Wyznanie wiary - (samo) mechanizm naprawczy (5)

Bywają, dopadają mnie chwilowe, jakby to wyrazić, zawały? Dłuższe lub krótsze. Często przez bezradność i ogłupienie komputerowe, ale nie koniecznie tylko przez komputer. Teraz też trwa, wcale nie odpuściło, choć minęła noc i ponad połowa dnia.

Ale doświadczam także (samo) mechanizmów naprawczych. Dzisiaj przychodzi i działa chyba, aż na trzech akordach. A może to trzy nuty układają się w jeden akord. Chóru niebieskiego? Chyba tak, bo jak inaczej powiedzieć.

1) Dlaczego było i jest takie ważne TO, co przyszło w niedzielę w kościele, co da się sprowadzić do prostej konstatacji, że "oto! jesteśmy razem, wobec dramatu życia, z każdego innym "dramatem", osobistym, z imienia i z oblicza, wobec odwieczności przeznaczeń i wyrażającego go słowa (sytuacji, opisu... w Ewangelii i jej przedłużeniu... w wyobraźni, sercu, wierze i rozumie...)."
Mam chyba zanotowany fragment obrazu, melodii z niedzieli, może zajrzę i zweryfikuję później, może jutro, teraz nie ma czasu na szczegóły, temat dnia i późna godzina goni. Jeśli w ogóle mam coś opublikować, odjaśnić w stoku.

2) To, co zacząłem pisać o szkole. Czuję, że ważne. Działa jak akord harmonii. Jak lekarstwo. O istocie bycia naszego i drugiej osoby/strony - trakże w przestrzeni szkoły. Przestrzeni życia, którą zwiemy szkołą. O prawdzie, jej dotknięciu i przez nią dotknięcia (bycia w jakimś kontakcie), które ma w sobie moc stwarzania i zbawiania (przeciwstawna sytuacja? - potępiania, fałszu, anihilacji, uncestwiania).

3) Do teorii o szkole dołącza się konkret epizodu z lekcji w czwartej klasie... zachowanie... spontaniczność, nie zapis regulaminowy, techniczny.... nie świat rzeczy, przedmiotów... ale osób. WSZECHŚWIAT OSOBOWY.

***

To wszystko się zbiega, jak tajemnica troistości, Trójcy, w Jedno.

TYM jest także czytanie z dnia, kawałek Ewangelii, w której jest ŻYCIE toczy... więc brak rozmowy o niej, NASZEJ rozmowy w jej świetle, w perspektywie jej znaczeń --- mówi, że my właściwie nie żyjemy, żeśmy żywe trupy. I właściwie dlaczego? Coś, w czym się objawia pełnia człowieka-osoby, życia.... my oddalamy w imię jakiegoś dyskomfortu psychicznego. Odrzucamu antidotum, bo nie smakuje do po-rannej kawy? Chronimy jakiś wyhodowany w sobie obszar prywatności (prywaty), który wyrósł w nas w karłów-olbrzymy i zacienia Słońce, własne egoizmy, ponad Dobrą Nowinę o zbawieniu człowieka i świata! I chcemy taką postawę życiową przekazywać - deformując! - kolejnym pokoleniom.

***

Mój stan zawałowy częściowo ustąpił po próbie odtworzenia komentarza, który wczoraj mi przepadł. Komputerowe porażki są chyba tylko obrazem problemu, który póbuję uchwycić. Dotykasz czegoś, prawda jest ci dana, ona cię dotyka, zapisujesz jak umiesz, by świadczyć i przekazać (istnieć, żyć w ogóle, bo po to jest życie), a tu techniczne poplątania palców na jakiejś klawiaturze, źle dojrzany przycisk na bliskim Ci bardzo monitorze, pomyłkowa opcja czegoś wykonywanego prawie codziennie i CIEBIE NIE MA, ANI TWOJEGO ŚWIATA. Byt prawdy i niebyt technicznie sprowokowany (spowodowany).

„Niebyt, nicość” z powodów technicznych, brzmi jak niedorzeczność, ale jest strasznie realna w naszym świecie i mnie/nas zjada. „Technicznie (przez pomyłkę osoby) wygenerowany stan nieistnienia”. Brrrr! - cuchnie diabelstwem.

Po zawale trzeba serce reanimować i poddać rehabilitacji. Czyli przywrócić życiu i siebie z nim w środku (w sobie) normalnemu funkcjonowaniu. Podobnie jest z innymi stanami, zawałów życiowych. Stąd ogromnego (fundamentalnego) znaczenia nabiera pytanie – co mnie przywraca życiu?

Pieśni religijne prawosławia (ortodox)? Tak. Zatrzymałem się na dłużej przy tej "Radujsia zemle (nr.8)". To musi być COŚ, co mnie (cię) zestawia z Całością, taką jest tylko Świętość, wyrywając cząstkowości, która cię napadła, pobiła, podrapała, a nawet obaliła. Tylko Świętość przenika do szpiku kości i telepnie tak, ze Norwid musiał napisać:

"I przez tę rozkosz, którą urąganie
Siódmego nieba tchnąć się zdaje - latem -
I przez najsłodszy z darów Twych na ziemi,
Przez czułe oko, gdy je łza ocieni;
Przez całą dobroć Twą, w tym jednym oku,
Jak całe niebo odjaśnione w stoku!..." (Modlitwa)

Są reguły postępowania w takich przypadkach, bo są prawa natury materialnej i duchowej. Praw psychologii nie wykluczam, ale szukam tych wyższych. Jest nim Ewangelia. Ale i prostym rozumem można do nich dochodzić. Do jednego z najważniejszych (kluczowych) rozumem doszedł i sformułował mój mistrz z Krakowa -
„Czy zatem przeznaczeniem człowieka jest zagłada? Bynajmniej. Ingarden wskazuje nam właściwą drogę, drogę, która pozwala wyjść z krainy mroku, acz piętrzą się na niej przeszkody i tylko nieliczni mogą ją obrać. Siła człowieka tkwi w autorefleksji, poznawaniu siebie i otaczającego świata, a także realizacji odpowiedzialności: „Jestem siłą, co chce być wolna [...] I wolność swoją utraci, jeżeli się sama do siebie przywiąże. Trwać i być wolna może tylko wtedy, jeżeli siebie samą dobrowolnie odda na wytwarzanie dobra, piękna i prawdy. Wówczas dopiero istnieje"(tutaj).

***

W każdej trudniejszej chwili szukam roz-liczenia życia i usprawiedliwienia żywota na ziemi, nie siebie. Siebie pośrednio, przez fakt wytłumaczenia i zrozumienia ostatecznego mechanizmu życia. Czyli Zbawienia. Bo jest Zbawienie. Jest (z dużej litery) Zbawienie. Jest Zbawiciel. Jest Dobra Nowina.
Tak – na szczęście – jest uczyniony Człowiek. Nie jest bezsensownym mechanicznym ogniwem Kosmicznego Przypadku (odpadku). Jest Osobą, na wzór i podobieństwo, które może w sobie od-naleźć i od-czytać i czytać i czytać.

PS.1
Dlaczego chwila na ostatniej mszy była i jest tak ważna? Czy potrafię (jutro) ją od-czytać? A może coś się wydarzy, co rzuci jeszcze więcej światła? Dzisiaj doszła wieczorem wymiana maili Jaśka z Ojcem Andrzejem.

PS.2
Obrazek, który wisiał na tablicy na lekcji w klasie 4-tej. Aurolę, której na obrazku nie ma! (nie było)!, zobaczył (wymyślił?) i namalował uczeń klasy 1-szej. Sa na tej "kolorowance" tylko osiem długich promieni(?) - zapowiedź ośmiu błogosławieństw?

PS.3
Pod zdjęciem, które Jasiek znalazł w rodzinnym archiwum i wysłał do Turkmenistanu wpisałem komentarz - "Posadziliśmy Was na najlepsze kolana na świecie. Oddaliśmy w najlepsze ramiona. Ja tylko fotografowałem".

Wyznanie wiary - praktyczne (4)

Jezu z Nazaretu, mistrzu ukrzyżowany, od kiedy przeczytałem fragment Ewangelii (Dobrej Nowiny) na dzisiaj chcę i czuję, że patrzysz na mnie/nas z tekstu o niewidomym siedzącym przy drodze i czekającym na Twoje zmiłowanie.
Stawiam sobie pytanie, co zobaczę dzisiaj? I co dobrego zobaczą inni, Zosia i wszystkie nasze dzieci. Andrzej wziął coś dobrego do Legionowa - trochę domowego pasztetu i sosu tatarskiego, którego wymyślił i posiekał wszystkie składniki. Jesteśmy dość rozrzuconą rodziną, od Strachówki-Annopola, przez nasze miasto rodzinne, po Glasgow. Co z tego wynika? - a któż może wiedzieć, po prostu tak jest.


Kl.2
Modlitwa kieruje wzrok i myśli na krzyż. Naucz nas patrzeć! - wystrzeliło wezwanie początkowe. Na szczęście nie ma podręczników nakazujących takie, a nie inne słowa i kierunki modlitwy początku i końca katechez. W modlitwie działa Duch Święty – daje wolność od wszelkiej władzy i programów, a jednocześnie ukierunkowuje.

Najpierw opowiadam wstyd z końca mszy niedzielnej. Bo... pokażę na zdjęciu. Na prośbę księdza do ołtarza podeszła garstka dzieci z „podstawówki”. Tylko na chwilę i bez zobowiązań. Żeby niebo zdążyło sfotografować, czyli uwiecznić obrazek ze Strachówki. Na palcach dwóch rąk, a przecież cała 2-ga klasa chce do I Komunii, cała 3-cia do "Rocznicy", gimnazjaliści do bierzmowania, a narzeczeni do sakramentu małżeństwa! TO GDZIE ONI SĄ?! I GDZIE MY JESTEŚMY?! Jezus z nieba widzi lepiej niż aparat fotograficzny.

Następnym ogniwem koronki niebieskiej i katechetycznej stało się opowiadanie o niewidomym spod Jerycha (czytanie mszalne przed wyjazdem z domu do szkoły). Opowiadam plastycznie, gram niewidomego, Jezusa i przechodniów. Akordem końcowym jest radość. "Odzyskaj wzrok, twoja wiara przywróciła ci zdrowie". Zaraz odzyskał wzrok i szedł za Nim, wielbiąc Boga. I cały lud, gdy to zobaczył, oddał chwałę Bogu”.

A wy, czy się cieszycie i czym? Mówią - „bo jest religia, będzie malowanie i coś podobnego.” Dokładam „niebolenie” zębów, oni w śmiech.
Daję rysunek, który jest nieprawdziwy, Jezus na tronie, z globusem w lewej ręce i berłem w drugiej, z koroną na głowie. Jak mam wytłumaczyć tę niezręczną sytuację. Oni czekają, dawno nie robiłem tego, wolałem wymyślać własną twórczość, mam w zasobach rysunek bardziej właściwy, ale...

