Posługujmy się papieżem

Kościół, to nie tylko teologia, doktryna, krój i kolor szat, naczynia liturgiczne i tytuły. To nie system. Religia nasza to także nie system! To życie. Życie-prawda-droga ludzi wierzących. Bez szczerości między nimi się nie da. Czy bez szczerości jest w ogóle to jeszcze Kościół? "Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przez ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj! Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze". Gdzie się mamy spotkać na zgodę, no! najpierw na zwykły ludzki dialog!?

A kto by mu rzekł: "Bezbożniku, komuchu, lemingu...", podlega karze piekła ognistego. Patrząc od strony języka już sobie zaprawdę zgotowaliśmy piekło na ziemi, tu - w Polsce :-(

Na nowy początek życia w kraju i w kościele zacznijmy (więc, może...) od spotkania ze swoimi „duszpasterzami”. Żeby porozmawiać o wszystkim. O swoim życiu, prawdzie, drodze. Obu „stron”, a nawet kilku. O różnicach w poglądach na wiele spraw, orientacjach, opcjach i wspólnym obszarze Dobrej Nowiny. Żeby się znać głębiej. Żeby uczyć się różnić. Nie da się tego długo odciągać, chować głowy w piasek, pozorując, że wszystko jest dobrze, jak zawsze było, nic się nie zmieniło itd. itp. Taka kaznodziejsko-polityczno-poprawna niby mowa.

Napisałem tyle – co powyżej - z własnego podwórka, z bolesnego doświadczania milczenia, przemilczania metodycznego, nakazowo-zakazowo-jakiegoś w moim kościele parafialno-dekanalno-diecezjalnego. Gdy musiałem „to” skopiować i wkleić w innym dokumencie, bo moje konto na Facebooku sfiksowało, wstrząs istny przeżyłem. Bo "to" już tam było! Wklejam, patrzę i coś mi się nie zgadza. Doszło po chwili do mnie, że patrzyłem na inny tekst, innego autora. Najpierw polskiego jezuity, a później, później jeszcze innego, z Watykanu, Papieża, w Korei.

„Bóg jest dobry... Po prostu Miłość, która JEST... Okazuje się, że ciągle, jako chrześcijanie chcemy być jak naród Izraelski, który przyszedł do Boga z żądaniem króla, bo chcieli być, jak inne narody. Też chcemy być jak inne religie, nie chcemy ufać samemu Bogu. Przejmujemy myślenie pogan, a później chcemy do tego myślenia nagiąć Boga. Jednak, "nasze myśli, nie są Jego myślami". (z konta o. G.Kramera, SJ)

Ja - w internetowym dialogu z nim i całym światem - „Właśnie otworzyłem Fb, żeby wpisać coś iście tożsamego - że Bóg jest dobry i chcemy ufać samemu Bogu - na bazie faktów osobisto-rodzinnego życia-prawdy-drogi, że dobro, które się nam daje, koi i przesłania zło, którego doświadczamy... I, że Kościół to jedno ciało. Chrystusa, który cierpi i raduje się z nami i w nas. Ale, że kochać chyba można tylko wtedy zaiste, kiedy samemu się zna swoją prawdziwą godność. Na jej miarę... Jak mogą mówić o miłości ludzie, którzy boją się myśleć, bez samoświadomości, pamięci, tożsamości... chyba się nie da! Niech żyją wolni ludzie. Wolna (jest) miłość, owocem i glebą wolności.

Ale muszę też dodać - ojcze, to jest zbyt piękne, co ojciec napisał. I opowiem, jak jest na dole w naszych parafiach (w większości?). Bo nie można, nie wolno nam milczeć, jeśli więcej rozumiemy, jeśli więcej nam dano zrozumienia! W imię prawdy. Dla dobra kościoła przyszłych pokoleń. Na dole jest nie tylko system wierzeń, nakazy etyczne, cenniki...! „Dół” jest PRAWEM kanonicznym i zwyczajowym, według których nas osądzają. Miłość i miłosierdzie? Według uznania. Ostatnio ksiądz proboszcz odmówił wydania opinii naszej córce. Osądził ją i nas z zewnątrz kosym okiem i wydał wyrok. Grozi nam/im/całej rodzinie zabranie stypendiów córce i synowi FDNT bo... ? Ktoś toczy z nami wojnę, wypowiedział ją... do siódmego pokolenia! Skandal? to mało powiedziane. Nazywam to wprost półświatkiem kościelnym. Zgadzając się co do ideałów, mówmy też o życiu-prawdzie-drodze w polskim kościele. Bo chyba nie jesteśmy wyjątkiem, nasza rodzina, parafia. Bo Polska jest długa i szeroka. To chyba nie jest jakaś lokalna szara strefa polskiego kościoła, wielu w nim chyba uważa, że ma (większą) władzę nad ludźmi. Ba, że mogą łamać ludzkie życia. Ba i ba, i wcale nie mają czucia (świadomości) własnego zła. Widzą belki w oczach inaczej myślących... ich dzieci i wszelkiego stworzenia (kulturowo-społeczno-polityczno-jakiegoś). Podpisano /katecheta od 33 lat, ojciec siedmiorga dzieci... / Miłość JEST. W Kościele Domowym, na pewno! 

Papież w ostatnich dniach tyle nam (do)powiedział, nam w Strachówce, z Korei. Niby to daleko, tak było kiedyś, a dzisiaj to jakby za oknem. Jakby przemawiał z dachów naszych domów, na naszych placach i ulicach. Jakby mówił, spotykał każdego, zatrzymywał się, rękę podawał i długo potrząsał i ściskał... A w nim – Jezus z Nazaretu.

"Wyświęceni mężczyźni i kobiety, którzy składali śluby ubóstwa, a mimo to żyją jak bogaci... są hipokrytami, szkodzą Kościołowi i ranią dusze wiernych". ŻE TEŻ TAK MOŻNA W OGÓLE MÓWIĆ O KOŚCIELE! :-)

To także jednak jest nasz Kościół. Taki też jest. Można ubierać sutanny, habity, ornaty i być hipokrytą i zło-czyńcą. Czy wady i błędy mają być tylko nasze, mężczyzn i kobiet niekonsekrowanych, żyjących w innych ślubach lub bez? Czy wady i błędy nasze dotyczą tylko stanu posiadania? Ja jeszcze bardziej i na czele wad i błędów stawiam brak szczerości, jako jedno z nieszczęść, fałszu naszego kościelnego życia-prawdy-drogi. Mojej, Twojej, naszej. Księża, jak to we wspólnocie, included.

