O Bogu w naszej szkole (2)

Okoliczności zimowo-samochodowo-finansowo-logistyczne "brutalnie" narzuciły swoją chronologię. Nie mogłem zasiąść w ciepłym pokoju przed komputerem i pisać.Ale jakoś przeżyłem, Marysię i Olka odebrałem w Łochowie, Andrzej czekał w Tłuszczu, spikneliśmy się wszyscy Strachówce. Trzy godziny poszły z dymem. Starczyło czasu tylko na fotokatechezę. Zachowam formę początkowych punktów z rana, rozbuduję jutro. O Bogu w naszej szkole (3) - co już mnie cieszy. Taaaaki temat!

1) Moja Koronka Miłosierdzia: Wilno, Wigry, Studzieniczna, Ostrówek, Kodeń... Legionowo i I  Komunia... tego nie da się zatrzymać (stanu doświadczania, przeżywania), ale i tak to zostaje na zawsze żywe...

2) Dobra Nowina - kraina wiecznej szczęśliwości (w służbie i z krzyżem), na mszy znów powróciło (dla Ł i wszystkich podobnie obdarowanych i szukających... LO i...) - jak z pewnych ujęć filmu Jezus (Ewangelia sfilmowana)

3) Muszę głosić "nową kulturę" - spotkania tych, którzy dostali i wzięli na siebie odpowiedzialność za ludzi na jakimś terenie, tzw. wspólnotę lokalną - musicie sie spotykać, wnieść światło z każdego "ołtarza", sanktuarium osób, dać obraz i przykład... bez względu na wyznanie, poglądy polityczne itd. jak Papież z prezydentami i ministrami... a Jezus z rybakami...

Bóg w naszej szkole (1)

Łaska widzenia i przeżywania spraw duchowych (Bożych i człowieczych) przychodzi nagle - może z każdej strony i o każdej porze. Są okoliczności uprzywilejowane, bardziej sprzyjające i mniej. Inaczej przeżywa się życie i doświadcza siebie i świata całego w kościele lub pięknej scenerii, inaczej w piekiełku „złych” ludzi i zdarzeń. Ale nigdy nie jesteśmy rozdzieleni na ciało i ducha, to niemożliwe nawet w chorobie. Zawsze jesteśmy cieleśni, w dobrym i gorszym znaczeniu. I zawsze duchowi. Byle być wiernym sobie i wartościom, które zostały nam przekazane, uwidocznione, które także sami odkryliśmy żmudnymi studiami lub przypadkiem i przyjęliśmy. Byle być wiernym. Być sobą. Pamięć i tożsamość.

Wiem, że nam się wydaje - większości osób i w większości osobistych doświadczeń – że jedno przeczy drugiemu. Że grzeszności nie towarzyszy duchowość, a w duchowości nie będzie pokus. Bzdura. Jesteśmy od naturalnego poczęcia do naturalnej śmierci jednością (chyba nie trzeba dodawać nic więcej). Grzesznik usłyszał na krzyżu „dziś będziesz ze mną w raju”. A święty Piotr z kolei, od tego samego Jezusa - „idź precz szatanie”. Gdzie tu sens i logika?! W jedności stworzenia i łaski. Różnie to można rozumieć, niech się każdy sam potrudzi.

Nie jest tak, że w naszym życiu jednym i osobowym (cielesno-duchowym) jedno następuje po drugim bez związku. Że albo grzeszność, cielesność, albo świętość i duchowość. Stany uniesień, owszem, są rzadkie. Ale życie jest jedno. Jesteśmy ciałem uduchowionym lub duchem ucieleśnionym, jak kto woli. Nie jest tak, że jedno następuje po drugim przeplatając się dość przypadkowo. Kiedy grzeszymy, jesteśmy duchowi i kiedy trwamy w duchu – jesteśmy cieleśni. I w grzeszności i w świętości jesteśmy TĄ SAMĄ OSOBĄ, tym samym stworzeniem. Tertio non datur. To chyba bardzo dobrze i warto wreszcie w to uwierzyć. Bo konsekwencje są słodkie. Grzeszny (któż z nas bez grzechu!), cielesny, mądry, błądzący, zagubiony, odnaleziony, smutny, radosny, zdrowy koń, jak rydz, lub znerwicowany itd. - Bóg jest z Tobą. Ty Go nie zabijasz grzechem. To tylko obrazkowa religijność i zła katecheza tak mówią. Tak nie powie dobra teologia.

Niestety, częściej ta zła jest utrwalona w piosence i tradycyjnym kaznodziejstwie. Nie możesz zabijać Boga i jednocześnie z Nim wstępować do nieba! Ani - będąc Jego wiernym przyjacielem – nie zgodzić się ze słowami „idź precz szatanie” wypowiedzianymi tak jakby pod twoim adresem. Spoko. Obaw zbądź! - mówi ci grzeszny katecheta ze wsi. Bądź wierny i trwaj z Nim i przy Nim i przy sobie. Nie musisz siebie zostawiać - co za niedorzeczność - wręcz przeciwnie. Musisz zachować przez całe swoje świadome życie pamięć i tożsamość. Sam możesz także z ich pomocą - lustrem teologiczno-antropologicznym - odkrywać Boga i reguły. Walcz o prawdę! widzialną i namacalną - BO TOBIE SIĘ ODKRYWA, OBJAWIA - i zostawiaj to, co mniejsze, wybierając większe. Ot, co! On Cię nigdy nie opuszcza, tak samo jak matka i ojciec – zdrowi na umyśle - nie opuszczają dzieci. Jest przy tobie, w tobie, dla ciebie i świata całego Dobrą Nowiną na wyciągnięcie ręki.

Oto - także - przyczynek do zrozumienia naszego lokalnego sporu o szkołę i gminę. Spór jest ostry i śmiertelny. Nie może być inaczej, gdy idzie o zachowanie dobra i innych wielkich wartości. „Idź precz szatanie” każdy z nas musi usłyszeć - podnosząc rękę, albo szept za plecami przeciwko niej.
To jest jak obrona niepodległości. Jednoczesna obrona Polski i katolicyzmu. Zdrowia wiary i rozumu wśród nas, w nas. Tu nie ma pardon, przepraszam, może kogoś uraziłem. Nie przepraszaj, gdy potrącisz kogoś, ratując dom z pożogi. Walcz i żądaj od widzów, nawet wrogów, pomocy. Świętości są (właśnie) na śmierć i życie.

Od końca sierpnia, od powrotu z wyjazdu szkoleniowo-integracyjnego na Suwalszczyznę i Wileńszczyznę jestem właściwie permanentnie wzruszony. Wystarczy, że coś mi przypomni: obraz, zdjęcie, wspomnienie, skojarzenie... zbyt rzadko – niestety – rozmowa.

Co tak wielkiego się tam wydarzyło? Wszystko. Chronologia, miejsca, ludzie, historia, przyroda, kultura. Od samego początku, bo przecież miałem nie jechać. Nie chciałem, skoro ze sobą nie rozmawiamy o życiu i sprawach duchowych, to po co? Pojechałem, bo wielu nie pojechało. Pamiętam chwilę na posiedzeniu Rady Pedagogicznej kiedy jak piorun z jasnego nieba zmieniłem decyzję – po „głosowaniu” nad wyjazdem - w niezgodzie na ten stan rzeczy, w akcie buntu. Jeśli coś się wali – ratuję, od razu, bez zastanowienia.

Zbuntowany jechałem. Zaplanowany w marszrucie Tykocin z Czarneckim, rynkiem, synagogą i kościołem jeszcze mnie nie rozkleił. Ale niespodziewany przystanek w Suchowoli, która zatrzymała się na naszej drodze, bo nie my na niej, TAK, całkowicie. Jestem tam cały czas. Pozostałem, trwam, nie mogę opuścić tego miejsca w czasie i przestrzeni. Ten sam duch mnie objął skrzydłem jak wtedy, gdy przekraczałem bramę (furkę) kościoła za Żoliborzu, kiedy go porwali. Wtedy, w takim objęciu, wątpliwości nie ma. W Suchowoli - dla mnie - na drodze Bóg nam stanął i już nie opuścił do końca.  

Ale przecież to są sprawy tajemnicze, ukryte nawet przede mną, bo myśląć o wyjeździe wcale nie myślę o Suchowoli, dopiero teraz – pisanie ma wielką porządkującą służbę w moim (?) życiu.
Myśląc o wyjeździe myślę przede wszystkim - Papież i Wilno, potem "Pan Tadeusz". Miłosierdzie i szuwary, też. A potem tak mnie wciąga ta wizja, to widzenie "widzącego", że nie widzę czubka własnego nosa. Dzisiaj zobaczyłem w tej perspektywie, w tym świetle TOŻSAMOŚĆ SZKOŁY RZECZPOSPOLITEJ NORWIDOWSKIEJ. Nie muszę wypisywać za każdym razem 'w Strachówce', bo nie ma takiej drugiej. Jak nie ma drugiej takiej samej Suchowoli, Wilna, papieża, Pana Tadeusza...

Zdałem sobie sprawę, że zacząłem nagle niespodzianie pracować nad historią współczesną naszej szkoły. Ją pisać. Co, w obliczu zagrożeń i walki o władzę pewnych ludzi, jest bardziej niż konieczne. Jak wytłumaczyć i pokazać TO, co się u nas stało? Jak zbadać dokładnie wszystko i opisać po kolei, kiedy żyją jeszcze naoczni świadkowie. Jak opowiedzieć o tych wypadkach. O zdarzeniach, które się już dokonały i ciągle dzieją pośród nas.
Czego my chcemy nauczać w tej szkole? Jakiego wychować człowieka? Po 32 latach pracy w tej i dla tej wspólnoty, nie zostało mi już wiele czasu na czekanie z odpowiedzią, może raczej z opowieścią.