Więc dostają ten niewłaściwy, ale z zadaniem, mają myśleć. Rysując, malując mają myśleć wyobraźnią i wiarą, jak i gdzie jest prawdziwy Jezus-Bóg, Król Wszechświata? Bo, że nie tak, jak na obrazkach! - to pewne na 110%.

Na pewno jest na mszy, w komunii, w Biblii, w modlitwie. A na naszej lekcji religii? - krzyczą, że też. Skąd oni to wiedzą, a metodolodzy pojąć nie mogą i chcą narzucić swoje podręczniki i swoje programy! Nie tylko wizytatorzy, także anonimowi podglądacze-nadgorliwi-obserwatorzy i źli bliźni, którzy czyhają „jak cię pochwycić w słowie, geście, zachowaniu, spóźnieniu, zaniedbaniu” itd.itp. Oni maja dla ciebie najbardziej rozbudowany na świecie rachunek grzechów i win niepopełnionych. Anonimów jest w gminie podobno 111, tak się chwali ich rzecznik – wielki w swym mniemaniu w gminie, bez serc, bez ducha, twarzy i imienia oczywiście :-)

Kl.5
O tak zwanym końcu świata!
Szukam słów papieża B16, które wpadły mi w ucho na wczorajszym Aniele Pańskim w TVP, były mi bardzo a propos, tzn. mojego myślenia i widzenia sprawy (spraw wiary i rozumu). Po to jest niezbędny Internet w każdej klasie!
„Ważne jest nie interesowanie się różnymi przepowiedniami czy datami, ale odczytywanie [rozumienie] wszystkich wydarzeń i znaków w świetle Słowa Bożego [Biblii, czyli Pisma Świętego]” - tak brzmi B16 w łopatologicznym tłumaczeniu.

Mamy okazję dosłuchać biskupa-katechety Dajczaka, co mnie dodatkowo natchnęło, by pokazać na żywca, tzn. na stronie www moje dwa katechetyczne wierszyki sprzed 31 lat! - pierwsze przeżycia katechety. Dziewicze! Niewybredne w formie, ale prawdziwe na 120% do dzisiaj:

KATECHETA

czy
gorączkową nadzieją
nie wybiegł za daleko
pół kroku

czy
zrówna się w biegu
ze swoją klasą
czy dogonią Boga

***
MODLITWA KATECHETY

pośrodku ciszy
głodnych szukających dusz
stoi zuchwale
pokorny żebrak modlitwy

która może spłynie
ze ściany
z krzyża
z uśmiechu papieża
ze złożonych rąk
pełnych skupienia

Oto przykład, co Internet robi z ludzi i katechez, jak omija zastoiny i rafy czasu. Formę „wierszyków” warto by znaleźć lepszą, ale nie potrafiłem wtedy, to i dziś nie potrafię. Co do treści, pomimo upływu 30 lat, nie zmieniło się nic, ani słowo, ani kropka, ni jota. Co samo w sobie jest doświadczeniem metafizycznym (całościowym, po bandzie życia).

kl.6
Jako notatkę daję trzy zdania prosto z Watykanu- „Jezus nie opisuje końca świata, a nawet chce oduczyć niezdrowej ciekawości. Jezus chce nauczyć drogi do życia wiecznego. Jezus łączy teraźniejszość z przyszłością” (B16, 18.11.2012)

Większym fragmentem delektuję się sam - „Drodzy bracia i siostry! - część mowy Jezusa, która odnosi się do czasów ostatecznych, określanych terminem “czasów eschatologicznych”...  jest to chyba najtrudniejszy tekst Ewangelii. Ta trudność wynika zarówno z treści, jak i z języka... “słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte”. Ten fragment zostaje jednak zrelatywizowany przez następne słowa: ” Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą”. On jest prawdziwym wydarzeniem, które pośród zamieszania, jakie panuje na świecie, pozostaje punktem stałym i mocnym.
“Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą “. Ta moc stwórcza boskiego Słowa została skoncentrowana w Jezusie Chrystusie, Słowo stało się ciałem, moc ta jest przekazywana także przez jego ludzkie słowa, które są prawdziwym “firmamentem”, który kieruje myśleniem i drogą człowieka na ziemi. Dlatego też Jezus nie opisuje końca świata, i kiedy używa obrazów apokaliptycznych nie zachowuje się jako “czuwający”‘. Przeciwnie, Jezus chce pozbawić swoich uczniów każdej epoki ciekawości związanych z datą, przewidywaniem, chce raczej obdarzyć ich kluczem głębokiej, egzystencjalnej lektury; przede wszystkim chce wskazać właściwą drogę którą się podąża, dziś i jutro, by wejść do życia wiecznego. Wszystko przemija – przypomina Jezus- lecz Słowo Boga nie przemija... także w naszych czasach nie brakuje naturalnych klęsk i niepowodzeń, wojen i przemocy. Także dziś potrzebujemy stabilnego fundamentu dla naszego życia i nadziei, być może jeszcze więcej w związku z relatywizmem w którym się znaleźliśmy.”

A to powtórzenia w ramach pozdrowień grup językowych (i kulturowych, co wydźwięczy w słowach):
- „Starając się dostrzec wokół nas znaki Bożej obecności i je przyjąć, odkryjemy solidną skałę, w której zakorzenione jest nasze życie pomimo zmian, jakie nas dotykają. Poprzez wiarę uczestniczymy w planie Bożej miłości wobec ludzkości i wobec każdego z nas z osobna. Bóg jest wierny! Do nas należy poszukiwanie Go! Dlatego też zachęcam was do regularnego uczestnictwa w niedzielnej Mszy Świętej, która jest konieczna dla każdego chrześcijanina„ (fr.)

- „Z doświadczenia trwałego zwycięstwa Krzyża serce ludzkie napotyka zawsze solidny grunt i autentyczny pokój w stałej obecności Pana, prawdziwego końca wszystkich rzeczy, Pana, którego moc nigdy nas nie opuszcza„ (hiszp.)

- „Czytania liturgiczne na końcu roku kościelnego przywołują nam na pamięć tzw. rzeczy ostateczne – śmierć, sąd, piekło i niebo. Czas ma swój cel. My zaś pragniemy odnaleźć ten właściwy cel.” (niem.)

- "Oświeceni Bożym światłem uzyskamy odpowiedź na pytanie dotyczące naszej egzystencji, a każdy nasz czyn i każda myśl zostaną osądzone. Niech perspektywa tego wydarzenia będzie dla nas przedmiotem szczególnej refleksji w tym Roku Wiary" (pl.)

Kl.3
Czy boicie się końca świata?
Nieee!

Może całym moim dzisiejszym zadaniem było uwolnienie od lęku tego świata o swój koniec!
…......

Dyżur na korytarzu się skończył, ale nie idę na zupę, na stołówkę, jak to drzewiej bywało. Dlaczego? Tak się porobiło, że nie chcę. To nie jest przestrzeń, w której dobrze się czuję, a ponieważ nie mam czapki-niewidki, więc chcę się rozpłynąć w jakiejś mgle. Jestem wyobcowany i nie będę w pojedynkę kombinował, jak to zamaskować.

Sam się wyobcowałem? Po części. Tym innym spojrzeniem na naszą rzeczywistość społeczno-publiczną. Tym nieustannym pisaniem i mówieniem o sprawach, których nikt nie chce (już) słuchać i chciałby (serdecznie?) zapomnieć. Więc lepiej dla każdej ze stron, no nie!

Czy warto zajmować się takim przypadkiem, jak stary belfer-katecheta?! Jeśli jest przypadkiem odosobnionym, to chyba nie. Gdyby się okazało, że podobnie się czują inni, a! to – jak najbardziej, mus ludzki i systemowy.

Bo – z grubej rury - kim jest człowiek w polskiej szkole? W naszej szkole? Czy są jakieś inne przykłady? Co to znaczy „przestrzeń człowieka”, przestrzeń osobowa, przestrzeń autentycznego spotkania i dialogu? Czy można ustalić jakby liturgię wymarzonej szkoły? I cóż, że ze Szwecji! Przykład tej szwedzkiej, o którym usłyszałem 10 lat temu na seminarium kontaktowym Socratesa-Comeniusa w Kromeriż, Czechy, nie znalazł dotąd pogromcy. Dzień rozpoczynany wspólnotowym oglądaniem „wiadomości ze świata”, 15 min. na osobisty kontakt nauczyciela z uczniem tygodniowo – najbardziej zapadły mi w pamięć i wyobraźnię pedagoga i samorządowca. No i jeszcze przykład z Kanavu - where learning happens, po prostu - tam dzień zaczynają od kąpieli w rzece i medytacji nie koniecznie religijnej.

My poświęcamy najwięcej czasu na sprawy techniczno-technologiczne edukacji (oświaty szkolnej), w tym proces dydaktyczny! Ja chciałbym – i cóż że ze Szwecji - zaproponować uzupełnienie o kompleks zagadnień z „przestrzeni (mikrokosmosu) spraw osobowych (relacji)”. ZANURZENIE W KULTURĘ! - ze zrozumieniem samych siebie i jej (kultury naszego wieku). Dla mnie nie ma szkoły bez samoświadomości nauczycieli i silnych więzi między nimi.

Taki czas mnie naszedł  i naszą rodzinę i może świat w „Roku Wiary (i Rozumu)” – że chcę bezapelacyjnie wierzyć! Nie lubię konformizmu i poprawności politycznej, co jest masłem maślanym. Innego świata i życia też już nie chcę. „Nie ma mienia bez sumienia!” - a ja nie czuję się jakąś ważną częścią jakiejkolwiek wspólnoty. Wszędzie już tylko na doczepkę. Wszystko się skończyło, w tym mój świat ideałów, jak wymazany myszką ze szkolnego zeszytu. Przychodzi taki czas. Czy musi? Nie, nie powinien. Bo wśród spraw społecznych na pierwszym miejscy ma być człowiek! - Ale nie jest. Jest polityka, budżet, kariera osobista, realna, a nawet ta projektowana dopiero.

Rzeczpospolita Norwidowska to nie ideologia, ale wartości! To sumienie - pierwszeństwo sumienia w życiu publicznym!

Kl.4
Prawda, że grzecznie się zachowywaliśmy! - wybuchła serdecznie pod koniec lekcji jedna z uczennic. I na matematyce też, i cały dzień!!!

Przypomina mi się powiedzenie czyjeś, że największą nagrodą za miłość jest miłość. A dla uczniów satysfakcja, że mogą spełnić pokładane w nich nadzieje.

