Z sufitu

"From early morning, today, a strange power has been pushing me to action, not giving me a moment's peace."(?-569,Dec.15,1935 ;-)

Kiedy wstajesz zamulony - co przywraca ci zrównoważone spojrzenie?
Kiedy strasznie dużo się dzieje i nie jesteś w stanie ogarnąć - co cię porządkuje?
Jaka jest wewnętrzna siła, do której się odwołujesz? Co przyzywasz na pomoc? Ja się wtedy modlę. Modlitwa to taki świadomy akt człowieka, w którym przywołujemy cały sens naszego życia (i całego bytu). Modlitwa, jak i cała religia, mówi tyleż o Bogu, co o człowieku. Jest/są tyleż teologiczne, co i antropologiczne. Odpowiada to nauce o bosko-ludzkiej naturze Jezusa z Nazaretu. Ja ją podzielam w całej ewangelicznej (oświeconej) rozciągłości. Owszem zdaję sobie sprawę, jak historyczne, zwyczajowe interpretacje, obrastały ludzkimi formułkami, frędzlami, staropolskimi "kutasami" itp. To są pierwsze przeszkody w wierze. Nie dziwię się ludziom. Dlaczego mieliby wierzyć we frędzle? Tylko prawda jest piękna. Czasem zwyczaje, ale to raczej dla etnografów. Zwyczajna miłość (serdeczność) jest w religii i w życiu - najważniejsza. Nie zastąpią jej najpiękniejsze formułki liturgiczne i popularnie-modlitewne.

“Place your mind before the mirror of eternity! Place your soul in the brilliance of glory! And transform your entire being into the image of the Godhead Itself through contemplation." (?-1194-1253 ;-)

Piszę sobie i muzom, bom wstał rano (Francesco odjeżdżał, jedzie z Olą do Częstochowy, to jej prywatna pielgrzymka przed wyjazdem do Afganistanu, gdybym był ojcem, to pewnie sam położyłbym się krzyżem i leżał do powrotu). Bom wstał rano właśnie taki. Wczoraj postawione sobie pytanie, po doświadczeniu osobistym, zwyczajnym, jakich każdy dzień niesie dużo, z cerkwii pw. Przemienienia Pańskiego na Górze Grabarce - jest ciągle aktualne. Domaga się ode mnie (i mnie podobnych) odpowiedzi. Próby odpowiedzi:

- Byłem już zmęczony. Wszyscy byli. Przysypiali w samochodzie. Weszliśmy na górę Grabarkę po schodach (dla tego nie korzystam z wjazdu dla samochodów), by się wspiąć. Zasiedliśmy w modlitewnym półmroku. Samo siedzenie nie dawało mi spokoju. Ikonostas też nie. Odpoczynek przyszedł z góry, z sufitu. Z malowideł. Później także ze ścian. Czy jestem heretykiem? Żadne formy nie powinny zniewalać ludzkiego ducha. Czyż podobna, by i Duch Boży był zniewolony miłosierdziem? Czasem lubimy używać języka absurdów. Nie, nie. Nie jest to moja droga. Bóg jest wolnym duchem. I człowiek jest wolnym duchem. Wolność jest ciągle nie wyczerpanym źródłem.

Kto, co - daje mi spokój i wszystko? Pytanie nie nowe. Ponad 2.5 tysiąca lat temu tak na nie odpowiadali - "The Lord gives his people strength. The Lord blesses them with peace (Ps.29.11).

Przyszło do mnie na górze z sufitu - estetyką, kolorowym rytmem. Ktoś włożył serdeczną pracę. Ktoś mi usłużył. Nam wszystkim, którzy tu przyjeżdżamy, przychodzimy, wspinamy się. Religia jest strażnikiem ludzkiego ducha. Jest strażnikiem prawdy, która zrodziła się w dialogicznej przestrzeni między śmiertelnikami a nieśmiertelnym. Ktoś wkłada serdeczną pracę. Duch jest nieśmiertelny, choć nawet śmiertelność i nieśmiertelność bywa różnie definiowana. Śmierć stwierdzało się kiedyś lusterkiem, później pracą serca, teraz pracą mózgu. Może kiedyś jeszcze inaczej. To jasne, że ciągle będą dokonywane odkrycia. Tylko człowiek i Bóg pozostaną niezmienni. Inżynierii na ten teren wstęp wzbroniony.

