeżu Przedwojennego Ośrodka Oficerskiego, w którym teraz odbywają się regularnie spotkania animatorów społecznych z całej Polski! Papież, stary człowiek z laską, wychodzący z szuwarów w Studzienicznej! - to kolejne tomy największej literatury światowej.
A MYŚMY TAM BYLI! I Sejny i Giby mieliśmy po drodze! Nic dziwnego, że nie możemy się z Lucy z Lincoln, Ne, USA nadziwić tym mysteries luminous.

A co ma do tego czwartkowa katecheza szkolna?
To, że z takim strasznym oporem wyjeżdżałem z domu, jakby mnie łamano kołem, a lekcje nie były wcale takie złe. Pozwoliły zapomnieć o tej straszliwej obcości środowiskowej i wyniosły pod niebo - "wszystko między człowiekiem i Bogiem zapisane jest w Biblii, nic dołożyć nie możemy, pomimo in vitro i takich tam sobie wynalazków". Nawet twórcy radiowi to wiedzą, przez wrażliwą skórę artystów. Oni wciągnęli przynajmniej część dzieci w przygodę duchową, że Bóg stwarza świat dla nich każdego dnia. Że jest wszędzie i zawsze. Że Adam i Ewa to nie starodawna bajka z gliny, ale tajemnica człowieka stwarzanego dzisiaj, tu i teraz, w każdym z nas. "Co Bóg (z)łączy(ł), człowiek niechaj nie rozdziela".
Z takim strasznym oporem wyjeżdżam z domu? prawie wszystkie te trzydzieści lat? Chyba tak. Bóg może mnie tylko wyciągnąć i popchnąć do nich. Ciągle wyciąga i popycha, nic na to poradzić nie mogę. Nie cierpią mnie, między innymi, za tę osobistą z Nim relację i o tym (tak) mówienie.

A jednak, z całym tym osobistym z Nim doświadczeniem i mówieniem (tak) katecheta świecki to poza-strukturalny element polskiego kościoła. Ktoś jak NIKT. Ale i tak to nie zmieni mojego wpisu na Facebooku - "Żyję we wspaniałych czasach. Byłem świadkiem i uczestnikiem pontyfikatu JPII, Solidarności, wybuchu odzyskiwania wolności, a dzisiaj mogłem wymienić się poglądami i wiarą z wieloma ludźmi na Facebooku. Chwała Ci Boże ♥”

***

Rok Wiary w świecie, powinien w Polsce być głównie Rokiem Myślenia (Rokiem Prawdy), by stać się jak najbardziej „rokiem łaski u Pana”, bo u nas w Polsce wiara nie zanikła, u nas problemem jest myślenie. Odwaga i umiejętność myślenia.

„Systemy totalitarne – nazizm i komunizm – w sposób szczególny naznaczyły historię XX wieku.” Okupacyjny terror a potem komuna – paradoksalnie – sprzyjały polskiej wierze, ale nie myśleniu. 45 lat dyktatury materialistycznego wszech-systemu metodycznie zabijało myślenie, a nawet jego głód i potrzebę. Nasza wiara kształtowała się więc raczej strategią obronną, w której tradycja (wierność jej i zachowanie) odgrywała i nadal chyba odgrywa główną rolę. Ale nie myślenie, nawet po encyklice "Wiara i rozum" i pięknej polskiej jej prezentacji w gmachu Politechniki Warszawskiej. Taka postawa, taki nasz katolicyzm ma - niestety - nie tylko chyba PRL-owskie korzenie. Nie był i nie jest to katolicyzm-chrześcijaństwo oparte na Biblii, tyle o ile.

Rok Wiary w Polsce przede wszystkim powinien restytuować rolę myślenia w wierze! Połączyć wiarę z rozumem może nie od razu na miarę papieskiego „Fides et ratio” - bo do tego trzeba dłuższej pracy nad myśleniem XX wieku - ale przynajmniej na miarę wyznawanej miłości do Papieża i proporcjonalności w stosunku do liczby ulic Jego imienia, placów, szkół i pomników.

Owocem dojrzałym dotychczasowej ludzkiej pracy nad myśleniem był w skali globalnej Sobór Watykański II, wielka manifestacja rozumu w świecie (także w świecie wiary). Sobór był genialną egzemplifikacją DIALOGU (świętego dialogu, dorzucą niektórzy). Tak ! ale myśmy byli WYJĘCI Z CIĄGŁOŚCI DZIEJÓW LUDZKIEJ MYŚLI przez 45 lat panowania anty-myślenia, terroru kłamstwa instytucjonalnego, totalitarnego.

BEZ DIALOGU NIE MA WIARY. Bez dialogu (ze słuchaniem i próbą wzajemnego zrozumienia OBU stron) może być co najwyżej namiastka wiary i mityczny (magiczny) obraz Boga. Nie jest to jednak biblijny BÓG ŻYWY. Bóg Biblii jest Osobą w permanentnym dialogu z człowiekiem i człowieka w permanentnym dialogu z Bogiem. Bóg w Biblii spotyka się z człowiekiem i rozmawia. Człowiek w Biblii szuka Takiego Boga, chce GO poznać do szpiku kości, do głębi Jego istoty, chce poznać JEGO cechy istotowe i konstytutywne. Chce GO poznać z imienia, po imieniu. I poznaje, w osobie Mojżesza. Mojżesz przekazuje Imię Boga JESTEM-KTÓRY-JESTEM, na wieki wieków, Amen.

Bóg także zna nas po imieniu, trudno sobie pomyśleć, że mogłoby być inaczej. W Biblii Boga i człowieka łączą jak najbardziej intymne, osobiste relacje, instytucją stają się niejako ubocznie.

Polska wiara, niestety, instytucję uczyniła fundamentem naszego rozumienia religijności (wiary) i naszej obecności w kościele. W każdym razie przeakcentowuje instytucjonalność. A to człowiek-osoba jest drogą kościoła, ale najpierw jest miejscem spotkania i dialogu dwóch osób: Boga i siebie samego. Jeśli dochodzi do takiego spotkania i dialogu – człowiek staje się drogą kościoła.
Głosił to papież Jan Paweł II - a głosił zachęcony i umocniony Soborem Watykańskim, który współtworzył.

Myślenie i osoba
Tylko osoba jest zdolna do myślenia. Bez osób myślących każda społeczność, w tym także kościół, nie mogą się rozwijać, karłowacieją. Na drodze polskiego myślenia leży kłoda, 45 lat materialistyczno-marksistowsko-leninowskiego PRL-u.

Warto? Trzeba! - obowiązkowo, przeczytać wstęp kard. Karola Wojtyły do dokumentów soborowych, wydanych w 1968 roku (cóż za wymowa dat!). Osoba jest głównym bohaterem jego tekstu. Wczytywałem się w każde słowo tego wstępu i szukałem potwierdzeń w tekstach soborowych. Bez Soboru Watykańskiego II i jego najświatlejszego przedstawiciela i realizatora w naszych czasach Karola, który został papieżem i pozostał człowiekiem – nie mógłbym wykonać swojej katechetycznej posługi w kościele (30 lat). Wstyd i żal dla czasów, które przeżyłem, że dla tej pracy nie znalazłem wielu przyjaciół i partnerów, poza Andrzejem Madejem – moją Gwiazdą Betlejemską - który jest takim samym wcieleniem (ducha) Soboru, jak papież Wojtyła.
Nie pisze tego dla swojej, ani czyjejś chwały. Pisze na świadectwo, także tych 30 lat, i w obronie prawdy. Pisze apologetycznie, czyli z największą możliwą samoświadomością. Blask prawdy (Veritatis splendor) mnie ponagla, światło dla narodów (Lumen gentium) – przymusza. Nikt nie żyje i nie umiera dla siebie.

Mimowolnie piszę świadectwo katechety świeckiego w polskim kościele ostatnich 30 lat. Nie byłem, nie byliśmy rozpieszczani przez kościół instytucjonalny. Nie byłem, nie byliśmy też prześladowani. Byliśmy i jesteśmy tolerowani, ot! taka konieczność dziejowa :-)
W początkach pracy-powołania myślałem o zakładaniu związku zawodowego katechetów. Powtarzaliśmy w rozmowach między sobą, że to wzniosła praca, ale kościół to jeden z najgorszych pracodawców, w którym w sprawie świeckich współpracowników nic właściwie nie jest uregulowane, wszystko zależy od dobrego, lub nie, humoru proboszcza. To nie było łatwe, i być bardzo może, dla obu stron.

