Moja misja i polska nienormalność ad. 2018

Nikt nie pojmie w pełni zła, jakie się dokonuje wśród nas. Być może, nieświadomego? Dla niszczenia racjonalnosci człowieka (więc i godności) nie może jednak być zbyt łatwych usprawiedliwień.
Nikogo nie zamierzam obrażać. Musze jednak pisać o TYCH wielkich sprawach, dając im świadectwo między nami w STULECIE ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSTWA POLSKIEGO W 1918 (jako II RP). Próbowałem zaszczepić racjonalność (wiarą i rozumem, które kontemplują prawdę) na popeerelowskiej dziczce, w 1981, 1990-94, próbuję pisząc, póki sił i rozumu starczy.

Od czasów PRL znany jest pogląd - i nadal wśród wielu pokutuje - że nie ważne kto ma rację, ważne jest to, kto ją głosi. Nie ważna jest racja (prawda kontemplowana na dwóch skrzydłach), tylko... Od Wielkiego Soboru minęło ponad pół wieku. Od encykliki Fides et ratio - dwadzieścia. Zgroza.

Nikt misji sobie sam dać nie może. Misja ma naturę i istotę DUCHOWĄ. Misji nie można komuś "zadaniować" - jak to się dzisiaj mówi. Zadaniowanie jest relacją tego, który ma władzę, nad kimś, kto jest podległym. Misja jest POWOŁANIEM DUCHOWYM dla ludzi niepodległych.

Kto jest do czegoś powołany, to i jest do tego wyposażony (śp. siostra Immakulata Adamska, OCD).

Nie mogłem sobie wymyślić dziejów rodzinnych, Sanktuarium Matki Bożej Annopolskiej, wyboru Polaka na Papieża, Solidarnosci, Sobieskich i Norwida w Strachówce i Rzeczpsopolitej Norwidowskiej, Światowych Dni Młodzieży w Strachóce, plutonowego Józefa Czerwińskiego, ani Mr Andrew Ferrie w Dundee (jako pradziadka mojego wnuka Bena z Glasgow).

Nie wymyśliłbym tego posta, który ma pokazać TO CO NORMALNE... I POLSKĄ NIENORMALNOŚĆ AD 2018.

Normalność jest racjonalna!!! Piszę o tym - daję świadectwo - co jest normalne ludzką racjonalnością w kulturze człowieka na ziemi. Taki nakaz wewnętrzny dostaję, co i rusz. Nigdy dla jakichś światowych powodów - własnych planów, pieniędzy, kariery, żeby komuś dopiec, lub coś zyskać samemu.

- TRIADA nieprawości wczoraj i dzisiaj przelewa czarę goryczy. - To ładnie, albo brzydko komuś zabrzmi-wybrzmi na koniec tekstu, ale nie literatura jest osnową mojego pisania, także dzisiaj. Osnową (dla mnie, w moim porzypadku) może być tylko samoświadomosć. Samoświadomość to świadome złączenie/pojednanie drogi-prawdy-życia. Że droga i prawda o życie, w całości-jedności mogą być niedościgłą "metodologią" rozumienie siebie i świata całego podpowiedział Jezus z Nazaretu. Jego samoświadomość jest niedościgłą miarą wszystkich ludzkich losów. I fenomenologicznie i metafizycznie. Odmowa myślenia jak On, jest odmową życia w tej samej kulturze. Każdy ma prawo wybierać i odrzucać, co mu się żywnie chce (ale odrzucenie dialogu, także o tym, jest negacjonizmem i wprowadza anarchę miedzy nas, a przez nas w całą Polskę i świat współczesny).

Triadą nieprawości nazywam - w dzisiajszym kointekście - to, co objawiło się w Strachówce z okazji świętowania STULECIA w parafii i gminie.
Triadę ułożyło życie prawych i tych drugich-knowańców. Triada przemawia faktami - opublikowąłem je wszystkie w postach. Najpierw jako OFICJALNE zaproszenie do wspólnotowego świętowania STULECIA, której twarzą stał się plutonowy Józef Czerwiński z Virtuti Militari za Korosteń - Zmartwychwstały Ułan na Stulecie Polski. Zaproszenie - jako końcowy akt długiego działania w jawności, wielkiej pracy wielu osób. Najpierw zarys planu, staranie się o pieniądze na realizację, poszukiwanie i wytwarzanie zaplanowanych materiałów, na koniec wysłanie do drukarni, odebranie z drukarni, rozwieszenie... WSZYSTKO JAWNIE WE WSPÓLNOCIE. I MOŻNA POWIEDZIEĆ WZOREM OŚMIU UBIEGŁYCH LAT, CHOĆ STULECIE JEST JEDNO.

Drugim aktem dramatu nieprawości, jest opublikowanie na stronie - NI ZGRUCHY NI Z PIETRUCHY - jakiejś podrzuconej informacji... Musze zacytować dosłownie, bo tego się nie daje ciągle pojąć, trzeba zobaczyć nocznie, co dzisiaj wisi w naszej tzw. przestrzeni publicznej, tzw. wspólnoty lokalnej w Strachówce:

I

STAROSTA WOŁOMIŃSKI

WÓJT GMINY STRACHÓWKA

STOWARZYSZENIE RZECZPOSPOLITA NORWIDOWSKA 

 OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W STRACHÓWCE

zapraszają na uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej 

poświęconej mieszkańcowi Księżyk plut. Józefowi Czerwińskiemu 

• żołnierzowi 12 Pułku Ułanów Podolskich bohaterowi walk o niepodległość i granice Rzeczypospolitej 1919 – 1920 
• kawalerowi Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Strachówka, 11 Listopada 2018, godz. 12.00

Strachówka, 11 Listopada 2018, godz. 12.00 

W programie:

12.00 - Msza Święta w intencji Ojczyzny,m plutonowego Józefa Czerwińskiego i OSP w Strachówce
13.00 - Poświecenie tablicy pamiątkowej, poświęconej plut. Józefowi Czerwińskiemu
13.20 - Przemarsz z flagami do świetlicy wiejskiej
13.30 - Koncert "Niepodległej ballady i pieśni" w wykonaniu Wojciecha Bardowskiego, Arlety Lemańskiej, Patrycji Florczak, prowadzenie Andrzej Zbyszyński
14.10 - odsłoniecie tablicy poświęconej 100-lecia OSP w Strachówce
14.30 - Film o plutonowym Józefie Czerwińskim
14.40 - Tort, ognisko, kiełbaski, grochówka

Na dole plakatu jest logo Powiatu Wołomińskiego, Gminy Strachówka i OFICJALNEJ ogólnopolskiej akcji "NIEPODLEGŁA" - firmowanej na stronach rządowych przez Ministertwo Kultury i  Dziedzictwa Narodowego!
Na naszym-obywatelskim plakacie, o obywatelskich działaniach, jest także publiczna informacja, że całość działań jest współfinansowana ze środków Powiatu Wołomińskiego i Gminy Strachówka, w ramach projektu "100 lat Niepodległej. Urodziny Polski". Plakat był upubliczniony w dniu 31 października 2018 na stronie Naszego Powiatu!

TAK TO POWINNO wyglądać, bez względu na opcje polityczne, religijne, seksualne i wszelkie inne. KULTURA WOLNEGO CZŁOWIEKA W NIEPODLEGŁEJ OJCZYŹNIE tego wymaga. Godność, Polskość i szacunek dla innych i ich ciężkiej pracy dla dobra wspólnego - czyli NORMALNOŚĆ RACJONALNOŚCI i normalne społeczeństwo obywatelskie!

II

We wtorek, 6 listopada o godz. 12.45, dowiedzieliśmy się z wrzutki na stronie gminnej, że drugi pociąg jedzie po tych samych torach, z drugiej strony rozumu i klutury wolnego człowieka (który ma pełną świadomość swojej godnosci i gotowość do pełnej odpowiedzialności za swoje słowa i czyny):

„Wójt Gminy Strachówka, Starosta Wołomiński, Stowarzyszenie Rzeczpospolita Norwidowska oraz OSP w Strachówce zapraszają wszystkich mieszkańców na Gminne Obchody 100. Rocznicy Odzyskania Niepodległości i powstania OSP oraz oficjalne odsłonięcie pamiątkowej tablicy ku czci żołnierzom POW z regionu Strachówka ufundowanej przez Starostwo Wołomińskie, a następnie będzie można wysłuchać okolicznościowego wykładu historycznego przygotowanego przez Jarosława Stryjka, na co w szczególności zaprasza Ksiądz proboszcz Mieczysław Jerzak.”

Nie ma tu ani słowa o głównym bohaterze NASZYCH uroczystości. I nikt z nas, tzn. głównych organizatorów gminnych obchodów 100-lecia, nie życzy sobie, żeby o Nim opowiadał ktoś obcy. Był czas na dialog i uzgodnienia (patrz poniżej "Kalendarium"). To nie jest tylko nietaktem, to jest grube... My już pokochaliśmy naszego współ-brata-współ-mieszkańca, jest już jakby członkiem naszej gminnej i parafialnej rodziny. Nie opowie nam go zewnętrzny ktoś, nawet powiatowy historyk. "A idźta sobie, wy wszyscy miastowe ludzie, tu wyrozumienia trzeba" (T. Mann, Doktor Faustus). Może kiedyś nadejdzie dobra chwila, by rozszerzać swoją wiedzę, ale to nie jest ten moment, gdy rodzina (będzie córka i wnuczka Jóżefa Czerwińskiego) zebrała się, by świętować jednego ze swoich sławnych, acz zapoznanych przez wspólnotę lokalną do dzisiaj - członków w STULECIE NIEPODLEGŁOSĆI !

III

KALENDARIUM! KALENDARIUM!
Nastąpiła wielka konsternacja. Nikt nie wie, kto, dlaczego, zamiast wzbogacić, niszczy naszą upragnioną uroczystość i święto STULECIA Zmartwychwstania Ułana i Polski. Ci niegodni ludzie nie zadali sobie trudu, żeby ujawnić się wcześniej, wejść w dialog z innymi, i znaleźć dobre rozwiązania - dla dobra wspólnego. Dopóki nie wyrzekniemy umierajac "wykonało się, wypełniło" wszystko można naprawić, a jeśłi nie da się naprawić, to przeprosić i szukać spsobów,m by się to nigdy więcej nie powtórzyło (w wolnym kraju, wolnych ludzi, kultury, godnoscim, niepodległości - zwłaszcza knowaniom).

Pierwsza za wyjaśnianie zaistniałej sytuacji wzięła się DyrKa, żona, Grażyna Kapaon, główny organizator "URODZIN POLSKI OD... LAT". Opublikowała kalendarium swoich (i innych zaangażowanych w to wielkie dzieło) osób. Mam nadzieję, że w wolnym kraju, wolnych ludzi z pełnią godności na obraz i podobieństwo Najwyższej Osoby-W-Trójcy czyli we wspólnocie Osób Boskich, zechcą podobne wyjaśniania-kalendarium FAKTÓW, nie podglądów i opinii, opublikować. Tylko publiczny dialog, we wspólnocie osób, prowadzi do objawienia prawdy. Nikt z nas nie jest nieomylną wszech-doskonałością:

"Kalendarium naszych przygotowań do Święta Odzyskania Niepodległości - Wpisany przez Grażyna Kapaon, środa, 07 listopada 2018 19:46 .

Nasze prace związane z upamiętnieniem plutonowego  Józefa Czerwińskiego ze wsi Księżyki odznaczonego Krzyżem Virtuti Militari za wojnę z bolszewikami w 1919-1920 roku rozpoczęły się prawie rok temu od złożenia do powiatu wołomińskiego wniosku w konkursie grantowym „Niestandardowe działania mające na celu upamiętnianie świąt narodowych, postaci historycznych szczególnie związanych z ziemiami powiatu wołomińskiego”.

Zaplanowaliśmy w nim organizację  gminnych obchodów święta Odzyskania Niepodległości 11 listopada 2018 r.  i odsłonięcie tablicy upamiętniającej postać Józefa Czerwińskiego oraz przygotowanie o nim filmu.  Zostało to zapisane w kalendarzu imprez gminnych, który został ułożony na spotkaniu przedstawicieli organizacji pozarządowych z pełnomocnikiem ds. współpracy z NGO-sami i wójtem gminy 26 stycznia 2018 r. Na spotkaniu  ustalono, że tak jak przez osiem ostatnich lat, do współorganizacji tego święta zapraszamy wszystkich.

Ten sam wątek przywrócenia dzieciom i młodzieży  pamięci historii życia  Józefa Czerwińskiego pojawił się w działaniach, który realizuje Szkoła Podstawowa im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce we współpracy ze Stowarzyszeniem Rzeczpospolita Norwidowska w  projekcie „Łączy nas Niepodległa” w ramach programu MEN „Godność, wolność, niepodległość”.

