Po-trój-(nie)-królewskie refleksje

Za oknem mokro, wietrznie i pochmurnie. Z pokoju wyszły dzieci, zgasiłem telewizor, zapaliłem lampkę na stole i w jej nastrojowo-żółtym świetle zasiadłem do pisania. Żeby było weselej i bardziej wielo-kolorowo zapaliłem światełka na choince. Siedzę więc między zgaszonym telewizorem, włączoną choinką, pod światłem z lampki, przed oknem z widokiem na dęby. Lampka ma nieśmiertelny abażur od świętej pamięci Doroty, ręcznie robiony z kartonu, traw i porostów morskich, siatką przytrzymanych, plecionką ze słomy długich roślin obramowanych. Dorota była jakby siostrą przyszywaną. Katechetką, fizykiem i filozofem z wykształcenia - uformowaną przez ciężką chorobę od urodzenia.

Wszystko, co przeżywamy, czego doświadczamy ma znaczeń wiele. Zależy od której strony zaczniemy opowieść. Ale trzeba znaleźć w życiu rdzeń, wokół którego się wszystko nawija. Sens, który jednocześnie wskazuje kierunek i jest siłą napędową, nawet w naszej bezwładności istnienia. Żyje się - tak napisałem w jednym z pierwszych młodzieńczych wierszy. Dzisiaj mówię - życie się dzieje. Niby mała różnica, a jednak wielka. Żyje się - jest wyznaniem raczej bezradnym i punktem obserwacji jest jakby bezwolny podmiot. Życie się dzieje - jest częścią DZIEJÓW. Punkt ciężkości jest przeniesiony na to, co obiektywnie dane mnie, jako podmiotowi. Dzieje mogą pokazywać sens i na pewno muszą być w nich zapisane jakieś wartości. Tak to widzę po latach, dzisiaj.

To pierwsze widzenie siebie i świata bardzo jest zbliżone do modnego kiedyś w literaturze egzystencjalizmu. Mówiło o zagubionym podmiocie w morzu nie za bardzo zrozumiałej jakiejś egzystencji.
To drugie - bardziej wskazuje na sens i łaskę w nim uczestniczenia. Życie nabrało sensu.

Powtarzam się strasznie i bardzo. Bo trudno coś nowego dorzucić, mogę jeno szlifować, choć pereł się nie szlifuje. Można tylko polerować.

Co starsze dziatki wyfrunęły z gniazda. Czyżby młodsze były do froterki?

Po-trój-(nie)-królewskie tytułowe refleksje mogą być potrójnie królewskimi. W teologii katolickiej mówimy o potrójne funkcji człowieka ochrzczonego - kapłańskiej, prorockiej i królewskiej. Boh ljubit trojcu - dzisiaj prawosławni mają swoje święta.

Tytuł nawiązuje jednak nie do prawosławnego, ale wczorajszego katolickiego święta. Łącznikiem między nimi można nazwać współczesny ruch ekumeniczny. Byliśmy jednak wczoraj zbyt zajęci sobą, żeby to zobaczyć. Tak samo, żeby napomknąć ważne i ważkie imię księdza Jamesa Hindusa, który odpowiedział na pytanie jednego z synów, nim jeszcze je zadał (ja byłem w tej duchowej przygodzie tylko hiperłączem). Ten Hindus wygłosił w zeszłym roku wiele rekolekcji w Polsce i na świecie. Jest już plan na ten rok!

Byliśmy zbyt zajęci sobą! - ale to nie znaczy, że tylko "swoimi". O, nie - całą gminą. Gmina to ogół mieszkańców i terytorium. Tak jest zapisane w ustawie i tak zawsze staramy się postępować. Jeśli coś ma na względzie dobro gminy, musi mieć na uwadze wszystkich mieszkańców, czyli ich właściwą reprezentację. REPREZENTATYWNOŚĆ! - jest tutaj słowem kluczem. Jak najlepsze ODWZOROWANIE rzeczywistości gminnej (wspólnoty lokalnej).

Zbyt zajęci, bo zbytnie emocje towarzyszą działaniom publicznym (społecznym) w naszej gminie. To zżera - niestety - dużą część sił wszystkich aktywnych mieszkańców. A jednak to, co obiektywne zwyciężyło! Konieczna jest do tego duża wiara. Gdyśmy jej nie mieli, gdyby nie miała jej Grażyna - nie byłoby żadnego spotkania w Trzech Króli. A i to, które było, mogło się rozsypać w trakcie!

