Rocznica zamachu i Jego stała obecność

Zobaczyłem dzisiaj szokującą prawdę. 3O lat temu chcieli zabić papieża. Za coś chcieli go zabić. On tylko mógł mówić i służyć całym sobą prawdzie. Więc za to chcieli go zabić. Kto? Do dziś nie wiadomo.

Dziś chce się dokończyć dzieła Ali Agcy! SZOKUJĄCE, PRAWDA? Bo Papież jednak powiedział, co chciał powiedzieć. Nazwał Prawdę i prawdy, którym służył do końca i tak, a nie inaczej – widzieliśmy – oddał życie. Posłuchajmy więc jeszcze rozmów polityków o „dobru wspólnym”, któremu maja służyć, rozmów samorządowców na posiedzeniach komisji i Rad, posłuchajmy swoich własnych rozmów i wpisów w Internecie. A nawet kazań w kościołach. Jakby Go nie było. Gorzej, jakby prawdy nie było.

Rocznica zamachu jest dobrą okazją do radykalnego stawiania sprawy.

Z jednej strony mam przed sobą teksty encyklik społecznych (i każdej innej), które są elementarzem myślenia o człowieku, państwie, gminie, stowarzyszeniach, rodzinie... Wszystko w nich jest prosto nazwane, tworzy spójną, logiczna całość. Całość była też wielkim tematem Cypriana Norwida.

Za sobą mam telewizor, w którym rano i wieczorem mówią politycy (w międzyczasie w Sejmie). Za sobą mam spotkania powiatowe, gminne, na stole leżą gazety lokalne i krajowe. KONTRAST PRZERAŹLIWY - JAKBY PRAWDY NIE BYŁO. JAKBY GO NIE BYŁO.

Pisałem prawie cały dzień, a może tylko zestawiałem fragmenty i cytaty z encykliki Centessimus annus. Jest prawda. Ona decyduje o jakości naszego życia i życia naszych wspólnot małych i wielkich, i stowarzyszeń. O tym chciałem mówić na spotkaniu Stowarzyszenia Rzeczpospolitej Norwidowskiej. O tym chciałbym też mówić jutro na zjeździe Wspólnoty Samorządowej w Warszawie. Zamieszczam już teraz tekst na podstronie "O wspólnocie (samorządowej"). Jest prawda, nie trzeba odkrywać Ameryki. Na pewno warto zaś do niej pojechać. Zawsze.

***

Odbył się Powiatowy konkurs recytatorski Poezji Cypriana Norwida. Nasi się w nim dobrze pokazali. Marysia z klasy 5 i Ewa z 3 klasy gimnazjum zostały wyróżnione w swoich kategoriach. Marysia mówiła "Do Stanisławy Hornowskiej". Nie przygotowywaliśmy się (jej) długo. Chciałem tylko przekazać uwagi ogólne i pomóc w dorastaniu do samodzielności w czytaniu poezji. Chciałbym ją wyleczyć z pożądania nagród. Ważniejsze jest rozwijanie myślenia i samodzielności intelektualnej. Mogłaby nawet nic nie dostać, choć wiem, że byłaby zła. Niech zacznie dorastać do własnych interpretacji, jest przecież w niej taka zdolność... żeby nie uzalezniła się od moich ... tak pojmuje rolę ojca, nauczyciela i trenera. Marysia ma wielkie zadatki. Wyszło OK, dobrze, że nie nagroda, jest wyróżnienie, trudno :)

Moje wielkie noce

Każdy ma w życiu wielkie dni, czasem wielkie noce. Wczoraj tak pomyślałem. Bo chciałem spać, myśli buszowały o sprawie ważnej dla mnie, ale myśli takie, że nie uciekną, więc tylko zmieniałem bok. Do czasu. Przyszło sformułowanie, które kazało wstać o godz. 2.30 i zapisać. "Historia krzyczy przy okazji wielkich rocznic". Myśli dotyczyły kolejnego apelu do osób niosących odpowiedzialność za kształt życia publicznego w gminie.

Zdałem sobie sprawę, że największe myślenie nie da się ani odepchnąć w niebyt, ani uśpić.