Tak! - zakończyliśmy „lekcję” katechezy modlitwą dziękczynną za dobry dzień, za dobre zachowanie, za zasłużoną satysfakcję, za pokój tu i w duszy. Za pracę wychowawcy i za współpracę wychowawczą, bez której nie może być dobrych rezultatów w żadnej szkole (w Szwecji, Indiach, Strachówce...).
Modlitwa ma widzieć dobro, całe dobro, całego człowieka i całą wspólnotę i wszechświat. Musiał mieć wkład w ten efekt końcowy Chrystus Król Wszechświata, którego dostałem po „kolorowance” w klasie 1-szej i przypiąłem do tablicy na całą lekcję z klasą 4-tą. Jednak obrazki na coś się przydają :-)
A modlitwa utrwala, zatrzymuje w kadrze Sensu, Dobra, Prawdy, Piękna - na wieczność.

Pokażcie, gdzie wystaje (jeśli widzicie) teoria w takiej katechezie. Bo ja twierdzę, że to samo życie. Nie mogę przypisać sobie żadnej zasługi. Nie mogę być z siebie zadowolony. Nie zrobiłem nic dobrego, może inaczej – nie zrobiłem, jako nauczyciel, nic dobrze. Poza modlitwą.
Wyszło - jak namacalna weryfikacja mojej metody katechetyczno-życiowej. Papież Benedykt 16 przyszedł mi z odsieczą, też mówił wczoraj o egzystencjalnym wymiarze bytowania człowieka, odrzucając problematykę tzw. końca świata. Wiara i rozum muszą iść w parze, ale nie za wielu jest adeptów tej sztuki.

Wyznanie wiary - meritum? (3)

Obraz góry, która przygniotła ziarno, chodzi za mną od paru dni. Na początku to był obraz piramidy. Myślę, że rytmicznie pasuje bardziej "góra". Rytmem przypowieści Jezusowych, nie słów i stylu.

Z radością wysłuchałem wypowiedzi biskupa Dajczaka, katechety. Katecheta świecki nie znaczy jeszcze aż tyle, żeby nie musiał się bać szeptanej lub innej inkwizycji. Biskup, to co innego. Dobrze, ze mogę się skryć - w razie czego - za plecami biskupa. W cieniu Wszechmocnego, przede wszystkim, ale i bardziej mocnego bliźniego-brata-w-wierze, nie zawadzi.

Właściwie, czy przy okazji nie odkrywam istotnego powołania katechetów świeckich! Któż jak nie oni, mają być mostem pomiędzy instytucjonalną górą kościoła, a ziarnem wiary? Między górami hierarchów a potrzebą wiary ludzi-sąsiadów. Jeszcze nie diakoni, nie akolici, tlko katecheci :)
Trudniej księżom, bo są całkowicie zależni od biskupów. Ich los spoczywa w ręku kurii (urząd, biuro, instytucja, stanowiska, układy...).

Wolności religijnej mogą uczyć mniej pokorni zakonnicy, księża akademicy i (powinni) świeccy katecheci. Ich sytuacja nie zależy, aż w takim stopniu, od biskupów i kurii.

Moim nieziszczonym marzeniem życia (zawodowo-religijnego) było spotykanie biskupa(ów), jak brata w wierze. Oczywiście, najpierw każdego księdza, ale skoro biskupa nie można, się nie da, to cóż mówić o podległych im księżach. Nie wiem, czy ksiądz Jan, który tak wprost nazwał przyczyny uzależnień niektórych (ilu?) księży, mógłby wesprzeć i ten mój wywód, który - jak najbardziej - wkładam w wyznanie (mojej) wiary. Ksiądz Jan wyliczył: samotność, stres, pycha, bierność. Ja dopowiem - biskup diecezjalny. Bo skoro nie chroni przed samotnością, nie zdejmuje stresu, nie leczy z pychy i nie pomaga przełamać bierności, to kim jest dla swoich kapłanów? Władzą!? Narzuconym "autorytetem"?!

Biskup Dajczak mówi o górze, która przygniotła ziarno. Ciekawe co mówią jego kapłani o nim? Czy prosty katecheta może z nim porozmawiać przy herbacie, nie w pałacu biskupim, w domu, w szkole, na plebanii w parafii... w jakimś innym publicznym miejscu, jak rozmawiali z Jezusem. Tak się porobiło w naszym kościele, że przywoływanie Jezusa, jako wzoru stało się nietaktem.

Ale ja mam 59 lat życia, 30 lat katechezy, dużą rodzinę i jeszcze większą odpowiedzialność. Także za wiarę, za sposób rozmawiania o sprawach Królestwa i w ogóle. Moim powołaniem nie jest apologetyka jakiejś parafii, dekanatu, diecezji, ale apologetyka wiary człowieka na ziemi. Apologetyka ziarna, a nie góry (piramidy).
Ja chcę kochać biskupów-braci w wierze i losie człowieczym, a nie się ich bać. Nie chcę takiego (lękowego) kościoła dla siebie, jeszcze bardziej dla własnych i katechetycznych dzieci i przyszłych pokoleń. Chcę kościoła Jezusowego, z Ewangelii rodem, Dobrej Nowiny, a nie średniowiecznych, renesansowych lub innych dworów i pałaców. Kościoła odbudowywanego - restaurowanego codziennie Słowem Bożym, każdą Eucharystią i każdą wierzącą osobą.

Boga  Prostotę przeżyłem w Kodniu 30 lat temu. Przeżyłem Go jako olśniewająca i uszczęśliwiającą Prostotę. Najwspanialszą spowiedź przeżyłem u księdza Jana Twardowskiego w kościele warszawskich Wizytek. Najgorszych było wiele, ale może ta pierwsza, okrutna ze zboczonym (chorym) księdzem w konfesjonale, który instruował penitenta jak się należy onanizować. Miałem 13/14 lat. Pamiętam, który to był konfesjonał w starym drewnianym kościele św. Jana Kantego w Legionowie. Pamiętam wstyd, lęk, pragnienie uwolnienia ze strasznej opresji, gorszej niż katechizmowo-książeczkowy grzech.

Życie nas katechizuje, nie teorie. Bóg Żywy Osobowy, nie substrat schowany w górze przepisów. W encyklopediach tylko od wielkiego dzwonu szukamy i sprawdzamy jakieś wiadomości. Z encyklopedii nie uczymy się życia.

Bóg Prostota, który tak obficie się mi dał na pierwszym Ekumenicznym Spotkaniu w kościele Ducha Świętego nad Bugiem, po komunii - jest najświętszym, największym przekazem, jaki mnie spotkał w życiu. Mija 30 lat. Co zrobiłem z TYM skarbem? To jest moja odpowiedzialność, nie recytowanie poprawnie wszystkich formułek i opisywanie wszystkich znanych przekazów innych objawień prywatnych i ich wizji ikonograficznych. Obrazki i formułki są tylko pomocą. Moje przeżycie sprzed 30 lat było tylko stanem ducha i ciała, żadnych obrazków do tego Bóg nie doczepił. Żadnych nakazów, ostrzeżeń i pouczeń. Tylko Prostota Boga i całościowość życia (mojego/naszego?).

Nie ważne ile mam/miałem/masz lat. Stany ducha są pozaczasowym doświadczeniem - wierzę, że każdego z nas. Owszem, zdaję sobie sprawę, że stany ducha są przeżywane przez czasowo zdeterminowane stany cielesne. Stany cielesne mogą wpływać, ale nie mogą determinować stanów duchowych. Takie determinowanie podlega medycynie, nie duchowości i religii.

Stan wieku i stan zdrowia mnie ponagla, bym wszystko opowiedział i spisał, co nagromadziło się we mnie jak skarb - Dobra (nie lękowa) Nowina - i bym niczego nie zaniedbał (poniechał? - raczej niemożliwe) z tego, co zostało mi dane. A po cóż żyje każdy z nas? Raz i na zawsze! Czyż szczerość i przejrzystość bytu stworzonego tego od nas nie wymaga! Nikt nie żyje i nie umiera dla siebie. Z prawdy się rodzimy (miłości), w prawdzie starajmy się rozliczyć życie, jeśli jest nam dana taka szansa, nikt nie zna godziny.

Dzisiaj, o podobnej godzinie co wczoraj, obudził mnie pies. Zajrzałem szybko na stronę chleb-boski, czy już jest. Był. Nie doczytałem wtedy jeszcze odpowiedzi Autora, ze robi to o 0.03. Więc cóż to jest 4.30! Był już wtedy nawet komentarz innej regularnej czytelniczki. Ja tylko przeczytałem, pomyślałem chwilę, pisanie zostawiając na potem.

Wdzięczny jestem Autorowi bloga, że mnie wciągnął i wkręcił w to czytanie i komentowanie. Bo blogi są po to, mają to do siebie, że się je komentuje. Tak u mnie to działa, sam prowadzę bloga. Za każdym prawie razem, gdy otwieram i czytam znaną mi przecież Ewangelię na blogu księdza Tomasza, to coś mnie porywa, myśl moją, myślenie i prowadzi hen gdzieś. Przecież nie z takim zamiarem tam wchodzę. Wchodzę, otwieram i czytam głodny spotkania ze Słowem Mądrości, wiedzy nieziemskiej o naszym życiu, o mnie i o Tobie i o świecie całym. Tak działa blog.           Gdyby było gołe słowo Ewangelii, pewnie tak by nie działało (na mnie). Na półce mam kilka Biblii, w Internecie są dostępne w różnych tłumaczeniach i językach, ale one nie rozmawiają na codzień ze mną.

Konieczna jest sytuacja rozmowy, dialogu, którą może sprowokować (wytworzyć) druga osoba, a ja/ty zaintrygowany się dołączamy. Jezus staje się naszym Rozmówcą. Nie – odległym na wysokość religii i nieba Bogiem, ale rozmówcą z poziomu życia i istnienia. Wiara staje się legitymacją uprawniającą do partnerstwa z Bogiem. Ta rozmowa jest wiarą. I chyba czymś więcej, sposobem istnienia. Przez wiarę mam udział, staję się partnerem i bratem w bóstwie Jezusa. Bratem naszego Boga - choć nie biskupów :-) Instytucja wyrasta nad Boga!?

Tak działa na mnie kontekst bloga księdza Tomasza. To, że on-autor też czyta, myśli i dzieli się swoim rozumieniem jest światłem dodatkowym dla mojej lektury. Przeważnie potem łapie mnie samo Słowo Boże. Czasem przed lekturą słów-rozważań autora bloga, czasem po, czasem jednocześnie. Tak to działa u mnie i na mnie. Dlaczego akurat ten blog? Ten autor? Też muszą być powody. Coś musiało wyróżnić spośród wielu podobnych stron. Coś musiało mnie ująć. Myślę, ze najprostszą odpowiedzią jest jednostkowość, indywidualność tej propozycji. Coś, co wyjmuje ją z rutynowego podawania i komentowania Słowa Bożego, czytań liturgicznych „z dnia”.