Uważam, że brak zwykłej ludzkiej szczerości podkopuje wiarę i rozum człowieka, Polaków, katolików 2014. Cóż po wielkich ideałach i światobliwym obliczu, gdy na dole w nas pospolitość skrzeczy. Ale mam na to sposób - do zaproponowania. Jednocześnie weryfikator powyższego twierdzenia. - Spotkajmy się kościelnie po raz pierwszy w kręgu, z herbatą lub bez, na zwykłej ludzkiej rozmowie o wszystkim. Także o tym, czym żyje dzisiaj Kościół w świecie, W NAS, u nas w Polsce, diecezji, dekanacie, parafii... O świecie i kościele w świecie współczesnym. Ewangelia działa się współcześnie swoim czasom i ludziom. Czasom cesarzy Augusta, Tyberiusza, Jezusa, Heroda, Owidiusza... Od tej pory Dobra Nowina i rozmowa Dobrą Nowiną nie ma granic ani czasu. Spotkajmy się po raz pierwszy, zwyczajnie, nieliturgicznie, a potem regularnie. Choć można być może wypracować "liturgię" takich spotkań i rozmów. 

Mogę poprowadzić taką rozmowę, albo być tylko cichym uczestnikiem. Jestem pewny, że przekonamy się, że bez nich żyć już nie podobna potem. Może staną się namiastką naszych parafialnych soborów powszednich. 

MOŻNA BYĆ NORMALNYM. Od normalności wszystko dobre się zaczyna.

Takie spotkania i rozmowy mogą stać się solą naszych dni zwykłych i świętowania. Tam, gdzie mieszkamy, śpimy, marzymy, wychowujemy, gdzie pracujemy na roli, w urzędach, warsztatach. Solą drogą prawdą życiem. Świata i Kościoła, dla których osoba jest drogą i najwyższą miarą. Nie instytucje, ceremoniały, obrzędy, władza, protokoły, tytułomanie, kody ubraniowe...

Skoro dzisiaj taki wymiar życia społeczności lokalnych, zwanych na wyrost wspólnotami w parafiach, gminach, szkołach, stowarzyszeniach... ciągle pozostaje marzeniem ściętej głowy, mogę ideał przybliżyć do bruku tylko w Internecie. Będę przytaczał słowa papieża (papieży), ostatnie, wypowiedziane do nas w Korei, z Korei, przez Koreę, jako wypowiedziane do nas, jak kiedyś listy pawłowe. Nie wiem, czy za dużo ich dałem, czy za mało. To samo dotyczy pogrubień w tekście. Pewnie stylistycznie też nie jest zbyt pięnie. A ile powtórzeń!:

- Papież nie wymaga, byśmy zapominali o minionych niesprawiedliwościach, ale byśmy przezwyciężali je przebaczeniem, tolerancją i współpracą.

- Franciszek odnosząc się do koreańskiej sytuacji społecznej, naznaczonej podziałami politycznymi, nierównościami ekonomicznymi i troską o odpowiedzialne zarządzanie środowiskiem podkreślił konieczność, by słyszalny był głos każdego członka społeczeństwa oraz by krzewić ducha otwartej komunikacji, dialogu i współpracy

- Franciszek przestrzegł przed pokusą wprowadzania do działań duszpasterskich stylu życia i mentalności, "kierujących się bardziej światowymi kryteriami sukcesu, a nawet władzy, niż kryteriami określonymi przez Jezusa w Ewangelii... Bądźmy wolni od tej duchowej i duszpasterskiej światowości, która gasi Ducha, zastępuje nawrócenie samozadowoleniem i stopniowo prowadzi do roztrwonienia wszelkiego zapału misyjnego!"

- W ośrodku rehabilitacyjnym Dom Nadziei czekało na niego około 150 dorosłych pacjentów i około 50 niepełnosprawnych dzieci, a także 70 pracowników służby zdrowia. Tradycją tego miejsca jest to, że przybywający tam goście zdejmują przed wejściem obuwie na znak szacunku dla znajdujących się tam chorych. Również Franciszek wszedł tam bez butów

- Franciszek zaznaczył, że Kościół w Korei jest spadkobiercą wiary pokoleń ludzi świeckich, którzy wytrwali w miłości Jezusa Chrystusa i jedności Kościoła, pomimo braku kapłanów i zagrożenia poważnym prześladowaniem. Wyraził szczególne uznanie dla pracy wielu stowarzyszeń zaangażowanych w wyjście ku ubogim i potrzebującym. Zaznaczył, że działalność ta nie powinna być ograniczona do pomocy charytatywnej, ale musi też obejmować praktyczną troskę o rozwój człowieka

- Kościół potrzebuje wiarygodnych świadków świeckich zbawczej prawdy Ewangelii, jej mocy oczyszczenia i przemiany ludzkich serc i jej owocności dla budowania rodziny ludzkiej w jedności, sprawiedliwości i pokoju” (podczas spotkania z liderami apostolatu laikatu)

- Nie lękajcie się wnosić mądrość wiary w każdy aspekt życia społecznego! - apelował i zachęcał do docenienia i oczyszczania wszystkiego, co jest piękne, szlachetne i prawdziwe w kulturach i tradycjach tego kontynentu

- Franciszek prosił o modlitwę „o pojawienie się nowych możliwości dialogu, spotkania i przezwyciężenia różnic, o nieustanną hojność w udzielaniu pomocy humanitarnej potrzebującym oraz coraz szersze uznanie, że wszyscy Koreańczycy są braćmi i siostrami, członkami jednej rodziny, jednego narodu, mówią tym samym językiem”. Wezwał tamtejszych katolików, by nadal budowali pomosty szacunku, zaufania i zgodnej współpracy w parafiach, między sobą i ze swoimi biskupami.

- Papież podkreślił konieczność przekazania młodym daru pokoju, a młodzież - do aktywnego udziału w budowaniu wspólnoty Kościoła, by odpowiedziała na każde wołanie o pomoc z miłością, miłosierdziem i współczuciem. Wezwał, by wychodziła ku światu, żeby przyjaciele, współpracownicy, sąsiedzi, rodacy „mogli dostąpić miłosierdzia Boga”. Wskazał, by młodzi w jedności ze swymi duszpasterzami rozeznawali to, co jest nie do pogodzenia z wiarą katolicką, sprzeczne z życiem łaski oraz „jakie aspekty współczesnej kultury są grzeszne, zdemoralizowane i prowadzące do śmierci”. 

