Kwerenda w blasku księżyca / Miłość intelektualna

"Człowiek współczesny i wszystkich wieków potrzebuje czułości Boga. Jego czułego dotknięcia. Jego obecność musi się zmaterializować we wnętrzu każdego z nas" - usłyszałem w bardzo krótkim wywiadzie z kardynałem Camillo Ruini tuż przed Drogą Krzyżową w Koloseum. Zrobiłem wielkie oczy, kopara mi opadła - lubię taki język. Zacząłem kwerendę w Internecie. Przecież nie mówi się takich słów, hop-siup, to musi być jego ważne przesłanie, musiał pozostawić ślady w innych wypowiedziach, trzeba tylko dobrać dobry klucz językowo-stylistyczny w Google.

Wcześniej wysłuchałem w TVP Info dyskusji o kościele doświadczanym przez różne osoby zaproszone do studia. Byli wśród nich aktor grający Tracza w "Plebanii", w rzeczywistości wyjątkowy Polak-Kowalski, który dawał każdą wypowiedzią dawał świadectwo najbliższe życiu, bo wrócił do kościoła parę lat temu i "znów odnalazł swoje życie". Był dr Kazimierz Szałata z Zielonki, od Gogacza, kolega z ław studenckich ATK. Był ksiądz profesor i panowie profesorowie Kik i taki z bródką i dziennikarz znanego tygodnika. Prowadzący był do kitu, bo jak się nie wie o czym się mówi, to stokroć lepiej milczeć. Katechety-praktyka nikt nie zaprasza. Może ktoś tutaj przeczyta?

Co to jest kościół? - w takich dyskusjach zupełnie nie wychodzi. Jest melanż. Ludzie związani z kościołem lubią powtarzać, jak mantrę, "kościół to nie hierarchia, to wspólnota wiernych, wszyscy nim jesteśmy" - co mydli oczy, aż miło. Bo kościół, to i to, i to i wiele rzeczy. Jest rzeczywistość teologiczna, socjologiczna, instytucjonalna. Mówimy w takich dyskusjach i o sobie i swojej osobistej wierze, przeżywanej przecież w realiach ziemskiego kościoła, najczęściej parafialnego. Mówimy o proboszczu, biskupie itd, którzy żyją w oderwaniu od nas i przeważnie decydują (dyktują) o większości spraw, które nas dotyczą, tak lub inaczej, ale o co przeważnie nas nikt nie pyta. Dają nam odczuć przy przeróżnych - konkretnych - okazjach, że są prawie nie z tego - naszego - świata. Ale jak przychodzi do dyskusji, zwłaszcza spraw trudniejszych, czasem konfliktowych, to oni, że to nie oni, to wspólnota wierzących (abstrakcyjnych) na całym świecie.

"Kościół mówi, że..." w najważniejszych sprawach Soborami, Synodami, encyklikami i na poziomie krajowym listami biskupów. I to jest OK. Ktoś musi w stosownych gremiach przedyskutować i zająć oficjalne stanowisko. To mówi Watykan (Roma locut) i biskupi, a my się przeważnie zgadzamy, jeśli usłyszymy lub, tysiąckroć rzadziej, przeczytamy ze zrozumieniem. Ale nie przesadzajmy z tą jednością, bo chociażby w Polsce większość duchownych jest jaskrawo jednopartyjna, czego wyniki wyborów, jako żywo, nie odzwierciedlają. Prawdę także w tej sprawie bada Instytut Statystki Kościoła Katolickiego. Choćby na tym przykładzie trzeba mówić o wielkim roz-dźwięku. Jego symbolem są zamknięte plebanie i "pałace" biskupie. "Chodź i zobacz jak mieszkam"? - to tylko Ewangelia :-)

Trawa jak rzeżucha wyrosła nam pod oknami, przebijając się przez warstwę zeschłych liści.

Gdybyśmy byli wspólnotą, pięknie to by było, jak być powinno i wszystko by się zgadzało. Ale tak nie jest. Oni to oni, my to my. Więc jak może do czegoś sensownego prowadzić rozmowa w telewizji, wynikająca z poprawności politycznej prezesa i zarządu publicznej telewizji, skoro nie ma rozmowy o kościele na poziomie parafii i pewnie diecezji (bywają synody diecezjalne, zwykle nakazane jakąś szczególną okazją).

Rozmawiając o kościele nie rozmawiamy o abstrakcji, ale przeważnie o tym, czego doświadczamy na co dzień. Szczęśliwi katolicy, którzy doświadczają wspólnoty w parafii. Gdzie plebanie nie są zamknięte na cztery sztaby, a jeszcze szczęśliwsi może są ci, którzy mają dostęp do biskupa, nie zamkniętego w "pałacu" (podobno tak miało być po zmniejszeniu wielkości i zwiększeniu liczby diecezji!). ILU ICH? GDZIE JESTEŚCIE - SZCZĘŚLIWIE DOŚWIADCZAJĄCY (POZA LITURGIAMI) WSPÓLNOTY W INSTYTUCJI KOŚCIOŁA? Bo szczęśliwych cichutkich, w samotności swojej "izdebki", na pewno jest więcej.  Otóż to - bo kościół to nie tylko masa, ale także ty i Bóg, we wspólnocie tobie i mnie podobnych we wszystkich czasach, ponad tym, co jest, ale także z tym, co było i będzie. Instytucja jest tylko dodatkiem służebnym z definicji, ale jak zawsze i wszędzie instytucje i urzędy zaczynają żyć swoim życiem i chciałyby życie reszty sobie podporządkować. To prawa socjologiczne, ponad ustrojowe i ponad wyznaniowe. Homo sum, humani simus.

Bogu dzięki, że Jasiek doświadcza wspólnoty wierzących (kościoła) w kaplicy akademickiej w Glasgow  na Uniwersytecie, który w dewizie ma "Via, Veritas, Vitae" i może przeżywać Mękę Pańską śpiewając i adorować - grając na gitarze, bo w Strachówce już by nie mógł. Paradoks? Realność, od której Łazarz się odbił wczoraj jak od ściany, choć dawał świadectwo na swoim blogu, czym liturgie w małej wiejskiej parafii są dla niego, dlaczego tak ważne i czym przewyższają te, w wielkich miastach. Na razie nie ma szans na wspólnotę. Wiem, że czas i wspólnota wrócą, ale czemu ta dowolność, a czasami wielki chłód, w moim kościele?

Mówienie, że kościół to przecież nie hierarchia, że to wspólnota wierzących - ma bardzo głębokie implikacje. Najgłębsze dotyczą sposobu doświadczania (dostępu) do Boga. Delikatny temat dla wszystkich duchownych, bez względu na kolor hierarchicznych szat, którzy nie pokochali (nie znają) nauki i ducha Soboru Watykańskiego II lub - o zgrozo jawnie heretycka - są mu przeciwni. Czyli hołubią z wielką pewnie lubością (lubieżnością?) - nie ducha ewangelicznego, raczej staropolskich tradycji plebana i pana, i jeszcze wcześniejszego - frędzli.
Wspólnota to pospolitość, która nazbyt im skrzeczy. To - służebność, tożsamość prezbitera w watykańskich dokumentach.

W Wielki Piątek 2012 tekst Drogi Krzyżowej w Koloseum zaczyna się dobrze. Najbardziej usłyszałem i zapamiętałem te słowa - "Jezu, wydajesz się Bogiem zachodzącym za horyzont: Synem bez Ojca, Ojcem pozbawionym Syna. Ten Twój okrzyk bosko-ludzki, który wstrząsnął powietrzem na Golgocie, stawia nam pytanie i zadziwia nas jeszcze dzisiaj, ukazuje nam, że wydarzyło się coś niesłychanego." Gdybym to ja napisał na blogu, na pewno bym obraził i siał nienawiść w Strachówce (!?) . Ale to słowa włoskiego małżeństwa, przy papieżu, tam nasi nie dotrą ze swoją spłaszczoną wizją człowieka, świata i kościoła.

Próbuję usłyszeć, zobaczyć, poczuć, zasmakować i wszystkimi władzami swego żywota przeżyć tajemnicę życia i śmierci. Proszę, wołam i ja, by podzielili się sobą inni chrześcijanie żyjący obok - nadaremno. Samotność wtedy, samotność dzisiaj -  jest wyrokiem na każdego, kto próbuje przebić ciszę kosmosu ciał niebieskich i spraw ludzkich, także w kościele. Bez złudzeń, niewielu można spotkać na  drodze bosko-ludzkich okrzyków. a przecież każdy z nas jest na obraz i podobieństwo. I przyjacielem, dziedzicem Królestwa Bożego.
Wiele osób się wczoraj zastanawiało, co miały znaczyć słowa o nienawiści w Strachówce, w gminie i parafii w wielkopiątkowym kazaniu. Wiele tajemnic nas otacza i wyznacza horyzont życia. Jedne prawdziwe, drugie wydumane - jak rozróżnić, skoro nikt nie chce rozmawiać? Pewnie jutro i w niedzielę dorzuci swoje życzenia Prymas i Prezydent. Rodacy - czy wiecie dokąd zmierzamy? - w czasach bez autorytetu, który zmarł siedem lat temu, a czytać, co napisał/zostawił, mało komu się chce.
Jeden się na mnie obraża, inny biadoli, trzeci powtarza "siewca nienawiści". Nikt nie chce rozmawiać! A mnie księżyc nawet mówi o zmartwychwstaniu. Wszędzie widzę znaki, czytam naturę i kulturę człowieka, bo jest możliwa postawa miłości intelektualnej do... całego istnienia.

