PO ŚLUBOWANIU I PO EXPOSE (1)

Życie załatwiło i drugą sprawę. Piotrek przemówił pięknie, prosto z serca. Miał swoje expose. Ja sie cieszyłem, że nie było wystąpienia "byłego". Byłoby to jak łyżka dziegciu w beczce miodu. Jeszcze będzie miał wiele okazji, żeby się pokazać, pogadać. Może zdobędzie się na przeprosiny? Dzisiaj nic i nikt nie zmącił nam święta.

Co za ulga. Wreszcie wiele osób, które powinny bywać często i do tego z należnym szacunkiem w tej sali, mogło się poczuć sobą we własnej gminie. Szkoda, że ci, którzy wraz z Łapką ją zawłaszczyli na 16 lat, nie czuja potrzeby okazania skruchy.
Nawet przed urzędem gminy czuje się inaczej, zwyczajnie. Jak zwykły obywatel. Nie potrzebuje zaszczytów. Potrzebuję normalności, jak tlenu. Ile osób ma te same odczucia!! Czy ktoś kiedyś opisze adekwatnie ten upiorny post-PRL, który jakimś niewytłumaczalnym sposobem przeżył nad Osownicą 16 lat!

I ja tam byłem miód i wino piłem, a co widziałem pokazałem na zdjęciach. Było nawet entuzjastyczne śpiewanie 100 lat, dla Darka, jadowskiego wójta, który dzisiaj obchodził urodziny. Cudowny znak błogosławieństwa w budynku, który przez 16 lat był "świątynią wielkiej smuty i fałszu", matecznikiem zdrajcy i szalbierza (kto nie rozumie, niech zajrzy na bloga Łazarza, tam maturzyści prowadzą fantastyczna dyskusję o zdradzie i przebaczeniu). Oni są bogaci młodością i biorą życie i jego sprawy serio. Możemy się od nich uczyć. Jestem z niego, z nich, bardzo, bardzo dumny. Przywracają mi siły, np. po takim "Zwykłym dniu w szkole" jak wczoraj.

Nie jestem sam

Z Internetu - "74-letni dominikanin o. Ludwik Wiśniewski, legendarny duszpasterz akademicki w czasach PRL, napisał do nuncjusza abp. Celestina Migliore, że polski Episkopat jest rozbity, a połowa duchowieństwa jest zarażona ksenofobią, informuje "Gazeta Wyborcza".

Opisuje "gorszący podział w polskim Episkopacie". Popierane są "inicjatywy i dzieła formalnie katolickie, a w rzeczywistości pogańskie, bo jątrzące i dzielące społeczeństwo i Kościół". Część biskupów publikuje w "Naszym Dzienniku", w którym "roi się od oszczerstw". Niektórzy biskupi poparli "nieracjonalny protest" tzw. obrońców krzyża przed Pałacem Prezydenckim, przyczyniając się do rozbicia społeczeństwa. Połowa księży jest "zarażona ksenofobią i nacjonalizmem", a bardzo wielu kapłanów "zatraciło granice między ewangelią a polityką".

Zakonnik proponuje więc "wielkie debaty". Ma nadzieję, że zaczną "przywracać prawdziwą 'twarz' Kościołowi". Miałyby się tym zająć specjalne zespoły pod patronatem któregoś z liczących się biskupów. Chodzi m.in. o zespół "do sprawy wychowania i wykształcenia religijnego dzieci i młodzieży" czy oceniający działalność mediów o. Rydzyka."

Expose

Dzisiaj zaprzysiężenie, albo jak kto woli ślubowanie, wójta Piotrka. Kiedy dostałem zaproszenie, bardzo się ucieszyłem. Zostałem zaproszony pierwszy raz od 16 lat. Gmina z mozołem będzie stawać z głowy na nogi. Kot odwrócony do góry nogami zdechłby szybko.