Choćby tłumaczenie. Nie najczęstsze - z Biblii Tysiąclecia, (potem chyba Poznańskiej, ale nie sprawdzałem), ale z całkiem nowego, znanego jako Nowy Testament, Przekład na Wielki Jubileusz Roku 2000 ks. prof. Remigiusza Popowskiego Salezjanina z KUL. Tłumaczenie to uważane jest za „najlepszy przekład Nowego Testamentu na współczesny język polski” i dostępne na stronach fundacji Biblos. 

W sprawach naszej wiary i o sprawach naszej wiary nie da się mówić abstrakcyjnie. "Abstrakcją" - w tym kontekście - jest dla mnie omijanie własnego życia i lektury Ewangelii. Przykład dzisiejszego postu w Osobnym świecie jest znamienny. Bez faktów z realnie i konkretnie przeżytego życia (w świece i kościele) i bez lektury dzisiejszej Ewangelii jest nie-do-pomyślenia!

Czasem (zawsze) nowe słowo nowego tłumaczenia starej jak 2 tysiące lat Ewangelii Dobrej Nowiny pozwala zacząć myśleć prawie na nowo i od początku. Jak to było, jak to jest... i w ogóle :-)
Dzisiaj, po pierwsze dostałem częściową odpowiedź o czas przyjścia Syna Człowieczego – choć pojęcie „końca świata” nadal pojmuję po swojemu, nie (głównie) kosmologicznie. „A w owych dniach, po ucisku, słońce w ciemności się skryje i księżyc nie da swojego blasku; gwiazdy znikną z nieba, a moce na niebie zakołyszą się. Wtedy zobaczą Syna Człowieczego, jak przybywa w obłokach z wielką mocą i majestatem. Wtedy pośle aniołów i zgromadzi swoich wybranych od czterech wiatrów, od krańca ziemi aż do krańca nieba” - piękne i poetyckie. „Zobaczenia” Syna Człowieczego nie wiążę z zegarem kosmicznym, ani z chmurami.

Bardziej zastanawia mnie dalsza część tekstu (redakcji) - „Od figowego drzewa nauczcie się tego oto podobieństwa: gdy już jego gałązka nabrzmieje sokiem i liście wyda, poznajecie, że lato jest blisko. Tak również wy, kiedy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że już jest blisko, przy bramie” - tu też więcej poezji niż dosłowności. Ale przypowieści, podobieństwa itp. to właśnie mają do siebie i po to się ich używa. Żeby powiedzieć coś więcej, a nawet coś innego. Nie lubię wiary obrazkowej i do niej tracę przekonanie w pierwszej kolejności :-)

Rozbijam "swoją" lekturę na trzy składowe, jakby akapity, oto trzeci: „O tak, oświadczam wam: nie przeminie to pokolenie, aż to wszystko się stanie. Niebo i ziemia przeminą, a moje słowa nie przeminą. A o dniu owym czy o godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie w niebie, nawet Syn, lecz tylko Ojciec”. I co? - wychodzi na moje. „Przeminęło tamto pokolenie”, ale Prawda ciągle trwa i trwać ma. Wieczność i kosmos ze swoimi atomowymi zegarami GO nie ogarnie. Już bardziej poezja.

Przyznaję otwarcie, nie rozumiem słów Jezusa, że nawet On („nawet Syn”) nie zna końca czasu, „lecz tylko Ojciec” - w kontekście dogmatu o Trójcy Świętej, bo Trójcę rozumiem jako absolutną Jedność bytu, wiedzy, możliwości... Więc nie rozumiem, dlaczego Syn nie wie, a wie Ojciec, ale mało mnie to boli. Ktoś kiedyś pewnie i to (tajemnicę) mi przybliży. Może trzeba gdzieś poszukać, kogoś spytać. Po co mamy księży- i świeckich-akademików i objawienia prywatne!
Tłumaczenie życia, bytu, kontekstu, świętości, braterstwa w wierze... także Pisma Świętego -  musi być ciągłe, tak jak myślenie i rozumienie i modlitwa. Świat nie stanął na najświętszym Hieronimie :-)

Jest różnica między tradycyjnym „zaprawdę, zaprawdę powiadam wam...”, a „o tak, oświadczam wam...”. Z pierwszym tak się już oswoiłem, że przyjmuję jak deklarację z ambony, a drugie jak słowa „zwyczajnego” przyjaciela :-)

PS.1
Spowiedź u księdza Jana była przed wielu laty rozładowaniem wielkiego buntu i konfliktów sumienia, rozdartego między ciałem i duchem (czyli uproszczoną religią, sprowadzającą się do „ucieleśnionej” moralności i (nie)stosownych nakazo-zakazów), prostym wskazanio-pytaniem - „a robisz coś dobrego z ludźmi”. Poeci chyba bardziej rozumieją drugiego człowieka niż duszpasterze.

PS.2
Po mszy świętej szkolnej i parafialnej zabrałem do domu kolejną karteczkę z fragmentem wyjaśnień katechizmowych. Dzisiejszy temat to oczywiście tzw. "koniec świata". Ksiądz wykłada je co niedziela na stoliku przy wyjściu z kościoła. Jest Rok Wiary (i Rozumu). Trzeba czytać, myśleć, ale przede wszystkim chyba - według mnie - spotykać się i rozmawiać. Tylko jak dojść do spowodowania w nas potrzeby i sztuki spotykania się w Strachówce (kościele, gminie, szkole, stowarzyszeniach...)? Obyśmy zdążyli wymodlić sobie ich "metodologię", choć w pierwszym półroczu tego i owego roku! O Roku ów! - 2012-2013!

Autorem krótkich objaśnień jest ks. prof. Ryszard Czekalski, szef katechetyki na UKSW, autor m.in. „Katecheza komunikacją wiary” (publikacja habilitacyjna). Wezmę tę karteczkę ze sobą jutro do szkoły, jako wyposażenie, wręcz zbroję katechetyczną! Tylko, czy znajdę wiarę w swojej szkole? :-)

Wyznanie wiary - metodologia (2)

Co pisać? - kiedy myśli i idei może chodzić po głowie tysiąc, w oddziałach – po dwadzieścia pięć naraz :-)
Mam swoją metodę. To znaczy ona mnie ma, nie ja ją.

Życie mi dyktuje. Życie się dzieje i ustala chronologię zdarzeń, a zdarzenia-fakty, rodzą opisy, rozumowania, wartościowania. Raczej nigdy - odwrotnie. Raczej? - a bo ja wszystko wiem, tzn. przyznaję otwarcie, że nie wiem.

Wieczorne zmęczenie może przynieść zniechęcenie i posadzić w fotelu rezygnacji, a ranek może dać świeżość i natchnienie myśli. Może bywać odwrotnie. Rozum przebija mgłę i wypływa na szerokiego przestwór oceanu. Rozum porządkuje i nadaje kierunek. Homo sapiens sum.
Wrażenia pięciu zmysłów docierają jako pierwsze do nas z tego świata. My - jak port, przyjmujemy setki statków, łodzi i okrętów z każdego kierunku wszech-świata. Port, jego kapitanat, musi zapewnić logistykę, by ruch był bezpieczny i liczył się z pasażerami i towarami według rozumnej kolejności. Ktoś potrzebuje pierwszej kolejości, coś się psuje szybciej, coś może poczekać...

Wrażenia zmysłowe moą złapać w potrzask nadmiernego uprzywilejowania, nadmiernych przyjemności, pokus, nałogów, nawet zniewolenia. Gdy rozum śpi, budzą się upiory. A nawet jeśli jako-tako panujemy nad oceanem danych zmysłowych, to pułapki zastawiają uczucia i emocje. Też mają chwytne i lepkie łapki. Potrafia złapać w po-trzask. I klapa. Znów wyglądamy na wielki świat z małej izdebki własnego, czyli samo-zniewolenia. Tu – kasa, tam – kariera, tu – to, tam – owo. Czasem stroją się w królewskei szaty i argumentują, to dla innych, to im jest zobowiazany dać siebie w najlepszej formir, wyglądzie, z najpiękniejszym domkiem, ogródkiem, samochodem... - widzicie, że muszę kręcić się wokół siebie, bo inaczej ci, co ode mnie zależą, mogą stracić pracę, poczucie bezpieczeństwa, dobre samo-poczucie, a nawet chęć do nauki i rozwoju.

Pułapki, potrzaski, chaos w porcie czyha na każdego, także na dusz-pasterzy. Stary przeor Niedźwiadek, pustelnik-kameduła, uporządkował pułaki w „cztery „k”: kasa, kieca, kieliszek i karty. Mądry ksiadz Jan, ojciec duchowny kapłanów archidiecezji warszawskeij, proboszcz z Woli, mówiąc o problemie uzależnień księży także wylicza cztery mechanizmy złego: samotność, stres, pycha, bierność. Każdy, kto żyje bliżej polskiego kościoła - to znaczy, kościół nie jest mu obojętny – musiał poznać przypadki złego z autopsji. Medialna wpadka biskupa jest tylko kropką nad „i”. Problem molestowania i innych nieuporządkowanych zachowań i skłonności seksualnych należy do tego samego koszyka.

I cóż, że ze Szwecji! Jeden jest gatunek homo sapiens. Rozum jest najważniejszym naszym organem. Nawet w kwestiach wiary! - przynajmniej dla mnie. Zdaje się, ze także dla św. Augustyna, autora powiedzienia, że „nie ma wiary bez myślenia”. Tylko rozum potrafi wyprowadzić nas z chaosu porowego i z labiryntów zmysłowych i emocjonalnych. Rozum jest tą siłą, która może zachwycić się pięknem wiary (oferty). Rozum dostrzega dobro i zło, może je doznać, poczuć, odczuć... i uporządkować w system wartości.

Rozum jest – może być – ponad twoje rozkosze: wzroku, słuchu, dotyku, smaku, powonieniu. I ponad twoje zniewolenia pieniądze i kariery.

Jeśli jest jako-tako ukształtowany i wolny. Kształtować mogą mistrzowie, autorytety, szkoły... najbardziej własna nad nim praca i doświadczenie. Wolność może zapewnić rozumowi chyba tylko pokora.