Pierwszym znakiem jest w tej chwili księżyc. Jasna noc. Pierwsza pełnia po przesileniu wiosennym wyznacza według pewnej umowy datę świąt Wielkiej Nocy. Wyznaczanie i układanie kalendarzy jest ciekawym przykładem dopełniania się natury i kultury. Obroty Ziemi wokół własnej osi i wokół Słońca, Księżyca wokół Ziemi dały początek, a tworzenie świata, "odpoczywanie" Boga i ludzi, narodziny Jezusa i Zmartwychwstanie dopełniło reszty. Niby proste - kiedyś, wcale nie - dzisiaj.

Przed wigilią wypatrujemy gwiazd(y) ,  przed Wielkanocą - księżyca.
Dajmy się ogarnąć i przeniknąć Misterium. "Ogarnia nas Misterium i pozwala ożywić w sobie każdy krok Twojej Męki" - dobrze napisało małżeństwo autorów tekstu DK'Koloseum'2012.

Nie każde misterium jest nam przyjazne. Papież "kochany" przemówił kiedyś do uczestników konferencji nt. Depresji tak - „W depresję człowieka wpędzić mogą również media lansujące konsumpcjonizm, natychmiastowe zaspokojenie pragnień i pościg za coraz większym dobrobytem materialnym”... depresja prowadzi do „kryzysu egzystencjalnego i duchowego, który wyraża się utratą sensu życia”, i obnaża „kruchość człowieka, psychologiczną i duchową”... trzeba odkrywać „nowe drogi, na których każdy mógłby zbudować swoją własną osobowość, pielęgnując życie duchowe – fundament dojrzałej egzystencji”... poszukując Kogoś, kto mógłby oświecić codzienną drogę, wskazać rację życia i pomóc pokonywać trudności”.

"Depresja jest zawsze próbą duchową”, dlatego „należy wyciągnąć rękę do chorych, dać im odczuć czułość Boga, włączyć ich do wspólnoty wiernych”. Zalecił lekturę i rozważanie Psalmów, „których autor wyraża w modlitwie swoje radości i niepokoje”, odmawianie Różańca, który „pozwala odnaleźć w Maryi kochającą Matkę, uczącą, jak żyć w Chrystusie”, oraz udział w Eucharystii, stanowiącej źródło wewnętrznego pokoju."

No i na drodze poszukiwań inspiracji Camillo Ruiniego trafiłem znów na Papieża-Polaka. Nie ma zbyt wielu odważnych, by iść tą drogą i używać odkrywczego języka pielgrzymów Absolutu, materializujących obecność Boga we wnętrzu człowieka, czułości Boga i miłości intelektualnej wszystkiego. Jeden z nich niedawno zmarł, miał wspaniały pogrzeb w Lublinie. Ci odważni się znają. Arcybiskup Życiński mówił o kardynale Ruini - "wierna realizacja wizji Kościoła ukazanej w Konstytucji Soboru Watykańskiego II "Gaudium et spes”... kulturowe wyzwania epoki wielkich przemian wyznaczają mu kierunek... w szczególny sposób związany z pontyfikatem Jana Pawła II... tkwi w sercu wielkich przemian współczesności... a papieska wizja nowej ewangelizacji zostaje wyrażona w języku konkretnych zadań, jakie winien podjąć Kościół dzielący "radość i nadzieje” współczesnego świata".

Kogoś to zaskoczyło? Chyba tylko ludzi zacofanego myślenia, wrogów po-soborowego rozwoju Kościoła i Ludzkości. Sekciarzy. Kto myśli - wie, jak kardynał Ruini "że obecna rewolucja informacyjna niesie zapowiedź nadchodzącej rewolucji biotechnologicznej, która zmienia nie tylko sposób życia, lecz również mentalność i hierarchię wartości. Wymaga to konsekwentnego uwzględniania nowych wyzwań, które cywilizacja współczesna stawia w dziedzinie wychowania, życia w rodzinie, rozwoju społecznego... a Kościół jest awangardą historii, bo współczesny agnostycyzm okaże się kierunkiem równie nietrwałym i przejściowym, jak w przeszłości marksizm". Katecheta w Rzeczpospolitej Norwidowskiej też tak myśli i wie i dlatego prowadzi tego bloga w samotnym "Osobnym świecie" na Równinie Wołomińskiej."

"Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek - poznając Go i miłując - mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie".

"W gruncie rzeczy wszyscy jesteśmy wędrowcami. Ludzkie życie to długa droga, na której każdy człowiek, pielgrzym Absolutu...". Język jest po to by wyrazić, co pomyśli głowa i co cała osoba przeżyje. Więc lubię język, który coś osobowego nazywa, nazywając odkrywa, jest explorerem w świecie osobowym. Przeciwieństwem ple-ple-ple gadania, międlenia, w kółko (bez-myślnego) powtarzania za innymi. Są strome i niebezpieczne społecznie drogi homo sapiens i ścieżki wydeptane łatwizny a-intelektualnej, a może nawet anty-, pseudo-dyplomów, bez liźnięcia nawet ducha akademickiego (dzisiejszych uniwersytetów, których byt zaczął się przy średniowiecznych katedrach). Uniwersytet, to nie produkcja dyplomów - universitas magistrorum et scholarium - to wspólnota 'ogół nauczycieli i uczniów'.

Pamiętam smak pączków i herbaty u schorowanego ks. prof. K.Kłósaka w Krakowie, na ulicy św. Marka i baraninę w sosie miętowym w pubie w Canterbury, bo i tam wyjście na wspólny posiłek grupy z tutorem było prawie najlepszą i starą tradycją nakazaną powinnością i zaszczytem w każdej grupie. Bez drobnego choć doświadczenia takiej wspólnoty, nie jest się absolwentem żadnej Alma Mater. Ma się dyplom. Na inteligenta trzeba zapracować "w pocie swego [i przyjaciół studentów i profesorów] czoła" (CKN).
Ale bo też bez takich wydarzeń nie jest się ani wspólnotą szkolną, parafialną, gminną i żadną. Chodź, zobacz gdzie mieszkam, jak jadam, rozmawiam, śpiewam, spaceruję...  CZEKAMY NA DOBRĄ NOWINĘ SPOTKANIA, ROZMOWY I BYCIA WSPÓLNOTĄ. Pojedynczo ani instytucją nikt się nie zbawi.

Zbigniew Brzeziński wydał nową książkę o sytuacji Ameryki w świecie - "Reform is needed, he writes, not only to ensure growth but to foster the “social consensus and democratic stability” at home without which the United States cannot be a force abroad".  A B16 w Koloseum powiedział o złej sytuacji wielu rodzin. W Wielki Czwartek zaś o kryzysie w kościele. Mówił też o nim prymas Polski tego samego - kapłańskiego wszak dnia. Ciekawe! Przyjmuję te słowa z wielkim spokojem. Jak wielcy polscy Adam i Cyprian nad wodą wielką i czystą. Kryzys w instytucji to coś normalnego i zawsze jest potrzebny, żeby nie skostniała. Kryzysu na poziomie osobowych relacji człowieka z Bogiem nie ma i być nigdy nie może, bo jest nim tylko każdy grzech rozpuszczający się nieuchronnie w Oceanie Miłosierdzia, byle w nim się obmywać, byle tylko się pozwolić przenikać i nieść . Bóg jest Prostotą nie instytucjonalną, osobową.

PS.1
Na zdjęciu uniwersytet w Bolonii, wykład Henrego z Niemiec sportretowany przez Laurentiusa z Voltolina.

PS.2
Dlaczego zahamowani intelektualni (lub inaczej) wrogowie Soboru Watykańskiego II, także w polskim duchowieństwie, zabierają nam i światu "Radość i nadzieję" którą JPII rozwoził po globie? Kto, jakie układy im na to pozwalają?

Życie (i zbawienie) homo sapiens

Wielki Piątek jest w nas. Wielki Piątek 2012 na pewno. Jedni wielkim lub mniejszym postem go przeżyją, ja refleksją większą i opisaniem tego, co się dzieje i jest mi jakoś kognitywnie dane (albo dane mojej kognitywistyce). Opisaniem dzielę się z wszystkimi chętnymi to czytać - przeżyć, wrażeń, stanu ducha - tego wszystkiego, co się składa na miłość intelektualną człowieka, świata i Boga (u ludzi wierzących). Każdy ma jakiś talent, jakąś osobistą wrażliwość. Przepisy to rzecz wtóra. Życie duchowe to nie gastronomia. Same, bez wiary rozumnej, ducha i miłości intelektualnej przeżyć nie bardzo pozwolą. Homo sapiens dostał wielką pomoc w Soborze Watykańskim Drugim.

Jest śmierć i jest życie. Dzisiaj więcej śmierci niż wczoraj i jutro. Sposób ich rozumienia i reagowanie na nie (w nich?)  jest treścią życiorysów. Fantastyczna, czyli wielka w swej wymowie, jest okoliczność, w której ~  dooookoło ~  nas jest cała paleta życia i śmierci, od niemowlaka, przez czas dojrzewania, dorosłość, czas narzeczeństwa, czas jubileuszy, wiek późny, starość końcowa, czas żałoby i nieobecni, bo wczoraj umarli. Wszystkie możliwe stadia - jednocześnie! Całość, dostępna także w taki sposób! Laboratorium życia i śmierci, wiary i rozumu. Tylko patrzeć, podziwiać i adorować. Przecież to musi być cudem i jest cudem - nieustannym zwycięstwem życia nad śmiercią. Jest życie. Jest tylko życie? Tylko życie jest prawdziwym istnieniem!?