No, bo - posłuchajcie:

- czas: 6 Stycznia 2012, godz. 16.00
- miejsce: świetlica Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej (przez nikogo niezawłaszczanej, publicznej, dla wszystkich, jawnie zapraszanych, imiennie, telefonicznie, obwieszczeniami, zawsze z zawiadomieniem organu prowadzącego. Szkoła funkcjonuje ma mocy polskiego prawa i ma wszystkie statutowe obwarowania, oraz istotny dla swojego funkcjonowania udział kontrolnego czynnika społecznego - Rady rodziców. Mówienie o zawłaszczaniu szkoły jest horrendalnym nieporozumieniem, albo jawnym szerzeniem pomówień i nieprawdy. Gdyby się powtarzało zasługiwałoby na rozstrzygnięcie sądowo-prawne. Narusza prawdę o polskim systemie oświaty i sieje zamęt w głowach mieszkańców i rodziców posyłających dzieci do tej PUBLICZNEJ placówki)
- lista obecności: do oglądu na zdjęciach publikowanych na Fb, blogach, i innych stronach www.
Przebieg - powitanie zebranych (prezes RzN), propozycja programu (kolęda, prezentacje osób i organizacji oraz wójta gminy, wystąpienie prezesa Zielonkowskiego Forum Samorządowego nt. partnerstwa w gminie, dyskusja, wnioski/ustalenia, wolne wnioski, zamknięcie), rozdanie tekstu "Królowie, Mędrcy, Samorządowcy i Obywatele" wniosek przedstawicieli SPS o zapoznanie się z listem od ich zarządu, skierowanie tegoż listu do punktu 'wolne wnioski', śpiew kolędy "Mędrcy świata", opuszczenie sali przez przedstawicieli SPS, prezentacja osób, organizacji i wójta, wystąpienie/propozycje prezesa ZFS, toast noworoczno-trzechkrólowy, śpiew kolędy "Przybieżeli do Betlejem", dzielenie się uwagami/życzeniami, gratulacje sukcesów dla organizacji/sołectwa Równe, zaproszenie na Bal Charytatywny org. przez stow. "Niesiemy pomoc, dajemy radość", jednogłośne przyjęcie propozycji kolejnego spotkania/warsztatów dla wszystkich organizacji nt.partnerstwa w gminie, śpiew kolędy "Dzisiaj w Betlejem", zakończenie. PS.- Organizator zapewnił wszystkim zainteresowanym kopie listu od zarządu SPS (i ich materiał uzupełniający).

Nie czytałem jeszcze inkryminowanego listu. W materiale uzupełniającym autorzy dali swój subiektywy wybór moich wpisów z różnych adresów internetowych. Te znam, potwierdzam każdą swoją wypowiedź, także ten wybór dokonany na potrzeby autorów. Oczywiście brak tam moich wpisów chwalących SPS, albo zawierających dobre życzenia itp - nie takie przecież przyświecały im intencje. Nie chodzi o prawdę większą od nas, chodzi im o subiektywne odczucia.
Nie znam treści listu, ale dostrzegam piękną zbieżność i wymowę faktów. Spotkań było wczoraj więcej, niż było zaplanowanych! Oprócz najważniejszego spotkania osób i reprezentowanych przez nich organizacji i urzędu, spotkały się dwa pisma. To fakt obiektywny, nie zaplanowany przez żadną ze stron!
Wszyscy zatem mogą je czytać, dyskutować i interpretować do woli.

Jest Prawda. Życie się dzieje. Ma sens. Ogromny sens. Sens pochodzi spoza nas. My możemy go odnaleźć, a raczej odczytać, zrozumieć i się w niego - na szczęście - włączyć i mieć w nim pełny udział. My możemy się w niego - na szczęście - włączyć i mieć w nim pełny udział. My możemy się w niego - na szczęście - włączyć i mieć w nim pełny udział (i to na zasadzie duchowej lub realnej adopcji lub jeszcze większego stopnia - prawdziwego - Ojcostwa i Usynowienia).

PS.
Kiedy ich list przeczytam? Kiedy mi na to przyjdzie czas i ochota. Przecież nawet nie do mnie jest adresowany, ale do prezesa RzN. Nie mam żadnych funkcji w stowarzyszeniu. W stowarzyszeniach się jest, bo podziela się jej cele. Do wolności wyswobodzeni zostaliśmy! I tak nie mógłbym już się do niego odnieść w tym poście, bo by był za długi (według mojej wewnętrznej miary). Do wewnętrznej wolności wyswobodzeni zostaliśmy!

Królowie, Mędrcy, Samorządowcy i Obywatele

Bez - istnieć nie mogę. Potrzebuję kontaktu z... - bardziej niż kania dżdżu. Z kim, z czym - oto jest pytanie? Bardziej kontaktu niż relacji. W jakichś relacjach jestem zawsze, inaczej nie mogę. Jako byt materialny. A ludzki? Osobowy?

Jestem w relacjach, oddziaływaniach - jak cała materia. Choćby w polu grawitacyjnym (od którego w - w pewien sposób - ziszczonych marzeniach uwolnił się na parę minut Stephen Hawking na odpowiednio wysokiej orbicie). Wszystko oddziałuje na mnie i ja na wszystko. Jestem częścią materialnego Wszechświata.

A byt o najwyższym poziomie zorganizowania, czyli osoba człowieka? Też - jak widać - musi. Wy - na mnie. Ja - na was. I nie muszę - jeno - psychologizować, by prawo to odkryć i opisywać. To powszechne doświadczenie i opisane przez wielu. "Widzieć, czuć i opisywać ... z bardzo ludzkiej tęsknoty?" Tęsknota też jest grawitacją osobową :)

Narzędnik (łac. instrumentalis) – forma używana m.in. dla określenia narzędzia (naprawił telewizor śrubokrętem, przyjechałem pociągiem), sposobu w jaki coś się dzieje (osiągnąłem to sprytem) itp. Przy czasownikach oznaczających rządzenie oznacza dopełnienie bliższe, przy niektórych innych dopełnienie dalsze (Wikipedia).

