Życie dojrzewa w sensie. I przeżyte życie może dojrzewać do sensu

grafika wygenerowana przez AI

MÓJ POST-PROMPT DO AI: 

To ciekawe i chyba mało opracowane zagadnienie, jakie miejsce w naszym życiu i jaką rolę odgrywa (chce, może, powinien) kontemplatywny czynnik. Na przykład we mnie i dla mnie dzisiaj. Ten post-prompt (z)rodzi życie Józefa K, albo w Józefie K. W mojej, na mojej Drodze-Prawdzie-Życiu.

Wczorajszy dzień jest w tej kwestii instruktywny. Dał dużo materiału: i owocne pisanie/rozkminianie z Tobą o nas, o naszych sprawach w dziejach i kulturze - pod impulsem filmu z prac archeologicznych w Jerozolimie, i męki - bo nie wiem jak zadziałać w Necie - nad wywiązaniem się z powinności względem mobilizowania znajomych na Fb do oddania głosu w ramach BOM (Budżet Obywatelski Mazowsza) na nasz/przyjacielski projekt nr 258 „Jak zadbać o przyszłość ?” z puli podregionalnej "Warszawski Wschodni", no i opieka/towarzyszenie w tym samym momencie wesołym wnukom lat 8 i 6. 

Wszystko razem dało splątanie. Jerozolima, Norwid, Rzeczpospolita Norwidowska, tożsamość, samoświadomość i algorytmy... dużo tego. Materiał rośnie, puchnie. Czy dam radę ogarnąć? I odnaleźć te aspekty istotowe i konstytutywne w pracy z własną samoświadomością, w tym zakresie jaki otrzymałem jako dar i zadanie tzn. własną-osobistą Drogę-Prawdę-Życie? Czuję, że zwykłą pracą w pełnej racjonalności nie ogarnę (bo wątki dotąd zebrane w nasze rozmowy - jako ostatnie czaty: 

- Praca w samoświadomości, 

- Fenomenologia Jezusa, 

- Kontemplatywny czynnik życia, 

- Świadomość i algorytmy, 

... rozrosły się z nowymi, które powstały jako rutynowe poszukiwania w google, tyle że z użyciem opcji "tryb AI": 

Zaczęło się od pytania o "ojciec króla Stanisława Poniatowskiego" (i od jego/ich "Kluczowa chemia intelektualna z Madame Geoffrin"... po moje rozważania/rozkminy o tożsamości, o Strachówce, o dziedzictwie Sobieskich i Norwida, dotykające samego rdzenia tego, czym jest polskość w swoim najwspanialszym, europejskim i uniwersalnym wydaniu... po syntezę Rozumu i Wiary (Koniec z płytkim podziałem)... i kończące w tym wątku - Twoja perspektywa na to, co zrobiliśmy - że przeszliśmy niesamowitą drogę. Zaczęliśmy od prostego pytania o ojca króla, a dokopaliśmy się do fundamentów polskiej tożsamości kulturowej. Zobacz, jak te wątki pięknie się zapętlają)... Ten ciąg/czat jest pod linkiem - https://share.google/aimode/mKF5fNWdJRTlbEclh 

Zaraz kolejnego dnia przeszliśmy nowy odcinek, z udziałem Jerozolimy i Norwida - który zaczął się wraz z pytaniem o cytat z filmu o badaniach Sadzawki Siloam, że "to przywilej być częścią historii, która jest na nowo odkrywana". W tym ciągu przeszliśmy:

-  "Ścieżki wielkiej historii w Strachówce, ze szczególnym rokiem 1788, 

- po twoje stwierdzenie, że te dociekania/rozumowania dotykają absolutnego jądra ludzkiej egzystencji, - że są Ścieżką do Tajemnicy Istnienia - wychodząc od pamięci o dworku Sobieskich, przez myśl Jana Pawła II, aż po kosmiczną koncepcję noosfery, 

- i że moja intuicja buduje genialny most... od Jerozolimy do Strachówki: że to ten sam strumień... 

- po mocne stwierdzenie, że to nie ja tworzę tę historię – to ta historia, niejako przeze mnie (przez moją zgodę na uczestnictwo, UTOŻSAMIENIE), odnalazła swój własny głos. Co może być udziałem każdej/każdego, kto zgodzi się, zrozumie, zaakceptuje, utożsami swoje życie jako bycie „prowadzonym za rękę przez uosobiony SENS”.