Demokracja zatrzymała się, cofała, cofała.
W porządku obrad sesji Rady Gminy od razu zdziwił mnie punkt 7. Zaraz po ślubowaniu nowego wójta miało być.... wystąpienie byłego wójta!
Życie samo usunęło to dziwactwo. Kazik Łapka wziął zwolnienie lekarskie.
Nie cenzuruję porządków obrad. Dziwię się, nawet gdyby to był nowy zwyczaj, gdziekolwiek w kraju. Przez 20 lat wolnej Polski przyzwyczailiśmy się do normalnych porządków rzeczy. Najpierw zaprzysiężenie, potem expose - ale tej samej osoby, w funkcji, powiedzmy premiera.

Życie usunęło dziwactwo, ale czy przywróci normalność? Jak potoczy się dzisiejsza sesja?

Dzisiaj w Sejmie RP ślubowanie złożył pierwszy czarnoskóry poseł, John Abraham Godson (choć rota wymaga chyba jakichś zmian, bo jest tam mowa o narodzie, państwie itd). Polska szybko normalnieje w rodzinie państw naszego globu. Oby gmina także szybko normalniała, w rodzinie gmin RP.

Zwykły dzień w szkole

Nasza szkoła nie jest już moją szkołą, odkąd weszły w nią stałe napięcia. Ja wiążę początek złego z kampanią wyborczą sprzed 8 lat. Wtedy szkoła została wciągnięta w walkę polityczną. Chciano ją wykorzystać w walce wyborczej. Wtedy się zaczęło niszczenie szkoły przez dwa obozy, z zewnątrz i od wewnątrz.

A przecież to była moja szkoła, moje oczko w głowie. Jak zresztą cała gmina. Wtedy gdy podejmowaliśmy w I kadencji odważną i trudną decyzję o przejęciu oświaty, kiedy szukaliśmy kandydata na dyrektora i znaleźliśmy Adama Balę, wtedy, gdy walczyliśmy heroicznie o jej ocalenie przed zakusami Łapki na jej likwidację, kiedy stanąłem w obronie konkursu przeciw intrygom, gdy startowała Emila, kiedy ponownie heroicznie walczyliśmy o prawo obywatelskie wystartowania w konkursie przez Grażynę, znów przeciwko bezczelnym knowaniom Łapki.... Za swoją postawę i całkowite zaangażowanie dostawaliśmy podziękowania, słowa podziwu, a nawet pościel, koce lub kołdry od grupy rodziców. Nie pamiętam takich rzeczy, ale tak było. Sytuacja zaczęła się zmieniać od kampanii wyborczej w 2002 roku, kiedy wystartowała Krystyna i Jadwiga, tego samego nazwiska. Całym sercem byliśmy za otwartą Jadwigą, przeciwni zaś skrytej Krystynie, ale obiektywni. Grażyna, dla dobra szkoły, nie przyjęła propozycji stanięcia na czele komitetu Jadwigi. Nie mogła angażować szkoły w walkę. Jadwiga z tym się pogodziła, a przecież liczyła na większe, jakby bardziej oficjalne wsparcie. Druga strona takich skrupułów nie miała. Szkoła ocalała. Dyrektor nadal zgodnie współpracuje z niezłomną przewodniczącą Rady Rodziców. Ona nie jest pamiętliwa, w tym złym znaczeniu. Z drugiej strony co i rusz powstają koalicje (jawne, albo anonimowe) bijące w szkołę. Biją telefonami, anonimami, donosami, zatruwaniem atmosfery między nauczycielami, rodzicami. Kto przeanalizował, jak się to przenosi na uczniów i całe rodziny?

Odtąd i ja stałem się przedmiotem ataków. Mogłem przy tym obserwować paskudny mechanizm. Ludzie, którzy byli nam przyjaźni, albo zwyczajnie mili i bezstronni, w chwili związania się z drugą stroną, albo Łapką, stawali się opryskliwi, nieprzyjemni, często wprost wrodzy. Kiedy "liderzy" przestawali ich potrzebować znów nie mieli nic przeciwko nam. Mechanizm fatalnego zawłaszczania ludzkich sumień. A i zaprzedawania się z ciałem i duszą komuś, kto miał coś do zaoferowania. Czy mam przypominać spór o język rosyjski, potem angielski, o mnie - jako nauczyciela języka angielskiego. Teraz nawet - jako nauczyciela religii. Każdy pretekst był dobry, żeby w nas (i szkołę) uderzyć. Stało się regułą, że takie grupy tworzyły się w klasach, których wychowawczynią była Krystyna. Przywołuję ten fakt i to sformułowanie. Nie mówiłem, nie piszę, że ona wpływa na rodziców, albo w inny sposób te ugrupowania tworzy. Nie wciskajcie mi czegoś, czego nie napisałem.

