Nowa strona

Dzisiaj wypisałem się na nowej stronie, link u góry "O wspólnocie (samorządowej)".

6 maja 2011 - Polska (w nas) zraniona

Grażyna nie może złapać tchu (oddechu). Ja nie zarabiam. Możemy ogłosić upadłość rodzinną. Grażyna siedziała nad papierami, komputerem i telefonem przez wiele tygodni przed Vademecum. Teraz siedzi i gryzie się po nocach, żeby rozliczać i sprawozdawać dobro wspólne(?). Gminne, powiatowe...?
Napisałem i opublikowałem wczoraj "Apel do władz samorządowych gminy Strachówka" nie bez ścisłego związku z innym apelem, twórców Konstytucji 3 Maja, wielkiego dobra narodowego - "Niech każdy miłość własną - miłości kraju poświęci".
Dziedzictwo PRL-u odciska swe potworne piętno na życiu Polski jeszcze w XXI wieku. Jackowscy i Kapaonowie nie mieliby takich problemów z przeżyciem w II Rzeczpospolitej, jak my dzisiaj. Spójrzcie na pokaz slajdów po prawej swej stronie.

Komunizm, który w złowieszczym spadku zostawił spojrzenie na pracę, niszczył osobę ludzką, kościół i wielopokoleniową rodzinę. Lepiej się było nie przyznawać do przodków i pochodzenia. Ci, co nie mieli właściwych, sobie dorabiali chłopów i robotników wśród ojców i dziadów. Nie, nie - nie Jana Trzeciego, nie Norwidów. Na szczęście moja mama pochodziła z chłopów spod Tarnowa, od stron świętej Karoliny Kózki. Wiatrowie i Srokowie zaznali też losu Wielkiej Emigracji Za Chlebem, co znów niedobrą było rekomendacją. Strasznie sprzeczny, zafałszowany, antynarodowy (wobec pełnej historii) był PRL.

Czymże jest praca? Nie tym, co chcieli z niej zrobić Trzej Mędrcy minionej epoki: Marks, Lenin, Engels. Jeszcze bardziej zmuszał do niej Stalin, Wielki Językoznawca, bóg-człowiek.
Czymże jest praca? Więcej wiedział przed wiekiem ich (i naszym) Cyprian Norwid. Każdy wie lepiej, kto pełniej widzi człowieka, niż jako cielesną maszynę roboczą. Nie można odrywać pracy od człowieka. Kim jest człowiek, idzie najpierw!
Jeśli człowieka zobaczymy w głębi jego istnienia osobowego, to raczej szerzej będziemy bilansowali pracę, niż tylko ekonomicznie. Według mnie, trzeba zsumować wysiłek fizyczny, jeszcze bardzie umysłowy ("w pocie czoła"), emocjonalny, duchowy... Suma stworzy pracę i jej owoc! Nie jej jeden oderwany element.
Człowiek oddycha, je, śpi, kocha, przekazuje życie, wychowuje, pracuje, żeby wypełnić wszystkie bardziej podstawowe funkcje i spełnić obowiązek wobec większych, niż on sam, wartości.

Najpierw w ogóle jest Istnienie, potem życie, piękno, dobro, prawda zapisane także w w człowieku, potem jest praca nad ich zachowaniem i pomnażaniem - "by się zmartwychwstało".

Sam tak pomyślałem, doświadczając na naszej własnej rodzinnej skórze brak prawa, sprawiedliwości, obywatelskiej platformy dla naszego naszego życia, a nawet brak prawdziwej wspólnoty samorządowej. Własne życie dyktuje mi gorzką mądrość. Potem zaglądam do autorytetów. Dziś znów do Jana Pawła "ukochanego" (będę pisał w cudzysłowie, dopóki deklaracje nie będą popierane cytatami i decyzjami, działaniem cytujących.)
Znów zaglądam i odkrywam dziwną zbieżność, która zaczęła się bardzo dawno. Dlaczego już student w 1978, 1980 i 81 myślał podobnie jak Wielki Papież? Dlaczego i na 'stare' lata jest tak samo? Nie mnie odpowiadać. Ja dalej idę drogą rozumu i wiary, drążąc swoją naturę i samoświadomość. Nie na mocy nadania prawa przez jakąś władzę, państwową lub samorządową. Na mocy wspólnej nam wszystkim natury - homo sapiens i homo socialis. Nie wolno jednak zapomnieć, że nawet natura była zabijana przez komunistów. Oni przecież chcieli stworzyć nowego człowieka, nowy humanizm, nowy cały świat - na nienawiści (klasowej). Prowadzili na siłę wszystko do własnej wiecznej (nie)szczęśliwości.Byli tym "co prawa rwie". To był i jest (bo nie nazywany, nie rozliczony) ich największy grzech.