Dzisiaj pracodawcą jest państwo (samorząd). Sprawy umowy o pracę są uregulowane, status katechety we wspólnocie wiary – nie. Nie będę się nad tym, ani z tego powodu, rozwodził :-)
Kapitał ludzki może brzydko brzmi, ale jest poręczną kategorią do analizy sytuacji we wspólnocie lokalnej, o dziwo, analogicznie: świeckiej i duchowej. Pokazuje nadal jednak partactwo (brak namysłu i jego konsekwencje) niż profesjonalizm, wstyd (i zacofanie, strata) dla tego segmentu kultury człowieka na świecie :-)

Moja katecheza, przez 30 lat, nie da się rozdzielić od mojego rozumienia świata, człowieka, Boga, kościoła, kultury i uczestnictwa w wielkich procesach historycznych (Solidarność, samorządność, ruch stowarzyszeniowy, NGO...)

Mam to szczęście, że pod koniec studiów (raczej młodzieńczej przygody z myśleniem) przypadkiem trafiłem na Romana Ingardena, na jego małą, malutką „Książeczkę o człowieku”. Stąd posiadłem cząstkową wiedzę, raczej amatorskie rozeznanie, w fenomenologii i jej pochodnych w myśleniu i kulturze XX/XXI wieku. Nie moglem przypuszczać, że ta mała, ale o wielkim znaczeniu przygoda intelektualna pozwoli mi 'dać się olśnić' (pozwoli na olśnienie, pozwoli przeżyć olśnienie) w 2012 roku stwierdzeniem papieża „naszego” z 2003 roku, że:

„Dziękuję Bogu, że również mnie dał możliwość uczestnictwa w tym fascynującym przedsięwzięciu, począwszy od lat studiów i pracy dydaktycznej, a także później, na kolejnych etapach mego życia i posługi duszpasterskiej.
Fenomenologia jest przede wszystkim stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów. Chciałbym powiedzieć, że jest to niejako postawa miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga — początku i celu wszystkich rzeczy. Aby przezwyciężyć kryzys sensu, którym naznaczona jest część myśli nowożytnej, jak pisałem w Encyklice Fides et ratio, konieczne jest otwarcie się na metafizykę. Właśnie fenomenologia może w znaczący sposób przyczynić się do takiego otwarcia.”

I tak oto, papież przemówił do mnie nawet zza grobu i swoją łaskawą miłosierną dłonią pogłaskał po zgnębionej głowie. Wierzę, że pobłogosławił.
Bez papieża mój świat i życie byłoby nie do pomyślenia. Od pierwszego momentu, wyboru 16 października 1978, po grób i za grób. Tak jakoś wyszło, może to Duch Święty? - lepiej nie pytać głośno, bo znów się komuś narażę.

Gorzką snuję refleksję - „bo cóż mi po tym”! Tak i tak nikt ze mną nie chce – O TYM – rozmawiać. Mój kapitał ludzki, jak był, tak dożywotnio zostanie pewnie niewykorzystany. Nie to miejsce? Nie ten czas? Bzdura. Konieczność. Po co jest światło? Papieżowi Bóg dał możliwość uczestnictwa w tym fascynującym przedsięwzięciu ludzkiej myśli, jaką jest fenomenologia i jej "spółki-córki": filozofia spotkania, filozofia dialogu, filozofia dramatu, epifania twarzy i w ogóle "Drugiego"... może jeszcze coś. Mnie też dane zostało (Bóg?) jakieś skromne uczestnictwo w tej fascynującej przygodzie... i co? Ani razu nie byłem poproszony np. na zebranie dekanalne, aby dzielić się tym światłem, tą fascynacją... nie tyle moją, PAPIESKĄ (moglibyśmy się spotkać niekoniecznie w prywatnej przestrzeni chronionej dziekańskich plebanii i - aż strach powiedzieć biskupich pałaców - ale na przykład na placu Jana Pawła II lub pod Jego pomnikiem lub u Matki Boskiej Annopolskiej, byle wola była :-)

Światło przez CAŁE ŻYCIE stawało mi na drodze, co i rusz. Reflektory niebieskie. Chyba od dzieciństwa. Najlepiej pamiętam zuchwałe myślenie dziecka - „Ty jesteś w trzech osobach, a ja jestem jeden :-)”, w drodze do szkoły (przełom szkół?), przechodząc obok stolarza Chabra w Legionowie na rogu ulic Krasińskiego i Matejki.