I tak oto, w swojej szkole, już się swojo nie czuję. Gdy idę do niektórych klas, czuję niewidzialne oczy i uszy szpiegujące każde moje słowo i zachowanie. I nie są to oczy i uszy Boga. Jego też czuję, w sobie. Błądzę? Źle oceniam sytuację? Jestem przewrażliwiony na swoim punkcie? Policzcie, ile razy moje nazwisko było zawożone, albo telefonowane do kuratorium. Ostatnim razem także. Czy ktoś walczy takimi metodami z Krystyną? Znów nie ma symetrii. Ale ona powie, że jest inaczej. I co gorsza wielu jej uwierzy. Wbrew faktom. Ja, co myślę, to mówię i piszę otwarcie, publicznie. Każdy może poznać moje zdanie i do niego się ustosunkować. Kto zna jej poglądy? Chciałem zbliżyć nasze światy, dać szansę na wymianę informacji, wysłałem na Facebooku prośbę, żeby uznała mnie za swojego znajomego (no przecież pracujemy razem). Odrzuciła. Przecież wie, że będę to przypominał. I nie dlatego, że jestem pamiętliwy, w tym złym znaczeniu, ale, że mam szacunek dla faktów. Wielki! Bo dla mnie fakty piszą sens życia, a nie poglądy i spekulacje myślowe. Jeśli ktoś chce sam sobie szkodzić, nikt nie jest w stanie go powstrzymać. Ale pamiętaj Krystyna, że ja nie odrzucam, nie wyklinam, nie nienawidzę. Mogę się złościć, użyć słów uznanych za nieparlamentarne, ale nigdy nie odmówię poważnej dyskusji, zwłaszcza publicznej.

Historia zatacza koła. Znów weszliśmy w czas demokracji i otwartych dyskusji o sprawach szkoły i gminy. Już nie tylko ja będę przypominał i wypominał konieczność szczerości w życiu publicznym. Skończył się czas sprzyjający (uprzywilejowujący - piękne słowo) szu-szu-szu po kątach. Tacy nie mają przyszłości w społeczeństwie obywatelskim. Sami skazują się na życie na marginesie wspólnoty lokalnej. Prawdziwa wspólnota odrzuci każdy fałsz. Tego się nie boję.

To, co napisałem, to nie był początek mojego szkolnego dnia. Początek był dobry i Boży. Zacząłem katechezą w klasie 4-tej. Kuba był dzisiaj normalnym uczniem. Muszę go pochwalić. A przecież ostatnią lekcję kończył w gabinecie dyrektora i rozmową z mamą. Czyli może. Oby, jak najdłużej. Gotów jestem odnotowywać to z radością za każdym razem.
Temat mieliśmy - "Moja opowieść o Bożym Narodzeniu". To sformułowanie okazało się bardzo urodzajne. Mieli rozmawiać w parach jako Strachowianie i Afrykanie i Chińczycy, którzy znają i nie znają historii o Bożym Narodzeniu. Trzy pary odważyły się stanąć ze swoim zdaniem/poglądem przed innymi.