Rozumie, ty nad poziomy wylatuj. Ty jesteś największym przyjacielem człowieka, jego sposobem istnienia na ziemi.
Zmysły mnie wczoraj wieczorem ani nie uwięziły, ani nie zniechęciły, przyszedł rozum do głowy i powiedział - „ idź spać”. Nie ty jesteś początkiem i końcem wszystkiego, pozwól niech Całość i Początek i Koniec działają za ciebie - „idź spać”.

Ale ciało mdłe mnie obudziło przed czasem, żołądka wylewem. Na cóż jednak jest farmakologia - dla szukającego pomoc jest pod ręką. A czas? - został mi podarowany. Tak około 4.30 zajrzałem do komputera, na blog komentarzy Słowa Bożego. Tak, z ciekawości - „kiedy on publikuje”? Już był!
Przeczytałem i padłem. Lekarstwo zadziałało. Obydwa leki zadziałały. Oczy ze zdziwieniem otworzyłem około 10.00. Ale pierwsze wrażenie, pierwsze myśli, pierwsze kierunki pochodu myślenia z nocnego przebudzenia pozostały.

Wracam do nich po wielu godzinach i jak widzicie, tutaj, na blogu, a nie w komentarzach na blogu księdza Tomasza, bo zadziała się jedność. Zadziałał jakiś mechanizm. Dwie ścieżki czasu się połączyły. Ważna była dla mnie chwila, kiedy otworzyłem komputer o 4.30 i ważne musiały być pierwsze skojarzenia, myśli, kierunki... skoro nie przepadły pod naporem godzin dnia i zdarzeń. O godz. 14.30 myślę tak samo jak o godz. 4.30.

Zadziwia mnie ta wypowiedź Jezusa. Co ma wspólnego modlitwa i nieustępliwość zabiegania o jakąś sprawę zwyczajnie ludzką? Trwanie w aktywności umysłu i podejmowanych działań ze względu na osobiste przekonanie o ich słuszności, sensie, wadze i znaczeniu – masło maślane - w życiu konkretnej osoby. Rozum jej nakazuje tak działać wewnętrznie i zewnętrznie. Rozum działa w granicach własnego poznania i możliwości. To jasne, inaczej – człowiek działa w granicach własnego rozumu i wiary. Nie da się ich rozłączyć. Wiem, poznałem jakiś wycinek rzeczywistości, ale w dużo większą całość wierzę. Nikt rozsądny nie powie, że istnieje tylko to, co go bezpośrednio otacza. Każdy rozsądny wie, że jest większa całość, która nie przestaje istnieć i działać, tylko dlatego, ze jest dalej (realnie i poznawczo). Sens jest zarówno w tej mniejszej, poznanej  i w tej wielkiej Całości, do której bardziej mogę dotrzeć wiarą niż zaliczonymi egzaminami, colloquiami, studiami, lekturami, konferencjami i kongresami.

Komentowanie na gościnnym blogu księdza Tomasza i pisanie własnego wyznania wiary spotkały się dzisiaj.
Ciekawe jest to porównanie czynności religijnej i zwyczajnej życiowej. Moze Jezus nie rozdziela sfer życia? - i w tym przypadku nie ma zastosowania podzial na to, co Boskie i to, co cesarskie!
One muszą występować i DZIAŁAĆ łącznie! To jest jedno życie i jedno DZIAŁANIE  człowieka-osoby! Wbrew wspóczesnym nachalnym próbom dzielenie „to jest religia”, a to jest „życie realne”. Modlitwa jest takim samym działaniem jak zabieganie o nasze „codzienne” sparwy. Religia i modlitwa jest taką samą codziennością.

Może jeszcze bardziej ciekawe i zagadkowe jest zakończenie dzisiejszego fragmentu Dobrej Nowiny, czytanego na mszach świętych „świata całego” - „Czy jednak, gdy przyjdzie Syn Człowieczy, znajdzie wiarę na ziemi?”!!!

Przecież pytający rozmawiali z Synem Człowieczym! - więc o Kim i o jakim Jego przyjściu myśli Jezus? Jakie jest przejście od sytuacji pożytku („konieczności”) z częstej modlitwy, do konfrontacjiz tajemniczym „przyjściem” nie mniej tajemniczego „Syna Człowieczego”?
Ale czy znajdzie wiarę...? - kiedy ten tajemniczy moment ma nadejść? - i chyba powinien mieć związek z aktualnym czasem pytających? Punktem krytycznym wydaje się być ten „stan modlitwy” (bo czynność jakoś mało mi tutaj pasuje). Stan modlitwy i wiara wydają się sprzęgnięte w jedność. Modlitwa jest wyrazem wiary i aktem wiary. Wiara-modlitwa jest związana z przyjściem Syna Człowieczego, którym nie jest - tak wprost - Ten, który odpowiada na pytania rozmówców?

Wierzymy, po Zmartwychwstaniu (mądrzejsi o Zmartwychwstanie), że jest nim właśnie Jezus z Nazaretu, do którego skierowali się z pytaniem o modlitwę Jemu współcześni, ale teraz JEST jeszcze bardziej, niż był wtedy. Bo nierozłączny ze Stwórcą (Ojcem) i Duchem Świętym, który został zesłany na ludzi w sposób widzialno-namacalny w dniu Pięćdziesiątnicy. Jesteśmy w dużo lepszej sytuacji niż pytający przed 2-tysiącami lat.

W pewien sposób ciągle rozstrzyga się kwestia „zastania”-obecności-działania w nas wiary. On Syn Człowieczy ciągle przychodzi i staje przed nami! Czy zastaje wiarę w nas, na Ziemi? Jak często nasz rozum poprzez stan modlitwy wyrywa nas ku Niemu?

Wyznanie wiary (1)

Nie wiem, czy muszę pisać "moje". Wyznania wiary mogą być tylko osobiste (lub wspólnotowe). Dałem w nawiasie (1), bo nie skończyłem tam, gdzie zamierzałem. Właściwie to wyszło tylko wprowadzenie, ale pewności nie ma, że będzie numer (2), bo skąd mogę wiedzieć, jaki głos wewnętrzny zbudzi mnie jutro, jeśli w ogóle zbudzi. Dzisiaj "o piątej" kazał napisać to :-)
Nie będzie o moich słabościach, wątpliwościach, grzechach - bo jaki z tego byłby pożytek i sens. Tania sensacja. Każdy ma podobne.

Chcę wydobyć to, co stanowi napęd mojego życia, a nie cienie, mroki i zahamowania. Świat się dzieje nie tym, co się nie udaje i go niszczy, ale tym, co przekazuje kod trwania i rozwoju. Ziarno życia i dobra. I to - moim zdaniem - z bardzo zielonego drzewa poznania życia i dobra.

Jest rok wiary, ale nawet gdyby nie było takiej okoliczności dodatkowej, to i tak jestem w  wieku, że warto i trzeba zbierać wszystko, co najważniejszego się do tej pory wydarzyło i przekazywać kolejnym pokoleniom. Z całkowita pewnością realności zdarzeń. Głównie własnym dzieciom i innym dostojnym Teofilom. Nie pierwszy i nie ostatni - być może – raz. Według mojego rozeznania będzie to zależało – wielość redakcji – od jasności wyrażenia myśli i dania przekazu. Jeśli - za którymś razem - uda się klarownie, to będzie raz ostatni :)

Godz. 5.00 - w sam raz. Skoro spać nie mogę, a myśli się i myśli myśli... to wstań i zapisz. Takie pisanie jest kontemplacją, może być, może się nią stać. Bo całą moją istotą koncentruje mnie (koncentruję się) na dobru, na pięknie, na sensie. Całym sobą twierdzę, że to jest prawda. Prawda mojego osobowego doświadczenia i przeżycia życia. Innego nie miałem i mieć nie będę, nie wierzę w re-inkarnację.

Boli, że wokoło mnie - i jak Polska długa i szeroka i świat i niestety Kościół - dominuje i rządzi religia-instytucja. Że jest prawie niemożliwością spotkanie drugiego człowieka-wolnej-osoby-wobec-Wieczności. Wszyscy wymiękają, co najwyżej chowając się w instytucji i za instytucją. Nie za inna osobą, na którą mogliby wskazać. Brak osobowego traktowania swoich przeznaczeń. W pełni wolności, wiary i rozumu.

W moim świecie, w mojej kulturze, w moich wyznaniach muszą pojawić się pojęcia, kategorie: Bóg, Kościół. Nie mam większych odniesień. Od razu powiem, że nie są to dla mnie pojęcia i kategorie, ale RZECZYWISTOŚĆ, która można różnymi pojęciami i kategoriami kultury obrazować i tłumaczyć.

Oczywiście, że moje wyznanie wiary jest próbą opisania spotkania, poznania, dotknięcia tych rzeczywistości, pisanych z dużej lub małej litery, co za różnica! Ani wielkość liter, ani czcionka nie robią istoty rzeczy, mogą być natomiast robieniem zabawy z życia. Konwencja konwencji?

Mając 59 lat mówię o realnym życiu realnego człowieka, nie o teorii.
Złe samopoczucie, awaria tego lub tamtego urządzenia domowego, a nawet własna śmierć nie przekreśla dziejów świata w ogóle i sensu człowieczego świata, w szczególności. Świat jest, dzieje się dzieją, sens był, jest i będzie przestrzenią ludzkich losów. Śmierć? Oczywiście. Jest faktem, każdy umiera, każde biologiczne życie, ale na miłość Boską, nie wyciągajcie tego argumentu, bo jest nietrafiony, nie znam – oprócz dzieci – nikogo, kto by chciał żyć ponad własną miarę.

Nie śmierć jest problem, ale (dobre) życie. Samo życie też nie jest problemem, bo nikt sam sobie życia nie dał. Żyje się, po prostu.
Jedynym problemem może być dobre życie. Choć, po małym zastanowieniu, kiedy się pomyśli nad dobrem – uczciwie i do granic własnej pojętności – to problemem nie jest. Czy dobro może być niedobre?!

Czyli cała rzecz w moim wyznaniu wiary sprowadza się do zdefiniowania dobra. Jak się zaraz okaże, nie ma definicji dobra, bez prawdy (i piękna).

Wierzę, że każdy może nazwać jakieś dobro. Najpierw małe, malutkie. Jeśli trochę się wysilimy to będzie go coraz więcej na naszej liście. Skoro będzie na liście, to znaczy, że może być realnie.

Tu właściwie powinno kończyć się moje wyznanie wiary. Ale niektórzy chcieliby pewnie usłyszeć i zobaczyć, w którym miejscu pojawi się Bóg! Da się już prze-widzieć, że nie (w świecie) Deus ex machina, ale w świecie osobowym. Bóg-Żywy-Osoba. On za mną, przede mną i we mnie. Ale jak Go odkryłem? poznałem? Spotkałem? I z nie powinienem Go trzymać na koniec rozważań, jak rozwiązanie układu równań?