Dla mnie historia najnowsza Polski zaczęła się we Francji, nie we Włoszech, jak w hymnie. Nazwisko Walesa usłyszałem pierwszy raz od kierowcy, który mnie zabrał na autostopie w drodze z Rennes do Paryża. (cdn)

Tu Wojski grać przestał. Jest wieczór. Trzeba jeszcze dać chronologię "z dnia", bo ona ukazuje nawiązania i linkowanie:
1) Pogoda ducha? - tutaj
2) Z wczoraj - „Na jakim etapie rozwoju i ujawniania się tej społecznej choroby (patologii) powinno interweniować państwo? (np. terapia poznawczo-behawioralna dla pewnych grup zawodowych itp.). Czy istniejące prawo chroni prawdę [i Realizm]? Kształt i treść dzisiejszego posta wzięła się od Jezusa z Cefalu i strasznego zdarzenia po wczorajszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej. W trakcie mojego pisania będą się działy fakty i na pewno będę pod wpływem ich światła (wymowy? - za mało). Fakty działają na mnie jak promieniowanie tła na teorie kosmologiczne. Miałem tutaj na myśli wyjazd i obecność przedstawicieli "RzN" na gali, oraz nagrodę SKRZYDŁA ANIOŁA i dyplom CARITAS'u.
3) Modyfikacja małego fragmentu, nieścisłości lub niezręczności stylistycznej (jednej z wielu) - „Jestem chrześcijańskim myślicielem. To nic strasznego ani zdrożnego. Każdy ochrzczony ma takie powołanie. "Nie ma wiary bez myślenia". Od czasu encykliki „Wiara i rozum” nie można chować głowy w piasek. Przeciwnie, trzeba obie sprawności rozkręcić na cały regulator.”
4) eksplikacja w sprawie pochodu pokoleń do nieba, czyli inaczej "Królestwo Boże jest w was, moje/nasze ukochane dzieci"
5) ale i post i link norwidologa Adama, bardzo ważne dla każdego z nas, nauczycieli RzN
6) I jeszcze jeden fragment wyprostowany choć odrobinę z wczorajszego posta - „Mnie za to [myślącą i głoszoną publicznie wiarę] hakują i przemilczają, ignorując. Ja odpowiadam – ignorancja jest objawem choroby, najpierw poznawczej i formatywnej, później społecznej. Formatywnej? Formującej? Kształtującej postawy i charaktery! Tak, choć to rzadko używane i używane (czytane) ze zrozumieniem terminy - dlatego nie lubię określenia-tłumaczenia „Ocenianie kształtujące” stosowanego do pewnej praktyki szkolnej, bo jeśli miałoby prowadzić do stosowania także (masowo) przez ludzi, którzy nie rozumieją podmiotowości osoby, to może wyrządzić sporo szkody. Kształtować można tylko na obraz i podobieństwo wolnego podmiotu, według najwyższego wzoru Wolności-Dobra-Prawdy-Piękna...”.

7) Przyczynek do przyczynku, bo nie poprawa, raczej rozwinięcie - „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Do poznania prawdy potrzebny jest wysiłek woli, aby się na nią otworzyć. Potrzebna jest wolność woli. Spodobało się Bogu... i stworzył... i tak dalej, wiele rzeczy w ten sposób jest opisanych w Biblii. NIE MA BIBLII BEZ WOLNOŚCI. Nie ma wolności bez solidarności... także z Bogiem Biblii.”
- tradycyjnie się mówi o Wielkiej Trójcy (transcendentaliów) – Dobro – Prawda – Piękno. Dopisałem Wolność. Co do „spodobało się Bogu”, to mogą być różne tłumaczenia, ale rozumiem to po norwidowsku „Piękno zachwyca do pracy...”. Nawet Boga. Piękno nie musi być tylko materialne. Właściwie, wprost przeciwnie, ma duchową naturę, więc Bóg mógł się zachwycić sam sobą, czyli Prawdą Dobrem i Pięknem, które są w Nim. No i „się” podzielił, bo taka jest natura Dobra, Prawdy i Piękna, że „się” udziela. Taka jest „natura” Boga. Życie też się dzieje. Życie każdego z nas.
8) Śmieszny, a może wcale nie, post dałem na Fb, bo przyszło mi do głowy, że po wtorkowym wybuchu na korytarzy, po "radzie" wszyscy potrzebujemy rozmowy z psychologiem. Jak po każdej traumie.

Warcholstwo i Jezus z Cefalu

Dzisiaj będą oceny i interpretacje. Pierwsza część pisała się nocą, popółnocą, nie dało się spać ani leżeć. Druga "połowa" pokazała się i napisała rano. Nieoczekiwana trzecia, średnim popołudniem.

I

Polskie warcholstwo!? - "nie będę służyć wspólnemu dobru! Mam własne ambicje, nawet po trupach"!
Tak jest w wielu miejscach, miejscowościach, gminach, szczeblach władzy...
U nas np. jedna osoba neguje wielką wartość, jaką jest Zespół Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej, wzniesiony, obroniony i rozwijany wspólnym wysiłkiem wielu osób. Wartość, która buduje tożsamość współczesnych mieszkańców gminy Strachówka, Polaków XXI wieku. Jednostka neguje tę wartość w imię swoich prywatnych interesów i wyrachowań politycznej (samorządowej) kariery i dla zaspokojenia osobistych ambicji.

Jak można spokojnie patrzeć i tolerować, kiedy jedna osoba, która jest szeregowym - jak każdy nauczyciel z powołania - pracownikiem, występuje przeciwko własnej placówce i prawu moralnemu, jakim jest legalnie działająca placówka edukacyjno-wychowawcza, szkoła z wielkim dorobkiem?! Pracownik przeciwko własnej firmie! i legalnej władzy, jaką jest dyrektor i Rada Pedagogiczna! Jeden pracownik przeciwko wybranym, zatwierdzonym i uświęconym wartościom, kodeksowi honorowemu i ustanowionemu prawem i ustalonemu ponad 10-letnią tradycją, wkorzenioną w życie wspólnoty lokalnej. Przeciwko szkole, która stała się marką rozpoznawalną w powiecie, województwie i diecezji! Która wydobyła najpiękniejsze chwile w historii gminy i ją rozsławia na Polskę! NIE MIEŚCI SIĘ W NORMALNEJ GŁOWIE I SUMIENIU.

Czy można dopuścić do stanu takiego ogłupienia lub sterroryzowania otoczenia, by zobojętniało na to wspólne dobro? Do nastawiania, tworzenia swoistej koalicji przeciwko własnej szkole, demoralizowania tych, którzy nie potrafią się obronić i przeciwstawić takiej propagandzie?
Przecież nie wolno biernie patrzeć, jak ktoś niszczy wspólne dobro, już nie tylko jednego pokolenia. Tak nas wychowali rodzice i tak uczą największe autorytety. Tak trzeba działać w imię przestrzegania prawa rzeczowego dotyczącego szkoły, wspólnoty lokalnej i prawa wyższego rzędu, prawa moralnego. Musimy obudzić w sobie człowieka i uwierzyć we własną niepowtarzalną godność.

Polskie warcholstwo chce rządzić w całej wspólnocie lokalnej mieszkańców. Ba, w Polsce. Czy można odepchnąć dobro, które zbudowało sobie przyczółek wśród nas, kosztem wielkich wyrzeczeń? i przetrwało straszne lata anty-demokracji całego PRL? a potem jej pogrobowców, którzy rządzili nami przez 16 lat? W imię czego wolno! - powtórzmy sobie pytanie papieża z Krakowa z 1979.
Czy po 22 latach budowania demokratycznego współżycia w Ojczyźnie nie trzeba takim samolubnym warchołom powiedzieć - "poszukajcie sobie miejsca gdzie indziej. Nie wolno Ci/Wam, nie masz, nie macie takiego prawa, nikt Ci/Wam takiego prawa nie dał, by w imię prywaty niszczyć wspólne dobro!"
Zburzyć jest łatwo. Odbudować trudno. Znaleźć fundament, dać imię (chrzest!), hymn i sztandar – udaje się bardzo rzadko. To mogą dać tylko prawdziwi rodzice i pasterze w sensie ewangelicznym, nigdy najemnicy i karierowicze.

Dzisiaj wielu chce przemilczeć prawdę, by na jej pogorzelisku budować lub utrwalać swoje pozycje, wyobrażenia na swój temat i kariery. TO NIE JEST DRAMAT TYLKO STRACHÓWKI. To, co się dzieje wśród nas dotyka nerwu problemów Polski 2012. To nie są sprawy powierzchowne, ani drugorzędne. To 'być albo nie być' fundamentalnych wartości w życiu publicznym. Nie chcę być Kasandrą, ale wiara i rozum nakazują mi krzyczeć. Możemy się nazywać ludźmi i wspólnotą tylko wtedy, gdy umiemy bronić swoich świętości.

Ktoś, kto od początku kwestionuje wartości, na których zbudowana jest szkoła, nie ma moralnego prawa nazywać siebie wychowawcą. Kto szarga świętości, nie może oczekiwać poklasku (szacunku?). Wyobcowany wychowawca wyobcowuje wychowanków. Największą wartością szkoły jest wspólnota wartości i osób! Przestańmy tolerować nienormalność i uzurpatorów. Było dużo czasu, by się zreflektować i społecznie dojrzeć. Zerwijmy z biernością i odwracaniem oczu, dla świętego spokoju. Z unikaniem wyrażania swoich opinii, bo rozmówca jest toksyczny. Trzeba się przeciwstawić polskiemu warcholstwu. Innej drogi nie ma. Jesteśmy Polską! To jest nasza Ojczyzna, Rzeczpospolita, wspólna. Niepospolita.

…........

Tę myśl dałem na Facebooka:
"Jest sztuka zwaną naiwną. Ma swoje arcydzieła. Jest też - wydaje się - naiwność zwana religią. Ja ją nazywam obrazkową. Źle - znów powtórzę "wydaje się" - służy ona prawdzie i realizmowi. Bóg jest Prawdą i w Prawdzie. Religijność prawdziwa jest największym realizmem. Oddaje życie za wartości."