O obu inicjatywach wielokrotnie rozmawialiśmy z nauczycielami, Księdzem, Wójtem. Na początku października przygotowując się do 100.lecia Szkoły i zbierając materiały do filmu o Józefie Czerwińskim jedna z nauczycielek zwróciła się do pana Jarka Stryjka z prośbą o rozmowę, spotkanie i pomoc w zebraniu informacji. Spotkała się z odmową i brakiem zainteresowania tematem.  W październiku rozmawialiśmy  z księdzem proboszczem i Panem Wójtem na temat przebiegu uroczystości 11 listopada. Ustalono intencję Mszy Świętej.

29 października było pierwsze ogłoszenie parafialne o planowanych wydarzeniach,  4 listopada drugie. W sobotę 3 listopada w Strachówce powiesiliśmy  plakat informacyjny w Strachówce. Informacja o gminnych obchodach Święta Odzyskania Niepodległości i odsłonięciu tablicy została zamieszczona  na naszej stronie internetowej i profilu fb stowarzyszenia 30 października.

Zapraszamy serdecznie na gminne obchody Święta Odzyskania Niepodległości 11 listopada, które rozpoczną się Mszą Świętą w intencji Ojczyzny, plutonowego Józefa Czerwińskiego i OSP w Strachówce o godz. 12:00 w kościele parafialnych Wniebowzięcia NMP w Strachówce." (tutaj)

UŚWIADOMIENIE I PRZYJĘCIE MISJI

Misja, jeszcze nieświadoma, ściągnęła mnie z Francji w grudniu 1980, aby włączyć się w CUD SOLIDARNOŚCI. Opatrzność pokierowała drogami przodków, założyłem NSZZ Solidarność RI w mojej gminie, w słąwetnym Dniu 3 Maja 1981.
W stanie wojennym Opatrzność pokierowała do parafii w Legionowie. Może tak pisać ktoś, kogo Noc 13 Grudnia zastała na Jasnej Górze. Patriotyczny i budowniczy proboszcz moeje parafii chrześcielnej ks. Józef Schabowski potrzebował kogoś "kto będzie z polską młodzieżą". Wybrał mnie, choć miał trzech wikarych (w porywach czterech?). Wielka parafia, straszny czas, wielka misja.
Jeszcze dwóch proboszczów potwierdziło zapotrzebowanie na moją pracę, przez jakiś czas pracowałem jednocześnie w trzech parafiach mojego rodzinnego miasta: św. Jana Kantego (profesora UJ), Miłosierdzia Bożego i św. Józefa Robotnika (garnizonowa wtedy).

Czas transformacji przywołął mnie, już w małżeńskim i ojcowskim stanie, do powrotu do gminy i Sanktuarium MBA. Samorządna Polska jest etapem odzyskiwania niepodległości - zostałem wybrany Wójtem I Kadencji (pisze z wielkiej litery - bo to była misja, nie kariera).
Strachówka odsłaniała wtedy inne oblicze, wręcz starożytne, ponad-komunistyczne. Miałem misję tworzyć podwaliny wspólnoty lokalnej. Nie tzw. ale wspólnoty. O sens wspólnoty walczyłęm. Gminne Spotkania Oświatowe, Spotkania w Trzech Króli, zastępowanie ówczesnego proboszcza w katechizowaniu 8 klasy (zbyt trudne dla starszego już wtedy ks. Stanisława Krupskiego)... Ba nawet witanie na granicy Strachówki Pielgrzymki Łomżyńskiej i odprowadzanie jej następnego dnia do granic gminy. Miałem też szczęście i przywilej witania w parafii kolejnego proboszcza ks. Antoniego na dobre 16 lat. Jak ważna to była kadencja...

Czas wolności przywrócił nam godność. Przywrócił Cypriana Norwida. Zwrócił nas Europie i kulturze świata całego (jak w Koronce do Miłosierdzia). Transformacja będzie zakończona, gdy powrócimy na poziom racjonalności. Na razie wszędzie widać dewastacyjny wpływ PRL. "Jak nie wiele jest ludzi i jak nie ma prawie pragnących się objawić" (CKN). Dominują kółka rodzinne, układy towarzysko-biznesowo-karierowiczowskie. A w ludziach po PRL, w tradycjonalistycznej ludowej religijności potrzeba podległości, bez wiary w siebie, w swój rozum, w kulturę, w prawdę, w godnosci niepodległość! Basta. Non abbiate paura!

A przemilczajcie sobie mnie i mój głos wołąjącego na puszczy. Olewajcie. Mam to w nosie. Ja tu z Duchami rozmawiam. Także z Duchem Czasu i Genius Loci. Mam Norwida, Prusa, Wojtyłę, Sanktuarium całe... A teraz nawet pradziadka mojego wnuka Bena. Właśnie dzisiaj się dowiedziałem, że jego wiersz o Monte Cassino będzie czytany na uroczystości w Ambasadzie Brytyjskiej w Warszawei, z okazji 11 Listopada.

Włąśnie ta wiadomość dała mi kopa i kazała pisać, jak piszę. Bez lęków przwed Wami, Waszym niezadowoleniem (złością? obrazą?). Bo, widziecie, w każdym z nas są jakieś ograniczenia poi PRL. Kiedy prosiłem, aby na spotkanie Andrew Ferrie (lat 93) z Prezydent Warszawy Hanną Gronkiewicz Waltz zaprosić Ambasadora Jonathana Knott, rodzina ze Szkocji nie uznała tego za potrzebne (i racjonalne). Ja też tego sam nie pojąłem, rozumiał to i sugerował nam Brin Best, autor książki i projektów o Polakach w Zjednoczonym Królestwie. KIEDY ODZYSKAMY PEŁNIĘ ROZUMIENIA NASZEJ GODNOŚCI?

Jesteśmy, w większości katolikami, ale nie rozumiemy swojej godności i nie żyjemy a jej miarę -"nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga" (św. Paweł do Efezjan). W kościele naszym (z małej litery- czyta się te słowa, głosi kazania, ale nie zaprasza do współuczestniuctwa w budowaniu wspólnoty (w prawdzie, dialogu...). Brak dialogu nas nie tylko podkopuje, ale zabija. Czego kolejny dowodem będzie pewnie ten post! Ale, co do mnie, wypełniłem swoje zdanie, objawiłem cała znaną mi w tym kontekście prawdę. Daj Boże i Matko Boża Annopolska wypełnić mi misję do końca. Amen.

Zdjęcie tytułowe pracowników Urzędu Gminy Strachóka przypomina spotkanie samorządowców z rejonu Mińsk Mazowiecki (do którego należeliśmy przed reformą powiatową) na zakończenie I Kadencji. Mój autorski pomysł i autorsko-katechetyczno-samorządowo-wspólnotowe wykonanie. Opis i refleksje z tego spotkania chyba aż biskupie (KR), są w skanie poniżej. Jak dotąd nikt z księży, ani samorządowców, tych słów-wskazań Pierwszego Biskupa Diecezji Warszawsko-Praskiej nie podjął. Oby to nie były słowa, które pozostaną bez echa przez następne 24 lata.

Początkiem budowania PRAWDZIWEJ, nie umownej ustawowej wspólnoty była NSZZ SOLIDARNOŚĆ RI na załączonym poniżej zdjęciu. Nikt(?) odtąd się nie zbliżył, ani do poznania jej prawdziwego oblicza, ani tamtych ideałów POLSKI!
Ale rozmawianie dzisiaj o niepodległości i podrzucanie granatu (kto go rozbroi dialogiem szczerosci?) to zgniłe jajo polskiej nienormalności  2018, w gminach, parafiach, diecezjach... po ich najdalsze umocowania i krańce mentalne.

PS.
Poniższy wiersz Andrew Ferrie, pradziadka naszego wnuka Nena Kapaona, będzie czytany w Ambasadzie Brytyjskiej w Warszawie w dniu 11 Listopada 2018.

Pozostałe teksty Mr Andrew Ferrie, w powiązaniu z Rzeczpospolitą Norwidowską, są tutaj!

Sto i dwieście lat Ojczyzny (mojej naszej)

Sto i dwieście lat Ojczyzny (mojej naszej)

- inny diapazon, inny paradygmat -

Dotarłem do źródeł i do celu. Pokaże je za pomocą kalendarium. Sto i dwieście lat Historii polskości (daty, wydarzenia polskiego ducha i kultury) pisze się przecież także moimi – już ponad 60-letnimi - osobistymi dziejami, poszukiwaniami, przemyśleniami i czynami. Dziejami rodziny i w rodzinie, dziejami i kulturą ziemi zamieszkania, ludzi-mieszkańców-i-obywateli i ich najgłębszych potrzeb i dokonań. Ten najgłębszy nurt nadający sens życia Polek i Polaków nazywam samoświadomością Józefa K., tudzież polską świadomością narodową i tożsamością konstytucyjną (tyleż od Konstytycji, co od aspektów istotowo-konstytutywnych całej rzeczywistości).

1774  – Obiady Czwartkowe, Bieżuń i nasze okolice

Hymn do miłości ojczyzny

Święta miłości kochanej ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciwe!
Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,
Dla ciebie więzy, pęta niezelżywe.

Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny,
Gnieździsz w umyśle rozkoszy prawdziwe,
Byle cię można wspomóc, byle wspierać,
Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.

Jest to pierwszy utwór należący do polskiej liryki patriotycznej w latach rozbiorów. Pełnił rolę polskiego hymnu narodowego tego okresu. W kon-tekście mamy i Arystotelesa i Michała Sobieskiego ze Strachówki. Hymn był napisany prze bp Ignacego Krasickiego dla Szkoły Rycerskiej.

To był czas porządkowania polskiego prawa (dla calej Rzeczypospolitej, w Koronie i na Litwie). Na wniosek króla Stanisława Poniatowskiego powołano komisję, na czele której stanął były kanclerz wielki koronnyAndrzej Zamoyski, w jej składzie był  także Józef Wybicki. Zamoyski „do pomocy tey pod rządem swoim pracy, wezwie nayoświeceńszych y naycnotliwszych Obywatelow Oboyga Narodow” (tutaj), a pisał je w miejscu podobnym naszej Strachówce, czyli w Bieżyniu, powiat żuromiński. Niestety praca Zamoyskiego znalazła przemożnych wrogów (została odrzucona przez sejm w 1780 w wyniku intrygi nuncjusza papieskiego, ambasadora rosyjskiego, a i Król Pruski mieszał swoje trzy grosze).

Na poziomie wiedzy gimnazjalnej i pisanych dla gimnazjalistów ściąg – „pamięć o drugiej w dziejach świata spisanej konstytucji narodowej (uznawanej przez politologów za bardzo postępowy jak na swoje czasy dokument) przez kolejne pokolenia pomagała podtrzymywać polskie dążenia do niepodległości i stworzenia sprawiedliwego społeczeństwa. Co więcej, przenika wysiłki potomków twórców konstytucji. W Polsce uznaje się ją za ukoronowanie wszystkiego, co dobre i oświecone w polskiej historii i kulturze. Od czasu odzyskania niepodległości w 1918 roku, Święto Konstytucji 3 maja było obchodzona jako najważniejsze święto państwowe.”

Inna ściąga wskazuje, skąd brały się w owym czasie próby pisania konstytucji. „Zmiany w epoce Oświecenia dotyczyły wielu sfer, od przemysłu po filozofię. Myśliciele oświeceniowi głosili, że „wiedza o człowieku, świecie i lepsze wykształcenie ludzi są światłem, które rozprasza ciemnotę i zabobony oraz naprawia świat. Byli przekonani, że wszystko można zbadać i udoskonalić. Mowa tu przede wszystkim o człowieku i państwie. Próby zrozumienia aparatu rządzenia i zachowywania się społeczeństwa zaczęły się już u schyłku XVII wieku… Głównym dziełem Charles de Montesquieu (Monteskiusza)stała się praca naukowa „O duchu praw”, w której przedstawił zasadę trójpodziału władz na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. W myśl tej zasady każdy człowiek miał swoje prawa i nienaruszalną wolność. W epoce oświecenia politykę uznano za sferę, którą można, a nawet trzeba objąć badaniami naukowymi. Ideologie oświecenia miały olbrzymi wpływ na kształtowanie się nowożytnych państw.” (tutaj)

1788 - Strachówka na odsłonięciu pomnika Króla Jana III, a nagrodą za przemówienie przed Królem była Szkoła Rycerska dla Michała Sobieskiego, który w przyszłości zdobył stopień oficerski w armii Księstwa Warszawskiego, a za swoją postawę został odznaczony zarówno krzyżem Virtuti Militari jak i Legią Honorową.

1808 – List Hilarii Sobieskiej (?)

