Rozmowy w Roku Wiary i Rozumu

Sprawa księdza Lemańskiego żyje. Zamykam telewizory wieczorem, była. Otwieram rano, jest. W innych mediach, też. Niektórych to denerwuje, ten szum. Mnie nie. Mnie krzepi. Szumi wokół spraw naszego kościoła. Mojego kościoła. Jest moją sprawą. Żyję takimi sprawami od 32 lat, z racji pracy katechetycznej. Żyję kościołem. To jest moje życie, mój świat.

Tak się złożyło, że “ta sprawa” jest nam dana, zadana w Roku Wiary i Rozumu. Bogu dzięki? Chyba tak, bo ten rok przechodzi blado i niemrawo, prócz drobnego epizodu wymiany papieży, dwóch papieży żyjących na raz, i wkrótce dwóch innych papieży soborowych kanonizowanych. Jest też nowa encyklika, mająca dwóch ojców. W roku 50. rocznicy rozpoczęcia Wielkiego Świętego Soboru Watykańskiego II, o którym większość katolików wie niewiele. Większość nie może się nadziwić, czemu się tak uczepiłem soboru. Dlaczego umieszczam go w fundamentach współczesności całej, całego naszego świata, nie tylko kościoła. Sobór podał tlen. Nam, kościołowi-wspólnocie.

Sprawa księdza Lemańskiego się chyba po-ciągnie, bo akt/decyzja administracyjna i uzasadnienie ostateczne czyjegoś życia, to dwie różne rzeczy. Tak widzę i przeżywam nie tylko tę sprawę. Taki dostałem gen(otyp) przy urodzeniu, rozwinąłem go w fenotyp życia-rysem. Urzędów się boję, nie lubię, nie mam zaufania. Od czasów PRL. Szukam za to uzasadnień ostatecznych wszędzie, gdzie się da. A gdzie się nie da? Tylko w sprawie życia, śmierci i zbawienia? Właśnie tutaj się da. I te uzasadnienia warunkują uzasadnienia na innych, niższych poziomach. Dwie postawy, wizje? praktyka? Świata! Kościoła!

Jak – według ostatecznego uzasadnienia – wygląda TA sprawa? Kto wie? Bo tylko to się liczy w naszym życiu, śmierci i – dla osób wierzących – zbawieniu. W tych kwestiach decyzja administracyjna nawet biskupa (i papieża?) niewiele wnosi, może nawet nic. Jest prawda, prawda jest poznawalna... jest możliwa postawa miłości intelektualnej. Prawda znaczy wszystko? I tu i tam.

Są - widoczne gołym okiem - dwa podejścia do życia w kościele. Nie wiem, jak jest w wymiarze globu, ale w moim świecie (realnym i wirtualnym) są dwa. W każdej prawie sprawie. Od liturgii, przez polityczne, po samorządowe. Jedna – tak ma być, bo tak było, to nasi, tradycja, wychowanie, przyzwyczajenie... Druga – bo tak jest, Bóg Prostoty, "dotykalny", objawiający, dający udział przez i w Duchu Świętym, każdemu ("chrześcijańskiemu rewolucjoniście") który zabiega w porę i nie w porę.

Weźmy na początek stosunek do obecnego szumu (medialnego?). Dla niektórych szum jest dyskredytujący. Skoro wszyscy mówią (a nie my i nasi) – to jest źle. Musi być bardzo źle. Dla mnie szum jest adekwatny/proporcjonalny do sprawy :-)

Taka jest misja mediów. Poziom zrozumienia, to inna sprawa. Sprawy kościoła, a jeszcze głębiej sprawy ducha, duchowości są dla większości abrąkadabrą. Ale! Skoro jest zainteresowanie, ileż możemy wprowadzić światła tam, gdzie panuje mrok! My! O ile – na ile - sami rozumiemy. Na miarę tegoż zrozumienia i giętkiego języka. Zrozumienie jest nam dane? Prawda się daje. Prawdy się zarazem dochodzi i czeka. Przyjść może nagle, niespodzianie. W wydarzeniach, faktach, komentarzach, ciszy, modlitwie...

Wczoraj tak przyszło do mnie rozszerzenie widzenia 'tych spraw'. Przez przejście młodego sąsiada stąd do wieczności. Miał 65 lat. Byłem przed laty na pogrzebie jego żony i teścia. Uczyłem jego syna. Jesteśmy sąsiadami od zawsze, najpierw dzieciństwa, teraz względnej już starości.

Pogrzeb też jest rozstaniem Ale zawiadomienie aktem nekrologu na drzewie, słupie, tablicy ogłoszeń nie wystarczy, by pożegnać odchodzącego. To - doszło do mnie. Salve Regina też. Grane dwukrotnie. W kościele, a potem – o dziwny zbiegu okoliczności – w domu, tuż po powrocie, z włączonego telewizora (na pogrzebie matki Janka Kaniewskiego, nieprzystosowanego do samodzielnego życia w serialu “Doręczyciel”). Jest w naszym życiu muzyka sfer niebieskich. Kolejne takty, frazy, całe uwory. Jej autorem może być tylko Duch Święty. Jak to się dzieje? Nie wiem. Czy jeden przyciąga Go (i pochłania) więcej, drugi mniej? Nie wiem. Ale staram się dawać Mu prowadzić.

Wiem, nauczyłem się już chyba, że możemy być spokojni, bo zawsze Go otrzymamy, w porcji/dawce potrzebnej, koniecznej do poznania prawdy i skutecznego działania. Przy całej przewidywalności obrotów ciał niebieskich i nieprzewidywalności obrotów spraw ludzkich, wśród których jedne są w stanie wyprzeć, zastąpić, naprawić poprzednie w ułamku mgnienia oka. W życiu osoby, rodziny, Kościoła, wspólnoty. Często trzeba tylko poczekać. «W chrześcijaństwie czas ma podstawowe znaczenie». Nie głoszę banialuków. Głoszę prawdę, i cóż, że życiową! Jestem katechetą!

W sprawie jasienickiej są, co najmniej, trzy strony: proboszcz, biskup i my (najpierw parafia w Jasienicy, diecezja i cała wspólnota kościoła). Czwartą jest Watykan? Papież Franciszek? Rok Wiary i Rozumu? Zaległe rozmowy o kościele i świecie w świetle nauki Soboru Watykańskiego II? Decyzja administracyjna, jak gilotyna, załatwia – tak lub inaczej – tylko sprawę między przełożonym/biskupem a podwładnym/proboszczem.

A szerzej? Dlaczego nie spróbować współczesnej formy Sądu Bożego? Miałem pomysł na codzienność rozmowy Dobrą Nowiną w kościele-wspólnocie od dołu zaczynając, czyli parafii, jako jakiejś części tzw. wspólnoty lokalnej. Przyszedł do mnie (“mam pomysła”?) w Boże Narodzenie, chyba w drugi dzień, zasygnalizowałem go, dając do zrozumienia, że podam w całości, gdy znajdą się choć dwie osoby zainteresowane. Dzisiaj, chyba na skutek przeterminowania, mogę wyłożyć towar (projekt) duchowo-intelektualny na półkę przeceny.

Prościzna: spotykamy się gdzieś na godzinę przed mszą świętą parafialną. Mamy godzinę na zasygnalizowanie, przedstawienie sprawy, o której chcemy rozmawiać, nad którą chcemy się pochylić, poświęcić trochę swojego czasu. Potem jest msza. Zwykła, “z dnia”, najzwyklejsza, dziękczynienie i ofiara. A potem? Zwyczajność naszego życia, dnia, sposobów komunikowania. Można założyć stronę www, na której moglibyśmy kontynuować rozmowę sprzed mszy, w świetle mszy. “Podstawowa wiedza bierze początek z zadziwienia, jakie budzi w nas kontemplacja tego, co stworzone. Człowiek odkrywa ze zdumieniem, że żyje w świecie i jest związany z innymi istotami podobnymi do siebie, z którymi łączy go wspólne przeznaczenie... konieczność refleksji na temat prawdy... łączy mnie misja otwartego «okazywania prawdy»”. Ci, którzy w naszych parafiach nie korzystają z ICT, mogliby zgłosić swój głos, ktoś by pojechał, spisał, upublicznił. Czas wolontariuszy. Zbyt proste? Zbyt współczesne? No cóż, tylko tyle mogę. Resztę nie ja, “bo ja tam się kończę, gdzie możność moja”.

Jeśli ksiądz Lemański na skutek dekretu biskupa wyprowadzi się do domu księży emerytów, zniknie, sprawa będzie załatwiona między Nimi. Ale nie z naszymi uczuciami, odczuciami, naszą wiarą i rozumem. Nie widzimy w tym konflikcie wyraźnego rozróżnienia na dobro i zło. Tym bardziej nie znamy ich bilansu.