Reguły języka podpowiadają, że dotykam swojego sposobu istnienia i różnych swoich dopełnień. Zgadzam się całkowicie. Istnieję jako osoba w kontakcie (osobowym, dialogu) z resztą rzeczywistości. Najbliższą są najbliżsi, czyli przeważnie rodzina. Potem otoczenie życiorysowe, materialne i kulturowe.

Bez bliższych (serdecznych) relacji, czyli kontaktu (równie serdecznego) nie rozwinąłbym się jako osoba rozumna, nie byłbym zdolny do podejmowania odpowiedzialności itd. czyli nie wypełniałbym norm, które pozwalają mnie zaliczyć do najwyżej (aż po szczyt formy osobowej) uspołecznionych zwierząt myślących, rozeznających się w hierarchii bytów i wartości. Myślący osobnik musi wiedzieć, czym coś jest i zgodnie z tą wiedzą postępować.

Osiągnąłem świadomość samego siebie, jako osoby (bytu) potrzebującego stałego kontaktu z otaczającą mnie rzeczywistością. Kiedy się budzę, otwieram oczy, rozglądam się, nasłuchuję, kieruję swoją uwagę na coś. Przeważnie po jakiejś chwili dociera do mnie moja "całość życiowa". Całość bywa zabarwiona klimatem, nastrojami. Ona przeważnie mnie dopinguje do wejścia w siebie, w świat wewnętrzny (duchowy) i zakotwiczenia mojej "całości" w większej "całości". Większa całość (CAŁOŚĆ?) jest wymiarem najwyższym mojego życia. Jest ona uporządkowanym systemem znaczeń, o cechach osobowych. Oddaję jej pokłon. Odnawiam całkowite podporządkowanie siebie i całego swojego świata jej (MU) z miłością. Odnajduję w tym akcie poczucie wolności i spełnienia (tak chwili bieżącej, jak i całego życia). Amen.

Moja "mantra" bardzo mi to ułatwia. Jest skrótem najważniejszych afirmacji, przekonań, wiary, nadziei itd. "Nie-ja-Ty-/-Bóg-Miłość-Chrystus-Pokój-Dobro".

Dajcie mi punkt oparcia, a poruszę...?

Święto "Trzech Króli" jest świętem afirmacji, akceptacji, uznania prawdy (o rzeczywistości i osobie) i jednocześnie świętem Objawienia Najwyższej Prawdy Osobowej, jej woli objawiania się w całości i bez końca jako Miłości Akceptacji Przebaczenia Miłosierdzia... Nieskończonej Prostoty, wśród wszelakich skomplikowań.

Bez - istnieć nie mogę. Potrzebuję kontaktu z...

Ja potrzebuję kontaktu z... najbardziej osobistym i osobowym punktem podparcia. W pewien sposób z absolutnym (dla mnie i chyba nie tylko dla mnie) punktem całej rzeczywistości. A wy? Z kim? Z czym? Z jakim narzędnikiem?

W telewizji transmitują nowe zwyczaje Pochodów Trzech Króli. Coraz więcej miast i miejscowości je organizuje. Oj, pięknie. Oj, ale niedobrze by było, by poszedł z nich owczy pęd. By wszytko się powierzchownie ujednoliciło. Bo my mamy już swój zwyczaj, od 20 lat. Tak długo, jak polska nowa niezawisłość. No i nasz zwyczaj jest oczywiście zabarwiony cało-osobowościowo przez inicjatorów. Jest to zabarwienie leciutko intelektualne.

"Telewizyjne" świętowanie wyczerpuje się, jak to chyba w telewizji być musi, głównie w widowiskowości.

"Nasze" - w pewnym wysiłku intelektualnym (osobowym) do zrobienia kroku ku ludziom, z którymi na co dzień trudno nam się spotkać, choć możemy się pozornie widywać i mijać. Proponujemy wyjść ze swoich okopanych dworzyszcz i obserwatoriów życiowych i powędrować ku temu, co poznaliśmy myśleniem. Ku temu, co dało nam znak. Co się w jakiś sposób objawiło. Samo uświadomienie sobie tych ważnych mechanizmów, w życiu każdego myślącego człowieka, jest warte przeżycia i podkreślenia. Jeśli jeszcze dokonuje się to w ramach jakichś realnych wspólnot życiowych - tym piękniej, tym większa ich wartość.

Czyż nie na tym polega proces HUMANIZOWANIA (UCZŁOWIECZANIA) życia osobowego i społeczno-publicznego? Podjąć świadomy, odpowiedzialny akt wyjścia z siebie ku innemu?! Ku temu, co obiektywnie istnieje.

Jest to zarazem realizacja nauczania naszego papieża. Wcielanie "Centesimus annus". Słowo staje się ciałem, także w ten sposób.

I nadszedł dzień/święto "Trzech Króli 2012". Gdzie pójdę? Jak daleko jestem gotowy pójść? Komu chcę się pokłonić? Kto/co jest moim punktem oparcia w życiu? Całego życia, osobistego, rodzinnego, zawodowego, organizacyjnego, intelektualnego, społecznego... etc.etc.