1820 – ukończenie i poświęcenie kościoła-mauzoleum pod wezwaniem św. Marcelina w Rogalinie, jako przykład pokoleniowego „kultu” polskości. Hrabia Edward Raczyński, sam odznaczony krzyżem Virtuti Militari (W latach 1806-1809 służył w armii napoleońskiej i w wojsku Księstwa Warszawskiego), wybudował go na cześć swojego kuzyna Marcelina Lubomirskiego, poległego podczas oblężenia Sandomierza w 1807 roku.

1857 – życzenia/laurka 10-letniego Aleksandra Głowackiego (Bolesława Prusa) dla Ciotki Domicelli z Lublina. Nb. W publicznym gimnazjum w Lublinie zetknęły się dwie postaci: uczeń Bolesław Prus i dyrektor Józef Skłodowski, dziadek podwójnej noblistki Marii. Był to znak transformacji ziemiaństwa w inteligencję pozytywistyczną. Józef Skłodowski pochodził z naszych okolic za Brokiem. Trzy ciotki Marii dobrze się wykształciły w Maryjsko-Aleksandryjskim Instytucie Wychowania Panien, w który pracowała Babka Prusa (w Puławach). Późniejszą siedzibą Instytutu był gmach, w którym dzisiaj obraduje Parlament RP (na ul Wiejskiej). Podkreśla się znajomość trzech języków dwóch ciotek: Wanda i Bolesława biegle władały francuskim, rosyjskim i niemieckim.

Józef Skłodowski herbu Dołęga  (1804-1882) – polski pedagog, bibliotekarz, dziadek Marii Skłodowskiej-Curie. Naukę rozpoczął w 1812 r. w szkole elementarnej w Zarębach Kościelnych. Szkołę średnią ukończył u pijarów. W 1828 r. ukończył wydział filologiczny Uniwersytetu Warszawskiego i podjął pracę jako nauczyciel i inspektor szkolny, w latach 1832–1833 nauczyciel gimnazjum w Kielcach. Walczył też w powstaniu listopadowym, jako artylerzysta (w tym w bitwie pod Iganiami), dostał się do niewoli rosyjskiej pod Chmielnikiem. Po powstaniu uniknął represji i wrócił do zawodu. Od 1851 roku był dyrektorem gimnazjum wojewódzkiego w Lublinie. Pasjonował się naukami przyrodniczymi, zgromadził bibliotekę szkolną liczącą dziesięć tysięcy pozycji, szeroko udostępnianą mieszczanom. Został przedwcześnie emerytowany w 1862 roku, gdyż nie tłumił rewolucyjnego wrzenia wśród wychowanków. Pod koniec życia wrócili w okolice Kielc. W 1870 roku zamieszkał w Rykoszynie, gdzie cieszył się wysokim zaufaniem społecznym, został wybrany na wójta w gminie Piekoszów, był też sędzią gminnym w Promniku (wikipedia).

Opisując związki Skłodowskich z kielecczyzną warto też wspomnieć o córce Zdzisława Skłodowskiego, także Marii noszącej po mężu nazwisko Rawina. Dobrze wykształcona, wraz z mężem inżynierem - był budowniczym tunelu pod Miechowem, mieszkała w Sędziszowie a potem w Kielcach. Była działaczką Polskiej Macierzy Szkolnej, pomagającą biednym. Rawionowie odstąpili miastu plac pod budowę Szkoły Handlowej - dzisiaj Liceum Ogólnokształcące imienia Śniadeckiego, organizowali biblioteki i w zbiorach Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej są egzemplarze z pieczątką Czytelnia Marii Rawiny. Owdowiała Maria Rawina wyszła za mąż za wdowca Wacława Halika, kolegę Stefana Żeromskiego, sędziego w Olkuszu i w Kielcach, który jednak wolał gospodarować na wsi, był właścicielem majątków ziemskich Wolica i Bokrzecka Wola. (tutaj https://echodnia.eu/swietokrzyskie/tropiciele-marii-sklodowskiejcurie-byla-zwiazana-z-ziemia-swietokrzyska/ar/8835001)
ILEŻ TU TYPOWYCH CECH POLSKOŚCI XIX WIEKU I PODOBIEŃSTW DO DZIEJÓW RODZINY JACKOWSKICH herbu Gozdawa (a z niej odgałęzień do Kapaonów, Królów...)

1866 – data urodzin Mecenasa Andrzeja Króla z Annopola, a także Władysława Kapaona, ojca Jana, dziadka Józefa, pradziadka Jana, Zofii, Łazarza, Heleny, Andrzeja, Marii i Aleksandra z Annopola w gminie Strachówka (w Sanktuarium MBA). Mecenas Andrzej i jego brat ksiądz Józef byli synami niepiśmiennych rodziców.

1881 – 1912 – zbiór laurek Jackowskich i Kapaonów dla Ojca, Matki z przekazem/echem zasad i ideałów wychowawczych w polskich rodzinach (wyrażny związek-pokrewieństwo z Prusem, te same wpływy rodzinne babki Marcjanny, Ciotki Domicelli… „listy od Babki i Ciotki zawsze dobry wpływ na mnie wywierały” Aleksander Głowacki Emilię Jackowską z d. Trembińksą zawsze traktował jako swoją siostrę, mieli te same ciotki, babki, dziadków, a dzieci Emilii Kapaonowej z d. Jackowskiej nazywał „siostrzeńcami i siostrzeniczkami”, zaś oni wdowę po Pisarzu zwali Ciocią Głowasią.

1920 – 19 - letni żołnierz ochotnik plutonowy Józef Czerwiński otzrymuje krzyż Virstuti Militari za akcję pod Korosteniem, na chwalebnym szlaku bojowym 12 Pułku Ułanów Podolskich.  Józef żeni się ileś lat później z Manią Oksięcką, córką siostry Andrzeja Julią (ur. 1885). W córce Józefa kochał się mój ojciec Jan Kapaon, nawet zaręczył, ale rodzice narzeczonej się nie zgodzili, ze względu na różnicę 13 lat (?).

1940 – w Katyniu ginie brat Babci Emilii (siostrzeniczki Prusa) płk. Kazimierz Jackowski, współtwórca nowego rodzaju wojsk radiotechnicznych oraz Muzeum Technicznego, dobry znajomy Marszałka Piłsudskiego, oraz inny krewny por. Wacław Osiński. Modlitwy o ich powrót z bolszewickiej niewoli trwają prawie do końca wojny, msze o to są zamawiane w Jadowie. Zbrodnię w Katyniu okreśła się jako zbrodnię komunistyczną, albo zbrodnię bolszewickiego stalinizmu.

1944 – (w maju umiera w Annopolu Zofia Jackowska, córka Emilii z Trembińskich i Aleksandra Kaliksta Jackowskiego, siostra Marii, Emilii, Jadwigi, Kazimierza, Stanisława, Aleksandra. Jej pogrzeb w Warszawie celebruje ks. Plewko-Plewczyński, dawny kapelan Marszałka Piłsudskiego, z wojny 1920. Podczas mszy żałobnej był wykonany jego utwór muzyczny.
Ksiądz niezbyt chwalebnie zakończył życie, ale… „Runąłem tam do plebani, do księdza. Były takie oszklone drzwi. Walę, zamknięte. Zacząłem w [nie] kopać. Wściekły byłem. Żebym miał wtedy broń, to chyba bym go zastrzelił! Ale nie, zamknięte. A tu wychodzi z drugiej strony ksiądz Plewko-Plewczyński, kapelan prezydenta Mościckiego. Mieszkał w tym domu, w którym ja mieszkałem. Myśmy go dobrze znali. Zobaczył mnie i mówi: „A co ty tu robisz, moje dziecko?” Mówię: „Matka zginęła. Chciałem pochować matkę”. On poświęcił i pochowałem.
- To znaczy ten pierwszy ksiądz pana oszukał?
Tak, tak. Ten Plewko-Plewczyński widocznie wyszedł z Warszawy... Dziwny zbieg okoliczności! Ciekawa sprawa, że akurat on, który mnie znał... Jak mieszkaliśmy [obok], to on się ubrał w biały berecik, z wiaderkiem łapał nas, jak się bawiliśmy i [mówił]: „Idź no do piwnicy, przynieś węgla”. „Proszę księdza, ja muszę się religii uczyć”. „O, dalej! Będziesz się uczył! Po węgiel!”. Tak to było.” (relacja mówiona byłego młodego powstańca 1944)
Ksiądz Plewko-Plewczyński ma epitafium na cm. Powązkowskim: TAJNY SZAMBELAN PAPIEŻA PIUSA XI, MUZYK KOMPOZYTOR, KAPELAN NACZELNIKA PAŃSTWA, ŻYŁ LAT 84, ZM. DN. 3.II.1964 R. (dokładny życiorys tutaj)

1944 – od końca czerwca w Strachówce msze odprawia legendarny ksiądz Hilary Jastak. Przychodzi, albo przywożą go wozami nasi mieszkańcy z pobliskiego Sulejowa (tego znanego ze Ślubu Rodziców Norwida). Jest on zwany Królem Kaszubów, jest honorowym obywatelem Gdynii i ma tam pomnik. Ksiądz Jastak jest jakby duchowym ojcem naszej parafii. Rzucił go do nas wir wojny, musiał uciekać z Pomorza, ostatni rok seminarium kończył w Warszawie, tutaj uzyskał święcenia i działał kapłańsko-duszpastersko, jako kapelan AK, w tajnym nauczaniu (m.in. w Kamieńczyku), został skierowany do Sulejowa, by się ukryć przed oczami okupanta.

Po upadku Powstania Warszawskiego ksiądz Jastak zamieszkuje w Strachówce. Msze są napjoierw w stodole państwa Wereszczyńskich, później w remicie OSP, co stało się z wielką zasługą kobiet strachowksich (przepędziły nocujących tam bolszewików).
Ksiądz nawiążał współpracę z dyrektorem szkoły, Jerzym Szczechowiczem. Na początku roku 1945 wrócił do swoich Kaszubów.
Nb. ciekawe czy znał los swoich poprzedników w parafii (i na cmentarzu) w Sulejowie, z XIX wieku: księdza Jakuba Dosta (proboszczował tam 1790-1840  i postyczniowego (1863) wypędzonego karmelity-tułacza ks. Kaliksta Waszczuka (1868 – 1893) – kościół został pod koniec wojny spalony przez Niemców, wraz z wszystkimi dokumentami.

1945 – Włochy, Rimini, młody szkocki żołnierz piszxe wiersz pt. Duch Wolnej Polski.  Ten Szkot po 70 latach zostaje pradziadkiem naszego polsko-szkockeigo wnuka Bena Kapaona (syn Katy z d. Sanaghan z Edynburga i Jana-Marii Kapaona z Annopola)

1945 – ojciec Jan Kapaon pisze wiersz pt. Duch Polski, w obozie przejściowym koło Hamburga, 25 DPAC.

DUCH POLSKI  (1945)

Polsko nasza ukochana
coś tyle lat była w niewoli
wyglądamy cię co rana
chcemy ulżyć twej niedoli

Ty, coś tyle lat brodziła
znana światu ze swych czynów,
zawsześ jednak prym wodziła
za brawurę swoich synów

Ile wróg użył przemocy
by osłabić hart Polaka
zamęczał go w dzień i w nocy
czy złamał ducha wojaka?

O, nie złamał i nie złamie,
na nic są jego starania
bo Polacy ramię w ramię
są gotowi do działania.

Nie zgniecie ich przemoc wroga
pewni są w swoje zwycięstwo
ufność pokładają w Boga
a dewizą - honor, męstwo

Jak więc chcecie tak się rządźcie
tak jak sława, pieniądz minie
tego jednak pewni bądźcie
że Duch Polski nie zaginie.

1948 – 15 sierpnia Maria Królowa z domu Jackowska została – wola Komitetu Budowy Kaplicy w Strachówce - Matką Chrzestną Pierwszej Chorągwi Parafialnej (zanim ta parafia powstała w 1951). Maria oraz jej mąż Andrzej, Mecenas z Annopola, zostają przyjaciółmi pierwszego proboszcza ks. Jana Michałowskiego, który uważa się za ich przybranego syna. Po objęciu następnej placówki, parafii w Mikołajewie (stacja kolejowa za Niepokalnanowem) zaprasza Marię na swoją plebanię, aby – po śmierci Andrzeja (1952) - samotnej wdowie pomóc przeżyć zimy. Lato spędzamy z nią w Annopolu, Jan Kapaon jest jej synem chrzestnym i spadkobiercą. Maria umiera u niego na plebanii 26 maja 1957.

1978. 16 października – kard. Karol Wojtyła został wybrany 264. Papieżem Rzymsko-KatolickiegoKościoła Powszechnego.