Ignorancja i uświęcona naiwność jest burzeniem porządku rzeczy. Naturalnego porządku – ładu moralnego, poznawczego, ludzkiego bytowania. To nie jest epizod. To przejaw (owoc) potwornego zjawiska deprawacji publicznej. Chciejstwo zamiast realizmu. Nie to, co jest, ale to, co komuś służy (pewnie także jej/jemu się wydaje, że im też służy).

W pierwszej chwili, a nawet przez długi czas można uważać, że takie osoby cynicznie grają, manipulując i posługując się dla swoich celów wszystkim i wszystkimi. Z trudnością przyjmuję do wiadomości wersję, że oni mogą wierzyć w to, co głoszą, co robią. Że dorośli i wykształceni ludzie mogą żyć taką naiwnością, naiwnym obrazem rzeczywistości, religii i siebie - włączając lub zasysając, jak czarna dziura, która powstaje w wyniku zapadania grawitacyjnego bardzo masywnych gwiazd pod koniec ich życia, w ten potwornie zdeformowany obraz świata wszystko w swoim otoczeniu.
Co jest w tym procesie „tylko” ignorancją, a co już chorobą? Ignorancja może prowadzić do choroby! - to moja teza.
Na jakim etapie rozwoju i ujawniania się tej społecznej choroby (patologii) powinno interweniować państwo? Czy istniejące prawo chroni prawdę?

Kształt i treść dzisiejszego posta wzięła się od Jezusa z Cefalu i strasznego zdarzenia po wczorajszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej. W trakcie mojego pisania będą się działy fakty i na pewno będę pod wpływem ich światła (wymowy? - za mało). Fakty działają na mnie jak promieniowanie tła na teorie kosmologiczne.

II

Jezus z Cefalu wisi u nas na lodówce. Marysia tak powiesiła. Dobrze zrobiła. Dzisiaj spojrzałem i zobaczyłem, a później nie mogłem już nie widzieć i nie rozmawiać. Spotkaliśmy się. Spotkałem Jezusa.

Jestem chrześcijańskim „pisarzem”, 140 tysięcy wejść na stronę mojego bloga (część pierwsza www.strachowka.blogspot.com przerwana brutalnie przez hakera w dniu drugiej tury wyborów samorządowych 2010) za tym przemawia.
Jestem chrześcijańskim myślicielem. To nic strasznego ani zdrożnego. Każdy ochrzczony ma takie powołanie. "Nie ma wiary bez myślenia". Od czasu encykliki „Wiara i rozum” nie można chować głowy w piasek. Przeciwnie, trzeba obie sprawności rozkręcić na cały regulator. Od tego zależy nie tylko mój los, ale świata całego, którą to perspektywę wpisała do codziennej pobożności święta Faustyna, prosta dziewczyna ze wsi. „Non abbiate paura!” - choć na własnym przykładzie powiem, że to może boleć i wielu hakerów życia publicznego będzie starało się was uciszyć.

Mnie za to hakują i przemilczają, ignorując. Ja odpowiadam – ignorancja jest objawem choroby, najpierw poznawczej i formatywnej, później społecznej. Formatywnej? Formującej? Kształtującej postawy i charaktery!  Tak, choć to rzadko używane i używane (czytane) ze zrozumieniem terminy - dlatego nie lubię określenia-tłumaczenia „Ocenianie kształtujące” stosowanego do pewnej praktyki szkolnej, bo jeśli miałoby prowadzić do stosowania także (masowo) przez ludzi, którzy nie rozumieją podmiotowości osoby, to może wyrządzić sporo szkody. Kształtować można tylko na obraz i podobieństwo wolnego podmiotu, według najwyższego wzoru Wolności-Dobra-Prawdy-Piękna, wyszedł mi cztero-pak, w miejsce tradycyjnego trój-. Umysł zniewolony (samozniewolenie? - także wchodzi w rachubę) nie odkryje wielkiej trójcy nauk ontologicznych. Koło się zamyka. Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Do poznania prawdy potrzebny jest wysiłek woli, aby się na nią otworzyć. Potrzebna jest wolność woli. Spodobało się Bogu... i stworzył... i tak dalej, wiele rzeczy w ten sposób jest opisanych w Biblii. NIE MA BIBLII BEZ WOLNOŚCI. Nie ma wolności bez solidarności... także z Bogiem Biblii.

Naiwni „wyznawcy” burzą porządek rzeczy. Zakłamują polską rzeczywistość społeczno-publiczną. Mają usta pełne religijnych frazesów, chcą rządzić gminami, wielkimi i małymi, szkołami, nawet parafiami. Kto z nas bez grzechu niech pierwszy rzuci kamieniem. Grzechem jest także przymykanie oczu.

Gdzie jest Jezus z Cefalu? Co mi rano powiedział i co mi mówi teraz?
Po pierwsze, jest z Cefalu, małego miasteczka na włoskiej wyspie Sicilia. „Na świecie są tysiące obrazów, fresków czy mozaik przedstawiających Jezusa. Dlaczego w tym roku na naszej dekoracji pojawił się właśnie Jezus z Cefalù? Pewnie już na jakimś plakacie albo na obrazku ten wizerunek Pana Jezusa widzieliście. Od kilku miesięcy pojawia się on tu i ówdzie.
Tak jest przyjęte, że Jezus prawą ręką błogosławi, ale jest też inne znaczenie tego gestu. Popatrzcie na palce Pana Jezusa. Trzy palce są złączone – one mają przypominać, że Bóg jest w trzech osobach. A dwa są skrzyżowane, jak pierwsza litera greckiego słowa Xristos, czyli Chrystus. Ten gest Pana Jezusa jakby nas ucisza i pokazuje, że chce przemówić słowami Ewangelii trzymanej w drugiej ręce. I to jest niesamowite, co w tej otwartej księdze jest napisane. Posłuchajcie:
„Ja jestem światłością świata.
Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności,
lecz będzie miał światło życia” (tutaj)

Nawet w tej porze dnia i rozmowy z Bogiem i światem wraca upiorność z wczorajszego wieczoru. Wraca, jak zły refren, przy każdym kliknięciu w Internet. Pokazała się w antycypacyjny sposób na blogu Grażyny, dopisałem komentarz:
- „Czy mógłby ktoś przypuścić, że ta upiorna ich ideologia, którą przywołałaś zdaniem "zanim jeszcze udało się wmówić mieszkańcom..." wyda tak zgniły owoc, jak po wczorajszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej (słusznie dumnej) szkoły Rzeczpospolitej Norwidowskiej?” Tak, to jest właściwe słowo, adekwatne, „upiorna ideologia”. To już nie jest tylko ignorancja. Za każdą upiorną ideologią kryją się zła wola i upiory. Ideologie są gorsze od „złego” człowieka i prowadzą do większych nieszczęść niż jednostkowe zło. W normalnym świecie, jednostka, która nie akceptuje swojego miejsca pracy, w tym przypadku szkoły, z jej wartościami, wewnętrznym prawem, tradycjami itd. odchodzi i szuka sobie innego. W nienormalnym świecie (uzasadnienie trudnościami na rynku pracy to zbyt mało) jednostka próbuje zmienić tzn. nagiąć rzeczywistość (zakład pracy, jej legalne władze, statutowe ciała i zapisy) do siebie, pod siebie, tworząc do tego ideologię, wykorzystując sposoby spoza prawa i moralności, w tym, manipulując ludźmi w jakiś sposób zależnymi od siebie (np. wychowawca dzieci, działalność publiczna, nawet w NGO, realizowane projekty...).

A przecież - jeśli jesteśmy zdrowi na ciele i duszy - to musimy dojść do jakiegoś konsensusu, albo samorozwiązania, przez niektórych, którzy nie potrafią wskazać jasnych i jawnych wartości, którym służą. Wartości nigdy nie istnieją w stanie wyizolowania. Wartości zawsze są zakorzenione. W życiu tzw. wspólnoty lokalnej najważniejszym gruntem i fundamentem wartości jest PAMIĘĆ I TOŻSAMOŚĆ.
Kochać się nie musimy wylewnie, ale żyć rozumnie. Nie obrażając słowa "katolik" i nie gorsząc młodzianek i młodzianków. Demoralizacja stała się już dawno faktem publicznym.

Dożyliśmy – przynajmniej na naszym terenie – rządów (wręcz terroru) upiornej ideologii. Najupiorniejsze w ubiegłym wieku były: nazizm i komunizm. Ta może być też straszna, zważywszy, że się maskuje „katolicyzmem” i ludowością. Ideologie, często jawny negacjonizm (neguje się Solidarność i Rzeczpospolitą Norwidowską, oskarżając właśnie je obie o ideologie!!!), unikają światła, otwartej debaty, prawdy – są zagrożeniem człowieka, rozumu, wiary, prawdziwej (otwartej) kultury... w każdym miejscu ziemi, w każdej epoce. W Polsce mają podglebie naszego wielo-wiekowego warcholstwa.

Jezus z Cefalu spojrzał na mnie z lodówki i przypomniał, że Bóg dał mi moją osobistą koronkę miłosierdzia. Jest nią sieć punktów na mapie, miejsc w Polsce i na świecie, w których żyją ciekawe dla mnie osoby i dzieją się ciekawe rzeczy. Przeważa czas teraźniejszy, ale i przeszły ma wiele do powiedzenia, nawet przyszły.
Wczoraj wymieniłem w ciągu dnia parę takich punktów, dzisiaj nimi żyję, bez nich żyć by mi się chyba już nie (u)dało. Dzięki tym osobom i miejscom żyję w dialogu. Bez dialogu życia nie ma. Muszą połączyć się dwie komórki i musi trwać nieustanna wymiana. Kępiński nazywał ją metabolizmem informacyjno-pokarmowym. Ja poszedłbym jeszcze dalej, na poziom metafizyczny.