- Pokój można osiągnąć raczej poprzez dialog oraz baczne i dyskretne wsłuchanie, niż poprzez wzajemne oskarżenia, niepotrzebne krytyki i demonstracje siły. Papież dodał, że bycie stróżami pamięci oznacza również czerpanie sił duchowych ze skarbów przeszłości. Doświadczenie nas uczy, że w coraz bardziej zglobalizowanym świecie, nasze rozumienie dobra wspólnego, postępu i rozwoju musi ostatecznie mieć nie tylko charakter ekonomiczny, ale także humanistyczny. Jakże to ważne, aby słyszalny był głos każdego członka społeczeństwa oraz by krzewić ducha otwartej komunikacji, dialogu i współpracy! Równie ważne jest okazanie szczególnej troski o ubogich, słabych i osoby pozbawione możliwości wypowiadania się, nie tylko zaspokajając ich bezpośrednie potrzeby, ale także towarzysząc im w ich rozwoju ludzkim i kulturowym. Ufam, że koreańska demokracja nadal będzie się umacniała i że ten naród będzie umiał być liderem także w tak bardzo dziś niezbędnej globalizacji solidarności, tej solidarności, której celem jest integralny rozwój każdego członka rodziny ludzkiej. - Młodzieży Azji, obudź się! - zawołał na zakończenie. 

- Przed 25 laty, podczas swojej drugiej wizyty w Korei, św. Jan Paweł II wyraził przekonanie, że „przyszłość Korei będzie zależała od obecności pośród jej narodu wielu ludzi mądrych, prawych i głęboko duchowych”. Przywołując dziś te słowa zapewniam was o stałym pragnieniu koreańskiej wspólnoty katolickiej pełnego uczestnictwa w życiu narodu. Kościół chce przyczynić się do wychowania młodych, rozwoju ducha solidarności z ubogimi i pokrzywdzonymi oraz kształtowania nowych pokoleń obywateli, gotowych do wnoszenia odziedziczonej po przodkach mądrości i wizji, zrodzonych z ich wiary w wielkie kwestie społeczne i polityczne, przed jakimi stoi ich ojczyzna.

- Papież uważnie notował na kartce pytania młodych.

Księże proboszczu, młodzi ze Strachówki i ich katecheta czekają odpowiedzi na pytania, które postawili księdzu rok temu.

PS.

Cytaty pochodzą ze strony KAI - http://ekai.pl/wydarzenia/temat_dnia/x81257/synteza-papieskiej-pielgrzymki-do-korei-poludniowej/

POPE FRANCIS' FIRST PUBLIC MASS IN S. KOREA

Robić raban - z papieżem i młodzieżą Azji

Jak ci, którzy negują, wykluczają ze wspólnot, marginalizują, tworzą atmosferę zatęchłą, nieludzką, wpychają w depresję (współkreują okolicznosci i warunki do jej rozkwitu) dziwią się potem, że nie zapełniamy ich zgromadzeń. Ich - w ich mniemaniu. Bo nikt nie ma prawa niczego drugiej osobie narzucić, nawet oczekiwać, wymagać wprost, szczególnie - jak ma się czuć z nimi w zgromadzeniach - i  w ogóle. Żyją w świecie psychologiczno-socjologiczno-eklezjalnych abstrakcji. Nie, nie panowie i panie. Człowiek-osoba jest konkretem. Drogą-prawdą-życiem. Religia jest prawdziwa, jeśli jest rzetelnni oparta o ziemię i niebo. Nie na kanonanch, rozporządzeniach i waszych mniemaniach. Człowiek prawdziwy realny osobowa jedność ducha ucieleśnionego, ciała uduchowioenego jest podmiotem religii i drogą Kościoła. Nie odwrotnie. Wróćcie na szkolenia (warsztaty dobrze współcześnie poprowadzone). Dotknijcie ziemi. I nieba. W nas i w sobie.

Dam kolejne wpisy, które publikowałem w Intrenecie, głównie na Fb, odpowiadając na kluczowe pytanie "co teraz myślisz, jak się czujesz...". One także - wielkie niestety i ubolewanie - odsłaniają pewną charakterystyczną słabość polskiego życia religijnego, parafialnego - brak szczerości. Kto wie, co myśli jego proboszcz, wikary, biskup? W oficjalnych listach, deklaracjach, kazaniach, mówią tylko to, co chcą. Co oni uważają za istotne. Z ich punktu widzenia, nie naszego - tzw. wspólnoty. Nie my, nie wspólnoty, w których żyją, pracują (parafia, wieś, gmina, szkoła...), którym mają służyć, ba! z którymi mają się wprost utożsamić. Tak, by pachnieć nami, naszym życiem, myśleniem, nami-owcami. Nie - wpychać nam w nos, własne zapachy, własny zmysł czucia świata i kościoła. Dawajcie nam Boga wprost z własnego życia duchowego, mniej z podręczników, jeszcze gorzej, z kanonów, standardów, rytyny - osobistej i diecezjalnej. Czasem jeszcze jakiegoś kościelnego ruchu (teraz w Strachówce? RRN).

Niestety w naszym kościele (wspólnocie?) szczerość jest dobrem rzadkim. Co się stało (dzieje) w naszej diecezji nie rozumiem (od dawna) :-( Księża się dziwią, czego od nich chcę, stawiając takie (nieagresywne, choć może inwazyjne w strukturę ich ziemskiej władzy, spraw przyziemnych) pytania, jak np. to! (o moją diecezję!). To nie buduje Kościoła :-(

Papież Franciszek, wszyscy papieże, tak jak Założyciel Chrześcijaństwa, i każda myśląca, samoświadoma osoba mówi to samo "musicie w domach, szkołach, miejscach pracy, parafiach rozmawiać, być, żyć...". I sam przykład papieży wychodzących poza Watykan, powinien być nie tylko dla nas, ale jeszcze bardziej dla księży parafialnych. By wychodzili do nas, stając się/będąc częścią naszego życia-drogi-prawdy bez lęków, wygodnictwa, kompleksów, dziwactw osobistych - bo chyba po to zostaje się księdzem! Nie eremitą, kameduła itd. Mówi papież, sobie i młodym "nie mów do młodych z kartki, mów spontanicznie, z serca... nawet jeśli twój język jest słaby... Musimy być twórczy w zetknięciu z ludźmi młodymi. Jeśli nie będą mieli perspektyw, wejdą w narkotyki."  I ten zwrot! - "Jezus puka do naszych drzwi i chce byśmy zaprosili Go do swego życia" z wielkich zgromadzeń ewangelizacyjnych. Ileż razy w nich uczestniczyłem, potwierdzałem wolę, zapraszałem Jezusa. Dzisiaj pobożny ksiądz nierozumiejący tego języka, tego stylu, tej bezpośredniości, spontaniczności, potzreby szczerości prawie wypchnął mnie z kościoła. I chyba nie tylko mnie :-(

Kto mi powie więcej dlaczego komentatorzy podkreślają, że "wizyta nieprzypadkowo składana jest w Korei Płd., której szybko rozwijający się Kościół katolicki uważany jest za model dla przyszłości katolicyzmu". Jakie są wzory, modele wyróżniające ich?