1980 – w dniu 3 Maja została założona NSZZ Solidarności RI w gminie Strachówka

2000 – powstają zręby Rzeczpospolitej Norwidowskiej

2008 – szkoła w Strachówce otrzymuje zgodę Rady Gminy na przyjęcie imienia/nazwy Rzeczpospolitej Norwidowskiej

2008 – Józef Kapaon ze Strachówki zostaje wyróżniony tytułem i statuetką Anioła Stróża Ziemi Wołomińskiej i przekazuje je (oraz wszystkie późniejsze wyróżniania i pamiątki) na ręce ówczesnego proboszcza Antoniego Czajkowskiego kościołowi w Strachówce, jako Wota Wdzięczności Bogu i Ojczyźnie za zwycięską walkę o Wolność-Godność-Polskość odzyskane czynem Solidarności Narodowej 1980-1981, na wieczną rzeczy pamiątkę.

2013 – Grażyna Kapaon zostaje odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego, z inicjatywy Solidarności Nauczycielskiej MKZ 2626 z siedzibą w Łochowie. (tutaj)

2016 – w Strachówce odbywają się Światowe Dni Młodzieży, przyjeżdża 53 osobowa grupa z duszpasterstwa młodzieżowego Flandrii (Belgia). Historia przyjaźni i budowania wspólnoty sięga listopada 1999 i przygotowań o Europejskiego Spotkania Młodych w Warszawie. Odwiedzili nas wtedy brat/ksiądz Marek z Taize (Poznaniak, nazwisku Durski), oraz dwóch wolontariuszy Edward z Belgii i Bruno ze Szwajcarii.

2017 – ksiądz proboszcz Mieczysław Jerzak wynosi ukradkiem Wota Wdziecznosci za Wolność-Godność-Polskość z naszego kościoła (dopytywany, mówi, że czasowo).

2018 – nauczycielka KO, pracująca w szkole w Strachówce od 1988, przez lata związana z partią PSL, bezskutecznie startuje w wyborach do Rady Powiatu Wołomińskiego, tym razem z list partii PiS. Niestety partia ta zyskała silną reprezentację w Radzie Gminy Strachówka.
W Wołominie do funkcji starosty przymierza się Poseł Piotr Uścińksi. Oburza mnie to. Nazywam go Judaszem Ziemi Wołomińskiej – był aktywistą starań o likwidację powiatu w ramach projektu metropolitalnego Jacka Sasina i całego PiS.

2018 – nieznany mi Internauta przysyła mi wiadomość - "Szanowny Panie, Nazywam się MT i jestem dziennikarzem zajmującym się tematem przedwojennych gwiazd filmowych. Z tego co wiem, jest Pan krewnym aktorki Zofii Ślaskiej, która również jest w kręgu moich zainteresowań badawczych. Urodziła się 18 IV 1906 lub 1909 w Warszawie jako córka Bolesława Ślaskiego i Heleny z domu Kapaon. Była drugą żoną scenografa Jerzego Feldmana, brata aktorki Krystyny Feldman. Zmarła 15 X 1989 w Milanówku i została pochowana na tamtejszym cmentarzu. Pozdrawiam, MT".
Mogę z wdzięcznością odpisać, że znam datę urodzin, jest to rok 1906. Znam też datę ukończenia przez Zofię Ślaską pensji, 1925. Niestety, przepisując rodzinne archiwa (notatki Marii i Andrzeja Królów), błędnie przemianowałem ją na Śląską i tak figuruje w mojej książce „O miłości do Annoipola, Strachówki, Polski i Kościołą, Annopol 2015. Maria Królowa była jej matką chrzestną.

***

Zakończenie i niestety pointa jest taka - walka o Ziemię Norwida i Cudu nad Wisłą i powiązanej z nią Rzeczpospolitej Norwidowskiej trwa. Pamięć i tożsamość długo się będzie przebijała na powierzchnię naszego życia, że względu na dziedzictwo PRL. Ciągle większość moich Rodaków nie potrafi sobie wyrobić poglądu na życie i na świat cały, siłą pracy w pocie swego czołą. Ciągle wielka część Polek i Polaków potrzebuje do tego zewnętrznych autorytetów, ciągle jest to Partia i Kościół, w bardzo schematycznym pojmowaniu.

Brak dyskusji, wynikający z krętaczej natury naszych przeciwników, zatruwa życie społeczno-duchowo-intelektualne całej naszej tzw. wspólnoty lokalnej w Strachówce – gminy, parafii, szkół… „O nieskończona dziejów jeszcze praca, nie przepalony jeszcze głob sumieniem” (C. Norwid, Czasy)

UZUPEŁNIENIE:
- oto teksty Szkota, Andrew Ferrie, który od 2015 stał się człnkiem także naszej powiększajacej się ciągle rodziny. Andrew jest pradziadkiem Bena z Dundee (pokochał Polskę w 1939, mając 13 lat śledził relacje radiowe z frontu w Polsce, a niedługo do jego portowego miasta wpłynął ORP Orzeł!

***

THE SPIRIT OF FREE POLAND
                      (by Andrew Ferrie)

From the Tatras snowy grandeur to Gdynia’s sea - kissed shore
there lies a country rich in romance linking us with days of pore
Poland; Once a land of freedom; now a ghetto of despair,
bleeding from a thousand wounds, yet murmuring low a mother’s prayer
for her sons and daughters valiant who tried to save her from this fate,
which now assails her; overpowering all she held in Sacred State.

When Warsaw was attacked so fiercely by barbaric armoured might,
there came a power, unseen, possessing. I was there to back their fight.
List to the urgent call I send you. Poland’s tide is ebbing fast.
Betrayed by those whose trust she cherished and crudely moulded to their cast.

The faithless men who have betrayed her, gained false power by this stroke.
Oh, shall they keep her in subjection? Will you stand and see them choke
the breath of life from her fair body? Will you strive to gain her peace?
As long as one true Pole still lives – then Poland’s struggle shall not seize!

Polish free man heed my warning, after which do what is just.
Who am I to doubt your spirit? You may query, if you must.
Chopin knew me as his music, which told the world his country’s need.
Sobieski knew me at Vienna – and Poland once again was freed.
Pilsudski knew me as a warrior – his patriotism was by me fired.
Paderewski governed Poland with the high ideals which I inspired.

These men fought hard for Poland’s freedom. Some made the glorious sacrifice.
Still unsurpassed in this existence. Death -- is freedom’s bargain price.
All these knew me and were great men. Now my voice calls out to you.
Poland in her trial needs you. Does my shaft fly straight and true?

Within the ancient town of Krakow once the hejnal sounded clear.
I am that last note uttered, unfinished - lingering fondly through each year.
I am the spirit of free Poland. I, that far off final goal.
I pulsate in every man who proudly calls himself – A POLE

Pozostałe teksty można przeczytać tutaj – na stronie Stowarzyszenia Rzeczpospolita Norwidowska!

KONIEC

PS.
Zdjęcie pałacu w Bieżuniu z wikipedii.

Moja Polska, więcej niż stulecie. Zawsze antykomunistyczna

CAW - 3616 to numer Virtuti Militari
(CAW - Centralne Archiwym Wojskowe)

jak kiedy do czego

wezwała nas Ojczyzna

jak odpowiedzieliśmy

nie odpowiadając (narracją)

nie będziemy wiedzieli

nie przekażemy następnym pokoleniem

"Takie Rzeczypospolite będą... jako my".

12 Pułk Ułanów Podolskich

Do motta muszę jeszcze dołożyć własną definicję komunizmu i antykomunizmu, jak je poznałęm osobową drogą-prawdą-życiem Józefa.
Komunizm był dla mnie ohydnym stanem życia w Polsce, pod włądzą jedynie słusznej partii, która dyktowała z totalitarną siłą przymusu - co mam myśleć, w co wierzyć, czego się mam uczyć w szkole (to znaczy czego mam być nauczany), co czytać, czego słuchać, co oglądać w kinach (z czasem w telewizorach), na ulicach, placach, muzeach... To był PRL właśnie, w systemie międzynarodowego komunizmu sterowanego z Moskwy - przez tamtejszą Super-Partię i Jej Wodza-Sekretarza (bywało, że i pierwszego językoznawcy). Mieliśmy być ich klonami, wzorem-wzorcem lokalnej nomenklatury.

Antykomunizm był każdą możliwą formą sprzeciwu, osobistego, rodzinnego, parafialnego lub ówczesnych Obywateli RP i Komitetów Obrony Demokracji Godnosci Polskości... Byłem jednym z nich, chciałem być jak nalepiej przygotowanym-wystudiowanym do tego zadania. Człowiek - odpoznawany w literaturze polskiej i światowej, był we mnie i dla mnie WSZYSTKIM. I tak pozostało, egzystencjalizm, personalizm, fenomenologia, metafizyka... mnie uformowały na człowieka świadomego siebie (samoświadomość osoby), doszedłem na koniec do odpoznania w sobie "dotykalnej" świadomości narodowej i tożsamosci konstytucyjnej (sprzed i w trakcie uchwalenia Konstytucji 3 Maja).

Mam dwie nieuleczalne choroby, cukrzycę i przemilczanie społeczne, czyli antykulturę naszą powszednią AD 2018. A ponieważ "Istnieje podstawowa suwerenność społeczeństwa, która wyraża się w kulturze narodu. Jest to zarazem ta suwerenność, przez którą równocześnie najbardziej suwerenny staje się człowiek" (JPII) mój przypadek jest wielce znamienny nie tylko dla mojej gminy i parafii.
Skomplikowane? Nie bardzo. Co najwyżej moja stylistyka. Od nich - dwóch chorób i stylistyki - się nie umiera, ale... wszystkie trzy nieuchronnie, dzień za dniem, krok po kroku, myśl po myśli, ku śmierci wiodą.

No dobrze, a miej sobie, co chcesz - powie mało życzliwy czytelnik (jeśli się jaki tu zabłąka), ale co to ma wspólnego z Ojczyzną, Kościołem Powszechnym, gminą, parafią, szkołą... i całą tzw. wspólnotą lokalną w Strachówce. Moją chorobą jest także Ojczyzna, z jej dziejami i kulturą - ale tego schorzenia nie ma w katalogu medycznym. Przemilczanie jest, bośmy homo socialis.

Biorę ją tęczą zachwytu od Zenitu Wszechdoskonałości dziejów - nikt piękniej tego nie wyraził od Norwida. Fortepianem Chopina, jego/ich młodości.
Czarniecki też dorzuca swoje trzech groszy hymniczne słowa, że nie z roli, ani z soli. My, wszyscy samoświadomi Polacy - z życia. Droga-prawda-życie nas kreuje, definiuje, zapładnia. Słowa nie pomieszczą. Logos - wyraża i prowadzi. Logos Ducha, duch logosu.

Moja Polska idzie ze mną i we mnie i w hymnie.
Sam bym jej nie wymyślił. Nie poznałem też jej tak, jaką znam dzisiaj AD 2018, z podręczników. Świadomości narodowej z podręczników się nie nabywa. Tożsamoscią konstytucyjną się nie staje (nabywa świadomością) na zawołania, tym bardziej na czyjeś zaprogramowanie. Tożsamości się nabywa... dotykiem, czuciem, kontemplacją prawdy (na dwóch skrzydłach).

Ostatnim przykładem i próba programowania świadomości narodowej jest chyba sprawa tzw. żołnierzy wyklętych, którzy, niestety, sami się też po części wyklęli, łamiąc otrzymane rozkazy zakończenia walki zbrojnej. Sama tragiczność losów, naszych ludzkich dziejów i historii nie tworzy. Tworzy je Logos Ducha, duch logosu, czasu, miejsca. Zawsze w dialogu i wspólnocie większych, nigdy narzucone siłą.

Wolność nie może istnieć bez pawdy, prawda – bez wolności.

Jak to było u mnie? Jak to jest ze mną?
Legionowo, Annopol, Strachówka… dzieje rodzinne, Norwida… aż po któreś pokolenie. Aż po Konstytucję 3 Maja – Sobiescy, Józef – pułkownik u Karola Radziwiłła - i Hilaria z Buynów, prababka Poety… pomnik Króla Jana Trzeciego (1788)… Joachim Lellewel i jego brat Prot Lelewel (na zawsze już na cmentarzu w pobliskim nam Poświętnym), Księstwo Warszawskie, ułani, huzarzy Sobiescy, a ich matka w liście z 1808 w wielkim porywie polskiego ducha napisała w 1808 „Myślisz, że dla własnego wojska żałowałabym co, i dla dobra Ojczyzny? Krew moją oddałabym. Nieszczęście moje, żem kobietą stworzona. Wzdychamy tu najmocniej do tego momentu, kiedy naszych rodaków oglądać będziemy mogli na naszej ziemi”.

Polska jest przekazywana świadomymi osobami, w kulturowo świadomych rodzinach. Rodziny świadomie kultywujące kulturę i najlepsze tradycji. Z pokolenia na pokolenie. Mamy szczęście, że zachowały się domowe archiwa. Sięgamy pisanymi świadectwami roku 1857. Widzimy, mamy podane jak na dłoni, jak była przekazywana Polska. Miedzy innymi rodzinnymi laurkami.