Jesteś więc Jezusie z Cefalu dziełem średniowiecza i mieszania dialogu - i cóż, że czasem wymuszonego - kultur. Nie zniknąłeś w trakcie pochodu czasów i wydarzeń. Jesteś. Nadal jesteś, jak byłeś. I będziesz, także na sposób cyfrowy.
Poznaję, poznajemy Cię, w związku z katechezą i akcją adwentową księdza proboszcza Mieczysława i Gościa Niedzielnego (małego). Oczywiście, także w związku z akcją papieża Niemca Benedykta, on ogłosił Rok Wiary (i Rozumu), którego stałeś się twarzą. Ikoną! Epifania twarzy! Adorujcie, adorujmy, prawdziwe oblicze Chrystusa – wołał i pisał Jan Paweł II, w duchu i językiem kultury XX wieku. Ten etap życia (rozwoju?) kultury dał mu, papieżowi Polakowi, radość przedśmiertną wypowiedzenia, ba! aklamacji! wiary w poznawalność prawdy – w miłość intelektualną, która jest „stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów...” Można w ten sposób pozna(wa)ć człowieka i świat, i Boga — początku i celu wszystkich rzeczy. „Aby przezwyciężyć kryzys sensu, którym naznaczona jest część myśli nowożytnej, konieczne jest otwarcie się na metafizykę” (Wiara i rozum). Sprawa nie jest banalną sprzeczką Józefa K. z Krystyną O. et consortes.

Pierwszy raz, Jezusie z Cefalu, szukaliśmy wiadomości o Tobie na lekcji z klasą 6-tą, bo mamy już wszędzie Internet. Internet łączy z ludźmi i z Tobą też może. Utrwalasz się w naszej wyobraźni wielkim bannerem w kościele i karteczkami, obrazkami rozdawanymi na Roratach. Marysia też dostała i przylepiła na lodówce. Dobre miejsce, w pół drogi między konsumpcją ratująca życie (od głodu i nudy), a kościołem i światem zewnętrznym. Jesteśmy tym, co jemy :-)

Ale jest w tym (spotkaniu) dużo, dużo więcej. Wczoraj na posiedzeniu Rady Pedagogicznej miałem w komputerze cały czas otwartą stronę księdza Węgrzyniaka (http://www.wegrzyniak.com/1/1/1/lista-przebojow-checi.html), profesora z królewskiego Krakowa. Co mi ta strona mówiła? Stawiała ciągle pytanie „co widzisz”. Czy widzisz słowa Boga? Czy Jego zobaczyłeś? Kiedy, gdzie, jak? Opowiedz! - od tego zależy los świata.

Trudno mi było się nie zdumieć, bo wcześniej u siebie napisałem i ciągle piszę to samo. "Daje do myślenia nasza dość powszechna utrata wrażliwości na faktyczność [realność, namacalność] życia duchowo-intelektualnego. Wiara i rozum muszą wyrazić się w ŻYCIU DUCHOWO-INTELEKTUALNYM! Także m.in. w rozmowie ze sobą i z innymi... jakbyśmy nie chcieli widzieć, słyszeć, dotykać, czuć, myśleć i o tym wszystkim rozmawiać" (wczoraj).

Trzeba śledzić wszystkie najkrótsze z możliwych Jego (Autora strony) adwentowe medytacje.

Mnie, medytacje - pewnie także adwentowe - z kategorii philosophie parennis, nachodzą kiedy chcą, nie kiedy ja chcę. Przed chwilą oczy mi się zamknęły, ale kiedy próbowałem zasnąć (po bezsennej nocy) to mi się gwałtownie odemknęły. Nie było to przyjemne, wcale nie. Może tak się poczuł Ojciec, Jan Kapaon, w marcu 1982, bo drzwi potem zostawił otwarte. Ale jakże piękne światło za chwilę się we mnie zaświeciło, zapisałem na Facebooku. Dam i tu:

„Muszę to Wam powiedzieć, choć będzie to tylko jeden wpis wśród tysiąca dzisiejszych postów na Facebook. Ale dla mnie może jest okazją jedną, jedyną i może się nigdy nie powtórzyć.

Spotkaliśmy się z Grażyną w Królestwie Bożym. Każda miłość jest z Królestwa Bożego. I w Królestwie Bożym i dla Niego zrodziliśmy i wychowaliśmy dzieci. Wiem, że będą się dobrze czuli także tylko w Królestwie Bożym i że zawsze będą zagubieni w świecie wyjałowionym duchowo. To się ciągnie za nami od pokoleń. Amen.”

Nikt z nas nie żyje i nie umiera dla siebie. Żyjemy w Królestwie Bożym. Ich domy też muszą do Niego należeć.

PS.
Zapisałem to dzisiaj, 5 grudnia, o godz. 14.27, w Annopolskim Ogrodzie, mając przed oczami dęby pamięci, a za plecami portrety przodków.”

****

Nieoczekiwana część III - po powrocie z kościoła

Godz. 17.00 - mój wpis z Facebooka pojechał za mną do kościoła. Dosiadł się w łąwce. Stał obok mnie, przy mnie i we mnie. Ucieszyłem się, że się dołączył, że nic nie jest na pokaz, dla kogoś, na niby. Że jedno jest życie. Moje życie, przynajmniej.

Punkty po-mszalne:
A) „Bóg otrze łzy z każdego oblicza... Oto nasz Bóg, Ten, któremuśmy zaufali, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia!” (I czytanie)
B) „Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, orzeźwia moją duszę. Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoją chwałę. Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną... Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów.” (psalm)
C) Wolałbym, żeby msze były dosłownym spotkaniem przy stole i łamaniem „eucharystycznego” chleba, w jakiej bądź postaci, niż symbolicznym przeważnie anonimowym spotkaniem w ławkach przed symbolicznym ołtarzem. Wolę dosłowność w całym życiu i w wierze, niż symboliczność. Po symbolicznych obrzędach ludzie wychodzą dobrymi katolikami i żrą się dalej. I skaczą sobie do oczu.
W małych „wspólnotach” parafialnych powinna być sala ze stołem i krzesłami dookoła, obok głównej nawy i umożliwiać realizowanie dosłownego chrześcijaństwa, nie symbolicznego.
D) „a On ich uzdrawiał... przywołał swoich uczniów i rzekł: Żal Mi tego tłumu! Już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. Nie chcę ich puścić zgłodniałych, żeby kto nie zasłabł w drodze”.

Jezus był dosłowny. I Ewangelia (wolę Dobra Nowina) była dosłowna. Komu by dzisiaj się chciało wierzyć w symboliczną Dobrą Nowinę? Przecież to absurd. Nie można oczekiwać od ludzi wiary w absurdy. DOBRA NOWINA MUSI BYĆ DOSŁOWNA. Musi leczyć i karmić i troszczyć się o inne potrzeby. Skończmy z wiarą w symbolicznego niby-Boga.

Jezus uzdrawiał. Z czego mnie, bym chciał? Nie ma we mnie żadnego nad tym zastanawiania. Nie z cukrzycy, nie z nadwagi, nie z bezzębnej szczęki, nie ze zgagi itd. ale UZDRÓW NASZĄ CHORĄ SYTUACJĘ ŻYCIA SPOŁECZNEGO W TZW. WSPÓLNOCIE LOKALNEJ (tzn. po równo wszędzie: w gminie, parafii i szkole, w NGO'sach itd., bo to przecież my je stanowimy).
Po co mi inne zdrowie, gdy w takim klimacie żyć się nie chce! Odpowiedzialni za klimat życia we wspólnocie lokalnej biorą straszny grzech na swoje sumienia nie podejmując odpowiednich działań, każdy na swoim polu i w zakresie.

Dzisiaj nas było ponad dwadzieścia osób, więcej o parę w każdej kategorii: dzieci i dorosłych. Jest nadzieja. A patronem dnia adwentowej akcji księdza Mieczysława i Gościa Niedzielnego jest "śmieszny" święty Filip Nereusz, to znaczy wesoły, ulubiony naszego proboszcza.

PS.1
Zdjęcie ze strony "dla księdza".

PS.2
„Żywot rzymskiego Sokratesa (tak nazywano Filipa Nereusza) to wciąż aktualny podręcznik odważnego, żywego duszpasterstwa, które wychodzi do ludzi, a nie tylko na nich czeka. To także lekarstwo przeciwko nadętej celebracji własnej osoby, do której niestety my, duchowni, mamy skłonności.” - ks. Tomasz Jaklewicz, zastępca Redaktora Naczelnego Gościa Niedzielnego.

Księże Tomaszu, redaktorze, nie tylko Wy, nauczyciele i samorządowcy, niektórzy, także i to bardzo, bardzo.

Rozmowa Dobrą Nowiną i "flash mob"

To jest właściwie nieustanna rozmowa z Jezusem z Nazaretu. Rzadziej wprost, częściej, jakby z losem i sensem, które On ukształtował nieodwołalnie. Nie chcę, żeby to mówienie i pisanie było klasyfikowane jako religijne, bo nadmiernie religijny - wbrew pozorom - nie jestem. Jestem realistą. Wielkim realistą, który przyjmuje całą daną mu rzeczywistość, doświadczalnie of course, bo jakże inaczej, a często nawet eksperymentalnie. Bylebym w opisie unikał nadmiernego teoretyzowania, moralizowania i dydaktyzmu. Przepraszam za nadmiar wynikający nie z wynoszenia się, ale z nieumiejętności i ograniczeń.