Jego i moje pokolenie czerpało z podobnych źródeł. Część podglebia jest wspólna:
- patriotyzm 1000-letniej Ojczyzny, na której świętowanie nie pozwolono przyjechać papieżowi Pawłowi VI, ale świętowanie było wielkie, także w naszej rodzinie (we wspólnocie wielu rodzin Rodziny Rodzin)
- literatura i wieszcz Cyprian
- studiowanie filozoficzne (podstaw) współczesności: trochę tomizmu, więcej fenomenologii, personalizmu, filozofii osoby dialogicznej z odkrytą twarzą
- przemyślenie Kościoła (wolności religijnej, szukanie ekumenicznej jedności, liturgii itd) w świetle globalnej pracy Sobory Watykańskiego II
- opór totalnie umysłowo-osobowy przeciw niewoli marksizmu-leninizmu-stalinizmu PRL
- doświadczenie szerszego kościoła (podróże po Europie i Taize)
- nawet pewien nauczyciel, ksiądz profesor Kazimierz Kłósak, z jego wizją filozofii przyrody jako implikacji i refleksji nad danymi nauk szczegółowych i np. teorią pochodzenia duszy ludzkiej (nadal gdzieś mam na półce)
- hiszpańscy mistycy, dla Karola Wojtyły - Jan od Krzyża, dla wiecznego studenta - Teresa od tej samej Rzeczywistości (chciał nawet jechać poznawać ją w jej ojczyźnie, ale esbecy - stróże na usługach władców PRL - nie pozwolili)

"Z PRACY swojej ma człowiek pożywać chleb codzienny i poprzez pracę ma się przyczyniać do ciągłego rozwoju nauki i techniki, a zwłaszcza do nieustannego podnoszenia poziomu kulturalnego i moralnego społeczeństwa, w którym żyje jako członek braterskiej wspólnoty; praca zaś oznacza każdą działalność, jaką człowiek spełnia, bez względu na jej charakter i okoliczności, to znaczy każdą działalność człowieka, którą za pracę uznać można i uznać należy pośród całego bogactwa czynności, do jakich jest zdolny i dysponowany poprzez samą swoją naturę, poprzez samo człowieczeństwo... Tak więc praca nosi na sobie szczególne znamię człowieka i człowieczeństwa, znamię osoby działającej we wspólnocie osób — a znamię to stanowi jej wewnętrzną kwalifikację, konstytuuje niejako samą jej naturę."

Roman Ingarden opisał w swoim "Sporze o istnienie świata" strukturę świadomości. Pokazał jak każdy czyn nas (współ)tworzy. Karol Wojtyła napisał "Osobę i czyn". Później jeszcze dołożył w tej samej, dopełniających-się-elementów-logice "Miłość i odpowiedzialność" (nie 'kopulacja i nieodpowiedzialność'), którą dziś się zachwyca Kevin ze Szkocji na Facebooku i podsyła link na Amazon.