Przytoczę dwa przykłady:

1) z 7 maja 1857

Dla Najukochańszej Cioci

Gdy Ci każdy dziś winszuje,
Cóż Ci powiem Ciociu droga?
Chociaż serce dużo czuje –
Nieme usta myśł uboga
Czyż wyrażą uczuć zdroje,
Aby uczcić święto Twoje?

Oto naprzód Ciociu droga
Twoich nadziei spełnienie
Muszę wyprosić u Boga
Potem moje przeznaczenie
Uzupełnię chlubnie śmiało
By Tew imię okryć chwałą.
Zawsze kosztuj dni błogich w Twej Rodziny gronie
Niechaj Ci szczęście w stałym blasku płonie.

       /Przywiązany Siostrzeniec, A. Głowacki/

2)  z 26 lutego 1881

Najdroższy Ojcze

Ani daniny ani ofiary
Oprócz wdzięczności
Szczerej w życzeniu

Obyś tu długo żyjąc jeszcze
Szczęśliwy pośród szczęśliwych dzieci
Po upiększonej kwiatami ścieżce
Doszedł do krainy
Gdzie sam Bóg świeci.

     /Emilia – siostrzenica Bolesława Prusa, z Jackowskich Kapaonowa/

W innych laurkach, życzeniach jest jeszcze więcej treści programowo wychowawczo-patriotyczno-religijnej. Zebranie naszych laurek rodzinnych pozwoli na całkiem niezły traktat. Postawię to już następnemu pokoleniu Kapaonów, pozostanę w roli przyczynkarza.

Pokażę, jak to działało (czas przeszły dokonany) we mnie, Józefie K.

Były wakacje dzieciństwa w Annopolu, domu i świecie ze świata PRL wyjętych i wstawionych w literacko-historyczno-polską tradycję.
Były wałęsania się po legionowskicg lasach i nadwiślańskich wałach Jabłonny. Byłą praca dojrzałości maturalnej o tęsknocie za wolności i patriotyzmem (w kontekście klamry literatury romantycznej i produkcji TV(PRL). Były bóle egzystencjalne przeżywane z Dostojewskim, Mannem... omówione z pisarzem Andrzejem Szypiorskim w bibliotece miasta rodzinnego (w kontekście Mszy za miasta Arras i znów produkcji propagandowej telewizji PRL, innych mediów i kontaktów ze światem zewnętrznym wtedy nie mieliśmy). Studia też podjąłem, filozoficzne, by być świadomym antykomunistą.

Potem był duchowo-kosmiczny wybuch - wybór Polaka na Papieża świata całego - 16 października 1978. O roku ów, o dniu owy! Fala uderzeniowa i promieniowanie z ciebie nigdy nie przeminą. W świecie całym, w Polsce, w kulturze, w Annopolu, gminie Strachówce. Dzisiaj świadomie wpisane, oprawione Rzeczpospolitą Norwidowską, aż po... Sobór Watykański II. Czas musi się podporządkować Duchowi. Sobór był wcześniejszy, ale w niego Jan Paweł II, wtedy jako zwykły biskup krakowski, wniósł-wpisał Norwida. Myślą o człowieku! Ojciec Andrzej Madej, żyjący w opinii świętości Apostoł Turkmenistanu, sprawdzał to u papieskiego przyjaciela, profesora Stanisława Grygiela.
Duch Święty, świadomość narodowa i tożamość konstytucyjna nie są gołosłowne.

Moim życiem po 1978 zawładnął Duch Czasu, który ukonkretnił się Duchem Miejsca (genius loci). Odtą mnie prowadzi i wielu z moejego pokolenia. Wszystkich, którzy dali się Mu prowadzić. Człoweik jest drogą Kościołą. Przyszłość człowieka zależy od kultury. Z kultury i dla kultury żyją narody.

Wybuch Solidarnosci zastał mnie we Francji. Był Duchem Polski, objawionym, potężnym, na 10 milionów Polaków-Rodaków. Z ziemi francuskiej do Polski mnie sprowadził. Odpowiedziałem na zew. Założyłem- trochę spóźniony - Solidarność w Strachówce, wsi i polskiej gminie, 3 Maja 1981.

A czym można było odpowiedzieć na próbę zniszczenia Nadziei Ducha Narodowego, stanem wojennym? Zostałem katechetą, "aby być z polską młodzieżą". Nikt mnie jeszcze nie zwolnił z tej misji. Nie szukajcie wypowiedzi kurii na ten temat - nie odpowiedzą, przemilczą, jak natrętną muchę-robaczycę. Oni nie nie są od tego... czyli od ducha narodowego?! Od czego są? Od prawa kanonicznego i najstarszej instytucji współczesnego świata, 2 tysiący lat. Przyjaźni-siostrzano-braterskiej i dialogu (w całości kultury) trzeba szukać gdzie indziej.

Trzecie (?), tzn. kolejne wyraźne wołanie przyszło wraz z obradami Okrągłego Stołu i - w ich wyniku - transformacją ustrojową, w 1989. Tylko Papież-Polak - jak dotąd - adekwatnie i przepięnie go opisał w encyklice - NA WIECZĄ RZECZY PAMIĄTKĘ, w STULECIE innej encykliki o sprawach nowych w świecie i Kościele. My też przeżywamy nowość, samorządność, wiecznie rzeczy nowych CZŁOWIEKA-OSOBY na drodze do pełnego integralnego rozwoju. Dzisiaj mamy już nawet do tego nowa dykasterię-ministerstwo w Watykanie. Kiedyś będzie i w konstytucyjnej Polsce. Nie trzeba być wielkim prorokiem. Wystarczy znać drogę ludzkiej myśli, w całosci ludzkiej kultury (sztukę, prawo, konstytucjonalizm, z ludzkich i narodowych marzeń największych i przykłądy ich realizacji).

W normalnych (nie-post-socjalistycznych) społeczeństwach-narodów wszystko się - co potrzebne wspólnotowo-społęcznie - bo się o wszystkim publicznie rozmawia. Prócz preferencji wyborczych. W nienormalnych postsocjalistycznych o wszystkim się milczy. Unikanie dialogu (jak ognia i diabła) nie pozwala na budowanie wspólnot. Poza religijnymi, gdzie dawanie świadectwa (np. w echu słowa, Biblii) jest normą, korzeniem.

Ale, jak powszechnie wiadomo, księża i większość wierzących, nie żyją w kulturze współczesnego świata, wbrew duchowi i dokumentom soborowym. Tworzą enklawy, brutalnie mówiąc sekty.

Historia Polski nie ominęła naszych stron („małej biednej gminy” cytując któregoś wójta Strachówki). Historia i kultura człowieka na Ziemi dzieją się i tutaj. Z niektórych osobistym wkładem, nawet wielkim-bohaterskim, z medalami. Polska żyje i jej duch jest przekazywany takimi osobami i ich czynami. Narody żyją w kulturze i z kultury.

Pracodawca Józefa Sobieskiego ze Strachówki, książę Karol Radziwił „Panie Kochanku” jest sportretowany (skarykaturowany) w „Panu Tadeuszu”, jako stolnik Horeszka. Bo, jak nawet wikipedia podaje „niezmiernie bogaty i wpływowy, zdobył sobie wśród szlachty ogromną popularność dzięki szczodrości, sarmatyzmowi obyczajów, skłonności do biesiad i żartów, z drugiej strony znanym był z popędliwości i dzikich wybryków. Za życia cieszył się wielką popularnością, zwłaszcza wśród zubożałej szlachty, a dziś jest przedstawiany jako symbol swojej epoki.”

Żona Bolesława Prusa najczęściej spędzała wakacje w podwarszawskiej wsi Urle (przypis 3, str. 253) 
Pod bokiem, w Woli Korytnickiej, mieszkał przez jakiś czas i prowadził gospodarstwo pisarz Klemens Junosza Szaniawski (ur. 1849), który poznał Bolesława Prusa (ur. 1847) w Siedlcach, gdzie pracował brat autora Lalki, Leon-powstaniec. Bolesław i Klemens przyjaźnili się potem w Warszawie, starszy namówił młodszego do pracy pisarskiej.

Nasz nowo-stary bohater narodowy, dopiero co odkryty i poznawany przez gminną społecznosć Strachówki, plutonowy Józef Czerwiński z Virtuti Militari za akcję pod Korosteniem w 1920, był żołnierzem-ochotnikiem 12 Pułku Ułanów Podolskich. Ułani Podolscy brali udziałą w walkach pod Monte Cassino. Ich pluton pierwszy dotarł na szczyt, do murów klasztorcnych i zawiesił swój roz-sławiony proporzec! Gdzie Strachówka, gdzie Monte Cassino, gdzie Norwid, Papież z Polski i tak dalej, dalej, dajej poi sam Zenit Wszechdoskonałosci Dziejó. Historia rozbita na epizody, fragmenciki niewiele uczy. Dopiero narracja całości, w jedności SENSU! Przyszłość człowieka zależy od kultury! (UNESCO, JPII, 1980).

Gdzie w naszej okolicy, wskażcie proszę, nie działa się - i nie dzieje - polska historia, kultura i losy człowieka na ziemi. Spytajcie Cypriana Norwida, Papieży, Promethidiona, Pieśni od Zimi Naszej itd.
Jednak komunistyczny, czyli materialistyczno-ateistyczny (anty-duchowy) PRL zniszczył w nas część naszej natury i ducha - także w zwiazku - świadomości narodowej. W PRL wszystko działo się przeciwko! Wszystko swój początek miało (i ma nadal, starsze pokolenie się już nie zmieni) tylko od zakończenia wojny, z nawiązaniem "naukowo-duszpasterskim" – oczywista - do Rewolucji Październikowej 1917. Jaki Zenit Wszechoskonałości kto ma, uznaje, wyznaje, takim powoli się staje!

My tzw. wspólnota lokalna w STRACHÓWCE, rozpoczynamy drugą młodość, w STULECIE CZEGO? Odzyskania niepodległości brzmi medialno-politycznie poprawna odpowiedź. Otóż nie. Owszem - jest to stulecie ODZYSKIWANIA NIEPODLEGŁOŚCI (patrz post z 1 Listopada).

Przed bolszewizmem obroniliśmy się aż dwa razy, w 1920 i 1980-1989.
Z wielkim osobowym wkładem naszego zapomnianego do dzisiaj mieszkańca, plutonowego Józefa Czerwińskiego, z Virtuti Militari za obronę OJCZYZNY PRZED TYM DZIEJOWYM ZAGROŻENIEM CZŁOWIEKA I KULTURY NA ZIEMI.
Nic dziwnego, że go wyparli ze świadomości mieszkańców naszej gminy, parafii, powiatu i diecezji. Każdy kto coś wypiera, chce nadpisać – w to miejsce - coś swojego-nowego. Ale ziemia i kultura zapamiętują, nawet to, co totalitaryści materialistyczno-partyjno-polityczni chcieli zabić na wieki wieków w nas-Polakach-mieszkańcach STRACHÓWKI. Amen.