Wczoraj nie daje mi się zapomnieć. Może nie dawało mi zasnąć? Napominają mnie serce, żołądek, wątroba i nerki, czyli całość. Może bardziej nie chcę zapomnieć, nie chcę pozwolić by przepadło. Doświadczenie wczorajszego dnia pracy (przed i po też). Bo to się łączy, jak w pokazie slajdów, gdy włączymy animację "przechodzenie jednego w drugi". Bo na wczorajszy dzień pracy wielki wpływ miało przedwczoraj.

Przedwczoraj była niedziela. W kościele ksiądz ustawił wielki banner z Jezusem z Cefalu. Ma chyba ponad cztery metry wysokości i jest smukły, strzelisty, do nieba. Pojawiła się także świeca roratnia i opłatki, ale kuda im do Niego. Banner dominator :-)

Ale i tak nie wszyscy Go zauważyli, pytałem, robiłem ankietę, jak podczas wyjazdu do Domu Miłosierdzia, do Ostrówka. Daje do myślenia nasza dość powszechna utrata wrażliwości na faktyczność życia duchowo-intelektualnego. Wiara i rozum muszą wyrazić się w ŻYCIU DUCHOWO-INTELEKTUALNYM! Także m.in. w rozmowie ze sobą i z innymi. Ktoś, kto nie chce się spotykać i rozmawiać z innymi, nie powinien nazywać ich w kaznodziejskim stylu "braćmi i siostrami", bo to jest wtedy chyba tylko manieryzmem. Z moich kontaktów z księżmi wynika, że oni mają takie same problemy z rozmową Dobrą Nowiną w zwyczajnych kontaktach między sobą i tzw. świeckimi i też wolą o polityce, pieniądzach, samochodach itp. To stało się problemem naszej kultury. Cywilizacji współczesnej? - przejawiającej się, uciekającej i chowającej w stanie posiadania a nie w stanie bycia (w kategoriach bardzo, bardzo życiowo-osobowych). Wszystko prawie chcemy opisać wskaźnikami. Myślenie stanem posiadania, a jeśli ten stan staje się dość obfity to jeszcze i polityką - wydaje zgniłe owoce na naszych oczach.
Moje bycie i pisanie jest inne, jest "flash pisaniem", pisaniem błyskami prawdy, blaskiem prawdy. Jestem innym osobnym światem.

Przepraszam, odbiegłem od tematu. Ucieszyłem się w niedzielę rozmiarami banneru i akcji księdza proboszcza i Gościa Niedzielnego. Chcą dostać się do ludzkich serc, przez serca dzieci i wejść z nimi i Jezusem do każdego domu. A ja jestem – jako katecheta – transmitterem. Mam temat i  materiał na katechezę. Katechezy zaczynają się w niedzielę, w spotkaniu i tajemnicy łamania chleba eucharystycznego i słów, zdań, przekazu, rozmowy... rodem z Dobrej Nowiny.

Wieczorem doszedł do mojego konspektu na poniedziałek niebywały film z Jasełek w Centrum Handlowym, którym podzieliła się z nami i całym światem otwartych ludzi (na Facebooku) Lucy z bliskiego dalekiego Lincoln, z tego samego co ja, świata.

Jechałem tak wyposażony (bogaty)  w poniedziałek rano do szkoły. O dziwo, nawet zwyczajny lęk, może lżej – obawy, przepadły bez śladu prawie. Chodziłem po białym ośnieżonym świecie, z klasy do klasy, jak na skrzydłach. Co się w nich działo? Możecie zobaczyć na dwóch filmikach na stronie szkoły (wchodzimy przez przez wtyczkę Fb :-). Było dużo patrzenia, słuchania, śpiewania. Oczywiście najpierw – jak zawsze od 31 lat – było wpatrywanie się w ciszy w krzyż.

Na filmie z Jasełek wzruszałem się za każdym razem podczas jednego ujęcia – głaskania po głowie niemowlęcia. Ojciec się we mnie odzywał. Ile tego głaskania musiało być w naszym domu!!! TO JEST I BYŁO MOJE BOŻE NARODZENIE, NIE CZEKAM JUŻ PRAWIE INNEGO. A o tym, którego doświadczyliśmy w latach rodzenia, kto by chciał słuchać! Pogardy od naszej tzw. wspólnoty lokalnej nałykaliśmy się już wystarczająco dużo, przeważnie od zadowolonych z siebie anonimów. Faryzeuszy, który chcą dzisiaj sięgnąć po władzę dusz i kieszeni w całej Polsce.

Tak to widzę, o tym był list otwarty „O deprawacji publicznej”. Dzisiaj mówią o tym w swoich listach i wystąpieniach biskupi i politycy, ale się różnimy. Ja nie wiążę tego procesu z żadną partią, ale z całym pokoleniem i stanem dusz po materialistyczno-ateistycznej ideologii PRL i światowego komunizmu. FAŁSZYWE IDEOLOGIE SĄ JESZCZE GORSZE NIŻ POJEDYNCZY „ZŁY” CZŁOWIEK, KTÓRY W KAŻDYM MOMENCIE MOŻE SIĘ NAWRÓCIĆ, IDEOLOGIE – NIE (nazim, komunizm, konsumpcjonizm, walczący ateizm, gender...).

Problem jest ponad-partyjny, marsze – według mnie - niewiele pomogą. A nawet, jeśli nie są spontanicznym krzykiem sprzeciwu wobec nieznanego boga, jeszcze bardziej go upartyjniają. To jest problem kulturowy, który musiał się pojawić i nabrzmieć, skoro nikt go nie chciał ruszyć otwarcie od 1989 roku. Nikomu nie pasował dusz-polityczno-pastersko. Przykładem jest najlepiej mi znane poletko szkoły i pole parafialno-dekanalno-kościelne (które praktycznie dla nas nie funkcjonuje). A Sobór Watykański II dał nam takie fantastyczne narzędzia w rękę, dla wiary i rozumu.

To wszystko, co już napisałem, nie może jakoś dotknąć i oddać tego, co czułem, jak się czułem, co było we mnie... w dniu poniedziałkowych katechez. Był chyba jakiś taki moment (za kierownicą? w drodze na Roraty?), że byłem w niebie ze wszystkimi swoimi grzechami, słabościami, ze wszystkim, co mnie stanowi. Bo cóż znaczą słabości i grzechy wobec nieba, które spadło na ciebie! - już ich nie ma w tej chwili :-)
Jakiej chcemy - i pod wpływem jakiej jesteśmy - katechezy? Katechezy grzechu, złego ciała, obowiązków i pobożnej mowy-trawy, czy katechezy łaski, która wszystko ogarnia i Ciebie i mnie (co zapisało mi się już przed dwudziestu wielu laty w „Wierszykach”). Boże Prostoty i Otwartości zwyciężaj! Boże Zbawienia! Boże Miłosierdzia! Boże Osoby i Boże Kultury!

Tak było, tak się czułem w trakcie dnia i lekko po, że nawet kategoria (sfera?) tzw. grzeszności (tego co było, co jest i może być) nie była w stanie mnie dotknąć ani zmartwić...! I cóż, że się powtarzam. To zbyt wielkie sprawy :-)

Jak rozmawiać Dobrą Nowiną?
- co daje i co może dać  taka rozmowa
- jak wygląda praktycznie

Mieć trzeba ją w sobie, odkrywać nieustannie, docierać do sedna... i przekazać kolejnemu pokoleniu. Nie jako religijność nakazowo-zakazowa. Raczej w "technologii" "bierz i czytaj". "Bierz i rozmawiaj". A my właśnie z tym mamy ogromną trudność, jak byśmy się wstydzili swojej rozumnej natury, zdolnej dotknąć rzeczywistości, dotknąć prawdy i nią obdzielać i dzielić między sobą. W spotkaniu i rozmowie najprościej. POWSZECHNIE, a nie dla wyjątków!  Taką katechezę daje też ostatnio non-stop intelektualista Joseph Ratzinger, Benedykt XVI, papież-teolog.

Łapię się na tym – odkrywam, uświadamiam - jak myślenie Dobrą Nowiną organizuje mojego posta. Jest jak polaryzacja – mnie i we mnie. Polaryzuje całe dni i życie. „God's taint (spark) instilled in me”. Gottes funken, światło... Pełny, niewybiórczy, nie auto-ocenzurowany REALIZM.

Małe resume – 1) łzy wzruszenia na akt głaskanie niemowlęcia po głowie w scenie Jasełek w Centrum Handlowym 2) ("Flash mob" - fatalna konotacja, brrr!) 3) moje pisanie ma charakter "flash writing". Błyska! światłem z zewnątrz – ja tylko zapisuję.

***

Potem pisanie posta sprzęgło się nierozdzielnie z pisaniem komentarzy w Internecie, na blogach i Facebooku. W obu przypadkach najpierw jest proces życiowy. Najpierw są fakty.

1) Najsamprzód chleb-boski:

„W dniu św. Barbary znajduję tutaj wszystko już powiedzianym, wysłowionym. Nie pozostaje mi nic, jak tylko zadumać się nad Bożą chronologią i koincydencją - "Tej samej godziny rozradował się w Duchu Świętym".

Gdybym rozbił to zdanie na pół miałbym więcej do dumania, ale skoro cytuję je w całości, to mam więcej do adorowania. Druga część zdania, czyż nie jest odpowiedzią?!

Skłamałbym, gdybym na tym skończył, bo w pierwszej lekturze błysnęło, zaiskrzyło mi jeszcze (chyba nawet pierwotnie) przy - "Mój Ojciec mnie wszystko przekazał. A nikt nie wie, kim jest Syn, z wyjątkiem Ojca, ani kim jest Ojciec, z wyjątkiem Syna i tego, komu Syn zechce odsłonić", bo widzę w nich także prawdę uniwersalną, nie tylko teologiczno-pastoralną.

1) ojciec chce wszystko przekazać! czyż to nie leży w naturze miłości?
2) "nikt nie wie...", ale jednak są tacy, którzy wiedzą, bo Syn chce przekazywać (odsłaniać) dalej :-)
3) rodzenie, rodzicielstwo! niewyczerpane relacje przekazywania, odsłaniania...