Pierwsze takie zdarzyło się 16 października 1978 roku po wyborze kardynała Wojtyły na papieża, podczas mojego pobytu w szpitalu. Zapisało się na trwałe w żywej pamięci. Drugie 3 Maja 1981 w Annopolu. Kolejne było senne, zapisane jako "Sen" ("nie martw się jeszcze jest do... jeszcze jestem JA"). Wczoraj nie było tak wielkie, ale spać nie dało. Może były i inne w międzyczasie, ale skoro w ogóle się nie zapisały, więc nie ma co ich żałować.

Kiedy myślę o 16.10.78 to się dziwię, że tak mógł myśleć 25 letni student. Kiedy czytam, co zapisałem 3.5.1981 to nie wierzę, że ja to napisałem. Wczorajsze zdanie mógłbym już sam i pewnie sam, ale że się podniosłem, czego nie lubię robić w środku nocy, też jeszcze na coś więcej wskazuje.

Wczoraj, w sumie, nie zdanie było najważniejsze. Ale to, że leżałem potem długo słuchając majowej nocy. Niby nic nadzwyczajnego w naszym Ogrodzie. Gdyby nie maj 1981 roku! Tak samo śpiewa noc majowa. Ptaków taka rzesza, że się głosy mieszają i zaskakują. Jak by czasu nie było we mnie wcale. Jakby źródłowe przeżycie życia zostawało na stałe. Aż nie mogę uwierzyć w samego siebie sprzed lat. Nie mogę uwierzyć we własne życie!

ALE PRZECIEŻ MYŚMY SZLI WRAZ Z PAPIEŻEM PRZEZ NASZ CZAS. I Z DUCHEM CZASU. ZAPISANYM WE WSZYSTKIM CO NAS KSZTAŁTOWAŁO (FILOZOFIA, MUZYKA, POEZJA, DZIEJE RODZINNE I NARODOWE...).

Wpadł mi nawet do głowy pomysł wesoły na zalążek Muzeum Solidarności RI w Strachówce. Dwa moje zajeżdżone rowery, Kazika "inseminatora"(!) motorower "Komar" i Janka Kalinowskiego przerobiony "Maluch", co wszystko miał w ręku. Ale one wtedy zrobiły przebiegi!

Rano usiadłem, spisałem, uporządkowałem nocne notatki i wysłałem do radnych, Przewodniczącej, wójta i innych ważnych osób. Musieliby mnie całkowicie wyeliminować z życia, żebym zamilkł. Bo „Pamięć o moralnych przesłaniach "Solidarności" winna dziś oddziaływać w większym stopniu na jakość polskiego życia zbiorowego, na styl uprawiania polityki czy jakiejkolwiek działalności publicznej, zwłaszcza takiej, która jest sprawowana na mocy społecznego w-y-b-o-r-u i z-a-u-f-a-n-i-a.” (JPII).

"Siadaj i pisz"

Zazdrosna jest miłość Pana Zastępów. Nie wdawaj się w rozmowy, ani w inne działania. Jeśli nie zapiszesz tego, co przed chwilą ci dałem, zapomnisz, roztrwonisz. To mówi Pan.

Tyle dajesz na każdej (prawie) katechezie, że nie nadążam. A trzeba tylko jednego, skrupulatnie słuchać, patrzeć, zapisywać. Nie przeskakuj zdarzeń, nie wybieraj, nie cenzuruj - nie jesteś panem czasu.

Kiedy sie to zaczęło? Tak świadomie? - niedawno. Intuicyjnie? - bardzo dawno ("Sen"?).

Opiszę kolejny katechetyczny dzień:

1) W klasie 5 dziś najgorzej. Z moim współudziałem. Nie mogłem załadować 8 minut z YouTube, wychodziłem z klasy. Coś jednak się wydarzyło:

"Dzięki religii możemy rozmawiać z Bogiem i Jezusem. Dzięki modlitwie można wejrzeć w swoją duszę, żeby zobaczyć, czy mieszka w niej Bóg... Gdy zajrzałem w siebie zobaczyłem serce. Byłem w nim ja i Jezus. Rozmawialiśmy o moich grzechach. Wybaczył mi. Wyszedłem. zapamiętam tę chwilę... Staliśmy około 5(?) min, modląc się, żeby stać się człowiekiem... Ta rzecz, która jest we mnie, to wiara w Boga i ciekawość jego tajemnic, i miłość do Niego, w modlitwie je odkrywamy... Modlimy się, żeby poznać Pana Boga. Gdy się modlimy, On przychodzi do nas. Jest w nas, tylko trzeba patrzeć wewnętrznie, a nie zewnętrznie... Tą rzeczą [wewnętrzną] jest radość modlenia się. Człowiek stanie się człowiekiem, gdy będzie rozmawiał o tym z Bogiem, modlił się... Modlitwa [to] oczyszczenie duszy... Bóg uczy bycia dobrymi ludźmi... Modląc się każdy zaczyna patrzeć w swoja duszę...". Takie są szybkie samodzielne notatki dzieci w wieku 12 lat.