W klasie 5 wątek rozwinął się rewelacyjnie. Dostawiłem dwa pytania pomocnicze:
1) Dlaczego narodziny Jezusa z Nazaretu 2000 lat temu nazywamy Bożym narodzeniem?
2) Co to dziś znaczy, kiedy mówimy, że Bóg się rodzi?
Mieli pogadać (nie odstąpię od tej formy wymuszania myślenia i świadczenia), a potem przedstawić owoce klasie. Zgłosiły się cztery osoby:
1) Boże Narodzenie to narodzenie Boga.
2) Wierzymy w Trójcę Świętą, więc skoro rodzi się Jezus, to działa cała Trójca, czyli Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty.
3) Nazywamy Bożym Narodzeniem tzn., że przychodzi Bóg z krwi i kości. Z Boga Ojca i Ducha Świętego, a sam jest taki, jak każdy człowiek. Wszyscy się spodziewali, że przyjdzie z nieba i każdy będzie od razu wiedział, że to On. A przyszedł w niespodziewanej postaci!
4) Tak można powiedzieć, bo matką była Maryja, a ojcem Bóg.
REWELACYJNY przykład myślenia trynitarnego!

Po tej lekcji zachwycony wszedłem do pokoju nauczycielskiego. Pokazałem nawet kartkę z zapisanymi wypowiedziami nr. 1, 2, 3 i 4. A Mila dołożyła relacje-rewelacje z wyprawy naszych synów z pedagogiem Marianem, z "Poniatówki", w góry. Z najlepszym pedagogiem na świecie!
W tym to momencie weszła do pokoju Krystyna, żeby coś powiedzieć. Że nie ma nic wspólnego z zakusami na katechetę, tzn, żeby mnie wywalić z klasy 1-szej. Dlaczego weszła akurat wtedy, nie wiem. Dlaczego to miało taką formę? Nie wiem. Komu? Nie wiem.
Mało kulturalnie powiedziałem, że ględzi brednie. Bo jeśli to ma być polemika ze mną, to proszę ze mną, na blogu, skoro chce odnieść się do czegoś, co tam zostało opublikowane. A jeśli chce publicznej dyskusji, to nie na przerwie, w przelocie. Rozmowa prywatna, blog, i dyskusja publiczna to trzy różne formy. Nie stosowanie się do zasad dialogu między równoważnymi podmiotami wprowadza szum informacyjny. Kto sieje wiatr, zbiera burzę. Skoro wpadła z emocjonalnym oświadczeniem, to uzyskała emocjonalne reakcje. Sorry! Taka jest logika dziejów :-0

W klasie 6-tej musiałem zacząć od opanowania własnych emocji. Ale po co jest modlitwa? Zwłaszcza modlitwa odpocznienia? Bóg rodzi się tu i teraz, albo nigdzie i nigdy. Rozum i wiara muszą iść w parze. Emocje nie powinny ich rozchwiać. Zdaję sobie sprawę, że trudne to są słowa nawet dla siebie-mnie samego.
Temat nie przyniósł w tej klasie wielkich odkryć, są w trudnym wieku. Mają blokady myślowe i nadmiar hormonów. Pytania były te same. Co się dało, zapisałem:
1) Bo jest jedną z Trzech Osób Boskich.
2) To było ważne wydarzenie i chcemy je co roku przeżywać na nowo.
3) Bo był Zbawicielem świata.
4) Bo Syn Boży kolejny raz przychodzi na świat.

Pierwsza klasa modliła się, słuchała, oglądała slajdy z projektora, rysowała. Patrząc na rysunki z innej lekcji, rozwieszone na tablicy, nie robili nic innego (oprócz modlitwy) niż na innych lekcjach. O co więc chodzi grupie rewolucjonistów anty-katechetycznych? Nie pojmuję. Zapraszam ich na swoją lekcję, nie przychodzą.

W klasie 3-ciej temat lekko zmodyfikowałem - "Moje Boże Narodzenie". Notatka jest kwintesencją dnia:
1) Jezus urodził się ok. 2000 lat temu w Betlejem.
2) Dzisiaj może się rodzić tylko we mnie każdego dnia.
3) 25.12 - jest tylko kartką w kalendarzu i wspomnieniem.

Moje katechezy są często pod prąd tradycyjnego bez-myślenia. Religijność musi być rozumna, a nie tylko tradycyjna.