"Ufam, że koreańska demokracja nadal będzie się umacniała i że ten naród będzie umiał być liderem także w tak bardzo dziś niezbędnej globalizacji solidarności, tej solidarności, której celem jest integralny rozwój każdego członka rodziny ludzkiej". A demokracja polska? A polska droga do wolności? Polska SOLIDARNOŚĆ? Płakać się chce - kto w Polsce ma chęć i odwagę to przyznać. Wyznać oczywiste fakty! Mało takich znam w Kościele polskim. Większość wybrzydza na wolność, na państwo, na jego zmieniające się władze, nie wierzy w nic (prócz jednej partii opozycyjnej?). Negowanie, negacja jest klimatem życia polskiego Kościoła!!! I cicho sza, że to warunkuje ogromne połacie, przestrzenie życia wspólnego w naszej Ojczyźnie. Coraz dziwniej i niewiarygodnie brzmią kazania o miłości (ojczyzny), wychowaniu patriotycznym, walce o polską szkołę... Do kogo ta mowa? I o czym, tak naprawdę? O skrywanej niewierze, lękach, podejrzliwości... A trzeba tak niewiele. WYSTARCZY POMYŚLEĆ! Używać na codzień wiary i rozumu.

Czy bez dialogu, bez życia z normalnością, w normalności, między nami w tzw. wspólnotach lokalnych: parafiach, gminach, stowarzyszeniach... (szkołach, miejscach pracy, Internecie...) możliwa jest w ogóle do pomyślenia realizacja TEGO naszego zadania, uświadomionego! podjętego z pełną wiarą i rozumem - "papież podkreślił konieczność przekazania młodym daru pokoju i zachęcił do globalizacji solidarności, której celem jest integralny rozwój każdego człowieka" (pp Franciszek w Seulu)? Przecież w mojej tzw wspólnocie nie ma, nie będzie, jest fundamentalnie wykluczona publiczna rozmowa/debata o TAKICH sprawach/wymiarze w parafii, gminie... :-( 

Przelatując nad Polską Papież przesłał telegram o treści: "Wlatując w polską przestrzeń powietrzną pragnę przesłać serdeczne pozdrowienia do Pana Prezydenta oraz Pańskich rodaków. Dla was wszystkich przyzywam Bożego błogosławieństwa i modlę się, aby wszechmogący Bóg pobłogosławił wasz naród pokojem i dobrobytem”. Papież pozdrawia prezydenta i błogosławi, na złość jednemu zasłużonemu księdzu, co swego czasu wzywał do odmawiania egzorcyzmów nad Pałacem Prezydenckim (z konta o.M.Biskupa). Dopisuję - Kładę przed Wami błogosławieństwo i przekleństwo (egzorcyzmy) nad Polską. Wybierajcie! ♥ ;-)

Przy okazji pielgrzymki papieża do Korei, warto zauważyć, że Ten Kościół świeckimi stoi od kilku stuleci (z konta o. Macieja Biskupa OP).

Budowanie pokoju i dobrobytu odbywa sie przede wszystkim na płaszczyźnie zgody narodowej, a nie dzielenia Polaków na takich czy innych katolików i nawoływaniem do nieprzestrzegania prawa. Mam nadzieje, choć nie przesadną, że czytali to członkowie Episkopatu Polski, a zwłaszcza niektórzy arcybiskupi :) (z konta PP). Dopisuję - A tu, w linku, jest Korea, równa nam w braterstwie ludów i narodów. Nie wywyższaj się polski kościele, jeden był Naród Wybrany, teraz wszystkie są równe :-)

Nasze problemy są inne. "Przyjedzie, nie przyjedzie. Wolno mu, nie wolno. Ma zakaz, uchylono mu zakaz. Ma pozwolenie, zabrano mu pozwolenie. Przyjechał, nie przyjechał. Powinien, nie powinien. Chcą, żeby przyjechał, nie chcą. Można tak długo... Taka lokalna wersja "W kamiennym kręgu". (z konta ks. prof.AD). A ja na to - "Łatwo PT Wam się śmiać, ale my tu musimy żyć, pracować, wychowywać dzieci i młodzież! Jak?!" JAK! JAK! JAK! W przemilczeniach, braku szczerości, braku poszanowania maluczkich diecezjan, parafian, parafialnych internautów... Oni pewnie odpowiedzą - w ślepym posłuszeństwie. A ja na to - Błogosławiona wina ks. WL? Według mnie - tak. Zaczynamy głośno rozmawiać o codzienności naszego kościoła parafialno-dekanalno-diecezjalnego (jednodiecezjalnego? wielodiecezjalnego? zakonnego?...). Normalność w otwartości, dialogu... nadchodzi! ♥ Oby nie tylko w mediach. Oby w kazdej parafii... sorry, że dam link na siebie, ale my walczymy o życie w tym kościele naszym parafialno-dekanalno-diecezjalnym. Ostatnio ks. proboszcz, może jeszcze ktoś (grupa jawna, niejawna?) - wszystko oczywiście za naszymi plecami - chce zabrać stypendium z FDNT dwójce naszych stypendystów (syn Łazarz, córka Helena). Pomódlcie się za nas, nim zwariujemy (nie tylko kościelnie), w pół-swiatku, pół-kościele :-)

Dyskutując o przymiotniku "katolicki" przydawanym niektórym tytułom prasowym - "He, he. Mam i ja swoje doświadczenie. Przez 33 lata byłem katechetą katolickim, a przyszedł proboszcz, który uważa, że nie. Że tylko on jest katolicki i musi mnie/nas wyprostować, działania nasze naprawić, dzieciom naszym podstawić nogę... wszystko raczej poufnie, za plecami. Diecezja warszawsko-praska, gdyby ktoś pytał. I Ruch Rodzin Nazaretańskich, jeśli chodzi o afiliacje nieformalne. Kościół nasz to przeważnie (na codzień) domena sprywatyzowana, do proboszczów, bądź biskupów. Tak jak napisałem w innym miejscu. Kiedy podejmują decyzję "Kościół - to oni". A kiedy sprawa jest wątpliwa, albo trzeba unieść odpowiedzialność mówią "Kościół - to cały Lud Boży". Woluntaryzm, znaczy chciejstwo. To samo można zastosować do kwalifikowania czasopism i portali. Śmiać się, czy płakać" ;-)

Siadłem i pchnięty wręcz bardzo mocną refleksją, olśnieniem, że skoro nasze dzieci, córka stypendystka sięga po TAKIE lektury, to świat zaiste jest zbawiony. Oni będą nam otwierać oczy na świat i kościół. I zamykać, skądinąd. Wbrew niedowiarstwu wielu księży. W tym, tych spiskujących, by jej/im zabrać stypendium. SKANDAL! SKANDAL! SKANDAL! Nie tylko na parafię, gminę diecezję, FDNT, Polskę. Skandal na XXI wiek kościoła w Polsce, w Korei, w Watykan... . Sprywatyzowali mój parafialno-dekanalno-diecezjalny kościół do cna?! No pasaran!