W domu, w szkole, albo gminnej bibliotece maja znależć i samodzielnie (w samotności?) obejrzeć "Stanisława" na YouTube.

2) Okienka nauczycielskie bywają błogosławieństwami. Szukałem w Internecie dalej, przede mną pozostałe klasy. Wsłuchuje się, wpatruję, cieszę, przezywam bardzo. Więc na gorąco podzieliłem się sobą na Fb. Dostałem odpowiedzi, komentarze i podpowiedzi, z których wkrótce miałem skorzystać. Które wkrótce odkryły swoją duchowo-ludzko-kościelno-wspólnotową moc!

3) Do klasy 6-tej szedłem niesiony natchnieniem z netu (pomiędzy filmami, nie wprost) - niech poznają siebie i swoją wiarę po (przez) czytaniu ze zrozumieniem "Stanisława" papieża Wojtyły. On coraz bardzie mi się pokazuje jako człowiek, nie ksiądz, nie biskup, nie kardynał, nie papież. W tym jest dla mnie jego największa tajemnica! Świętość to nic innego jak pełnia człowieczeństwa. To samo widzę u Andrzeja Madeja. To nie pobożności (nie tylko ludowe) w człowieku. To samo bycie człowiekiem z pomocą wiary i rozumu. Przecież Andrzej kiedyś sam to wprost powiedział. Odpowiadając na pytanie "co to jest świętość", które zadał Edward w Legionowie, u Sławków. - "To na pewno nie bezgrzeszność". Niby oczywiste, bo "kto z nas bez grzechu?" - ale kto tak naucza? To jedno z pytań kluczowych w religii. Większość niestety nie ma tyle szczęścia, co ja, znać kościół od strony dziękczynienia - eucharystia znaczy dziękczynienie. Większość słyszy o grzechu i głównie grzech widzi w religii (we wszelkim mysleniu o Bogu). Ten watek, to widzenie wiary, też - Boże wybacz wszystkim duszpasterzom i katechetom - wkrótce tutaj się pojawi.

Więc w klasie szóstej udało się wyświetlić "Stanisława" Wojtyły, w wykonaniu Gustawa Holoubka. Wielki aktor skryty jest za kamery okiem. Użyczył "tylko" swojej osoby i głosu. Reszty dopełnił reżyser.

Film był tylko wprowadzeniem. Zadaniem była nauka czytania ze zrozumieniem. Kto się odważył czytał przed klasą. Troje się odważyło. Postawiłem szóstki. Czytam - jak rozumiem. W tym przypadku nie wiersz - lecz Kościół. Co do mnie, mógłbym słuchać nieskończoną liczbę razy, również w wykonaniu najsłabiej czytającego, szczerego (odważnego duchowo) ucznia.
Takie czytanie jest wyznaniem wiary. To jak straszliwie (!?) osobiste wyznanie błogosławionego. Każdy ktoś taki musi być samotny w pewien sposób! Tak nie mówi ksiądz, biskup, papież. Nikt tak nie mówi z tytułu jakiejś posługi czy funkcji. Tego nie można otrzymać z zewnątrz, nawet w święceniach i powołaniach. Tak może mówić tylko człowiek w samotności swoich najgłębszych przeżyć i poszukiwań. To musi się narodzić wewnątrz osoby - wolnej, rozumnej, odpowiedzialnej do kresu własnego bytu (istnienia).

Tak słucham - jak modlitwy z głębi, z dna duszy - człowieka, który miał Karol na imię (nie ksiądz, biskup, papież - powtórzę jeszcze nie raz).

4) W klasie 1-szej robimy bokami, i oni i ja. Już od pierwszej chwili, to znaczy od modlitwy. Przynajmniej modlitwę nazwałem przez przypadek pierwszą czynnością. Czynność pierwsza człowieka myślącego! Z trudem ustawiam ich i przypominam zasady.