W telewizji znów będą dzisiaj pokazywać tabelki i kolory parkietów giełdowych. Nawet nie zająkną się, że tłumaczą świat od strony łopaty, a nie ogrodnika. Stworzyliśmy narzędzia, a one zaczynają nami rządzić, tzn. politycy i medialni spekulanci (swoją pracę traktują głównie jako źródło dochodów) chcą nas oddać w ich wszechwładzę. Z humanizmem ma to niewiele wspólnego. Nie trzeba wkraczać aż na grunt teologii.

***

Oglądam transmisję obrad angielskiego parlamentu! Dyskusja brytyjskiego premiera z posłami w polskiej telewizji publicznej! Do czego doszło. To dobre. Otwartość społeczeństw stała się znakiem kulturowym. Każdy widz w miasteczku, wsi, lub metropolii może zobaczyć, czego należy oczekiwać od rządzących. Jaki poziom rozumienia rzeczywistości jest niezbędny, by porywać się na rządzenie innymi. Tak, działacz (polityk) rządowy, jak i samorządowy, musi mieć wiedzę o "społeczeństwie". Pytanie tylko, na jakich podręcznikach zdobywaną? Czy jest w niej równowaga wiedzy o osobie, wspólnocie, kulturze. Oby czas ignorantów nigdy nie powrócił.

Dzisiaj czas ułożył taki scenariusz - najpierw dyskusja w parlamencie angielskim, po niej pogrzeb Andrzeja Leppera. Na tym się jednak ani dzień, ani świat nie kończy. Świat się dalej kręci, życie się toczy, my jesteśmy. Z tym samym głodem sensu, miłości, przyjaźni. Nie wolno budować nowych murów między narodami i ludźmi. Potrzebujemy dwóch płuc. Europa potrzebuje dwóch płuc (Wschodu i Zachodu). Kościół też. I dwóch skrzydeł, wiary i rozumu. Tak mówił JPII. Kto naucza inaczej, nie rozumie ani misji kościoła, ani "naszego ukochanego papieża", ani dobra Polski, Europy, świata i każdego z nas. Zwłaszcza młodych. Spójrzcie, pod zamkiem w Liwie spotkaliśmy ("przypadkiem"?) skautów z Anglii. Poczęstowali nas grochówką. Bawili się tak samo, jak my w Jadwisinie, Rozalinie, Annopolu...
Przy ognisku w Annopolu, młodzi Polacy śpiewają po włosku, a Włosi po polsku. Nauczyli się w try miga.

Pozostałe zdjęcia też są bardzo patriotyczne i kultowe. Jak i zakończenie ogniska i całej wizyty, czyli wspólnie spędzonego czasu (polsko-włoskich warsztatów antropologicznych). Oprócz zdjęć pozostanie także ich wpis (Francesco) w księdze pamiątkowej w Korczewie. Wpis o tajemnicy ludzkiej pamięci o wielkich postaciach, zdarzeniach i miejscach naszej kultury, której odtąd także oni będą kustoszami.
Wokół ogniska stanęliśmy w kręgu splecionych dłoni. Wyrecytowaliśmy psalm 91 w przekładzie "ojca polskiej poezji" Jana z Czarnolasu. Zaśpiewaliśmy "Cichy zapada zmierzch". Jak każdego dnia na koloniach CARITAS.

Znów

Znów jesteśmy razem. Andrzej wrócił z Bieszczadów, z pieszego obozu pod kierownictwem p.Pawła Stysia.
Znów byliśmy w Treblince, Korczewie, Drohiczynie i na Świętej Górze Grabarce.
Znów były niespodzianki. Nowe książki w Korczewie, nabożeństwo sióstr w cerkwi, grupa skautów z Anglii pod zamkiem w Liwie.

