Mój realizm

Mój realizm i rachunek dobra idą w parze. Są wprost uzależnione.

Jezus z Nazaretu nauczył mnie patrzenia na świat. To, co dzięki Niemu zobaczyłem i odkryłem otwiera mnie na dobro bardziej niż na zło, brzydotę i grzech.
To, co poznałem w ciągu długiego świadomego, świadomie poszukującego życia jest ogromnym skarbem. Zwłaszcza w dzisiejszym medialnie skrzywionym (spłaszczonym) pop-kulturą świecie. Przykład? W mediach (pop-kulturze politycznie nie tyle poprawnej, co zafałszowanej) związki homoseksualne to taka sama "norma" jak zwyczajna normalność, a dla ogromnej większości ludzi i ich zdrowo-rozsądkowego osądu to margines lub wyjątek, który ma prawo się zdarzyć jak w każdym wielkim zbiorze. Ma prawo się zdarzyć odchylenie od normy. Krzywa Gaussa. Mają prawo czuć się bezpiecznie, a nawet według najwyższych norm etycznych, mają prawo być kochani i czuć się kochanymi. Ale nikt nie ma prawa (nie mają prawa) oczekiwać, że te odstępstwa staną się regułą. To jest wprowadzanie rachunku absurdu i nieprawdo-podobieństwa do zwyczajnego życia. To jest niszczenie kultury człowieka w globalnym świecie. Czyli niszczenie świata. Rodzaj samozagłady.

To, czego się dowiedziałem o świecie i człowieku z Bogiem (w pojęciu biblijnym) jest częścią mnie. Zabieram tę "całość" widzenia i sensu, gdziekolwiek jestem. Hipotetycznie także w miejsca ogromnych katastrof, klęk żywiołowych, do pracowni i laboratoriów naukowych, a nawet w światy równoległe i za-światy. Nie znam innego człowieka. Nie znam innego świata człowieka, ani jego kultury, w najwyższych przejawach i rozumieniu. To jest mój realizm i rachunek dobra. Największego dobra, jakie poznałem. Miłość, aż po śmierć za drugiego człowieka. DOBRO W ŚWIECIE CZŁOWIEKA JEST AŻ TAK REALNE! DOBRZE, ŻE JESTEŚ. JESTEŚMY ZBAWIENI OD ZŁA, OD GRZECHU, JEŚLI UWIERZYMY, TO ZNACZY, JEŚLI PRZYJMIEMY TEN DAR, JEŚLI STANIEMY W PRAWDZIE O ŚWIECIE ZBAWIONYM, JEŚLI SAMI NIE CHCEMY STAĆ SIĘ BOGAMI DLA INNYCH I SIEBIE SAMEGO!

Mój realizm nie zna granic. Jeśli w poszukiwaniu prawdy drogi wiodą do biskupa, Watykanu, Prezydenta RP, czy w jakieś inne rejony, równie wysokie, lub "rzeczy innej, której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie, równie niewinnej", to pójdę. Do Boga samego. Taka jest przecież GODNOŚĆ OSOBY LUDZKIEJ. Nieograniczona, jak Boga samego, na Którego obraz została stworzona. Którego obraz zawiera. W sobie nosi. Jeśli tej samo-świadomości i wysiłku nie zaniedba (jakby napisał R.Ingarden).

Mój realizm nie stawia barier, nie dzieli ludzi, nie wyklucza nikogo. W sprawie Rzeczpospolitej Norwidowskiej jestem za jak największym uspołecznieniem, na całą Polskę i umiędzynarodowieniem, na całą Europę i świat. Wieszcz, jak prorok - jest dobrem wspólnym. Rzeczpospolita? Z samej nazwy jest rzeczą powszechną, "pospolitą", wspólną.
Dobrze, że gmina jest w programie promującym partycypację publiczną w projekcie "Decydujmy razem". Śmiało piszę z wielkich liter "Decydujmy Razem". W Strachówce nawet w dwójnasób - bo i rzecz-pospolita i partycypacja. Żeby to dobro dostrzec i nim się cieszyć, wystarczy rozszerzyć swoje myślenie. Swój katolicyzm, swój światopogląd, swoje rozumienie siebie, Polski, świata. Trzeba nam wszystkim pójść o krok dalej, nawet dalej niż Szkoła Ucząca Się i Edukacja Przez Całe Życie. A święto nasze będzie trwało bez końca - jak mawiał śp. brat Roger Schutz, założyciel ekumenicznej wspólnoty w Taize. Dopowiadał zarazem, że prostota życia, zaufanie, gościnność i przejrzystość są najlepszymi sposobami jego ucieleśnienia.

L.Miller powiedział na ich dzisiejszym "lewicowym" zjeździe coś, co napisałem sobie w swoim "katolickim" notatniku 20 lat temu, że partia powinna powstawać z konkretów życia publiczno-narodowego. Myśl taka wtedy mi przyszła, bo uświadomiłem sobie powinność moralną dziękczynienia za fakty, które zdarzyły się w życiu współczesnych Polaków: Jan Paweł II, Solidarność, upadek komunizmu i odzyskanie niepodległości (1989). Myśl przyszła pewnie w związku z intensywniejszym procesem życia wewnętrznego nawet w pracy samorządowca, pod wpływem obrazu w TV ze spotkania w Domu Literata w Warszawie z Czesławem Miłoszem i recytacją fragmentu jego utworu "dlaczego nie śpiewamy hymnu dziękczynienia...?". Na ekranie mignęła mi także postać Andrzeja Madeja. Jego obecność tam, gdzie poruszano temat dziękczynienia, zapamiętałem równie mocno, a może jeszcze bardziej. On jest większym piewcą dziękczynienia, nawet od Miłosza, Herberta i innych poetów.

Wtedy zrodził się we mnie pomysł na Partię Dziękczynienia - w gabinecie wójta I Kadencji gminy Strachówki (dzisiaj jest w nim sekretariat).

Taki jest mój realizm. Nie stał się on - niestety - realizmem mojej gminy, ani Polski.
Gdybym codziennie nie zastanawiał się, czym jest dobro i dziękczynienie, i jaką rolę pełnią w "ludzkim" świecie człowieka, oraz, gdybym nie modlił się "zawodowo" w tym duchu dwa dni w tygodniu we wspólnocie z uczniami (chyba z większością), byłbym gorszym człowiekiem. Jeszcze gorszym - pewnie dopowiedzą moi oponenci :)

Rachunek dobra

Wielki pokój i wypełnienie przychodzi na mnie po skończeniu i opublikowaniu postów. Tak było także wczoraj. To jakbym proklamował wyznanie wiary, albo bardzo ważny testament. Mój testament, ani nowy, ani stary, choć taki, który mógłby być ostatecznym. Zrodzony i zbudowany na obydwu pisanych z wielkich liter - Nowym i Starym.