***

NIECIĄGŁOŚĆ NASZEJ NIEPODLEGŁOŚCI

          /ciągłość jedność osoba i suwerenność/

napisałem wpierw polskiej
ale zmieniłem na naszą
więcej w tym jest prawdy
egzystencjalno personalistycznej
nie poprawności politycznej 2018

gdybym nie pisał bym nie wiedział
prawda wypływa w dialogu
w nas i pomiędzy nami
człowiek szlifuje się człowiekiem
od biblijnych czasów i ksiąg

mówimy wszędzie dzisiaj
o stuleciu i stuleciach naszych
bo już mieliśmy jedno w szkole
też bardzo umowne przecież
jak teraz odzyskania niepodległości

chwila moment zaraz zaraz
to nie jest z nami i z nią tak prosto
owszem ją odzyskujemy od stu lat
z wielkimi dziurami  nieciągłości
dziur więcej niż niepodległości

mój rozum się jeży
wiara i rozum chcą kontemplować
prawdę jaka jest a nie propagandę
my niepodległość odzyskujemy
miarą rozumienia i wolnej dobrej woli

papież powiedział
a ja zobaczyłem na zdjęciach
podstawowa suwerenność społeczeństwa
wyraża się w kulturze narodu
spójrzmy na zdjęcia sprzed wojny i w PRL

po wojnie wpadliśmy w przepaść niebytu
nie-kultury w obcej mentalności sowieckiej
w socrealizm socszkołę socinteligencję
szkaradzieństwo do dzisiaj pozostało
w nas i całej (naszej?) polskiej rzeczywistości

prawdziwa suwerenność niepodległość
jest to zarazem ta suwerenność
przez którą równocześnie
najbardziej suwerenny staje się człowiek
w godności osoby niecenzurowanej kultury

mamy zatem nieciągłość niepodległości
przez narzuconą obcą materialistyczno-totalną
totalnie obcą naszej polskiej duchowości
która wyrywa się ku prawdzie dobru pięknu
od Zenitu Wszechdoskonałości Dziejów

ja wiejski myśliciel poetycko-literacki
katecheta powołany w stanie wojennnym
żeby być z polską młodzieżą to mam i wiem
przez ciągłość pamięci tożsamości polskiej
rodzinnych pokoleń pamiątek i zdjęć

polskie rodziny dorośli i dzieci były piękne
oczywiście ci których było na to stać
mieszczańsko-inteligencko-dworskie
po wojnie w PRL sowiecko zglajszlachtowani
sproletaryzowani schłopszczeni sowiecko

partyjni mutanci marksizmu-leninizmu
do dzisiaj nie odchamieni w istocie
tkwimy w mieliznach zgniliznach nijakości
anty-wspólnotowi i w lękach anty-dialogiczni
anty-kulturą nie dochodzi się wolności

Warszawa była Paryżem północy
my Europejczykami bez kompleksów
piękni wolnością w nas kultury od Konstytucji
więcej niż tylko dwudziestoletni młodością
wszystko w nas zabiła komuna i powraca

(od)zyskujemy dzisiaj europejskość i blask
autostrad wieżowców w wielkich miastach
piękne rezydencje wiejsko-pod-miejskie
upodabniamy się do tego czym byliśmy
po 50-ciu latach nieciągłości

zdjęcia pokazują z całym okrucieństwem
to co nas spotkało w dwóch pokoleniach
narzuconym obcym mentalno-światopoglądem
zdeformowało nas okradło mózg się skurczył
i nad tym nie pracujemy dusz-pastersko

nie pracujemy nikt nie chce się podjąć
politykom łatwiej się manipuluje niewiedzą
nieświadomością nawet godności w Kościele.pl
bo im nie w smak Sobór V2 ONZ UNESCO UE
człowiek w całej wolności godności polskości

     (sobota, 3 listopada 2018, g. 18.20)

***

ODKRYCIA W STULECIA

           /zmiana paradygmatu nas omija/

dwa przyszły dzisiaj w kontekście
z tych fundamentalnych
objawiających
więcej niż przelotność egzystencji
trafiające w sam rdzeń spraw naszych
polskich w stu-i-ponad-lecia

że w Polsce AD 2018
wóz stawiamy przed koniem
kościół przed człowiekiem
politykę przed kulturą
religię przed życiem
wiara z rozumem się tutaj nie łączy

a wszystko jest właśnie odwrotnie
dochodzi jeszcze coś ustrojowego
że Polska gminno-powiatowao-parafialna
trwa w starych okowach mentalności
że żyją sobą jak żyli przecież w PRL
i nie rozumieją wielkiego halo-zmiany

miasta inaczej wybrały już dzisiaj
miast tygiel światopoglądowy
ale wieś nieświadoma pozostaje
że wiara potrzebuje rozumu
że przyszłość zależy od kultury
nie od resentymentów po PRL

że tacy szczęśliwi też nie byli przecież
jak im się wydaje bo byli młodzi
mieli miłości OSP KGW i dożynki
czy naprawdę więcej nie chcieli
wolności godności polskości rozumnej
sięgającej głebiej w czas sprzed wojny

w czas sprzed strasznej wojny
i rządów jedynie słusznej partii
bezosobowego materializmu bez sumienia
zakłamanywanego codziennie (też z Moskwy)
antychrześcijański ustrój im nie szkodzi
może nawet wrócić inną jednopartyjnością

wieś gmina parafia nadal powiat
wóz stawia przed koniem
kościół przed człowiekiem
politykę przed kulturą
religię przed życiem
wiara z rozumem się tutaj nie łączy

    (piątek, 2 listopada 2018, g. 10.01)

***

ROZUMIENIE ŚMIERCI

            /są nawet święte dzieci jak sam ks Twardowski/

w dniu wszystkich świętych 2018
takie coś nazywam po imieniu
rozumienie większe lepsze śmierci
dlaczego się kiedyś bałem
a dziś podchodzę z pełnym zrozumieniem

bałem się jako dziecko
i to dośc paniecznie
modliłem się co wieczór
żemy moi bliscy żyli 150 lat
a dzisisaj tyle ile każdy może

jak sie nie bać pustki
kosmicznej wręcz na wieczność
kiedy życie jest jest w powijakach
ale potem gdy się już wypełni
po co ma trwać poza rozumności kres

to co jest dokonane wypełnione
jest doskonałą manifestacją doskonałości
wypełniło się wykonało
to przecież są słowa Jezusa
z ofiarniczego krzyża ponad śmierć

dzieciom nie mam nic do powiedzenia
bo cóż gdy one umierają
ale bywają i święte od początku poczęte
choć to do rodziców raczej
że przeżyli czasu wiele nawet nie wiedząc

     (czwartek, 1 Listopada 2018, g. 22.09)

***

O MORALNOŚCI MYŚLI CIĄG

                /prof Sowiński prof Dylus/

myśli i chyba życia cały ciąg
choć zacznę od polityki
gdzie nie każdy kompromis jest zgniły
bywa zgniłkiem bezkompromisowość

w sprawach politycznych
nie bezkompromisowość lecz kompromis
jest właśnie prawdziwą moralnością
cytuję kardynała Josepha Ratzingera
za przyjacielem od którego to usłyszałem

trudno pomyśleć
że ktoś z nas o moralności nie myśli
i z jej pomocą nie żyje
każdy musi wziąć na bary
swoje rozważania moralności

dziś pomyślałem w kontekscie seksuologii
domorosłej w nas prawie od urodzenia
wraz z naszą codzienną seksualnością
że seks nasz nie należy
tylko do moralności (i do nikogo)

tym bardziej do duszpasterstwa
bo jest cielesny zmysłowy
fizjologiczno-medyczny
obejmuje całego człowieka osobę

i tylko osoba nasza ostatecznie (dwie osoby)
ponoszą dobre i inne konsekwencje
implikacje wszelakie
i odpowiedzialność chyba całkowitą
o czym pisał Roman Ingarden

nie tylko papieże księża i katecheci
którzy nakładają ciężary nieznośne
zwłaszcza na młodych i bezmyślnych
życie uczy nas najwięcej
jestem dość stary żeby o tym pisać

o aborcji też już pisałem
to też nie tylko nakaz i zakaz bezduszny
tylko do maszynowego wykonania
ale bywa że dramat i tragedia w jednym
człowieku a gdy do tego zbyt młodym
albo zbyt przerażonej dziewczynie
w samotności bezkulturowo-duchowej…

nie sądźcie abyście nie byli sądzeni
panie panowie rodzice politycy
także w kwestii haloween
tatuaży i tak dalej dalej
o kompromisach trzeba myśleć
nie tylko w polityce
byle z pełną odpowiedzialnością i za nie

ps
dopiszę dla porządku
sprawę prośby księdza Mieczysława
abym usunął zdjęcie którego nie chciał
on tylko oglądać takie jego prawo
a we mnie aż prawem autorskim
do pokazania wdzięczności gości

czego bez dialogu nie rozbierzemy
i bez gorzałki i kompromisu (chyba)
choć kac może być i bez picia

    (czwartek, 1 Listopada2018, g. 17.36)

PS.
Zdj. 12 Pułku Ułanów Podolskich z tej strony.

Wota (nie)wdzięczności i zaćmienie Słońca

Myśląc Ojczyzna... (Ojczyzna - naród - państwo)
Myśleć istotowo, nie okazjonalnie -

- owijając w pazłotka uroczystosci!

W każdych okolicznościach składając dziękczynienie.

Co my myślimy - a proboszcz powie - o Wotach Wdzieczności!

Wiara i rozum kontemplują prawdę!

Po jakiej linii – wyznaczonej faktami- pójdą te rozważania? Czy tylko osobistymi ścieżkami jakiegoś Józefa K ze Strachówki? Lokalności aż takiej, że przemilczającej pytania kluczowe człowieka w kulturze współczesnego świata? Azaliż nie kosmiczno antropologiczno-teologicznymi aż?

Oczywiście, tą drugą - w perspektywie horyzontu, i tak, jak postrzegamy Słońce w dzień zaćmienia, przez okopconą bardzo szybkę. I tak, jak żyjemy w świetle, jak i kiedy chcemy. I na ile. Po to są te dociekania, które zbudziły mnie do działania myślą, piórem i klawiaturą, w Sanktuarium Matki Bożej Annopolskiej w dniu 1 Listopada 2018.

Ojczyzna, Matka Nasza – łączy się też z pojęciem i rzeczywistością ojca. "Ojczyzna to jest poniekąd ojcowizna, czyli zasób dóbr, które otrzymaliśmy w dziedzictwie po ojcach. Ojczyzna więc to jest dziedzictwo, a równocześnie jest to wynikający z tego dziedzictwa stan posiadania – w tym również ziemi, terytorium,, ale jeszcze bardziej wartości i treści duchowych, jakie składają się na kulturę danego narodu… Widać z tego, że w obrębie pojęcia „ojczyzna” zawiera się jakieś głębokie sprzężenie pomiędzy tym, co duchowe,, a tym, co materialne, pomiędzy kulturą a ziemią. Ziemia odebrana narodowi przemocą staje się niejako głośnym wołaniem w kierunku „ducha” narodu. Duch narodu się budzi, żyje nowym życiem i z kolei walczy, aby były przywrócone ziemi jej prawa.” (Pamięć i Tożsamość, JPII)

O czym się dzisiaj mówi? O Wszystkich Świętych. A dlaczego nie tylko o niektórych, wybranych i dopasowanych do lokalnych świadomości, mentalności, pamięci  tożsamości w Polsce i w tzw. polskim kościele?!

Nasz obecny proboszcz kiedyś wycofał msze z cmentarza, by przywrócić czysto liturgiczne znaczenie (rozumienie, przeżywanie) tegoż dnia. W całej Polsce jednak moda i nacisk na msze cmentarne pozostała. U nas też więc wraca i potem znika i znów... Małe zamieszania i niekonsekwencje teo-pastoralne są nie uniknięcia w realnym życiu. Pogoda też bywa zmienna i ma wpływ. Bóg wszak jest Bogiem żywych i umarłych, ale życie napędzają działania tylko żywych. Życie cierpliwie nakierowywuje na ostateczne i właściwe rozwiązania stuleciami. Ostatecznie – nikt się nie wymknie. Pamięć i tożsamość – rozumiane po papiesku, zwyciężą. Papież, zza grobu, towarzyszy mi, nam w tych rozważaniach i kibicuje (chyba).

Doszedłem do punktu nieciągłości, o którym te rozważania w Sanktuarium naszym w gminie i parafii Strachówka są -  OCZYM BĘDZIE MÓWIŁ I O CZYM MILCZAŁ NASZ PROBOSZCZ MIECZYSŁAW DZISIAJ, JUTRO I 11 LISTOPADA. To ważne, bo będzie dla wielu stanowiło jakby wykład spraw naszych w STULECIE.
Jak wybrnie z pułapki, którą sam sobie i nam zastawił (zgotował) - wynosząc Wota Wdzieczności za Wolność, Godność, Polskość - czyli pamięć i tożsamość naszej tzw. polskiej wspólnoty lokalnej (samorządnej i dumnej, w skrócie Dobra Wspólnego, z wielką pomocą i wkłądem RzN).
Na cmentarzu w roku STULECIA Odzyskania Niepodległości nie można nie mówić o Bohaterze Walki o Wolność Polski-Ojczyzny naszej, plutonowym Czerwińskim Józefie ze wsi parafialno-gminnej Księżyki z najwyższym polskim odznaczeniem bojowym Virtuti Militari.

Dzisiaj, przede wszystkim jednak jest czas mówienia o świętych i świętości, czyli o najszlachetniejszym zrealizowaniu ideałów człowieka wierzącego. Święci dali całych siebie innym i Bogu. Jedni jako wyznawcy, inni jako męczennicy, trzeci jakoś po swojemu, co Kościół Nasz Katolicki uznał, po przebadaniu, jako instytucja, która ma właściwe procedury. No i asysystencję Ducha Świętego. I nam wiernym do wierzenia podali. Świętujemy. Jako Sollemnitas Omnium Sanctorum od… róźne daty podają źródła, trudno wskazać jedną. Dla naszych celów można się oprzeć nawet na wikipedii i kazaniach. Nie każdy musi być biegłym historykiem Kościoła – nie jest to do zbawienia potrzebne.