Otóż, uczciwie rzecz biorąc i empirycznie, On zjawił się dawno, dawno temu, nie potrafię wskazać początkowego miejsca na linii życia. Wszystko zaczęło się bez mojego udziału, w wierzącym sakramentalnym małżeństwie dwóch osób Heleny i Jana. Oni też nie byli początkiem samoistnym, ale częścią historii swych rodów. Czy mój Bóg zatem wziął się z historii? W dużym stopniu, tak. Ale nie jedynie.

Bóg na pewno pojawił się w historii człowieka, to znaczy dał poznać w historii, przez historię, ludzie (człowiek) nie ma innego sposobu poznania tego, co istnieje. Najpierw jest realność tego świata. Ale, żeby Bóg stał się moim Bogiem, nie wystarczyła historia świata całego. Świat mi Go – tak lub inaczej, zwłaszcza przez rodzinę – przekazał, wskazał adres i dał dokumentację. Reszta musiała się dokonać we mnie.
…
Dalej pisać teologicznie się nie dało. Wkroczyła teraźniejszość, nasza smutna gminna dzisiejszość. Dam ją, jak leci. Ale najpierw "otwarcie dnia" na blogu księdza Tomasza z Włoch, w perspektywie ostatecznej. A potem sama bolesna lokalność.

1. "Gdzie padlina, tam zbiorą się także sępy". Piękne i nie do pojęcia. Otwiera wielopole myślenia. Radykalizm porównań, perspektywa i konkret ostatecznych rozwiązań.
Zaraz bym pytał, jak - 'tak samo' będzie w tym dniu, w którym pojawi się Syn Człowieczy? Choć może nie o "jak", tylko dlaczego "pojawienie się Syna Człowieczego" zestawił Jezus z przykładami zagłady?

I wychodzi mi na to, że... żeby wstrząsająco poruszyć wyobraźnię i sumienia. Bardziej wyobraźnię i myślenie niż sumienie, bo sumienie najbardziej porusza miłosierdzie.

Bo to nie może być tekst o zagładzie! Żaden "tekst" Jezusa nie jest o zagładzie. Jedyną zagładę przyjął na Siebie, ratując nas od innych zagład. I Noe i Lot i połowa par eschatologicznej przyszłości jest jednak wzięta, uratowana, zbawiona!

Śmiało lecę w swoim pisaniu i sporo bezkompromisowo, mogę błądzić, proszę mnie - w razie czego - prostować i naprawiać. Ale jaką łaską jest (dla mnie) strona-lotnisko takich szybowań! Rozpościeram swobodnie tutaj dwa skrzydła... „ - chleb-boski.blogspot.com

2. Zachwyciłem się zdaniem Jana Pawła II o postawie miłości intelektualnej. Tym bardziej boli życie w warunkach (otoczeniu, przestrzeni) braku uczciwości intelektualnej. To otoczenie nie ma ściśle zakreślonych granic, choć najbardziej boli to, co dzieje się najbliżej każdego z nas, czyli w bezpośrednim środowisku życiowym i tzw. wspólnocie lokalnej. Otwartość i dialog są warunkami koniecznymi uczciwości, aż po miłość intelektualną.
Myślę - trzeba nazywać sprawy wprost - że zostaliśmy bardzo dotkliwie zdradzeni dwa razy. Nie przez jednego, przez wielu. Nie o świcie, metafory zostawiam poetom, ale w pełnym świetle życia publicznego. Ja w 1994 roku, Grażyna-koalicjantka zwycięskich wyborów 2010, dzisiaj. Dlatego ja nazwany zostałem "siewcą nienawiści", Grażyna - wbrew FAKTOM - złym dyrektorem, organizatorem gospodarzem... ZŁO idzie na całość, bo chce stworzyć nową - i tylko własną – rzeczywistość!

Potem przez cały dzień coś mi nie dawało spokoju i musiałem dopisywać glossy w ramach komentarzy:
A) Myślę - trzeba nazywać sprawy wprost - że zostaliśmy bardzo dotkliwie zdradzeni dwa razy. Nie przez jednego, przez wielu. Nie o świcie, metafory zostawiam poetom, ale w pełnym świetle życia publicznego. Ja w 1994 roku, Grażyna-koalicjantka zwycięskich wyborów 2010, dzisiaj. Dlatego ja nazwany zostałem "siewcą nienawiści", Grażyna - wbrew FAKTOM - złym dyrektorem, organizatorem gospodarzem... ZŁO idzie na całość, bo chce stworzyć nową - i tylko własną – rzeczywistość! (post dostał nawet "like", głos z Litwy :-)
B) "Naród, tracąc przytomność - traci obecność - nie jest - nie istnieje...
Głos prawdy - ludzie prawdą żyjący i dla prawdy - mogą znowu powołać go do życia."(C.Norwid).
C) „Nie ma mienia bez sumienia..."(CKN)
D) Brutalna prawda dochodzi powoli do mnie, ze to już nie 16 plus 2, ale 18 lat budowania rzeczywistości gminy na zdradzie. Nie chce się tego widzieć, mówić, pisać. Ale PRAWDA wyziera z różnych kątów, przy różnych okazjach. Obraz z 11 Listopada, wójta Piotra przemawiającego w kościele o Niepodległości, mając za plecami nasze vota za Niepodległość, udało mi się wsunąć w modlitewne zakamarki pamięci. Ale kiedy teraz mój wzrok padł na książkę Jana Pawła II "Pamięć i tożsamość" nie mogę nie krzyczeć. Bo kto, jak nie ja, ma upominać się do końca swoich dni o prawdę? Kto ma dokończyć DZIEŁA NASZEGO POKOLENIA? Pokolenia, które wywalczyło wolność Ojczyzny! Przecież Solidarność, podwaliny wolnej Polski, a potem fundament demokracji i samorządności w gminie zakładaliśmy z Kazikiem, wujkiem i ojcem chrzestnym obecnego wójta Piotrka! A on oddaje nas na pastwę anonimów i układów władzy. Czy ktokolwiek jest w stanie zrozumieć ten horrendalny fałsz jaki rządzi naszym życiem publicznym od 18 lat!
E) Osobiście uznam sprawę za zamkniętą, gdy Dyplom Wdzięczności od Samorządu Gminy zawiśnie na ścianie każdego żyjącego jeszcze członka Solidarności RI z roku 1981, uczestnika Ruchu Wyzwoleńczego i walki o życie w godności na naszym terenie, a w różnych publicznych miejscach (strony www, tablica w Urzędzie Gminy, w historycznej dla naszej pamięci i tożsamości sali OSP...) będzie uwyraźniony fakt powstania w dni 3 Maja 1981 i cały ROZDZIAŁ pt. SOLIDARNOŚĆ w naszej najnowszej historii (minęło 31 lat!!!). Wtedy będę mógł ucichnąć i odejść w pokoju!

PS. Obrazek, ubarwione i upostaciowane logo Roku Wiary (i Rozumu) ściągnąłem z fejsbukowej strony księdza Piotra Spychały z parafii Dobiegniew.

In veritatem - na korytarzu i poza

Korytarz zapełniony ruchliwymi uczniami, ja - jak się okazało - nadprogramowy (nadgorliwość?) dyżurny nauczyciel. Coraz częściej nachodzi mnie ostra myśl, że przecież ja żyję już tylko z rozpędu, bo muszę. Patrzę, obserwuję, czuję... ale nie ma zapotrzebowania na owoce tej pracy. Nie ma zapotrzebowania na spotkanie, rozmowę, dialog?! Komu? Po co? OBCOŚĆ KULTUROWA.

"Pewna rozpowszechniona mentalność utrudnia Kościołowi i chrześcijaninowi przekazywanie radości Ewangelii... wiara jest wystawiona na próbę także w epoce współczesnej, przenikniętej subtelnymi i podstępnymi formami ateizmu teoretycznego i praktycznego...miniony wiek zaznał silnego procesu laicyzacji, pod hasłem absolutnej autonomii człowieka, uważanego za miarę i twórcę rzeczywistości, ale pozbawionego prawdy o tym, że jest stworzeniem „na obraz i podobieństwo Boga”. Często wierzy się w Boga w sposób powierzchowny, ale żyje się tak, „jak gdyby Bóg nie istniał”. W ostateczności jednak ten sposób życia okazuje się jeszcze bardziej destrukcyjny...

... „bożki” fascynują człowieka, kiedy nie wykracza on poza samego siebie. Jeśli Bóg traci miejsce centralne, to człowiek traci właściwe mu miejsce, nie odnajduje już swego umiejscowienia w rzeczywistości stworzonej, w relacjach z innymi..."

Nic mnie prawie nie łączy z moimi "innymi"w tzw. wspólnocie lokalnej. Dlatego wracam śmiertelnie zmęczony ze szkoły. "Święty Augustyn napisał - "Nie chodź na rynek, wejdź w siebie. We wnętrzu człowieka mieszka prawda”.  To inny aspekt, który możemy utracić w świecie hałaśliwym i rozpraszającym, w którym żyjemy! Tracimy zdolność do zatrzymania się i spojrzenia w głębię nas samych oraz odczytania tego pragnienia nieskończoności, jakie w sobie nosimy, pobudzającego nas do wyjścia poza siebie i odsyłającego do Kogoś, kto może je zaspokoić." 

Choć jest "Rok Wiary (i Rozumu)" nie ma pędu do spotykania się i dzielenia większą prawdą. Dogmat o prywatności wiary i związana z nim nierozdzielnie postawa zamknięcia, blokady na spotykanie innych-siebie w większej perspektywie zbiera ponure żniwo w naszym życiu. Statystyki odnotowują rosnącą liczbę samobójstw.

Lekarstwo jest pod ręką, ale niechciane."Ten, kto wierzy, jest zjednoczony z Bogiem, jest otwarty na Jego łaskę, na moc miłości. W ten sposób jego życie staje się świadectwem nie siebie samego, ale zmartwychwstałego Chrystusa i jego wiara nie boi się pokazać w życiu codziennym, jest otwarta na dialog wyrażający głęboką przyjaźń względem każdego człowieka i potrafi rozpalić światła nadziei, wyzwolenia, szczęścia i przyszłości. Wiara jest rzeczywiście spotkaniem z Bogiem, który mówi i działa w historii"

  

"Chrześcijanin i wspólnota, którzy są aktywni, wierni względem Boga, stanowią najlepszą drogę dla ludzi pogrążonych w obojętności i wątpliwościach odnośnie swego życia i działania. Dzisiaj wiele osób ma ograniczone pojęcie wiary chrześcijańskiej, gdyż utożsamiają ją jedynie z jakimś systemem przekonań i teorii, a nie z [poznawalną, dotykalną] prawdą Boga, który objawił się w dziejach, który pragnie spotykać się i rozmawiać z człowiekiem sam na sam, w miłości. W istocie u podstaw religii znajduje się wydarzenie spotkania człowieka z Bogiem (w Jezusie z Nazaretu). Chrześcijaństwo jest nie tyle moralnością czy etyką, ile wydarzeniem miłości, jest przyjęciem osoby Jezusa".