Modlitwa wieczorna, kradziona telewizji, ma wiele do zaoferowania. Że np. cisza daje prosty początek podmiotowemu aspektowi wiary. Tylko wolitywno-pamięciowy nie starcza. Wola może przekładać się na posłuszeństwo, dając impuls codziennej (lub częstej inaczej) modlitwy. Uruchomiona przez podmiot pamięć posłusznie wyrecytuje znane teksty modlitewne. Ale gdzie jest rozum i samoświadomość w tej tradycyjnej metodzie?

Praktyka rachunku sumienia na koniec dnia jest lepszym mechanizmem życia wewnętrznego, zmusza do intensywniejszego użycia rozumu. Ale ma też inne konsekwencje antropologiczno-teologiczne. Ustawia, polaryzuje relacje między mną a Bogiem głównie w płaszczyźnie zła, słabości, winy, grzechu. Także oczywiście przebaczenia, uwolnienia od grzechu, czyli zbawienia. Niewątpliwie.

A jednak w moim życiu ważną cezurą stało się przejście z rachunku sumienia na rachunek dnia, który głównie koncentruje się na dobru. Kiedy szukam początków i zrozumienia tego przejścia, to lokowałbym je w lekturze św. Teresy z Avila, spotkaniu Andrzeja Madeja, OMI i mojej katechezie. Teresa pokazała, że Bóg jest bardzo na co dzień, a nie tylko w procesji Bożego Ciała i innych świątecznych obrzędach i zwyczajach. Szkoda, że jej prosta recepta, "wystarczy 15 minut dziennie modlitwy myślnej, aby osiągnąć świętość" nie jest szerzej popularyzowana. Andrzej? "Dobrze, że jesteś" - to jeden z jego pierwszych tomików. Katechezy? Co was dzisiaj dobrego spotkało? Najpierw uczniowie mówili, że nic, by podprowadzeni pod światło, odkrywali skarby.

Rachunek dobra powinien być jawny. Dobro broni się samo. Dlatego się ujawnia, a nie chowa przed nami. Dlatego zbawienie jest ofertą (darem) dla wszystkich. Coś jednak pozostaje dla nas do zrobienia. Uznać i wyznać.
Ot, prosty przykład. Dajmy na to, że uczestniczymy w jakimś zdarzeniu (spotkaniu, konferencji, forum, szkoleniu...). Każdy dostaje (otrzymuje darmowo i na swoją miarę) jakieś odwzorowanie zdarzenia i unosi w sobie. Każdy dostaje nawet gotowe formuły pojęciowo-językowe zapisujące zdarzenie. Katastrofa następuje zaraz potem. Nie troszczymy się wystarczająco o dar. Nie staramy się wiernie przechować (choć w glinianym naczyniu). A kiedy z obowiązku, powinności, lub na czyjąś prośbę staramy się zrobić notatkę do publikacji (objawienia) - to zaczynamy szukać swoich własnych słów i pomysłów na zrelacjonowanie sprawy. Nieszczęście. Niewierność nieuświadomiona i niezamierzona. Przecież dostaliśmy lepszą, najlepszą formę i formuły. Dlaczego kopiecie swoje sztuczne cysterny, kiedy dostaliście dostęp do źródeł? Wystarczy nie przepuścić między palcami wody życia. Światła?

Grażyna pojechała na Subregionalne Forum partycypacji publicznej w ramach "Decydujmy Razem", ja pracowałem w domu. To jest praca! Jezus z Nazaretu też nie miał umowy o pracę, ani wynegocjowanych warunków płacy. Żadnej płacy. A pracy?!

Zająłem się dzisiaj z rana sprawą wynikającą z korespondencji z Lucy i jej Lincoln, Nebraska, USA. Częścią tej duchowo-kulturowej wymiany (dialogu dwóch cywilizacji) stali się i są uczniowie ze szkół św. Teresy, tam, i Rzeczpospolitej Norwidowskiej, tu. Między dorosłymi padło pytanie o RRN, czyli Ruch Rodzin Nazaretańskich, znany w Ameryce jako FNM, The Families of Nazareth Movement.

Chciałem odpowiedzieć na pytanie o RRN/FNM najlepiej, jak umiem. Niestety, nie udało się sporządzić rachunku dobra. Wysłałem maile do dwóch księży, odpowiedzialnych, każdy w innym zakresie, za Ruch oraz do pary animatorów diecezjalnych. Adresów nie musiałem szpiegować. Wziąłem z oficjalnej strony archidiecezji. Od 4 stycznia nie dostałem odpowiedzi. Wstyd mi przed Lucy, Nebraską i kościołem w USA. Nawet przed świętą Teresą, która patronuje parafii i szkole w Lincoln, oraz Ruchowi. Ona mogła prowadzić "życie ukryte", łaska - nie.

To, co wiedziałem, oraz fakt braku odpowiedzi opisałem w mailu do Ameryki. Muszę jednak odpowiedzieć jednoznacznie, z całą szczerością i wiedzą, jaką uda mi się zgromadzić. Nie spocznę, to nie tylko sprawa prywatnej korespondencji paru osób. To sprawa jasności i jawności w Jednym, Powszechnym i Apostolskim Kościele. Jeden jest Bóg, Prawda, jedna jest wspólnota szukających sprawiedliwości i zbawienia.

Napisałem dzisiaj do biskupa, który jest pełnomocnikiem Episkopatu Polski do spraw Ruchu RN. Zdałem sprawę. Jeśli on odpowie, że mam poprzestać, tak odpowiem Lucy i moja rola się skończy.

Rachunek dobra jest wymagający moralnie. Prawda nie jest niczyją własnością. Upominam się o nią w życiu tzw. wspólnoty lokalnej żyjącej w Strachówce, w szkole i całej Rzeczpospolitej Norwidowskiej (choćby głośnej "Krzywdy" dawnych mieszkańców tzw. Wspólnoty Mieszkaniowej w budynku gminnym, doktora z Jadowa...), w powiecie, Polsce, w kościele lokalnym i powszechnym. Nie możemy milczeć w sprawach publicznych (świeckich i kościelnych). Każdy z ochrzczonych otrzymał udział w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Jezusa z Nazaretu. "Bądź wierny. Idź!".

Rachunek dobra musi w moim przypadku objąć i dziedzictwo Solidarności i bilans 30 lat katechizowania w Kościele Katolickim w Polsce. Staram się być wierny, od początku, do końca. Dopokąd idę.

Jesteśmy zbawieni

Życie się dzieje. Grażyna pojechała na posiedzenie komisji oświaty Rady Gminy. Zobaczymy, jaka wróci. Życie się dzieje, ale niektórzy nie chcą się mu poddać, ale chcą go sobie podporządkować. O nierozumni. To ma sens religijny, ostateczny. Bo albo się wierzy w prawdę obiektywną, albo tylko we własne plany. Boga w nich być wtedy nie może. Prawda się nie ukrywa - objawia. O-B-J-A-W-I-A.