Wszystkim świętym należą się wota wdzięczności w naszych sercach i wspólnotach wierzących. Także liturgiczne. Nie trzeba z tym iść na cmentarze, choć i cmentarze przypominają, upamiętniają wielu świętych z nowszych czasów, tam gdzie się zachowały ich groby. Wiadomo, grób nie jest ołtarzem, tylko upamiętnieniem, takim mini pomnikiem zmarłych, zwłaszcza naszych bliskich.
Wczoraj słyszałem rozmowę fachowców (w tym ks. Prof.), że groby i cmentarze znikają w najbardziej rozwiniętych krajach, a pogrzeby są, albo i ich (już) nie ma. Taka tendencja cywilizacyjna. Do nas dojdzie z dużym opóźnieniem.

Pamiecią i tożsamością (no jasne, że są i mogą być tylko świadome) opóźniajmy te zmiany, na ile można. Większa pamięć i większa tożsamość (w więszej prawdzie) bardziej chroni cały świat człowieka (od godności, po życie w pokoju i szczęśliwości).
Świadomość to najtrudniejsza sprawa w naszym życiu. Czarny diament, nad którym się trzeba natrudzić, by nabrał blasku. Bez pracy w pocie swego czoła się nie da. Kazaniem i wikipedią się nie wypełni tego zadania homo sapiens. Do tego trzeba KULTURY. Od niej (dopiero) zalezy przyszłość człowieka.

"Papież widzi człowieka jako „koronę” wszystkich działań, cel i sens kultury. Podkreśla, że człowiek – jako twórca kultury – powinien przyjąć za jej fundament trzy podstawowe wyznaczniki: prawdę, dobro i piękno. Relacja pomiędzy kulturą a prawdą jest podstawowa. Dobro oznacza odpowiedzialność za prawdę, którą określa godność osoby. Piękno jest powołaniem zadanym przez Stwórcę wraz z darem talentu artystycznego; jest uwarunkowane prawdą i dobrem. Praca ludzka stanowi także cząstkę kultury. Człowiek, zarówno przez pracę, jak i poprzez kulturę, bardziej staje się człowiekiem. Człowiek – jako twórca kultury – powinien zharmonizować wartości cywilizacji kulturowej z zasadami sumienia. Człowiek jest nie tylko twórcą kultury, ale także jej adresatem... Jan Paweł II podkreśla moralny wymiar kultury w płaszczyźnie narodu i ojczyzny. Jego zdaniem, kultura jest „spoiwem narodu...". Bo naród istnieje “z kultury” i “dla kultury” (W-wa, 1987). "Istnieje podstawowa suwerenność społeczeństwa, która wyraża się w kulturze narodu. Jest to zarazem ta suwerenność, przez którą równocześnie najbardziej suwerenny staje się człowiek” ( W UNESCO, 1980)

Wiem i się mądrzę, bo wyczytałem to wszystko u Papieża-Polaka - i wszystko, co potrzebne, by rozumie Strachówkę, Kościół i świat. Wszystko to, co napędza współczesny Kościoł Święty Katolicki Apostolski w świecie współczesnym - ma żródła doktrynalne i duszpasterskie w Soborze Watykańskim II. I w ogólnym wykształceniu, dostępnym w kulturze (nauce, sztuce, z udziałem mediów wszelakich). Pointa na dzisiaj - W STRACHÓWCE NA CMENTARZU W STULECIE "N" TRZEBA MÓWIĆ O PLUT. CZERWIŃSKIM. Każdy z nas, świadomych mieszkańców, tworzy, albo niszczy kulturę, od stosunku do prawdy poczynając. Prawda o naszej kulturze i narodzie jest zakorzeniona w naszej ziemi.

"Skoro ziemia ojczysta stanowi nieodzowną przestrzeń istnienia i bytowania wspólnoty ojczyźnianej, to patriotyzm jako miłość ojczyzny, miłość wspólnoty musi też wyrażać się poprzez jej afirmację. Szacunek dla ziemi ojczystej jako dobra wspólnoty wiąże się z szerokim spektrum działań mających na celu zagwarantowanie jej wolności i bezpieczeństwa, kultywowania i rozwoju tkwiących w niej wartości (KB)".
„Na odchodnym całuję tę ziemię, z którą nigdy nie może rozstać się moje serce... Pocałunek złożony na ziemi polskiej ma jednak dla mnie sens szczególny. Jest to jakby pocałunek złożony na rękach matki — albowiem Ojczyzna jest naszą matką ziemską. Polska jest matką szczególną. Niełatwe są jej dzieje, zwłaszcza na przestrzeni ostatnich stuleci. Jest matką, która wiele przecierpiała i wciąż na nowo cierpi. Dlatego też ma prawo do miłości szczególnej” (JPII)"  (tutaj)

Czy można w Strachówce mówić o Ojczyźnie, człowieku i Papieżu bez Cypriana Norwida? NIE MOŻNA! "Jan Paweł II miał głęboką świadomość, że jego pontyfikat papieża Polaka wyrósł z historii Ojczyzny i Kościoła na polskiej ziemi. Uważał, że spełniając najwyższy urząd w Kościele, winien czerpać z doświadczenia wyniesionego z Polski i odwoływać się do jej historii i kultury. Był przekonany, że jego posługa następcy Piotra może przyczynić się również do rozwoju kultury polskiej oraz jej związków z kulturą europejską i światową. Niewątpliwie tak było, o czym świadczy, na przykład, wzrost zainteresowania opinii publicznej postacią Cypriana Kamila Norwida...

Jan Paweł II posługiwał się tą myślą Norwida zarówno przemawiając do ludzi kultury jak i do środowiska robotników. Ukazywał wewnętrzny związek pomiędzy religią, kulturą i godnością człowieka, służący rozwojowi człowieczeństwa. W Tarnowie podczas spotkania ze środowiskiem polskiej wsi, mówiąc o potrzebie dowartościowania pracy na roli i twórczości ludowej, przytoczył fragment z Epilogu Promethidiona: „Podnoszenie ludowych natchnień do potęgi przenikającej i ogarniającej Ludzkość całą – podnoszenie ludowego do Ludzkości… – winno dokonywać się zdaniem Norwida – przez wewnętrzny rozwój dojrzałości”.

Papież mówiąc do zgromadzonych rolników, dodał także inne słowa poety (z Pismo), że rolnik „jedną ręką szuka dla nas chleba, drugą zdrój świeżych myśli wydobywa z nieba”. Blisko milionowa rzesza ludzi zaczęła klaskać. Papież tak to podsumował: „Bardzo dziękuję za te oklaski dla Norwida. Wiele doznał on cierpienia w życiu, wygnanie. Raduję się, że dzisiaj oklaskuje go polski świat rolniczy […] za jego mądrość, za jego wielką, chrześcijańską, ojczystą, narodową mądrość” (tam też byłem, wsłuchiwałem się i wpatrywałem - z wzajemnością - bo chciałem lepiej zrozumieć włąsną Matkę Helę ze Szucina, jakby koleżankę św. Karoliny Kózkówny, tutaj).

Czy nasz proboszcz dojdzie w kazaniach dni najbliższych świętowań do samoświadomości Jezusa? Głębiej się nie da. Bez tego zaś, niczego się nie rozumie w zakresie wiary i rozumu ludzi religijnie wierzących, którzy chcą kontemplować prawdę. Bez wspólnoty wiary i rozumu w kulturze, czyli dialogicznych, świętowanie i duszpasterstwo są ułomne, czyli czegoś ważnego im brakuje.

Dawniej nikt by tak o sprawach religijnych (i Kościele) nie myślał, ani pisał. Nauczeni byliśmy słuchać tylko i milczeć. Od spraw kulturowo-kościelnych byli tylko „oni”. Nie „my”. No ale był Sobór Watykański II. Samoświadomość ludzi wolnych, wychowanych we współczesnej kulturze (wiedzy itd.) rozpędza się, ogromnieje. Wbrew uprzedzeniom naszej chierarchi różnych szczebli nie zagraża Kościołowi. Wręcz przeciwnie. Samoświadomość Jezusa (czyli On Bóg Żywy w Trójcy Jedyny) czeka, aż się z Nim zjednoczymy.

Jak mówić o tych, którzy na naszym cmentarzu, bez plutonowego Józefa Czerwińskiego i tych, którzy zginęli w 1939-1945. Jak – bez wspomnienia wszystkich księży związanych z naszą parafią, aż po – jakby pierwszego Apostoła – księdza Hilarego Jastaka!
Jak mówić o odzyskaniu niepodległości przez Polskę przed stu laty, nie wymieniając ich i kombatantów AK i Solidarnosci RI z 3 Maja 1981?
Ale jak mówić o Solidarnosci, od której zaczęło się wyzwalania naszej świadomości, tożsamości… opartych na godności i polskości nie mó1)iąc o Wotach Wdzieczności, które jeszcze niedawno stały na ołtarzu Boga i Pojczyzny w naszej Stachowskiej świątyni?!

Co i jak mówić przy odsłanianiu (poświęcaniu) tablicy upamiętniającej STULECIU OSP w Strachówce, tablicy na ścianie sali-świetlicy-budynku, w której 3 MAJA 1981 założyliśmy, my-Polacy-mieszkańcy Strachówki NSZZ SOLIDARNOŚĆ, dzieki czemu możemy świętować NIEPODLEGŁA OJCZYZNĘ I WSZYSTKICH JEJ I NASZYCH ŚWIĘTYCH. Naszych, znaczy gminnych. Gminno-parafialnych w tzw. wspólnocie lokalnej, samorządnej od 1990 roku!

No dobrze, ale co Słońce ma do tego? Skoro Bóg nawet nie wystarczy do rozjaśnienia wiary i umysłów naszych (mieszkańców gminy) to trzeba zapalić Słońce. Jasne?

Chcę wskazać, bez osądzania i ferowania łatwych wyroków, że jest korzeń zła między nami, w naszej współczesnej AD 2018 gminie, parafii, diecezji (aż popolitykę państwa). Korzeń zafałszowani naszej (nie)świadomości, które rzutuje na nasze społeczne zachowania (może i osobiste wielu).
Nie byłoby pierszej części rozważań, gdy wszystko u nas było w pełnym świetle. Mrok – chura ciemności – spowija nasze umysły, pamieć, tożsamość, świadomości. O samoświadomości nie ma nawet co mówić. O, nie skończona dziejów jeszcze praca, Nie przepalony jeszcze glob sumieniem!… A w innym miejscu Mistrz Norwid napisał „Nie za sobą z krzyżem Zbawiciela; ale za Zbawicielem z krzyżem swoim”, co nagłośnił na świat cały Papież-Polak, także w wiekopomnych peanach nie tylko na cześć SOLIDARNOŚCI, ale także wielkiego czynu ROKU 1989 w Polsce i Europie!

Kto nie czyta Papieża JPII (i soboru), nie wie, tym bardziej nie rozumie, że to wszystko stało się także w STRACHÓWCE. Słońce jest u nas zakryte, zaćmione naszą ignorancją kulturową. Z tej ignorancji sami sobie spłątaliśmy umysły, poizbawili odwagi myślenia i życia w otwartym dialogu. W dialogu i wspólnocie – po prostu. Żyjemy w zakłamaniu, ale oddaliliśmy takie myślenie od siebie za siedmiomilową górę. W przemilczanie. Piszę na Berdyczów.

W Berdyczowie chowają się przede mną biskupi, kurialiści, dziekan, proboszcz, szkoła z DyrKa i nauczycielami, samorządowcy… Daremno ich pytać o znaczenie Solidarnosci w gminie i Wotów Wdzięczności na ołtarzu, dlaczego wspólnota lokalna wyparła się na Soto lat kawalera Virtuti Militari za obronę Ojczyzny przed bolszewikami, dlaczego odbyły się Światowe Dni Młodzieży u nas, a kuria ich nie chiała i przeszkadzała… Wszystko ma chyba wspólny korzeń – brak odwagi cywilnej. Aby pytać i dyskutować o wszystkich naszych sprawach PUBLICZNIE. Aby wprowadzić te sprawy pod obrady rad wszelakich samorządnych (ponoć) mieszkańców i obywateli (pracowników, parafian, członków stowarzyszeń i partii, z których tylko jedna dzisiaj się afiszuje wśród nas, ale za to najmocniejsza i rządząca, czyli mająca wszystkie instrumenty do zmienianie wszystkiego nieomal).

Co się porobiło z odwagą współczesnych Rodaków? Pytam w kontekście roku 1920, i 1939-45, i 1980/81!
Podległość pzostawiła straszne brzemię. Kiedyś podległość państwu jedynie słusznej partii PZPR i jej nomenklaturze w Strachówce i na wszystkich wyższych szczeblach. Dzisiaj najbradziej chyba podległość księdzu, w ich mniemaniu Kościołowi, z którym o niczym się nie dyskutuje, tylko słucha, wykonuje (rozmawiając za plecami, w rodzinach i wśród dobrych znajomych, ew. w anonimowo w Internecie). Rządzą niepisane prawa kulturowo-polityczne jakieś Polską naszą kochaną Ojczyzną 2018.