W moim kościele sprawa byłaby załatwiona (?) gdy zobaczę główne osoby dramatu przy ołtarzu koncelebrujących mszę, dziękczynienie i ofiarę (niespójność gramatyczna jest tutaj chyba na miejscu). I kiedy wszystko będziemy mogli sobie powiedzieć. MY! Główne osoby, to nie znaczy, że wszystkie. Domyślam się i czuję osoby niewidoczne, cichy i niezłomny nacisk suflerów diecezjalnych (chyba nie aż w KEP?). Czuję, bo znam poglądy, z nasłuchu w Realu i z lektury w Necie, które się dziwią każdej samodzielności myślenia i minimalnemu nawet odstępstwu od głównej linii nauczania światopoglądowego w ich otoczeniu (środowisku), nawet niedokładnego powtórzenia ogłoszonych stanowisk, i “prawd”.

Tu i tam widzę i słyszę oczekiwanie, bym się dołączył do jawnych krytyków, przynajmniej odciął radykalnie od inkryminowanego księdza. Jakby mnożenie słów mocno ocennych, aż po potępienie(?), miało zmienić cokolwiek, w tym - postawę księdza! A ja w to nie wierzę. Czuję pewną presję. Ksiądz prof. Dariusz Oko (częsty ekspert kościelny w mediach) w programie telewizyjnym poszedł tak daleko, że nawet świeckich podporządkował władzy biskupa (może myśląc “w kościele”, ale nie mnie bronić naukowca). Zagalopował się? Czy jest to powszechne przekonanie tzw. duchownych? Tytuły publikacji księdza profesora sugerowałyby, że powinien być mi bliski!?

Nie dorastamy do “Franciszkowej” samodzielności, podmiotowości, odwagi myślenia (także rozumowania) i głoszenia tego, co myślimy. Nie mamy zaufania do siebie (swojego wykształcenia?), do dobrej woli drugiego, ani do samej wolności.

Dzisiaj rano ładnie sprawa się otworzyła w telewizyjnym okienku na świat. W TVN z Łodzi wypowiedział się dominikanin zwykły, w podkoszulce, z jakimś pobożnym logo. Mówił i wyglądał jak każdy z nas. Mówił prostym, zrozumiałym językiem. Że “młody energiczny ksiądz na emeryturze to skandal, intryga(?) grubą nicią szyta”, “skandalem są wciąż dominujące książęce postawy biskupów, choć jest już coraz więcej inaczej myślących”... (cytaty mogą być niedokładne). Zakonnik wcale nie potępiał księdza – ani jego zwierzchnika - ani nie skazywał na przegraną w sporze z biskupem. Spór uważa za zasadny z punktu widzenia prawa kanonicznego. Niech się toczy i rozstrzyga. Porównał dwie wysokie - procesujące się - strony do kogutów (cytat dosłowny). Słuchając takiego można tlenem odetchnąć i nabrać dystansu – choć nie oczekujmy tego od księży diecezjalnie podległych, ani od ludu bezrefleksyjnej wiary, choć mieszkańcy Jasienicy pokazani w reportażach mówią rozsądnie. Oni wypadają na razie najlepiej, bo pokazani są, jak się modlą.

Primum vivere. Także vivere z tym, a nie innym proboszczem. Żyj, módl się i pracuj. Reszta przyjdzie i tak. “Prawdy się zarazem dochodzi i czeka” :-)

Wczoraj przeczytałem komentarz innego zakonnika, jezuity, równie otwarty, bez sądu (ostatecznego) nad nikim. To jest mój kościół. Inny nie ma (chyba) przyszłości. Bezrefleksyjny? Zakazujący własnego myślenia, odczuwania, nasłuchiwania Ducha Świętego... Zakazującego lekko, łatwo komuś mówienia? Pisania? Myślenia? Przecież człowiek-osoba to samodzielny podmiot myślący, obdarzony godnością... Wyrażanie swoich myśli, poglądów... jest istotową i konstytutywną cechą osoby! “Gdzie jesteś Adamie? - pokaż mi swoje myślenia”! Zakaz jest... łamaniem osoby (sumienia)? Prawa Bożego? Zakaz mowy i pisma pochodzi chyba z czasów gęsiego pióra i znajomości neuro-psycho-fizjologii, filozofii dialogu, wolności, dramatu, osoby z tamtej epoki. Jak można dzisiaj przeciąć drogę neuroprzekaźników i ich współpracy ze współczesną farmakologią... i odciąć od sieci, w której nieustanne jesteśmy obecni i załatwiamy sprawy wszelakie, w tym parafialne, duszpasterskie... Jak można w 2013 żyć w nierealnym świecie. Jestem amatorem na polu wiedzy o człowieku, ale nie na polu wiedzy o własnym życiu i wspólnocie. «Człowiek», czyli ten, kto «zna samego siebie».

Pożytkiem kościelnym ze sprawy księdza Lemańskiego jest to, że zaczynamy rozmawiać o naszym kościele, wspólnocie, wierze i rozumie. Nie przeciw kościołowi. Z KOŚCIOŁEM! W KOŚCIELE! Nawet ja, katecheta po 32 latach w zawodzie i powołaniu, jestem 'proszony' o zabranie głosu. Proszony? Tak, konkretnie i coraz bardziej. Przez Kogo?

Taki jest nasz świat 2013, taka wiedza dana poszukującym prawdy i takie możliwości technologiczne. Taki jest nasz kościół, braci i sióstr w jednej wierze i w jednym Duchu. Nawet żyjąc w odosobnieniu na pustyni, plebanii i w lesie. Ponad granicami diecezji, pokoleń, tytułów hierarchicznych i naukowych, w pyle dróg życia i różnych powołań (także do służby w kościele). Myślę nawet, że wielu księży kibicuje po cichu proboszczowi z Jasienicy, nie mając takiej odwagi, determinacji, temperamentu w stosunku do swojej władzy na śmierć i życie i emeryturę. Ilu kibicuje arcybiskupowi? Nie dowiemy się. Kto najbardziej cierpi? Cierpienia są oczywiste. Ksiądz o nich mówi, biskup jeszcze nie, ale czy może być inaczej?! A my? Modlitwa przychodzi z pomocą. Więcej sie modlimy, więcej rozmawiamy, więcej będziemy wiedzieć o sobie, lepiej siebie rozumieć. I nasz kościół. Większe dobro spłynie na nas, czyli także na kościół i świat cały!?

Zasypiając i niczego się już nie spodziewając od medialnego obrazowania spraw naszego świata usłyszałem jednym uchem – bądź wola żony sakramentalnie danej - komentarz do spraw politycznych. Otworzyłem oczy, zastrzygłem uszami. Toż doktor Sławek odpowiadał na pytania redaktora prowadzącego. Ściągnęli go po nocy by usłyszeć i dać nam coś wiarygodnego (z UKSW :-)

Przyjaźń z sali katechetycznej nie umiera. Żyje, syci, krzepi. Nie mogę pojąć braku wspólnoty między księżmi z tej samej katedry, tych samych seminariów i wspólnego losu (celibat! chociażby). Tego nigdy nie mogłem pojąć, od czasu, gdy zacząłem cokolwiek pojmować, zwłaszcza w dziedzinie wiary, rozumu, kościoła. Coś w tym jest. Co? 

PS.

Biorę spory ciężar na siebie.

Papież i proboszcz ('pokaż mi swoje myślenie')

Pokaż mi swoje myślenie! Słowem i czynem? Nie czekaj! Nie zwlekaj. Bo choć żyjemy w tym samym świecie, w jednym czasie, tylko tak możemy się poznać. I zhominizować ten glob. Uczłowieczyć! W kościele powiemy - człowiek jest Boży.
Zbieranie myśli rozproszonych na Facebooku jest płodne. Dowodem ten tytuł.

Życie jest jedno. Osobowość zasadniczo też, bywają wyjątki od reguły, na przykład skutek rażenia piorunem lub demencji. Mnie jeszcze obie katastrofy nie spotkały.