Ciepło, nagłe lato. Ratuje mnie i ich przejście na konwencję teatralną. Z lekcji robię spektakl. Uff! Udało się. I oni i ja ożyliśmy. Śpiewają w grupach, rywalizują na niby, wymyślam skecze i gagi do piosenki "Była cicha i piękna". Zadaję pracę w domu, żebyśmy zaimprowizować "majówkę" na następnej lekcji.

Ale kończymy także modlitwą. Jest więc znów okazja powtórzyć, że "wszystko się zaczyna... i od tego zależy... czy nauczymy się w początkach życia... sprawy najważniejszej. Szacunku dla Najwyższego - cokolwiek to dla małego człowieka ma znaczyć. Bóg, drugi człowiek, nauczyciel, matka, rodzice... Oby nie uznał się od początku pępkiem świata! Że to własnie on jest najważniejszy. Potem jest za późno. Wszystkiego innego możemy nauczyć, albo przyjdzie samo.

5) Do klasy 4-tej szedłem bogaty komentarzem Roberta i linkiem Ani. Z obu skorzystałem bardzo. Chcieli i potrafili - o dziwo wielkie - obejrzeć filmik jeden wielojęzyczny i filmik drugi z głosem Holoubka, słowami Wojtyły i obrazami reżysera. Tomek zaś bardzo chętnie się dzielił opowieścią o spotkaniu z hiphopowcem, który wszystko potrafił rymować, rytmować na gorąco, z głowy, bo gdzieś przebywał, się nauczył, jemu inni pomogli. Pierwszy raz widziałem taką czwartą klasę i Kubę nawet. Mówili także, który papież im się podobał najbardziej: ten z dzieciństwa, z zamachu, z gór... Sebastian obiecał przynieść kalendarz z rodziną Karola Wojtyły.

6) Dziś w klasie 3-ciej najwięcej zrozumiałem? Otrzymałem? Czy można "gradować" dary? One sie dopełniały. Tyle, że to, co dopowiedziało się w trzeciej sięga mojej pierwszej katechezy, sprzed 29 lat!

Czekałem dłuższą chwilę, aż się uciszą. "Bo tu wszystko się zaczyna. W tej chwili ciszy. Wiara się zaczyna. I kościół się zaczyna. I religia. I człowiek się zaczyna (rodzi po raz wtóry)".

Wreszcie do mnie dotarło - OSOBA CZŁOWIEKA - w tym punkcie się zbiega nauka Soboru Watykańskiego II o Kościele, widzenie i rozumienie świata Karola Wojtyły, moja metoda katechetyczna i mój dzisiejszy sposób na opisanie świata.

Najpierw jest człowiek, osoba ludzka, wolna, obdarzona rozumem i wolna wolą, zdolna podjąć odpowiedzialność za słowa i czyny. Jakie to bliskie biblijnemu ujęciu - "Na początku było Słowo...". Księgom mądrościowym i całej Ewangelii - "Jeśli chcesz... kto ma uszy do słuchania... aby wasza radość była pełna...".

Klasa trzecia obfitowała w szybki fechtunek. Cicho, sza, wyjdź na korytarz, mamy robotę do wykonania, nie rozwalaj klasy, to wasza uroczystość, moja tylko o ile, itd. itp. Ale się udało. Chodzi o ich Rocznicę I Komunii. Basia dała ranking czytających, porozdzielałem teksty, psalm, modlitwę. Każdy ma coś do zrobienia. To ma być wspólne odprawianie mszy świętej, posoborowe. Każdy coś dostał.

***

Choć głoszę swoja naukę dość natarczywie, znikąd jeszcze nie przyszło zaproszenie do wygłoszenia odczytu - "Osoba jako fundament cywilizacji współczesnej". Zwłaszcza z parafii i dekanatów. Nie będę znieczulał, ani owijał w bawełnę swojej oferty. Albo coś zasługuje na wysłuchanie, albo nie. Nie ważne, jaki szalik ma mówca. Nawet trzeba odpychać trochę ("Fortepian Chopina"). Do prawdy się dochodzi w pocie czoła, a nie w umizgach.

Przy dzisiejszych rewelacjach katechetycznych niech się nawet transfer Bartosza Arłukowicza schowa :-)

Dziecinna wiara 1,2

1.