Jan Paweł II nie wziął się z księżyca. "Laborem exercens" napisał w 90 rocznicę "Rerum novarum" przełomowej encykliki "wielkiego Papieża „kwestii społecznej”, Leona XIII. Jan Paweł II (jak zawsze Kościół Jezusa z Nazaretu i Apostołów) poświęcając namysł pracy ludzkiej, pragnie jeszcze bardziej poświęcić go człowiekowi "w szerokim kontekście tej rzeczywistości, jaką jest praca." Wiara i rozum wiążą człowieka w całość, nigdy go nie rozrywając tak straszliwie jak materialiści, marksiści i inni. W encyklice "Redemptor hominis", (z którą wyjechałem w świat w 1979) wydanej na początku posługiwania JPII na rzymskiej stolicy św. Piotra, człowiek „jest pierwszą i podstawową drogą Kościoła”. Trzeba wracać na tę drogę i podążać nią wciąż na nowo wedle różnych aspektów, w których odsłania nam ona całe bogactwo i równocześnie cały trud ludzkiego bytowania na ziemi. Tak pisze Jan Paweł II.

Czy wiecie już, co - w modlitwie powszechnej w dniu Wielkiej Kumulacji Patriotyzmu w naszej gminie 3 Maja - pochodzi od K.Wojtyły, a co od wiecznego studenta Józefa K? Tekst jest na "wieczną rzeczy pamiątkę" opublikowany w AGATOLOGII (nauka o dobru), podstronie "Osobnego świata".
Jest tam też pieśń gminna, w której Grażyna przetrwa - na jeszcze większą rzeczy pamiątkę - bo "Bóg ją sam zna".

Grażyny oddech i mój wczorajszy apel - co maja wspólnego? Że praca nadal jest niedoceniana i źle rozumiana. Nadal, jak w poprzednim ustroju, żyje się z procentów od innych rzeczywistości niż praca, tak jak ją rozumiemy i jak ja rozumiał Jan Paweł II.
Byłem i jestem pod wrażeniem papieskiego powiedzenia, że "nędza rani ludzką godność". Nędza jest najwyższym stopniem ubóstwa. W różnym stopniu można być zranionym.
Uważam, że ciężko pracuję - jak umiem - w pocie swego czoła. Także na tym blogu. Kiedy kończę post, mam poczucie spełnionego obowiązku. Pracę katechety, którą wykonywałem przez 29 lat, uważam za zaszczyt i powołanie.
Ciężko pracujemy. Potwierdzeniem pracy rodziców są dzieci. Jasiek zdobywając kolejne stopnie europejskiego wykształcenia, Łazarz zdobywając medal swojej szkoły "za wychowanie" - staramy się stworzyć szansę pozostałym dzieciom zdobyć właściwą formację swojej osoby. Pozostaje się nam pocieszać (patriotycznie) i wierzyć, że w II RP żyłoby się nam lepiej, niż w PRL i III (przelotnie nawet już IV) RP.

Starczy już o nas. Wczoraj na Róży Thun profilu Fb i filmie na TVP Info było o tym samym wielkim wyzwaniu współczesnego świata - o uchodźcach. Wpisałem w komentarzu na Różanym profilu - "szkoda, że na konferencję w Palermo nie zaprosili katechetów".
Nic, tylko płakać. Dlaczego setki milionów ludzi żyją w strasznej nędzy, są prześladowani, więzieni, zabijani? Starzy, młodzi i dzieci! To nie jest niczyja wina, że się tam urodzili. I nie jest żadna naszą zasługą, że się urodziliśmy w Polsce, w Europie.
"NIE PRZEPALONY JESZCZE GLOB SUMIENIEM".
Wydaliśmy wiele tysięcy euro, żeby się bawić na Vademecum. Wyrzuty sumienia będą z nas zdjęte tylko i wyłącznie wtedy, gdy piękno, które stworzyliśmy (przepraszam główną organizatorkę i pozostałych współorganizatorów, że piszę w pierwszej osobie liczby mnogiej) zachęci nas (!usprawiedliwienie 1 os.l.mn.) do jakiejś pracy dla większego dobra wspólnego. Dla - tak lub inaczej rozumianego - ZMARTWYCHWSTANIA.

