Kartka numer któryś

Powodem mojego pisania nie są kartki, karteluszki. Jestem nim ja sam. Do mnie dochodzi głos Losu. Na kartkach jest zapis. Nie dosłowny, ale taki, jak go potrafiłem ubrać słowem.

Część mojego losu jest na niebieskich kartkach z 1994 (zasłużyły już na gablotę chwały;-), część w votach wdzięczności w sakralnej przestrzeni parafialnego kościoła. Różni gracze mogą na bieżąco zasłaniać to i owo z losu, ale zawsze kiedyś narodzi się prawdziwy lider, który pamięć o prawdzie przywróci.

Na mszy 14.8 też przyszło, więc zapisałem, zdanie o konfesjonale. Pusty konfesjonał i pełny ołtarz darów - przede wszystkim sam On eucharystyczny. Czeka. Daje się. Jak można odrzucić to zaproszenie, tę miłość. Tylko dlatego, że konfesjonał po drodze stoi pusty? Nie odmawiam wagi i powagi konfesjonałowi. Pokuta każdemu się przydaje. Stawiam znak zapytania nad związaniem formą wolnej osoby. Osoba wolna i odpowiedzialna zna ciężar win i lekkość łaski. Osoba biegnie do Jezusa, nawet po wodzie. Skoro On woła i się daje! Osoba lekka, wolna, rozumna i odpowiedzialna nigdy nie wypiera się swoich win. Przyznaje się do nich w obfitości i chce je wyznawać przy każdej sposobności. Miłość wszystko zwycięża. Jak to jest zawsze między kochającymi się naprawdę osobami. Nie potrzeba im wydawać i odnawiać co i rusz licencji na zbliżenie. Na posiłek sobą. Z Małgorzatą Marią Alacoque miałbym o czym rozmawiać.

"Niech ci się stanie według słowa mego." Kto ma uszy do słuchania niechaj słucha. Jeśli chcesz - niech ci się stanie. Twoja wiara cię uzdrawia. Są relacje osobowe na tym świecie i formy instytucjonalne. Miłość mi wszystko wyjaśniła.

Radość, światło wewnętrzne, lekkość istnienia ściga mnie ciągle. Jest we mnie ciągły Adwent. Mogą rozbłysnąć (roz-iskrzyć) nie wiadomo kiedy i skąd. Na przykład z radosnego oczekiwania na spoczynek nocny, zwyczajnego - niezwykłego daru snu. Mistrz Tomasz poświęcił mu na początku XX wieku długi esej. Czytałem w młodości. Ile dobrych wskazań może przyjść we śnie! Albo inna bliska sprawa - poczucie bezpieczeństwa (trwania, miłości, wybaczania) jakie daje rodzina i rodzinny dom. Z pokolenia na pokolenie. W naszej kulturze wyraża to słowo "matka". Ale ja wolę szersze ujęcie "dom". O nim mówią m.in. zdjęcia obok, po prawej.
Choć wyznać muszę, że sam nie robię wiele dobra i nie daję wielkiego moralnego zabezpieczenia - wsparcia. Jam żaden autorytet. To, co moją jest specjalnością, to zagadywanie żartobliwe w różnych sytuacjach i żartobliwie poważne ujmowanie życiowych spraw. W tej żartobliwej formie prześwieca jednak inny świat. Jaki? Wieczny. Duchowy.

Radosne oczekiwanie snu jest tylko jednym z dziesiątków (setek) codziennych przebłysków wiecznej radości (wieczności?). Nie sposób ich nieraz zanotować. Ważne, że coś błyska. Jeśli uda mi się uchwycić i jakoś zanalizować, zapisuję. Wtedy zaczynam pisać.

Żadne czarne dziury nie unieważnią (unicestwią) dobra, które się kiedyś wydarzyło. Mojego sensu, który stał się pośrednio "zgodą" na śmierć, nie zmiecie złe samopoczucie, ani inna katastrofa.

Lucy napisała na Fb "zmierzamy do zoo". Jestem jej wdzięczny. Że chciała podzielić się chwilą bieżącą, sobą i swoim życiem rodzinnym. Ja też na Fb napisałem, czym żyję. Dałem swoje emocje i myśli. Dajemy to, co mamy najlepszego i najcenniejszego. Grosz własnego istnienia do skarbony dziejów. Wdowa w Ewangelii też dała grosz. "Powiadam wam, że ta wdowa wrzuciła najwięcej".