PS.

Niczego więcej dziś nie chcę. Tylko nacieszyć się obiektywną rzeczywistością. Żadnego osądzania.

Już jutro "Trzech Króli"

Trybunał Konstytucyjny odrzucił wniosek PKPP Lewiatan o zbadanie, czy ustanowienie 6 stycznia dniem wolnym od pracy było zgodne z prawem. TK odrzucił go z przyczyn formalnych, uznając, że wnioskodawca nie był uprawniony do jego złożenia.

Trzech Króli jest dla mnie/nas bardzo ważnym dniem i wcale nie dlatego, że jest dniem wolnym. Kulturowe znaczenie dnia ogromnie nas przejęło przed laty. Nawet nie - religijne. Choć kulturowo-religijne brzmi najlepiej. Lubię widzieć religię w ramach kultury człowieka, choć teologowie mogą wybrzydzać. Oczywiście uznaję, że Objawienie jest interwencją spoza kultury człowieka. W dobrym mniemaniu podtrzymuje mnie "Wiara i rozum". Rozum nie wykształci się poza kulturą. Wiara chyba też. Ależ dalekie są konsekwencje pewnych stwierdzeń i przekonań! Jajo przed kurą, czy odwrotnie - na przykład :)

Trzech Króli w pierwszych latach 90-tych ubiegłego wieku skłoniło nas do spotkań wzorowanych na biblijnym przykładzie. Oczywiście, chodzi o Mędrców lub Magów składających pokłon Narodzonemu w Betlejem Jezusowi. Wzorowanie było wtedy - i jak się okazało, na szczęście - jest i teraz próbą odwzorowania zależności matematycznie niemierzalnych na odległości i różnice kulturowe między nami - ludźmi mieszkającymi całkiem niedaleko od siebie, albo wręcz w ramach tych samych struktur lokalno-regionalnych. Czasem muszę pisać długie zdania, bo odwyknę.

Święto Objawienia to sens religijny tegoż dnia. Uprę się, że jest związek między obydwoma znaczeniami. Objawia się to, co inaczej poznać widać trudno, trudniej, albo wcale. Czyli znów pojawia się duża odległość czegoś, Kogoś, w czymś wyrażająca się. To może zacznę sobie roboczo nazywać ten dzień Świętem Wielkich Znaczeń (od Prawa Wielkich Liczb?). Macro Święto?

Sam sobie odpowiadam, po małej kwerendzie w necie, CHYBA TAK. MACRO :)

No bo sami powiedzcie. Szukałem biblijnego cytatu pasującego do mojego matematycznego dość dzisiaj języka postu i trafiłem do Indii. Na Hindusa. A tam - odpowiedź na prośbę Jaśka z Glasgow(!), i zapewne wielu innych osób, w tym mnie samego. No i ad rem "naszych" Trzech Króli. Coś dałem już na Fb, coś tutaj - "The Provincial Superior of the South West India Province of the Missionaries of St. Francis De Sales, have given him permission to extend his ministry to the global mission of the Church. He has touched the lives of many people (irrespective of religion, language and race)".

Przełożony Hindusa mówi o globalnym Kościele, globalnej wzajemnej służbie duchowej, która działa bez względu na przekonania religijne, język i rasę (my mówimy - otoczenie kulturowe).

Poczułem, jakby fr. James z Indii dołączył do naszego jutrzejszego zgromadzenia. Duchowo - na pewno.

Cytaty znalazłem już po herbacie. Są. Po prostu. "Żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku, żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych, a wy, wkorzenieni i ugruntowani w miłości, żebyście zdołali pojąć ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i mogli poznać miłość Chrystusową, która przewyższa wszelkie poznanie, abyście zostali wypełnieni całkowicie pełnią Bożą." (św. Paweł do Efezjan)

Wygląda na to, że "Trzech Króli" jest powszechnym zaproszeniem do mądrości, świętości, czyli do wielkiego REALIZMU. Szukaj, czytaj, studiuj na uniwersytetach, poznawaj w necie, bo PRAWDA się nie ukrywa. Jedyną przeszkodą może być brak realizmu w tobie, czyli takie zapatrzenie (zaślepienie) w siebie, które eliminuje całe połacie rzeczywistości, albo tylko(?) przesłania.

Nie chodzi o (zawsze historyczne) formy religijności, ale o MĄDROŚĆ, która w sposób nieuprzedzony szuka adequatio całej (nieocenzurowanej) rzeczywistości i naszego osobowego intelectus.

Po drodze mądrości znalazłem wiele. Tutaj.

I tutaj.

A ten jaki fajny, i w ilu językach np. Malajalam, z regionu Kerala! Tu jest jego strona główna.

PS.1

Kiedy zaczynałem posta cieszyło mnie uzasadnienie TK "wnioskodawca nie był uprawniony do jego złożenia". Wydaje mi się, że tradycyjnie uformowani katolicy traktują Boga jak rodzaj TK i boją się do Boga zwracać ze wszystkim. Teresy - nie. Biorę z nich przykład.