Czego więcej jest dzisiaj we mnie i dlaczego? Chyba myśli o tym, co będzie, nierozłącznych na wieki, od tego, co było. Tego, co jest - o dziwo - jest najmniej. Jak wielką prawdę usłyszałem kiedyś od Andrzeja Madeja! W jakimś wywiadzie reporterka go spytała, jakie ma marzenia. - " Żeby złożyć swoje kości przy moim kościele, w Turkmenistanie. Bo jest powiedzenie, że czego misjonarz nie dokończy za życia, zrobią jego kości i grób".
Rozmowa się toczyła na Langiewicza w Warszawie, przy którymś jego krótkim pobycie w Polsce. Zabrzmiało dla mnie smutno, lecz i tajemniczo tajemnicą objaśniającą życie. Smutno - bo chciałbym go zawsze mieć przy sobie, gdzieś blisko. Teraz i w godzinę śmierci naszej i zawsze.
 

Tajemniczo - bo mimochodem wydobywało i wszystkim oglądającym program pokazało jego wnętrze, wydawałoby się, rzecz najbardziej skrytą i niewidoczną w życiu osoby. A jednak zajaśniała jego dusza i stała się całkiem widoczna.

Tajemnicą - bo wskazuje czarno na białym prawdę życia i działań myślącego człowieka, obdarzonego i rozwijającego w sobie bez końca wymiar wewnętrzny - sens i rozumienie siebie samego i świata, w którym rodzimy się, rozwijamy i umieramy. W którym zostają pamięć i groby. Zostaje zmaterializowana prawie wiara i rozum, według których życie przeżyliśmy. Aktywność na ziemi trwać może ileś dziesięcioleci, pamięć i jej skutki - wieki i tysiąclecia. Proszę bardzo, proszę państwa, wybierajmy, wybierajcie, wybrałeś Józefie? Tak, wybrałem. Wybieram życie wieczne, bo poznałem życie wewnętrzne-duchowe. W nim się zakochałem. Andrzeju byłeś, jesteś i będziesz zawsze wielki. Nie byłoby, nie ma i nie będzie nigdy Andrzeja, bez jego wiary i rozumu (więc i miłości intelektualnej i każdej innej) w Jezusa z Nazaretu, Jezusa Chrystusa Biblii i życia wiecznego. Józefie, twoja zaś nieskończoność będzie wpisana na wieki w małą gminę Strachówka. Już jest, niewielki miałeś na to wpływ. Żyłeś, wybierałeś, co było ci dane.

Czy jeden Wielki Pątek może dać tak wiele? Daje. Na wiele sposobów, prawie nie wiadomo kiedy i jak:
- jest w postaci Tomasza Morusa i...
- dyskusji wewnętrznej we mnie o Pasji Mela Gibsona i wspomnieniach własnych
- i w wyobrażanej przeze mnie po wielokroć śmierci Jana Chrzciciela
- i Pawła
- i Piotra
- i tysięcy męczenników różnych epok
- w programie Jasia Pospieszasia (Pospieszalskiego) o Całunie Turyńskim i innych płótnach grobowych i... i...

- byłem też w Canterbury, patrzyłem z wysokości campusu Uniwersytetu w Kent na piękną katedrę, gdzie brzydko zabito innego Tomasza świętego Becketta, który po drodze życia studiował prawo w Bolonii, o którym TS Eliot napisał dramat poetycki, który "otworzył nową epokę w dziejach literatury i dramaturgii Anglii".

A dzisiaj? - choćby Męka Pańska śpiewana w Glasgow w kaplicy uniwersyteckiego duszpasterstwa międzynarodowego i ekumenicznego bardzo (jak cały kościół po Sob.Wat.II winien być - po-winien), w której Jasiek ze Strachówki, absolwent RzN będzie wykonywał partię narratora...
- a w Strachówce? - może będzie czytał sam proboszcz, może z Mateuszem Ołdakiem, może z naszym Łazarzem - któż przewidzi księdza Andrzeja i jego upodobania (eklezjalne i liturgiczne)? A w Mińsku Mazowieckim - może jacyś świeżo wyświęceni lektorzy?
Pamiętam do dzisiaj, mając pełne 59 lat, jak odbywało się to w moim dzieciństwie w starym drewnianym kościele w Legionowie. To nie są błahostki, zostają w homo sapiens na całe życie. PAMIĘĆ I TOŻSAMOŚĆ - się warunkują. To wszystko przecież DZIEJE SIĘ wśród nas i jest naszym - a nie krasnoludków - i bardzo jest realnym życiem.

Wizje i obrazy Gibsona i Jasia owszem, obrazują i uświadamiają mękę. Ale to Tomasz Morus więcej mi daje - po stokroć. Nie lęków, pytań, wątpliwości, a nawet odrazów. Daje pokój głęboki, wewnętrzny - w tajemnicy Trójcy Świętej Obcowania Świętych na ziemi, za życia. Tak samo wyobrażony Jan Chrzciciel, zamknięty w piwnicy, po którego idą kaci głowę mu obciąć na zachciankę rozpustnej tancerki przed Herodem pożądliwym. A jeśli chwilę wcześnie przeżył to, co Morus i nawet mały całkiem Józio na komendzie Milicji Obywatelskiej PRL i w samochodzie między ubekami tamtegoż ustroju? "To namiot twój/mój/nasz niech będzie szerszy niż Dawidowy cedrów las". Bo nic wielkiego im/nam stać się nie mogło. Żadnemu z nich - kiedyś, teraz i zawsze.

Wolę, wybieram i nauczam - wiarę rozumną. Ona jest darem ogromnym, największym(?) w życiu zbawionego homo sapiens. Bo człowiek, to nie kawał mięsa... dla robaków. Człowiek może życie przeżyć w i dla - Zbawienia od Złego. Największego sensu homo sapiens.
"Czymże jestem ja, nie ów kawał mięsa i kości, lecz ja z krwi i kości mych wyrastający..." - stwierdził nawet, nie narzucający się częstą obecnością na tłumnych nabożeństwach w kościele, wielki filozof Roman Ingarden, którego powinność pochować czuł w swoim sumieniu - godnie i po chrześcijańsku - w Krakowie kardynał Karol Wojtyła, który miał miłość intelektualną - i każdą inną, z upo(podpo)rządkowaną cielesno-zmysłowo-erotyczno-seksualną - do drugiego człowieka, świata całego i Boga, bo był z wychowania, łaski i wyboru człowiekiem wierzącym.

Ale się już(!) napisałem, a jeszcze nie ma godziny dziesiątej. Zrobię więc sobie kawy-espresso, dla zdrowia niejakiego i samo-poczucia, uratuję wołu, o którym chcę pisać przy innej okazji, bo mam na karteczce z kościoła z Wielkiej Niedzieli Palmowej w Strachówce 2012, a to bardzo ważny temat i bardziej ewangeliczny, niż nasze obecne zwyczaje w wielu na pewno parafiach. Jestem wielkim miłośnikiem parafii i dlatego ich bezwzględnym krytykiem. Tomasz Bartel zadał mi w 1985 roku pytanie do "Odpowiedzialności czyn", za co się - jako katecheta - czuję odpowiedzialny. Właśnie o tym piszę. Sobór Watykański mnie pytał w Tomku, potomku premiera II RP, bo Sobór i Tomek i jeszcze paru ludzi w Polsce to rozumie ;-)

Bardziej mnie interesuje i zajmuje moją wyobraźnie i wiarę rozumną to, jak moje kości i mój grób dokończą dzieła, niż to, co będzie się działo na następnej sesji Rady Gminy. Wielki Piątek jest w nas. Wielka katecheza Wielkiego Tygodnia, bo nastąpiło po nim Wielkie Zmartwychwstanie.

Akapit końcowy: Wielki Piątek jest w nas. Wielki Piątek 2012 na pewno. Jest śmierć i jest życie. Dzisiaj więcej śmierci niż wczoraj i jutro. We mnie też. Wspólnota rodzi, wspólnota zabija? Tak to przeżywam. Nikt chyba nie pisze tak szczerze jak ja, w całej okolicy. Zabija mnie przede wszystkim fałsz i niewdzięczność wspólnoty lokalnej. Dopiero gdzieś tam w ogonie człapie cukrzyca, krążenie, żaden zdrowy tryb życia i żadna troska o ziemskie prze-trwanie. Co jest - jest, niech będzie - jak będzie i raczej najprędzej. Ach jak potem będzie pięknie, jak będzie ciekawie :-)

Dzisiaj też nie pojechałem na wspólnotową liturgię piątkową. Wokół spraw Męki. Siedzę spocony i pociągający nad stołem przygotowań, albo klawiaturą. Najlepiej się gotuje, gdy nikogo nie ma w domu. Wiedzą to gospodynie domowe i starzy mężowie.
A i nie wierzę, że to będzie liturgia wspólnotowa. Raczej staro-testamentalna. Niektórzy by chcieli przywrócić święte świętych i wejść za zasłonę. A lud niech się karmi wiarą nakazaną. Ale słucham za to w Inter-necie męki śpiewanej w Glasgow - i to parę razy. Tam też jest wspólnota, która wyrosła w naszej szkole, parafii i gminie. Ziarno zostało zasiane. Kości zostały rzucone.