Apel do władz samorządowych gminy Strachówka

Niech się stanie wiadomym wszystkim wolnym mieszkańcom-obywatelom gminy, jakoż powiatu i Mazowsza, że podnosim głos w sprawie uhonorowania żyjących jeszcze tych naszych mieszkańców i obywateli, którzy stanęli przeciw nieludzkiemu ustrojowi w roku 1981 i 3 Maja owegoż roku założyli Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Solidarność Rolników Indywidualnych na terenie, który z woli Boga, ojców naszych a takoż z własnego wyboru zamieszkujemy.
Azaliż wolność nasza wzięła się z niczego?!
Czyż sprawiedliwy naród nie musi okazać szacunku i podziwu ojcom i dziadom, którzy ramię w ramię stanęli, aby zakrzyknąć WOLNOŚĆ, GODNOŚĆ, BRATERSTWO - w czasach pogardy dla człowieka i wiary narodu naszego? Czyż tylko - o zgrozo - umiemy okazać szacunek kościom poległych? I wykrzykiwać "Vivat Maj" tylko tym, co już dawno w grobach?

Jeszcze nie tak dawno, w Jadowie, Wołominie i hen w tylu gminach umieli zwołać nadzwyczajne zgromadzenia , by uczcić rocznice wolności i samorządności, a naród na posiedzeniach Sejmu I Senatu Rzeczpospolitej Polskiej hołd oddawał twórcom i uczestnikom Solidarności. Wielkie uroczystości się wtedy odbyły w wielu miejscach. Nie u nas. Krew się burzy na taką niesprawiedliwość swojaków, wolnych obywateli, o których wolność stanęliśmy społem pamiętnego dnia i roku i ją ubezpieczaliśmy, dopokąd mogliśmy! Błogosławił nam ksiądz proboszcz Mieczysław Iwanicki. Bez Ducha Świętego nic byśmy nie zdziałali.

Wstyd - zawołajmy - (hańba?) wśród nas dziś się dzieje.

Wy macie możliwości, spoczęła na was odpowiedzialność za całość spraw wspólnoty lokalnej. Po to was także wybrano, by przywrócić pamięć i odkłamać historię gminy. TO WASZ OBOWIĄZEK. My uważaliśmy za nasz święty obowiązek stanąć o wolność przed 30 laty. Czuliśmy świętość obowiązku. Byliśmy z pokolenia tych, co jeszcze tak czuli.

Nasze papiery i dokumenty siły bezpieczeństwa PRL-u zabrały. Nie mamy list. Przeciw nam wtedy stanęło wojsko, milicja, czołgi, pałki. A WY DZIŚ WYMAZAĆ CHCECIE Z PAMIĘCI?! Wstyd, hańba wśród nas dziś się dzieje.

Tym ludziom, których nawet nieliczne zdjęcia się zachowały, waszym krewnym i sąsiadom należy się chwila sprawiedliwości od współczesnych. Należy się słowo prawdy. Myśmy wtedy po domach śpiewali "Nie rzucim ziemi skąd nasz ród" i "Błogosławiona dobroć człowieka". Modliliśmy się za Polskę i za Papieża, zwłaszcza po zamachu (pamiętne zebranie 13 maja 1981r. w Rozalinie, w zagrodzie sołtysa!!!). Nas zamach nie złamał. Tym bardziej przyrzekliśmy sobie, że gdyby Bóg Go zabrał, to i tak się nie poddamy i będziemy walczyć do końca o przywrócenie Ojczyźnie wolności.

Potrafiliśmy wtedy - nie bacząc na własne bezpieczeństwo - pisać do ówczesnych władz i wydrzeć Milicji Obywatelskiej pomieszczenia na Ośrodek Zdrowia dla mieszkańców, to i potrafimy dzisiaj pisać do swoich, by upomnieć się o sprawiedliwość, godność, pamięć i honor. "NIE MA WOLNOŚCI BEZ SOLIDARNOŚCI - NIE MA SPRAWIEDLIWEJ POLSKI I GMINY BEZ RÓWNYCH PRAW, TAKŻE DO RZETELNEJ PAMIĘCI I MIEJSCA W HISTORII."

Katecheza po Vademecum'11

Dzień poświąteczny - też stał się świętem dla mnie. Zdjęcia obrobiłem z grubsza i poniosłem szczęśliwy do klas. Pokaz stał się okazją do nieprzewidzianej katechezy po Vademecum. Układ zwykły: modlitwa na początek, pokaz, modlitwa na koniec. Pomiędzy - odkrycia.