"Kościół powinien być wspólnotą, w której odkrywa się przyjemność bycia zwyczajnym, przynależenia do siebie nawzajem" (z lektury córki). Nawet diecezjalny 'ordynariusz' wskazuje na zwyczajność. Zamiast powszechnego u nas obrażania się - zwyczajna rozmowa. Nawet po moim kolejnym wpisie, poście, notatce wywołującej księdza proboszcza, księży z dekanatu i diecezji - duszpasterzy mających pachnieć owcami według papieża - do dialogu, powszechnego - jak nasz katolicki kościół. Czasem rozmów szczerych do bólu, bez których wiara i rozum śpią, a tożsamość i samoświadomość (także samoświadomość Kościoła) są tylko desygnatami pojęć, nie drogą-prawdą-życiem nas i naszych wspólnot. 

Tak się czułem - jak mówi były generał dominikanów - w Kościele (zawsze) do ostatniego roku. Teraz jest inaczej. Oby nie za długo. Dla dobra nas wszystkich, wierzących i niewierzącyh, naszych bliskich bliźnich, sąsiadów, braci i sióstr w Jezusie i... w człowieczeństwie. Kościół Jana Pawła, Franciszka i Polska czekają." (notatka "Lektury córki (na nowy wiek wiary i rozumu)" 

Odszczekuję w pewnym zakresie - organizacji pozarządowych - nie naszego kościołą. Tu drgnęło zaauważalnie. Pokrywa mapą dobra całą Polskę. Brawo LGD Równina Wołomińska! i wszyscy aktywni w jej strukturach. Byłem w Tłuszczu, Chrzęstnym, na podpisywaniu umów w ramach programu Działaj Lokalnie (Polsko - Amerykańskiej Fundacji Wolności, realizowanego przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce we współpracy z siecią Ośrodków Działaj Lokalnie). Społeczności lokalne ożywają, tu i tam. Przekraczamy próg nadziei na normalność. Przełamujemy bariery między pokoleniami, aktywizują sie kolejne grupy, wsie, miasteczka itd. NGO'sy! Widać po tytułach nagrodzonych projektów! Dobro i Kościół rozszerzają się w całej Polsce (również) poza kościołem instytucjonalnym :-) ♥ O:) 

Spada jednak na nas, na całą rodzinę za to kara? wisi miecz? czyżby nawet ekskomunika? za kolonie Caritas, które są naszą DUMĄ. Być może na sądnym dniu pod ich rąbek sukni będziemy się mogli skryć. Konkretnie, za złe rozliczenie turnusu w Muszynie. Co nie jest naszą sprawą jedynie, ale wszystkich szczęśliwych uczestników, ich rodzin i opiekunów z całego rozległego terenu kilku parafii, z których pochodzą/pochodzili?! (a nawet, przez Katy, Jaśka i ich biskupa Paisley, ciągle zwyczajnego father Johna, urasta do sprawy międzynarodowej, w globalnym Jednym Świętym Powszechnym i Apostolskim Kościele) ♥ Alleluja, śpiewajmy hymn dziękczynienia w każdych okolicznościach! - także czekając na wykonanie wyroku z trwogą, ale i z wiarą niczym Jan znad Jordanu, Chrzciciel ♥ Bądź wola Twoja! ♥

Bo jest jeszcze Kościół Domowy, są Kościoły Domowe. Człowiek jest drogą Kościołą, nie instancje takie owakie, instytucje. Jeśli można użyć terminu rewolucja, to nazywa się ona "OSOBA FUNDAMENTEM ŚWIATA I KOŚCIOŁA". Sobór dał Kościołowi samoświadomość jak funkcjonować w tymnaszym uczłowieczającym się coraz bardziej świecie współczesnym. Tego się nie da odwrócić, zamydlić, wepchnąć pod dywan... INACZEJ CZYTAMY ŚWIAT - WRAZ PAPIEŻEM - NIŻ NASI POLSCY PASTERZE! Tak jak w tym poście, na moim blogu, na moim koncie Facebooka i podobnych, bliskich sercem, wiarą i rozumem będą wyglądały rozmowy polskiej mlodzieży z papieżem Franciszkiem w Krakowie 2016. Podobne w stylu i meritum do rozmów z młodymi z Azji, w Korei, w Seulu.

Czy kościoły u nas będą niedługo pełne pokutników za samodzielne myślenie i mówienie w kościele, o kościele? Jako taki "ziemski czyściec"? oczekujacych na przebaczenia/zmiłowanie biskupów, proboszczów, wikarych, kleryków, gosposi z plebanii itd.? Bo o chrześcijaństwie jako życiu-prawdzie-drodze OSOBY każdego z nas, ochrzczonych, należących do Kościoła i tworzących Kościół chyba mało kto jeszcze słyszał?! W Polsce nie przyjęła się nauka soborowa, że "Człowiek jest drogą Kościoła". Jak w sejmowej anegdocie o niejednej gminie... Nasz były wójt też mówił, że Strachówka nie wejdzie do Europy :-) 

Wykonałem połowę zadania kościelnego, medialnego, domowego. Kult ks. Ignacego Skorupki trwa w naszej rodzinie od samego początku, czyli od 1920. "Bohater i święty". Ojciec na bierzmowaniu przyjął imię Ignacy. Taką decyzję podjął i zapisał w wieku lat 11 (w 1923). Katecheta - w tej rodzinie (Kościele Domowym) - to brzmi dumnie ;-) ♥ Więcej tutaj, w wołomińskiej Patrii.

Can't stop thinking about Robin Williams' death today. I'm reading about the life of a man that seemingly was what anyone could dream of: a graduate of a prestigious school, hugely successful career, genius of comedy, plenty of money and yet all of this underlined by depression and a deeply troubled existence... Money and success do not equal happiness. It might be a platitude but... (z konta JK)

Nasi we Wrocławiu! Nauczyciele, pracownicy, czyli tzw zespół szkolny Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Po raz piąty! Nowa świecko-oświatowo-integracyjno-wspólnotowa tradycja. Inicjatywa DyrKa. Nowe standardy kulturowo-profesjonalne. Ja tu, w domu. Strzegę spraw naszych, życiowych, rodzinnych, w kościele. Ktoś na nas dybie, nastaje. Ci, co na nas dybią (chcą wyrządzić krzywdę nawet naszym dzieciom) nie mają samoświadomości. Bo gdyby tylko nie chcieli jej użyć w debacie... to byłoby pół biedy. Oni są straszną biedą dla ludzi, w wymiarze społecznym. 