Tajemnica jedności i rodziny

Życie dostajemy w tajemnicy jedności i zbawienie też. "In vitro" to nowe zjawisko i nie są znane jego konsekwencje, zbawienie to jedność z Jednością Trzech Osób, a pozorne podporządkowanie w sektach daje tylko namiastki zbawienia, czasem wręcz zniszczenia (samookaleczenia osób).

Tyle tajemnic, dogmatów... i nowe wciąż nawrócenia. Bo choć tajemnicza, to jedność jest do przeżycia. Małżeństwo sakramentalne ma najlepsze warunki do jej sensu stricte doświadczenia/przeżycia, ale i poza? - też. Akt małżeński, czy akt zjednoczenia w modlitwie mają wiele wspólnego. Co? - najbardziej - JEDNOŚĆ OSÓB. W akcie małżeńskim ciała są tylko środkiem i wyrazem. Jedność osobowa - istota. W modlitwie także.

Od jakiegoś czasu często powtarzam, jak "mantrę" w młodszych klasach, że na początku modlitwy musi być panowanie nad sobą. Na czym się koncentrujesz? - to masz, a może nawet częściowo tym jesteś? Co koncentrujesz, to masz!

Miałem dzisiaj szczęście wypełnić zobowiązanie zaciągnięte w szkole wobec uczniów na katechezach i napisałem co nie co, po poniedziałkowych (częściowo i środowych) lekcjach, a właściwie spotkaniach z nimi wokół spraw wiary rozumnej. "Być świadkiem" - od modlitwy początkowej, po - w razie możności - zakończenie. Z całą swoją wiarą i rozumem, mocnymi i słabymi stronami. Napisałem, opublikowałem (z pomocą pracy Sebastiana) na stronie szkoły.

Nie wiedziałem, że tak się ucieszę i takie to zrobi - na mnie samym - wrażenie. Ale bo też (struktura, której już bywało używałem), w Wielki Czwartek na stronie szkoły, która jest przecież naszą Alma Mater (miejscem pracy) czytać, myśleć i oglądać Królestwo Niebieskie. I widzieć na tej stronie własne dzieci! O to chodziło, choć zrobiłem to raczej instynktownie (instynkt wychowawcy, katechety i ojca) niż z wielkiego przemyśliwania. Taki jestem. Nasze czyny mówią więcej o nas, niż słowa.

Cieszy mnie również rodzinny epizod na stronie "Cukierni Pod Aniołem" (powinno być "Pod Amorem", ale zostawiam błędną wersję, bo komentarz po stałby się niezrozumiały). Grażyna wyczytała, Marysia się zainteresowała, zrobiła, wysłała/li(?) zdjęcia przodków na konkurs. Wartość dodana? Inaczej to wygląda w oprawie strony znanej autorki, niż na domowych półkach. Cała rodzina skorzysta, bo się zainteresują. Bliscy i dalecy członkowie rodziny Kapaonów, Jackowskich, Królów... Może jeszcze ktoś? Prawda może-niby znana, musi się objawiać w różnych postaciach, na różnych adresach. Jak treść nauczania na wszystkich lekcjach i katechezach. Zajrzałem i ja, a że zorientowałem się w błędzie, sprostowałem i wyszedł (przy)długi komentarz (pod postem na Fb, który się zaczyna od słów "Hurra! Przodkowie, zwyciężyliście!), ale może komuś się przyda? - kto to wie. Ja przy okazji pisania komentarza też coś zrozumiałem lepiej, z tego, co dotyczy nas wszystkich.

A czytając artykuł o "Ranczo" zrozumiałem lepiej to, co sam wpisałem w PS. tegoż w/w komentarza. "Potwierdza to prof. Maciej Mrozowski, kierownik Katedry Komunikowania i Mediów Szkoły Wyższej Komunikacji Społecznej: – Demografowie i socjolodzy wskazują, że polskie społeczeństwo to przede wszystkim wieś przeniesiona do miasta, dzisiejsza inteligencja jest inteligencją plebejską, tu leżą korzenie współczesnej polskości."?! PS. Broniłem się, broniłem, uległem i zmieniłem. Przeszedłem na nowy lay-out na Facebooku.

Radość białej koszuli i żółtych toreb :)

Znalazłem w "roboczych" zapiski z 2 kwietnia:
- Właściwie chyba każdy z nas ma podobne marzenia, a wśród nich - naleźć sens, który wypełni, uspokoi, co do najważniejszych pytań egzystencjalnych.

Jakim cudem bądź jakim sposobem znalazłem taki wielki wgląd w tę sferę istnienia wszystkiego? Chyba najzwyczajniej, żyjąc, jak w jednej z przypowieści z "dlaczego śpiewa ptak". W jednej z nich mędrzec wprowadził adepta do rzeki i przytrzymał pod wodą. - Kiedy będziesz tak potrzebował Boga, jak teraz powietrza, to znajdziesz.

Więc nic dziwnego, że Go mam. Bo nie mam/y praktycznie zbyt wiele na ziemi. Oprócz dużej rodziny i łaski dawanej z pokolenia na pokolenia. Pieniędzy w ogóle nie widzę, a kart płatniczych już nie mam. Wiem, co to jedno i drugie, w różnych okresach brałem do ręki wypłaty, płaciłem przez chwilę kartami, czułem się panem.

Jakie więc teraz jest dla mnie normalne, że z domu tylko do szkoły, i z powrotem. Nie mając jednak za wiele... mamy więcej? Bo to, co mamy, nie przesłania większego? To może być śliski temat. Jan Paweł II miał odwagę powiedzieć, że zbytnie ubóstwo pozbawia godności. Upokarza przy tysiącu okazji. W drobiazgach.

Dzisiaj pojechali prawie w komplecie - Grażyna, Andrzej i Olek, do Łochowa po koszulę dla szóstoklasisty, bo mają jutro sprawdzian końcowy ze szkoły podstawowej. Kończymy ten etap życia rodzinnego. ILE RADOŚCI JEST W BIAŁEJ KOSZULI. Bo nasze dzieci cieszą się takim byle czym. Nie mają roszczeń! Biała koszula kupiona w sklepie w Łochowie na sprawdzian w państwowym systemie oświaty staje się czymś takim, jak pewnie w wielu rodzinach spełnienie zachcianki? Jak to dobrze, że są znaki zapytania. Pozwalają uniknąć niestosownie uproszczonych twierdzeń?

Olek chce mieć dużo punktów. Tak ok. 33. Marysia nic nie mówi, ale też celuje wysoko. Patrząc, jak rosną, też Boga widzimy. Bo któż to jest Bóg?? Życie otwarte na dobro. Dać się prowadzić dobremu duchowi. Duchowi Dobra? Świętemu Duchowi?

Vox populi - vox Dei. Dajmy się prowadzić, duch wygląda i przemawia prawie z każdej strony. Alkuin, twórca powiedzenia, kierował założoną przez Karola Wielkiego szkołą pałacową. Stał się jego doradcą w sprawach nauki i wychowania, "a akwizgrańska szkoła pałacowa stała się centrum kulturalnym państwa Karolingów przyczyniając się do odrodzenia życia kulturalnego kontynentalnej Europy, tzw. renesansu karolińskiego". Ja czekam na renesans po-soborowy w kościołach parafialnych i renesans gminy Strachówka po epoce Kazimierza Łapki.

A to już dzisiejsze - z Wielkiej Środy: - Kl.3
Panie Boże mamy wielki Tydzień. Każda chwila nam mówi, że święta są blisko. Że każda chwila jest okazją do myślenia o Tobie i Twoim Królestwie. Gdzie ono jest? I jak tam wejść? Jezus nam mówi, że to bardzo proste. Jest tutaj z nami, chociaż Go nie widzimy. On daje nam serce dobre, które czeka na Wielką Noc i Wielki Czwartek i Piątek i Sobotę. Dziękujemy za to, że żyłeś, żyjesz, mówiłeś i mówisz nam stare i nowe przypowieści.

Temat dość niezwykły dyktuje życie, czyli – Królestwo Boże jest wśród nas – przypowieść z życia Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce pod tytułem „Żółte radosne torby”

Daję fragment nagrania z serii Nowy Testament – Królestwo Boże, wersja audio: „cokolwiek dobrego uczyniliście komuś, kto potrzebuje pomocy – to jakbyście dla mnie zrobili. Ja mieszkam w każdym i z każdym człowiekiem, który jest chory, słaby, biedny, samotny i czeka na drugiego dobrego człowieka”.

Uczniowie wykonują swoją własną ilustrację wizji Królestwa Bożego, byle z żółtą radosną torbą w roli głównej. Bądź żółtą torbą wielkiego serca (jak cały CARITAS) i wielkiej radości odnalezionych bliźnich z gminy.

KL6.
Audio o przypowieściach i do niego pytania. Co to jest przypowieść, o czym mówił Jezus z Nazaretu... Na koniec modlitwa w piosence – jest tutaj. W ciszy, w zasłuchaniu i rozumienia jak wiara rośnie niewidzialnie w nas.