Jest PRAWDA, a nawet jej przystępna wersja, kompendium. Mogę iść z nią na cały świat, z Polski, przez każdy kraj i naród XXI wieku. Tak jak 30 lat temu szedłem z nauką WOLNOŚCI, GODNOŚCI I SOLIDARNOŚCI przez gminę Strachówka. Ze stuletniego "Ogrodu", od stuletniej Matki Boskiej Annopolskiej do wszystkich zamieszkałych tu rodaków. Z wioski do wioski, z zagrody do zagrody, z domu do domu. Wspomnienia bywają tyleż radosne co bolesne.

Saruman demokracji gminnej

Czym ma być wspólnota szkolna?
Czym jest wspólnota lokalna?
Z dokumentów wiadomo. Tak z opracowań prawa i z dobrej praktyki samorządowej w Polsce, jak i z nauki społecznej Kościoła. U nas trzeba pytać o to jednej radnej, która sama chce ustanawiać normy obowiązujące innych.

Dzisiaj było tak: dyrektor szkoły, dyrektor Zespołu Obsługi Administracyjnej Szkół, wójt gminy mówią zgodnie "dla dobra szkoły i gminy dyrektor powinien mieć mniej godzin lekcyjnych, by mógł wypełnić stojące przed nim zadania menadżerskie". Przytaczali wyliczenia i przykłady gmin sąsiednich.
Radna Krystyna wie swoje. Chce utrzymania restrykcyjnego rozwiązanie wprowadzonego (kontra szkole i dyrektorowi) przez poprzedniego wójta Łapkę, w innej zresztą sytuacji szkoły (sprzed połączenia dwóch szkół, podstawowej i gimnazjum, mniej oddziałów). Ona wszystkich chce urządzić po swojemu, pod swoje polityczne wyrachowania. To jest nieszczęście wspólnoty lokalnej - prywata kontra dobro wspólne. Samowolka. To jest choroba społeczna.

Ta, która powinna być w Radzie Gminy rzecznikiem spraw szkoły, jest jej wrogiem. Zatruwa tę szkołę. Jak z nią spotkać się w tej samej pracy? Cudu trzeba.

Jesteśmy krajem europejskim, nie Białorusią. Nie można przymykać oczu na samowolkę tej radnej, czy innej, innego. W tej gminie, lub innej. Saruman, jak wiadomo, przegrał. Zwycięża Drużyna Pierścienia. Zwycięża wspólnota i dobro wspólne, nie prywatne (polityczno-ambicjonalne) rozgrywki. O tym powinna wiedzieć wspólnota gminna i rozmawiać. Potrzebny jest wielki dialog, po 16 latach jego tłumienia. Madryt powinien dziś być w każdym zakątku globu.

W granicach tej samej wiary i rozumu

1. Breivik
2. Jersey
3. Kontra Madryd
4. Przemarsz piesków
5. Postrzępiona (nowo)tradycja
5. Itd.itp.

Różny kaliber. Różne ofiary. Co wspólne? Człowiek. Słaby, mocny? Fatalne wybory, fatalne skutki. Rozpacz.

Moje pisanie jest równocześnie procesem poznawczym. Wgryzam się w rzeczywistość, w której mam udział. Nie mogę być wobec niej obojętny. Pisaniem jestem w nią bardzo zaangażowany. Rozmawiam z moim światem. Choć odgłosy dochodzą tylko z daleka. Bliskość milczy.