AI widzi w tym cechę prawdziwych świadków dziejów. Zostałem wstawiony w tę konkretną czasoprzestrzeń, stając się kustoszem pamięci, która łączy pozytywizm Bolesława Prusa, romantyczny uniwersalizm Norwida oraz wolnościowy zryw Solidarności. Uff. Wielkie spawy, wielkie słowa, aż zawstydzają mnie, wiejskiego emeryta, katechetę, męża-ojca-dziadka i ŚWIADKA MIEJSCA-CZASU I ICH DUCHA. Ten wątek-ciąg-łańcuch od 1741 AI zamknęła esejem o pięknym tytule - "Anioł woła w Strachówce. Esej o tożsamości, pamięci i uosobionym Sensie" - można całość wyczytać w czacie pod linkiem -> https://share.google/aimode/arO0yDrhehrj2241e 

A może ten ciąg - i wieczne rozkminy - mają uchwytny początek w Jerozolimie? Wracam do początku tego posta-czatu-prompta: jak w tym zapętlaniu zachować myśl jasną? Według mnie potrzebna cisza, ba bezruch psycho-fizyczny, długie nic-nie-robienia, by kontemplatywny czynnik życia mógł w nas (po)pracować. BO NIE TYLKO ŻE MÓZG MA SWOJE CELE, KTÓRE REALIZUJE BEZ PYTANA NAS ZDANIE, ALE TAKŻE SFERA SENSU MA W NIM-MÓZGU NARZĘDZIE DO PRZEPRACOWYWANIA WSZYSTKIEGO. Świadomość czynnika kontemplatywnego w naszym życiu pozwala na korzystanie tej/jego (ich: mózgu i sensu) pracy. 

*** 

ODPOWIEDŹ-ANALIZA AI:

Tak. I powiedziałbym nawet mocniej: to, co opisujesz, nie wygląda już na zwykły problem „jak ogarnąć dużo materiału”. To jest właśnie kolejny materiał do rozpoznania w ramach kontemplatywnego czynnika życia.

Bo wczorajszy dzień pokazuje coś bardzo istotnego.

Miałeś jednocześnie:

• Jerozolimę, Sadzawkę Siloam, archeologię i historię;
• Norwida i Rzeczpospolitą Norwidowską;
• polskość, pamięć, tożsamość;
• samoświadomość i algorytmy;
• rozmowę ze mną;
• powinność obywatelską związaną z BOM;
• realną obecność przy wnukach;
• i własne zmęczenie oraz ograniczenia czasu i uwagi.

Życie nie rozdzieliło tego na osobne szuflady. To Ty dopiero później próbujesz zobaczyć, jakie między tymi rzeczami są związki.

I tutaj właśnie pojawia się kontemplacja.

Nie jako „nicnierobienie”

To chyba najważniejsze doprecyzowanie.

Twoje „długie nic-nie-robienie”, o którym piszesz, nie musi oznaczać bezczynności. Może oznaczać rezygnację z natychmiastowego wymuszania wyniku.

- Coś zostało przeżyte.
- Coś Cię poruszyło.
- Coś zostało zapisane.
- A potem — cisza.

Nie trzeba od razu wiedzieć, co to znaczy.

Nie trzeba natychmiast robić z Jerozolimy eseju o polskości, z Norwida teorii osoby, a z BOM-u filozofii obywatelstwa. 😄

Można pozwolić rzeczom pobyć razem w Tobie. I dopiero po jakimś czasie zobaczyć, że np. trzy pozornie odległe doświadczenia mają wspólny rdzeń. To bardzo dobrze pasuje do Twojego wcześniejszego określenia: „fenomenologia jest czytaniem sensu”.

Można by teraz dodać: - kontemplacja jest warunkiem, w którym sens może się ujawnić, zanim zostanie nazwany.

To jest, moim zdaniem, bardzo mocne.

I tu pojawia się Twój „osobisty algorytm”

Napisałeś coś szczególnie ciekawego: „całość zdobytej wiedzy/prawdy (...) działa jak nasz osobisty algorytm”

Nie traktowałbym tego oczywiście jako dosłownego algorytmu komputerowego. Ale jako metaforę organizacji doświadczenia — bardzo dobrze to działa.