Jutro mam odpowiedzieć na pytanie, co mi pomogło w cerkwi.

Zdjęcia uwidaczniają wczorajsze oglądanie spadających gwiazd w błoto. I rozmowę z Olą, która dojechała z Warszawy. Jest znajomą Francesca z Erasmusa w Kopenhadze. Niedługo wyjeżdża do pracy dziennikarskiej w Kabulu.

Teraz trwa w najlepsze wieczór z gitarą i piosenkami z wielu śpiewników i języków.

'Dziś' i jego sprawy

Chciałbym pisać o różnych sprawach, w których tkwię od dawna. Ale nie mogę. Musiałbym zadać sobie gwałt. Bo jest dziś i jego sprawy. Zawsze najbardziej jesteśmy na samym końcu aktualności. To jest nasz koniec szpilki istnienia. Stożka czasu? Próbuję czytać tajemnicę bytu najbardziej dzisiejszego - to jest zawsze odkrywcze i dla mnie. Mogę powiedzieć, że biegnę do klawiatury, żeby dowiedzieć się, co w trawie wszechistnienia piszczy. Medytacja jest inną ścieżką dostępu. A gdzie w tym wszystkim jest miejsce na Boga? On mnie do tego punktu (życia i istnienia) doprowadził. Jest w całej kulturze, która mnie uformowała. Jak wielki to kawał kultury? W Europie ogromny. Nasza kultura aż dyszy notacjami Bożej Wieczności, Miłosierdzia, Życia i Zmartwychwstania. Tylko niektórzy ich nie znają. Wielu nie dopuszcza tej wiedzy do siebie. Ja nią oddycham.

Włosi przyjechali. Do Jaśka. Ricardo, Matteo i Francesco. Są ogniwem łańcucha jego spotkań i poznań. Wczoraj stali się również naszego. Posiedzieliśmy przy stole, pogadali, posłuchali, pośpiewali. Teraz stają się ogniwem Rozalina i wszystkich uczestników "Wozu Drzymały II".
Wszystko się dzieje przez przypadek, albo z wyroku Opatrzności. Matteo i Francesco studiują antropologię. Ricardo - nauki polityczne, ale mówi, że powinien już dostać tytuł honorowy z antropologii, ze względu na ciągłe przebywanie w ich gronie. Cieszę się, że mój Roman Ingarden ma w tym spotkaniu coś do powiedzenia. Wuj Aleksander Jackowski też zaistniał w rozmowie.

"Wojna, (…) którą w jej najgroźniejszej postaci trzeba było przetrwać (…) wymagała od nas nie tylko hartu i odwagi (…), ale i niezachwianej postawy moralnej. Ta zaś wymagała od nas zdobycia się na ostateczny wysiłek wyjaśnienia sobie poglądu na świat, zakończenia z tym wymigiwaniem się od decyzji teoretycznych, które było tak charakterystyczne dla XX wieku. Z tych wewnętrznych, w najgłębszym sensie praktycznych potrzeb osobistego życia duchowego wypłynęła wola rozstrzygnięcia, która pozwoliła mi napisać tę książkę. Praca nad nią zresztą umożliwiła mi duchowe przetrwanie czasów może najcięższych."(R.Ingarden, Spór o istnienie świata, t.1)

"Dziś" nie musi niczego wymyślać. Po prostu jest. Są Włosi. Ruszył "Wóz Drzymały". Tak wyszło samo. Jazda wozem konnym wzbogaci ich kulturowe spotkanie z Polską. A nas wzbogaci egzystencjalnie. Jedni to zauważą, inni nie. Wot, szto!

Relacje z życia (na kartkach)

Muszę pisać. To mój ulubiony kontakt z Logosem. Nie musi być powieść, wystarczy akt strzelisty. Każdy, to podejmie tę misję, dostaje porcjami dawkę do zapisywania (sprawo-zdawania). Tyle, ile trzeba? Tyle, ile jest w stanie przerobić? A może jego współcześni? Nawet Jezus nie mówił wszystkiego - "bo byście nie zrozumieli." Ktoś ustala za nas. Moją powinnością się odtąd staje - "odpowiednie dać rzeczy słowo."