Ale dużo, bardzo dużo było tego od początku:
1) kardynał Wyszyński, wokół Jego nauczania i myśli o Kościele i Polsce spotkania, dni skupień, pielgrzymki (Niepokalanów, Laski, Jasna Gór), opłatki, jaja święcone, na poważnie i na wesoło, Służebnica Boża Lilka Wantowska, ks Edward Wilk i Feliks Folejewski, pallotyni-SAC
2) Rodzina Rodzin (punkty 1 i 2 można traktować zamiennie) i z nią wakacje cztery w podstawówce, w tym dwa razy z klerykiem Mirosławem Drozdkiem SAC, tym śp. od Sanktuarium na Krzeptówkach
3) fantastyczna klasa licealna, z nią katechezy powszednie co-tygodniowe i pielgrzymka piesza do Częstochowy, dzieciństwo i młodość przy-kościelna z ministranturą po łacinie i graniem w piłkę z wikarymi przy plebanii, a wizytami proboszczów w domu na herbacie, bo nic innego raczej w domu dla gości nie było, ale na święta paczki rozwoziliśmy dla jeszcze biedniejszych w parafii, ale świątobliwa Lilka wsuwała do koperty z życzeniami i tekstami "Ojca" kardynała Stefana parę złotych-groszy
4) wakacje w Annopolu, na wsi, w gminie Strachówka, u Matki Bożej z Ogrodu albo Sadu, niczym kolonią II RP w czarnej nocy komunizmu, lecz z lękami rodziców w najgorszych latach, że nam Ogród upaństwowią (skomunizują na wieczne zatracenie)...
5) ... ale nie Annopolskie dzieje, ze wszystkim zapisanym w kronikach (Ziemia Święta, Kongresy Eucharystyczne, Katyń i Bolesław Prus i przyjaźń ze wszystkimi okolicznym i parafiami, w tym msze w kaplicy „na Trawach”). Tu taj zawsze byliśmy wolnymi ludźmi, ba! panami (samych siebie :-), z obfitą biblioteczką przed-wojenną
6) ciotka, siostra Mamy, moja matka chrzestna w Ameryce, Hartford, Con, Pershing Str.
7) Tomasz Mann czytany pod ławką na wykładach na politechnice (warszawskiej, wydział SiMR)
8) ATK, filozofia przyrody w trzy osobowej – elitarnej – grupie, ks. prof. Kazimierz Kłósak, przejściowy wychowawca kleryka Karola Wojtyły w konspiracyjnym seminarium księcia kardynała Stefana Sapiehy i jego dociekania początków duszy ludzkiej i kosmologiczna perspektywa widzenia świata i człowieka-osoby...
9) … jego niebywały komplement „ma pan umysł spekulatywny”, w co nie mogę uwierzyć do dzisiaj, może to powiedział do ściany, albo kogoś innego?...
10)... i tylko wtedy u niego możliwy projekt pracy magisterskiej „Istota człowieka u Romana Ingardena”...
11)... lecz po jego śmierci u nikogo już niemożliwy, który przeszedł w rutynową pracę napisaną i obronioną u ks. prof. Bernarda Hałaczka „Antropologiczne aspekty rewolucji naukowo-technicznej...”, tyż w końcu o człowieku... tyle że w perspektywie (bo nie świetle) marksistowsko-materialistycznej ideologii i propagandy raczej niż nauki). Wniosek magistranta - "Nie ma czegoś takiego jak RNT, to zbitka słowna z dopisaną treścią propagandową" przestraszył nawet promotora.
12) 16 października 1978, całonocne dumania w szpitalu o ODPOWIEDZIALNOŚCI NARODU POLAKÓW WOBEC KOŚCIOŁA I ŚWIATA HISTORII I WIECZNOŚCI, od razu, bez chwili czekania na czyjeś i jakieś sygnały, całkowicie z DUCHA ŚWIĘTEGO, tego jestem pewien, bo skąd, niech kto powie, wiedziałem tylko tyle, ile powiedziały pielęgniarki, to był rok 1978, bez Internetu, telewizorów, nawet bez radia w samotnej sali, po niesamowitym wyborze! Wybór na papieża Polaka, o którym nic nie słyszałem... 13)... 2 czerwca 1979; roku byłem dowódcą odcinka, z gwiazdką na rogatywce (byłem szefem ROMA na uczelni) w ramach kościelnej Służby Porządkowej. Wpuszczaliśmy ludzi-pielgrzymów (dla mnie), dla państwowego pod-pułkownika MO (groźnej masy, tłuszczy nieomal) od Trębackiej na Plac Zwycięstwa Ducha Świętego.
14) … autostop po Europie, z encykliką „Redemptor hominis” w ręku, jak marszrutą, i polsko-watykańskimi chorągiewkami u plecaka, z pobytem na wzgórzu Taize!!! (bez komentarza!!!) i poznanie Francois Bray (jedna z jego córek, z siódemki dzieci, wstąpiła do karmelu w Prowansji chyba) i pięciu Kanadyjczyków „świeckich misjonarzy” w jego remontowanym XVII wiecznym domu na ulicy Rue du Pas de Notre Dame (ulica stopy, kroku Matki Bożej na ziemi)
15) modlitwy u św. Aleksandra i herbatki potem u śp. Anieli Urbanowicz na Nowym (zaiste) Świecie! w Warszawie, przewodniczenie ROMIE (Rada Organizacji Młodzieży Akademickiej ATK), udziały w posiedzeniach Senatu uczelni i przemówienia okolicznościowe zaraz po Rektorze Stępniu, które tylko dlatego stały się moją siłą, że wyrosły z nędzy i kompleksów uleczonych duchem po spotkaniu Martiala, bo "duchem Martiala" byłoby całkiem nieadekwatnym spłaszczeniem ontologicznym, ale jak ogromną odegrał/li rolę w moim życiu świadczy moja "twórczość" (patrz wierszyki: "Oczy Martiala"), jednego z pięciu Québécois or Quebecers :-)
16) drugi wyjazd-rozjazd po Europie, przez Brukselę, Prowansję, Zurich, przełęcze pod-niebne św. Gotarda i Bernarda, rozważania na bruku Paryża, szukanie Norwida, wizyty na cmentarzach i w jego Domu św. Kazimierza, wolontariat na festiwalu w Hede w Bretagne, wiosce wypisz-wymaluj jak Strachówka, mimowolna – jak to u autostopowicza – pielgrzymka do św. Teresy w Lisieux, i uświadomienie sobie, że wychowanie i modlitwa Matki mnie zdalnie prowadzą nawet tysiące kilometrów od domu (kartka pocztowa i wiersz gdzieś pozostały), pobyty; dłuższy w Taize i kilkudniowe w opactwach benedyktyńskich: Notre Dame de Neige, Notre Dame des Dambes, Notre Dame sur Loire (ze wspomnieniem rozrzuconych kości patrona Europy św. Benedykta), ze mszami codziennymi z Kanadyjczykami w katedrze i bazylice z grobem św. Marcina w Tours, z kolacjami i obiadami u mademoiselle Destouche, dobrej duszy kościelnej i z Josephem z Libanu i z Michelem tercjarzem franciszkańskim, z pielgrzymką do Lourdes za wiedzą, błogosławieństwem i z dedykacją w książce pielgrzyma biskupa diecezjalnego Tours, z listem polecającym do kard. gospodarza Domu Papieskiego od jego siostry zakonnicy znajomej mademoiselle Destouche, nigdy dość wdzięczności, ostatni raz się widzieliśmy w Hotelu Grand w Warszawie na śniadaniu wraz całą ich diecezjalną pielgrzymką, a i córka Francois przyjechała kiedyś do Polski na pieszą pielgrzymkę z cała ich grupą francuską, Michele też był nas, pielgrzymowaliśmy inaczej, z noclegiem w Krakowie i w Tyńcu...)
17) misja solidarnościowa z braćmi w wierze w dawnym NRD na spotkaniu z braćmi z Taize w Erfurcie (wierszyki pozostały)
18) SOLIDARNOŚĆ RI w Strachówce założona (roz-myślnie) 3 Maja 1981, co było wtedy świętem zakazanym!
19) 13 grudnia 1981 - Noc stanu wojennego u stóp Matki Bożej Jasnogórskiej!!! - co zrujnowało szanse na karierę polityczną ;-(
20) katecheza w Legionowie, nawet grupa studencka, bierzmowania moich dziejów, siedem lat, które wstrząsnęły moją wizją świata, pozwoliły zajrzeć Panu Bogu za kurtynę i zobaczyć, jak On robi Kościół...(
21)... z charyzmatycznym odrostem aż do Jadowa, bo między Strachówką a Jadowem zdarzyło się nieszczęście, zbrodnia zabójstwa, więc usłyszałem głos wołający o modlitwę wstawienniczą, towarzyszącą rodzinie ofiary i sprawców, nikt nie mógł przewidzieć, jak się to rozwinie, zakręci, że hej-hej, po obozy z Madejem na Jezioraku i faktom wieczystym w wieczne zachwyconych, które znalazły w księdzu Tadeuszu Aleksandrowiczu Apostoła (Młodzieży)
22) „siewca nienawiści” wymyślony po raz pierwszy przez Służbę Bezpieczeństwa, próba zastraszenia i zwerbowania
23) I Ekumeniczne Spotkanie w Kodniu, POZNANIE ANDRZEJA MADEJA OMI, wizja Boga jako Prostoty Nieskończonej
24) parafialno-prywatne wyjazdy zimowe w góry i letnie nad Jeziorak (najpierw z Madejem, potem samodzielnie, jako odpowiedzialny za całość!), poznanie Grażyny... aż po zakochanie i małżeństwo
25) ewangelizacja w Jarocinie, a potem też w Brodnicy (innego rodzaju w Łebie), wszystko to pomysły i kościół madejowy, nie w mocy mądrości, ale miłości, słuchania, rozmowy i rozdawania chleba i sera (od Ronalda Reagana)
26) rekolekcje u siostry Immakulaty Adamskiej i w konsekwencji kontakt z ojcem Bronisławem Mokrzyckim w Starej Wsi pod Rzeszowem (miałem wcześniej pomysł pielgrzymowania po Hiszpanii tropem jej fundacji klasztornych, ale polska bezpieka nie dała mi wtedy paszportu), karmelitanki z Gdyni Orłowa – cała rzecz niezwykła, sprawka ks. Wojciecha, wtedy wikarego z Zielonki, dzisiaj misjonarza w Tunezji, bywało - proboszcza w Pniewniku. Niezwykłość tego wydarzenia z zakresu życia duchowego zapisana jest także w wierszu „Nim przyjdzie ktoś...”
27) całkiem niespodziewany wyjazd do Ameryki po drodze przez kamedułów, ich Kraków-Bielany i katedrę "Wita-Stwosza" ze śpiewaną Męką Pańską w Niedzielę Palmową
28) rola opiekuna ciotki i odwiedzającego w szpitalu u jej brata, wujka imiennika, emigranta, którego znałem tylko 17 ostatnich dni jego życia, rola ministranta i lektora w polskiej parafii w Jersey City (proboszczem był ogromny Amerykanin, wikarym - ks. Samsel z diec. łomżyńskiej)
29) oświadczyny zza Oceanu, powrót, ślub, z dużą obecnością Jadowa, potem rutynowe msze codzienne poranne i śniadania proste, wręcz surowe na sali katechetycznej
30) przygoda europejska z dr Karl Heiler (dosłownie, uzdrowiciel!) z Pforzheim budującego mosty między ludźmi i narodami, człowieka formatu globalnego, udział – jego inicjatywa i finansowanie - w konferencji "Sprawiedliwość, Pokój, Integralność Stworzenia" w Bazylei w dniach 15-21 maja 1989 roku, w przeddzień I Wolnych Wyborów w Polsce!!!
31) kłopoty z pierwszą ciążą i cudem uratowane życie pierworodnego przez Ordynatora za co w podziękowaniu dostał książkę o czytaniu Biblii i jej miejscu w wielkiej Kulturze człowieka
32) wyprowadzka do Annopola z kilkutygodniowym Jaśkiem (a właściwie powrót, po tym, jak wygnał mnie gen. Jaruzelski, zastawiając tutaj sidła na mnie i na całą historię)
33) rodzą się kolejno dzieci, algorytmem niezmiennym córka-syn, jestem tuż-tuż przy każdym porodzie, ostatni był już legalnie w połowie rodzinny (Marysi nie, wyprosili, było zagrożenie)
34) wójtowanie I Kadencji Samorządu w Polsce zakończone (po wykładzie wprowadzającym ks. prof. J.Tischnera) radosnym raportem o gminnej oświacie w Strachówce (o czym niżej) wobec przedstawicieli całej Polski samorządowej zgromadzonej w Sali Kolumnowej Sejmu RP...
35)... przejęcie oświaty (szkół) w pierwszej pilotażowej kolejności (jako jedna z nielicznych gmin w Polsce, większość wójtów bała się oświaty-nauczycieli jak jeża), wiekopomne gminne „Spotkania Oświatowe” z udziałem nauczycieli, wójta, WSZYSTKICH księży z okolicy (Strachówka – inicjator, dziekański Jadów, Sulejów, Urle, Stanisławów), inicjatywa ściśle związana z odczytaniem znaku kulturowego jakim był powrót religii do szkół i włączenie księży w skład rad pedagogicznych...
36)... Ośrodek Zdrowia i mieszkania dla lekarzy (oddając gabinet wójta i inne pomieszczenia urzędu gminy), połączenie komunikacyjne z Tłuszczem (ze światem), komputeryzacja urzędu (od razu w sieci), wójt-katecheta na społecznych zastępstwach w najtrudniejszej dla ks. Krupskiego) klasie...
37) niezliczone spotkania w annopolskim domu, z gości zewsząd, z księżmi jako stałymi uczestnikami, z Madejem, z bratem Markiem z Taize, z posłem, z Sz.Kobylińskim, z każdym „kto się nawinął” :-)
38) "Liturgia światła" z bratem Markiem i młodzieżą z Tłuszcza, Jadowa, Legionowa w świetlicy OSP Strachówka, a wcześniej modlitwa wstawiennicza z bratem Markiem, radnym Bogumiłem Łapką(?), radnym Krzyśkiem Gaworem, n-l teraz dyr M.Leszczyńską w szkole w Rozalinie, jeszcze wtedy w starej poniemieckiej kaplicy
39) I Festiwal Kultury zrobiony przez młodzież z Legionowa, czego ślad pozostał w książce "Żal" Mariusza Kraszana-Kraszewskiego
40) tydzień medytacyjnej ciszy, skupienia, tejże grupki z Legionowa (dziś starosta, pracownik naukowy UKSW, menedżer...) w wakacje
41) podobny charakter pobytu z pracą dla dzieci wiejskich w byłej szkole w Osęce, pod opieką księdza z Legionowa, mszę świętą odprawił im także ks. Marek Kruszewski
42) wakacyjne pobyty dla dzieci zorganizowane raz przez Przymierze Rodzin w Osęce
43) innym razem przez Ruch Rodzin Nazaretańskich w szkole w Strachówce pod wodzą ks. Michała Chacińskiego
44) … a przede wszystkim spotkania nad Biblią w gronie pięciu rodzin (młodych małżeństw), z sakramentem Eucharystii, a nawet pokuty, z posługa obecnego egzorcysty diecezjalnego ks. Marcina Hołuja, z wspólnym celebrowaniem i świętowaniem chrztu Łazarza, Heli... w perspektywie budowania chrześcijańskiej wspólnoty w granicach tzw. samorządowej wspólnoty lokalnej (przeze mnie, przez nas w dużym stopniu pokrywającej się z zakresem kościoła miejscowego)
45) najsławniejsza inicjatywa „Spotkań w Trzech Króli” dla zasypywania rowów między nami-rywalami samorządowymi, konkurentami, oponentami w życiu gminnej wspólnoty
46) uroczystość wręczenia Katechizmu Kościoła Katolickiego na uroczystej mszy w katedrze praskiej, każda parafia odbierała egzemplarz z rąk biskupa ordynariusza, podchodziliśmy procesyjnie: ksiądz proboszcz i ja, jako katecheta i przedstawiciel świeckich parafian ze Strachówki
47) spotkanie samorządowców z całego (mińskiego) rejonu, poprzednika powiatów, z biskupem ordynariuszem Kazimierzem Romaniukiem, wzór spotkania wyznaczającego nowe horyzonty życia publicznego w kulturze najpiękniejszej tradycji Ludzkości, dialogu i poszanowania dla innych i osiągnięć każdego
48) 1994 – odwrót od wszystkiego co było wcześniej (1990-94), ustanowienie panowania fałszu, wrogiej propagandy, okresu rządów, które trzeba nazwać gminnym terrorem (próba likwidacji szkoły, łamanie prawa, by Grażyna Kapaon nie została dyrektorem...), odwracanie/pomieszanie pojęć dobrego i złego. Wypromowanie w ostateczności pojęcia „siewcy nienawiści”, które w zamyśle „twórców” czyli pseudo-liderów bardzo lokalnych, ma zakryć wszystkie powyższe 36 punktów, plus Rzeczpospolitą Norwidowską...
49) … a dla mnie to był początek etatowej pracy katechetycznej w szkole. Cieszę się, że byłem świadkiem i uczestnikiem wszystkich jej działań i osiągnięć, dla której jednym z wyróżników, może nie tylko na powiat i diecezję, stała się idealna współpraca z parafią za ks. proboszcza Antoniego Czajkowskiego, o czym może zaświadczyć także Europa i Ameryka :-)
Ileż mieliśmy/zrealizowaliśmy wspólnych przedsięwzięć, dopełniania się, koloni Caritas, Rekolekcje Norwidowskie i wieloletnie msze szkolne z własną scholą i kulminacją w uroczystości I Komunii i bierzmowań (gitarową posługą i śpiewem służył nawet dyrektor LO w Łochowie z przyjacielem nie szczędząc czasu na próby), niech posłużą za znak i symbol tej współpracy tworzącej REALNĄ KULTURĘ CZŁOWIEKA DOBREGO-OTWARTEGO MYŚLĄCEGO (I WIERZĄCEGO) na naszym terenie.
Jaką wielką wymowę i znaczenie ma fakt hymnu szkolnego – śpiewanego także na uroczystościach w kościele - i sztandaru, pod którym się jednoczymy w ważnych wydarzeniach. Na wieki wieków.
50) Socrates-Comenius, projekt międzynarodowej wspólpracy szkół (z Danii, Anglii, Norwegii, Czech i Polski) i PIERWSZE VADE-MECUM, W KOROWODZIE WESELNYM RODZICÓW CYPRIANA NORWIDA
51) wizyta biskupa ordynariusza K. Romaniuka w naszym domu, u Matki Bożej Annopolskiej (oby Boże błogosławieństwo przez Jego posługę pozostało z nami wszystkimi, na wieki wieków. Amen).
52) Noc Czuwania jako podziękowanie za 50 lat parafii z udziałem niezawodnych przyjaciół z Legionowa
53) życie toczy się dalej. Coraz bardziej przechodzi na boisko nowego pokolenia. Ja muszę opowiedzieć i zaświadczyć tylko o swoim, nawet nie całym, tylko tych trzydziestu latach.