1. Post ks. prof. A.S “... stanowczo za dużo dzisiaj u nas w tematyce kościelnej proboszcza z Jasienicy, a zdecydowanie za mało Franciszka na Lampedusie” skomentowałem krótko - “A jakby połączyć?” (tutaj)

2. Temat dnia idzie za nami. Wcześniej było tak – u tego samego ks. prof. “nie mam przekonania, że wieczorne tour księdza po telewizjach (słyszałem zapowiedzi TVP Info i TVN24), to dobry pomysł”. Na co ja - “Nie mam rad dla nikogo w tej sprawie. Mam wielkie oczekiwania - głównie wobec dialogu (publicznego) także w kościele i wobec potraktowania wspólnoty parafialnej w Jasienicy (i wszędzie)“ (tutaj)

3. Ad. sprawy proboszcza z Jasienicy - “Smutne. Przygniata. Pomimo wakacji i Roku Wiary i Rozumu”. (tutaj, na samym dole)

4. Bardziej obfitą i zasadniczą wypowiedź dałem pod postem red. M.B. na ten sam temat dnia - “O matko. Po raz n-ty Lemański gate. Nie mam już siły na tą młóckę. Czy komukolwiek zależy, żeby to się kiedykolwiek skończyło?”. Ja, po dwakroć – 1) “Mnie nie męczy, dotyczy. Nie ze względu na meritum, którego nie łapię. Ze względu na bliskość bliźniego, mieszkam niedaleko, w tej samej diecezji. Martwi, że żer dla mediów, ale jeszcze bardziej, że nie pokarm dla dyskusji parafialnych w Roku Wiary i Rozumu. Poczynając od spotkania u sąsiadów z Ostrówka wszystkich zaangażowanych i decydujących. Tego potrzebuję od mojego/naszego kościoła wspólnoty. Zwłaszcza w Roku Wiary, Rozumu i Pierwszego w Nowym Pontyfikacie. Smutno się zrobiło. A ma być radośnie” i 2) “Salve, Regina... Witaj Królowo, Matko Miłosierdzia... (gdy Ojciec rozgniewany siecze, szczęśliwy kto się do Matki uciecze).
Mnie dotyczy bardziej, więc wybaczcie, że jeszcze raz sie odzywam. Jestem bliskim sąsiadem księdza Wojciecha, choć nie znam go – brata w wierze - osobiście. Od niedawna wiemy, że odległość znaczy. Właśnie wróciłem ze mszy żałobnej za bliskiego sąsiada, nie wystarczyła mi klepsydra na tablicy ogłoszeń (zmarł nagle, dowiedziałem się tuż przed pogrzebem). Żyję kościołem do szpiku kości. Każdy pogrzeb jest moim pogrzebem. Każdy ślub - moim ślubem. Każda msza - moim dziękczynieniem i ofiarą. Wysłuchałem stosownego kazania o dobru za sprawą zmarłego, o jego modlitwie za nas, o jego - każdego z nas - niedoskonałościach z natury, "wybacz Jemu i nam Panie", za które umarł Jezus, o jedności z nim, jego z nami, o oczekiwaniu spotkania, o życiu i więziach, które wiecznie trwają, także we wspólnocie...

Nie znam się na prawie kanonicznym i urzędowaniu na jego mocy. Znam się, życiowo, na sprawie wspólnoty. Jestem katechetą całe życie, byłem wójtem jedną kadencję, mam dużą rodzinę.
Kiedy jako wójt-zwierzchnik musiałem wręczać wypowiedzenia chodziłem do nieszczęśników osobiście, modliłem się pod drzwiami, nim przekroczyłem próg, lub płakałem z nimi w moim gabinecie. Tylko o tym chciałem powiedzieć.
PS.
W każdej mszy czuję jakbym dostawał (zawierzane mi) – w jakiś sposób – nie tylko każdego biskupa, księdza, sąsiada, dziecko, ale cały Kościół, każdą diecezję i parafię. Każdego brata i siostrę i siebie samego, od poczęcia, przez cały życia rys. Nie mogę nie pisać.” (tutaj)

5. Na wołomińskim forum szeroko-politycznym mogę czasem podyskutować o wierze i kościele. “Kościół Jezusa z Nazaretu i Apostołów (czyli Ducha Świętego!) jest - jak widać - rozległy i są tam mieszkania, bądź zakrystie, krużganki, dziedzińce - dla wielu. Pozdrawiam w duchu ♥” ale i to “Nie będę się spierał o generała-Prezydenta WJ. Nie wiem co w nim jest. Nie jestem jego psychologiem, lekarzem, spowiednikiem, badaczem itd. Jego słowa o sobie i historii nie są dla mnie dogmatem wiary. Wiem, jaki mam stosunek do niego. Dwojaki. Żal? raczej ból wielki niezatarty. "Obraz dni", szkło bolesne... zabitą nadzieję? I dzisiejszy, bardzo zwykły, do człowieka starego” (tutaj)

6. Do “Jezus namawia nas dzisiaj, byśmy głosili: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”. Ale nie da się tego zrobić „na odległość” ” (ks.prof.AD) - “Na uczniowskich kontach Fb przyszło dziś trochę wcześniej "Kocham się przytulać i całować". Co współgra. Oni to wiedzą. Mamy w naturze?! I całkiem już serio ,marzę o tym, aby spotkanie i rozmowa stały się równoprawną formą naszego życia religijnego, jak nabożeństwa.” (tutaj)

7. Nasz ogrodowy Wimbledon :-)

8. Post “bez związku”. Z nagłego natchnienia - “Zostałem urodzony z rodziców żywych i prawdziwych (nie piję przeciwko in vitro, ani związkom partnerskim wielorako), dostałem udział w cudzie życia. Cud życia chcę podkreślić. Jedynie.” (tutaj)

9. “Siedzę sobie, słucham w domu [tego, co się dzieje na Stadionie Narodowym]. Może ciut więcej niż słucham. Robię sobie scrutinium z 40 paru lat wiary.” (tutaj)

10. “Jako jedna z dziewięciu (tylko) szkół w Polsce pracujemy nad tym, aby zobaczyć jak i czy nasi uczniowie się uczą. Co zrobić, aby nasze nauczanie a ich uczenie przynosiło postęp” (Grażyna, DyrKa, z PAPA) – mój komentarz - “JEDNA Z DZIEWIĘCIU W POLSCE!!! Dorzucam swoją ideę fix "pokaż mi swoje myśłenie" Odkryj się, swoją świadomością wzbogacaj innych ("i świat cały", za koronką do Miłosierdzia). Widzę na zdjęciu autorkę hymnu szkolnego RzN, Emilę B :-) . "Z naszej ziemi się wywodził, tutaj stawiał pierwsze kroki...". Spójne podejście do nauczania zapewnia (gwarantuje) kierownictwo stymulujące rozwój, czyli nasza DyrKa!
Silne więzi pomiędzy uczniami i nauczycielami są powiązane z ich osobowościami i działaniami. Silne więzi pomiędzy rodzicami, lokalną społecznością i szkołą podkopuje działalność konkurencyjna jednej z nauczycielek (tajemnica poliszynela i tabu lokalne)” (tutaj)

11. “"Co i jak zrobić?". ROZMAWIAĆ. Publicznie! by ciągle samemu się rodzić na nowo i budzić odwagę myślenia i dzielenia się nim w innych (braciach i siostrach tej ziemi). Nawet samym procesem, niekoniecznie wielkimi/dojrzałymi/skończonymi owocami, bo możemy nie zdążyć dojść do nich w tym życiu. Ale dopokąd idziemy, jesteśmy pielgrzymami wielkich spraw człowieka i "świata całego... Dzielić się myśleniem, to dzielić się sobą. Nikt z nas nie żyje i nie umiera dla siebie. Dopokąd żyję, mam szanse, dopokąd tak idę... jestem obrazem i podobieństwem... bądź lustrem dla światła myślenia (i światła, które odbija się, objawia w myśleniu)

". (pod jakimiś zdj. w albumie, tutaj)

12. Mój inny post, z równie nagłego natchnienia, zupełnie bez związku (z czym innym) - “Na każdym zamieszkanym kawałku naszego globu największym skarbem jest bańka naszej (sumy) świadomości. A jeśli jeszcze dojrzeje w niej wiara i rozum, pamięć i tożsamość - jest CUD. Nie trzeba wypatrywać [go/ich] na słojach ściętych drzew lub niedomytych szybach...” (tutaj)

13. “Myślę sobie kompletnie bez związku, że najgorszym rodzajem policji jest policja liturgiczna...” (ks. prof.A.D) Ja dwakroć sie ośmieliłem - 1) “A eminencje, ekscelencje w braterskim kościele (wspólnocie)? I 2) “Ja laik myślę tak - każda policja pilnuje przepisów, czasem zatrzymuje z powodu ich przekroczenia. Nie znam i nie mogę sobie wyobrazić, by celebrans jakiejkolwiek (Bożo-ludzkiej?) liturgii nie chciał prowadzić, łączyć, z Bogiem, do Boga... w służbie najwyższej. Ktoś mający inne intencje nie sprawuje chyba liturgii? Więc policja liturgiczna musiałaby być służebna z najbardziej służebnych. Ale jam laik.” (tutaj) 

14. “Posłuchać bardziej bym chciał pp. Polaków (on, to dawny ks. prof. Tomasz Węcławski). Mam pewne pytanie, sprawę, której nie słyszałem jeszcze w rozmowach o celibacie...” (tutaj)

15. “Kiedy zejdzie(my) na poziom parafii, dekanatów, chrześcijańskich szkół, gmin, czyli tzw. wspólnot lokalnych (podstawowych). Kiedy pułap nabożeństw uzupełnimy o spotkania, rozmowy, wspólne lektury, debaty... "Świat" czyha, wykorzysta nasze milczące bycie w naszym świecie :-( (tutaj)

Jakie są nasze parafie? Są częścią naszych tzw. wspólnot lokalnych, podstawowych, wspólnot życia (naszego, nie kosmitów). Nasze gminy, szkoły, zakłady pracy, stowarzyszenia... są także przecież w większości “wspólnotami” chrześcijan. Często wpisujemy “wartości chrześcijańskie” do statutów i zapraszamy księży z wodą święconą i kropidłem na uroczyste otwarcia... wszystkiego”. 