Prawdy nie wymyślam. Odkrywam. Przyjmuję. Wiemy to od pierwszych początków. Masz tu wszystko, ale "Z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść". Tamci, pierwsi, nie mieli zakazu cieszenia się tymi owocami! Mieli tylko zakaz prywatyzowania owoców poznania dobrego i złego, dewastowania.

Piszę w kółko i na okrągło o tym samym. TAK JEST. To nie moje pisanie ma błyszczeć oryginalnością, tylko (intrygujące) piękno RZECZYWISTOŚCI. W miarę jak się przede mną odsłania i mi się daje (lub na odwrót), co już w samym zapisie przybiera formę aktu, zachwycam się i opisuję. Czy ktoś liczy i zarzuca powtarzalność aktów małżeńskich? Jestem zaślubiony prawdzie i rzeczywistości - bo się urodziłem, zapoznałem (pomyślałem) i zaakceptowałem. Powiedziałem jej Amen, Tak.

Nudzi mnie większość filmów, seriali, programów (śniadaniowo-kolacyjnych) i dyskusji, bo nie szukają i nie służą prawdzie, tylko swoim koncepcjom (celom, założeniom) - przeważnie komercyjnym, albo politycznym. Kto prawdzie służy, nigdy mnie nie nudzi. To widać, słuchać i czuć od razu. Artystyczne, naukowe, prawdziwie religijne działania "odpowiednie dając rzeczy słowo" nigdy nie nużą.

Komercyjnie i politycznie motywowane produkcje deformują obraz świata. Nadają prawa obywatelskie temu, co pato-logiczne: chorobom, defektom, zachciankom itd.itp. Kosztem tego, co normalne (logiczne): piękna, dobra, miłości, prawdy, normie...
Nie chcę i nie mówię, że choroba, wyjątek, odstępstwo od normy nie zasługuje na zainteresowanie i nagłaśnianie. Powiem zdecydowanie i wprost, wszystko, co istnieje zasługuje na zainteresowanie, a każda osoba ludzka zasługuje na MIŁOŚĆ. W każdej rzeczy możemy odkryć coś ważnego, istotnego, zasługującego na wszechstronne poznanie. W każdej osobie niepowtarzalną GODNOŚĆ.

Każda rzecz i każda osoba ma to, co ISTOTOWE I KONSTYTUTYWNE i to, co przypadkowe, zmienne. Chodzi mi TYLKO I AŻ, by nie mącić ludziom w głowach i nie tworzyć wrażenia, że wszystko jest tak samo ważne. Wyjątków nie róbcie regułą. Części - całością.
Żeby w ostateczności, to, co przypadkowe i zmienne nie decydowało o naszym obrazie świata, samego siebie, a dla ludzi wierzących, o ostatecznym sensie i przeznaczeniu (nie rozumianego wszak jak determinacja mechanistyczna).

Człowieku - JEST PRAWDA A TY JESTEŚ WOLNĄ OSOBĄ. Masz wolność poznania i cieszenia się tym, co istotowe, konstytutywne, ostateczne. W każdym miejscu i o każdej porze. To jest i musi być zawsze w każdej rzeczy i w każdym człowieku - bo są, bo istnieją! Zauważ, ciesz się! Niech cię nie osłabiają (nie okradają) ujęcia przelotne, resztkowe, chwilowe, wyjątkowe przemijającą wyjątkowością, śmieciowe wprost. WARUNKIEM JEST CHYBA ZNALEZIENIE S-T-A-Ł-E-G-O PUNKTU W SOBIE! Ale przecież to powinno być najłatwiejsze - jesteś sobą, swoim gospodarzem, podmiotem wszystkich swoich przeżyć świadomych. Znajdź siebie. Znajdź SIEBIE. Wejdź tam, bądź często.
Jesteś zbawiony. Stać cię na miłość emocjonalną i na miłość intelektualną. Zbawienie jest całościowe i nieprzemijające.

Życie się dzieje. Grażyna jest na posiedzeniu komisji oświaty RG. Oświata też się dzieje. I kultura się dzieje. Krąży na Facebooku Cyprian Norwid i jego Rzeczpospolita po Mazowszu i Polsce! Nie można żadnej z tych dziedzin nikomu podporządkować. Niczyim interesom. Ani osób, ani instytucji, ani organizacji. Oświata jest najbardziej narażona na podporządkowanie - państwu, samorządom, ideologiom, samo-rządcom. Ale i ona - dzięki dzielnym ludziom - potrafi się bronić. PAMIĘTAJMY, że w Strachówce musieliśmy bronić szkoły przed likwidacją, potem prawa do skorzystania z praw obywatelskich, by Grażyna mogła wystartować w konkursie na dyrektora (a wcześniej by doszedł do skutku konkurs z Emilą). PAMIĘTAJMY O WŁASNEJ HISTORII. PAMIĘĆ I TOŻSAMOŚĆ to punkty stałe jak fundament tej gminnej budowli.

Dzisiaj szkoła Rzeczpospolita Norwidowska rozsławia gminę i jest znana w województwie i dalej.

Ale nawet ta szkoła musi ciągle przypominać o swoim istnieniu i roli w społeczności lokalnej. Niepojęte! I to jeszcze przed nauczycielką tejże szkoły!! I przed innymi zorganizowanymi siłami niechętnymi uznać realia życia społeczno-publicznego!! O to poszło w sławetnym sporze o tzw. opłatek 16 grudnia w OSP. Przecie nie o zaszczyty, nie o uścisk dłoni prezesa, nie o "klapę, goździk, buźkę", o pokazanie się, ani poczęstunek. Nasze istnienie zawdzięczamy Stwórcy, rodzicom i własnym decyzjom życiowym, a nie życzliwym - lub nie - współmieszkańcom.
Chodzi o gminę! O DOBRO WSPÓLNE. O rozumienie wspólnoty lokalnej, samorządności, demokracji, oświaty, kultury... osoby człowieka i prawdy. O REALIZM, jako podstawy życia wspólnego. Jednym z przeciwieństw realizmu jest chciejstwo, mądrze zwane woluntaryzmem. "Bóg wam powiedział... ja sam będę was pasł, a INNY mówi... bierzcie i jedzcie to, co sami wymyślicie i co sami chcecie" - historia, która powtarza i rozgrywa się w życiu każdego z nas, nim wybierzemy Zbawienie.
My wybieramy inną eucharystię, która jest dziękczynieniem za to, co jest i co jest nam podawane. Wierzymy też w to, co wspólne i powszechne. W Rzeczpospolitą Norwidowską, budowaną na twórczości, życiu i związkach rodzinnych jednego z największych chrześcijańskich myślicieli Europy. To on stawia nam nieustannie pytania:
- jak być człowiekiem
- prawdy szukać w sobie
- jak kochać Boga
- co to jest Ojczyzna
To on zachwyca swoim zachwyceniem Polską wziętą tęczą zachwytu od zarania dziejów. Szukamy jej w sobie i dookoła. Zachwytu nigdy dość. Pięknem, dobrem, prawdą. Ale ich nie brakuje. Są na każdej rzeczy i w każdej osobie. Jesteśmy zbawieni. Włóżmy trochę pracy - Zmartwychwstaniemy.