Olek z Marysią ogląda kreskówkę. Lubię to. Zdali do szóstej klasy, ale jeszcze im się w głowach nie poprzekręcało. Koleżankom, na głupie tematy, Marysia potrafi powiedzieć - "o czym wy mówicie, to nie dla nas, jesteśmy jeszcze dziećmi..." - sprawo-zdała nam ich wychowawczyni. Jeszcze o wszystko w domu pytają. A w Murzasichlu, po mszalnym kazaniu powiedzieli mamie - "przecież tata mówi [uczy] inaczej". Bogu niech będą dzięki. Rodzice są pierwszymi nauczycielami dzieci. Także w dziedzinie wiary. Człowiek jest drogą kościoła, nie - kościół drogą człowieka. Jak niewielu wierzących chce przemyśleć tę prawdę.

Relacja 1:
Wiatr z wysoka życiem i śmiercią mnie dotyka. Szumi w gałęziach drzew, przygina trawy i zioła, podrywa piasek. Zawiewają dalekie wspomnienia z innych odpustów. Dlaczego życiem? Dlaczego śmiercią? Bo zamykam oczy i nurkuję głęboooooko. Po kres.
Odpust Przemienienia Pańskiego w Sulejowie to także pielgrzymka w głąb kościoła. Były chwile zamkniętych oczu i wewnętrznej ciszy. Otwiera się wtedy świat bezkresny zza zamkniętymi oczami. Wtedy nieważne, gdzie jestem i ile to trwa.
Stoimy na zewnątrz świątyni (ale nie kościoła!). Nikt nie będzie nam mówił, gdzie mamy stać. Kto, jakim cyrklem ma wykreślić promień świętości? Tam podszedł do nas Antoni, człowiek-proboszcz z serdecznym uśmiechem. W tym jest zbawienie. Człowiek jest drogą świętości, nie mury i przedsionki. Tam są może dobre chęci kaznodziejów, ale dużo więcej przed-soborowych przesądów. Starszych, niż bardzo stary testament. A wy idźcie i głoście dobrą nowinę o zbawieniu, nie potępie(a)niu. Wy! idźcie. Nie relikwie i feretrony.

Jakie to proste, gdy się wróci do źródła i odcedzi to, co bardzo, bardzo ludzkie.

Relacja 2:
Wy się dzielicie z nami Bogiem przez swoją kapłańską posługę. Ja też chcę się z wami podzielić Bogiem, który jest we mnie. Żyjący człowiek jest chwałą Bożą. Człowiek jest drogą Kościoła. Religia jest dla (wzrastania) człowieka.

W naszym odpustowym zgromadzeniu (zwołaniu - ecclesiae) zabrzmiała greka - Kyrie elejson, Christe elejson - w litanii o Przemienieniu.

Robię na odpuście różnorodne obserwacje - psychologiczne, historyczne, teologiczne, socjologiczne... - człowiek nie przestaje być homo sapiens w żadnych okolicznościach. I tak ma być.

Dobrze, że księża się zjeżdżają przy takich okazjach. Dobrze, że chociaż tak ich coś łączy na chwilę. Ludzie się schodzą, choć coraz mniej licznie. Nie dziwię się, to przebrzmiała forma. I zakurzone sztandary i feretrony. Mnie to już dawno nie bawi. Tym bardziej, nie pogłębia duchowo.
Wydobywajmy ze skarbca rzeczy stare i nowe. Szkoda, że tych nowych nie widać.