PS.2

Ile radości daje udział w życiu, świecie i Kościele na tym poziomie! Jakim? O-S-O-B-O-W-Y-M. Niepowtarzalny w swojej jednostkowej podmiotowości człowiek i Bóg Jedyny - objawiający się sobie (i innym podmiotom) nawzajem.

A niektórzy myślą, że mnie bawi przekomarzanie się na gminnym podwórku! O nierozumni i nieświadomi, jak wielkim powołaniem zostaliśmy obdarzeni przychodząc na świat!

Zdolny do miłości - CAPAX AMORIS - i potrzeba obiektywizacji

"Pozwólmy sobie na podsumowanie" - zaczyna się któryś akapit rozważań kardynała z Wiednia na II Kongresie Miłosierdzia w Krakowie.

Ano, pozwólmy sobie nawet na coś więcej. Dalej kardynał ciągnie - "Teresa ukazała nam z niewyobrażalną siłą fascynujace piękno milości miłosiernej. Ponieważ promieniuje nim cała jej osoba... Definicja miłości, którą nam przedstawiła - “Kochać to oddać wszystko i oddać samego siebie “ , odnosi się najpierw do Pana Boga, który nam wszystko oddał, do jego Syna, i do “nieskończonych skarbów jego darów”.

Teresa żyje w szczególnym stopniu świadomości, w całkowitym uzależnieniu stworzenia względem swego Stwórcy.

Teresa używała (przyswajając sobie) słowa Jezusa np. z Modlitwy Kapłańskiej skierowanej do Ojca. Po długim cytacie, tak jak by była to jej własna modlitwa, pyta sama siebie - "Czy może jest to zuchwalstwem?" [I sama sobie odpowiada] - "Ależ nie, wszak od dawna pozwoliłeś mi być śmiałą wobec Ciebie. Jak ojciec syna marnotrawnego powiedział do swego pierworodnego, tak Ty rzekłeś do mnie: "WSZYSTKO moje do ciebie należy". Moimi są zatem Twoje słowa, o Jezu, i mogę posługiwać się nimi, by sprowadzać na dusze złączone ze mną łaski Ojca Niebieskiego.”

”Mała droga” (wynalazek Teresy) - jest drogą życia teologicznego. Poprzez doktrynę swojej "małej drogi" chce nas nauczyć, że życie chrześcijańskie jest przede wszystkim życiem teologicznym, życiem w wierze, nadziei i miłości.

Radosne odkrycie jej własnego powołania, obecność w sercu Kościoła Miłości, staje sie duchową aktualizacją odkrycia miłości miłosiernej i małej drogi . Kościół - jako sakramentalna « tajemnica wiary » (jak opisze to później Sobór Watykanński II), uzależniający wszystko od miłości Boga, działający skutecznie we wszystkich indywidualnych powołaniach, utożsamiający się we wszystkich swoich działaniach z miłością!

W celu aktualizacji Soboru Watykańskiego II, owocna (pomocna) będzie nowa lektura odnowionych idei «sakramentalnych» Kościoła... Ten kościół istnieje w niezmiennej kontynuacji od Boga, znajduje się on tutaj dzięki “miłości do życia”; jest on Kościołem zbawionych, który wisi na włosku miłosierdzia ; Kościół który nie może nic sobie przypisać, nawet dóbr duchowych ; Kościół, który z Jezusem udaje się do stołu grzeszników, żeby odmówić razem z nimi modlitwę [prawdziwie] wierzącego: ” Zmiłuj się nad nami Panie, bo jesteśmy biednymi grzesznikami! O Panie! dozwól nam odejść usprawiedliwionymi... Taka “eklezjologia Miłosierdzia” ma w najwyższym stopniu znaczenie misyjne.

Wszechmocny dał im za punkt oparcia SAMEGO SIEBIE I TYLKO SIEBIE; za dźwignię - modlitwę, która wznieca ogień miłości... Teresa jest uniwersalna; jej osoba i jej “mała droga” zaufania, dzieciństwo duchowe znalazły w świecie wiary zadziwiający entuzjazm i bez przeszkody znajdują je do dzisiaj. Jej wpływ jest odczuwany wszędzie, wpływa ona na każdego człowieka niezależnie od jego pochodzenia, kultury a nawet religii. Jak można wytłumaczyć to zjawisko ?

Myślę, że mamy tu do czynienia z tym samym fenomenem, jeżeli chodzi o Teresę i o jej tajemnicę chrześcijańską. Musimy je przyjąć obydwie dosłownie, z największym możliwym realizmem. W obietnicach Chrystusa nie ma nic przesadnego i nieosiągalnego, wszystko jest całkowicie rzeczywiste. .. Dusze proste nie potrzebują skomplikowanych środków.

Głównym przesłaniem Teresy jest - żyć życiem teologicznym, wiarą, nadzieją, miłością w rzeczywistości, w dziecięcej ufności w dzień dzisiejszy, we wszystkie małe zbieżności codzienności [FAKTY i język faktów, obiektywizacja (dop.mój jk)]... To, co przyciąga do Teresy tyle ”małych dusz“ i tak wielu "grzeszników", to kontekst, w którym nie czujemy się osądzani przez nią, ani nikogo innego. Przeciwnie - czujemy się kochani, bez żadnych własnych zasług. W epoce “podejrzliwych panów” działa to w sposób bardzo silny i zaskakujący !... Każdy z nas jest “Capax amoris”, kochany i zdolny do kochania innych....