Miałem nic nie pisać, tylko usiąść po pracy w fotelu i "niech się dzieje wola Boża". Nie pójdę na rynek, wejdę w siebie. Tym bardziej, że wysiadają kolejne ogniwa naszego bytu, egzystencjalnie i materialnie, w samochodzie, w domowych urządzeniach... lawinowo, skoro nie ma pieniędzy na normalną ich eksploatację, niezbędne inwestycje itd. Ruina, ruina, ruina.

Ale obraz pióra na ekranie filmu wyświetlanego w Ostrówku, w Domu Św. Faustyny, nie dało mi spokoju. "Usiądź i pisz". Pisz, jak jest, a nie trele-morele, żeby się komuś podobać. 

Stachura jak znalazł na taką chwilę, w wykonaniu Chodakowskiej. Dzięki ci, pióro na ekranie.

"Do Boga prowadzą świat, natura człowieka oraz wiara innych ludzi - katecheza Benedykta XVI 14.11.2012 r." - wszystkie cytaty strachowskiego katechety pochodzą od katechety watykańskiego :)  

Dobrze, że Jasiek, (europejski) Strachowianin nie wytrzymał i napisał, w komentarzu do bezpłciowego strachowskiego anonima zbiorowego (111?!). Niech młodzi ratują młodych od bezpłciowości i innych zagrożeń mieliznami życiowymi. Wielu już się pogubiło. A my-dorośli mamy niechlubną zasługę w przekazywaniu polskich wad prywaty, zawiści i zamknięcia kolejnemu pokoleniu.

PS.

Sędzia wczorajszego meczu Polska - Urugwaj jest moim (i papieża) kolegą po fachu, nauczycielem religii! Herb rozpoczynający tego posta pożyczyłem sobie z jego szkoły. Założę się, że w Szkocji nikt nie wymyślił, aby katechetę nazywać "siewcą nienawiści".

Obecność, aktywność, praca

To był zwykły dzień (jak w pustelni lub domu starców), 14 listopada 2012, w życiu 59. letniego faceta, ojca rodziny, katechety, Polaka, mieszkańca gminy Strachówka, obywatela Europy i świata. Zaczął się o 5.30 i jeszcze trwa. Punkty poniżej są w zasadzie zanotowane chronologicznie, trudności wynikają jedynie z kłopotów z Internetem:

1. Ojcowsko-rodzinna korespondencja - duchowo-emocjonalne współuczestnictwo, istota naszego bycia na ziemi?! W bólu ma się bardziej współ-udział w bycie? Współistnienie? To ma wielki wymiar teologiczny. Dlaczego Jezus musiał wziąć krzyż? Dlaczego musiał cierpieć? Dlaczego Wszyscy musieli współ-cierpieć: Trójca Niebiańska i Matka na Ziemi? Za bardzo rozpatrujemy tę tajemnicę oddzielnie (ewentualnie tworzy się dwie pary: łączy  Ojca z Synem, i Matkę z Synem). A Wszyscy razem?

2. Chleb-boski prawie codziennie wciąga mnie w swoje głębinowe nurkowanie, w końcu podczas studiów byłem przez rok członkiem Akademickiego Klubu Podwodnego:
 – „Czuję się trochę obcoplemienny w swoim kościele. Napisałem apel do braci i sióstr w wierze, bez echa. A pisałem nie dla siebie, ale dla dwudziestu młodych ludzi, żeby "pokazali się kapłanom", bo niosą w sobie doświadczenie miłosierdzia. Kto im pomoże zrozumieć?

Bardzo się nie przejąłem - to także jest moje/nasze doświadczenie wiary i trudności rozmowy o wierze językiem naszej kultury, naszej namacalnej dzisiejszości.

Ucieszył mnie fragment "Gdy ich spostrzegł, powiedział: "Idźcie i pokażcie się kapłanom"":
- dotarł do mnie dzisiaj właśnie w ten sposób [tak to wziąłem dla siebie] - "jesteście częścią tej kultury, poruszcie ją, z jej pomocą macie dotknąć swojego życia, problemów, aż po tajemnicę zbawienia".

Wierzę, że mój apel nie był daremny. Że był potrzebny, może jest bezdźwięczną nutą w muzyce nie-mojej, może komuś z młodzieży pomoże zrozumieć zmaganie o wiarę i miłosierdzie (także starego śmiesznego i gotowego się ośmieszać apelami bez echa katechety)?!

3. Moje komentarze na stronie „Ruch Czystych serc”:
A) „Będę duchowo obecny. Mogę na świadectwo powiedzieć, że pojechałem 10.6.1987 pod Tarnow na spotkanie z Papieżem (oficjalnie nazywało się z rolnikami), bo chciałem zrozumieć swoją Mamę, która stamtąd się wywodzi (spod Szczucina), w osobie bł. Karoliny i przez bł. Karolinę, bo widziałem i widzę podobieństwo wewnętrznej formacji. Te same ideały czystości, zaufania i siła modlitwy.”
B) „To dopiszę wątek emigracyjny. Mamy rodzice (dziadkowie) poznali się na emigracji w USA, na plebanii jej wujka księdza chyba w Massachusetts, choć pochodzili z sąsiednich wsi pod Szczucinem. Moja Mama urodziła się w Polsce, ale dwójka jej rodzeństwa za Oceanem. W 1987 Mama była u nich w odwiedzinach, trzymali się prawie całe życie razem. A ja jadąc opiekować się umierającym wujkiem i ciocią po wylewie (moją zaoczną matkę chrzestną) wśród upominków wiozłem obraz błogosławionej Karoliny Kózki - ikony ich rodzinnego wychowania. Myślę, na podstawie własnego doświadczenia życiowego, że zbyt mało zdajemy sobie sprawę z "dziedziczności" pokoleniowo-eko-kulturowej dróg świętości. Spodobało się Bogu stworzyć nas jako byty cielesno-duchowe ("ciało uduchowione lub ducha ucieleśnionego" - jak napisał JPII).

4. Do Dominique z Quebecu zawsze wrażliwej na piękno, w każdym języku, o pięknie w poście o.Kaspra z Boliwii - „Dominique, savez-vous que le texte dans la photo (l'image) est un fragment d'un poème écrit par Cyprien Norwid intitulé «Promethidion". Jean-Paul II a souvent rappele une autre partie, mais aussi sur le même sujet - ce que la beauté?!”- jej wrażliwość nie pozwala pozostać obojętnym, także pomimo języka :)

5. Dałem słowny kształt idei jutrzejszego spotkania między-kulturowej grupy projektowej Strachówka-Lincoln, Ne, USA (Rzeczpospolita Norwidowska – Szkoła Św. Teresy od Dzieciątka Jezus):
„Nie można zostać z takim wydarzeniem-doświadczeniem samemu. My - uczestnicy wyjazdu - nie możemy zostać!
"Idźcie pokazać się kapłanom" - powiedział Jezus trędowatym, którzy prosili Go o uzdrowienie. "Człowiek to kapłan bezwiedny" - uczy Cyprian Norwid, z którego dzieła emanuje światło, i który należy do wąskiego grona największych chrześcijańskich myślicieli Europy. POKAŻMY SIĘ SOBIE - tzn. BOGU, KTÓRY NAM SIĘ DAŁ WE CHRZCIE ŚWIĘTYM I NAS NIGDY NIE OPUŚCIŁ, MIESZKA W NAS.

Nie po to Bóg stworzył świat, byśmy się znali tylko z widzenia. Nie po to objawił nam Siebie, najbardziej przez fakt, który nazywamy WCIELENIEM SŁOWA! Bóg nie jest Bogiem prywaty (nawet nie prywatnych objawień). Wszystko, co robi z nami, dla nas, wśród nas - chce, by było światłem dla nas nawzajem. „Jezus z Nazaretu objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi i ukazuje mu najwyższe jego powołanie”.
Bóg-Człowiek „objawia człowieka człowiekowi”. Jesteśmy Jego puzzlami, z których układa się (można ułożyć) wzór prawdy, dobra i piękna.

JPII pisze, że to niezwykłe samo-objawienie posiada charakter zbawczy, tak uczy także Sobór Watykański II: „Spodobało się Bogu w swej dobroci i mądrości objawić siebie samego i ujawnić nam tajemnicę woli swojej, dzięki której przez Chrystusa, Słowo Wcielone, ludzie mają dostęp do Ojca w Duchu Świętym i stają się uczestnikami Boskiej natury".

Jest prawda. Prawda jest poznawalna. Możemy w życiu wybrać i przyjąć postawę miłości intelektualnej. W Ostrówku dostaliśmy do tego ważne elementy.”

6. Świetne! Nie wiem od jakiej daty we własnym kalendarzu zalecać tę modlitwę, ale w wieku 59. nie ma na co czekać :) - wpisane pod postem:

„Modlitwa przy grobie św. Tomasza z Akwinu w Tuluzie
Panie, Ty wiesz lepiej aniżeli ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary.

Zachowaj mnie od zgubnego nawyku mniemania, że muszę coś powiedzieć na każdy temat i przy każdej okazji. Odbierz mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek.

Uczyń mnie poważnym, lecz nie ponurym, czynnym, lecz nie narzucającym się.

Szkoda mi nie spożytkować wielkich zasobów mądrości, jakie posiadam, ale Ty, Panie, wiesz, że chciałbym zachować do końca paru przyjaciół.

Wyzwól mój umysł od nieskończonego brnięcia w szczegóły i daj mi skrzydeł, bym w lot przechodził do rzeczy. Zamknij mi usta w przedmiocie mych niedomagań i cierpień, w miarę jak ich przybywa, a chęć wyliczania ich staje się z upływem lat coraz słodsza.

Nie proszę o łaskę rozkoszowania się opowieściami o cudzych cierpieniach, ale daj mi cierpliwość wysłuchania ich.

Nie śmiem prosić Cię o lepszą pamięć, ale proszę Cię o większą pokorę i mniej niezachwianą pewność, gdy moje wspomnienia wydają się sprzeczne z cudzymi. Użycz mi chwalebnego poczucia, że czasami mogę się mylić.

Zachowaj mnie miłym dla ludzi, choć z niektórymi z nich doprawdy trudno wytrzymać. Nie chcę być świętym, ale zgryźliwi starcy to jeden ze szczytów osiągnięć szatana.