“To jest [to są] społeczność jałowa... jeśli chrześcijanin nie jest rewolucjonistą, w tych czasach nie jest chrześcijaninem” (pp. Franciszek) (tutaj)

16. “Kościół katolicki w Polsce dotychczas był bardzo kontemplacyjny(??) ... ludzie wybiorą się [na Stadion Narodowy] także z ciekawości, bo trudno pozostać obojętnym wobec informacji o duchownym z Ugandy, który wskrzesza ludzi. – Poza tym ludzie mają głód duchowości". Dla mnie bomba. W Roku Wiary i Rozumu. Oby nie zabrakło potem zwykłych spotkań i rozmów w parafiach, dekanatach, diecezjach...” (tutaj) 

Doświadczenie religijne

Wyjaśnienie:

- pomimo, że dałem to na Facebooku, na stronie "Partia Dziękczynienia", doszedłem do wniosku, ze tutaj też powinno się znaleźć. Żołnierz strzela, Pan Bóg kule nosi :-)

***

Mam gorącą potrzebę, tzn. zapisać na gorąco to, co jest we mnie. Teraz. Jest to stan ducha. Modlitewny. W związku z relacją ze światem. A ponieważ relacja jest ważna i ważka, uciekam się do mocy najwyższej. Mocy Najwyższej, Boga. Innej większej nie znam :-)

Ta modlitewna potrzeba jest tu i teraz. O godz. 13.00 w niedzielę 7 lipca 2013.

Grażyna ma/prowadzi spotkanie przed-kolonijne w kościele Świętego Antoniego w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Strachówce. Będą rodzice z połowy dekanatu, tak wyszło. W sytuacji konkurencyjnej dla Caritasu działalności koleżanki-nauczycielki-radnej trzeba otworzyć się szerzej. Wyciągnąć ramiona do sąsiednich parafii, by zapełnić listę uczestników.

Grażyna, DyrKa nie tylko dla mnie, ale także - o paradoksie - dla nauczycielki-koleżanki-radnej (która tej dyrekcji nie uznaje, ma także kłopot uznać nazwę i hymn swojej szkoły. Sztandar?), wyjeżdżając do kościoła, na mszę poprzedzającą spotkanie, poprosiła o modlitwę. Westchnęła o nią. Rozumiem ciężar, który wzięła na siebie. Ciężar, który jest jej dokładany każdego dnia sytuacją w naszej tzw. wspólnocie lokalnej - gminie, parafii, szkole, NGO'sach itd. To nie jest normalna sytuacja (zdrowa), ale mało osób to rozumie. Większość przyzwyczaiła się do nienormalności.

Czuję, aż nazbyt, te dodatkowe ciężary. Płyną przeze mnie na przestrzał. Solidarność, stan wojenny, 32 lata katechezy, życie rodzinne (minimum socjalne), liderowanie I Kadencji Samorządu, kierownikowanie (na prośbę księdza proboszcza) jedenastu turnusom kolonijnym (od 35 do 120 uczestników), Rzeczpospolita Norwidowska. Wszystko opisane, opublikowane, jawne, przejrzyste. W Grażynie, przez nią, płyną na przestrzał: ostatnich dwanaście lat klarownej, jasnej, jawnej, nowoczesnej koncepcji rozwoju szkoły, Szkoła Liderów, 9 edycji "Vade mecum", niezliczona ilość szkoleń, projektów, kierowanie koloniami Caritas od paru lat, ostatnia PAPA- laboratorium szkół, które mają wiedzę i świadomość swojej misji...

W kuratorium i u biskupa wiszą na nią (nas) skargi/donosy. Ten świat, polskiej i kościelnej ciągłości, aż do czasu... Polski branej tęczą zachwytu od zarania dziejów! Ciągłości ewangelizacyjnej od kilkudziesięciu lat, przez Legionowo, Kodeń, Jarocin, Łebę, Brodnicę, Jeziorak z Andrzejem Madejem... Ten świat i świat powołany/tworzony jako konkurencyjny dla wszystkiego tego, co było, od czego się odcina, odmawia nawet otawrtego publicznego dialogu nie mogą być jednocześnie słuszne, zbawienne i prawdziwe!!!

Wszyscy odpowiedzialni za tzw. wspólnotę lokalną odwracają oczy, udając że nie ma takiej/żadnej sprawy. Nastały czasy innej/nowej normalności, którą nazywam "deprawacją publiczną" (bo akceptowaną powszechnie, także przez organy, instytucje, autorytety, czynniki opinio-twórcze...). Nie chcę (nie mogę) zabrać i tej prawdy ze sobą - w stan ostatecznego wykluczenia, demencji, śmierci społecznej/publicznej i biologicznej. Każdy z nas powoli obumiera?!

A jednak chcę się modlić. Pamięć i tożsamość stoją na straży mojej równowagi duchowo-intelektualnej i kreują moje noce i dni (dni i noce).

Wchodząc w stan modlitwy, powierzając się duchowi modlitwy - myślnej, dodałaby św. moja Mistrzyni, nb. wliczona do grona klasyków hiszpańskiej literatury, dzisiaj pewnie byłaby w gronie znajomych na Fb, jak ksiądz prowadzący wczoraj zgromadzenie na Stadionie Narodowym - mam większą świadomość tego, co czynię. Napełniania? Rozszerzania? Unoszenia? Lekkości? Wagi jednocześnie?! Przypominam sobie inne, podobne, sytuacje. Największa pochodzi z Bielan podkrakowskich, z klasztoru kamedułów. Chcąc tam pobyć, trzeba znaleźć sposób. Znaleźć lub przyjąć w postaci nagłego odkrycia, natchnienia. Takie mi się przytrafiło, 30 lat temu.

Czasu jest tam wiele, dużo więcej niż "w świecie". Ciszy jeszcze więcej. Coś trzeba z nimi zrobić. Siedzenie w kościele nie było łatwe. Aż z nagła, z nudów (może i świętych) zacząłem wszystkich i wszytko obmadlać. Najpierw powoli, jak żółw ociężale... potem jedna intencja zaczęła przyciągać kolejną, osobę i sprawę. Nazbierało się, że hej. Czas zaczął się rozciągać wraz z nimi i ze mną, dopasowywać, zwalniać?, amortyzować?... Nie było go już za wiele, ani nigdy już nie był nie w porę. Ciało mogło być, co najwyżej, mdłe, głodne, senne itp. I wrażliwe na dzwonki regulujące życie niemej wspólnoty.

Tak też i teraz, 7 lipca o godzinie 13.00, w Ogrodzie, u Matki Bożej Annopolskiej, w starym Ogrodzie, zwanym też przed, pomiędzy i po wojnie Sadem. Módl się za nami. Módl się za naszym diecezjalnym i parafialno-szkolnym Caritasem. Za uczestników i kadrę kolejnego wyjazdu wakacyjnego, na wypoczynek w duchu i prawdzie, na którym ma się rozwijać harmonijnie ciało, duch i umysł (intelekt) - nigdy oddzielnie, więc wspomnienie także naszego permanentnego konfliktu (lokalnego? globalnego? czyichś interesów?) jest tutaj na miejscu. Inaczej jest życie w półprawdach, półcieniach, niegodne ludzi ducha i intelektu (wiary i rozumu).

Zapisując konkretne doświadczenie życiowe, w którym podstawową rolę odgrywa życiowa całość duchowo-intelektualna (ciało uduchowione, duch ucieleśniony) zdałem sobie sprawę, że robię wrzutkę do banku - naszego i ogólnoludzkiego, współczesnego i odwiecznego - REALNYCH doświadczeń. Gdybyśmy tak się chętniej nimi dzielili! Gdyby ten bank się rozrastał na naszych oczach, za dni naszych! Weszlibyśmy na równych prawach obywatelskich w dialog nieustanny ze światem. Dialog owocny, twórczy, partnerski, miłosny, r-o-z-w-i-j-a-j-ą-c-y. Bez niego osoby i wspólnoty zasychają, obumierają, stają się niepłodne, nawet katolickie parafie. “Jeśli chrześcijanin nie jest rewolucjonistą, w tych czasach nie jest chrześcijaninem” (pp. Franciszek).