W klasie IV – podobnie. Tworzą dwie odpowiedzi na pytanie o przypowieść. Na podstawie odpowiedniego fragmentu Nowego Testamenty w dwóch wersjach: audio- i video-. Jeden z Hubertów, ten z pierwszej ławki, dostaje „6” za definicję przypowieści, której bardzo niewiele brakuje do wzorcowej.
No to z rozpędu czytam/y jeszcze i głośno trzy przypowieści biskupa Ignacego Krasickiego i inne definicje. Włącznie z rysunkiem paraboli na tablicy. Wyrzutni w rejony wysokie, dalekie. Może im się przyda na sprawdzianie za dwa lata?
Co to znaczy pracownia z dostępem do Internetu !??! Dedykuję władzom samorządowym i koleżance przewodniczącej komisji gminnego budżety (która strasznie nie lubi o tym z nami rozmawiać. Tym bardziej muszę jej o tym przypominać ;-)

PS. Zdjęcie nr.1 - dekoracja świąteczna w klasie 3. Inne? - łatwo się domyślić :-)

Veritatis splendor - lekka rekreacja lecz ciężka wiara

Wielkość Strachówki żyje i krzyczy. Małość skrzeczy. Od każdego z nas zależy, gdzie się odnajduje, za czym się opowie, do czego ręce i umysł dołoży.
Miej serce i patrz w serce. Wczoraj bardzo przeżywaliśmy zwycięstwo demokracji - nie debaty o niej. Bo żeby można było debatować, musi być wolność i demokracja. Debaty mogą być ich pięknym ukoronowaniem. Każdy przeżył ten dzień na swój sposób - zależnie od wieku, włożonej pracy w przygotowania w szkole, ale i pracy włożonej w nasze dzieje, odpowiedzialności za szkołę, za wspólnotę uczniów, nauczycieli, pracowników, rodziców, za wspólnotę wierzących (parafię), za losy i warunki życia ludzi mieszkających na naszym terenie.

Jakie to wspaniałe (i cudem jest w oczach moich), że każdy z nas może powiedzieć i napisać swoje zdanie. Szczerze podzielić się - i tym, co myśli - SOBĄ! Jakie to wspaniałe, że uczniowie mieli prawo i pełną wolność wyrazić swoją miłość do podziwianego człowieka (ten człowiek odpłaca im tym samym)! To, na początek.
Zdziwiłbym się, gdyby była gdzieś w Polsce gmina, w której żyliby świadkowie chwili przebudzenia wolności, przebudzenia Polaków ze strasznie długiej epoki upodlenia i gdyby nikt ich nie pytał i nie prosił na lekcje WOS i historii najnowszej. Zdziwiłbym się, gdyby kronika-zapiski krótkiego uniesienia duchowego mieszkańców, prawdziwego snu o wolności, zwanego też Festiwalem Solidarności, wisiały w Internecie, ale nie były lekturą uczniów na WOS i historii i nie miały linku nawet na oficjalnej stronie tej gminy. Dziwiłbym się, gdyby żyjący świadkowie i bohaterowie tamtych wydarzeń nie byli proszeni do wspólnej oficjalnej delegacji składającej kwiaty na grobach współ-braci poległych w dawnych epokach. Albo przy różnych okazjach - pod pomnikiem stalowego papieża. Gdyby byli jak wyklęci z własnej wspólnoty, we własnej wspólnocie, za to, że się sprzeciwili dyktaturze proletariatu (firmowanej: PZPR, ZSL, SD) i śmieli walczyć o wolność i godność Polaków. Po drodze dając im Ośrodek Zdrowia, mieszkania dla lekarzy i łącząc ze światem: autobusem, szkołami i komputerami.

Jest taka gmina. W niej, zamiast szacunku, świadkom-bohaterom dają tytuł "siewców nienawiści". Piszę to z pełną świadomością i poczytalnością dziejów w Wielki Wtorek 2012.

Dopiero potem mogą się pojawić oceny formalne debat, lekcji WOS i historii. Bo taki jest porządek natury i łaski. Najpierw jest osoba i wspólnota - jak korzenie - z której, w której, (dla której) wyrastamy, uczymy się, kształtujemy i działamy. (W Nim/Niej żyjemy, poruszamy się i jesteśmy). Ta lub inna wspólnota człowieka/nas definiuje. Dopiero później pojawia się w człowieku mówca, nauczyciel, katolik, ksiądz, demokrata, lub się nie pojawia. To właśnie znaczy demokracja dla mnie, 59-letniego człowieka, ojca dużej rodziny, filozofującego katechety z doświadczeniem samorządowca.
Najpierw jest człowiek. Czyli zawsze, osoba i wspólnota (bez wspólnoty i dialogu nie sposób rozwinąć w sobie osoby). Potem tytuły, role społeczne, miary i wagi, kolor oczu, sympatie i anty-, liczba głosów w wyborach i głosowaniach. Kiedy procedury tak lub inaczej (także podświadomie) chcą nami zawładnąć - zjawia się złowieszczy zefir dyktatury.
Czasem wyższa siła musi rozwalić pseudo-demokratyczną wieżę Babel. Każdy z nas boi się prawdy o sobie - ja, ty, my, wy, oni i jeszcze raz ja.

Zajaśniej blaskiem własnej prawdy na którymś posiedzeniu Rado Pedagogiczna RzN w Strachówce. Veritatis splendor - prawda daje blask. Jak trudno odciągnąć zasłonę ciemności, które są tak naprawdę tylko czasowym skutkiem odpryskowym tzw. konfliktu personalnego. Bzdura. Z jednej strony jest duch Strachówki idący z dziada pradziada, od zarania dziejów, brany tęczą zachwytu, z wielkimi postaciami i epizodami w historii narodu, Ojczyzny i Europy. A po drugiej? - co! Resentymenty! - kogo, czego? Boją się powiedzieć. Wielkość i małość zmagają się i tuż-tuż prawie przełamują na naszych oczach i w nas.

Wczorajsza debata, jak ziarnko piasku - i jak kamień - uruchomiła lawinę. Odbyła się w dniu Wielkiego Tygodnia i rocznicy śmierci pewnego lecz wyjątkowego Polaka. Myślami byłem w tym dniu w różnych miejscach. W szkole Rzeczpospolitej Norwidowskiej w sali debat, w pokoju nauczycielskim Imienin Dyrektorki, także w pewnym domu w Rozalinie, gdzie 13 maja 1981 roku doszła nas (taki był Festiwal Solidarności!?) wiadomość o zamachu na Papieża i klęczeliśmy (43 mieszkańców gminy) w modlitwie - w jedności z Nim w niebie lub w najszczęśliwszym przypadku w szpitalu, nie pod pomnikiem - rozpoczynając nasz etap historii wolnej Polski z Solidarnością prawie narodową. Z papieżem i kościołem 2 tysięcy lat? - Tak, też. A z dzisiejszą gminą, która żyje, mieszka i rządzi się sama w 18-22 wsiach na naszym terenie? O to spytajcie władz samorządowych kadencji 2010-2014 i zróbcie ankietę. We władzach jest przecież także nauczycielka i to od wiedzy o społeczeństwie, która chce być matką innej demokracji (tworzy własną/starą partię).

Prawdę należy nazywać po imieniu. Wielkość - wielkością. Niewiedzę (ignorancję) - ignorancją. Małość - małością. Podłość - podłością. Nie rozmiękczać. Nie rozwadniać. O to idzie ten cały nasz spór. Żadne tam jakieś konflikty personalne - to wymyślili głupcy.
Po jednej stronie są czyjeś plany kariery (nie jednej osoby) - a naprzeciw prawda o własnej historii!!! Więc na razie historia musi przegrać?! Z historią zarazem przegrywa honor i godność jakiejś społeczności i osób za nią odpowiedzialnych. Trwanie w takim stanie rzeczy, zwłaszcza na terenie szkoły (bo naprawdę jest jedna wspólnota rodzin na jakimś terenie, która - mniej więcej - najbardziej jest widoczna i żyje w szkole, parafii i gminie) - odbija się zalegalizowaną hipokryzją (nie-prawością), czyli wypaczoną, molestowaną przez jednostki i grupki (od 17 już lat) tożsamością. Życie z zalegalizowaną nieprawością jest życiem z rozrastającym się nowotworem. Wspólnota lokalna jet żywym organizmem.

Nawet kardynał Stanisław Dziwisz zaprosił swego krytyka ks. Zaleskiego na Radę Kapłańską w sławnej archidiecezji, by podjąć rozmowę o oskarżeniach o najcięższe przestępstwa stanu duchownego. A u nas ciągle brak takiej kultury życia wspólnotowego (publicznego). U nas od wyborów, które nas uwolniły od starego anty-demokraty nie ma rozmów o własnej historii i najtrudniejszych - bo mentalnych - problemach, które nurtują mieszkańców.
Kto, co? - czekają, że szkoła to za nich zrobi? Że szkoła ma naprawić ich zaniechania? Przecież samorządowcy są po to wybrani i to ślubowali obejmując swój zaszczytny mandat. Dodając powszechnym dość u nas zwyczajem - "Tak mi dopomóż Bóg".
Samorządowcy do rozwiązywania naszych wspólnych spraw (i problemów) mają swoje urzędy, pracowników samorządowych, diety, etaty, miejsce i czas i wszystko, w co wolna Polska ich wyposażyła. A swoją drogą, czy tak ma wyglądać do końca waszej kadencji dialog społeczny, że ja mówię i piszę wszystko i proszę o spotkania i sesje, apeluję, a wy (do których się zwracam) macie mi tylko do powiedzenia za plecami, że jestem "siewcą nienawiści"? Dziwny, anty-chrześcijański rachunek samorządowego sumienia. Przecież, ani ja nie mam prawa sądzić nikogo, ani wy - mnie. Za to naszą powinnością jest mówić PUBLICZNIE I PRYWATNIE o historii i wartościach naszego wspólnego życia.