1. Modlitwa - najpierw próbuj odnaleźć duszę. Nic nie mów. Potrzeba do tego ciszy i odrobinę skupienia. Niech świat zewnętrzny zamilknie, zaciągnij kurtynę.
Każda katecheza mnie czegoś uczy. W każdej modlitwie duch mi coś objawia. Duch Święty, bo przecież nie mój własny.

2. Co to jest patriotyzm i co to znaczy, że jestem Polakiem? Wczoraj było święto (Wielka Kumulacja) - święto narodowe powiązane ze świętem gminy Józefa Sobieskiego, posła na Sejm Wielki i świętem szkoły Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Cyprian Norwid zadawał często pytanie - "co to jest Ojczyzna?". Przywoływał wtedy i odwoływał się do przodków - "dziadowie też moi nie znali innej". Jednym z jego pra-pra-dziadów był sam Jan III Sobieski. Strachówka ma swoje ścieżki do pogłębionego patriotyzmu. Kto nie rozumie i nie uczestniczy w święcie szkoły, wspólnoty gminnej i całego narodu czując dumę, że jest mieszkańcem tej właśnie, a nie innej, gminy, ten ma jakieś ciasne i tylko swoje rozumienie patriotyzmu, abstrahujące od bohaterów i wieszczów narodowych. I inne ma wzorce wychowawcze. Robi szkodę własnym dzieciom, wyobcowując je ze wspólnoty szkolnej i gminnej.

Katechezy dzisiejsze coraz lepiej mi objawiały sens patriotyzmu w Rzeczpospolitej Norwidowskiej i układały, punkt po punkcie, tego posta. Resztę wziąłem ze scenariusza Teatru Wielkiego Gimnazjalnego, ksero tekstu piosenki Koła Gospodyń Wiejskich z Równego i programu koncertu w Sulejowie, który nawet śnił mi się w nocy. Miałem przyjemność odsłuchać z niego dwóch utworów z klasą 3, choć oni raczej nie słuchali, oglądali obrazki na ekranie i komentowali na zdjęciach kolegów i koleżanki.

Coś dam na Fb, dziś lub jutro, coś na podstronie "Agatologia" tego bloga, wszystkie zdjęcia i filmiki są już na Picasa Web Albums.

Polsko, Polsko...

"Ty wyzwoliłeś nas Pa-a-nie..."
Pewnie niektórzy mogli dziś mieć obawy, że coś nieoczekiwanie powiem w nieprzewidzianym (niewygodnym) momencie. Że znów się z czymś wyrwę.

W Strachówce Solidarność, Rzeczpospolita Norwidowska i Vademecum wyrastają z tego samego korzenia. A w Polsce? Te wydarzenia, które świętujemy jako daty narodowe.

Jako naród jesteśmy wielcy, jako społeczeństwo? Żadni. W Strachówce świętujemy już - co prawda, to prawda - Groby Powstańców z 1864 roku i Konstytucję 3 Maja, ale wszystkie najważniejsze rocznice z najnowszej historii Polski w życiu naszej gminy przeszły właściwie obok. Szkoła wspomniała i Stowarzyszenie Rzeczpospolitej Norwidowskiej.
Powstała już za to w Strachówce, ze sztandarem nowym, Ochotnicza Straż Pożarna. Ma 93 lata. Wprowadziłem ją na salony Ojczyzny, przed Grób Nieznanego Żołnierza i do katedry Świętego Floriana (oni o tym też zapomnieli).
Solidarność ma tylko lat 30, więc niektórzy jeszcze żyjemy. Jakie to od 16 lat niewygodne dla wybieralnych przedstawicieli samorządu i instytucji gminnych! Tylko kłopot macie z nami. I ze swoją pamięcią!

Czy ja mogę zapomnieć? Czy mogę nie wspominać? Przecież wtedy zapisałem. Więc - BYŁO - JEST - I BĘDZIE.

"3 Maja 1981 - Jest dzień. Wstałem o godz. 4.00". Obudziłem się, a może w ogóle nie spałem? We mnie czuwała i obudziła się Polska. W starym, historycznym domu. W Annopolu, w Strachówce.