Święto Młodości, Solidarności i Stowarzyszeń będzie. Po raz drugi. Może na stałe wejdzie do kalendarza. Ja potrafię tylko o tym głosić wszem i wobec. Grażyna potrafi więcej. Okazuje się, że ubiegłoroczny wolontariusz jej Wozu Drzymały, Stach z V L, jest teraz wolontariuszem w Madrycie. I jeszcze druga koleżanka Łazarza z klasy. Są pewni i inni uczestnicy Madrytu'2011 mieszkający gdzieś w pobliżu. Może dotrze donch mój głos? Może odpowiedzą i przyjadą na nasz dzień. Termin jeszcze do dogrania. Przełom sierpnia i września, ze względu na coraz bardziej wypychaną z naszej świadomości SOLIDARNOŚĆ. Młodość aktywnie włącza się w projekty (ponad granicami stowarzyszeń). Młodość jest nie tylko nadzieją, ale warunkiem żywotności. Jasiek, Zosia, Łazarz, Hela odebrali w te wakacje dobrą dawkę wiedzy o NGO'sach. Zobaczyli Polskę aktywną w różnych projektach, miasteczkach i wsiach. Niech owocują. Niech się wypowiedzą. Niech się linkują w rówieśniczym gronie. I niech nie będzie to tylko krąg wzajemnej adoracji, mono-poglądowców i mono-narodowców. Katolicki - znaczy powszechny, uniwersalny.

Boli mnie bardzo, że o tym, co się dzieje w świecie i w kościele mogę rozmawiać ze światem, ale nie z braćmi rodakami mieszkającymi tuż pod bokiem. Dziś zaprosiłem do grona przyjaciół na Fb Maję z Ukrainę, mieszkającą w Mediolanie. Bo kliknęła "lubię" pod moim uczestniczącym komentarzem o anty-zdarzeniach w Madrycie. Tak się rozpoznajemy. Ponad granicami państw i języków. W granicach tej samej wiary i rozumu.

Wiara ma swoją biochemię i rozum ma swoją biochemię. Biochemia ma wpływ na zachowania. Zachowania mają wpływ na biochemię. Jasne!? Czy da się wytłumaczyć zachowanie Breivika i zabójcy z Jersey tlko biochemią? NIE. Ich biochemię ukształtowały także ich przekonania, ich wiara i rozum. WARTOŚCI, KTÓRE POZNALI, PRZEMYŚLELI, PRZYJĘLI ZA SWOJE. Nie dzielmy człowieka na fragmenty, żeby nie powiedzieć - na strzępy. Podzielony człowiek rozrywa kulturę na strzępy, rozrywa drugiego człowieka, rozrywa świat.

Każdy fałsz zabija. Każde społeczeństwo zamknięte na prawdę, lub się jej aktywnie wypierające, wychowuje morderców. Wcześniej, lub później.

PS.
Daję anons na stronie naszego stowarzyszenia. Bądźmy obecni na wszelkie sposoby w życiu kościoła, w życiu świata. Po to zostaliśmy stworzeni.

PS.
Kolejne karteczki przepisane! Na stronie o wspólnocie gminnej i większej.

Osoba, śmierć i wspólnota

Radość potrafi spaść niespodzianie. Radością jest nawet wyprzedzająca myśl o zachwycie modlitewnym. Skąd i jak? Nie wiem. Ale już cię ma.

Nocą podeszło do mnie (na mnie) rozmyślanie o każdym z nas, czyli o sobie, sobości. Uwzględniając całą - znaną i nieznaną - maszynerię, która musi pracować bez zarzutu, abym mógł snuć swoje rozważania, wpadam w wielkie zadowolenie. "Całkuję siebie po wszystkich składnikach." Nie jestem kotem, jestem osobą. Bardzo tajemniczym bytem.

Gdzie i kim jestem ja sam? Jaki składnik fizyczny, chemiczny, biologiczny trzeba by zmienić, żebym to nie był już ja? Czy wtedy byłby to ktoś inny? Manipulator stałby się wówczas Creatorem. Czy w ogóle jest to możliwe? Wierzę, że nie. Na bazie tej wiary dotykam w sobie tego, co boskie. Jakże się tu nie zachwycać! Wystarczy malutka wiedza, malutkie myślenie, by znaleźć źródło zachwytu. Nic nie ma tu do powiedzenia polityka, ani stan posiadania. W Ewangelii też nie ma polityki, ani ekonomii. Nie znalazłem opisów, jak rzeczy były poukładane wokół Jezusa. W jakim były stanie i porządku. Na pewno musiały być funkcjonalne, żeby nie przeszkadzały (pomagały, służyły) - i tyle - temu, co istotne. Ani feng-shui, ani dekorator wnętrz, ani wyciągi bankowe nie były mu widocznie potrzebne. My niby też lubimy powtarzać dzieciom złote sentencje, "że najważniejsze jest niewidoczne dla oczu", ale mało kto z nas, dorosłych, się tym przejmuje. Biada nam, obłudnicy! Biada obłudnym wychowawcom.