"Pozwólcie mi odejść do domu Ojca". Gdzie odszedł papież?

Kiedy stukam w klawiaturę Ojczyzna moja wyciąga do mnie ramiona. Gdzie ma Ojczyzna?

Jest człowiek i osoba. Jest materializm i coś więcej. Ile w naszym życiu materializm rządzi, a ile personalizm? Znów się wczoraj naraziłem, ale czy mogę inaczej?

Kiedy czytam dokumenty Soboru, encykliki Jana Pawła II, wywiad z Benedyktem XVI - jestem w swoim świecie (przedsionku domu Ojca?). Wiem gdzie ma Ojczyzna. Wszystko jest tam przemyślane, trzyma się kupy, a osoba człowieka jest miarą rzeczy. Kiedy wzrok podniosę ginę w szuwarach nieporadności ze zrozumieniem siebie i świata, tak zewnętrznego, jak i "kościelnego". Nikt jeszcze nie podjął ze mną rozmowy na delikatnym skrzyżowaniu dróg, ile w tej nieporadności dziedzictwa PRL i udziału tradycjonalistycznego (bez wielkiego udziału rozumu) polskiego katolicyzmu. Od razu wyznaję, znam i cenię bardzo jego zasługi dla zachowania polskości. Dziś jednak mamy XXI wiek, żyjemy w wolnym kraju i chodzi jeszcze o coś więcej, o przekazanie dziedzictwa rozumnie wierzącego Człowieka następnym pokoleniom. Zdaję sobie sprawę, że ponoszę odpowiedzialność za to, co innym zostawię po sobie (nie, co sam wymyśliłem, ale co zostało mi dane). Czy starałem się zobaczyć, nazwać i zostawić. OSOBĄ JESTEM, NIE TYLKO "CZŁOWIEKIEM".

"Wchodzimy (do klasy) w ciszy. Każdy stoi przy swojej ławce. Patrzymy na krzyż... Modlimy się do Boga nie zawracając sobie głowy innymi sprawami. Staramy się wiedzieć, jakie słowa mówimy i jaki mają sens.

...

Wiersz [Stanisław] jest o 'swoim' (autora) kościele. 'Mój Kościół, który rodzi się wraz ze mną, lecz ze mną nie umiera' - moim zdaniem to chodzi, o mój własny wewnętrzny kościół (wiara, myślenie o Bogu, swoje zdanie o kościele, swoje myślenie o Bogu). Jak się urodził - to o to chodzi, że przyjął wiarę, że urodził się w nim, swoje własne myślenie o Bogu i religii. Jak umiera, to jego myślenie zostaje, jak kościół, a on nie, umiera" (własna notatka, klasa 5).

Czy mam napisać - "teraz o Panie pozwól swemu słudze odejść w pokoju?" Mógłbym. Ale chyba jeszcze muszę podenerwować parę osób, kim by nie były, odpowiedzialnych za zarzucenie nauki Soboru Watykańskiego II - w kąt, albo na zakurzone półki pałaców biskupich i plebanii. A w niej jest fundament cywilizacji współczesnej, zrozumiały nawet dla dzieci.

2.

Dziecinna wiara jest w nas na początku. Oby była i na końcu. Amen.

Wiele mówiąca katecheza

Jakby ciąg dalszy wczorajszego posta(u?). No bo wczoraj napisałem "tu wszystko się zaczyna, i kościół nawet...". To zuchwałe - teologicznie - słowa. Wielu rzuciłoby mnie w ogień, gdybym nie mógł się bronić, że odwagi myślenia uczyłem się od samego papieża. Ale on jest na końcu łańcucha. Najpierw był Tomasz Mann i Andrzej Madej. Oni byli na początku mojego myślenia o człowieku, świecie i kościele.

Że w osobie wolnej, rozumnej, odpowiedzialnej, zdolnej podjąć odpowiedzialność za słowa i czyny wszystko się zaczyna - doszedłem do nazwania dopiero teraz, choć intuicyjnie miałem od lat w sobie. Nie gdzieś tam, gdzie nigdy ludzie nie bywali. Nie wiem, co jest tam, gdzie ludzie nie bywali. Wiem, co jest w osobie. Co już poznałem, odkryłem, dzięki pracy nad tożsamością i samoświadomością. "Braterstwo ludom dam - bo wiem, co własność ma, co ścierpieć muszę - bo już się znam". Cypriana Norwida papież nazwał jednym z największych chrześcijańskich myślicieli Europy - może dlatego, że sam też przemyślał siebie samego (i twórczość wieszcza, a może z pomocą?). Bez samoświadomości ani rusz. Ani do Boga, ani do proga.