Piszę, bo żyję. Piszę, nie żeby ubliżać, ale żeby bronić. Bronię prawdy. Bronię realizmu. To są bardzo realne fakty naszego życia wspólnego. One nas współokreślają, są materią naszego życia osobistego, rodzinnego, szkolnego, gminnego, religijno-kościelnego. Życie jest jednością psycho-cielesno-duchowo-biologiczno-naukowo-filozoficzno-teologiczno-prywatno-rodzinno-publiczno-samorządowo-zawodowo... Wewnętrzne rozdarcia tej jedności to objawy chorobowe (schizo...). Basta.

Czym jest Zespół Szkół w Strachówce i Rzeczpospolita Norwidowska dla wszystkich nieuprzedzonych (zaślepionych? zakłamanych?) osób jest proste i oczywiste. Szkoła i RzN są skarbem dla gminy, Mazowsza i dalej. Ci, którzy dla własnych interesów i ambicjonalnych skrzywień chcą im szkodzić - przechodzą, przechodzą, aż przeminą, przepadną w złej sławie. "Pozostanie poezja i dobroć, i więcej nic".

Prawda, intelekt lub pół (+ gnoti te auton)

Nawet kiedy podpieram się nosem, ostatkiem sił powiem "Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego i Jezusa...". Oczywiście, że wolę tę samą rzeczywistość wyznać i nazwać swoimi słowami, stosując język i wiedzę dzisiaj mi dostępną, ale gdy sił brakuje najłatwiej posłużyć się słowami i formułami, które dojrzewały wieki i są "uświęcone" kolegialnymi decyzjami pokoleń.
Taka jest moja wiara rozumna. Wiara i rozum są parą skrzydeł, które wyrosły mi w życiu dość długim. Wolę modlić się rzeczywistością ciszy wewnętrznej, niż słów powtarzaniem. Moja modlitwa jest nazywaniem rzeczywistości wewnętrznie mi danej, doświadczalnej i doświadczanej, zakorzenionej i zanurzonej w tym, co naturalne, kulturą dopełnione. Łaska buduje na naturze. Nieprawdaż? Nie buja w obłokach. Wciela się. Duch ucieleśniony, ciało uduchowione - oto, kim jest zjawiskowo doświadczany człowiek (doświadczalnie nam dany).

Dlaczego nie rozmawiamy o śmierci? Bo się jej boimy. Bo działa depresyjnie. Bo... nie wiemy, co powiedzieć. Szkoda, dochodzę do wniosku dzisiaj. Szkoda tych, którzy pomarli. Szkoda tych, którzy umrą. Czyli wszystkich. Rozumiem nauki mistrza (TM), że "nie można jej dać panować nad naszymi myślami. W imię miłości i dobroci." Ale w imię wiary i rozumu powinniśmy o niej sporo rozmawiać. Szkoda takiego wielkiego pola kultury. Jak przejmą je całkowicie np. szataniści albo inne sekty, gorzko pożałujemy.

Bo gdy - mogę mówić tylko o sobie - sobie i wam umrę, to cóż któż straci? Ja prawie nic, oprócz oddechu i krążenia i coś tam, coś tam. Wy? Też chyba niewiele, skoro nie chcecie o tym rozmawiać. Wyciągam tylko wnioski z waszego milczenia. Gdy Jezus z Nazaretu wchodził w rozmowach na te tematy, też słyszał "nie mów takich rzeczy, Ciebie to nie spotka itd." Co odpowiadał? "Idź precz szatanie", jakby odpędzał wszystkie przyszłe szatańskie sekciarstwo.
W każdym razie ja, skoro żyję, chcę tworzyć kulturę, a nie jej ulegać, tzn. jej panującej formule, zwanej pop-kulturą, bo ta przez wielkie "K" niczego się nie lęka. Jest po prostu sobą - czyli sztuki, nauki i dobra (miłości) bezstronnym (nie stronniczym w którąś stronę) realizmem. "Robi" to, co do każdej dziedziny należy.

Idę sobie przez życie, żartuję przy byle okazji. Także dzisiaj. Wygłupiam się z dzieciakami. Wiadomo, że ja i każdy inny kiedyś umrze, ale skoro możemy tak sobie - całkiem naturalnie i na luzie - żartować, to i to przyszłe zdarzenie nie może być takie złe, jak się je przedstawia. W każdym razie to przyszłe i najbardziej pewne(!) ze wszystkich pewnych zdarzeń nie psuje nam żarów, skłonności do nich, ani dobrego humoru na dłużej.

A życie w pełni (szczerości) niesie tak nieoczekiwane doznania i mądrość! Choćby myśli po wczorajszym spotkaniu w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej z prof. M.J. Piskorskim z Harvardu, a dzisiaj z dr Zosią Dambek z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Jesteśmy na szerokiej drodze... ludzkiej kultury: Sobiescy, Norwidy, Harvard, Rzeczpospolita Norwidowska... partycypacja publiczna (Solidarność i wyrosła na niej samorządność) i dalej, dalej, dalej... Przechodzimy, przechodzimy. Przystajemy w Największym Muzeum przed największym arcydziełem Życia na chwilę i odchodzimy, robiąc miejsce dla kolejnych pokoleń.

Życie w pełni (szczerości) jest taką rzadkością! Większość uważa je wprost za niemożliwe i nierealne. Przytoczyć mogą (możecie) w każdym niemal momencie masę argumentów. To znaczy według nich (was) to są argumenty, bo według mnie - sorry - to są śmieci.
Ich (wasza) argumentacja jest u fundamentów śmieciowego świata i życia na śmieciowym poziomie. Wasz rating jest na śmieciowym poziomie. Bo jak mieć zaufanie do kogoś, kto głosi programowo brak szczerości? Szczerość, to nie ekshibicjonizm. Żeby odróżnić jedno od drugiego trzeba jakichś bardzo głębokich uzasadnień etycznych. Ba, ale kto je przytacza (czyni)?