Relacja 3 (stara, zapomniana, może z poprzedniej pielgrzymki do Sulejówka, znaleziona przypadkiem w portfelu):
Dlaczego (także moje) pisanie jest ważne? Bo wobec kogoś (świata) nazywa i wypowiada swoje myśli - siebie, byt nie znany. Taki obowiązek ciąży (?) na stworzeniu. "Przyprowadzał wszystko... a oni (na)dawali imię". Mogę nazywać, muszę nazywać i ja.
Muszę pisaniem sięgać jak najgłębiej. Religia jest najgłębszą duchowo rzeczywistością. Kulturowo. Psychologicznie. Filozoficznie.

W tym dialogu (nie zapominajmy ani na chwilę, że dialogiczny jest Bóg w Trzech Osobach) daję się cały. Taki, jaki jestem. I co i jak myślę.

Jakim dziwem jest, że jestem. Że przez 58 lat obrotów sfer niebieskich patrzę, poznaję,uczestniczę w bycie Bytu Wiecznego. Wiecie, wiemy, że to nie sama materia. Przecież niezależnie od wiary i niewiary wszyscy (wykształceni) posługują się wyrażeniem "kultura niematerialna" itp. Mogło mnie nie być?

Dzisiaj na pewno żyję już tylko dzięki miłości. Żyję też jeszcze na końcu własnych myśli. Istnieję też chyba tylko na końcu woli Boga.
Wykluczany w różny sposób z życia publicznego (wybory innych ludzi), społecznego (taką mają siłę, w ten sposób wybrani, sprawujący władzę)... Co i po co jeszcze chcieć?
Warte podkreślenia - Żyję dzięki miłości (innych).

Relacja 4 (leżała na stole, nie miałem czasu wcześniej jej przepisać):
Małżeństwo katolickie i rodzina stają się coraz bardziej osamotnionym znakiem Boga niewidzialnego w świecie. Jej konstytuwnymi atrybutami są JEDNOŚĆ i WIERNOŚĆ PRZYRZECZENIOM (PRZYMIERZU). Obie wartości są zapodmiotowane w osobach, nie w instytucji. Obie są najpierwszymi poznanymi przymiotami Boga.

Kościół, niestety, coraz mniej jest takim znakiem. Podzielony (nie tylko na wyznania), zinstytucjonalizowany, oparty na funkcjonariuszach.
Rozejrzyjmy się wokół siebie. Tzw. wspólnoty kościelne (parafie) opierają się nie na relacjach osobowych, ale formalnych, żeby nie rzec urzędniczych (atrapy wspólnot). "Są" w nich sprawowane sakramenty, w których "się" uczestniczy. Taki kościół nie miałby szans przetrwania nawet stu lat po śmierci Jezusa. Taki - powstał w czasie sojuszu tronu z ołtarzem. W społeczeństwie obywatelskim nie porywa, bardzo trąci anachronizmem, jak feretron.
MY CHCEMY - W RAMACH WSPÓLNOTY KOŚCIOŁA - RELACJI BUDOWANYCH W OPARCIU O OSOBISTĄ (I OSOBOWĄ) WIARĘ (RELACJĘ Z JEZUSEM Z NAZARETU).

Może nie dożyję, ale jestem pewny, że nadejdzie takie wydarzenie, jak "Światowy Kongres Katolików (Świeckich?)". Oby to był wspólny kongres katolików (świeckich i duchownych). Albo duchowni staną się częścią tego świata (życia wspólnot), albo niech stworzą jedno wielkie zgromadzenie duchownych klauzurowych. Będziemy chodzić do nich na rekolekcje. Po mądrość, a jeszcze bardziej po świętość. Instytucji mamy dość.

Relacja 5:
Tyle dobra i mądrości dokoła, że nie przerobię, nawet do własnej śmierci :)

Święto, ornat i stuła Przemienienia

W dwóch zaprzyjaźnionych parafiach był dziś odpust. W Trawach i Sulejówku. Siostra z szwagrem, córkami i Jaśkiem śmignęli do Traw. My - do Sulejówka. Nucąc po drodze - "a może byśmy tak najmilsi wpadli na dzień do...". Cudo.