Muszę opowiedzieć i zaświadczyć o pracy katechety i życiu katechetycznej rodziny, ale także o życiu na naszym gminnym terenie na przestrzeni ostatnich (przełomowych) lat, gdy odrodziła się Wolna Polska i rodzi powolutku, ze wstrząsami, kościół posoborowy.

Dlaczego muszę? Bo nie po to jest światło... W moim życiu najważniejsze było światło. Wielki snop światła. Nie twierdzę, że tak było i jest tylko w moim życiu, przeciwnie twierdzę, że tak może i ma być w życiu każdego człowieka. W życiu homo sapiens, homo socialis, i homo religiosus i to – jak widać - na mocy definicji, a nie przywileju. Na mocy OSOBY LUDZKIEJ STWORZONEJ I BYTUJĄCEJ NA OBRAZ I PODOBIEŃSTWO BOGA SAMEGO, BOGA ŻYWEGO - OSOBY.

W Polsce, w mojej Polsce współczesnej, widać gołym okiem, jaką krzywdę komuniści wyrządzili narodowi. Ogłupili, na wiele sposobów i wcale nie twierdzę, że znam je wszystkie. Wspomnę o jednym ze sposobów:
- skutecznie wmówili swoją propagandą i wdrukowali swoją maszynerią przymusu (informacyjnego, politycznego, administracyjnego, oświatowego itd. nawet z pomocą spółdzielczości mieszkaniowej, patrz: Alternatywy 4 :-), choć wcale mi nie do śmiechu, że myślenie to burżuazyjna podejrzana działalność (nie)zdrowego obywatela kraju o najlepszym ustroju, najświatlejszym i najsprawiedliwszym i naj-naj- gwarantującym wszystkim pełny rozwój w duchu humanizmu socjalistycznego i z poszanowaniem wszystkich praw socjalistycznej demokracji. BEŁKOT? Tak, bełkot. W takim bełkocie żyliśmy i byliśmy wychowywani, wszyscy, dzisiaj po 40-tce.

Więc, jeśli ktoś chciał iść pod prąd, miał jakiś ukryty głód "z piekła, dla tamtego - zło-wieszczego ustroju - rodem", to robił to na swoją rękę, szukając np. książek tzw. drugiego-podziemnego obiegu. Ja w ten sposób zapoznałem się z „Historią marksizmu” Leszka Kołakowskiego i z „Polskim kształtem dialogu” Józefa Tischnera (polski ksiądz katolicki, filozof, przyjaciel Karola Wojtyły, kawaler Orła Białego).