"Pierwszym i podstawowym źródłem filozofii Karola Wojtyły jest doświadczenie, ściślej: doświadczenie człowieka" (tutaj). "Doświadczeniu człowieka, czyli wgląd w człowieka!! Na początku liczy się tylko doświadczenie, tylko wgląd. Jest to doświadczenie świata i zarazem siebie w nim - poprzez kontrast z nim. [...] Doświadczenie to, wgląd (Einsicht), wyprzedza pogląd (Ansicht) i na świat, i na człowieka, wyprzedza światopogląd" (ks.prof. T.Styczeń!;)

"Człowiek nigdy nie doświadcza czegoś poza sobą, nie doświadczając w jakiś sposób siebie w tym doświadczeniu... Refleksja (i świadomość jako taka) istnieje tylko o tyle i tylko dlatego, że istnieje obiektywna rzeczywistość, z którą podmiot wchodzi w kontakt poznawczy." (tamże) - bez przesądzania, ani nawet bez wypowiadania się na temat sposobu istnienia obiektywnej rzeczywistości. Dla doświadczania siebie nie mają większego znaczenia teorie fizyki, astro-fizyki, kosmologii itd. - czy ta rzeczywistość ma u podłoża cząstki elementarne materii, pola oddziaływań, kwanty, fotony, grawitacje... Mogą to być teorie strum, M-teorie, teoria wszystkiego.
Człowiek doświadcza siebie jako osoby wolnej, jako podmiotu czynów, zdolnego do wzięcia za nie odpowiedzialności, poszukującej sensu, relacji osobowych z innymi osobami. Człowiek obdarzony jest zmysłem etycznym, wrażliwością na piękno, dobro i prawdę. Ich poszukuje całe życie, całym sobą. Od zawsze, albo odkąd śledzimy naukowo jego losy. "Tam bowiem, gdzie w grę wchodzą sprawy dobrego życia, naprawdę nowe bywa tylko to, co fałszywe"(R.Spaemann, jw).
Taka jest moja wiara i rozum. Niektórzy lubią je rozdzielać, albo zawieszać jedną lub drugą sprawność (siłę) poznawczą.

"Nic się nie zdziała, o ile intelekt nie dojrzał do intelektualnej intuicji bytu"(J.Maritain,jw).

Karol Wojtyła skupia się na antropologii i etyce. Całą jego intelektualną działalność - twórczość filozoficzną, teologiczną i literacką - charakteryzuje głębokie pragnienie zrozumienia, kim jest człowiek (jw). Za to Go kochaliśmy. Nie dzielił swojego życia na służbowe i prywatne. Będąc Papieżem pozostał Człowiekiem.
Na moim blogu staram się pokazać inną oczywistość, że starając się zrozumieć siebie, na bazie własnego doświadczenia (gnoti te auton), musimy wskazywać na konkrety życiowe! Abstrahowanie na siłę od nich jest jednym ze źródeł owego nieszczęsnego braku szczerości w naszym wspólnym życiu. Zamilczając, przemilczając - dajemy pole "niestworzonym historiom i teoriom", wręcz kłamstwu. Dlatego na moim blogu jest obficie Strachówka, jej historia dalsza i bliższa i osoby mi współczesne. Nie żyję abstrakcją, ale realnymi sprawami, realnymi zdarzeniami, realnymi relacjami osobowymi i przedmiotowymi. Dlatego też jedno z odkryć mojego pisania kryje (bądź ujawnia) w stwierdzenie, że najgłębszy spór z moimi koleżankami (ladies first),kolegami, współmieszkańcami daje się określić jako spór o pojęcie REALIZMU w naszym życiu zbiorowym (tzw. wspólnoty lokalnej).

Nie mam zamiaru nikogo prostować, ani jego poglądów. Można prostować niedokładne pomiary (dane), niedokładne wypowiedzi... Ale ma to sens JEDYNIE NA WSPÓLNEJ PŁASZCZYŹNIE Z "PROSTOWANĄ RZECZYWISTOŚCIĄ." Oszustwem i manipulacją jest twierdzenie, że chce się coś wyjaśnić i "wyprostować" za plecami rzeczonej (oskarżanej, prostowanej) rzeczywistości (osób, autorów wypowiedzi, zainteresowanych itd). Wszelkie "ad rem", polemiki (prostowania) powinny - z definicji - mieć związek (styk, współobecność...) z daną "rem", lub autorem. Powinno się je toczyć na ogólnodostępnej (publicznej) stronie, tablicy, ścianie, gazecie, posiedzeniu Rady Pedagogicznej, sesji Rady Gminy, Forum Współpracy(!?) NGO, itd. Tysiąc jest możliwości. Na pewno mija się to z sensem, gdyby miało się dokonywać na specjalnych blogach i kontach Fb, na których, jako regułę, ktoś stosuje częstą zmianę poglądów, wpisów, (auto)kasowania wypowiedzi i postów!!??
Idąc w dalsze rejony można mówić o rozrywaniu związku przyczynowo-skutkowego, czyli jednego z podstawowych aksjomatów naszego świata i jego poznawania (struktura rzeczywistości przedmiotowo-osobowej, realizm poznawczy). Basta.

Tylko pół-żartem, pół-serio powiem, że to (jw) już nam nie wypada ani w gminie, ani w szkole, ani w całej Rzeczpospolitej Norwidowskiej, odkąd gościliśmy przedstawiciela kultury Harvardu. Każde wydarzenie ma jakieś (poważne i realne) konsekwencje. Spotkanie z profesorem M.Piskorskim MUSI wyznaczać nowe standardy naszej działalności pedagogiczno-wychowawczej, a także wszelkiej działalności publicznej. Przez wzgląd na szacunek dla prawdy, intelektu lub nawet ich połowy :)

Życie pędzi. Świat się kręci. Wszechświat się rozszerza. Nie ma czasu, ani miejsca pod stopami do zmarnowania. Wydarzenie w Pałacu Chrzęsnym nakręca nową przygodę.

Kultura norwidowska chce się nami zaopiekować. Rozszerzyć oddziaływania. Służyć pojednaniu na wyższym poziome. Na orbicie "Pax et Bonum", lub mówiąc za wieszczem - "Poezji i Dobra".

Pieśń o niebycie zbawionym

Nad ranem (5.00) przeleciał mi przez głowę cały podręcznik - propedeutyka filozofii życia. Jestem w niebycie.

Czasami mnie nachodzą (nawiedzają) złote myśli, jak ta, że dzisiaj trzeba być trochę wirtualnym, żeby się urealnić. I ta, że Lucy jaśnieje dla mnie adoracją po drugiej stronie ulicy, w kościele w Lincoln. Ale kogo to poza mną obchodzi. Że wszyscy jakoś istniejemy (żyjemy) na różnych poziomach realności straszliwej. Że niby się widzimy, ale nie komunikujemy, poza widocznością powłok zewnętrzności. Cóż mi po takiej waszej obecności. Jakby was nie było dla mnie, a mnie - dla was. Różne realności. Żeby bardziej być dla siebie realnie, trzeba jakoś także być dla siebie... wirtualnie. "Hipertekst - jest naprawdę hiper- tekstem, auto - refleksyjnym odzwierciedleniem wirtualnej natury tekstualności".