Przeżywając - zawsze przeżywam bardzo, gdy coś odsłania rąbek wieczności - wczoraj , to co przeżyłem, nie wiedziałem, że dzisiaj płynnie i nieświadomie wejdę w ciąg dalszy na - i z pomocą - katechezy.

Plan miałem prosty: zaprosić do myślenia, tym razem o kościele, z pomocą fragmentu wiersza "Stanisław" JPII. Odbiłem potrzebną liczbę egzemplarzy. Pracowali w dwu-trzyosobowym zespołach. Mieli szukać rozumienia, linijka po linijce. Zabrakło czasu, więc kazałem wybrać trzy/cztery najbardziej zagadkowe wersy i przepisać do zeszytu, na zaś. Jeden z nich mieli odczytać, aby ułożyła się nasza modlitwa (zagadkowa również) na dziś. Zagadka ma coś z tajemnicy, a tajemnica po części jest sakramentem.

Tak było w czwartej. W piątej trochę inaczej za sprawą eksperymentu. Jak zwykle wchodzimy, stoimy przed krzyżem, cisza, mój komentarz/medytacja, znak krzyża na czole, sercu i ramionach rozpostarliśmy, towarzyszące im słowa rzeźbię niczym w marmurze czasoprzestrzeni. Dobitnie, ze zrozumieniem, na jakie mnie stać.

Komentarz/medytacja mówi o tym, że najpierw trzeba znaleźć duszę, spotkać samego siebie, mówi o komnacie tajemnej w nas, używając języka św. Teresy, w której przebywa (JEST) król Wszechświata. Jeśli tam wejdziemy, nie chce się nam mówić. Tak więc trwają wtedy w nas zachwyt i podziw. Trzeba lekcje prowadzić dalej, więc niech chwała ojca i syna i ducha w nas trwa, a my weźmy się za dziennik, temat i zeszyty.

Nie byłbym sobą gdym nie zapytał, co się wydarzyło przed chwilą. Nie odpowiedzieli, przecież wszystko było jak zawsze, jak miało być. Nie zauważa się tego, co jest nazbyt oczywiste. Życie samo, jego sprawy i drugi człowiek wydają się oczywiste!

Nie odpowiedzieli, więc zaproponowałem wykonanie eksperymentu. Najważniejszą sprawą w nim jest: mieć oczy, uszy i wszystko otwarte szeroko i wypełnić skrupulatnie arkusz obserwacyjny.

Powtórzyliśmy procedurę od początku. Wyszli z klasy, weszli itd. Dostali czas na wypełnienie arkusza, ja uzupełniłem swój.

Zbieranie danych doświadczalnych nie odbyło się bez zgrzytu. Prosiłem, aby tylko słuchali. Pierwsza osoba szczerze nazwała swoje wewnętrzne przeżycia, jak mogła najlepiej - zaśmiało się dwóch kolegów(?) i koleżanka(?). O nie, ryknąłem. Tak działają wandale, barbarzyńcy. Zabijacie to, co najdelikatniejsze i najpiękniejsze we wszechświecie - szczerą wypowiedź człowieka. Człowieka. To jest korzeń wszelkiego zła w świecie. "Będziesz miłował bliźniego swego... jak?". Jezus mówi - "jak ja was umiłowałem".

Religia nie jest teoria, ani abrakadabrą. Wielu nie chce przyjąć tego do wiadomości. Lepiej się czują postrzegając religie jako dziedzinę magii i ezoteryki. Wielu gotowych się oburzyć, a może i ukrzyżować, za zbytnie przybliżanie im religii. Zdziwiłbym się, gdybym usłyszał, że przeczytali Ewangelię, albo starsze księgi.

Religia nie jest teoria, ani abrakadabrą. Jest podstawowym, pierwotnym i zarazem najwyższym doświadczeniem osoby ludzkiej (czasem mówiąc "człowiek" zaciemniamy).

W arkuszu obserwacyjnym warto zapisać każde słowo i gest. Życie człowieka jest liturgią, gdy się bliżej przyjrzeć. To pierwsze z odkryć.