PS.1

Nie mógłbym nawet przypuścić, że potrzeba zapisania na gorąco modlitwy, poprowadzi tak daleko. To jest jednak zapis doświadczenia duchowego. W jednym duchu. Einfühlung współpatronki naszej rodzinnej Europy?!

 Coś więcej? Bóg Prostoty? Religia prawości prostej, tak-tak, nie-nie? Nie mogę nie zapisywać tego, co jest mi dawane. Z Ducha, który prowadził całe życie i dzisiaj prowadzi za rękę. Oczywiście, to, co złe lub niewłaściwe pochodzi ode mnie, ze słabości mojej.

Jeśli będziemy zapisywać, będziemy więcej wiedzieć. Czy nie po to mamy Rok Wiary i Rozumu?!

PS.2

Zastanawiałem się przez chwilę, czy nie otworzyć nowej strony “Doświadczenia Religijne”, ale lampka mi się zapaliła – nie mnóż bytów ponad potrzebę. Więc uznałem, że pusta przestrzeń “Partii Dziękczynienia” także się nadaje.

Bez nawiasu (Lumen fidei)

Wczoraj dokonała się u mnie cicha rewolucja. Zrezygnowałem z nawiasu w nazwie “Rok Wiary i Rozumu”. Brałem do tej pory biedny “rozum” w nawias, bo tak figuruje na oficjalnej stronie “Annus fidei”,  tak użył ten, który go ogłosił. Proklamował!

To było dawno temu, w starej epoce dziejów naszych współczesnych. Za starego papieża Benedykta, Niemca ze starej Europy. Mamy nowego, Franciszka z Ameryki Południowej, ze stolicy tanga, ojczyzny Messiego.

Nowy dopasował wielu, czytam tu i tam. Pewnie nie wszystkim, ale ci drudzy mają w swojej naturze, że się kryją. Są może liczniejsi, niż nam się zdaje, ale ich rozum nie lubi łączyć się z wiarą na oczach świata. Wolą półmrok, półcień, zamęt... i spiskowanie w swoich gronie. Muszą się rozpoznać i pogrupować.

Nie o nich jednak, najpierw muszą wyjść z cienia - chcę skierować snop światła na rozum bez nawiasu.

Nie rozumiem bardziej niż rozumiem, dlaczego poprzedni papież użył nazwy “Rok Wiary”. Dla mnie, od czasu encykliki bł. św. omc JPII "Fides et ratio” te słowa w życiu człowieka nie powinny występować oddzielnie. W teorii – mogą. Teorie mogą być różne. Życie jest jedno. Życie człowieka, homo sapiens. Papieżem-teologiem, starym kurialistą, kierowała pewnie tradycja, w niej zakorzeniony był zwyczaj ogłaszania “Roku Wiary” przy ważnych okazjach.

Tym razem, okazją była 50. rocznica rozpoczęcia Wielkiego Świętego Soboru Watykańskiego II.

Karol Wojtyła i Joseph Ratzinger uczestniczyli w pracach soborowych. Jorge Bergolio, nie, biskupem został dopiero w 1992. Człowiek jest jednością. Nasze życiorysy są życia rysami, ukazują, mówią, wołają, krzyczą... Czasem uwagę obserwatora przyciąga jakaś kreska. Mówimy: papież podróżnik, papież teolog, papież jezuita. Znawcy potrafią wskazać kreskę charakterystyczną dla stylu.

Do Jana Pawła II lubię dołożyć określenia: poeta, aktor, antropolog. Każde z określeń podbudowując faktami: wydanymi/opublikowanymi wierszami, tomikami, sposobem mówienia i patrzenia ze sceny/okna/ołtarza, tytułami prac naukowych (książki, artykuły): “Doktryna wiary św. Jana od Krzyża”, “Ocena możliwości zbudowania etyki chrześcijańskiej przy założeniach systemu Maksa Schelera”, “Miłość i odpowiedzialność. Studium etyczne”, “Osoba i czyn” (w tym: Osoba i czyn w aspekcie świadomości, Osoba i czyn na tle dynamizmu człowieka), “O wolności”, “O poznawalności i poznawaniu Boga”, “O humanizmie św. Jana od Krzyża”, “Tajemnica i człowiek”, “Antropologia encykliki "Humanae vitae", “Humanizm a cel człowieka”, “O kierowniczej lub służebnej roli rozumu w etyce”, “O metafizycznej i fenomenologicznej podstawie normy moralnej”, “Realizm w etyce ”, “Natura ludzka jako podstawa formacji etycznej”, “Chrześcijanin a kultura", “Człowiek jest osobą", “Personalizm tomistyczny ”, “Uczestnictwo. Analiza postaw: postawy autentyczne”, “Perspektywy człowieka - integralny rozwój a eschatologia”, “Rodzina [i rodzicielstwo] a "communio personarum", “Kościół wobec współczesnego świata”, “O Soborze (fragmenty kazań)”, “Idea Ludu Bożego i świętość Kościoła a apostolstwo świeckich”, “Człowiek drogą Kościoła”, “Sobór od wewnątrz”, “Wspólnota ludzka w oczach Soboru”, “Udział świeckich w życiu parafii”... (tutaj) 

Tytuły, przytoczone obficie, mówią same za siebie. Mówią także, jakim kościołem się zachwyciłem, jaki chcę przekazać swoim dzieciom i uczniom. NIE MA WIARY BEZ MYŚLENIA!

Wszystkie tytuły mógłbym streścić w dwóch słowach REALIZM WIARY. Co za tym idzie - realizm religii, realizm kościoła. Jestem wielkim realistą. Choć mam umysł spekulatywny (ks. prof. K.Kłósak) :-)

Bez myślenia nie ma wiary, wiedział już św. Augustyn. Co ja mówię, toż Jezus to samo wpajał uczniom, mówiąc wszystko w przypowieściach, których bez myśłenia nijak pojąć się nie da. Bo nie o ziarno chodziło, krzaki, sieci, panny głupie i mądre itd. BEZ MYŚLENIA NIE MA DOBREJ NOWINY!

Tyle sobie popisałem wczoraj, dopóki mi tenisiści nie przerwali pracy (rozumu). Miałem w planach dużo więcej. Temat - 'Rozum bez nawiasu w sprawach wiary i religijności człowieka'.

Po tenisistce nie było już szans na skupienie, ani temperatury. Nadeszła noc, ale nim zapadła, dała jeszcze bodziec, ostrogę. W telewzji o spotkaniu ewangelizaacyjnym na Stadionie Narodowym rozmawiali feministka/ateistka i pierwszy polski czarny poseł chrześcijański z Nigerii. TO (też) JEST TEMAT! Narodowy?

Noc czarna, duszna, gorąca była. Nieprzyjemna, oczywiście. Wstawanie, ociężałością ciała i ducha? Duch jednak ma na sobie szatę i pierścień życia, które jakimś cudem utrzymało się na kursie. 32 lata katechezy, 25 małżeństwa, Solidarność, wielodzietność pomnożona przez pracę w szkole i Rzeczpospolita Norwidowska idą za mną, gdziekolwiek bym szedł. Idę w jedną stronę, jestem prowadzony, choć wielu stoi nieżyczliwych na trasie i wołają 'zawróć'. Ja - do Krakowa, na przykład, oni – na Gdańsk. Można kierunki dowolnie(?) podmieniać.

Więc dzisiaj w mdłym ciele zakołatał głos, echo wczorajszych lektur i burz, m.in. o racjonalności wiary przodków i w ogóle. O racjonalności Objawienia. To znaczy tego, co zwiemy Objawieniem, doświadczenia, nie samej treści, która jest moim/naszym światłem i duchem, i przedmiotem badań naukowców. Doświadczenia Ojców naszej religii, bo sami tylko spisali, jak dane im było żyć, przeżyć, doświadczyć. Byli wierni temu, co zostało im dane w realnym, racjonalnym życiu. Muszę opisać swoje rozumienie TYCH spraw.

A cóż za ranek – nawet do mnie - po czarnej kawie dopiero, oczywiście, przyszedł! Powiew, wręcz żywioł wichru, zawiał z Boliwii. Poprzez konto fejsbukowe ojca misjonarza Kaspra w pojezuickich redukcjach, strojących ciągle pięknie z klasyczną muzyką mistrzów.

Ojciec Kasper Mariusz dał głos, pożal się Boże, ministra oświaty Francji. Niech się nie obraża za słowa. Piszę, jak myślę, proporcjonalnie i analogicznie do jego wypowiedzi - "Nie ma takiej możliwości, aby zbudować wolne państwo, jeżeli będzie w nim obecna religia katolicka... moralność i duchowość nadal pozostają w sferze wpływów Kościoła Katolickiego. Musimy zająć jego miejsce. Tak więc musimy stworzyć nową religię - religię rewolucji. Tą nową religią jest laickość... szkoła zajmuje pozycję fundamentalną. Zadaniem szkoły powinno być wyrwać dziecko z wszelkich związków z tym co przed-rewolucyjne, aby mogło stać się ono nowym obywatelem. Jest to jakby nowe narodzenie, una transubstancjacja, która dokonuje się w szkole i dzięki szkole. Nowy kościół z nowymi kapłanami, nowa liturgia i nowe tablice przykazań...” Zadaniem jest wyemancypować jednostkę z wszelkiego odniesienia rodzinnego, religijnego, społecznego, biologicznego, kulturowego, filozoficznego, logicznego... Powołać (stworzyć) Nową Wiarę i Nowy (Cyber)Rozum.