Nie chce mi się więcej pisać. Bezwstydnie zacytuję to, co napisałem 30 lat temu i to, co powiedział "nasz ukochany" Papież w Sejmie Rzeczpospolitej Polskiej w 1999 roku. Zestawię teksty. Może w ten sposób powiedzą coś dodatkowo. Historia - z dystansu - bywa obiektywna:

1. 3 maja 1981 - Polsko, Polsko...

"Obudziłem się o 3 rano. Akurat 3 Maja!
Po głowie zaczęły szorować myśli. Ot, tak, z niczego. Stare, powracające tematy. I stale aktualne.
Dniało w szparach okiennic. Sen nie wrócił, dałem się zaprosić do porannego wstawania. 3 Maja 1981, o czwartej rano ma wiele niespodzianek. Na dworze biało i mróz! Też coś. Ptaki jednak, jakby nigdy nic, budzą dzień. W dodatku niedzielę. Chyba też są zaspane, bo mnie ignorują, a może dla nich, to także wielka radość, wczesne wstawanie i śpiew - niezbędny akompaniament dla wschodu słońca o tej porze roku.
Dosłownie uwijają się w powietrzu i prawie na mnie siadają. Jednego się zlękłem, delikatnie jednak i tylko ze zdumienia. Że tak jest piękny.
Każdy mój gest - był wydobywany z nicości. A może tylko przypomnieniem czegoś, co już przeżyte, a wiecznie trwa. Z dzieciństwa i z tego, co wyczekiwane. W każdym geście wewnętrznego skupienia są jakoś obecni ci, co są częścią mego życia. Rodzice, siostry, powietrze i wiatr innych dni.
Parująca ziemia i podnosząca się mgła, przynoszą lekki oddech szczęścia. Nie mojego, w ogóle szczęśliwości. Podniosłem przewrócone gałązki kwitnącego kasztana i postawiłem w słoiku na stopniach figury Matki Bożej.

Tamte myśli, spisywane od stycznia, przyczaiły się. Wiedziałem, że muszę je wydobyć i zapisać.
O Polsce, o przebudzeniu się narodu. Bo teraz jest właśnie taka chwila. To nie jest nic mniejszego, choć może dla świata takie myślenie wydaje się archaiczne. Nie mogą nas zrozumieć.
Majaczy przed nami zarys państwa narodowego. W nim już jest i sens historii, i wspólnoty, i kultury. Niech się dziwią inni, później zaczną zazdrościć. To nie są nasze wymysły. Jeśli wymysły - to wymysły ojców i dziadów. Naszej historii, naszej kultury. Czy mam się bać powiedzieć: taka jest dusza narodu? Ona nie pozwala nam zginąć. Śpiewamy o tym w hymnie. Dusza każe na nowo podjąć próbę. By stać się podmiotem świadomym siebie i historii. Takie sprawy nie rodzą się z wymysłów. Ani z planów polityków. Zrodzić je mogą tylko czyny.
Jakie są czyny nasze? Czyny twoje Polsko? Rok 966, ... 1410 ... 3 Maj 1791, 1830, 1863, 1918, 1920, 1980. Teraz ci, co się dziwią, zrozumieją. Taka dusza nie powstanie z historycznego komfortu, ani z rewolucji.

Zrozumieć to, co się dzisiaj dzieje! Trzeba spojrzeć wstecz, ale i rzucić na nas okiem z góry. Widać koryta rzek, ich kierunek i dopływy. Boczny strumień nie zawraca rzeki z głównego nurtu... My znamy geografię i historię... Serca i umysły wokoło są polskie. Nie trzeba o nie walczyć. Ludzie chcą tylko zgodnie z nimi działać i żyć. I żeby to nikt z nimi nie walczył! A wtedy, może nie zawstydzimy swojej historii i powiedzie się nam wielkie, zamierzone dzieło.