Daj mi zdolność dostrzegania dobrych rzeczy w nieoczekiwanych miejscach i niespodziewanych zalet w ludziach. Daj mi, Panie, łaskę mówienia im o tym".

7. Na stronie ks. prof. z Krakowa - "Od jutra do soboty prowadzę rekolekcje dla katechetów w Zakopanem. Proszę o modlitwę i dziękuję!:) - i mój komentarz: - „Ale Wam, PT Tobie i PT Im (w bratersko-siostrzanej wspólnocie mam nadzieję! wierzę!) zazdroszczę. Pogrążam się w modlitwie, w 31. roku pracy katechetycznej. Dałem już swoje "świadectwo polskiego katechety". Nie uwierzycie, ale dopiero pisząc ten komentarz uświadomiłem sobie, w jak dramatycznych okolicznościach zostałem powołany do tej misji - choć mówię to od 30 lat! Mówić, a mieć pełne światło - to różne rzeczy :-)
W „udostępnianiu” na Fb już ta prawda do mnie dotarła - „Sercem, duszą, duchem, o! nawet wzruszonko nadchodzi! a może nie nachodzić po 30 latach pracy katechetycznej? - do której zostałem wezwany w dramatycznych okolicznościach! Te wzruszenia coraz częstsze to chyba mój testament (zawodowy i prywatny :-)”

8. Mój komentarz - „This is the unlikely but actual "philosopher's stone" (Latin: lapis philosophorum). Let us try ♥” pod postem: „You may not love the rain, but you will love the flowers. ♥”

9. Na stronie neotomizmu znalazłem to - „Na wszystkich wiodących uniwersytetach świata panuje nadzwyczajna jakby sterowana z zewnątrz zgodność co do kwestii niepoznawalności prawdy (agnostycyzm) i wynikającego z niej woluntaryzmu etycznego sprowadzającego się do etyki obowiązku. Człowiek "musi" podjąć sam decyzję co jest jego celem i treścią życia. Ludzie decydują się intuicyjnie że "muszą" się wiązać z innymi, wybierają autentyczność życia, która zazwyczaj polega na samodzielnie znalezionej recepcie i powołania życiowego. Ważne są szczególnie prawdziwej i szczerej relacji z innymi. Ale człowiek nie jest skazany na dokonywanie niczym nie uzasadnionych wyborów. Jest on powołany do akceptacji prawdy i dobra wszystkich spotkanych istot istniejących głównie osobowych: ludzkich (także boskich) ale i zwierzęcych, roślinnych i substancji. W realistycznej i empirycznej filozofii człowiek kontaktuje się z prawda i dobrem udostępniającym się w trakcie spotkania, gdyż prawda i dobro to nie jakieś abstrakcje ale realna zawartość osób, zwierząt roślin i substancji chemicznych. O dziwo najbardziej bliskie są nam substancje chemiczne które przyczynują nasze ciało: takie jak na przykład ubrania, pokarmy, napoje czy też tlen i azot, który wdychamy. Te substancje to nasze istotowe przyczyny zewnętrzne - one chronią i podtrzymują naszą istotę istniejącą. Wszystkie te istoty mają w sobie istnienie, które pochodzi od zewnętrznej przyczyny sprawczej, która jest tym co sprawa - a więc Istnieniem w swej Istocie - Istotą Samoistniejącą - Bogiem Który Jest. Odkrycie tego że wdychając tlen wdychamy go razem z jego przyczyną - w całej jego Prawdzie i Dobru - już poważną identyfikacja z dziedziny teorii przyczyn. Człowiek zaczyna być dogłębnie wstrząśnięty Prawdą, Dobrem i Pięknem istot istniejących - czyli spotykanych bytów jednostkowych. Piękno nieraz jest tak pochłaniające aż fascynujące. Tu pojawia się ważna rola mądrości - kierowania się tylko do tych istot - bytów jednostkowych, które są bytami dla nas. W trakcie spotkania z ludźmi nawiązują się relacje osobowe: współ-otwarcia opartego na prawdzie, współ-akceptacji (miłości) opartej na realności istnienia, współ-oczekiwania (nadziei) opartej na dobru. Bez tego nie ma prawdziwej i szczerej relacji z drugim człowiekiem. Odnalezienie powołania jest związane z umiejętnością identyfikacji czterech przyczyn każdej istoty: dwóch przyczyn wewnętrznych (istnienia i istoty, i dwóch przyczyn zewnętrznych (istnieniowej i istotowej) których znajomość pozwala na dotarcie do prawdy dobra i piękna osób, zwierząt roślin i substancji. Piękno jest tą własnością istnienia która ogarnia wszystkie jego własności i powoduje relacji fascynacji dającej szczęście i radość życia.”  - jest w tym tekście - w zasadzie - wszystko, co chciałbym sam powiedzieć, co pojawiło się już dzisiaj w rannej korespondencji ojcowsko-rodzinnej, a wcześniej w wielu miejscach na moim blogu, jako JEST PRAWDA, PRAWDA JEST POZNAWALNA, TAKI REALIZM EST JEDYNYM FUNDAMENTEM ŻYCIA OSOBISTEGO, SPOŁECZNEGO I PUBLICZNEGO. JEST MOŻŁIWA POSTAWA MIŁOŚCI INTELEKTUALNEJ!!! Niestety, w  miejsce takiego realizmu panuje dzisiaj deprawacja publiczna!

10. A tutaj można znaleźć rozwinięcie i pogłębienie pokrewnych zagadnień! - dla dociekliwych.

11. Ze strony Deon.pl - „Wdzięczność tak naprawdę nie jest (nie powinna być) potrzebna temu, komu się należy, ale temu, który dziękuje. Dziękowanie pomnaża otrzymany dar, powoduje, że nawet najbardziej materialny dar staje się "duchowy", to znaczy budujący obdarowanego także "od wewnątrz". Nadto dziękowanie czyni człowieka lepszym. Czy spotkaliśmy kiedyś człowieka, który miałby we krwi szczere okazywanie wdzięczności i jednocześnie byłby złym człowiekiem? Sądzę, że nie.
Dziękujmy, dziękujmy i jeszcze raz dziękujmy! To nam się bardzo przyda! To nas wewnętrznie ubogaci.”
Dawno pojąłem, jaką moc ma dziękczynienie – to prwidziwy kamień filozoficzny, przemienia rzeczywistość człowieka! Nawet zło może nam odsłonić (mignąć) swoim drugim dnem, czyli odrzuconym, zanegowanym dobrem, które było – i jest zawsze - „pierwotnym” uwarukowaniem zła. Nie ma „czystego zła”. No, chyba, że uosobione (tylko) w diable.

12. Komentarz do tekstu na wp.pl - „Też widzę, że "pokolenie 25-latków nie ma na kogo głosować". Duża część w poprzednich wyborach głosowała na Palikota. Ten się raczej wypali i straci "świeżość". Nieciekawa jest sytuacja ok. 25-latków. Może i pokolenia. To jest pokolenia moich dzieci. Jaka jest wina pokolenia ojców? Smutne! - a my (od dołu do góry) nie potrafimy, często nie chcemy rozmawiać. Niektórzy nawet robią z tego swoją ideologię. Nie rozliczyliśmy intelektualnie materialistycznego marksizmu-leninizmu. Zaprzepaszczamy skarb intelektualno-duchowego testamentu Karola Wojtyły, Polaka, który został Papieżem, a wcześniej Soboru Watykańskiego II (i nadal to robimy). Minął pierwszy miesiąc Roku Wiary (i Rozumu).”

13. Komentarze do albumów zdjęć na Facebooku Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej z wyprawy po Miłosierdzie Boże do Ostrówka, w ramach działań projektowych z Ameryką - „Udostępniam z ogromną radością cuda, które się rozgrywają wśród nas, w Rzeczpospolitej Norwidowskiej ♥... Zobacz, dotknij, spytaj, zapisz, akcja, cięcie, kopiuj, wklej... kontempluj ♥ … Ku czemu zmierzamy? Ku Pełni ♥... I to miałby być koniec? Wyprawy do Miłosierdzia? Korespondencji z USA? Naszej coraz pełniejszej in-kultur-acji? Nie wierzę. Wierzę w krok kolejny, coraz dalej, głębiej. Pozwólmy się prowadzić !”

14. A to dałem udostępniając post na stronie Tygodnika Powszechnego: - "... pomyślcie przez chwilę o sobie i swoich najbliższych... spotkanie z samym sobą: sprawdzenie swoich możliwości i ograniczeń, poznanie marzeń i granic. Wielu z nas od najmłodszych lat uczy się nie czuć i nie doświadczać...” Odmawiając dialogu! szczerości w rozmowie osób (nie robotów-zawodowców-prawdziwych-i-pseudo-profi?) przekazujemy, deformujemy następne pokolenia -  w życiu osobistym (? - nie wiem, to dzieje się w domach), zawodowym - wiem, tak jest np. w mojej szkole (vide: parodia tzw. dialogu wewnątrzszkolnego), publicznym - znam ten ból do szpiku kości! w mojej gminie - fałsz idzie w zaparte, aż do zamiany znaczeń pojęć i wyparcia się własnej pamięci i tożsamości! Przybywaj Tygodniku ze swoim coverem i zawartością do nas, do tzw. wspólnoty lokalnej Polaków 2012!

15. Tak zaś zaprezentowałem album świątecznych ujęć Strachówki z pogodnego dnia Niepodległej Ojczyzny - „Tak było 11 Listopada. Można znaleźć piękno w życiu naszej tzw. wspólnoty lokalnej (parafia, gmina, szkoła). Najważniejsze jest jednak niewidoczne dla oczu! Można tam trafić i TYM się podzielić z innymi kontemplacją i dialogiem. "Pod Twoją obronę uciekamy się..."

16. A potem nagle musiałem dołożyć jeszcze jeden album, z Wilna, od Matki Bożej „Mater Misericordiae”. Kto zajrzy, zrozumie, że - „Dając zdjęcia z Domu Św. Faustyny w Ostrówku, gm. Klembów, należało także dać zdjęcia z CUDOWNEGO wyjazdu zespołu nauczycieli i pracowników Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej pod wodzą DyrKa do Wilna, do Matki Bożej Ostrobramskiej "Mater Misericordiae". Przypomniał mi dopiero o tej powinności moralnej i duchowo-intelektualnej post na fejsbukowym koncie księdza z Litwy (oczywiście z Wilna :-)
Bóg naszych ojców i dziś jest nad nami ♥... Św. Faustyna, Ostrówek, gm. Klembów, Ostra Brama w Wilnie... Rzeczpospolita Norwidowska ma o czym myśleć i za co dziękować!” i to w bezpośredniej okolicy Święta Niepodległości 11 Listopada!”