A ja dalej o swoim doświadczeniu realnego życia i jego rozumieniu w świetle (duchu) starego rozumu. Jakie miałem życie, takie są moje zapiski. Taki jest ten blog. Taka moja wiara i rozum.

Tak samo patrzę na całą religię. Moją religię, w kościele. Byli ludzie przede mną, którzy spotkali, doświadczyli jakiejś Mocy z wysoka, która poprowadziłą ich los. I którzy się nigdy na Niej/Nim nie zawiedli. Rozpoznali w Nim?Niej Jedynego Boga. A On dał im się poznać. W doświadczeniach konkretnego, realnego (ich) życia. Tak było przez setki lat, ponad półtora tysiąca. Wreszcie poznali Jedynego Człowieka, który o sobie mówił, że jest Bogiem, ale nie sam z siebie, ale, że jest Synem Ojca. Powiedział to w naszym ludzkim języku, na sposób ludzki i zrozumiały, na sposób antropologiczny, w którym dało się wyczuć, domyśleć, rozpoznać coś dużo więcej, co nigdy do końca nie stanie się zupełnie przezroczyste dla naszego myślącego rozumu. Ale można wejść w Jego skórę i próbować przeżyć swoje życie jak On. Od naturalnego poczęcia, po naturalną śmierć? Nawet na krzyżu? Medycyna i jej osiągnięcia i możliwości stają się cząstką natury? Kto to wszystko wie? Pojmie? W Roku Wiary i Rozumu 2013?!

Mogę mówić tylko za siebie. Na mój ograniczony sposób rozumienia, pojmowania, proporcjonalny i analogiczny, ale i tak jestem wdzięcznie zachwycony przez to, co mam, bo zostało mi dane w moim konkretnym, realnym i dość rozumnym życiu.

Nie wiem, co mi może utrudnić, przeszkodzić w wypisaniu się do końca (dzisiaj? w ogóle?), więc wolę już w tym miejscu dać trochę inspirujących cytatów z Mistrzów, nie dając przypisów :-)

1) «człowiek», czyli ten, kto «zna samego siebie»

2) podstawowa wiedza bierze początek z zadziwienia, jakie budzi w nas kontemplacja tego, co stworzone: człowiek odkrywa ze zdumieniem, że żyje w świecie i jest związany z innymi istotami podobnymi do siebie, z którymi łączy go wspólne przeznaczenie... Bez zadziwienia człowiek popadłby w rutynę, przestałby się rozwijać i stopniowo stałby się niezdolny do życia naprawdę osobowego

3) konieczność refleksji na temat prawdy... łączy mnie misja otwartego «okazywania prawdy»... szczera ufność we własne zdolności poznawcze

4) u początków naszej wiary znajduje się spotkanie, jedyne w swoim rodzaju, które oznaczało odsłonięcie tajemnicy przez wieki ukrytej

5) «w chrześcijaństwie czas ma podstawowe znaczenie». To w nim bowiem ukazuje się w pełnym świetle całe dzieło stworzenia i zbawienia... Historia jest zatem dla Ludu Bożego drogą, którą ma on przejść w całości, aby dzięki nieustannemu działaniu Ducha Świętego ukazała się w pełni treść objawionej prawdy... Historia staje się zatem dziedziną, w której możemy dostrzec działanie Boga dla dobra ludzkości. On przemawia do nas przez to, co jest nam najlepiej znane i łatwo postrzegalne, ponieważ stanowi rzeczywistość naszego codziennego życia, bez której nie umielibyśmy się porozumieć

6) Objawienie pozostaje pełne tajemnic... akt zawierzenia Bogu był zawsze rozumiany przez Kościół jako moment fundamentalnego wyboru... Tylko wiara pozwala wniknąć do wnętrza tajemnicy... prawda, którą otrzymujemy w darze... wpisuje się w kontekst relacji międzyosobowych, nakłaniając rozum, aby otworzył się na jej przyjęcie i uznał jej głęboki sens

7) Rozum i wola wyrażają swą naturę duchową, aby pozwolić człowiekowi na dokonanie aktu, w którym realizuje się w pełni jego osobowa wolność. Wolność nie tylko towarzyszy wierze, — jest jej nieodzownym warunkiem. Więcej, to właśnie wiara pozwala każdemu jak najlepiej wyrazić swoją wolność. Innymi słowy, wolność nie wyraża się w dokonywaniu wyborów przeciw Bogu. Czyż można bowiem uznać, że autentycznym przejawem wolności jest odmowa przyjęcia tego, co pozwala na realizację samego siebie?

….

O księdzu z Ugandy, Johnie Bashobora, usłyszałem od konfratra w wierze, proboszcza z Tłuszcza, który stał się kurialistą, a którego jeszcze przed przywdzianiem “sukienki” spotkałem i poznałem w Katowicach, na spotkaniu braci z Taize w 1981 roku, roku naszej NSZZ Solidarności RI w gminie Strachówka, roku zamachu na papieża, śmierci i pogrzebu Prymasa Tysiąclecia, a na koniec, przed Bożym Narodzeniem, także – niestety – stanu wojennego, wojny polsko-jaruzelskiej.

Konfrater Darek (mój kościół ma tylko konfatrów, braci) dał pełen zachwytu post na Facebooku po swoich osobistych w grupie księży rekolekcjach z ks. z Ugandy. Należy do Odnowy w Duchu Świętym od dawna. Od wspólnoty “Maria”?

Poplątawszy wystarczająco, aby dać do myślenia, mogę o sobie w kontekście soboty na Narodowym. Nie jadę. Kiedyś może i owszem. Dzisiaj samotny jak palec, bez wspólnoty? Gzie miałbym się włóczyć, nie wychodzę z domu. Jestem w Internecie, na szczęście, jeszcze. Pieniędzy też nie mam, na wejściówkę i dojazd, i po co samotnie. Bez dzieci? Z nimi mógłbym, ale to wielokrotność kosztów. Odpada.

Z dystansu życzliwie patrzę i czekam. Kościół mój jest i był zawsze charyzmatyczny. We wspólnotowej młodości i pracy naczytałem się sporo o tej żywej odmianie wiary i religijności. “Krzyż isztylet”, “Nicky Cruz opowiada” i wiele innych książek i książeczek o XX-wiecznych początkach ruchu charyzmatycznego w Stanach, na świecie i w Polsce. Byłem uczestnikiem spotkań z Davidem Wilkersonem, Nicky Cruzem, Cliffem Richardsem (1986)... ale przede wszystkim spotkałem i poznałem Andrzeja Madeja, wcielenie Dobrej Nowiny, który utożsamia się ze wszystkim, co w kościele dobre, mądre I charyzmatyczne, to znaczy głównie i bardzo osobiście z Jedynym Mistrzem. Kto przebywał jakiś czas przy Andrzeju ten wie, że charyzmaty... i ile... i wspominając zdumiony nie raz jeszcze zapłacze (jak Mistrz po śmierci Łazarza, na widok Jerozolimy...). 

Kościół i wiara są żywe, albo są namiastką (wojującą, doktrynalną wielce, bardziej niż Rzym). Kto chce, może poszukać opracowań katolickich, nawet biskupich, może kardynalskich, z imprimatur. Duch tchnie kędy chce, mówi polskie porzekadło, rozmawiajmy o wierze... czytajmy teksty... teksty kultury... :-)

…...

W natłoku postów i spraw samoświadomości mogły umknąć dwa posty. Ważne. Żeby nie umknęły, przytoczę jeszcze raz:

1) "A ludzie rzekną: że nieba szaleją,
A nieba rzekną: że przyszedł dzień Wiary!" (CKN, Do L)

Niech mówią, żem szalony i głupi. A ja mówię i piszę, że mamy Rok Wiary "i Rozumu" (bo co Bóg złączył w encyklice bł. JPII, tego niech ludzie nie rozdzielają). "Nie ma wiary bez myślenia".

W Roku Jubileuszowym i przy innych okazjach JPII przepraszał w imieniu Kościoła. Za wielkie sprawy teologiczno-światowe.
Pozostały sprawy mniejsze (niektórych już nie ma): lektyki, wachlarze z piór, tiarę, dworskie świty, takież pomieszkiwanie (niedostępne pałace biskupie, plebanie dekanalne, parafialne...), pelerynki z gronostajów, złote krzyże, łańcuchy, pierścienie, banki(?), czerwone buty, tytułomania, styl bez-duszny i pycha (nie służebność) każdej-władzy... Kuria i styl watykański rodzi kurie i style na całym świecie....