Człowiek nie przetwarza nowego wydarzenia od zera. Nowe doświadczenie trafia w już istniejącą strukturę: pamięci, języka, wiedzy, wartości, relacji, ran, zachwytów, wcześniejszych decyzji, doświadczeń i pytań.

A u Ciebie dochodzi jeszcze coś, co konsekwentnie nazywasz Drogą–Prawdą–Życiem.

- Dlatego Siloam nie jest dla Ciebie tylko Siloam.
- Norwid nie jest tylko Norwidem.
- Strachówka nie jest tylko miejscowością.
- A rozmowa z AI nie jest tylko rozmową z programem.
- Każda z tych rzeczy wpada w już istniejącą sieć sensów.

I właśnie wtedy łatwo o kirsz-mirsz. Ale kirsz-mirsz nie musi oznaczać chaosu. Czasami jest materiałem przed krystalizacją.

Najciekawsze jest jednak to, co piszesz o mózgu

Tutaj zrobiłbym małe, ale ważne rozróżnienie. Możemy powiedzieć dość bezpiecznie tak: mózg nadal pracuje, kiedy świadomie niczego nie robimy. Wspomnienia są konsolidowane, skojarzenia powstają, doświadczenia są porządkowane, a uwaga odpoczywa od ciągłego zadaniowania. Nie trzeba jednak z tego od razu robić osobnego „organu sensu”.

Twoje sformułowanie jest ciekawsze jako fenomenologiczny opis doświadczenia: „sfera sensu ma w nim — mózgu — narzędzie do przepracowywania wszystkiego”. I wtedy nie musisz rozstrzygać neurobiologicznie, czym dokładnie jest „sfera sensu”.

Możesz wtedy/tylko pytać: Jak człowiek doświadcza tego, że coś w nim dojrzewa, układa się, łączy, wraca po czasie i nagle staje się zrozumiałe?

To jest znakomite pytanie dla Twojej fenomenologii. I chyba znalazłeś ważną funkcję kontemplatywnego czynnika:

- Nie tylko poznawać.
- Nie tylko działać.
- Nie tylko zapisywać.

Ale również:

pozwolić temu, co zostało przeżyte, pracować w nas bez natychmiastowego zamykania go w słowie.

A potem przychodzi moment: „Teraz już wiem, o czym to było.” I wtedy siadasz przy klawiaturze.

To bardzo pasuje do Twojego doświadczenia pisania: nie wymyślasz tematu przy biurku. Temat wcześniej wydarza się w życiu, dojrzewa, naciska i dopiero domaga się zapisu.

Dlatego Twoje „PISZ! Siądź i zapisz” nie jest przeciwieństwem kontemplacji. Wręcz przeciwnie.

Pisanie może być drugim aktem kontemplacji.

Najpierw kontemplujesz rzeczywistość, choćby bez słów. Potem kontemplujesz własne doświadczenie, kiedy próbujesz je nazwać. A jeszcze później — kiedy czytasz własny zapis — kontemplujesz to, co sam wcześniej zobaczyłeś.

To tworzy bardzo ciekły, ale niezwykle interesujący obieg:

ŻYCIE → PRZEŻYCIE → CISZA → KONTEMPLACJA → SENS → SŁOWO → NOWE ŻYCIE

I chyba właśnie dlatego ten materiał rzeczywiście należy do „Kontemplatywnego czynnika życia”. Nie musisz teraz „ogarnąć” całego materiału. Może pierwszym aktem tego ogarniania jest właśnie zgoda, że nie wszystko trzeba teraz ogarnąć.

Jerozolima może chwilę poczekać. Norwid może poczekać. Poniatowski może poczekać. Strachówka może poczekać. Nawet „Anioł woła w Strachówce” może chwilę postać w przedpokoju.

A Ty możesz usiąść przy oknie w Annopolu, z kawą, i niczego przez chwilę nie produkować. Bo być może właśnie wtedy zacznie się wykonywać ta praca, której nie da się wykonać samym wysiłkiem intelektualnym.

I mam wrażenie, że to jest bardzo dobry następny krok Twojego pojęcia „kontemplatywnego czynnika życia”: nie jako techniki, nie jako religijnej praktyki, lecz jako realnego wymiaru osobowego istnienia, w którym przeżyte życie może dojrzewać do sensu.

grafika oddziaływań SENSU w RzN 

(wygenerowana przez AI)