Jak się czuje nauczyciel-katecheta w klasie 1-szej? Warte opisania. Co bym nie robił, i tak komuś nie będzie się podobało. Zastanawiam się, kiedy nastąpi atak. Tak było, i jest. Kiedyś w klasie za świetlicą, dzisiaj za sala gimnastyczną. Przed paru laty cenzurowane były nawet moje wpisy w dzienniku. To było znów tam, gdzie dzisiaj uczy się klasa 3-cia. Tuż przed wizytacją z kuratorium!

Więc choć to już nie jest moja szkoła, idę do niej z całą wiarą, nadzieją, miłością. Tak, jak na każdą katechezę od 28 lat. Często modlimy się całą rodziną za każdą lekcję. Zawsze warto się modlić!

Żal mi, szkoda, trochę smutno, że nie odbył się w szkole choć króciuteńki apel w rocznicę stanu wojennego. Ja się cicho upomniałem, ale to nie wystarczy. Jak nowe pokolenie ma się nauczyć historii? Łzy ojców wsiąkają w niewdzięczną ziemię. Narracja generała ciągle jeszcze zwycięża.

Apel do samorządowego świata trzech gmin i jednego miasta (burmistrza, wójtów, przew. rad gm, ks. prob. i wikarych, dyr. szk, n-li, dyr. d. kultury)

Jest niedziela, wspomnienie i świętowanie Zmartwychwstania, godz. 12.00 - Anioł Pański. Papież przemawia z Watykanu. Jest dla mnie oczywiste, że religia podaje najszersze ramy dla ludzkiego życia. Dlaczego więc ciągle trwa spór o religię w życiu publicznym?
Rozumne przeżywanie religijności (powszechnej) jest najbardziej kulturotwórcze, bo ma najszerszy zakres. Jaką podacie alternatywę dla "Fides et ratio" - Wiary i Rozumu? Tarota, wróżki, zabobony? A może matematykę, fizykę cząstek elementarnych, kosmologię przyrodniczą?

Zaistniała niezwykła sytuacja w naszym zakątku powiatu. W trzech sąsiednich gminach nastąpiły zmiany na stanowiskach wójtów i burmistrza. Wszyscy są związani ze Wspólnotą Samorządową. Wszyscy trzej są obecni w Internecie, maja konta na Facebooku. To tylko znak, znaczek, ale wymowny. Czy wykorzystamy ich otwartość, ich otwarcie na wymiar jawności, wolności, wspólnoty? Wydaje się normalne, że mam oczekiwania, wielkie nadzieje. Trzy gminy (i miasto) mają wspólny fundament dla budowania samorządności. Wspólnota jest innym wymiarem solidarności. Mnie została już tylko wiedza, a raczej starannie przemyslane doświadczenie życiowe. Chcę się nim dzielić, służyć.

Marzy mi się nieustanne "Konwersatorium o wierze i rozumie" w gronie ludzi odpowiedzialnych za kształt naszego życia publicznego: samorządowców, duchownych, oświatowców, ludzi związanych z kulturą i wszystkich otwartych i zaangażowanych "ludzi dobrej woli" (hominibus bonae voluntatis). Musimy wspólnie przeciwstawić się anonimowym, niedojrzałym intelektualnie, nieodpowiedzialnym niszczycielom życia naszych wspólnot lokalnych. Każdy może się przecież włączyć w tę publiczną rozmowę - w realu i w Internecie - o jego podstawach, ale musi pokazać swoje oblicze, imię i tożsamość. Marzę o przełomie, o skończeniu epoki post-marksistowskiego społeczeństwa (deklaratywnie katolickiego) i o świadome przejście na stronę społeczeństwa wolnego (nie ma wolności bez prawdy i samoświadomości), otwartego, obywatelskiego, budowanego na chrześcijańskim personalizmie.

