Po 20 latach od upamiętnienia w szkole, będzie upamiętnienie w całej gminie

wtedy upamiętniła tylko szkoła 

(choć nie miała imienia, sztandaru, hymnu)

Droga do wolnej Polski, choć kręta i pełna osobistych wyrzeczeń, zawsze prowadziła przez rodzinną ziemię. Kiedy w 1980 roku decydowałem się na powrót z Francji do Ojczyzny, w powietrzu czuć już było nadchodzący przełom. Życie na Zachodzie oferowały przygodę, spokój i stabilizację, ale serce i sumienie rwały się do kraju, w którym rodził się właśnie wielki, dziejowy ruch buntu przeciwko komunistycznej władzy. Powrót w tamtym gorącym czasie nie był zwykłym powrotem do domu – był świadomym wyborem walki i wzięcia odpowiedzialności za polskie losy. Okazało się, że za los polskiej wsi.

Polska, którą zastałem jesienią 1980 roku, wrzała. Robotnicy mieli już swoją „Solidarność”, jednak komunistyczny aparat z całą bezwzględnością odmawiał prawa do zrzeszania się polskim rolnikom indywidualnym. Ziemia, tradycja i niezależność gospodarcza polskich gospodarzy były solą w oku systemu. Szybko stało się jasne, że wolność wywalczona w miastach i stoczniach będzie niepełna, jeśli nie upomni się o nią polska wieś.

Kulminacja tych dążeń w naszym regionie nastąpiła w kolejnym roku. To nie przypadek, że na dzień narodzin lokalnych struktur wybrałem datę o potężnym ładunku patriotycznym. 3 Maja 1981 roku, w rocznicę uchwalenia Konstytucji, w Strachówce doszło do wydarzenia przełomowego. W podniosłej, pełnej nadziei atmosferze, po mszy świętej i patriotycznym kazaniu proboszcza Iwanickiego, można powiedzieć ramię w ramię z sąsiadami i współtowarzyszami walki, powołaliśmy do życia struktury Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników Indywidualnych „Solidarność”.

To tu, w Strachówce, pod hasłami obrony własności ziemi, wiary i godności rolnika "historycznego polskiego chłopa", przypomnieliśmy władzy, że polska wieś nie da się złamać ani zastraszyć. Rejestracja związku niespełna dwa tygodnie później, 12 maja 1981 roku w Warszawie, była przypieczętowaniem tamtego majowego wysiłku. Choć nadchodzący grudzień i stan wojenny przyniosły brutalne represje, ziarno zasiane w Strachówce przetrwało, stając się fundamentem wolnej Rzeczypospolitej. Od 1990 roku także wreszcie samorządnej (samorządowej) - ku wspólnocie, która jest jakby niedościgłym wzorem/ideałem. Osiągalnym chyba tylko dla tych, którzy wierzą i żyją Dobrą Nowiną. 

/tekst zredagowany przez AI, na podstawie moich zapisków pt. Ziarno Solidarności, jk/

śp. ks. prałat Mieczysław Iwanicki

proboszcz Strachówki 1974-1981

sztandar szkoły im. RzN w Strachówce

HYMN SZKOŁY

Sł. Emilia Badurek

1. Z naszej ziemi się wywodził,

tutaj stawiał pierwsze kroki.

I Strachówki ścieżki zdeptał,

zanim ruszył w świat szeroki.

ref.

Jak być człowiekiem,

prawdy szukać w sobie,

Jak kochać Boga,

swoją pieśnią nam podpowiedz.

2. Ujrzał w nas Rzeczpospolitą,

doskonałą i prostą,

I nadzieję w nas obudził,

by ją nazwać Norwidowską 

(link z nagraniem na stronie szkoły)