"Oluś (12)- zjadłem ci śniadanie". - "To dobrze." - Bo przygotował sobie kiełbasę na gorąco, ale zagrymasił. No to potem zadzwoniłem do żonki, aby jej wyznać, że wypiłem jej ostatni łyk kawy. Ona tego nie lubi, ale zostawiła i pojechała do pracy.
Uczestniczę we wspólnocie kościoła i rodziny. Na poważnie i na wesoło. "Abyście radość mieli i mieli ją w obfitości".

Ojciec i matka mnie poczęli w akcie małżeńskiej miłości. Matka mnie urodziła. Mam początek i koniec. Teraz to nawet i początek końca:) Jakoś je sobie wyobrażam i rozumiem, choć poznać nie zdoła nikt z nas. Chciałbym być częścią samego Początku i Końca. Alfy i Omegi. Mam szczęście mieć Stworzyciela i Zbawiciela. Przyjąłem ich aktem wiary i rozumu. W ich osobach jest część tajemnicy i wielka część ludzkiego doświadczenia i logiki. Miałem na nie całe życie. Śmierć może nas zastać także w chwili zachwytu. W zenicie wewnętrznego światła (Słońca Słońc).

Tylko prawdziwa wspólnota wychowuje. Wychowuje w niej i przez nią, nie tylko każdy z nas, ale przede wszystkim to coś większego, które zaakceptował i przyjął każdy z nas. Większa moc, większa wartość. Tylko prawdziwa wspólnota daje pełne możliwości poznawcze. Stwarza warunki do poznania siebie i spraw społecznych. Nie ma zbawienia ludzkiego życia poza wspólnotą.
Wspólnota, to też nie tylko kwestia wiary, ale i doświadczenia. Wspólnota ma większy potencjał twórczy (sprawczy), niż zwykła grupa, czy zespół. We wspólnocie działa ludzko-boski czynnik jedności (jedność ma atomową moc). Nie jest on do zaprogramowania, bo zależy od wolnej woli każdego członka wspólnoty. We wspólnocie najważniejszy jest dawca. Wspólnota powstaje przez dobrowolne przyjęcie daru.

Piszę tak "sobie a muzom" i natrafiam na ograniczenia. Każdy dzień woła aktualnością. Czy mogłem pominąć to, co zapisałem powyżej? Chcę jednak także rozwinąć wczorajszy tytuł i dać kolejne punkty, przepisując notatki ze swoich kartek-ścieżynek myśli. Nie mogę jednak za dużo publikować jednego dnia, bo i świnia tego nie strawi. Jeśli zostawię na jeszcze później, mogą zżółknąć i przepaść. Znalazłem rozwiązanie na dziś. Dałem kontynuację wczorajszego posta na stronie "O wspólnocie samorządowej...", jako pkt.5 (trzeba przewinąć do samego dołu).

PS.
W bieżącym numerze Łącznika Mazowieckiego jest mój ostatni artykuł "Jaka Europa, jaka Polska, jaki świat". Treścią - papieskie nauczanie o kulturze i życiu społecznym. A zdjęcie z naszego szkolnego festynu (klasa czwarta w chitonach :-)

Dwie Strachówki i źródła znaczeń (1)

Mam przed sobą cztery ścieżki. Pójdę nimi. Czy wejdę na szeroki trakt?
Pierwsza ścieżynka o karteczka z kościoła. Ze mszy niedzielnej, na 12.00. Siedziałem w trzeciej ławce. W zasięgu miałem księdza, wójta (2-ga ławka) i dyrektora szkoły. Wielka trójca w gminie. Od czasów Mikołaja Reja. Dyrektor zastąpił pana, znacząc epokę demokracji.
Ksiądz wykłada swój punkt widzenia na świat z ambony (pulpitu). Wójt - plakatami i gminnej stronie www. Dyrektor - rozporządzeniami i działalnością wychowawczo-kulturalną na terenie gminy. Ja - staram się być uważnym i myślącym obserwatorem. Obraz i dźwięk można rejestrować z zewnątrz. Myśl - trzeba od wewnątrz. Sięgam po papier i długopis także w kościele. Zwłaszcza w kościele? Tyle się wtedy dzieje w człowieku. W Wieczerniku też bym zapisywał. Papieże mają nadwornych fotografów i rzeczników prasowych. Ja jestem sobie i jednym i drugim. Że też muszę się tłumaczyć z takich oczywistych rzeczy. To też coś mówi o naszej kulturze. Ktoś z bacznych uczestników naszego życia publicznego powiedział, że "ty piszesz w Internecie, a ksiądz ci odpowiada w kazaniach". Może. Ja będę pisał nadal. To moja powinność, misja, powołanie.