Mam odwagę przyznać się do siebie i do swego życia. Jam nie z soli, ani z roli. DLATEGO mam odwagę wszystko pisać. Miałem odwagę stanąć przeciw staremu ustrojowi (myśleniu, nauczaniu i działaniu władz) w PRL! Mam i dzisiaj. Do końca. Po krzyż - jaki przewidział mi dobry, miłosierny Bóg. Bronię nie (tylko) siebie, ale godności Rzeczypospolitej, w której mieszkamy i pracujemy. Każdy "tak ma", kto zadał sobie trud samoświadomości. Apologetyka prawdziwa (i jedyna może) - to samoświadomość Jezusa z Nazaretu. Mamy na niej ćwiczyć i dochodzić swojej własnej. Mamy też mistrza innego:

Coraz to z Ciebie jako z drzazgi smolnej
Wokoło lecą szmaty zapalone
Gorejąc nie wiesz czy stawasz się wolny
Czy to co Twoje będzie zatracone
Czy popiół tylko zostanie i zamęt
Co idzie w przepaść z burzą.
Czy zostanie
Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament
Wiekuistego zwycięstwa zaranie?
(CKN)
(też się mocno wypaliłem pisząc tego posta)
 

Mam szacunek do siebie. Bo mam toż-samość? Jam nie z soli, ani z roli (znów powtórzę, prawie że z lubością). Trudno mi - choć się bardzo staram - odbudować szacunek do społeczeństwa, które nie szanuje własnej przeszłości (nawet najbliższej). Jak można składać kwiaty pod żeliwnym papieżem, zapominając o prawdziwych relikwiach we własnej historii!? Co i o czym pamiętacie 2 kwietnia, 3 Maja, 13 maja, 30 sierpnia, 13 grudnia??? I ilu was tam było? W imieniu kogo? wszystkich? - samorządowcy czego? Bo nie własnego sumienia. Boicie się spojrzeć w lustro. Taka wybiórcza pamięć jest gorsza od niepamięci, bo karmi i wychowuje obłudę kolejnego pokolenia. Prawda jest jedna i niepodzielna. A co to jest prawda - pytają Piłaci wszystkich czasów. Namiestnicy imperium władzy.

Wczoraj szedłem na święto do szkoły - jeszcze dwuistne doprawdy(?), choć powinno już dawno być jednym i toż-samym - debata o wolności sumienia, czyli demokracji i symbolicznie nakładający się dzień imienin dyrektorki. Przeżyłem więcej, niż oczekiwałem.

Nie miałem zamiaru się pokazywać i odzywać. Chciałem patrzeć. Obserwować. Rozumieć. Jednak się odezwałem. I to dwa razy. Czemu!

Może dlatego, że słyszałem i to wiele razy, że demokracja prawie się zrodziła na lekcjach Wiedzy o Społeczeństwie. Przepraszam bardzo, nie wytrzymałem.

Pierwsze pytanie zadałem:
- Czy szanowna mówczyni uważa, że w naszej szkole wystarczająco się mówi (uczy) o wydarzeniach i o Solidarności, które przyniosły wolność Polsce i połowie Europy i w związku z tym, są prawdziwym źródłem naszej współczesnej demokracji, tożsamości (i debaty)?

Przerwałem mówczyni wątek (zresztą z mojej opozycyjnej strony), jeszcze raz przepraszam, choć myślę, że pytanie nie mogło zając aż 50 sekund :)

Drugi raz podszedłem do mikrofonu (tutaj wkrada się nieścisłość, gdyż za pierwszym razem głos zabrałem z miejsca) na zaproszenie PT Marszałkini Obrad: - Kto jeszcze chce przemówić za opozycją (do tematu)?

Drugie pytanie:
Etykieta nakazuje się przedstawić, więc - Józef Kapaon, katecheta, założyciel Solidarności w gminie, wójt I Kadencji samorządu w Polsce, chcę spytać jednak o współczesność i to najbliższą:
- w ostanie dwie niedziele z rzędu mieliśmy wielkie wydarzenia dla parafii, gminy i szkoły. Tydzień temu uroczystość powiatową i gminną Uczczenia Pamięci I Grobów Powstańców 1863/64 w Boruczy i Kątach Wielgi, a wczoraj - zaryzykuję stwierdzenie - najpiękniejszą Niedzielę Palmową w 60-letnich dziejach parafii z koncertem Stabat Mater Dolorosa, (Stała Matka bolejąca, koło krzyża łzy lejąca, gdy na krzyżu wisiał Syn...).
Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736) - choć młodo zmarł jest wielkim kompozytorem. Co z tym naszym wychowaniem do demokracji i postaw obywatelskich, skoro było nas tam tylu/tyle, co kot napłakał, albo na palcach jednej ręki policzył?! Uczymy, czy nie uczymy i czego?

PS. - do części pierwszej.
Mój ojciec napisał wiersz "Duch Polski" (cytuję we wspomnieniach 13 grudnia) w obozie niemieckim. Mnie, synowi Jana Kapaona, należy oddać sprawiedliwość, że próbuję i próbuję i próbuję napisać "Duch Strachówki" i mi ciągle nie wychodzi. Nie do końca wychodzi. Ale bo też, nie mam konkurencji (ukryłem tu wieloznaczność, nawet w przecinku i stopie). Nie jestem w tę stronę kształcony, więc mogę mylić akcenty. Nie rozróżniam niestety daktyli hiperkatalektycznych, od amfibr(ów?) i anapestów.

O DUCHU TOMASZA MOORA, ŚWIĘTEGO KK
ALBO O TYM DUCHU,
KTÓRY W NIM SIĘ (TYLKO?) OBJAWIŁ

Nie mogę liczyć dzisiaj wersów i słów, bo znów mogę utracić ślad. Tak - odkładając na potem - się traci łaskę i miłość. Pisał o tym jeden z moich dawnych profesorów Mieczysław Gogacz (także "Osoba zadaniem pedagogiki" a może i sztuki, polityki....)

Tomaszu Morusie bądź ze mną i przy mnie stój rano, wieczór, we dnie, w nocy. Bądź mi zawsze do pomocy, gdy staję przeciwko królom i władzy legalnej z jednej strony, lecz z innej uzurpatorów. Niektórzy myślą, że prawdę uciszą (zabiją), gdy kogoś zablokują w Internecie. Pierwszy przypadek miał miejsce na moim blogu w dniu drugiej tury wyborów 5.12.2010, następny w ramach tzw. dialogu wewnątrzszkolnego z wykorzystaniem Internetu. O! biedni ludzie. Cenzurę zdjęto u nas po tym, jak rozpadł się PRL - jeszcze o tym nie wiedzą? Jeszcze nie zrozumieli wolności, godności, świętości, demokracji, prawdziwej wiedzy o człowieku i społeczeństwie (Centesimus annus, Veritatis splendor, Fides et ratio + 9 pozostałych)?

Twój(?) duch jest sponad władzy Chaosu, wieczność pamięta przed wiekiem i dwoma, wieloma. Sam coś z jego tajemnicy i mocy przeżyłem.
Było to tak:
- posadzili mnie w legionowskiej komendzie MO, zabrali dowód osobisty i postawili strażnika. Próbowałem oswoić sytuację modlitwą i rozważaniami. I zobaczyłem wokół siebie przyjaznych, modlących się ludzi ze mną i za mnie. Byli tam ksiądz proboszcz Józef Schabowski i legionowskie siostry zakonne. Cóż mógł uczynić mi człowiek? - wieźli mnie w kajdankach wciśniętego między dwóch UB-eków na tylnym siedzeniu dużego "Fiata", w żebra uwierali czymś twardym, "żebym nie próbował niczego", dowódca siedział obok kierowcy. Wieźli przez las nocą (ciemnym wieczorem, ale lepiej brzmi noc, bardziej złowrogo), między Jabłonną a Warszawą bałem się najbardziej, ale duch przyszedł i opowiedział mi ponadczasową scenę z jakiegoś kościoła, w którym podczas Eucharystii podawałem dłoń na znak pokoju komuś obok, a to mógł być każdy z nich - kto wie?). Mój strach uleciał. Rozpłynął się w duchu. I z nim uleciał?

Moja dusza wyrwała się na drugą stronę już w pierwszym wierszyku z 1978 roku.

A duch po komunii w Kodniu na pierwszym spotkaniu, który porwał mnie do samego nieba i pokazał PROSTOTĘ, zabierając wszystkie moje grzechy, obawy i lęki? Duch nas rozpływa zawsze w jakiejś wielkiej wspólnocie z Kimś. Także w każdej krótkiej medytacyjnej modlitwie na katechezie od 30 lat.