Naprawa Rzeczypospolitej! Ile razy to hasło wracało. W takim wymiarze trzeba widzieć zapoczątkowane ostatnio działania. Co by kto nie mówił - tu jest Polska, i takie jest głębokie myślenie Polaka...
My, w Polsce, zaczęliśmy naprawę. Jeśli się uda, będziemy mieli społeczeństwo nad-towarzyszy, czyli zwyczajnych ludzi. Ludzi w pełnym wymiarze, o własnych sercach i umysłach. Sercach pełnych miłości. Brzmi to jak sen, ale tak być może, bo taka jest nasza dusza. Realna - potwierdzona czynami - dusza Polski."

2. Z przemówienie Jana Pawła II w polskim Sejmie (11 czerwca 1999)

"Miejsce, w którym się znajdujemy, skłania do głębokiej refleksji nad odpowiedzialnym korzystaniem w życiu publicznym z daru odzyskanej wolności oraz nad potrzebą współpracy na rzecz dobra wspólnego.
Niech nam w tej refleksji pomoże przywołanie na pamięć jakże licznych w ciągu ostatnich dwu stuleci heroicznych świadectw polskiego dążenia ku własnemu suwerennemu państwu, które dla wielu pokoleń naszych rodaków istniało jedynie w marzeniach, w przekazach rodzinnych, w modlitwie. Mam tu na myśli przede wszystkim czasy rozbiorów i związaną z nimi walkę o odzyskanie utraconej niepodległości Polski wykreślonej z mapy Europy. Brak tej podstawowej struktury politycznej kształtującej rzeczywistość społeczną był zwłaszcza podczas ostatniej wojny światowej tak dotkliwy, iż w warunkach śmiertelnego zagrożenia samego biologicznego istnienia narodu, doprowadził do powstania Polskiego Państwa Podziemnego, które nie miało analogii w całej okupowanej Europie. Zanim tu przyszedłem, poświęciłem pomnik upamiętniający to Państwo Podziemne oraz Armię Krajową. Było to dla mnie okazją do głębokiego wzruszenia.
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że to dzisiejsze spotkanie w Parlamencie byłoby niemożliwe bez zdecydowanego sprzeciwu polskich robotników na wybrzeżu w pamiętnym sierpniu 1980 r. Nie byłoby możliwe bez "Solidarności", która wybrała drogę pokojowej walki o prawa człowieka i narodu. Wybrała także zasadę, jakże powszechnie wtedy akceptowaną, że "nie ma wolności bez solidarności": solidarności z drugim człowiekiem, solidarności przekraczającej różnego rodzaju bariery klasowe, światopoglądowe, kulturowe, a nawet geograficzne, czego świadectwem była pamięć o losie naszych wschodnich sąsiadów.
Konsekwencją wyboru takich właśnie pokojowych metod walki o społeczeństwo wolnych obywateli i o demokratyczne państwo, były - mimo cierpień, ofiar, upokorzeń stanu wojennego i lat następnych - wydarzenia r. 1989, które zapoczątkowały wielkie zmiany polityczne i społeczne w Polsce i Europie. Jeszcze niedawno wspominaliśmy o tym z kanclerzem Helmutem Kohlem podczas odwiedzin przy Bramie Brandenburskiej w Berlinie.
O tych wydarzeniach nie wolno nam zapominać. Przyniosły one nie tylko upragnioną wolność, ale w sposób decydujący przyczyniły się do upadku murów, które przez niemal półwiecze oddzielały od wolnego świata społeczeństwa i narody naszej części kontynentu. Te historyczne przemiany zapisały się w dziejach współczesnych jako przykład i nauka, iż w dążeniu ku wielkim celom życia zbiorowego "człowiek krocząc swym historycznym szlakiem, może wybrać drogę najwyższych aspiracji ludzkiego ducha". Może i powinien przede wszystkim wybrać postawę miłości, braterstwa i solidarności, postawę szacunku dla godności człowieka, a więc te wartości, które wtedy zadecydowały o zwycięstwie bez jakże groźnej konfrontacji atomowej.
Pamięć o moralnych przesłaniach "Solidarności", a także o naszych, jakże często tragicznych doświadczeniach historycznych, winna dziś oddziaływać w większym stopniu na jakość polskiego życia zbiorowego, na styl uprawiania polityki czy jakiejkolwiek działalności publicznej, zwłaszcza takiej, która jest sprawowana na mocy społecznego wyboru i zaufania.
Służba narodowi musi być zawsze ukierunkowana na dobro wspólne, które zabezpiecza dobro każdego obywatela. Sobór Watykański II wypowiada się na ten temat bardzo jasno: "Wspólnota polityczna istnieje (...) dla dobra wspólnego, w którym znajduje ona pełne uzasadnienie i sens i z którego bierze swoje pierwotne i sobie właściwe prawo. Dobro zaś wspólne obejmuje sumę tych warunków życia społecznego, dzięki którym jednostki, rodziny i zrzeszenia mogą pełniej i łatwiej osiągnąć swoją własną doskonałość. (...) Porządek zatem społeczny i jego rozwój winien być nastawiony nieustannie na dobro osób, ponieważ od ich porządku winien być uzależniony porządek rzeczy, a nie na odwrót. (...) Porządek ów stale trzeba rozwijać, opierać na prawdzie, budować w sprawiedliwości, ożywiać miłością; w wolności zaś powinno się odnajdywać coraz pełniej ludzką równowagę"...
W polskiej tradycji nie brakuje wzorców życia poświęconego całkowicie dobru wspólnemu naszego narodu. Te przykłady odwagi i pokory, wierności ideałom i poświęcenia wyzwalały najpiękniejsze uczucia i postawy u wielu Polaków, którzy bezinteresownie i z poświęceniem ratowali Ojczyznę, gdy była ona poddawana najcięższym próbom...
Takiej postawy, przenikniętej duchem służby wspólnemu dobru, Kościół oczekuje przede wszystkim od katolików świeckich - "Nie mogą oni rezygnować z udziału "w polityce", czyli w różnego rodzaju działalności gospodarczej, społecznej i prawodawczej, która w sposób organiczny służy wzrastaniu wspólnego dobra"