Dla kogo są kurie?! Może są gdzieś służebne, które zapraszają grupy diecezjalne, parafialne by przedstawić służebnych kurialistów!? Chyba jednak większość z nas ich nie zna i nie wie, co robią.

W czas Obywatelsko-Patriotycznej Rewolucji Solidarnościowej sięgaliśmy po budynki Milicji Obywatelskiej, by uszczknąć coś dla Służby Zdrowia i w ogóle 'dla ludu'. Chcieliśmy z władzą rozmawiać po ludzku, poznać ich punkt myślenia, zapraszaliśmy do remiz OSP i na wiejski spotkania. Na wiejskich spotkaniach modliliśmy się za rannego 13 Maja 1981 papieża, za Polskę i Kościół. Szkoła obywatelska? ŻYCIE! Oni się opierali, jak rozmawiać, to chcieli tylko "u siebie". Nie poddaliśmy się.

Dzisiaj nawet w gminie Strachówka mamy Ośrodek Zdrowia i mieszkania dla lekarzy (jedno przeszło dzisiaj w potrzebniejszą aptekę).“

2) Grażyny, z Polish-American Principals Academy, w Wildze - “Dialog, pamięć i tożsamość, czyli samoświadomość to nie filozofia, to podstawowy warunek rozwoju ucznia, nauczyciela, szkoły, każdej wspólnoty. Trzeba przyjechać na PAPĘ, żeby usłyszeć to i otrzymać potwierdzenie od Amerykanina.”

PS.1

Raz charyzmatyk, na zawsze (na wieki) charyzmatyk :-)

PS.2

Właśnie usłyszałem wiadomość, w samo południe, o nowej encyklice “Lumen fidei”, dwóch papieży.

Sen o Tomaszu Mannie

Jedynym rekwizytem była gruba wielka księga o moim pisarzu. Druk był mały, żeby wszystko pomieścić w jednych okładkach. Miałem pozakładane strony, fragmenty tekstów i ilustracji, zdjęć.

Wszystko, od "A" do "Z". Dla siebie tylko? Nie! Miałem zrobić prezentację przed całą szkołą, w każdej klasie. Legitymizującym mnie, moje zadanie, był nauczyciel języka rosyjskiego w moim liceum sprzed 45 lat, profesor Mazur. On reprezentował Radę Pedagogiczną, jej decyzję, tzn. także Dyrektora, inaczej nie mógłbym być i czuć się “zadaniowanym”. Mieliśmy razem wchodzić do klas.

Na dalszym planie, w podtekście, była nawet i jego żona, która miała z nami język polski w podstawówce. Mieliśmy do nich zaufanie, tak głosili rodzice. Mazurowie chodzili do kościoła. My, ja, katoliccy uczniowie, polskością zachwyceni, mieliśmy dla nich sympatię. Łączyła nas niewidzialna i widzialna nić porozumienia. Konfidencjonalna – rodzaj subtelnego, lecz niezłomnego ruchu oporu.

Sytuacja – z Tomaszem Mannem - w jakiej się znalazłem, była stresująca. Ja, niby jeszcze uczeń, a już jakby absolwent, nie wiadomo z jakich inspiracji i mocy miałem wobec całej szkoły, tzn. wobec ciut młodszego ode mnie pokolenia(?) uczniów świadczyć o czymś/kimś tak obiektywnie wielkim i uznanym (Wartości światowej kultury), że nawet stary system nie mógł stanąć na drodze, sprzeciwić się, uniemożliwić, unieważnić zadania. Samozwańczego!? No, nie. Jakiejś mocy z wysoka, ponad nami wszystkimi, nawet większej od systemu oświaty i totalitarnych rządów poprzedniego ustroju. Wszyscy mieli tego świadomość, dlatego zadanie było nieuchronne, nieodwołalnie musiałem je wykonać. DANE i ZADANE.

Musiało się stać to, co miało się stać. Musiało się wykonać, dokonać. A jednocześnie nie było innego wykonawcy. Nie mogło być, wszyscy zdawali sobie sprawę. Tylko ja doszedłem do takiej znajomości Mistrza. To było niekwestionowane. Bezapelacyjne. Musiałem.

Nieuchronność losu, który był mi dany, zadany, podjęty, przyjęty, zaakceptowany całkowicie, miała w sobie ten rodzaj słodyczy, który rodzi wewnętrzny szloch. Szedłem z tym szlochem opanowującym i opanowanym(?) i wielką księgą w dłoni przed siebie. Zbliżałem się do wejścia szkoły. Ruchliwość uczniów podczas przerwy była już widoczna. Profesor Mazur stał chyba przed drzwiami na schodach.

W życiu publicznym, patriotyczno-religijnym miałem dwa wyjątkowe dni, które wpłynęły na życie całe - 16 października 1978 i 3 Maja 1981.

Tomasza Manna nie spotkałem przypadkiem, ani sam go sobie nie znalazłem. On również mnie znalazł. Siostra wyjechała do USA w lutym 1968. Zostawiła dwa tomy Buddenbrooków. Kupiła sobie parę miesięcy wcześniej, w klasie maturalnej. Zostały po niej. Najbliższa Wigilia podarowała 'pod choinkę' odpowiedni nastrój, sięgnąłem po książkę. Zamknąłem się w pokoju i zacząłem lekturę. 

Szczyty czytelnictwa osiągnąłem podczas dwóch lat studiów na politechnice i dwóch lat między politechniką a filozofią na Akademii Teologii Katolickiej. Tak się dokon(yw)ała zmiana w polu mojego widzenia. Dojrzała w Taize. Zaowocowała Solidarnością RI w gminie Strachówka i katechezą (w Legionowie i w życiu). Ukoronowaniem pewnie jest Rzeczpospolita Norwidowska. W życiu osobistym - oczywiście małżeństwo i rodzina. Choć, czy małżeństwo i rodzina nie są najbardziej dojrzałym i ważkim owocem i wyrazem życia!? Czy można rozdzielać? Nie wolno! One są nie tylko siłą, motorem napędowym, ale i najważniejszą weryfikacją. Kwintesencją!?

PS.

“Łzy się pola-a-ły” (Mickiewicz/Paderewski). Norwid – u świętego Kazimierza - płakał przed śmiercią. Tomasz Mann w swoim ostatnim szpitalu słuchał Mozarta (mózg po śmierci miał nietknięty :-)

1 lipca 2013, DIGNITATIS HUMANAE!!! OSOBA!!! WOLNOŚĆ!!! MYŚLENIE!!!

Otwieram “Dziennik aktywności” na swoim fejsbukowym profilu i odtwarzam historię moich/naszych ostatnich dwóch dni.

Życie się dzieje. Prawda się daje. O ile się jej dochodzi i czeka. Gdzieś się zapisuje.

Od czego zacząć? Na kartkach podróżnych mam parę punktów. Kartki są wydrukiem z Internetu, drogi na Marysi obóz. Coś ważnego miałem na myśli przed wyjazdem, coś wiozłem przez pół Polski, dowiozłem, znów zapisałem, nie pamiętając wcześniejszych notatek. Pójdę ich drogą. Drogą wskazaną przeżyciami, wewnętrznym światłem.

1) to, co u nas (Kubek Absolwenta)

2) to, co w ościele (tytuły krzyczą, prawda krzyczy tytułami)

3) samoświadomość Jezusa, niedościgły wzór, punkt wyjścia, zaczepienia, kopalnia, źródło (apologetyka, teologia fundamentów)

4) komentarz u księdza Chlebowskiego

Punkty “na bis”:

1) wymowa – to, co u nas i to, co w tytułach Vaticanum I encyklikach JPII

2) samoświadomość podmiotów, a nie dyrektywy instytucji! (tradycja też jest instytucją, tym co było, plus droga nabożeństw i nabożnych praktyk)

3) prawda jest poznawalna - “instrument”, “narzędzie” “panowania nad rzeczywistością”!!

4) to, co pod zdjęciem (komentarze) z PAPA – dwie logiki nie mogą być naraz prawdziwe

5) sobie piszę i muzom (tzn. “i światu całemu”), a nie pyskówkom lokalnym, wybiórczym, prywatnych interesów (czyimś ambicjom i planom wyborczym)

Jak widać, coś doszło, się zaktualizowało jeszcze bardziej, ŻYCIE DYKTUJE!