Życie niczego nie zabiera. Jak taką bzdurę (sorry za słowo) mógł napisać profesor literatury. Życie daje nieskończone możliwości, bo samo jest Darem. W życiu nie tracimy nadziei, wiary i miłości. Możemy, co najwyżej, oddać i zmarnować. Okrutna może być tylko prawda o nas samych. Zbawienie stoi na każdym progu i kołacze przez całe życie.

Lawina młodej demokracji, godności, świętości, lawina wspomnień mi towarzyszyła w debacie (która się stała namiastką prawdziwego dialogu między nami).

Godność i świętość? - wiadomo, to z Tomasza Morusa. Warto poświęcić mu niejedną chwilę lektury i modlitwy.

Lawina wspomnień:
- debata w sali OSP (dzisiaj świetlica wiejska) mieszkańców (głównie rolników) z funkcjonariuszami Milicji Obywatelskiej z komendy wojewódzkiej w Siedlcach na temat naszego roszczenia (propozycji, żądania), aby nowo-budowany gmach (to był znak czasów w całym PRL, tzn. ich budowle i żądania strony solidarnościowej, by oddali je na ośrodki zdrowia) dali w części na służbę zdrowia. TO NIE BYŁY ŁATWE SPRAWY. Sięgały symboli PRL i Solidarności. To, że próbowali w wielkich miastach? - proszę bardzo, mieli siłę zakładów pracy, doradców itd. JAK WY NIC (JAK DOTĄD) NIE ROZUMIECIE - KOCHANI WSPÓŁCZEŚNI MIESZKAŃCY MOJEJ GMINY I POLSKI.

Dawałem poczucie bezpieczeństwa i godności mieszkańcom małej gminy - mojej Ojczyzny. Ja z kolei znajdywałem w tej robocie wielki i głęboki SENS (dla siebie, swego życia i całej Polski). Uczyłem demokracji i czegoś więcej. "Władza" PRL dziękowała/dziękowali mi po burzliwym spotkaniu w remizie, że tego się nie spodziewali, że taka kultura rozmowy, każdy musiał podnieść rękę i się przedstawić nim zabrał głos. Bo tego nigdzie indziej nie spotkali.

- "veto" wobec władzy PRL, która chciała narzucić naczelnika gminy (w starym ustroju poprzednik wójta). W sali konferencyjnej Urzędu Gminy, na posiedzeniu Gminnej Rady Narodowej (niby-poprzedniczka samorządnej rady obecnej), ale jak nazwa wskazuje sama PRL zadbała, byśmy wszystko przeżywali w skali narodowej (o ironio słów i losu) :-) Łatwo powiedzieć "odbyło się"! Nie miałem na sali głosu. Nie byłem radnym. Miałem tylko czapkę z nadrukiem "SOLIDARNOŚĆ", którą obracałem w kółko, w kółko - żeby wszyscy widzieli. Więcej dowiedzielibyście się od Kazika Orzechowskiego, Janka Kalinowskiego i innych - gdyście się nie zawzięli, że będziecie mieli w pohańbieniu nasze własne(!) losy.

Skąd mieliśmy siłę i natchnienia?

O! Boże... Jeden, Który JESTEŚ - Boże,
Ja także jestem... choć jestem przez Ciebie.

A wy? O! moi, wy, nieprzyjaciele,
Którzy począwszy od pełności serca
Aż do ziarn piasku pod stopami mymi
Wszystko mi wzięliście... (CKN)

Jeśli dzisiejszy nauczyciel wiedzy o społeczeństwie tego nie wie o własnych mieszkańcach (wie, ale udaje, że tego nie było, bo mu nie pasuje do własnych planów kariery bardzo lokalnej) - o ich godności i obecności w walce o wolną Polskę - i tego nie uczy - to do bani z takim systemem oświaty i samorządności.

PS.1 - do części drugiej
Ale wyszedł mi wielki post na blogu w Osobnym świecie :)
I - o dziwo - nie muszę dzisiaj nikogo już więcej przepraszać (poza prof. Janion, co już uczyniłem w języku obcym dla zbyt wielu).
To mnie/nas powinni przeprosić, zaczynając od tych, którzy dostali mandaty samo-rządzenia na naszym terenie (gmina to wspólnota mieszkańców i terytorium, z całą ich i jego historią, bogactwami, klęskami, nadziejami, wiarą, miłością, pokoleniami i konfliktami...).
Realizm albo śmierć (inna postać tytułowego twierdzenia)! PS.2 Pisałem i dopisuję cały dzień, Wielki Wtorek, jak w gorączce, jak szalony, jak by to był mój ostatni post? Tysiąc wcześniejszych też nie poruszyło ziemi.

Lawina demokracji, lawina godności (świętości), lawina wspomnień

Kim Jesteś-TY-Boże? Czym są objawienia maryjne? Itd.itd. Pytam jak Mojżesz i wielu innych. Przez tysiące lat się ich uzbierało, no nie.

Dobrze, że spytałem dzisiaj, z samego rana, bo na tej drodze pracy w pocie czoła przypomniałem sobie, co wczoraj chciałem zapamiętać jeszcze przed północą. Co wczoraj widziałem? - spytam sam siebie stylem bardzo biblijnym, cytując wręcz Nowy Testament. Bo bardzo chciałem pamiętać, choć liczyłem się z normalnym procesem zapominania. Liczyłem (taki liczykrupa) jednak na to, że tak ważne przeżycia znajdą sobie drogę i wypłyną jakoś i kiedyś na powierzchnię, bo wpłynęły w zatokę zwaną tożsamością. Tożsamość to tajemnicza jedność przeżywania siebie i swojego życia.

Jakiś, przez przypadek, fragment filmu widziałem z Tomaszem świętym Moorem (1478-1535). Żona usypia z pilotem w ręce, jak drzewiej z książką bywało, a ja w spadku dostaję różne od-blaski. Cudowna postać męczennika. Nim on się pojawił (objawił) w kadrze i scenie (ujęcie jest podstawą języka filmowego) był Watykan i scena (ujęcie) papieża podglądającego rówieśnika Moore'a Michała Anioła (!) w trakcie prac nad Sykstyną. Wielki artysta żył w latach 1475-1564, za czasów mało świętego, ale kto to wie do końca, Juliusza II (ponoć w chwili wyboru na papieża miał nieślubną córkę), tworzył i z pełni siebie i na zlecenie możnych tego świata. Juliusz II sprowadził Szwajcarów i utworzył Gwardię. Rzeczy tego świata przeplatają się z tym, co boskie.

Boski był Tomasz Moore. Kościół to potwierdził ogłaszając świętym! Ale nie to jest najważniejsze. Świętość i boskość czuje się bez stempli urzędowych. Ja w nim odnajduję swoje własne przeżycia i doświadczenia. Święty i boski mówi coś (wiele) o każdym człowieku. O naszej naturze?! Jestem realistą, więc dla mnie - TAK, ODKRYWA NASZĄ PEŁNĄ NATURĘ, W SKŁAD KTÓREJ WCHODZI TAKŻE TO CO PONAD-NATURALNE. Nie jesteśmy drzewa, kwiaty, łodygi, ani liście. Święty i boski poznaje i doświadcza tego, co może niewielu, ale co jest na wyposażeniu możliwości ludzkiego bytowania.

Muszę tutaj przerwać i jechać do szkoły. Może wrócę jutro, do Wielkiego Tematu, bo po szkole nie tyle czasu, co rezerw mi brakuje pokoju wewnętrznego, by siedzieć i pisać. Na dworze zamieć gradowa. Włożę buty by dojść do samochodu i wezmę w rękę sandały, by chodzić po szkole.

Kl.2
Mówię na początku o podwójnym znaczeniu dnia:
A) Rocznica śmierci Papieża-Wojtyły
b) O Wielkim Poniedziałku
Stawiam podchwytliwe pytanie, co pierwsze, co drugie? A wy, co myślicie?

Wielki Poniedziałek, bo jest Wielki Tydzień. Wszystkie dni po kolei nazywamy wielkimi, od końcowego akordu - Wielkiej, Wielkiej Nocy. A dalej o przemianie mojżeszowego (którego chyba pokochali najbardziej) święta Paschy w święta Zmartwychwstania. O zmianie znaczeń niedzieli - od odpoczywania w Starym Testamencie, na niedzielę świętowania w Nowym.

W szkole o godz. 9.30 była cudowna debata "Czy nasza szkoła uczy demokracji i postaw obywatelskich". Przygotowali ją uczniowie Janek (2kl.gim.) i Sebastian (3kl. gim.). Walczą o miejsce w Sejmie RP w dniu 1 czerwca. Cudowne 1.5 godziny! ~Dlaczego? Udzieliłem wyczerpującej odpowiedzi na Facebooku i całym - prawie - życiem. Jam nie z soli, ani z roli. A co przeżyłem - opisałem i opublikowałem. DEMOKRACJA DOMAGA SIĘ JAWNOŚCI.

Słysząc nutki niepełnego zadowolenia u paru dorosłych, przychodzi mi trzeźwa refleksja - kto z nas, w ich wieku, lepiej sobie radził w przemowach w debatach publicznych? Ko? No kto? - jak śpiewała Danuta Rinn. Jam widział krew. Ja łykałem bezsilne łzy upokorzenia demokracji i postaw obywatelskich za PRL. Znam więc, co cud przemiany.