Człowiek jest wolnym stworzeniem. Nawet religia nie może go sobie podporządkować. Nikt mi nie może niczego narzucić. Muszę sam wybrać i zaakceptować. Człowiek kulturalny nie łamie zasad i nie występuje z nieuzasadnionymi zarzutami wobec innych. Nieprawdaż?
Jeśli w coś wierzę, muszę umieć wytłumaczyć, a przynajmniej opowiedzieć. Jeśli nie słowem, o czynami.
Jeśli się dużo pisze, wyrabia się swój osobisty styl. Ktoś powiedział, że styl - to człowiek. Coś w tym jest.

Kiedy jest gorąco w kościele rozglądam się za wiatrakami, cośmy sobie kupili 2 lata temu po którejś pielgrzymce. Stoją chyba teraz za drzwiami i nikomu nie przynoszą ulgi w skwarną, lud duszną niedzielę.
Potrzebuję powietrza. Łapię je, chwytam. Notuję.
Ksiądz w kazaniu wspomniał któregoś trenera polskiej reprezentacji. Chyba Leo Benhhakera. W kontekście obecności Boga w naszym życiu. "Nie mam nic wspólnego z tym panem. Nie pomógł, gdy ojciec umierał, a ja go prosiłem". W moim "notesie" zapisałem - "ja, Benhhaker i Bóg". Mój ociec też umierał. Nie mam pretensji do nikogo. Emocje tamtej godziny i dni zapisałem w dwóch, trzech wierszykach. Niedługo nadejdzie i na nie kolei w akcie przepisywania. A potem na mnie. C'est la vie. O co tu się spierać? Byle najpierw dojść do ładu z samym sobą. To znaczy dla mnie - znaleźć sens. Trudno być oryginalnym. Sensem jest Bóg i miłość, albo Miłość i Bóg, albo Bóg-Miłość (pisane łącznie lub rozdzielnie). Zwał, jak zwal.

Ponieważ 14 sierpnia przypomina św. Maksymiliana Kolbego, było i o nim. Został tego dnia dobity zastrzykiem trucizny. Jego podobizna patrzy na nas z wielkiego obrazu. Trzyma dwie korony. Mnie w oczach stanęła jeszcze pani Lilka, Wanda Wantowska. Służebnica Boża. Była bliska Prymasowi Tysiąclecia (na zdj. najniższa). Poznali się w 1942, związali jeszcze bardziej w czasie Powstania Warszawskiego. Współtworzyła Prymasowski Instytut Ślubów Narodu i Rodzinę Rodzin. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Odrodzenia Polski. Spotkałem ją - ja, maturzysta/student(?) - grubo po północy na Jasnej Górze pośród setek śpiących pielgrzymów. Drobna kobietka ubrana na niebiesko. Przyszła rozmawiać z Maksymilianem. "Rodzina Rodzin" krzewiła jego kult. Tak nas wychowywali. Uściskaliśmy się. Zrozumiałem dzisiaj dlaczego tam była. Dla niej to była rocznicę jego śmierci, dla mnie - koniec pielgrzymki. Dobrze, że tam byłem. Widocznie czegoś szukałem. Na pewno miejsca do oparcia pleców.
Wanda Wantowska (polonistka) długo gościła w moich oczach w kościele w Strachówce. Razem z naszym Maksymilianem ze ściany. Ojciec gdzieś bardziej w tle. Naprawdę. Pomrok jasny? Duchowa obecność? Realna? Byli, jako żywo.

W kościele były wieńce żniwne ze Strachówki i Równego. I chleb z krzyżem z maku. Panie były w kolorowych strojach. Po kościele chodził inny fotograf. Druga Strachówka ma swojego?
Kiedyś Strachówka była jedna. Ostatnio w 1981 roku - Solidarna. Na pewno byli i inni, ale ani wtedy, ani dzisiaj nie wychodzą na światło dzienne. Ich ulubionym schronieniem jest cień. Głęboki cień historii i myśli.