„1953 r. klerycy krakowskiego seminarium rozpoczynali rok akademicki w ponurych nastrojach. Jeszcze nie ucichły echa procesu księży z krakowskiej kurii, a już posypały się nowe ciosy: najpierw stanął przed sądem biskup Kaczmarek, a kilka dni po jego skazaniu władze aresztowały prymasa Wyszyńskiego. Zmierzających na uniwersytet kleryków nieraz witały gwizdy i śmiechy. W dodatku po wakacjach nie wszyscy profesorowie wrócili na swoje stanowiska. Ks. Jan Piwowarczyk, wykładowca etyki społecznej, z powodów politycznych musiał opuścić Kraków. Zastąpił go młody doktor filozofii, który właśnie ukończył habilitację poświęconą etyce Maxa Schelera. Nazywał się Karol Wojtyła. J. Tischner był wtedy na IV roku”. 

W latach 70-tych „Zaufanie Wojtyły do Tischnera znalazło wyraz instytucjonalny: kardynał powierzył mu stworzenie przy Papieskim Wydziale Teologicznym Studium Myśli Współczesnej (Studium Dialogu). Służyć ono miało formacji kapłanów pracujących na parafiach. „Kardynał Wojtyła sam naszkicował jego program: dialog w Kościele i Kościoła ze światem”.
Pontyfikat stał się wydarzeniem przełomowym dla obu, dla wszystkich nas żyjących w tamtym roku łaski i na wieki wieków.

„Kiedy Wojtyła wyjeżdżał na konklawe”, wspominał Tischner, „powiedziałem mu, żeby wracał i nie robił kawałów. W Rzymie jest niepotrzebny, a w Krakowie – tak. Tam go zadziobią, a tu wspólnymi siłami jakoś damy sobie radę. On mi wtedy odpowiedział tylko, że szydzę z niego, i rozmowa się skończyła”. Kardynał poleciał do Rzymu, a Tischner wyjechał do Łopusznej. Wieczorem 16 października przygotowywał sobie w bacówce kolację, gdy nagle usłyszał w radiu znajomy głos. „A więc stało się!”, pomyślał. Kilka dni później z wielkim przejęciem napisał do nowego papieża list, w którym wyrażał radość z wyboru i jednocześnie dzielił się swoim niepokojem o przyszłość Wydziału Filozoficznego. W odpowiedzi Papież napisał: „Widzę, że nawet twardzi ludzie przejęli się wydarzeniem z dnia 16 października”.(tutaj)
 
Głośna praca ks. Tischnera o braku dialogu w Polsce była w tamtych czasach dostępna tylko w wydaniach emigracyjnych i "podziemnych", przez co nigdy na dobre nie weszła do publicznych debat o Polsce i Kościele. W ogóle co „weszło” i stało się podstawą znajomości i osądu intelektualnego drańskiego/nowo-barbarzyńskiego ustroju? Nic. NIC. Bo władza, każda, nie chce zajmować się takim TEMATEM, bo każda może stracić na tym jakiś elektorat (związkowy, np. ZNP, kombatantów, mundurowych itd.). Władza zostawia tę robote pojedynczym jeleniom, takim niegroźnym jak ja, my się wypalimy, świata dookoła siebie nawet nie zmienimy, narażając się i ściągając na siebie gromy. Liczne jest jeszcze pokolenie 40+.

"Aby opisać istotę... wyzysku człowieka przez człowieka, trzeba wyjść poza ekonomiczne, polityczne, a nawet ściśle antropologiczne kategorie pojęciowe. Ponieważ jest to stan o charakterze moralnym, trzeba posłużyć się pojęciami z zakresu etyki. Ale marksizmowi pojęć takich brakowało”. Konsekwencją tego braku była, zdaniem Tischnera, całkowite upolitycznienie życia społecznego, a nawet – o ZGROZO - całkowite upolitycznienie moralności. „Wiara, że świat dzieli się na dwa zwalczające się obozy” - walka klas, w której NIENAWIŚĆ JEST OBOWIĄZKIEM - to jeden z dogmatów marksizmu.

A my byliśmy wychowani w całkiem innej wizji człowieka, wizji ewangeliczno-kościelnej. Człowiek nie jest przede wszystkim „życiowym biznesmenem”, po drodze właścielem - lub nie - środków produkcji, czymś więcej niż tylko reprezentantem jakichś interesów, członkiem jakiejś grupy, wyznawcą jakichś poglądów. Jest czymś/kimś dużo-dużo więcej”. Dziwne, ale trzeba to przypominać i przypominać i przypominać, choć wiedział to już Cyprian Norwid „tyś osobą” i TO decyduje o naszym człowieczeństwie. " Nie niewola ni wolność są w stanie / Uszczęśliwić cię ... nie ! - tyś osobą:
Udziałem twym - więcej ! ... panowanie / Nad wszystkim na świecie, i nad sobą."

"Świadomie naśladując chrześcijaństwo, a zarazem deformując jego przesłanie, totalitaryzm odwołuje się więc do tęsknoty trwale wpisanej w sposób przeżywania przez człowieka swej kondycji historycznej i moralnej” (J.Gowin). Rządzący nami pragmatycy (do bólu) i ideolodzy z Biura Politycznego KC PZPR, w oparciu o mądrość kolegów-towarzyszy z Moskwy stworzyli nam pseudo-etyczne pojęcie człowieka abstrakcyjnego, tzw. jednostkę masy, pardon mas, zarządzanych przez jednostkę/biuro-centralne- tzw.polityczne, jedyne wtedy rzeczywiście omnipotentne. Miałem okazję spierać się na ten temat bardzo konkretnie w imieniu tysięcy tysięcy wierzących Rodaków wchodzących na Plac Zwycięstwa w Warszawie 2 czerwca 1979 z podpułkownikiem MO, swoim odpowiednikiem na odcinku „Trębacka”, ale wtedy na szczęście w dobrych intencjach i – mam nadzieję - z obopólną korzyścią. On szermował pojęciem „masy” ja „osoby-pielgrzyma”.

Dzisiaj wiemy, jak strasznie totalitaryzm okazał się skuteczny, zabójczo skuteczny - mordował po prostu swoich przeciwników (eliminując „masy” niewygodnych „nie-ludzi”, gdyż tylko oni rozstrzygali, kto to „człowiek” i który ma prawo żyć). Więc, kiedy nawet po latach, dzisiaj 7 października 2012, czytam ich wyciągnięty z lamusa zabójczy bełkot o „rozwoju w duchu humanizmu socjalistycznego?” wzdrygam się i pytam, a cóż to za dziwadło, to byt nieistniejący!

I dalej, krok po kroku mogę klarować, że humanizm jest ludzki – z definicji – albo jest jakąś diabelską(?) podróbą. O jakim „duchu” oni mówili-przemawiając-z-partyjnych-mównic-bredzili - przecież negowali wszelkiego ducha! Podobnym kłamstwem było „poszanowanie wszystkich praw socjalistycznej demokracji?” „Socjalistyczna” czyli znów to samo, czyli tylko demokracjo-podobna, tak jak ich późniejszy wynalazek ze stanu wojennego „wyrób czekolado-podobny”! Itd. itp.itd. O jakich prawach mówili, gdy tylko o prawach mówili, bo nie o prawach człowieka i obywatela!!! RZĄDY PROGRAMOWEGO FAŁSZU trwały 45 lat! Stawiam pytanie – na jak długo odcisnęły się ich skutki?

Jakie jest nasze rozumienie, jakie myślenie o kluczowych pojęciach, żeby zrozumieć Sobór Watykański II, naukę Jana Pawła II i Rok Wiary?
Co z naszym dzisiejszym (7 października 2012) pojęciem wolności, osoby, godności człowieka, wspólnoty, prawdy, dialogu!!! Odpowiedzią – nie tylko tzw. wspólnoty lokalnej – jest cisza, brak dialogu. Nie ma propozycji dialogu i odpowiedzi ze strony Ministerstwa Oświaty itd. Artyści i naukowcy szukają, mówią, piszą, komponują, rzeźbią, albo dopiero projektują... piękno, dobro, prawdę - kiedyś dotrze do nas. Dzisiaj mamy ROK WIARY! - święto myślenia w każdej parafii, w każdym dekanacie, powiecie, diecezji a nawet NGO z wypisanymi wartościami chrześcijańskiemu w statucie lub tylko w sercach osób stowarzyszonych w jakimś dobrym celu.