Pozwoliłem sobie na coś więcej niż cytowanie członka kolegium kardynalskiego KK. Miejscami musiałem tekst adaptować, bo zaproponowane tłumaczenie nie dawało jasności (według mnie). Oddać chcę głos kardynałowi KK, by zaproponować poważny namysł nad kościołem.

Warto, żebyście znali okoliczności dodatkowe. Czytałem i cytuję ten tekst pod wpływem zachęty Lucy z Lincoln, Ne, USA. Żeby było ciekawiej, to ja je jej podsunąłem. Ale to ona go przeczytała dogłębnie. Ze zrozumieniem, jak to mówimy uczniom. I ja spróbowałem tak czytać. Ale nie sam z siebie. W tle pojawiła się sprawa RRN, czyli Ruchu Rodzin Nazaretańskich w Polsce i w USA. RRN i parafia i szkoła w Lincoln mają tę samą świętą jako patronkę. Sprawa sięga głęboko. Jak to w religii bywa :)

PS. Czy wytłuściłem dobre słowa?

Moje i nie-moje

Dlaczego "moje" doświadczenia są takie ważne? Ano, dlaczego? A czy jest inny sposób poznania, niż osobowy (oczywiście z wykorzystaniem wszelkich dostępnych pomocy zewnętrznych)! Jest rzeczywistość zewnętrzna i wewnętrzna jako przedmiot poznania i podmiot (osobowy) poznający.

Dzisiaj poczytuję tu i tam. Prowadzi mnie duch czasu. Są w nim sprawy osobiste, rodzinne, gminne, krajowe, międzynarodowe. Normalka. Sięgam, jak akurat potrzebuję, do korespondencji z Glasgow, z Lincoln, w związku większym i mniejszym także do świętej Teresy Wielkiej albo Małej i Międzynarodowej Konferencji nt. Miłosierdzia Bożego.

“ Łaska Bożonarodzeniowa” jest osobistym przeżyciem, ale jest ona rownież przeznaczona dla innych. U Teresy tak jak i u Faustyny, wszystko jest jednocześnie osobiste i całkowicie apostolskie... Jej osobiste doświadczenie staje się dla niej centralną częścią jej nauczania : « mała droga », którą musi ona ofiarować wszystkim « małym duszom «.

Małe zwycięstwo nad samą sobą staje się dla niej drogą, która pozwoli jej zrozumieć tajemnicę."

"Moje" w (wspólnym) duchu staje się wspólne. Masło maślane. Bo ja sam z siebie ducha nie wziąłem. Mam udział. Więc inni udziałowcy też mają w nim jakieś prawa własności :)

Miłość Boża powoduje, że Teresa czyni ofiarę ze swojego “ja”, w sposób osobisty i uniwersalny. W taki to sposób Teresa znajduje jednocześnie swoje powołanie osobiste jak i zarówno kościelne... Jej medytacja przy krzyżu nie dodaje niczego do dzieła Jezusa, mimo tego, jest ona niezbędna, po to, aby krew Chrystusowa mogła dotrzeć do wszystkich ludzi ... To [jej osobista] znajomość Boga jako Nieskończonego Miłosierdzia oświeca całe jej życie, jej modlitwę, jej działanie, jej proste zakonne życie oraz jej misję kościelną w wymiarze światowym."

Tak sobie napisał i tak przemawiał w Krakowie (październik 2011) Kardynał Schönborn z Wiednia. Nie mogą takie rozważania nie pojawić się w korespondencji z parafią i szkołą tej! świętej Teresy w Lincoln. A z kolei bez perspektywy miłosierdzia trudno (mi) pisać i mówić o życiu. Mam 58 lat! Niektórzy wiedzą na ten temat dużo wcześniej.

Każdy ma coś, powinien mieć coś do dorzucenia. Wiara nie jest sprawą instytucji, ale osób. Każdy może mieć bezcenny do niej wkład. O ile się otworzy i podzieli.

Teresa ma doświadczenie Boga jako Nieskończonego Miłosierdzia, u mnie jest to Bóg jako Nieskończona Prostota. Także w języku, modlitwie, liturgii itd. Także w takim prostym cytowaniu Biblii, stosowaniu jej (i porównań) analogicznie do własnych sytuacji życiowych itd. Też zdaję sobie sprawę z konieczności przekazywania tego, co otrzymuję. Stąd m.in. ten blog i konto na Fb. Ale i msza szkolna niedzielna i katechezy od 30 lat itp. Ale to przecież takie oczywiste w świetle Objawiania wszystkiego, a nie zakrywania.

... bo bez Teresy z Avila ani rusz

"Wierzę w człowieka" zasługuje na bardzo długi post, nie tylko wzmiankę. Bez wiary w człowieka nie byłoby ani wiary w Boga, ani kultury, nauki, ani ekonomii i polityki nowożytnej. Obym wracał do tego posta. Ale, na razie, aktualności.