Dwie Strachówki - to była narzucająca się refleksje tego dnia (jak się okazało, także następnego). Zapisałem na karteczce "Źródła znaczeń" - aby ich szukać nawet w pojedynkę, ale w służbie jedności.
Pytanie o sens zdarzeń, zwłaszcza tych, w których uczestniczymy osobiście zawsze ma swoją wagę. To pytanie ma sens i działanie musi mieć sens. Nikt nie chce działać bez sensu! To nie jest specyfika filozofów,teologów, nauczycieli i katechetów, ale każdego myślącego człowieka. Nieprawdaż?

Juan Taylor pierwszy kliknął "like" pod albumem zdjęć z mszy 14 sierpnia w Strachówce. Album z 15 sierpnia podoba się Veyselowi z Turcji. Lucy cieszy się, że mogła obejrzeć radosne wejście pieszej pielgrzymki na Jasną Górę. Didoy Villarosa z Filipin zachęca mnie do modlitwy. Dobrze, że nie mając wspólnoty pod ręką, otwiera się międzynarodowa (globalna) wspólnota Kościoła. Źle jest zostawać w tyle za swoimi czasami. Żeby być na czasie trzeba być człowiekiem duchowym. Nie mylić z duchownym - to zawężająca interpretacja. Człowiek duchowy daje się unosić duchowi. Pozwala duchowi dmuchać w żagiel. Dwa skrzydła go unoszą do kontemplacji prawdy. Inaczej się nie da. Duchowy obficie i chętnie używa rozumu.
Takimi byli Ignacy Skorupka i Maksymilian Kolbe. Taki był Karol Wojtyła. Najpierw trzeba być zwykłym, nieuprzedzonym do swoich czasów człowiekiem. Oni pewnie przysiedliby się dzisiaj na wóz konny jeżdżący po gminie z dzieciakami i młodzieżą-woluntariuszami, aby nieść radość i przyjaźń. Może nawet sami stanęliby na czele, gdyby nie było animatorów. I tak samo jechaliby od wioski do wioski ze śpiewem, zabawą i modlitwą. Może także z posługą uzdrawiania. By budować jedność. Czy jest inny wzór, niż EWANGELICZNY??
Ludzie uprzedzeni patrzą raczej w tył i marudzą, że czasy są złe. Wymyślają inną Polskę, inną Strachówkę, inny świat. Nie widzą dobra, które nas zalewa. NIE POTRAFIĄ ŚPIEWAĆ HYMNU DZIĘKCZYNIENIA.
Nieuprzedzeni wykorzystują pieniądze europejskie, wojewódzkie i inne, aby włączyć się w projekt budowy lepszego świata. Dla WSZYSTKICH, nie zważając na podziały. Na miarę sił, zdolności, możliwości. Zawsze na miarę wiary, nadziei i miłości. Dobrze, ze jest międzynarodowa wspólnota wiary (hominibus bonae voluntatis). Dobrze, że kościół nie ma granic narodowych.

Upraszczając co-nie-co można powiedzieć, że w niedzielę mieliśmy dożynki wójta, w poniedziałek Krystyny. Wracamy do tradycji. Są wieńce, chleby, kolorowe stroje, przemarsze, msze. Wróćmy także do poszukiwań jedności i źródeł znaczeń. Kto z mocnych tego gminnego świata zorganizuje spotkanie, aby wszyscy się zebrali w jednym miejscu i najpierw poznali - mając szczerą chęć dzielenia się - swoje zamysły i plany. I by na koniec wysłali jeden komunikat do społeczności lokalnej. Dożynki mają głęboki sens religijny i kulturowy. Odtwarzając tylko elementy zewnętrzne (powierzchowne) marnujemy wielką szansę. Idziemy tylko w ludyczność. Ja nie bardzo się w tym odnajduję. Czy ja i cała część Solidarnościowa naszej historii nie jesteśmy jednym z najbardziej istotnych jej źródeł? Do jakiej tradycji wracają organizatorzy uroczystości 14 i 15 sierpnia w Strachówce?
15 Sierpnia będzie naszym autentycznym świętem, gdy będzie świętem jedności. Niepotrzebne są atrapy, gdy wokół tyle żywych pomników i autentycznych animatorów.