Jak można żyć i się rozwijać duchowo-intelektualnie (nie do pomyślenia jest rozłączność wiary i rozumu) nie czytając i nie rozmawiając z samym sobą, z Bogiem i między nami (homo sapiens) Dobrą Nowiną?!

2) Potem życie szkoły Rzeczpospolitej Norwidowskiej:

„Po zainstalowaniu i uruchomieni WiFi w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej należy się choć krótki komentarz:

DyrKa – jesteś wielka!

Oczywiście, sama nic byś nie wskórała. Bez decyzji wójta, Rady Gminy i wykonawców, nie mogł by się dokonać wśród nas ten (wielki) skok cywilizacyjny. Ale nie ma zmiany bez Lidera! „Making the change happen!” może tylko osoba! (lider, manager...). Teraz musi dokonać się cud interaktywności.”

3) Potem trivia or miscellanea na Facebooku:
”Pozwolę sobie na amatorską kulturoznawczość.
Stawiam tezę: po PRL wyszliśmy ze zwichniętą zdolnością poznaczą. Ciąży nad nią zbytnie przeakcentowywanie czynnika materialialno(wręcz materialistyczno-)-organizacyjnego, z ogromnym niedoszacowaniem czynnika duchowo-intelektualnego.

Moje exempla:
- formy, w jakiej na polski rynek (język) weszły "Ocenianie Kształtujące", a teraz "Błyskawiczny (przypadkowy) Tłum". Ich angielsko-języczne oryginały brzmią "formative assessment" i "flash mob".

Moja amatorska kulturoznawczość osadzona na osobistej (osobowej) wrażliwości znajduje w obu propozycjach nie materializm i mechanicyzm, ale podmiotowość i (roz)blask prawdy.

Skończyłem. Dziękuję za uwagę :-)"
***
Po drodze zajrzałem wpadając na chwilę prawie niezauważalnie do Italii, Nebraski, USA, Boliwii, Perth w Australii i Kabulu w Afganistanie. Ptaków słuchałem z (w) Saint Léonard de Noblat, Fr.  Gdzie to mnie jeszcze nie było? Sprawdzę tu i tam, m.in. w skrzynce poczty elektronicznej (rzadko). I otóż pocztą otworzyłem się na Turkmenistan i sprawy całego globalnego Kościoła, Jednego Powszechnego i Apostolskiego.

4) Znów na Facebooku, pod wpływem przygotowywania mnie do katechetycznego zadania na Roratach (rozdawania obrazków kilku uczennicom,  uczniom):

„Po 31 latach "pracy" katechetycznej, zdziwiony, że zostałem jakby przypadkiem wciągnięty w tę robotę (zostałem i jestem katechetą, jak to dziwnie brzmi) i ciągle to po amatorsku wykonuję stwierdzam, ze to wewnętrzna konieczność i radość niesienia wiary i rozumu na sale i do klas. Ciągle działa w moim życiu ten sam mechanizm (ja działam) - coś zobaczę, usłyszę, coś mnie zachwyci, złapię jakiś gadżet i już bym leciał do uczniów i słuchaczy. "W wieczne za-chwyceni"? No tak ♥”

5) I ten komentarz internautki KJ, pochodzącej chyba z Wyszkowa:

„Ojcze Szczęść Boże:) Goraco dziękuje za prawdziwe świadectwo wiary. Odkrywa Nam Ojciec prawdziwego siebie ze wszystkimi swymi słabościami, a to jest to, co pociaga tych, ktorzy nie wierzą, bo oni wtedy widzą prawdziwe światło chrześcijaństwa, jako źródła wsparcia dla nas wszystkich, bo tak słabi jesteśmy bez wyjątku i tak często upadamy, zamykając się często w kącie swoich nieszczęść, co nie pozwala nam ujrzeć tych maluczkich mieszkających blisko nas:) Z serca dziękuje Ojcze za niepokorne, a tak pokorne serce, jakim Ojciec sie z nami dzieli:))) Niech Pan Ojca prowadzi i doskonali do męskiego niesienia wiary. Ja tam jestem z Ojca bardzo dumna:))) Ciepłe pozdrowionka:) „

**************

A potem było posiedzenie zwyczajnej, czyli dobrej i starsznej Rady Pedagogicznej.
Zwyczajnej, bo dotyczącej spraw wychowawczych, sedna pracy każdej szkoły. Trudna rozmowa i dyskusja, gdy dotyczy nadwrażliwej pani, która we wszystkimmusi mieć ostatnie zdanie. Nie daję się wtedy rozmawiac o sprawie, choć wszyscy – poza nią – bardzo się starają.

I ja, żeby nie pozwolić emocjom znieść się na manowce zanotowałerm sobie:
Sprawa! nie personalia! - i pogrubiłem.

Tuż przed 16.00, wiedząc, ze muszę jechać na mszę św. „Roraty”, by się wywiązać ze zobowiązania wobec paru dzieci, zabrałem jeszcze raz głos, podnosząc rękę i przestrzegając przydzielonej minuty na wypowiedź.

„Wierzę w prawdę. Wierzę, że jest poznawalna (osiągalna w każdym gronie, które - zmagając się często w sobie i ze sobą - jej szuka). Myślę, zastrzegając solemnie - bez żadnych ukrytych intencji i przytyków - że gdybyśmy spotykali się na forach dyskusyjnych, stowarzyszeń, powszechnie dostępnych blogów, na Facebooku... itd. to tam moglibyśmy się wygadalć o wszystkim, może także przy okazji pozbyli emocji, a tutaj na posiedzenia Rady Pedagogicznej zostałyby tylko sprawy szkolne! ALE MY NIE ROZMAWIAMY, NIE DYSKUTUJEMY PUBLICZNIE – NIEKÓRZY ODRZUCILI LICZNE ZAPROSZENIA.”

I z tym przesłaniem pojechalem do kościoła. Ile tam radości na mnie czekało! A nawet serdeczny uczeń ucznia z najmłodszej klasy, któremu się odwzajemniłem podnosząc kciuk w górę. Było już wtedy czytane (tzn. ksiądz czytał) „... wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej. Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej. Nie będzie sądził z pozorów ni wyrokował według pogłosek... kraj się napełni znajomością Pana”. W psalmie gorliwie i głośno powtarzałem refren „pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie”.

W wolnej chwili (ciszy) zanotowalem to, co czułem „jakim darem jest ten mały, jakim darem jest ta! msza roratnia, w trakcie kłótliwej miejscami „rady”, jest Prawda, jest Światło, jest nowy dla mnie blog księdza Wojciecha, który niedawno prowadził rekolekcje w Zakopanem dla katechetów, jakim darem jestreśmy dla siebei my obecni w kościele, oni dla mnie, ja dla nich (choćby do rozdawania obrazków i intonowania pieśni), z jaką radością czekamy i przekazujemy sobie znak pokoju. Bóg się rodzi na naszych mszach roratnich, nawet pod nieobecność księdza proboszcza, który prowadzi rekolekcje w dalekiej parafii, msze odprawia jego kolega ksiądz Kazimierz z Kamieńczyka. Warto odnotować, że nazwisko księdza jest bardzo swojskie na naszym terenie. A imię jego parafii tożsame z naszą. Widać, ten sam Bóg nam przewodzi :-)

Naprawdę, byłem przez chwilę szczęśliwy na mszy i pełen pokoju, niepomny rady. Większe sprawy całkowicie mnie ogarnęły. Zażartowałem żegnjąc się z księdzem, że wracam do szkoły, na radę, zawieść Radosną Nowinę.
- Jakąż to?
- Że jest Bóg, spotkałem Go na tej mszy!

Wróciłem w dobrym momencie. Rada wypłynęła na spokojne wody. Nawet nadwrażliwa koleżanka spokojnie włączała się do rozmowy. Wysiłek dobrej woli! - pomyślałem – zwycięża.

Dobrnęliśmy końca. Czekały jeszcze akordy i harmonia:
- informacja o wyjeździe dyrektorki Grażyny, opiekunki Szkolnego Koła Caritas Basi i sześciu wolontariuszek na kolejną uroczystość rangi diecezjalnej po odbiór nagrody dla SKC
- List z Kenii od Helen, "naszej" adoptowanej na odległość, przez Zespół Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej

Zauważyłem z nadzieją, że kiedy była rozmowa o neutralnych sprawach, np. kolejności porządku podczas obiadów dla klas młodszych, było sielsko-anielsko, nawet wzburzająca się zbyt łatwo była taka spokojna, włączała się głosem spokoju i rozsądku. Nawet ona!
W wolnych wnioskach znów rękę podniosłem, głos zabrałem (ten sam tenor wystąpienia co na Fb) - „W imieniu wszystkich, całej Rady Pedagogicznej, pracowników i uczniów pragnę Ci DyrKa podziękować za doprowadzenie do końca własnymi siłami projektu cyfryzacji, to jest WiFi w szkole. Przekaż podziękowania ważnym osobom, Wójtowi, Radnym, pp. Wojtkowi, Sebastianowi, Krzyśkowi, Adamowi podziękowania od nas wszystkich”. Sebastian był pod ręką, oklaskaliśmy go rzęsiście.

A że dzisiaj świętej Barbary, która obczęstowała całe posiedzenie rady, to jej przedstawicielce wśród nas, Pani od Klasy 2-giej, zaśpiewaliśmy (całkiem ładnie i z całego serca) „Sto lat”!