Kl.1 i 6 i 5
W różnych konfiguracjach i natężeniu o niezwykłej Niedzieli Palmowej w strachowskim kościele. Stabat Mater Dolorosa! Pergolesi! Dalej o filmowych źródłach natchnień na Wielki Tydzień. Jest dobro w Internecie. Szukajmy. Zróbmy dobre postanowienie szukania Dobra, odrzucając i zmykając strony Zła. Niełatwe zadanie, bo nawet w trakcie modlitwy "wykląłem-wypędziłem" trzech chłopaków szargających świętość modlitwy końcowej. Ale widzieli wcześniej jak Jezus wypędził złego ducha z biednego człowieka i posłał w stado świń. Z tego wydarzenia zrobiłem przypowieść w klasie następnej. Jutro dam linki na stronie "I Komunia" na stronach WWW szkoły.

Google-tłumacz

Żyję i radzę sobie w świecie, będąc jak zmarły w miejscu zamieszkania. Czy to tylko cud internetowy? Czy jakaś istotna dychotomia? - która nas dotknęła i dusi i nie pozwala rozwinąć dwóch skrzydeł. Trzynaście lat temu powiedziałem w przypadkowej rozmowie z Karoliną Wajdą przed jej i Norwidów dworem, że będziemy myśleć i mówić Cyprianem Kamilem. Coś z tego się dzieje. Nie patrzę w lustro, bo upiora widzę. Wernyhorę? Mosija lub Mojżesza?

I tak oto doprowadzeni zostaliśmy, ja i wy, kochani czytelnicy, do miejsca niedookreślonego, które odgrywa bardzo istotną rolę w każdej przygodzie twórczej. Wejdźmy w niego z pomocą RMR, który wielkim poetą był:

Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen,
die sich über Dinge zieh’n.
Ich werde den letzten vielleicht
nicht vollbringen,
aber versuchen will ich ihn.
Ich kreise um Gott, um den uralten Turm,
und ich kreise jahrtausendelang;
und ich weiß noch nicht: bin ich ein Falke,
ein Sturm oder ein großer Gesang.

Język nas już nie przeraża, że niby obcy? Myśl i duch poety jest ważniejszy niż obco wyglądające słowa, choć też tylko do czasu, kiedy włożymy je w rubrykę "niemiecki", a po drugiej stronie pojawi się "polski" na stronie Google-tłumacz. Wtedy dostajemy (ja i wy) to:

I żyć swoim życiem w pierścieniach uprawy,
Dart wokół powyższych rzeczy.
Ja jestem ostatni, być może
nie wykonać,
Ale chcę spróbować.
Jestem krąży wokół Boga, wokół zabytkowej wieży,
Ja i tysiące lat, koła;
i nie wiem: jestem sokoła,
burza lub świetna piosenka.

Teraz dopiero zaczyna się właściwe tłumaczenie. Co poeta myślał i dlaczego tak? W jakim żył świecie, czego się uczył w szkołach, książkach i gazetach - mieli dużo mniej mediów, biedacy(?). Jaki był jego, jaki jest nasz świat? Z kim o tym rozmawiamy, kiedy i jak? Jaką kawą siebie częstujemy, w jakich kawiarniach, chatach, pod strzechą, czy blachą falistą? Tyle, tyle pytań.

Potrzebowałem Ameryki, by otworzyć się szerzej na świat: demokracji (z pomocą de Tocqueville, choć był Francuzem), wolności w ogóle obywatelskich, a ostatnimi czasy jak korzystać z Google-tłumacza soczyście, codzienne i obowiązkowo nauczyła mnie Lucy z Nebraski. Kto odziedziczył po PRL-u dystans lub nawet pewien rodzaj anty-amerykanizmu ten zacofany w myśleniu o sobie, państwie i świecie i ciągle zniewolony jeszcze. Przykre to bardzo, gdy mode pokolenie dziedziczy grzechy ojców i nie bierze z ducha prapradziadków, "Młodości ty nad poziomy wylatuj" nota bene z ody do... wolności (ducha). To nie tylko Cyprian Norwid uczył się tego samego tam. Słowacki też:

O świat nowy hiszpańskie uderzyło wiosło,
Tam brat zaprzedawał brata...
Na lądzie nowego świata
Żałobne drzewa wyrosło,
Pod którém schyleni w trudzie,
Marząc o szczęściu boleśnie,
Usypiali tłumem ludzie,
Tłumami konali we śnie **
I śmiercią sen płacili - bo o lepszej doli
Pod tym się drzewem ludziom o wolności śniło.
Było to drzewo niewoli,
Rosło nad grobem - świat już był jedną mogiłą.

Ostatni więc człowiek skona,
Śmiercią z należnych władcom wypłaci się danin?
O nie! na głos Waszingtona
Zmartwychwstał Amerykanin
I zaprzysiężoną święcie
Wolność okrył wieńcem sławy.

Nie można rozmawiając o demokracji, nie cytować dziejów Ameryki i człowieka w Biblii Życia i Zmartwychwstania. Są jeszcze inne ody. Jedna stała się hymnem Europy.

Mówią mi, albo myślą nie mówiąc, że jestem inny i mówię o niestworzonych rzeczach, które są niezrozumiałe dla ludzi tutejszych. KTOŚ IM TO WMAWIA? Ktoś, coś ich upadla? Ja niczego i nikogo nie chę stargać. Ja chcę podnieść na wyżyny i uwydatnić to CO JEST! I nie są to sprawy trudne, przerastające nasze (wspólnoty lokalnej żyjącej w gminie Strachówka) możliwości i porzeby. Nie można byc wolnym człowiekiem z pełną godnością osobową (na czyj obraz i podobieństwo!?) i unikać spraw podstawowych, które są wyłożone w brykach uczniowskich.

Wczoraj napisałem dość długi komentarz do tekstu w Internecie na WP.pl o nieznanych bliżej zmianach w Konstytucji RP. Idąc tym śladem widzę jak ścieżki się zbiegają w moim życiu i w myśleniu o nim. Dzisiaj te same tropy mnie prowadzą po linijkach bloga i stronach WWW. Wolność, dmokracja, Polska, Europa, Ameryka, idee republikańskie, społeczeństwo obywatelskie, biblijna wizja cłowieka i świata... O dziwo, doświadczając boleśnie niemożności dogadania się ze współczesnymi współobywatelami, odnajduję te same wątki i myślenie w brykach i na innych elementarnych stronach dla uczniów. Na przykład tutaj. W Rzeczpospolitej Norwidowskeij możemy i pewnie będziemy dopisywali kolejne propozycje ujęć tych problemów, tematów, wizji i realizacji.

Konkludując - uważam, że temat wolności (i demokracji) powinien być tabliczką mnożenia wspólnot narodowych i samorządowych w krajach postkomunstycznych. Wolność i demokracja dotyczy osób i wspólnot! Nie można prowadzić dyskusji nie definiując podstawowych pojęć. Nie jesteśmy bezradni i nie musimy wcale kończyć skróconych kursów filozofii. Wystarczy być katolikiem lub innym myślącym człowiekiem 2012. Pozwólcie, że nie będę wymyślał dróg, dla innych, bo robią to sami dostępnymi środkami. Katolikom w Polsce dana jest pomoc wyjątkowa, teksty Jana Pawła II. On wyrasta z tej samej gleby, co my. Z tych samych źródeł pił wodę życia. Zapowiadał go Juliusz Słowacki, a on uczył się myślenia o człowieku i świecie na Cyprianie Norwidzie. W prostych słowach i tekstach po stokroć mówił i prosił nas o zrozumienie osoby, wolności, godności, wspólnoty Karol Wojtyła, Polak, który kierował całym Kościołem przez 27 lat, błogosławiony Kościoła Katolickiego, podziwiany na całym świecie. Postawiliśmy mu pomniki, nazwaliśmy ulice - a teraz usiądźmy do czytania i rozmowy o tym, co mówił i pisał. PS.1
"Oda - utwór pochwalny lub dziękczynny, utrzymany w patetycznym, wzniosłym stylu, mówiący o sprawach ważnych.

Utwór Juliusza Słowackiego "Oda do wolności" powstał w 1830 roku. Tematem wiersza jest pochwała wolności i propagowanie idei republikańskich." (tutaj)

PS.2
Rewelacje można odkrywać codziennie i wszędzie z wielką pomocą Adama Cedro i jego norwidiana.pl. Norwid dzięki jego pracy staje się żywym łącznikiem z samym sobą i z całym współczesnym światem i jego sprawami. Bo mistrz Norwid żył aktualnymi wydarzeniami i zabierał głos w sprawach sobie ( i wiecznie) aktualnymi - "los chrześcijan żyjących pod panowaniem arabskim był dla Norwida palącym problemem. Lęk przed rzezią dokonaną przez jakiegoś nowego Al Hakima często mu towarzyszył. Postrzegał zatem islam jako siłę wrogą chrześcijaństwu, podkreślał religijny charakter prześladowań. Nie interesowały go ani historyczne, ani polityczne, ani społeczne przyczyny tragicznych wydarzeń na Bliskim Wschodzie. Interpretował je wyłącznie jako konflikt dwóch systemów wartości: chrześcijańskiej etyki nieprzeciwstawiania się złu i agresywnego, bezlitosnego, opartego na zemście kodeksu islamu. Poeta odnotowywał również, iż muzułmanie uważają chrześcijan za rasę niższą." Wyczytałem to w dzisiejszej przesyłce od "Pana Adama".