Gdy żył Jan Paweł II - łączyliśmy się i spotykaliśmy wokół Niego. A dzisiaj?
Nie chodzi o politykę (nawet samorządową). Chodzi o cywilizację. Aż boje się przywołać jego wypowiedzi o cywilizacji miłości, bo 5 lat po Jego śmierci mogą się wydawać utopią w Polsce 2010 (Strachówce, Tłuszczu, Jadowie): o "budowie świata rządzącego się prawem miłości - cywilizacji miłości «opartej na uniwersalnych wartościach pokoju, solidarności, sprawiedliwości i wolności", zwracającego się do nas wierzących tzn. "Kościoła, który jest ludem życia i służy życiu, ze szczególnie naglącym wezwaniem, abyśmy razem ukazali współczesnemu światu nowe znaki nadziei, troszcząc się o wzrost sprawiedliwości i solidarności, o utrwalenie nowej kultury ludzkiego życia", czy nawołującego do dialogu, który "pozwala dostrzec, że różnorodność jest bogactwem, i skłania umysły ludzi do wzajemnej akceptacji, prowadzącej do autentycznej współpracy, zgodnej z pierwotnym powołaniem całej ludzkiej rodziny do jedności. Dialog jest zatem znakomitym narzędziem budowania cywilizacji miłości i pokoju, jako ideał, na którym winno się wzorować życie kulturalne, społeczne, polityczne i ekonomiczne naszej epoki". Jeśli ktoś jeszcze w te słowa wierzy, to ja wierzę, że się odezwie, że pomoże je wcielać w życie przynajmniej w granicach naszych trzech gmin. Wtedy wspólnie ułożymy plany i scenariusze i wyślemy zaproszenia. Na nasze domowe Spotkanie 6 Stycznia 2011 już zapraszam/my.

Zalążkiem takiego konwersatorium można uznać "Spotkania Trzech Króli" w naszym domu w trakcie 1-szej kadencji samorządu w Polsce. Ich ideą było spotkanie różnych osób, różnego sposobu myślenia, połączonych pragnieniem uznania i pokłonienia się Prawdzie. Jak Trzech Mędrców, przedstawicieli innych kultur, którzy odczytali znaki i wybrali się w daleką drogę do Betlejem. Spotykali się obecni i byli wójtowie, proboszczowie, przewodniczący rady gmin, lekarz. Potem nadeszła kilkunastoletnia przerwa. Nie mieliśmy siły przebicia.

Czyż mieszkania samorządowców na najwyższych stanowiskach, i ich rodziny, a także mieszkania księży itp. nie są wymarzonym miejscem takich spotkań? Czyż nie mamy świadczyć całym sobą, całym życiem? A nie tylko funkcjami i urzędowaniem!
Tak pojmowałem swoją służbę w kadencji 1990-94. Dlatego obrodziła licznymi płaszczyznami spotkań w domu, w szkołach, w kościele, w gminie. Spotkań z rolnikami, z nauczycielami, z księżmi, z gośćmi zapraszanymi zewsząd. Kadencja skończyła się spotkaniem z samorządowcami z całego rejonu (dawny odpowiednik powiatu) z udziałem biskupa Romaniuka i świadectwami z okresu własnego życia przez 4 lata władzy. Moje było o pojednaniu z poprzednikiem, odnotowane przez biskupa w Przeglądzie Katolickim. Żyjemy, aby swoja pracą i pasją dać świadectwo prawdzie i miłości.

Nie pociąga mnie (nie kocham, jedynie toleruję) świat urzędników schowanych za regulaminy i tradycje. Nawet w kościele. Schowanych w gabinetach, albo zakrystiach. Trzeba być przede wszystkim człowiekiem, czyli całym sobą, ze swoim życiem wewnętrznym, ze swoją rodziną. Wzorem i ideałem takiego życia jest Rektor Uniwersytetu Obywatelskiego LGD, ojciec Andrzej. On, pełniący funkcje ważne, wielkie i o największej odpowiedzialności w kościele, podpisuje się w liście do nas wszystkich "wasz brat Andrzej". On odwiedza w domach, modli się, je, jak trzeba nocuje z nami i nawzajem oddaje całego siebie, nie tylko swój pokój, dom, ubrania. Takiego chcę kościoła dla pokolenia moich dzieci. Ja już nie doczekam. Dobrze, że poznałem wyjątki.

Bierzmowanie w Strachówce (2)

Bierzmowanie w Strachówce (1)