Pięknie się zrobiło, normalnie, serdecznie. Aż piorun wystrzelił absolutnie niespodziewanie! Koleżanka wychodząc z sali posiedzenia podeszła do mnie, zwróciłem ufnie twarz i siebie w jej stronę - „... [twoje] plucie jadem” usłyszałem i zapamiętałem tylko te dwa słowa rzucone na odchodnym. Świat mi się zawalił.
Stary jestem, a jednak ciągle daję się zaskakiwać. Takie pożegnanie! w takiej (świątecznej prawie i dosłownie) chwili! To, co się wtedy stało - w ułamku chwili - nie dociera do mnie jeszcze teraz, kiedy przepisuję z karteczki, która wiernie zachowała STRASZNE SŁOWA. Nie wiem, co jej wtedy odpowiedziałem, uciekłem w inny kąt sali. Ale parę chwil później, na korytarzy zwarliśmy się, szukała mnie, broniąc się przed absurdalnym atakiem rzuciłem jej „nie masz honoru, bo gdybyś miała, dawno byśmy się spotkali na publicznej debacie o dobru wspólnym i działaniu” i jeszcze „zabierzcie tę babę, bo ona jest tragiczna”. Wzburzenie mną zatrzęsło. Nie, nie byłem sobą. Sobą byłem w kościele. 

Znów uciekłem w zimny wieczór, w samochód. Mając na tyle trzeźwości, żeby sięgnąć po notatnik, ten sam, co na mszy, i zapisać, co zapisałem. Tylko zapis dosłowny może nam coś pomóc. Są tam jeszcze całkiem trzeźwe refleksje, że wrócę szybko do siebie, bo taki dzień, dobro nie przepada, tylko ono jest zwycięskie, zaowocuje.
Przeczuwałem nawet, że szybko minie ten stan, bo: pomodlę się, spotkam kogoś, pójdę na Roraty, będę miał katechezy. DOBRO JEST I SZYBKO POWRÓCI. MAMY ADWENT. AD VENIRE! W parafii ksiądz prowadzi wielką akcję adwentową. Wróci jeszcze silniejszy, łaska działa, gdy jest przekazywana.
Ale zło dalej będzie niszczyć szkołę. Tę szkołę! Bo wielkie dobro się w niej stało i dzieje!

Pragnę panować, choć teraz, nad słowami. Nie chcę oceniać (tym bardziej sądzić) i interpretować.  Całą nadzieję położyłem i pokładam w mądrości, wierze i rozumie, w duchu rady i męstwa, duchu wiedzy i bojaźni Pańskiej (miłosierdzia).

Wiem też nawet, że paradoksalnie ten wściekły incydent jest dobry dla tego posta, dla mojego pisania. Staje się kolorowe, pełno-krwiste. Ale dla szkoły i naszego zdrowia jest jednak fatalne. Wszyscy słyszeli słowa, które padły na zakończenie zwyczajnej dobrej i strasznej rady. Nikt nie może udać, że ich nie było. Nikt ich nie unicestwi. Teraz może zwyciężać ponad naszymi nerwami, emocjami... itd. chronologia, dokładność zapisu, obiektywizacja.

Nie boję obiektywizacji. Szukam jej całym życiem. Kłaniam się jej i poddaję. Święta obiektywizacjo, bądź nam wyzwoleniem. Żadne czcze słówka przeprosin? za co? za nerwy?... nic nie dadzą. Wierzę w porządną publiczną debatę. Ci, którzy nie  podejmują jej i rozmyślnie unikają, są współwinni dzisiejszemu starciu, grzmotom i piorunom. Dobrze, że nie zgonom. Jeszcze nie.

Stawiam sobie (oczywiście) pytania - wobec wszystkich wyznając swą słabość – ale i Wam wszystkim, i proszę, patrzcie, czytajcie w naszych sprawach, pomóżcie. Zastanawiam się, jak mogłem tak szybko utracić pokój eucharystyczny i dać się ponieść nerwom. Dlaczego łaska mszy świętej działała na tak krótką metę?

Po takim incydencie, nie pierwszym, nie łatwo jest wrócić i pracować. Chociaż z drugiej strony... są uczniowie, którzy czekają. Choć paru :-)
Jedna łyżka dziegciu w beczce miodu? Nie jestem upartym zakapiorem, daję się prowadzić, przybywajcie leczący lekarze dusz naszych. Widzialni i niewidzialni.

PS.
Zdjęcie ze strony Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej <3

Zaintrygowany... chronologią

Widzę dwa rodzaje religijności lub sposoby jej przeżywania (realizowania).

Sam na sobie odczuwam je przy różnych okazjach:
I
- jako życie - własne, osobiste, egzystencjalne, eschatologiczne, dotykalne, namacalne, widzialne, słyszalne... dające się zapisać na wiele sposobów w karcie obserwacji dogłębnych, co tak i tak zawiera się w Miłosierdziu, najbardziej realnym z przymiotów Boskiego Bytu OSOBY (TRÓJCY ŚWIĘTEJ wyrażając się poprawnie teologicznie). Wiara to nie teoria. To jak najbardziej dziedzina empirii.

II
- wyuczone i powtarzane, mdłe, papierowe, nakazowo-zakazową "normę" życia osobistego, społecznego, ba! narodowego i w ogóle, z lekko totalitarystyczną manierą.

MOJA WYMOWNA I DOTYKALNA CHRONOLOGIA DZISIEJSZA (albo dzisiejsza chronologia dla mnie):
1) realizm na blogu biblijnym
2) refleksja (po)mszalna księdza profesora ("Już w trakcie liturgii pomyślałem sobie, że chodzi chyba raczej o "dobre czyny", o "dobroć naszych czynów" niż o kolekcjonowanie jakichś specjalnych "dobrych uczynków")
3) pytanie innego księdza profesora "jak przygotowywać kazania i jak je ludziom mówić?
Czekam na sugestie:)" - tak wprost! tak szczerze! tak pokornie!
4) potem były katechezy, które napisało życie - akcja adwentowa księdza proboszcza i Małego Gościa Niedzielnego i filmik "Jasełka w centrum handlowym". Samo życie, mocno-owocowe i rozśpiewane!
5) Roraty w pustym kościele (albo pełnym garstką ludzi, troje dorosłych i szóstka dzieci)
6) rewelacyjne pytanie (wołanie) księdza profesora z punktu nr.3 - "Czy ktoś zobaczył dziś jakieś słowo Boga?" - powtórzone dwa razy! Za drugim razem przybrało formę - "Słowo można zobaczyć. Kto i co zobaczy 3 grudnia 2012?" JAK MAŁO ODPOWIEDZI! Czemu! - czy dominacja postawy religijnej nr.1 nie jest porażką katechetyczną?! nas wszystkich.  

PS.
A na koniec dnia - jak cieszy i boli piękno i zwyczajność tego zdjęcia i tekstu (foto-katechezy z Boliwii)!

Moce nieba wstrząśnięte i zakołysane

Całe życie jest oczekiwaniem. Zaczął się Adwent 2012. Dla mnie jest tylko symboliczną datą, bo dzieje się we mnie każdą chwilą dnia i nocy. O tym jest ten blog. Także dzisiejszy wpis.

Problemy? Są. To oczywiste. Gdyby mi coś nie nawalało w tym wieku, to już bym nie żył. Kwas żołądkowy i kwas faryzeuszy działa. Nie zrobiłem sobie porannej kawy, bo mnie cofa na samą myśl. Mięta na początek.

Na uroczystość do zaprzyjaźnionego proboszcza (który zrobił ogrzewanie naszego kościoła na bazie pompy ciepła, a teraz modernizuje Sulejówek) nie pojadę. Tym bardziej - na przyjęcie "po" na jego gościnnej plebanii. Na mszę zaś własną parafialną się cieszę, nawet w takim stanie. Kurtka puchowa od Pawła mnie ogrzeje, wytrzymam. A kościół już nie odstrasza zimnem, ksiądz Mieczysław naprawia, co może i odzyskuje punkt, po punkcie dzieło Boże, jakim jest (ma być) parafia. Po trzyletniej dewastacji (co niektórzy przewidzieli).

Nie muszę nigdzie (już) jeździć, choć z wdzięcznością przyjmę każde zadanie duchowe (i intelektualne?). Cały świat mam pod ręką i w sobie :-)
Bo świat jest w nas, tak naprawdę, jak życie. Czyli to, co naprawdę matters - się w nim liczy. Nie to coś, gdzieś... gdzie nigdy ludzie nie bywali.

Dostaliśmy cuda. Więcej, niż ślepa kura ziaren. Cuda się dzieją na naszych oczach. JESTEŚMY NAOCZNYMI ŚWIADKAMI. O tym - ni mniej, ni więcej - jest zadanie projektowe dla Lincoln, Ne, USA. Patrz, słuchaj, dotknij i opisz, sfotografuj lub "wymaluj według rysunku, który widzisz" (z podpisem "Jezu ufam Tobie"). Bóg jest tak samo obecny, (nie)widzialny, namacalny w życiu Świętej Faustyny, Teresy, Andrzeja... jak każdego ochrzczonego, który rozwija swoją wiarę i rozum w jednym zaprzęgu. Kto nie zamyka oczu i wierzy w to, co widzi. Tylko wyjmij mi z mych oczu szkło bolesne obraz naszych bezmyślnych, antyintelektualnych, upolitycznionych... dni. Bielmo zaciągnęliśmy na oczy, serce i rozum anty-kulturą 2012?!

Tekst Ewangelii na dzisiaj sprowadza na mnie lekkie trudności interpretacyjne. Nie kryję ich. Wpisałem u Chlebowskiego(x.) - "Zagadkowy to jest dla mnie tekst. "Uważajcie... czuwajcie..." - czytam ze zrozumieniem. Trudność mam z wizją początkową. Do czego i dlaczego Jezus jej potrzebował? Jakiej użyłby dzisiaj?"