W szóstej klasie wszystko niby tak samo, a jednak. Zwrócili uwagę na wersety - "kościół związał się z moja ziemią, aby wszystko, co na niej zwiąże, było związane w niebie...". Oni tylko wybrali to, co im kazałem. Ale ja muszę jakoś przybliżyć. Wytłumaczyć? Kto zwiąże? Jezus mówił to wtedy, gdy nie było księży. Kościół związał się z ziemią, aby wszystko na niej stało się dla mnie ołtarzem. Życie jest liturgią.

"Kościół rodzi się wraz ze mną". I jeszcze wczoraj dopisałem palcem na podłodze "to jest mój realny świat, w innym źle się czuję" i zaraz zakrywałem, żeby nie spalili mnie na stosie. Dzisiaj to samo wyczytałem w "Stanisławie". "Nie cały przeminę, bo rodzi się ze mną, lecz ze mną nie umiera - ja też nie umieram z nim - Kościół: dno bytu mojego i szczyt". Przeszłość i przyszłość zarazem.

Każda katecheza jest jak głęboka studnia.

Wiecie, co jest najtrudniejsze na niej? I w ogóle w pracy w szkole, od 1-szej do ostatniej klasy? Brak wychowania dzieci w domu, w rodzinach. Rodziny uczniów są największym ciężarem nauczycieli. W domu się uczy szacunku - dla Boga (brak go na modlitwie wychodzi) i drugiego człowieka (nie reagują na ludzkie słowo). Rodzina Bogiem silna jest skarbem szkoły i społeczeństwa.

Gdzie wszystko się zaczyna

W Wadowicach, albo w każdym z nas, w Człowieku. Tu wszystko się zaczyna. I Polska się zaczyna, i kościół się zaczyna, i ...

Siedzę w kościele, albo w domu, w książce, w ciszy, albo przed klawiaturą - tu wszystko się zaczyna. Wszystko, co wadowickie w nas.

Homo sum et nihil... nieraz już cytowałem.

Osobologia? Momentologia? - te nauki jeszcze nie powstały.
Ratuje mnie słowo. Od wewnętrznej rezygnacji i frustracji.
A czymże jest słowo? Właśnie tym, od czego wszystko się zaczyna.

Kim jest homo? A nihil humanum alienum a me kto potrafi i w ogóle próbuje zdefiniować?
TO WSZYSTKO JEST ZDEFINIOWANE W PAPIESKICH ENCYKLIKACH (JPII napisał 14) - ALE KTO JE CZYTA I Z KIM MOŻNA ROZMAWIAĆ TYM JĘZYKIEM? Wczoraj się nimi zachwycałem jak poezją.

Świętowanie wszelakie zaczyna się w przestrzeni między człowiekiem a Bogiem. Z niego rodzi się to, co najlepszego mamy do zaoferowania innym. Słowo, pojęcie też tam się rodzi. Jeśli celebrujemy to rodzenie się słowa, mamy wieczne Boże Narodzenie w nas.
Dostałem w prezencie od losu w Wielkanoc czas na lekturę "Rzeczy o wolności słowa". Delikates! Cymes! Delicje z serdecznym (Boskim?) nadzieniem. Eh - wtedy się czuję człowiekiem-wybrańcem losu.

Ale nie o tym chciałem pisać, odkładałem na później. Znów jednak przyszło do mnie (nas) wołanie o Polskę - tę, w której żyjemy i o dzisiejsze rozumienie patriotyzmu. Tym razem z Torunia. Oni tam robią wielkie świętowanie XXX-lecia Solidarności RI. I choć wydawało mi się, że już dość i ucichłem, znów głos muszę zabrać. Nim kamienienie wołać będą.

Wychodzi na moje, że 3 Maja, 11 Listopada, Groby Powstańców dzisiaj nie wystarczą, by nazwać się współczesnym patriotą. Nie wystarczy przyznać się do świąt dawno uznanych i wydarzeń sprzed wieków. Testem dla dzisiejszego patriotyzmu jest stosunek do wydarzeń, które określają współczesność. Których świadkowie jeszcze żyją! Nie trzeba mieć bałwochwalczego stosunku do SOLIDARNOŚCI, ale jakiś trzeba mieć i mieć odwagę do niego się przyznać publicznie. Uciekanie/unikanie tego jest jak kosmopolityzm doby oświecenia, który przerabialiśmy w szkole średniej. Wystarczy matury poziom podstawowy.