Żyjemy w okradzionej, zdeformowanej, ogłupionej przez materialistyczny komunizm części Europy. Oni ogłupili nas na wiele sposobów, powtórzę jeden z nich: Zarazili wielką część społeczeństwa niechęcią, nieufnością, podejrzliwością do samego procesu myślenia i do osób metodycznie-logicznie myślących, wmawiając, że to jakaś "filozofia", pozostałość (zabawa?) burżuazyjnych panów od niczego i do niczego się nadających. Pragmatyzm - według nich - jest tylko zwycięski! Uważam, że to jest realny i bardzo szkodliwy wirus, jaki po nich pozostał - wszczepili w nas nieufność do własnego rozumu. Do własnej (danej nam z natury! HOMO SAPIENS!) zdolności dochodzenia do prawdy i skutecznej jej obrony. Głębiej - do własnej osoby, wspólnoty, jej prawdziwej niezwykłej godności itd.

Filozofia przecież, zgodnie ze słownikiem, to miłość mądrości. Mądrość jest latarnią w prawdziwie chrześcijańskiej perspektywie widzenia i (skutecznego) działania człowieka!
Umiłowanie mądrości tamci zrobili zarzutem! I dzisiaj wśród nas PRAWDA NIE JEST KOCHANA. Większość więc dzisiaj milczy, nie mając zaufania do siły swego intelektu? zaklęta w kamienie? - ustępując pola wobec pewnego rodzaju terroru, echa terroru fałszu i złowrogiej maszynerii państwa totalitarnego. Jak łatwo niektórym przyszło zamienić pojęcie "umiłowania mądrości" na "siewcę nienawiści", widzimy na naszym terenie. Więc jak to jest i jak będzie wśród nas z czytaniem Biblii? Jej Ksiąg Mądrościowych? Kto będzie próbował zrozumieć Hioba, a nawet Ewangelię, Dobrą Nowinę o zbawieniu? Jak będzie z Rokiem Wiary wśród nas - Polaków? Czy odbuduje nasze zaufanie do rozumu i włączy je w akt wiary? Bo słowa Ewangelii św. Jana można przetłumaczyć podobno i tak - „Na początku była Mądrość, a Mądrość była u Boga i Bogiem była Mądrość. Wszystko przez nią się stało, bez niej nic się nie stało".

PS.
Zdjęcie nr.1, Quebec
Zdjęcie nr.2, Giby.
Zdjęcie nr.3,np. także tutaj Lepanto.

Dużo i mało

Dużo czytania, myślenia, pisania, mało publikowaniu tu. Nie byłem w stanie podzielić na odcinek pierwszy, któremu bym dał tytuł "świadectwo polskiego katechety". No bo trzydzieści lat pracy na tej niwie, w przeddzień Roku Wiary, tak jakoś wyszło samo.

Wyliczyłem już nawet czterdzieści świateł nieziemskich, bo to droga światła, bez dwóch zdań. Ale konieczny jakiś dystans, większa perspektywa, więc zostanie "na papierze", czyli w komputerze.

Zresztą, zajawka na Facebooku przeszła niezauważona, nie muszę się starać.

Teologia dialogu w dniu św. Faustyny

Znów coś było "nie-tak" z wczorajszym postem. Chyba nie sposób być autorem i własnym wydawcą. Męki towarzyszą bardziej procesowi publikowania niż chwytaniu rzeczywistości na gorąco.

Problem leży gdzieś w niespójnych procedurach, głównie chyba w "wersji roboczej", która nie współgra dobrze z tym, co już opublikowane. „Istnieją niezapisane zmiany, które zostaną utracone” - prześladują mnie. Komunikat pokazuje się nawet, nawet jeśli niczego nie dotknąłem, a wyjść się nie da, „anuluj” wcale nie jest (bezpiecznym) wyjściem. Eh! - męki.

Za to gdzie indziej dzieją się cuda.

Czytania mszalne na dzisiaj zasygnalizował z rana "chleb-boski.blogspot.com" - „Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał”. To jest ogromny przyczynek do TEOLOGII DIALOGU!

Parę dni temu zgrzytnąłem nieświadomie i zupełnie mimowolnie (jeśli za nieświadomość i mimowolnośc uznać świadome i absolutnie szczere w najlepszej wierze i intencjach wyrażanie swojego zdania):
- zacytuję, bo sprawa jest wielka (w Roku Wiary w dwójnasób) - „Na plakacie z papieżem B16 widniały słowa 'Kościół to wspólnot a grzeszników, a nie ludzi doskonałych”. Wpisałem w komentarzu, że „Lubię i nie lubię. Bo to źle brzmi i nieprawdziwie, sztucznie. Doskonałych - nie, ale w wieczność za-chwyconych (CKN) pełnych realistów. Proszę o wyrozumiałość.”

By za chwilę się dowiedzieć, że „[to są] słowa Papieża”.
Lekko się zmieszałem, ale słowo się rzekło. Dopisałem kolejne kwestie - „nie szkodzi”, że „nie musimy każdej opinii papieża brać jak... uroczystego nauczania Kościoła!”.

 Najdłuższą w tym cyklu wypowiedzią było -
„Muszę chyba złożyć pewne wyjaśnienie. Pierwszy komentarz wpisałem nie wiedząc z kim się wadzę. Tak jednak uważam nadal, kiedy już wiem, kto jest Autorem (B16). Nie jest łatwo, ani lekko mieć inne zdanie niż papież, nawet w takiej sprawie (nie dogmatycznej, nie podpadające pod oficjalne nauczanie). Ale może tym lepiej się stało. Człowiek jest droga Kościoła. I musi unieść ten ciężar i odpowiedzialność i zobowiązanie. Mam prawo mieć własne zdanie w sprawie tyczącej de facto opinii o moim kościele, a nie pozycji w KKK. Żałuję papieża, nawet w pewien sposób Mu współczuję, że musiał tak (obronnie) powiedzieć. Wiem, jak każdy wierzący, "że kto z nas bez grzechu". Dobry jest chyba taki "spór" u progu Roku Wiary. Nie możemy sobie - jako Kościół - pozwolić na niedomówienia i unikanie trudniejszych kwestii. Z wielkim poważaniem i szacunkiem, wiejski katecheta KK.”

Kiedy więc dzisiaj, przy kolejnej lekturze „Porta fidei” znalazłem taki fragment - "Kościół obejmujący w łonie swoim grzeszników, święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia". Przecież właśnie w tym duchu sie wypowiedziałem w swoim pierwszym, spontanicznym komentarzu do posta-plakatu z papieżem B16. Mógłbym sobie pochlipać w rękaw, bo ile muszę znosić chrząknięć, złych spojrzeń, a czasem urągań, tylko dlatego, że świat mnie otaczający jest nie oczytany i boi się samodzielnego myślenia i BYCIA NA OBRAZ I PODOBIEŃSTWO z większym zaufaniem do Stwórcy. Dzisiaj, nie prosząc i nie oczekując nawet, zostałem zrehabilitowany :-)

Odszukałem oryginalną wypowiedź papieża, której plakatowa wersja była i jest takim skrótem, że już deformacją (noszącą znamiona manipulacji). Oto ona - „Kościół nie jest wspólnotą doskonałych, lecz grzeszników, którzy powinni uznać, że potrzebują miłości Boga, że potrzebują bycia oczyszczonymi przez krzyż Jezusa Chrystusa” - na Mszy św. w bazylice watykańskiej z okazji uroczystości św. Piotra i Pawła...

Dopisałem więc dzisiaj, po wielu dniach od posta z plakatem, ostatni komentarz - „ Czy na plakacie to nieszczęśliwy skrót tej papieskiej wypowiedzi? czy była inna, brzmiąca dosłownie jak na plakacie. Dla mnie to strasznie ważna sprawa, bo albo ja jestem zbyt szybki w myśleniu, albo zmanipulowany takim plakatem. Jestem katechetą, to sprawa mojej wewnętrznej pewności, że Bóg mnie prowadzi. Szczęść Boże. Uff!

Projekt Lincoln-Strachówka pozwolił mi dziś być na dwóch zajęciach językowych w szkole. Więc potem i w kościele, na I Piątku miesiąca z Różańcem Bolesnym i mszą wynagradzającą w dniu świętej Faustyny.
Zapisałem sobie - „wejdę do kościoła, posiedzę... i co? Jedyną odpowiedź, jaką uważam za słuszną to... nie-ja-Ty-Bóg-Miłość-Chrystus-Pokój-Dobro... Bo, tak naprawdę:
- nie wiem, czym jest i powinno być życie
- nie wiem, jak powinien być urządzony świat
- wiem, że dziękczynienie i uwielbienie Boga jest słuszną drogą dla każdego człowieka.

Słychać tupot stóp i głosy dzieci pod kościołem. Widać ich, słychać i czuć. Znów!

Na mszy świętej mogłem użyczyć swego głosu Księdze Hioba i psalmiście. „Przenikasz i znasz mnie, Panie” (ps.139, na którym oparł watykańskie rekolekcje dla kardynałów, kurialistów i mieszkańców Domu Papieskiego P6 kardynał Wojtyła, 1976”.