Na mszy zrodził się w nas rozdźwięk decyzyjny. Czy stół dzisiaj tak jak zawsze jest zastawiony? Rozglądaliśmy się za wspólnymi znajomymi. Nie było. Może coś nie tak? Może jakaś zmiana zwyczajów?
Na wszelki wypadek postanowiliśmy zostawić księży samych. Niech sobie od nas odpoczną. A my - od upału i duchoty, niesprzyjającej biesiadowaniu. Eh! Żegnaj Sulejówku.

Ale i tak odebrałem swoją dawkę łaski. Zanurkowałem w kościół. Odbyłem pielgrzymkę. Były chwile zamkniętych oczu i ciszy wewnętrznej. Na stojąco! Zgodnie z moją filozofią i teologią, miałem więc wszystko.

Jakie to ważne, gdy ksiądz sam podejdzie do człowieka. Antoni taki jest! Wszystko mu będzie odpuszczone.
Wyjątkowa łaska czasem może przyjść na liturgii. W serdecznym spotkaniu z człowiekiem - zawsze! Obyż to było wskazanie synodalne, albo rozkaz papieża. Świat byłby zbawiony. Mocą Zmartwychwstałego Jezusa, za pośrednictwem kościoła.

Dużo mógłbym jescze pisać, ale niewielu jest, którzy zrozumieją. I jest już późno.

PS.
Beato, spełniło się oczekiwanie wyrażone przy ognisku w rocznicę wybuchu powstania. Choć innej osobie :)

Tyyyyyyle dobrego :)))

Znalazłem na Facebooku, na profilu UNESCO Initiative Centre, masę zaproszeń na ciekawe międzynarodowe szkolenia, warsztaty itd. Tylko wybierać, przebierać. Byle byc młodym człowiekiem z otwartym umysłem. Rusz się młoda Strachówko. Daj zmianę w sztafecie pokoleń. Nikt nie może narzekać na brak szans. Poniższa informacja dotyczy szkolenia na Łotwie, prowadzonym przez Seana, Anglika mieszkającego w Polsce, który zna Rzeczpospolitą Norwidowską, bo uczył mnie dykcji "My Country"(Moja Ojczyzna, C.Norwida), którą odważyłem się powiedzieć na festynie w Dobkowie (pod wielkim zielonym plakatem z wieszczem i wierzbami- logo RzN i szkoły).

Success: when all the other parts are there, the path to success is much clearer!
Join us on this course and you could get the SPARKS you need to ignite your work.
SPARKS stands for Support-People+Animate+Realise+Knowledge=Success
Support: to help build confidence so participants can share together and feel safe to try new things.
People: understanding yourself and others, and communicating with them about ideas, hopes, needs etc.

Dobro płynie wielką falą. Zalewa wprost nas. Dzień na Fb zaczynam od dziesiątek stron i tekstów z bogactwa 2 tysięcy lat kościoła i chrześcijaństwa.
Message z USA, od Lucy otwierają mnie na sprawy kościoła w świecie. Potrzebujemy siebie. My Lincoln z Nebraski, oni naszej RzN. Czytamy dzisiejszy kościół i swoje w nim miejsce przez konkret naszych rodzin, parafii, szkół, kolonii letnich Caritas... Lucy otwiera mi oczy na dokumenty watykańskie i artykuł biskupa Filadelfii. Chciałbym dzielić się nimi z wami - bo jestem kochany.

PS.
Szkoła odkrywania skarbów w swojej wsi rozpoczyna zajęcia we wtorek.

Co w nas jest i skąd

Jednak spróbuje coś napisać. Żona Grażyna wyjechała z domu. To ważny czynnik sprzyjający. Czemu? Bo jej obecność, to także namacalność problemów życiowych - brak lodówki, zepsuty kran, śmieci pod nogami, albo tym podobne. Mniejszego i grubszego kalibru. Ona jest ich wykrzyknikiem. Nie da się zepchnąć gdzieś. Za firanę świadomego oglądu okolnego świata, w zakamarki sumienia itp.