Przed 34 laty przejeżdżałem, zadumany nad sobą i życiem. Byłem w pół drogi. W drodze do Erfurtu, na spotkanie z braćmi z Taize i współsiostrami współbraćmi z NRD (Niemiecka Republika Demokryczna, tzn. Ludowa, Deutsche Demokratische Republik, DDR). Zapisało mi się to doświadczenie tak (dedykuję naszym w wielkim mieście i tym dybiącym na nas na miejscu, z głębi siebie, całego życia-prawdy-drogi):

NA MOŚCIE

ludzie idą przez most / z jednego na drugi / nad swoimi troskami / nad radościami / patrzą pod nogi / z pracy do pracy / z domu do domu / z brzegu na brzeg / ... / a taki siedzi / patrzy jak idą / siedzi i siedzi / ida i idą (Wrocław, maj 1980)

Jestem tam z Tobą, z Wami myślami. W pewien sposób wyprzedziłem Was na moście we Wrocławiu, ale moze ktoś był przede mną?! Znaczy też, że jeszcze żyję ;-) 

"... one’s identity gains its particular texture from the accretion of meaning one’s life acquires intersubjectively, whatsoever that meaning is... ‘whether accidently, collaboratively, deliberately or retrospectively, my identity is an accretion of meaning whose appropriation I nevertheless desire to transcend’..." (Peter Giles)

Dużo znaków zapytania trzeba sobie postawić i nad sobą :-) Kto rozdziela drogę-prawdę-życie stawia się w sytuacji beznadziejnej. Każdy dialog (dyskurs) o tożsamości (własnej! teorii nawet też) jest nieziemską radością, nieziemskim doświadczaniem tegoż, co największej wagi, najpiękniejsze. Tożsamość podnosi na duchu! Tożsamość!! Skarb jeden, jedyny! Perła, skarb ukryty w roli, uduchowienie... stopień do nieba, krok wielki ku niemu... z małej i wielkiej litery.

13 sierpnia - Smutna refleksja poranna - osłabiliśmy kościół w Polsce przekonaniem o własnej zbiorowej doskonałości. Teraz brak szerokiej podstawy soborowej piramidy. Chcemy na siłę utrzymać równowagę odwróconego stożka. Tzn. chcą, ci nieliczni z zasady, nominowani. Uciszając niektórych zwężają jeszcze podstawę. Doceńmy bardziej nasze Kościoły Domowe! Możemy być silni, silniejsi i wcale niekonkurencyjni :-) O:)

"Poznajcie przynajmniej swój los. Żyjcie przynajmniej własnym życiem. Nauczcie się żyć swoim życiem! Nauczcie się rozpoznawać swój los! Powinniście się nauczyć być sobą... Powinniście się oduczyć bycia kimś innym, naśladowania cudzych głosów i nakładania masek (...)" (H. Hesse)

14 sierpnia - Wiara mnoży osoby w rodzinie :-) 

mnożnik rodzinny

jedna wiara z rozumem

to już wszechświat cały

osób co najmniej cztery

w małżeństwie bywa lepiej

jeśli dwie są wiary

osób bywa pięć wtedy

a jeśli jeszcze wierzące są dzieci

niebo na ziemi się śmieje

Kościół Domowy jaśnieje

     (czwartek 14 sierpnia 2014, g. 17.46) - takie zapiski robię teraz w "Post scriptum" .

15 Sierpnia - Nie milczę o bohaterstwie i świętości w naszej okolicy. Jestem katechetą, z związkowo-samorządową przeszłością. Także w NGO. W naszym kościele parafialno-dekanalno-diecezjalnym i globalnym (także w Internecie :-) )

Kult ks. Ignacego Skorupki trwa w naszej rodzinie od samego początku, czyli od 1920. "Bohater i święty". Ojciec na bierzmowaniu przyjął imię Ignacy. Taką decyzję podjął i zapisał w wieku lat 11 (w 1923). Katecheta - w tej rodzinie (Kościele Domowym) - to brzmi dumnie ;-) ♥ 

Dziś, część z nas znów będzie mówiła o Cudzie nad Wisłą, warto przypomnieć, że Bóg kocha tak samo przegranych, jak i wygranych w tej wojnie. Nie staje po niczyjej stronie. Każdy uczestnik tej bitwy jest tak samo kochany przez Boga. Owszem mamy prawo do różnych interpretacji wydarzeń historycznych, ale nie możemy powiedzieć, że Bóg stanął po którejś ze stron, że stanął przeciw jednemu ze swoich dzieci. (z konta o. G.Kramera, SJ)

W wolności poznajemy, doznajemy, wyznajemy. To, co poznaliśmy, co dało się nam jakoś, w naszej calości życia-prawdy-drogi. Doświadczeń Boga jest nieskończenie więcej niż doświadczeń Jego negacji. Wolność religijna jest u podstaw innych wolności. To jest w istocie demokracja. Bez narzucania. Także bez przywiązania nadmiernego do już wypracowanych historycznie form obecności tych religii w świecie (i Kościołą Katolickiego). Człowiek jest drogą Kościołą. Inne formuły można i trzeba odrzucić. W pełnej osobowej wolności!

PS.

Zdjęcie ze strony Fakt.pl 

Praca magisterska o człowieku

 

Znalazłem przypadkiem, szukając w google grobu Tomasza Manna. Czasy te same. Prądy podskórne i powierzchniowe. Kultura nasza. Przełom wieków. Ciągi myślowe, linkowania. Filozofia osoby, personalizm, fenomenologia, filozofia świadomości, podmiotu świadomego siebie, swoich praw... A potem rewolucje, komunizm, wojny. Sobór Watykański II. Wolność, wolność, wolność.

No więc odnalazłem siebie, młodość, poszukiwania, pdkrycia i odnalezienie perły jednej jedynej. Skarbu ukrytego w roli. Wiary i rozumu. Kościoła Domowego!

Tytuł i autor - " Idea człowieka w twórczości Hermanna Hessego" (D. Skoblewski). Oto ta praca, ten link!

PS.
Grafika z tej strony!