Nie, nie, to nie jest majaczenie. Kryje się za tym zabawnym dla wielu językiem, straszna pustka nieobecności. Wzajemnej, mam nadzieję. Bo straszne by było, gdybym tylko ja odczuwał wasz brak, a wy mnie w ogóle. Jak jakieś formy wymyślone przez innego Twórcę. I obdarzone innymi parametrami istnienia. Prawdziwego istnienia.

Albo, że... - ale ja dla waszego dobrego samopoczucia nie zamilknę, bo bym się unicestwił, a nie mam takiego prawa od swego Stworzyciela i Zbawcy. Życie wirtualne u mnie (dla mnie) jest jakąś formą objawienia. Czyli życia uduchowionego. Mam życie duchowe i tak, jak potrafię, daję (mu) świadectwo. Nazywam najprostsze formy, przejawy - najprostszymi wyrazami. Jak w propedeutyce. Objawiam się innym i w ten sposób całemu istnieniu inteligencji światowej. Tylko tak jestem. Bo inaczej nie mogę, nie stać mnie. Nie mam biletów odpowiedniego banku narodowego do waszego życia. Żyjemy zatem w różnych realnościach. Mnie nie ma dla was, a was dla mnie. Ja jestem tutaj, a wy tam. Kościół niby nas gromadzi obok siebie czasem, ale w dzisiejszym wydaniu życia parafialnego kiwniemy sobie tylko głowami na mszy, no może jeszcze czasem podamy rękę. Więcej się sobą nie przejmiemy przecie. Nie ma nas nawet tam.

Lucy jest, bo napisała, że idzie na drugą stronę ulicy bardziej być. Być bardzo uważnie przed tabernakulum. Przed Tym Który Jest. Tylko w Nim jet Istnienie. Inne istnienie - inna ekonomia.

Wczoraj zasypiałem przy abstrakcji wielkiej. W programie Lisa rozmawiały ikony... albo malowane lale. O stanie wojennym. Z prawdziwym życiem to nie miało wiele wspólnego. Ot, świat medialnie wyobcowany. Dwie reprezentacje grały przeciwko sobie. Jedni o stanie wojennym nie mieli nic dobrego do powiedzenia, "obrzydliwości stanu wojennego" (Jan Lityński), ale go bronili(?!). Inni, druga reprezentacja, też mówili swoje. Dla mnie tam miejsca nie było prawie wcale. A dla innych zwykłych ludzi? Nie wiem, nie mówią.

Dla mnie stan wojenny był, był, był. Przede wszystkim, niestety, był. Był obrzydliwością, nie wiem jak mógłbym bronić. Nie mogę robić z siebie półgłówka. Nie wiem, dlaczego mam wchodzić w cudze buty i myśleć jak czuł się generał, co u niego jest prawdziwe itd. i dlaczego mam stawać po jego stronie i bronić jego samopoczucia. Widać, że o czym innym mówili. O coś innego im chodzi. Ale Lis nie zapytał, o co. Od dawna nie pytają o rzeczywiste sprawy, ale o wymyślone. Ja wiem, co u mnie jest prawdziwe.

Dla mnie sąd swoim sądem, to znaczy pani sędzia/sędzina nazwała moje poczucie sprawiedliwości. Panie Janie Lityński, czy obrzydliwość nie jest obrzydliwa? Tylko tyle i aż powiedziała sędzia. Paragrafy i wymiar kary to nie są święte krowy, nie my mamy im służyć, ale one nam. Aby każdą obrzydliwość nazwać adekwatnie.

Nie zdzierżę kolejnej wirtualnej dyskusji o stanie wojennym, tak, jak zdefiniował ją wtedy generał WJ. Czekam i czekam na dyskusję o POCZUCIU SPRAWIEDLIWOŚCI. Sąd swoim sądem uratował mój świat pod tym względem, a to jest coś dużo więcej niż powtarzanie od 30 lat generalskiej gadki o jego poczuciu historii, honoru i sprawiedliwości. Jego już mam dość - też od 30 lat. Starczy. Chwatit. Dajcie dojść do głosu normalnym ludziom, których życiorysy się powyginały przez jego stan wojenny. A komunizm i tak padł, jak paść miał. Więc generał poniósł klęskę. Do tego się nigdy nie przyzna. Jego generalska mać. Dajcie już mu spokój, nie zapraszajcie do studia, nie znęcajcie się nad nami. My też chcemy w spokoju umrzeć. W wolnym świecie, wbrew generałowi (nawet z i pomimo Okrągłego Stołu). Oczywiście mógł wybrać drogę Nicolae Ceauşescu, ale na szczęście tego nie zrobił, nikt mu przecież inteligencji nie odmawia. Teraz Rosjanie mają podobny kłopot z Władymirem Putinem. Tak to widzę.

GODZ.11.00, ZS im. RZECZPOSPOLITEJ NORWIDOWSKIEJ -

HISTORYCZNA WIZYTA

Wykonało się. Stało się. Bogu Wszechmogącemu niech będą wielkie dzięki.

Doszła do skutku wizyta profesora Jana Mikołaja Piskorskiego z Harvard Business School w Zespole Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce.

Treść, klimat, forma - znaczyły kulturę Harvardu. Cóż tu więcej pisać? TO WIELKA MARKA ŚWIATOWA. Cudem jest w oczach naszych, że przedstawiciele naszych uczniów, absolwentów (za pomocą Facebooka także z Glasgow), nauczycieli, z dyrektorką i ze mną, najmniejszym ze sług sług Bożych, mogliśmy dostać lekcję kultury Harvardu.

Może dla kogoś to było tylko ciekawe spotkanie. Dla mnie "wyczerpuje znamiona" faktu teologicznego. Przeświadcza (kolejne moje dziwne słowo) mnie o dobru, które roztacza nad nami ramiona. Obejmuje nas prawdą i miłością. C'est la Providence - to jest forma doświadczenia Opatrzności Bożej nad nami - Mądrości na wyciągnięcie ręki, więc powtarzam "wykonało się". Jezus tak mówił, mogę i ja. Tak widzę sprawy tego świata. Dlatego po takich wydarzeniach mogę spokojnie położyć się pod drzewem jak prorok i zasnąć na każdych warunkach, od minuty, przez godzinę, miesiąc i chwila i rok, po wieczność. Norwid patrzył i rozumiał podobnie :)

Niech się więcej wypowiedzą inni. Ja poczekam. Mnie już macie dość, i dosyć.

PS.

"Myślę, że ów podział na wirtualną i realną rzeczywistość, jest po części podyktowany niewystarczającą i zbyt zawężoną refleksją nad tym, czym jest Internet w dzisiejszym świecie. Pojawiają się różnego rodzaju analizy, ale głównie zdominowane przez czynniki ekonomiczno-marketingowe, tudzież można się spotkać z jakimiś socjologicznymi badaniami. Wciąż za mało reflektuje się nad Internetem od strony antropologiczno-metafizycznej."