Będę się cofał w czasie, łatwiej wtedy uchwycić moment, w którym należy przestać.

a) Grażyna pojechała na Polish-American Principal Academy, Marysię odwiozłem na obóz z innymi Amerykanami, Zosia i Hela na Graduation Week u Jaśka w Glasgow, Łazarz zadowolony z wyników przy kolejnym podejściu do kolejnych studiów (może kiedyś trafi na swoje), Andrzej z Olkiem "na gospodarstwie" ugotowali zmęczonemu ojcu "z drogi" obiad. W dużej rodzinie mądrze zainwestowanej (kochanej) zawsze się coś (dobrego) dzieje. A świstak zawija w pazłotka ♥ (tutaj) 

b) wpis Grażyny - “Jedni mają już wakacje, inni pracują. My, czyli ja, Emilka, Beata jesteśmy na pięciodniowym szkoleniu "Laboratorium praktyki edukacyjnej" w ramach PAP-y w Wildze. Reprezentanci dziewięciu elitarnych szkół z Polski, które pracują nad tym, jak lepiej uczyć. Warsztaty prowadzi Wiliam Stroud, edukator z Teachers College Uniwersytetu Columbia.”

Pod nim/postem piękne, życzliwe, rozumiejące (rozumne) komentarze, więc... z goryczą dopisałem - “W Strachówce jej nauczycielka (gminna radna samorządowa), z naszej dumnej szkoły RzN chce ja wywieźć na taczce gnoju! Póki co, wysłała skargę/donos do Kuratora i Biskupa!” oraz - “Nowoczesność Polski to nie same inwestycje w infrastrukturę. To - może nawet bardziej - "jakie będą ich młodzieży chowanie"! (tutaj)

c) “Jak ta Ewangelia ciągle żyje i się odsłania! Chce się odsłaniać i dawać człowiekowi. Przeważnie z pomocą drugiego człowieka” - pod nowatorskim postem/komentarzem x.prof. A.Draguły nt. Jezusowego domu i skłonienia głowy (tutaj) 

d) “Jak miło znaleźć się w katechetycznym gronie, młodości, jak mniemam. Bo ja - w tym zawodzie, tych zawodach - już dobiegam do mety. Pozdrawiam w sztafecie :-) “ - tutaj na stronie Katechetyka KUL (nie mam nic do ukrycia, przeciwnie, a w Taize nauczyli mnie zawołania “Przejrzystość! Durniu!” (tutaj)

e) SZTANDAROWY TRZYCZĘŚCIOWY WPIS, KTÓRY WIOZŁEM W SOBIE PRZEZ PÓŁ POLSKI I DOWIOZłEM, ZBYT JEST WAŻNY. OGROMNIE WAŻNY -

- “Osoba ludzka to podstawowa płaszczyzna myślenia soborowego, która jest jakby wypadkową współczesności i potwierdzeniem “współczesnego”, tj. zakrojonego na miarę naszych czasów myślenia Soboru. Vaticanum II posiada tę ogromną zasługę w stosunku do Kościoła, że podjęło całą problematykę współczesności, nie pozostawiając lękliwie na boku niczego. Stwarza to w świadomości człowieka wierzącego ogromnie cenne poczucie “panowania nad rzeczywistością”... (kard. Karol Wojtyła, 1968).
- "Fenomenologia jest przede wszystkim stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów. Chciałbym powiedzieć, że jest to niejako postawa miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga" (Bł. Jan Paweł II, 2003)
- "Nie niewola ni wolność są w stanie
Uszczęśliwić cię nie! - tyś osobą:
Udziałem twym - więcej! - panowanie
Nad wszystkim na świecie, i nad sobą."
(C.K.Norwid, Królestwo) (tutaj)

f) “O podzielonym kościele, czyli o nas, żywych i prawdziwych.” (tutaj)  Dałem na stronę grupy “Rok Wiary (i Rozumu) w Strachówce” ze słowami - “Podziały? Oczywiście. Co Wy na to?”

g) Post Ewy z Łodzi, o ludziach, którzy obrażają się, blokują, wyrzucają z Facebooka, bo... coś-tam-coś... - “Pocieszam, znam takie postawy. Długo tego nie mogłem pojąć. Są tacy ludzie. W okolicy, nawet w kościele.” (tutaj) 

h) “Absolwenci'2013 naszego gimnazjum rozchodzili się do domów, po całej gminie, z pamiątkowymi kubkami, na których jest zdjęcie szkoły z logo Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Świetny pomysł wychowawców.

Nasz Wójt dwa lata temu otrzymał za Rzeczpospolitą Norwidowską srebrny medal APS (Akademia Polskiego Sukcesu).

W trakcie roku przed budynkiem Urzędu Gminy kilka razy maszeruje (defiluje) wielka gminna wspólnota uczniów, nauczycieli, rodziców, pracowników w drodze ze szkoły do kościoła, pod sztandarem RzN, z Poetą na mazowieckim tle, z biało-czerwonym rewersem (odwrotną stroną). Poczet sztandarowy Z.Szk. im.Rzeczpospolitej Norwidowskiej uczestniczy we wszystkich ważnych gminnych wydarzeniach, w tym, przy grobach powstańców z 1863/4.

W szkole RzN odbywa się od 6 lat powiatowy Konkurs Wiedzy o C.Norwidzie i Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Wiedzą - udział biorą szkoły z całego powiatu i spoza.

Stowarzyszenie Rzeczpospolita Norwidowska jest wśród trzech organizacji organizujących wespół z powiatem obchody 130. Rocznicy Śmierci Poety w naszym powiecie.

Wszystkim gościom gminnym, powiatowym, mazowieckim, także z Polski i ze świata rozdajemy broszurki "Tu się poznali rodzice Norwida", nielicznym plakaty (ambasador RP w Hiszpanii, dyplomata USA...) - pomysłodawcą i wykonawcą był burmistrz Zielonki, były wicestarosta Grzegorz.

Nie ma wolności bez Solidarności! Nie byłoby i u nas. Dlatego dumny jestem z dumnych i odważnych mieszkańców, którzy założyli w gminie Strachówka NSZZ Solidarność RI w dniu 3 MAJA 1981 roku. Votum Wdzięczności za ten czas i czyn stoi w kościele przy tabernakulum (tam postawił ks. proboszcz Antoni Czajkowski).
Na "Kubku Absolwenta" jest również zdjęcie biało-czerwonej szkoły zrobione 4 czerwca 2009 i napis "tu wracaj"!
Itd.Itp.

Ale po władzę w naszej tzw. wspólnocie lokalnej idzie się, idą liderzy, negując (odcinając się) od Solidarności, Rzeczpospolitej Norwidowskiej i -oczywiście - od naszej rodziny. Wstydzą się. Przegraliby (kalesony!), zyskując honor. Przecież bez pełnej pamięci i tożsamości nie ma ŻADNEJ wspólnoty. Nic nie ma w świecie człowieka-osoby, bez PEŁNEJ PAMIĘCI I PRAWDZIWEJ TOŻSAMOŚCI (UWAGA JEST MOŻLIWA FAŁSZYWA)!
To jest objaw strasznej choroby podgryzającej Polskę, naszą Ojczyznę. Nazwałem ten proces deprawacją publiczną. Mądrzej - mysterium iniquitatis. Widać już jego dojrzałe zgniłe owoce. Piszę ku przestrodze. Bo gmina jest miniaturką państwa.“ (tutaj) 

“Przy okazji odnajduję ciekawe linki nt. Naszej Szkoły im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w powiecie wołomińskim - (tutaj) jest dużo więcej!!!

i) “Miło zobaczyć syna, usłyszeć Jego imię i nasze nazwisko w 46 min. 20 sek. wybierając z prawej strony "Thurs 27th pm". na tej stronie: A co! raz się żyje ;-) ♥

j) “Rzeczpospolita Norwidowska - zespół szkół, wyraz i drogowskaz wspólnoty, pamięć i tożsamość wolnej myślącej OSOBY, sport i zdrowie, Słońce dające światło i ciepło, chmury na przyjaznym niebie, zieleń oddająca tlen, a nawet cień i ławeczka dla zmęczonych ♥ ♥ ♥” (tutaj) 

k) Tu zakończę, w tej, która ma nadejść w którymś pokoleniu, prawdziwej “Rzeczpospolitej Norwidowskiej” - “Wiara bez rozumu nieuchronnie zsuwa się w bagniste rejony magii, sekciarstwa, zabobonów (a nawet deprawacji publicznej) :-(
Nawet 50. Rocznica rozpoczęcia Świętego Powszechnego Soboru Watykańskiego II wnoszącego szerokim strumieniem rozumność w wiarę XX wieku nie drasnęła bardzo naszej tradycyjnie zarozumiałej religijności zbawiającej świat i nasze tzw. wspólnoty lokalne :-(

Na kierunkowskazach można znaleźć łacińskie słowa – Norwid się nie obrazi - Gaudium et spes, Lumen gentium, Veritatis splendor, Fides et ratio, Centesimus annus... DIGNITATIS HUMANAE!!! OSOBA!!! WOLNOŚĆ!!! MYŚLENIE!!! Boże wybacz!” (tutaj)