Błogosławiona wina 2014

Chciałem napisać w tytule 'błogosławiona wina księdza Lemańskiego', ale jakąż winę on ponosi? Nie wiem, nie mnie sądzić, znam przypadek od strony mediów. Od tej strony – tego, co wiem i implikacji w mojej bardzo realnej konkretnej sytuacji w kościele, Polsce i świecie 2014 – chce zabrać głos publicznie.

Błogosławiona wina jest nawiązaniem do tytułu książki Zofii Kossak o Matce Boże Kodeńskiej i uczynku księcia Mikołaja Sapiehy (legendzie). Jest też pojęciem teologicznym. Zdarzyło się i mnie raz wyśpiewać wysławiać "błogosławioną winę" w wielkosobotnim "Exsultet".

Ksiądz Lemański jaki jest, wie tylko Pan Bóg, każdy zaś widzi w nim to, co rozumie i chce. Bez samopoznania i samoświadomości niewiele możemy powiedzieć o innych. Dotyczy to przecież w głównej mierze sfery człowieka wewnętrznego, osoby. Bo co do faktów, się nie dyskutuje, trzeba je znać, interpretacje zaś zależą... i znów wracamy do m.in. wiedzy o sobie, o osobie. Jeśli jesteśmy ludźmi wierzącymi i wypowiadamy się o człowieku wierzącym, musimy mieć wiedzę o życiu duchowym, o wierze i rozumie, sama pobożność, sorry, ale nie wystarczy. Wiedza nie musi być akademicka. Bywa mądrość życiowa, dana, wlana, ale chyba jest większą rzadkością, niż akademicka. „Idźcie sobie wszyscy, wy, miastowi ludzie, tu wyrozumienia trzeba” - mówi prosta kobieta, gospodyni Doktora Faustusa do jego wielce wykształconych gości.

Błogosławioną winą 2014 może być u nas, w Polsce, w polskim kościele, wiedza o osobie, zatem o podmiocie i wolności. To znaczy, wiedza niewystarczająca lub niewiedza wręcz.

«Człowiek», czyli ten, kto «zna samego siebie». Bez tej wiedzy jesteśmy dziećmi we mgle, inwalidami lub gorylami, niczym powrotne ogniwo rozwoju :-)

Człowiek wierzący, chrześcijanin, wierzy i rozumie, że nikt nie zna siebie do końca, tylko Chrystus. Chrystus miarą człowieczeństwa? Jego samoświadomość. Tak samo samoświadomość kościoła. Kościół – mistyczne Ciało Chrystusa? Jeśli z samoświadomością Chrystusa, w tym zakresie, jaki jest dostępny człowiekowi. To się zmienia historycznie, wraz z wiedzą, kulturą, postępem nauk... Życie duchowe katolika jest niczym innym (śmiałe twierdzenie) jak udziałem w samoświadomości Jezusa-Osoby. „Wchodzimy” w Niego, On w nas.

A my oparliśmy współczesność polskiego kościoła na pobożności tylko, czyli praktykach zewnętrznych. O samoświadomość boimy się pytać. Samoświadomość brzmi dla wielu jak słowo zakazane. Mówimy „pobożność ludowa” (prawie synonim spłaszczającego wyrażenia „chodzenie do kościoła”), ale traktując ją tylko powierzchownie, nie po norwidowsku. „Gdzie ton i miara równe są przedmiotowi, / Gdzie przedmiot się harmonią dostraja;/ … /Umiej słowom wrócić ich wygłos pierwszy! /.../ jakby z dna uspokojonej na-skroś głębi / Czerpiąc tok swój i jęk gołębi, / A Bóg ją sam zna...!„ (CKN, KOLEBKA PIEŚNI, mająca podtytuł "DO SPÓŁCZESNYCH LUDOWYCH PIEŚNIARZY") 

Kto po norwidowsku myśli, nie ma problemów z rozumieniem papieskich (JPII) encyklik i źródłowych względem nich dokumentów soborowych. Wszak to papież mówi o Norwidzie, że jest jednym z największych chrześcijańskich myślicieli Europy i czyni go jednym z prekursorów wielkiego świętego sobory (SWII).

Czy z recepcją Norwida też mamy kłopot w polskim kościele? może także nawet w parafiach norwidowskiej diecezji? Wiara i kultura? Sztuka i wiara? Osoba, wolność, podmiotowość, rozum, myślenie i Kościół 2014? - powracający refren naszych sporów. Na stronie „Osobny świat” i moim koncie fejsbukowym, niestety też. Przy absolutnym milczeniu mojego kościoła parafialno-dekanalno-diecezjalnego, jakbym był zapowietrzony (katechetą od 33 lat).

Mamy więc (kościół) problem z każdym, kto samodzielnie myśli, kto ma samoświadomość większą, poszerzaną codziennie o osobiste prawdziwe życie duchowe, nie tylko przez udział w zbiorowych nabożeństwach, „chodzenie do kościoła”. Nie deprecjonuję ich przecie. Wołam tylko o wiarę i rozum, i nie usprawiedliwianie niewiedzy, bądź duchowo-intelektualnego lenistwa księży diecezjalnych?! Przecież mogą mnie/nas łatwo przekonać, że jest inaczej. Odezwijcie się! Samodzielnie, osobiście, nie przez rzeczników diecezjalnych i diecezjalne czasopisma. Parafie i parafianie zasługują na Waszą obecność i Wasz głos w dostępnych mediach, Internecie, prasie lokalnej...

To znów wymaga normalnych stosunków między nami. Relacji osobowych. Bez sztywnego rozdziału na nauczających z urzędu i urzędowo słuchających jedynie. A gdzie miejsce na dialog! Nie tylko o sprawach świata, ale i kościoła, naszych parafii i innych tzw. wspólnot lokalnych? Dialog Dobrą Nowiną. O wszystkich sprawach, którymi żyjemy my-kościół i kościół w Watykanie. Internet i inne środki komunikacji społecznej zmieniły świat i nasze życie codzienne.

 

Uczestniczymy na bieżąco w życiu świata i Kościoła, nie wymaga to już pośrednictwa funkcjonariuszy różnych instytucji, jak bywało drzewiej i było skądinąd zrozumiałe, tylko oni mieli dostęp do niezbędnej wiedzy. Nikt nam nie musi obwieszczać i klarować z ambon (też już skasowanych) jak jest! Czym jest nasz świat, nasze prawa itd. Co może być bardzo niepoważne, gdy sam mówca nie ma samoświadomości własnej i kościoła, ani wiedzy niezbędnej. Za to są ambonki do wprowadzania dialogu Słowa Wcielonego z nami w życie. W naszą drogę-pawdę-życie konkretnych osób, wspólnot, miejsc, historii lokalnych i wielkich. Słowo staje się wtedy ciałem i mieszka między nami, z nami, wśród nas. Wszystkich - nie tylko w przewodniczącym liturgii.