Mądrość w zasięgu ręki

"Żołnierz strzela, Pan Bóg kule nosi".
Dzisiaj też zajęło mnie co innego, niż pisanie posta. Między innymi pasjonująca lektura profesora i o profesorze Mikołaju Piskorskim i kulturze Harvardu. Wdałem się w lekką polemikę z nie-szczęsnymi wpisami na Facebooku po spotkaniu w Urzędzie Gminy z prof. z Harvardu, na które nie zaproszono nikogo z norwidowskiej szkoły. Pozwalają one lepiej rozumieć istotę wewnątrz-gminnego sporu. O kształt świata, demokracji, istotę osoby, przejrzystość działań publicznych itd.

Więc na zaległości znów mam mało czasu, a jeszcze bardziej sił. Praca z komputerem i Internetem w naszych warunkach technicznych bardzo męczy.

1) - W sobotę 14 stycznia spotkała się część mojej dawnej klasy pierwszej szkoły podstawowej nr.3 w Legionowie. Po pięćdziesięciu latach. Fajny pomysł, no nie. Niestety, beze mnie. Nie stać mnie na taki luksus. Finansowo, sprzętowo, organizacyjnie. Musiałbym mieć z 200 złp na koszty związane z wyjazdem, plus tak ok. 300 złp luźno leżące w kieszeni, portfelu lub na stole. Te drugie, aby być spokojnym w razie niespodziewanych wydatków, typu "coś się stało z ponad 27 letnim samochodem, a trzeba go szybko - od ręki - doprowadzić do sprawności, albo wyskoczyły jakieś pilne potrzeby domowo-rodzinne." Ponieważ nie mam(y) ani 200, ani dodatkowych 300, siedziałem w domu, pilnowałem ognia w piecu i kończyłem posta. Stać nas tylko na bez-kosztowy udział w życiu społeczno-towarzysko-publicznym. Basta. Kolegów i koleżanki pozdrawiam serdecznie i jestem do usług... w Internecie.

Naszą wychowawczynią była Aniela Zawadzka, jak dzisiejsza celebrytka telewizyjna "Niania" - też od wychowania. Zachowuję ją we wdzięcznej pamięci, zapamiętałem najlepiej tę, w czapce, berecie lub chustce na głowie, wychodzącą po mszy świętej na godz. 8.00 w starym, drewnianym kościele "na górce". Nawet jako licealiści chodziliśmy na tę mszę sporą grupą i uważaliśmy ją za swoją mszę szkolną. Dawna wychowawczyni - widać - też. Tak ją pamiętam, to ją unieśmiertelniło w mojej pamięci i modlitwie. Minęło tylko 50 lat od pierwszego spotkania :)

2) - Jakie są obowiązki społecznych zastępców w różnych instytucjach i organizacjach? Jeśli się pomylę to mnie poprawcie:
- bywać na zwoływanych posiedzeniach różnych ciał statutowych
- czytać, zapoznawać się z przedkładanymi dokumentami, w ostateczności także podpisywać
- zabierać głos w dyskusjach (sprawach) i na tematy, które są im znane
- być zdolnym (prawnie) i gotowym (moralnie i...) ponosić konsekwencje swoich decyzji, podpisów i działań
- korzystać z możliwości siedzenia cicho, gdy jest mowa o sprawach, które są znane głównie etatowym dyrektorom, prezesom, wójtom lub innym członkom ciał statutowych będących na etacie
- podejmować wyznaczone statutem zadania w razie nieobecności (innych niemożności) etatowych prezesów, dyrektorów, wójtów itd., których to właśnie są zastępcami społecznymi
- być w permanentnej i radosnej gotowości odejścia z zaszczytnej funkcji i przekazania jej w ręce kolejnego społecznika :)

Jakie to proste i oczywiste. Przecież społeczni zastępcy nie mogą śledzić bieżącej działalności swoich instytucji i organizacji tak, jak etatowi. Nie mogą znać wszystkich pism, rozporządzeń, rachunków, rozmów telefonicznych, w cztery oczy i podczas "lunchów biznesowych" itp.

Nie bądźmy śmieszni z szybkimi plotkami i ciężkimi oskarżeniami. NIE BĄDŹ ŚMIESZNY/ŚMIESZNA.

3) - Mam przed sobą "bulwersujące" oświadczenie doktora Wojciecha Strzałkowskiego z Poradni Lekarza Rodzinnego W Jadowie. Chociaż adresowane jest tylko do mieszkańców sąsiedniej gminy, czuję się w powinności moralnej do zabrania głosu.

Rzecz idzie o mieszkanie zajmowane przez doktora w budynku dawnego Ośrodka Zdrowia w (norwidowskim) Sulejowie. Według nowych planów Rady Gminy w Jadowie ma być ten budynek przekształcony w "lokal socjalny".

Nie jest moją rolą doradzanie czegokolwiek komukolwiek. Nie znam ani motywacji, ani możliwości lokalowych sąsiedniej gminy.
Pragnę tylko stanąć przy doktorze Wojciechu w odruchu solidarności. Jestem osobiście poruszony jego sytuacją, bo nie tylko jest naszym lekarzem rodzinnym odkąd powstała ta specjalność i poszedł tą nową drogą doktor Wojciech, ale towarzyszy on w pewien (równoległy) sposób całemu życiu naszej rodziny na tym terenie. Równoległość wyraża się na przykład w obecności na sali Urzędu Gminy w Jadowie 22 lata temu, gdy był wybierany Wójt I Kadencji. Objeżdżałem takie wydarzenia w towarzystwie posła Sejmu X Kadencji (tzw. Kontraktowego, z ramienia Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie) Krzyśka Szymańskiego z Korytnicy (napisałem Krzyśka, nie Krzysztofa, bo razem organizowaliśmy NSZZ RI Solidarność w swoich gminach, w ramach dawnego województwa siedleckiego).
Po zamieszaniu w takcie wyboru doktor wyraźnie poruszony podszedł do nas zamienić parę słów. Wszak Krzysiek był reprezentantem najwyższej władzy ustawodawczej Polski.