W dzień św. Franciszka

Prawda nie jest kochana. Muszę to powiedzieć. Muszę to mówić. Każdy musi zdać sprawę z włodarstwa swego. Święty i grzeszny. Dobry i gorszy. Mądry i mniej.

Ja muszę mówić (powiedzieć) to, co widzę.
Jest Polska 2012, jaka jest. Ma władzę, prawa, działa w niej kościół i wszystkie konstytucyjne organy.
Mamy też obciążenie, niechciany kredyt niespłacony, który jest potrącany na bieżąco ze wszystkich  rachunków AKTUALNYCH, (czyli realnych, nie wydumanych).

Zadowalamy się pozorami rzeczy. Prawda nie jest kochana. A JEST PRAWDA. Jej głód? Jej wyczucie? - chyba zostało strasznie stępione przez 45 lat TOTALITARNEGO systemu anty-prawdy. Strachówka może prześledzić (jeśli kiedyś zechce) jak ten destrukcyjny mechanizm zadziałał na nas przez 16 (już 18, wliczając jego skuteczne promieniowanie na nasze 'dzisiaj') lat.

"Bez wolności nie ma moralności". Wolności nie ma bez prawdy.

To nie ja. To "ukochany" papież. Co myśmy zrobili z Jego nauczaniem, czyli z tym, co każdy piśmienny może przeczytać, wysłuchać, zobaczyć... jeśli będzie mu się kiedyś chciało. TO TEŻ JEST.

Prawda nie jest kochana, rzeczywistość nie jest szanowana. Zamiast patrzeć jej prosto w oczy, tworzymy sobie złudzenia, by żyć w (nie)świętym spokoju, przystosowani jedni do drugich.

Jest prawda. Jest fundament - ale stoimy, żyjemy na ruchomych piaskach, co i rusz wstrząsa nami oburzenie, konflikt jakiś "bo jak to! - bo nam (zawsze komuś) się zdawało i zdaje, że ma być tak, jak my sobie życzymy, a tu masz, nie jest tak, bo jest tak, jak jest. Bo jest prawda.

Szykując się na spotkanie szkolne na temat (roku) wiary przejrzałem "Fides et Ratio".

Można punkt po punkcie wynotować rozumienie wiary i rozumu z "Porta Fidei", "Fides et Ratio" i innych encyklik obu ostatnich papieży (na początek). Można dołączyć KKK, Breviarum Fidei itd.

Poprzestanę na dwóch pierwszych. Ale nawet jeśli uda mi się wykonać złożoną pracę to i tak nikt nie będzie chciał o niej mówić, a ze mną rozmawiać. Zostanę (zostanie) przemilczana, tak jak wszystko, co do tej pory powiedziłem. Zostanę (zostanie ) zignorowana. IGNORANCJA RZĄDZI - ponad konstytucją i wyznawaną wiarą. Miłość intelektualna? - która dociera do prawdy o człowieku, świecie i Bogu! - komu to potrzebne, to jakaś burżuazyjna nauka, godna potępienia. My chcemy żyć w (nie)świętym spokoju naszych ojców, matek, dziadków i babć (a oni prawie wszyscy żyli w PRL z jej definicją dobra, prawdy, piękna i szczęścia klasowego). Nie oszukujmy się, w większości przypadków wystarczy nam świat post-klasowego ujęcia rzeczywistości. Nie chcemy szukać większej prawdy, nawet u zmarłego papieża.

Jak to po-ranne, bardzo po-ranione światło się przełamie w pryzmacie siedmiu godzin w szkole? Zobaczę, zanotuję, jeśli wszystko będzie w porządku. Nie kawałkuje życia na osobiste (rodzinne), religijne, zawodowe i może jeszcze jakieś. Nie żyję w „mieć” (także własne rozumienie swojej pracy i inne wizje życia wyobrażonego), podporządkowując mu „być”. Chcę BYĆ, choć to często bardzo boli, bo otoczenie bardzo raczej nieprzyjazne (potwierdzenie? - brak jakiejkolwiek odpowiedzi na szczerą, prostą, zwyczajną i ufną prośbę w dramacie straconego posta o najbardziej osobistych sprawach między mną światem, Bogiem i śmiercią własną i bliskich nawet! Na Fb jest/mam ponad 400 znajomych, na stracony post było 143 wejść (samych hipokrytów? - aż trudno i nie chce się wierzyć).

Będę jednak pisał, dopóki się da, szukając prawdy z pomocą Norwida, JPII, B16 i innych wiary-godnych świadkow i obywateli mojego świata. To jest moja „Wojna i pokój” codzienny/codziennie, w realu i na blogu. Mam też – na szczęście – swoją Jasną Polanę.

W 1980/81 stanąłem przeciwko systemowi fałszu pod marką PRL, w obronie prawdy i jasności w naszym życiu.

Dzisiaj trzeba nie mniejszego wysiłku, by przywrócić prawdę w naszym życiu po 16+2 latach dłośnej lub szeptanej propagandy fałszu pod marką byłego wójta i innych tzw. liderów. Straconych lat w życiu naszej tzw. wspólnoty lokalnej nie da się przemilczeć, tak jak mnie :)

Gdybym ja milczał, będą mówiły (moje/nasze) vota na ołtarzu, będzie trąbił Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej. A jak by do tego, papież Benedykt ogłosił koniecznośc takich rozmów w Roku Wiary na wszelkich możliwych poziomach (także właśnie o jego kontekście kulturowym, nie żyjemuy i nie wierzymy w próżni).

Przebieg mojego dnia dowodzi, że „najwyraźniej żyję nie-ja”, ale to coś większe we mnie, w moim życiu całym, tajemnicza żywa wspólnota życia wiary i rozumu. To ona płynie przeze mnie i przenosi mnie z domu do szkoły, przez klasy, korytarze, stołówkę, zwątpienia, kryzysy, porażki i załamania itd. Sam niczego bym już nie wskórał!, wystarczy na mnie spojrzeć ;)

Tak dobrze widać właśnie na przykładzie dzisiejszej roboczej dniówki (siedem roboczo-katechetycznych-godzin, bo wyjeżdżałem TRUPEM, wracam OŻYWIONY :-)

TO (życie wiary rozumnej) mną gra i dzisiaj grało, nie – ja, czymś i coś (u)grałem!

PS.1

Mam nadzieję, że zrobię wykaz cytatów - definicji i znaczników wiary - z „Porta Fidei” i „Fides et Ratio” jutro.

PS.2

Integralną częścią tego posta jest relacja z przebiegu dnia w szkole, tzn, z katechez (lekcji religii). Nie kawałkuję życia na osobiste (rodzinne), religijne, zawodowe i może jeszcze jakieś.

Relacja z katechez (cierpliwości, niedługo tu będzie) jest odpowiedzią na pytanie: „Jak to po-ranne, bardzo po-ranione światło się przełamie w pryzmacie siedmiu godzin w szkole? Zobaczę, zanotuję, jeśli wszystko będzie w porządku”. Kto się z nią nie zapozna, będzie znał jedną stronę medalu (wycinek prawdy) i pewnie znów się na mnie obrazi.

Siła i (Boża) mowa faktów

Rozmowa przy szkolnym obiedzie:
- krótka historia wizyt biskupich w Strachówce i Rozalinie (Annopolu) dużo mi (pod)powiedziała.

Że to, o czym myślę i piszę dzisiaj na kontach ks.prof. A.D., i mądrego ojca dużej rodziny A.C. zajawiło się już w świecie żywych przed kilkunastoma laty.
Do tej pory myślałem, ze to głównie nasze gminne "spotkania oświatowe" wcielały w życie nowoczesne idee normalności (społecznej) i kościoła naszego powszedniego jak chleb.

A przecież była też inna "realizacja", innej propozycji, z jeszcze wyższej półki. Kwietniowe'94 Spotkanie z Biskupem We Wspólnocie Samorządowej w sali konferencyjnej Urzędu Gminy Strachówka.
Przez zdefiniowanie ich uczestników i uczestnictwa docieramy do istoty tego pomysłu, tej wizji normalności (samorządnej Polski i kościoła). Kultury normalności, w której to wizji immanencja i transcendencja ani na chwilę się nie rozłączają. Było to jeszcze przed erą polskiego Internetu i niemych przyjaciół w necie, dla których zając nie ma większego znaczenia niż w starej bajce biskupa Krasickiego Ignacego.

Najważniejsze dzisiaj wydarzenie? - że znaleźliśmy się na kolanach na podłodze na chwilę modlitwy rodzinnej, w naszych niedobitkach. Cud Aniołów Stróżów?