Dzisiaj inaczej funkcjonuje świat. Inaczej funkcjonuje człowiek-osoba w świecie. Podstawą dzisiejszego funkcjonowania jest wolność i prawa człowieka, osoby, obywatela, członka wspólnot lokalnych i większych: gmin, parafii, regionów, narodów i państw. Deklaracja o wolności religijnej i inne dokumenty soborowe od pięćdziesięciu lat powinny być wspólną lekturą na ogólnodostępnych spotkaniach parafialnych (innych katolickich wspólnot i stowarzyszeń też). Od kilkunastu lat także w Internecie. Jak mamy pomóc innym, ba! światu całemu, jak mamy go przemieniać ciągle na lepsze, jeśli sami nie zdobywamy, nie rozwijamy niezbędnej wiedzy? Religijnej, ogólnej, o człowieku-osobie, wolności, kościele, podmiocie, wspólnocie, współdziałaniu, zależnościach i współzależnościach... Ta wiedza jest dostępna powszechnie, od 50-ciu lat stanowi podstawę rozumienia i funkcjonowania kościoła w świecie współczesnym. Biskup, kardynał, papież Wojtyła mówi o niej „samoświadomość kościoła”. Ale, o zgrozo, nie nasza. Nie naszych wspólnot. Nie naszych parafii, a wraz z nimi, nie naszych gmin, szkół, stowarzyszeń... nie Polski. Ostatnie dyskusje i spory o sumieniu, również deklaracje wiary wyrosły jak grzyby na pustyni (kulturowej, po 45 latach PRL i 25 III RP). Brak rozumienia gruntu (personalizmu i geologii biblijnej :-), pojęć, siebie nawzajem, człowieka-osoby, świata i Kościoła. ZGROZA! GRZECHY ZANIEDBANIA!

Sprawa księdza Lemańskiego tak szczęśliwie potoczyła się wczoraj przed kamerami telewizji wszelakich (wrogich, przyjaznych, co za różnica), że śpiewam Alleluja i brnę (dalej) do przodu :-)

Cieszę się wraz z innymi, na pewno z całym tzw. kościołem otwartym, ale stawiam także pytanie: kto mnie przeprosi, nas, bo już zdążyli nam dać po głowie, wypomnieć w związku z tym jakieś wydumane grzechy niesubordynacji kościelnej (czyli samodzielności myślenia?), dystansować się od nas itp. Ci, reprezentujący tzw. kościół poprawnościowy, potakujący we wszystkim każdemu, kto nosi sutannę. Co do przeprosin, żartuję, co do domagania się (podjęcia) dialogu ze mną, z nami – nie. Nie musi być na poziomie arcybiskupa, ale na poziomie mojego proboszcza, dziekana, księży z okolicy (diecezji), rzecznika kurii – TAK. TAK. TAK! Nie wiem, nie rozumiem, dlaczego dzisiaj nadal nie moge być znajomym na koncie PT Rzecznika, szanuje wolność jego decyzji, nie rozumiem tłumaczenia. Taki mamy Kościół w Polsce, w diecezji? :-(

Jeśli ten zwyczajny dialog, jako sposób zwyczajnego codziennego powszechnego funkcjonowania wspólnoty wierzących 2014 (czyli Kościoła) nie zrodzi się natychmiast, następne problemy skoczą nam do gardeł, sumień, wiary i rozumu, przybiorą postać coraz mniej zrozumiałych deklaracji, klauzul do klauzul itd. Cierpieć będą nie tylko tzw. wspólnoty parafialne, ale także gminne i cała Polska. Szum medialny za to bardzo wzrośnie :-(

Błogosławiona „wina” księdza Lemańskiego pokazuje, jak niesamodzielni w myśleniu są nasi kapłani. On się wybił na niepodległość, samodzielność myślenia, na naszych oczach, za dni naszych. Czy jest ideałem? Ależ nie musi. Czy robi błędy, dobiera słowa nie zawsze szczęśliwie, bywa irytujący, może być różnie oceniany... ależ tak. Jak każdy z nas. I każdy inny ksiądz. Papież Franciszek właśnie odwiesił księdza z Nikaragui po 30 latach, by mógł msze odprawiać przed śmiercią.

Problemem większym (niż niesubordynowany Lemański) są księża bez odwagi samodzielnego myślenia. Z lenistwa lub strachu przed biskupem, układami w kurii, z motywów, które tylko oni znają (w tym na pewno perspektywa osobistej kariery kościelnej i takie rozumienie posłuszeństwa, które uspokaja sumienie nadmiernie). Jaki oni dają obraz kultury, świadectwo jakiej wiary i jakiego rozumu... Niedialogicznych. Jak wpływają na życie nas wszystkich?

Niech sprawa ks. Lemańskiego stanie się błogosławioną winą, bez cudzysłowu. Bez obrażania się za porównanie, bez posądzania mnie, że myślę i piszę przeciw Kościołowi i podobnych stereotypów, które wystarczająco mnie/nas niszczyły przez ostatnie miesiące. Piszę, jak myślę. „Każdy pisziet kak on dysziet...”. Bo jestem osobą, sobą! Nie mogę myśleć, jak inna osoba lub instancje jakiejś instytucji! Każdy to zna z własnych reakcji na takie lub inne decyzje instytucji, które go dotyczą. To samo, ten sam mechanizm myślenia podmiotowego/osobowego/wolnego/samodzielnego dotyczy myślenia wewnątrz Kościoła. Z całą osobową miłością do Niego, tzn. do Jezusa wcielonego.

Starczy już tej łopatologii :-)

Osoba, jej prawa, wolność, nie mają alternatywy. TY jesteś opoką. Na TOBIE zbuduję Kościół mój! Człowiek, czyli ten, kto zna samego siebie. Taki człowiek jest drogą Kościoła. Kościół bez samoświadomości (i w związku z tym, bez dialogu)? - zaprzecza sam sobie.

 

PS.

Zdjęcie ks. Wojciecha Lemańskiego i rzecznika kurii warszawsko-praskiej Mateusza Dzieduszyckiego stąd http://wyborcza.pl/1,75478,16432728,_Happy_end___Ks__Lemanski_nie_bedzie_zawieszony_za.html
 

Wojtek the soldier bear - memorial service part 2

Utrwalam niedzielę 3 sierpnia. Na wieczną rzeczy pamiątkę!



Kto dziś się jeszcze w dzieje nasze wczyta, powie o polskiej pospolitej rzeczy Niepospolita! (CKN, Szlachcic)

Białostockie Spotkanie Chrześcijańsko-Żydowskie

A nie mówiłem, że nie ma wiary bez myślenia :-)