Jesteśmy znokautowani. Zostaliśmy znokautowani. Kiedyś pisałem "jesteśmy bankrutami", dzisiaj jeszcze bardziej, choć stan konta się nie zmienił. Tak to bywa z dorosłymi ludźmi. Można mieć trwałe, niezachwiane przekonania, ale jak los uderzy "w punkt", to nie ma boksera, który by się nie wyłożył. Tak mówią wytrawni komentatorzy. Nawet nasz mistrz Jerzy Kulej padł i czeka na zmiłowanie boskie.

Chciałem założyć stronę katechetów na Facebooku, ale jakieś tajemne mechanizmy mi nie pozwalają. Error i error, cóż począć. Trochę się wściec i dać spokój. Poczekam. Przeczekam?

Czy można tak o wszystkim pisać? TRZEBA. Zadam pytanie dodatkowe - co odjąć (ocenzurować) w ewangeliach? Jest ich za dużo, czy za mało? Czy Jezus komuś wzbraniał napisać więcej tekstu? Każda linijka i każde słowo jest tam policzone. I nie będzie odjęta nawet kropka i jota. Tylko pełna przejrzystość pozwala wiedzieć jak najwięcej o drugim. Czy wierzymy w Boga zasłaniającego, czy objawiającego? Już słyszę, że "ale to o Bogu. Nie porównuj się". Ależ ja tego nie czynię. Twierdzę natomiast z całą mocą, że wiara w Boga objawiającego (się) ma swoje konsekwencje. Chcę być jak On (przynajmniej w tym względzie). Nikogo nie wskazuję, nie demaskuję itd. Ale jeśli ktoś potrafi odczytywać znaki, ten niech wie. Niektórzy bez mojej pomocy zdobywają wiedzę o świecie metafizyki, a inni o człowieku z siatkówki oka, paznokci, albo jakiejś aury. Zakrywacze niech przysiądą fałdów, nim się wezmą za krytykę. I niech pokażą na swoim przykładzie jak dają świadectwo prawdzie.

Przejrzystość ma służyć poznaniu prawdy. Nie ma ważniejszej prawdy niż prawda osobowa. Jezus powiedział, że jest "Drogą-Prawdą-i-Życiem". Takie motto przyjął Uniwersytet w Glasgow. Ja nie jestem skrajnym scjentologiem i moim bogiem nie jest bozon Higgsa, ale Bóg O-s-o-b-o-w-y. Wot, szto.

Więc bez żadnych rygorów z zewnątrz objawiam dalej. Uciekłem wczoraj od noworocznego świata, w poduszkę i sen. Nawet na siłę. Mając przed sobą katechezy, mam obowiązek chronić swego ducha. Przed głupotami, jak i przed rozpaczą. Jak ma katecheta wejść na salę i zacząć modlitwę z uczniami przed krzyżem! Mam wejść niewierzący? Albo zdruzgotany? Biada, gdybym tak zrobił. MUSZĘ CHRONIĆ SWEGO DUCHA. Powinność moralna musi iść przed zachciankami ("bo mi się tak widzi lepiej dla mnie").

Trzymałem się kurczowo wizji początku katechez na nowy rok. Idę ze świętą Teresą na Youtube i projektem odroczonej strony. OBIEKTYWIZUJ SIĘ KATECHEZO.

Miałem z czym iść do klas.

Po pierwsze - filmik z hiszpańską wersją wiersza i recytacji.

Po drugie - cytat "Człowiek (osoba, dusza) „aby mógł rozmawiać z Ojcem w Niebie i cieszyć się Jego obecnością, nie musi lecieć aż do nieba, ani modlić się głośno. Nie trzeba mu skrzydeł, aby Go znaleźć, wystarczy udać się na samotności i patrzeć i oglądać Go Obecnego we własnym wnętrzu” (św.T.J. "D.d."28.2)

Po trzecie - "Nie bój się, nie lękaj się, Bóg sam wystarcza."

Po czwarte - "Nie trwóż się, nie drżyj..."

Największe zaskoczenie czekało mnie w "zerówce". Jedna z dziewczynek zestawiła fragmenty kolęd z fotograficzną pamięcią. Muzyczną? Chyba inną, bo dobrała fragmenty na podstawie cytatów słownych. Zrobiło to na mnie wrażenie.

W klasie szóstej też były duże odstępstwa. Poszło torem kulturowym, hiszpańsko-języcznym. Odgadywali najpierw nastój i uczucia w recytowanym wierszu, a potem zeszło na piękno w ogóle, ślub 17.12.2011 w San Jeronimo el Real naprzeciwko Muzeum Prado i fragmenty tamtej liturgii słowa. Ministranci się domyślili znaczenia "Primera lectura del libro del Cantar de los Cantares", "Palabra de Dios", "Segunda lectura de la Primera Carta del Apostol San Pablo a los Corintios", "Lectura del Santo Evangelio segun San Juan".

Był Madryt w kontekście świętej Teresy z Avila i święta Teresa w kontekście kultury - czyli inkulturacja religijna, od zawsze problem misjonarzy i katechetów.