Pół roku po wyborach samorządowych okazało się, że stosunek do Solidarności może być kluczową sprawą tej kadencji w gminie. Po 16 latach negacji! Odwagi potrzeba. Non abbiate paura! - też już wiele razy powtarzałem.
Ale okazuje się, że jak ja przestaję, to wołają inni. Nie da się tej kluczowej (także dla naszej gminy) kwestii ominąć. SOLIDARNOŚĆ WYZNACZYŁA DROGĘ POŁOWIE EUROPY, a i dzisiaj można się dopatrzeć jej echa w Afryce północnej. Często u nas wyśmiewanego Lecha Wałęsę zaprosili do Tunezji. Często wyśmiewanego lokalnie Józefa Kapaona jeszcze nie zaprosili na salę konferencyjną w urzędzie gminy. A przyszedłby chętnie, żeby rozmawiać o powołaniu komitetu do obchodów XXX-lecia ważnego wydarzenia w życiu mieszkańców tej gminy. Wielu nie doczeka(ło). Wielu jeszcze żyje. DOPOMINAM SIĘ PRAWDY I SPRAWIEDLIWOŚCI DLA NAS I NASZEJ HISTORII.

Nie da się zagłuszyć sumienia. Wróci sprawa w rocznicę rejestracji 12 maja i przy innych okazjach. Listopad-grudzień to rocznica Ogólnopolskiego Strajku Rolników w Siedlcach - na wasze nieszczęście też tam byłem.
Nie wierzę, że jest ktoś w naszej gminie, kto świadomie chciałby zdeptać polskiego ducha. Nawet gdyby ktoś chciał tak pomyśleć, to jest to zadanie niewykonalne. Przekonuje mnie o tym:
1. wiersz mojego ojca napisany w obozie w Neumunster pod koniec wojny -
"Duch Polski"
... [czy wróg złamał?]
O nie złamał i nie złamie
na nic jego są starania
bo Polacy w ramię w ramię
są gotowi do działania.

Nie zgniecie ich przemoc wroga
pewni są w swoje zwycięstwo
ufność pokładają w Boga
a dewizą honor, męstwo

Jak więc chcecie tak się rządźcie
tak jak sława, piękność minie
tego jednak pewni bądźcie
że duch Polski nie zaginie.

2.Prorocze słowa papieża Leona XIII napisane w 1891 roku o socjaliźmie w wiekopomnej encyklice "Rerum novarum (rzeczy nowe)" - "psuje ustrój państwa i do głębi wzburza społeczeństwo (...). Oprócz niesprawiedliwości sprowadziłby ten system jeszcze bez wątpienia zamieszanie i przewrót całego ustroju, za czym by przyszła twarda i okrutna niewola obywateli. Otwarłaby się brama zawiściom wzajemnym, swarom i niezgodom;... równość zaś, o której marzą socjaliści, nie byłaby czym innym, jak zrównaniem wszystkich ludzi w niedoli... sprzeciwia się zaś naturalnym prawom jednostek, a wstrząsa ustrojem państwa i powszechnym pokojem."

Jeśli papież posługując się wiarą i rozumem proroczo przewidział koszmar marksistowsko-materialistyczno-ateistycznego socjalizmu/komunizmu 26 lat przed Rewolucją Październikową i 55 lat przed PRL, a słowa mojego ojca pasują tak do III Rzeszy jak i do PRL-u, to i my posługując sie tymi samymi narzędziami danymi nam przez naturę (i Stwórcę) podnieśmy głowy do góry. Nie lękajmy się, Duch Polski nie zaginie. Tylko potraktujmy historię Ojczyzny tak samo od Bogarodzicy do dzisiaj. Pamiętajmy o grobach powstańców, o 3 Maju, o 11 Listopadzie, o Solidarności - "będziem Polakami"!!

"Człowiek bowiem starszy jest, niźli państwo" (Leon XIII) i samorząd, i starszy niż Kościół nawet. Człowiek jest drogą Kościoła. Człowiek jest drogą państwa. Człowiek jest drogą gminy. Człowiek jest drogą szkoły. I tak dalej...

Nowa strona

Dzisiaj wypisałem się na nowej stronie, link u góry "O wspólnocie (samorządowej)".