Z tym pojechałem na mszę w swojej parafii. Wróciłem mocniejszy. Jak zwykle (zawsze). Co mnie nasyciło? - oczy, serce, uszy, rozum... duszę, całego mnie w "bezmiarze darów"?
1) Plakat na wysokość pół ściany kościoła WNMP z Małego Gościa Niedzielnego
2) Maszyny warczą odzyskując dla nas ciepło Ziemi
3) Roratka (świeca roratnia) udekorowana kokardą czeka na pierwsze Roraty i dzieci (dorosłym chyba jest mniej potrzebna, ale kto nas tam wie") a opłatki dla każdego na paterze pod statuetką Jezusa
4) na ścianie wyświetla się tekst pieśni
5) to, co na mszy i na ścianie kościoła, będzie budowało moją jutrzejszą katechezę
6) spotkamy się jutro z dziećmi najpierw na lekcjach religii, potem na Roratach - to jest mój osobisty mały, malutki, ale też Adwent!

Na karteczce zanotowałem jeszcze (między innymi w nieocenionej ciszy po kazaniu, którą nowy ksiądz proboszcz wprowadził na stałe):
- żyjemy w kulturze, nie w laboratoriach naukowych! CZŁOWIEK-OSOBA ŻYJE W KULTURZE - "moce niebios zostaną wstrząśnięte" w tłumaczeniu na blogu chleba-boskiego "zakołyszą się" - tłumacze sobie w kościele jako moce wiary, ducha, kościoła, które tak chętnie są negowane (kwestionowane) w pseudo-kulturze współczesnego świata, Polski, nawet mojej gminy. MOCE NIEBA SĄ W PRAWDZIWEJ KULTURZE, W PEŁNEJ OSOBIE ("na obraz i podobieństwo"), W PRAWDZIE I PIĘKNIE. Są w Dobrej Nowinie, zawsze pod ręką i dla każdego. Nie w bogach teorii.
- trudności rozumienia tekstu Ewangelii rozjaśnił także ksiądz proboszcz wskazując na fragment "nabierzcie Ducha", który ja oczywiście zacytuję w pełni, od przecinka do przecinka, "nabierzcie ducha i podnieście głowy", bo mi pasuje do "Wiara i Rozum" (może JPII też się inspirował tym zdaniem podrzędnie złożonym?).

Kazaniem ksiądz przypomniał mi także słowa B16 sprzed tygodnia - "Wypowiedź tę powtarzają, z pewnymi różnicami, także Mateusz i Łukasz i jest to prawdopodobnie najtrudniejszy tekst Ewangelii. Trudność ta wynika zarówno z treści, jak i z języka: mówi o przyszłości, która wykracza poza nasze kategorie myślenia i dlatego Jezus używa obrazów i słów zaczerpniętych ze Starego Testamentu".
Bogu niech będą dzięki, że mam się na kogo powołać, bo i tak wielu chciałoby mnie "zaciukać" (najchętniej posługując się anonimami).

Kościół, nasz kościół w Strachówce, znów się stał naszym najważniejszym salonem. I znów bliżej nam do Jedności (słów, kultu, życia...). Jedność znów prześwieca, wręcz przebija, na każdym kroku:
- parafia (nauka Kościoła i kościoła w Strachówce)
- blog biblijny z rana lub wieczora
- szkoła
- doświadczenie życiowe od narodzenia do dzisiaj

Znów tworzymy we wspólnocie wiary i rozumu (Rok Wiary i Rozumu) obraz życia, które jest - może być - Dobrą Nowiną. B16 mówi, że tak odczytywana jest wiecznym dialogiem przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. TAKI JEST MÓJ BÓG - żywy, prosty - BÓG PROSTOTY!

No to jeszcze raz zacytuję obecnego papieża (25.11), bez którego nie ma Kościoła - "Cała misja Jezusa i treść jego przesłania polega na głoszeniu Królestwa Bożego i uobecnianiu go pośród ludzi znakami i cudami. „Ale – jak przypomina Sobór Watykański II – przede wszystkim Królestwo objawia się w samej osobie Chrystusa” (Konstytucja dogmatyczna „Lumen gentium”).

PS.1
I pomyśleć, że tak "fatalnie" zaczął się dla mnie ten dzień i miał swój fatalistyczny wpis na Facebooku - "Czy można odepchnąć to wszystko? Można, ale w imię czego? W imię jakich racji rozumu i...". Cytuję z pamięci Błonia'79. Bo jakoś tak mi się wstało, pomyślało i myśli.
Pewnie w związku z wczorajszą pracą nad międzykontynentalnym zadaniem projektowym o Miłosierdziu dotykalnym naszym życiem.

To miłosierdzie nie pozwala mi wierzyć, że odepchną to wszystko [Solidarność RI, wywalczoną wolność i samorządną demokrację partycypacyjną, Rzeczpospolitą Norwidowską, Miłosierdzie dotykalne w wydarzeniach...], że zniszczą, stratują w biegu po władzę, karierę, mamonę. Rośnie już następne pokolenie, któremu to wielkie TO WSZYSTKO nie będzie (nie jest) obojętne.

PS.2
Dokładny cytat kazania bł. JPII na Błoniach wygląda tak - "cały ten historyczny proces świadomości i wyborów człowieka - jakże bardzo związany jest z żywą tradycją jego własnego narodu, w której poprzez całe pokolenia odzywają się żywym echem słowa Chrystusa, świadectwo Ewangelii, kultura chrześcijańska, obyczaj zrodzony z wiary, nadziei i miłości. Człowiek wybiera świadomie, z wewnętrzną wolnością - tu tradycja nie stanowi ograniczenia: jest skarbcem, jest duchowym zasobem, jest wielkim wspólnym dobrem, które potwierdza się każdym wyborem, każdym szlachetnym czynem, każdym autentycznie po chrześcijańsku przeżytym życiem.

Czy można odepchnąć to wszystko? Czy można powiedzieć "nie"? Czy można odrzucić Chrystusa i wszystko to, co On wniósł w dzieje człowieka?
Oczywiście, że można. Człowiek jest wolny. Człowiek może powiedzieć Bogu: nie. Człowiek może powiedzieć Chrystusowi: nie. Ale - pytanie zasadnicze: czy wolno? I w imię czego "wolno"? Jaki argument rozumu, jaką wartość woli i serca można przedłożyć sobie samemu i bliźnim, i rodakom, i narodowi, ażeby odrzucić, ażeby powiedzieć "nie" temu, czym wszyscy żyliśmy..."(10 VI1979).

Naoczni świadkowie

Miałem się poddać i oddać walkowerem dzisiejszego posta. A niech to. Rzutem na taśmę napiszę. Z jednej strony dopada mnie bezradność, brak programów w komputerze i niezbędnych umiejętności, by podołać cząstce odpowiedzialności za zadanie projektowe (Prezi, filmowy pokaz zdjęć z podkładem muzycznym...) z drugiej - mam świadomość ogromu skarbów, które zostały nam dane.

Spostrzegłem jednak, że post właściwie sam się już napisał całym dniem. Właśnie słabością i mocą.

1) tytuł dzisiejszego posta księdza Autora na blogu biblijnym nabierał większej wymowy z każdą godziną - "Ciężko nie być ociężałym" Boję się, żebym nie był zbyt frywolny w swoich komentarzach, więc proszę Autora i czytelników o kontrolę.
2) Najwięcej pracy - koncepcyjnej, bo wykonawcza rozbiła się o braki i nieumiejętności - włożyłem w Miłosierdzie, tzn. w końcowy etap zadania jak oddać adekwatnie nasz wyjazd i pobyt w Domu Św. Faustyny??? Jak zrozumieć samemu i podpowiedzieć, pomóc młodzieży? Treść zawołania "Jezu ufam Tobie" staje się coraz bardziej praktyczną mocą także i dla mnie. Jednym z efektów dnia (bezowocnej?) pracy stał się komentarz na stronie Domu w Ostrówku, gmina Klembów. Znaki są w nim policzone, ale waga - nie. Ogromna. To jedna z pereł tajemniczego naszyjnika naocznych świadków. ŻYCIE I MIŁOSIERDZIE SIĘ DZIEJE. Jak i Dobra Nowina, Chleb-Boski.
3) Dołączam w tym miejscu materiał na wczorajsze zajęcia projektowe, skopiowany z tekstów pod materiałem TV EWTN:
"We are eye-witnesses
From the Spoken Word Album, "The Chaplet of Divine Mercy", Angelina traveled to Krakow, Poland then on to Lagiewniki Sanctuary of Divine Mercy where she met with the Congregation of Sister's of Our Lady of Mercy. Angelina's favorite place to have visited, Lagiewniki is filled with love and peace. A person can meditate and pray as they walk the grounds of this enormous area. The Basilica is truly magnificant with the tabernacle in the shape of the world. We were to spend six days of filming in Poland. It was our first stop of a three week work schedule. I had spent over a month gathering different outfits appropriate for the filming of Angelina's videos. Upon arriving only one small hand held suitcase came off the baggage conveyor. Once over the shock that by no means our luggage was showing up in Poland, I looked around at the beauty and a peacefullness came over me and I began to say over and over to myself "Jesus, I Trust In You". What better time to put my fears and sadness into His hands. Angelina never once showed any anxiety. She was only 15 years old and again reminded me to have more faith and not to worry. We were able to break away for a time and go to the nearest mall. The clothes that Angelina is wearing in this video and "I Can Only Imagine" were from Poland.

 ****

Be Merciful as Your Father is Merciful.
We are not only to receive the mercy of God, but to use it by being merciful to others through our actions, our words, and our prayers; in other words, we are to practice the Corporal and Spiritual Works (Acts) of Mercy. The Lord wants us to do these works of mercy, because even the strongest faith is of no use without works." - ze strony na YouTube z piosenką Angeliny.

PS.1
Nie od rzeczy jest cytat na temat wiary, rozumu i sztuki (piękna) z papieża Benedykta, z Barcelony, dany mi najwidoczniej jako pocieszający bonus bezowocnej pracy. Dałem go bez najmniejszego wahania na stronę grupy ROK WIARY (I ROZUMU) W STRACHÓWCE.

PS.2
Zdjęcie ze strony Dom Św. Faustyny.