Antropologiczne skutki są straszne – autocenzura i zakłamanie życia społeczno-publicznego. Dla niektórych stało się to drugą skórą, drugim obliczem, drugim sumieniem, (nie)pamiecią i (nie)tożsamoscią. Czy mówię prawdę? Przemilczanie będzie odpowiedzią.

Antropologiczne skutki? Deprawacja – czyli pozbawianie (umniejszanie) godności. Kształt i forma naszych uroczystości, scenariuszy, programów, LITURGII… tworzonych, reżyserowanych, pisanych, sprawowanych w granicach owej zniekształconej wyobraźni (zniewolonego myślenia), nie tylko ksiąg nakazanych prawem kanonicznym (Watykanem). Bóg Żywy… ale u nas ocenzurowany!
Bo tylko wolny człowiek wszystko tworzy na miarę swoich możliwości twórczych. Wolność trzeba potwierdzić czynem, czynem jest także publiczny dialog!

Kto odpowie wieczności w nas? Wiecznej prawdzie, wiecznej godności? Kto odsłoni słońca? Kto pozwoli się prowadzić Duchowi Świętemu, nie przykrawanemu do okoliczności? Przed nami-Strachówkę stoją wielkie wyzwania. Ba misja. Powołanie by być świadkami prawdy w całej kulturze, dialogiem we wspólnocie nie tylko ze sobą, ale światem całym i wiecznością.

***

ŚWIADOMOŚĆ JÓZEFA K I STRACHÓWKI

               /strumieniem wieczności płynie w nas/

czym jest i jak to (on/ona/ono) działa
czy się ją ma czy się nią jest
kto nie myśli ani się do niej zbliży
aby być sobą świadomym człowiekiem
osobą podmiotową bardzo
świadomie spełniającą swoje czyny
a one dalej każdą i każdego współtworzą

najlepiej poznałem Jezusa
nie z samej lektury Ewangelii (i kazań)
ale z rozmyślania
nad jego samoświadomością
apologetyka tak ma
największy dar religijności rozumnej

gdy się we mnie TO COŚ nie obudzi
duchem całości w jedności natchnieniem
w skrócie mówiąc duchem (duchowo)
nie ma mnie prawie
oprócz cielska starego słabościami
aż nagle… i wtedy siadam i piszę
Trzy Kropki mną piszą w ciąg liter i sensu

pamięć nie wystarczy do tego
faktów sytuacji osób pięknych historyjek
można je (każde) owinąć w pazłotka
ale tak historia ani się dzieje
ani tak jej przekazać się nie da
musi być osnowa sens narracji
nikt pod Korosteń nie jechał przypadkiem

nie dla pazłotek rzuciłem się na ustrój stary
w pojedynkę na wiosnę 1981 w dniu 3 Maja
nie o faktach pamięci mówiłem ludziom
mieszkańcom gminy w sali OSP w Strachówce
ale o świadomości narodowej i godności
i w każdym domu i chałupie powtórzyłem

rozumieli to Polacy przed wrednym PRL-em
szlachetny człowiek nie mógł żyć inaczej
w Ojczyźnie której szczęście nieprywatne nigdy
jest i nie jest tylko procentem życia ludzkości
w szczęściu pokoju godności pięknie prawdzie
tak nauczał Norwid swoje pokolenie (1821-1883)
wczytując się w świadomość Sobieskiego Króla

wcześniej konfederaci śpiewali i poeci
że Bóg ich i naszych ojców dziś też jest nad nami
że nie będą (nawet) z królami w aliansach
w sojuszach tronu i ołtarza układach dla władzy
dla zachowania godności żyje człowiek
ale najpierw siebie i oną trzeba poznać

nie ma niepodległości z podległymi ludźmi
którzy ciągle objawić siebie się boją (i nie chcą)
chowają siebie i rodziny w pazłotka
byle się nie odsłonić samoświadomością
byle nie być jako bogowie na obraz
tego Jedynego w Prawdzie Trójcy Jedynej

tak po trzykroć świadomość nas tworzy
skąd dokąd i dlaczego
jaką drogą-prawdą-życiem jesteśmy
przyjmując dar wolności świadomie
we wspólnocie innych osób
stan wojenny mnie zrobił katechetą
aby być z polską młodzieżą na zawsze
w miłości do...

marksizm zabił w Polakach rozumienie siebie
wszyscy byli tylko masą-ludem-ludowością
wypadkową woli rządzących i ich ideologii
stosunków produkcji i obojętnością na świat inny
bez świadomości siebie korzeni rodziny Ojczyzny
materia tak ma inaczej nie może
zarządzana jednopartyjnie przez wodza
podległa zawsze komuś wtedy Moskwie
nie w Unii Europejskiej z wszystkim wadami
ale jednak na wolnej osobie ufundowanej
taką kulturę tam i nasi współtworzyli Mistrzowie
siebie w nas wnieśli i w całą kulturę ludzkosci

Norwida nazwał Polak-Papież
niewątpliwie z pełną samoświadomością
jednym z największych i w pełni chrześcijańskich
myślicieli naszej wspólnej Europy (i świata całego)
od której co rusz partia prywaty chce nas odspawać
czyli i od Norwida Papieża i kultury osoby wolnej
znów podporządkować i to się może komuś udać
jeśli nie będzie w nas świadomości odważnej
odwagą myślenia i kontemplowania prawdy
jeśli nie pójdziemy pod prąd na Korosteń

świadomości Strachówki gminy i wsi nie ma
jest świadomość osób obywateli w pełni
którzy już się znają na ile mogli
na ile pracowali w pocie swego czoła
ile się zachowało w archiwach poznali
o ile chcę żyć we wspólnocie dialogicznej
bez dialogu wspólnoty nie ma (ani Kościoła)

można poznać księdza Hilarego Jastaka
i honory oddać plutonowemu Czerwińskiemu
tablice im postawić wmurować w kościelne mury
ale bez świadomości zawsze dialogicznej
i wspólnoty dobrowolnie przyjmującej ów dar/dary
nie ma nas i Rzeczypospolitej Prawdziwej
pozostaniemy tylko punktem na mapie

czy obchody stulecia kolejnego
będą tylko uroczystością publiczną
w kościołach na placach salach cmentarzach
czy będziemy siebie znali
także z pomocą książki Andrzeja Króla (od scalania)
jego i Jackowskich rodziny w II RP
w czynach chwalebnych opowiedzianej HISTORII
czyli wieczności w nas

ps
książka o miłości do Annopola i Strachówki
do Polski i Kościoła jest białym krukiem
z niej zmartwychwstał plutonowy Józef Czerwiński
inni i obraz życia tutaj w II RP czekają jeszcze
i jak Polskę Duch Polski zawsze Wolnej w niektórych
przeprowadził przez strasznę wojnę
i jak prowadzi Solidarnością do wolności w godności
nawet jeśli Wota Wdzięcznosci za to samo-rządne
proboszcz wyniósł (czasowo) z kościoła

(środa, 31 października 2018, g. 9.40) TUTAJ- Zjednoczeni w Duchu

Post Scriptum właściwe z pewnego wykładu, pt.:

Jana Pawła II rozumienie pojęcia „kultury prawdziwej”

Zrozumienie tego określenia wymaga przywołania dwu głównych tradycji myślenia o kulturze. W myśl obydwu kultura jest właściwym jedynie człowiekowi kształtem życia. W obydwu też specjalną rolę w nadawaniu życiu ludzkiego kształtu odgrywa z jednej strony kultura duchowa, najczęściej interpretowana jako nauka, sztuka, religia, język, z drugiej strony – moralność.
Różnica obu tradycji wynika ze sposobu rozumienia, co oznacza kształt życia „właściwy człowiekowi” – z tego, jak rozumiany jest tu człowiek i właściwy kształt jego życia.
Różnica obu tradycji wynika ze sposobu rozumienia, co oznacza kształt życia „właściwy człowiekowi” – z tego, jak rozumiany jest tu człowiek i właściwy kształt jego życia.

Pierwsza z tradycji zakorzeniona jest w źródłowym znaczeniu słowa „kultura”, dotyczącym „uprawy” (najpierw jedynie ziemi, później także ducha), i tu kultura jest procesem i efektem „uprawiania człowieczeństwa” – zarówno w sensie  racy nad własnym człowieczeństwem, nad człowieczeństwem poszczególnych jednostek, jak i nad ludzkim wymiarem społeczeństwa.
Człowiek w świetle tej tradycji jest jedyną istotą, która w trudzie doskonalenia nadaje swojemu życiu, a poprzez więzi i stosunki międzyludzkie także życiu swojej społeczności, określony kształt, kształt „ludzki”. Jest więc twórcą kultury. Dzięki jego wysiłkom poziom „uczłowieczenia” i jego samego, i tych wśród których żyje, i wytworów służących tej pracy, a więc świata, w którym żyje, wzrasta. Realizacja tego procesu wymaga świadomej aktywności, trwającej przez całe życie pracy nad sobą i nad „uczłowieczaniem” świata. Jest to praca, która zmienia ten świat w miejsce coraz bardziej sprzyjające rozwojowi człowieka, rozwojowi rozumianemu osobowo – dążeniu do prawdy o człowieku i świecie, do dobra i piękna, spełnianiu siebie w miłości jako byciu darem, służeniu dobru wspólnemu, w kontemplowaniu i chwaleniu Boga, w podejmowaniu z radością swojego powołania.

Druga tradycja, osadzona w antropologii kulturowej, również przyjmuje, że kultura jest kształtem życia człowieka, obejmującym wartości, wzory i normy, jakimi człowiek się kieruje, zachowania i działania, jakie realizuje, oraz wytwory tych zachowań (ich treści i formy). Akcentuje jednakże, iż kultura jest kształtem życia właściwym dla danej grupy czy społeczności, to znaczy cechującym tę grupę, a więc będącym podstawą jej tożsamości, czynnikiem integrującym, pozwalającym zrozumieć jej historię i współczesność poprzez jej dorobek i racje działań podejmowanych przez jej członków.
W tym ujęciu kultura, jako świat zachowań i wytworów człowieka, sposobów jego myślenia i działania, określa go, składa się na jego „wizerunek”, wyjaśnia i uzasadnia jego sposób i styl życia. Wielość sposobów życia różnych grup prowadzi do wielości kultur, a społeczna świadomość wielości kultur i uznanie ich równoważności – do szukania możliwości porozumienia między nimi i budowania warunków dialogu.
Człowiek jest przez kulturę zewnętrzną kształtowany, ponieważ żyjąc zgodnie z przyjętymi normami, wzorami, wartościami, wzrastając w otoczeniu wytworzonym w procesie „uczłowieczania się” jego społeczności, wychowywany w rodzinie, pozostający pod wpływem oddziaływań różnych
środowisk, przyjmuje określony sposób życia za swój. Staje się członkiem kultury swojej społeczności i czasu.
Te dwa ujęcia w istocie są komplementarne, dopełniają się i uzupełniają.” (w pdf. 

apcz.umk.pl/czasopisma/index.php/PCh/article/download/PCh.2014.020/5574)

Nie uważacie Kochani PT Rodacy-Współmieszkańcy gminy Strachówka, że skoro jestem jeszcze żyjącym Waszym kolegą nauczycielem-katechetą, świadkiem i aktywnym uczestnikiem całej Polskiej Drogi Wolności po komunizmie, na naszym terenie – Ziemi Norwida i Cudu nad Wisłą - a także z racji wykształcenia, należałoby wykorzystać mnie jako kapitał społeczny do dyskusji otwartej-publicznej i rozwoju naszej tzw. wspólnoty lokalnej? W jakichś uwspółcześnionych wersjach obiadów czwartkowych (albo przywróceniem "Gminnych Spotkań oświatowych" z pierwszej kadencji, albo "Spotkań Trzech Króli" z różnych rejonów myśli) w salonach samorządowych, kościelnych, szkolnych, ew. prywatnych... Moglibyśmy zacząć od wspólnej lektury kluczowych tekstów! Żeby choć nabyć wspólnego języka, pojęć kluczowych dla współczesnej kultury... Można by zapraszać gości (ksiądz proboszcz musi mieć wielu mądrych kolegów... w diecezji). Bez dialogu nie ma wspólnoty, bez wspólnoty nie ma Kościoła, kultury itd. itp.

Mówił i o tym Papież-Polak na krakowskich błoniach. Tam też byłem, słuchałem, uczestniczyłem, przeżywałem (jak pod kościołem Świętego Krzyża, w stolicy,  w 1987, i innych podobnych z Nim zgromadzeniach). Można odrzucić, ale bierze się na siebie grzech zaniechania, tak to się nazywa w katolickiej mowie (nauce), nieprawdaż. Brak dyskusji (dialogu) zahamuje nasz rozwój społeczno-kulturalno-duchowego.