A w sprawie listu do i od Madeja? - Jezus jest kluczem. Do tego sprowadza się wiara. Czy Jemu wierzymy. I kto? Jak daje nam lub wzmacnia wiarę, to, że dobrze wierzymy!

Bo człowiek może się znaleźć na samotnej wyspie cywilizacyjnej, bez parafii i księży przy ołtarzach i konfesjonałach i bez bibliotek z twórczością katechetyczno-dogmatyczną kościoła. Na samotnej wyspie (cywilizacyjnej) też jesteśmy i pozostajemy kościołem i jego drogą!

Potem zabiło mnie to, co się stało z wczorajszym postem. A jest/są nieważne? O tym, że znamy prawdę w prześwitach naszego świadomego bytu? I o śmierci? - od której większa jest prawda? Czy można nie odczuwać straty tego posta jak śmierci nagłej, gwałtownej!

Jakby ktoś stał za moimi plecami i niszczył resztkę mojego życia.
Strasznie przykre jest to doświadczenie. Odechciewa się resztek aktywności, choć od dawna już tylko na blogu.

Reszta niech zostanie milczeniem.

Spotkanie zaplanowane wcześniej na temat (roku) wiary w perspektywie projektu z Ameryką się odbyło - liczne - świat(e)ł(k)o przywróciło, bo największa siła i największa mowa jest FAKTÓW. Potem był Różaniec w kościele, z rozpędu. Normalność powraca różnymi drogami, ścieżkami. Bogu niech będą dzięki, ale posta żal.

PS.1
Dobry pomysł, ale demaskujący jednocześnie wielką ściemę(?) - walę prosto z mostu, choć mogę użyć pięknego cytatu "zamknięcia się w sobie, w granicach własnej immanencji, bez żadnego odniesienia do transcendencji" - przyszedł mi do głowy i został wpisany na Fb. Co ważne, tak prosty i rewelacyjny sposób na odzyskanie (bez)cennego posta przez odwołanie się do pamięci przyjaciół pojawił się dopiero i jedynie na mgnienie oka z pomocą pszczelego leczniczego (zwłaszcza na żołądek)  produktu z Duninowa. Reszta jest milczeniem. Hipokryzja i milczenie idą często w parze, czy to miał na myśli Shakespeare?

PS.2
Piszę w wielkim skrócie. Po takim zawale? - dobrze i przecież dla mnie jedynie, że w ogóle.

Senne objawienie Absolutu, czyli góra Tabor w naszym życiu

Tak, to raczej muszę włączyć do kategorii "objawienie" niż "sen" (co u Józefów dość częste). Dotyczyło papieża Jana Pawła II. Jakby był obecny w świecie i dalej nauczał, a nie jakby był tylko byłym papieżem. Nie rozmowa o nim, relacja medialna, ale echo i promieniowanie jego obecności, jakby był na jakiejś kolejnej, ważnej pielgrzymce. W echu, śnie, objawieniu lub innej świadomości jego obecności i nauczania najważniejsza była REWELACYJNA myśl, że to niemożliwe dla człowieka wygłosić, przez tyle (27) lat tyle twierdzeń, poglądów, uwag i spostrzeżeń dotyczących naszego życia na ziemi, a wszystkie słuszne i prawdziwe ("bo wszystkie z Miłości") i ANI JEDNO FAŁSZYWE LUB SPRZECZNE lub choćby tylko na pokaz lub poklask gawiedzi (publiczności). To, po ludzku niemożliwe. To Absolut przez niego przemawia, objawia się. To on przemawia Absolutem. Koniec, kropka!

Że tak może nauczać tylko KTOŚ, kto wpatrzony jest w prawdę. I w nim, nawet we śnie! znów dotknął mnie ABSOLUT. Znów nas! dotyka, dotykał. Takie są warunki brzegowe mojego/naszego istnieć, poznawać, śnić, umierać i trwać.
Dwóch poetów mi towarzyszy w tym myśleniu po-rannym. Słowacki z prorockim uniesieniem, w którym zobaczył oto słowiańskiego papieża, który "śmiało, jak Bóg, pójdzie na miecze":

Świat mu - to proch!
W sercach się zacznie światłości Bożej
Strumienny ruch -
Co myśl pomyśli przezeń, to stworzy,
Bo moc - to duch.
...
On rozda miłość, jak dziś mocarze
Rozdają broń -
Sakramentalną moc on pokaże,
Świat wziąwszy w dłoń,
Gołąb mu słowa w hymnie wyleci,
Poniesie wieść,
Nowinę słodką, że duch już świeci
I ma swą cześć;
Niebo się nad nim piękne otworzy
Z obojga stron,
Bo on na świecie stanął i tworzy
I świat, i tron.
On przez narody uczyni bratnie,
Wydawszy głos,
Że duchy pójdą w cele ostatnie
Przez ofiar stos;
Moc mu pomoże sakramentalna
Narodów stu,
Moc ta przez duchy będzie widzialna
Przed trumną, tu.
Takiego ducha wkrótce ujrzycie,
Cień, potem twarz -
Wszelką z ran świata wyrzuci zgniłość,
Robactwo, gad,
Zdrowie przyniesie, rozpali miłość
I zbawi świat,
Wnętrze kościołów on powymiata,
Oczyści sień,
Boga pokaże w twórczości świata
Jasno, jak w dzień."

... i Norwid, który pokazuje nam chwałę Bożą w wielu swoich utworach. Tydzień temu stał z nami przed ołtarzem na swoich 191. urodzinach i nam tłumaczył, że "Modlitwy idą i wracają – nie ma nie wysłuchanej.

Dlatego wszystkie wysłuchane, że każda zwraca się na powrót.
A dlatego powraca każda z modlitw, że wszystkie są z miłości.
Kto pracował na Miłość, ten z miłością pracować potem będzie.
To jest szczęściem prawdziwym.- Tutaj innego szczęścia nie masz.
Wszelka rozkosz przyjaźni tym jest.
Wszelkie zadowolenie i pewność siebie tym jest.
I wszelki spokój tym jest.
***
Bóg
- On zwycięstwem Miłości!
Święty, Święty! – śpiewanie takie w Niebiosach i na Ziemi.
Święty, Święty! – w przestworze, gdzie samoistna tylko jedność!
Święty w śpiewie Anielskim wszystkich chórów.
I gdzie Anieli – stróże odbierają to "święty" od człowieka -
i gdzie łaknie boleści nie ułożonej na modlitwę,
i gdzie tylko sam smutek – świętość ciszy.
I tam święty, i wszędzie!"

Oba wiersze powstały prawie w tym samym czasie. Naszym najgłębszym pragnieniem, tęsknotą, modlitwą dotykamy Absolutu. Innego nie ma, "to jest szczęściem prawdziwym, innego tutaj [na ziemi] nie masz". Czy tak trudno w to uwierzyć? Do czego są nam potrzebne inne absoluty?

Wyśniło mi się więc, pokazało, objawiło, że dotknęliśmy Absolutu w kimś, kto przez 27 lat głosił całemu światu prawdę "od zenitu Wszechdoskonałości dziejów wzięta tęczą zachwytu", a głosił JĄ całym sobą tak, że ZOBACZYLIŚMY I DOTKNĘLIŚMY - "Hostię – przez blade widzę zboże… Emanuel już mieszka na Taborze!”.

Co innego było w moim śnie? Że z taką jasnością przyszedł, że się we mnie wyrył!? Wiedziałem, że nie muszę wstawać i zapisać, by natychmiast utrwalić. Budziłem się jeszcze parę razy i sprawdzałem, czy nic z niego nie uroniłem. O dziwo, nie. To było wręcz niemożliwe. Tak dają tylko bogowie :)
Absolutu się nie gubi i nie zapomina, może GO - co najwyżej wyrwać z nas, z naszego życia na jakiś czas diabeł, absolutny wróg człowieka.

PS.1
Dlaczego moje myślenie jest przeważnie po-ranne?
A co ze mną zrobiliście Wy, o moi Wy współ-mieszkańcy tzw. wspólnoty lokalnej w Strachówce? Śmiecia? Gorzej, siewcę nienawiści! Dzisiaj "odważne anonimy" chcą mną dyrygować nawet w kościele, jak i gdzie mam siedzieć, kiedy i jak robić zdjęcia, co i jak zanotować! Także i w klasie: czego, jak, z czego mam uczyć, modlić się itd.
Jeśli ja jestem siewcą nienawiści i śmieciem, to kim Wy jesteście?

Snów mi nie odbierzecie. A we śnie - mojego świata, Polski (więc i gminy) i kościoła.

PS.2
Relację z dnia pracy, obecności i modlitwy w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej dałem na stronę www.zsstrachowka.pl (dział: Uczniowie, zakładka: Katecheza w Szkole Podstawowej).