Gdy wyjedzie troszczyć się o nasz byt, zostaję sam w wieczności spraw. Rozmawiam z nimi, jakby nigdy nic. Jestem za pan brat. Sumienie wtedy nie gryzie, bo mam świadomość, że też załatwiam ważne sprawy człowieka. O których inni milczą. A może nie wiedzą? Biedni zaganiani, nie dają przystanku myślom. Chyba chodzę po alejach niewidocznych ogrodów, łąkach anielskich. Zielonych pastwiskach? Chyba tak, bo zapachy i pyłki same do mnie zlatują.
Chodzę po obrzeżach, ale jednak ludzkich spraw. Ważnych ludzkich spraw. Dobrze opisane - mogą być użyteczne. Byle dobrze. A do tego trzeba warunków ciszy i jakiejś samotności.

Pył wieczności z jakiegoś wybuchu osiadł na wszystkim i nadal osiada. Jest i będzie o czym pisać zawsze. Tak wczoraj, jak i dzisiaj, i jutro też. Ledwie kliknąłem w komputerze "publikuj post", a już się rozglądałem na werandzie bytu za kartkę i długopisem. Bo jakby komentarz do własnego bloga przyszedł mi do głowy - "taką mam naturę". Bo znów śladem nagłej prawdy szczęście i zachwyt przeze mnie przeleciały. Zadowolenie - to za mało powiedziane. Tak samo spaść też może na mnie modlitwa. Taką mam naturę. Bywali za to na mnie źli przyjaciele z grupy modlitewnej przed laty. Bo gdy oni jeszcze chcieli cmokać i się kiwać, ja juz zaczynałem dziękować i wielbić. Mogę w każdej chwili. Zawsze jest za co. Zawsze są powody i okazja. "W każdych okolicznościach". I tyle. Wychodziłem na spacer, by doszli do siebie. I do Stwórcy wszystkiego (!). Także naszego ułomnego, niesprawnego neuro-psycho-fizyko-bio-duchowego organizmu.

Teraz też, w trakcie telewizyjnej transmisji meczu, jest jeszcze coś we mnie, oprócz sportowych emocji. Wiem to, czuję. Na innej ścieżce dostępu zaczynam dochodzić.
Jest coś, co daje (s)pokój, satysfakcję, zadowolenie. Muszę się zagłębić w siebie. Dobrze jest wiedzieć, co jest w nas, z czego utkane jest życie. Szkoda przegapić perłę jedną, jedyną. Szukam:
- chyba to wiąże się z korespondencją z Lucy. Ona jedyna podjęła ze mną dialog serdeczny, dogłębny. W jej słowach znalazłem dziś intuicyjne (uprzedzające myśl) potwierdzenie moich tez o kościele współczesnym (i w Polsce i w USA)
- chyba wiąże się ten stan (to coś) z przepisywanymi wierszykami sprzed 30 lat (jedność życia osobowego). Nie myślałem, że kiedyś po nie sięgnę. I w ogóle, jakim cudem one przetrwały na pożółkłych, rozsypanych kartkach?

Ad. tego, co powyżej:
- widzę związek z całą moją filozofią (życiową) momentu, chwili. MOMENTOLOGIA - TAK. AMEN. W niej (nich) jest wszystko. A nie w ilości, długości trwania, rooooozciągłości.

JEST COŚ - możemy w różny sposób doświadczać. W medytacji, adoracji, po komunii świętej... W różny sposób - zależnie od tego, ile wiary i rozumu w to zaangażujemy, dwóch skrzydeł, na których duch ludzki wznosi się do kontemplacji prawdy. Con - temple(atio) (współ-światynia). "Czyż nie wiecie, że jesteście światynią?!". Matematycznie można to wyrazić - jest punkt styczny dwóch nieskończoności, człowieka i Boga.

Do punktów poszukiwań muszę dopisać:
- i to, że przyszło na meczu
- i to, że teraz zapisana kartka leży na stole i jeśli jutro się obudzę, będę już połączony z większą całością.

Ile cudów! Żyjemy w wielu wymiarach. Tylko kontemplacja jest w stanie je połączyć. Żadna monada. Tylko współ-świątynia.