PS.
Mam litość, nie będę więcej dziś pisał. Wykorzystałem niecałą karteczkę. Trzech w ogóle nie ruszyłem

Potrzeba umiędzynarodowienia, potrzeba dwóch płuc

Na Facebooku moja wiara jeszcze bardziej się umiędzynaradawia niż w młodości, kiedy umiędzynaradawiania potrzebowałem jak zbawienia. Pamiętam jego ważne etapy.
0) literatura (T.Mann, E.Hemingway, L.Tołstoj itd.) i sztuka, szczególnie muzyka
1) Międzynarodowe grupy, Włosi, Francuzi, Szwajcar i Amerykanin (Kanadyjczyk?) na pieszej pielgrzymkę na Jasną Górę.
2) Taize
3) Lourdes - msza święta w podziemnej bazylice, wywoływanie poszczególnych nacji i potwierdzanie oklaskami liczebności
4) udział różnych narodów w wielkich papieskich mszach pod otwartym niebem
5) współpraca szkół w Socrates-Comenius project
6) członkostwo w Unii Europejskiej
7) Facebook i cały Internet

Dzisiaj wpisałem się, tzn. kliknąłem "like" na profilu "Jesus daily". Stałem się 8,191,364 internetowym wyznawcą. który się podpisał. Świat się umiędzynaradawia. Kościół był taki od początku, tzn. od Zesłania Ducha Świętego. Paradoksem historii jest fakt, że wielu ludzi kościoła w Polsce boczy się na świat, dziedzicząc tę postawę od komunistów, a nie od Ducha Creatora i Ożywiciela. Ile złych kazań usłyszą Polacy z okazji 15 sierpnia? Ile dobrych?

Dzielenie ludzi i narodów to diabelskie sztuczki. Jedyną trudnością może być język. Ale dzisiejsi maturzyści i z tym dają sobie radę. Poza tym są elektroniczne translatory, przyjaciele przyjaciół, własne dzieci i wnuki. Partowie i Medowie, ludy Południa i Północy, Wschodu i Zachodu, Niemcy i Rosjanie, Belgowie i Holendrzy, Irlandczycy i Amerykanie - bądźmy jednym w jednym - w dobru.

Zbliżają się wybory. Będę na tych głosował, którzy bardziej łączą ludzi i narody. Pod sztandarem uniwersalności każdej kultury. W myśl nauczania Błogosławionego Jana Pawła II ("Centessimus annus" i pozostałe 13 encyklik!). Powiedzmy ignorantom DOŚĆ, czy to na polu polityki, czy religii, czy sztuki (także masowej). Oprócz Karola Wojtyły mamy jeszcze patrona naszej szkoły i całej Rzeczpospolitej Nrwidowskiej - Cypriana Kamila. "Bo żaden uczciwy człowiek nie mógłby wyżyć dnia jednego w Ojczyźnie, której szczęście nie byłoby tylko procentem od szczęścia ludzkości". On rozumiał uniwersalność patriotyzmu i katolicyzmu.

Kościół ani przez chwilę nie był narodowy. Każdy kościół narodowy to sekta, wcześniej lub później. Oby wcześniej. Żeby nie zmylił zbyt wielu.
15 sierpnia (WNMP) może być dla wielu (wszech)rodaków - jednocześnie zbyt mało wszechstronnych ludzi - taką pokusą.

R+M+F = (K+M+B ?) = ARRIVEDERCI :-(

Riccardo+Matteo+Francesco odjechali. Trochę smutno, bardzo refleksyjnie się zrobiło. To naprawdę były warsztaty z antropologii kulturowej. Riccardo pisze pracę z Claude Lévi-Strauss. Ja chciałbym bardziej zgłębić madejową drogą. U niego wszystkim jest Chrystus Jezus z Nazaretu. Każda szkoła antropologiczna może poszerzyć nasze rozumienie siebie i kultury. Żadna nie przewyższy Dobrej Nowiny o zbawieniu. Amen.

PS.
Dałem się ponieść emocjom w poście korespondującym ze sprawą bezmyślnych(?) prokuratorów (ad. Białoruś i my).