W klasie piątej z pomocą awantury z Kubą i interwencją dyrektorki była znośna atmosfera. Miałem też większe wyczucie na treść wiersza, ich wrażliwość i metodę dydaktyczną. Zaatakowałem górny pułap - "teraz zadanie dla inteligentnych. Trzeba rozpoznać sytuację zakomunikowaną nieznanym językiem i właściwie zareagować. Nie trzeba (nie wolno) koncentrować się na słowach, bo i tak ich nie znacie. Trzeba wyczuć nastrój i uczucia. Pies podobno to umie. Wy też, na testach z inteligencji, gdy pokazują trójkąty, trapezy itd., i mówią do was językiem różnych innych znaków. I o to chodzi."

Słuchają czujnie. Rozpoznają żal, smutek, aż po łzy, zagrożenie, wielkie pragnienie czegoś, może śmierć, może miłość...

Czytam polskie tłumaczenie, najpiękniej jak umiem:

"Żyję tym życiem, które jest hen, w dali,
Bo miłość całą mą istność objęła. Ona w mym sercu żarzy się i pali, Ona mnie z Bogiem w jedno połączyła. I w Nim me serce, me szczęście zawarte, I On mnie wybrał, i wskazał mi drogę, Wyrył w mej duszy znamię niezatarte:

Ja tym umieram, że umrzeć nie mogę.

Miłość płonąca w głębi serca mego,

Ta miłość, która jest mym życiem, siłą —

Zamknęła w wnętrzu mym Więźnia Boskiego,

Aby się szczęście moje dopełniło.

Lecz bliskość Jego wzmaga me cierpienia

I mej tęsknoty rozpala pożogę,

Aby Go ujrzeć bez zasłon ni cienia!

Ja tym umieram, że umrzeć nie mogę.

Jakąż goryczą opływa to życie,

W którym nie mogę ujrzeć swego Pana!

Bo chociaż miłość napawa obficie,

Długa tęsknota, to bolesna rana:

O, zerwij. Panie, te ciężkie kajdany,

Do życia pełni otwórz mi już drogę:

Duch mój do Ciebie tęsknotą porwany.

Ja tym umieram, że umrzeć nie mogę!

O, życie! ty znasz potęgę miłości..."

To się nadaje do przerabiania na lekcjach liryki miłosnej. Ja w każdym razie będę z niej korzystał. Kiedyś się zakochałem w św. Teresie Wielkiej, chciałem jechać do Hiszpanii, śladem jej fundacji, ale bezpieka z beznadziejnego PRL nie dała mi paszportu. Ale tego, że będę czytał długie fragmenty na katechezie w szkole podstawowej, a co bardziej wrażliwe dziewczyny będą chciały sobie zapisywać niektóre zwroty? Tego nie przewidziałem w snach najśmielszych.

Oj, święta Teresa była dzisiaj ratunkiem w cierpieniu. Łaziłem prawie płaczliwy po szkole i kryłem się po kątach, a tu tyle miłości!!! Co se człowiek zasieje, to mu wyrośnie. Przypomnę więc kolejność zdarzeń - (kongenialna) książka o św. Teresie siostry Immakulaty Adamskiej, odrzucone podanie o paszport na wyjazd do Hiszpanii, pięciodniowy pobyt u kamedułów na krakowskich Bielanach i lektura od świtu (może przed) do nocy z przepisywaniem dziesiątek stron (wiersze były z mojego egzemplarza wyrwane), pierwszy obóz nad Jeziorakiem z Andrzejem Madejem, pierwsze moje kazanie podczas jego ostatniej mszy polowej, oczywiście oparte na św. Teresie (nie martwcie się, że coś się kończy itd.), katechezy, rekolekcje u siostry Immakulaty w Gdyni, spowiedź i cd. rekolekcji ignacjańskich u ojca B.Mokrzyckiego w Starej Wsi za Rzeszowem, wyjazd do USA, ślub, rodzina, dzieci itd.itp. Bez świętej Teresy ani rusz!

PS.

W klasie szóstej wyjaśniłem skąd się bierze u mnie cisza od 30 lat na początku każdej katechezy. "Wystarczy odrobina samotności (i ciszy), aby oglądać Go we własnym wnętrzu".(T.J. D.d 28.2). Prawie wszyscy uczniowie szkoły podstawowej w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej poznali trzy słowa po hiszpańsku "Solo Dios basta". Szkoda, że ta tradycja katolicyzmu światowego ma w Polsce małe branie.

Wierzę w człowieka

Bałem się wczoraj "na poduszce", że zapomnę. Pocieszające było to, że nie jest to stwierdzenie ni z gruchy ni z pietruchy, ale jest zwieńczeniem pewnych prac nad sobą, swoim blogiem i rozumieniem życia i świata. Natura człowieka stała się zwieńczeniem? Poniekąd. Posłuchajcie mojej opowieści.

Nie dzisiaj jednak, bo nasz internet nie działa. Może uda się jeszcze wkleić ten ważny cytat i ... dobranoc.

Człowiek (osoba, dusza) „aby mógł rozmawiać ze swoim Ojcem niebieskim i cieszyć się obecnością Jego, nie ma potrzeby wzlatywać aż do nieba... nie trzeba m skrzydeł, aby latała szukając Go, ale dość mu udać się na samotność i oglądać Go obecnego we własnym wnętrzu” (T.J.: D.d. 28, 2).