Potem, już sam jako wójt Strachówki, jeździłem do doktora Strzałkowskiego do sulejowskiego ośrodka konsultować sprawy gminnej służby zdrowia. Był dla mnie autorytetem.
Najważniejszą bodaj rolę odegrał doktor w czasach, gdy rodziły się nam kolejne dzieci. Sama świadomość, że pod bokiem jest "specjalista z Warszawy" (z praktyką chirurga dziecięcego) dawało nam spokój i uciszało obawy o zdrowie naszych noworodków i niemowląt. Nieraz pędziliśmy na złamanie karku, by doktor zobaczył, zbadał, uzdrowił nasze maluchy i nasz rodzicielski strach. Najbardziej dramatyczna była nagła wizyta po upadku trzyletniego Jaśka skronią na gałkę drążka zmiany biegu w "Ładzie", po gwałtownym hamowaniu na drodze w Rozalinie, gdy nam koń wyskoczył zza drzew. Gdyby nie dziesięć minut do doktora Strzałkowskiego w Sulejowie umarłbym pewnie na zawał serca. Doktor zbadał, wytłumaczył budowę czaszki, uspokoił.

Są weselsze epizody. Przy jakiejś wizycie, o charakterze bardziej prywatnym Wojciech namówił nas na przyjęcie od niego małego kotka, "który bardzo uwrażliwia dzieci i uczy ich delikatności". Nie lubiliśmy kotów, ale doktorowi się nie odmawia. Odtąd stale mamy kilka, aktualnie siedem i bardzo je kochamy :)

Doktor leczył i "uzdrawiał" nas, dzisiaj tym wyznaniem chciałbym choć trochę zmniejszyć jego stres. Mogę tylko wierzyć, że władze ustawodawcze zaprzyjaźnionej gminy w sąsiedztwie wezmą wszystko pod uwagę i znajdą dobre rozwiązanie. Także we wspólnocie samorządowej najwyższą racją działania jest godność osoby mieszkańca. Każdego, wielce zasłużonego tym bardziej.

Nikt nie może milczeć, jeśli jest mu coś wiadomym w sprawach publicznych. Osoba publiczna jest sprawą publiczną z definicji. "Jak chcielibyście, żeby wam czyniono, wy czyńcie".
Wiem po sobie, jak boli milczenie tzw. życzliwych "cichych obserwatorów" czyichś/naszych mniejszych lub większych dramatów życiowych. Tak patrzę na tę sprawę - sprawę DOMU, w którym doktor zamieszkuje już prawie 25 lat. Właśnie wypadło Jego srebrne wesele z Jadowem, w Jadowie, i dla Jadowa.

4) - sprawa NORWIDIANA.PL, za sprawą ostatniego posta o Papieżu kochającym Cypriana Norwida czystą, wielką miłością zostawiam na inny raz. Wybaczcie piechocie, czasem zdziera za szybko zelówki i pióro :)

Kim jest człowiek, że o nim wciąż piszę :)

Napisałem message do Lucy. Ile radości może być w wypełnieniu powinności. Dostałem message od niej, czas był na moją odpowiedź. Jak w szachach lub warcabach. Jeden na jeden. Mój ruch, twój ruch. Dopóki nie wykonam powinności, czuję się źle. A nie zawsze mam tyle wewnętrznej mocy, by myśleć i pisać w obcym języku.

Dzisiaj się zmobilizowałem. I o dziwo się rozpisałem. Mogłem się wygadać. O wszystkich naszych sprawach. Rozszerza się spectrum poruszanych zagadnień. Może wkrótce obejmiemy myślą cały świat :)

To bardzo cieszy. Daje ogromną satysfakcję.

Ale radość, satysfakcja - to nie wszystko. To zdecydowanie za mało, za płytko. Bo gdyby się wszystko kończyło na tym poziomie doznań, to miałbym nie lada kłopot. Jest wieczór, a ja nie napisałem posta na swój blog.

Na szczęście, człowiek ma więcej poziomów przeżywania. Mamy więcej możliwości doświadczania rzeczywistości. Na więcej sposobów uczestniczymy w egzystencji.

Kiedy kliknąłem "wyślij" odpowiedź do Lucy poczułem jakby mi wyrosły skrzydła. Chętnie pojechałem z Andrzejem po Helę do Jadowa po śliskiej drodze. A co tam. Nawet kroki stawiam na śniegu inaczej, pewnie, mocno, pewnie, mocno, pewnie. Lżej się oddycha i żyje.

Po pierwsze - spełniłem powinność etyczną.

Po drugie - wypisałem się do środka.

Po trzecie - poruszyłem wszystko, co istotne w naszym życiu: osobistym, rodzinnym, duchowym, społecznym, gminno-narodowo-globalnie (demokracja, partycypacja, prostota, modlitwa i jej rola w dzieciństwie i na "starość"...)

Po czwarte - to, co w głowie, w sercu, w duszy wyrażone w poczucie pełnego zaufania, jedności, szczerości, wiary, nadziei, miłości, intelektualnego oglądu siebie, świata, kościoła - jest właśnie tym, w czym wypełnia się gatunkowa istota człowieka myślącego i osobowa WIELKOŚĆ (godność) człowieka uczestniczącego w życiu Trójcy Świętej.

Jest i po piąte - wyrażenie do końca siebie w pełnej szczerości i uczciwości intelektualnej komunikuje nas z wyższą rzeczywistością, z przyszłością, z Bogiem?

Boże, dlaczego tak mało jest ludzi i prawie nie ma pragnących się objawić. Wiedział to Cyprian Norwid 150 lat temu. Czy dzisiaj jest inaczej? Pomimo Internetu!

Jak dobrze, że jest Ameryka, Nebraska, Lincoln, Lucy. I Facebook, na którym się spotkaliśmy.

U nas, paradoksalnie pojawił się blog, na którym koleżanka z pracy chce rozliczać swojego dyrektora i prostować jej myśli i opinie wyrażone szczerze, osobiście i publicznie. Zamiast chorych ambicji i zamiarów "prostowania" kogoś, trzeba raczej być równie szczerym, osobistym i publicznym, w wyrażaniu swoich poglądów.

Jaka przepaść nas dzieli w rozumieniu demokracji, społeczeństwa obywatelskiego, jawności działań publicznych i przede wszystkim kultury życia publicznego i ludzkiej przyzwoitości. Zamiast tego mamy "prostownika". Dwadzieścia parę lat temu prostowali nawet sumienia.

To nie wszystko, o czym chciałbym dziś napisać. Od wczoraj odkładam temat 50 Rocznicy Pewnej Klasy 1-szej w Szkole Podstawowej nr.3 w Legionowie. Rzadko się chyba coś takiego obchodzi, no nie? Może jeszcze o wielkiej robocie, którą robi NORWIDIANA.pl, co odzywa się echem na moim profilu Facebooka. A także temat "zastępca społeczny w różnych firmach, instytucjach i organizacjach". Śmieszne, ale prawdziwe. Niektórzy chwalą się swoją ignorancją.

Dopisuję, po niewczasie - musze wypowiedzieć swoje zdanie w tzw. sprawie doktora Strzałkowskiego, sprawie, które jest znana powszechnie w okolicy dzięki kolportowanym przez niego ulotkach. To także moja powinność moralna - jestem pacjentem doktora od kilkunastu lat.

Ale to może jutro. Dobranoc :)