***

Dla mnie też, to czytanie i pisanie jest "okazją do głębokiego wzruszenia." I do zacytowania ukochanego, tak przeze mnie, jak i przez papieża, poety -
" Wam ja z góry
Samego siebie ruin mówię tylko,
Że z głębi serca błogosławić chciałbym,
Chciałbym... to tyle mogę... resztę nie ja,
Bo ja tam kończę się, gdzie możność moja."

PS 1.
Wróciłem z Sulejowa szczęśliwy. W Strachówce była piękna liturgia. Zamiast kazania był Teatr Wielki Gimnazjalny (dzięki ks. proboszczu, że im pozwoliłeś). W Sulejowie przyszła do nas sztuka wokalna. Dzięki Ci Sztuko. Szukałem Cię, a oto Ty przyszłaś do mnie/nas. Liturgia i sztuka są dla mnie najważniejsze. Pewnier wrócę jeszcze pod szkołę.
W kościele zdarzyło się coś niespodziewanego. Ksiądz proboszcz spytał od ambony - "gdzie jesteście solidarnościowcy?" Podniosłem obie ręce i odrzekłem - "Oto jestem." Ja postawiłbym inne pytanie - "Czemu przez 16 lat pozwalaliście, żeby rządziły tutaj inne wartości?"
Publiczne zapytanie księdza proboszcza traktuję jako znak do rozpoczęcia serio rozmowy o wartościach, które wybieramy w życiu społecznym, m.in. wrzucając kartki wyborcze do urn.
Tak, skoro wszystkim podoba się patriotyczna liturgia jedna i druga (11 Listopada) i ta z księdzem Mieczysławem Iwanickim przed 30 laty, to dlaczego przyzwoliliście nas niszczyć i tego ducha wiary i patriotyzmu, który nami włada, i któremu służymy od lat i pokoleń?
Formalnie w szkole działa Solidarność pracowników oświaty. Należymy do NSZZ Solidarność, Komisja Międzyzakładowa nr 2626, Region Mazowsze.
PYTANIE BRZMI: CO ZROBILIŚCIE ŻEBY PODZIĘKOWAĆ OJCOM, DZIADKOM, BABCIOM,WUJOM, MATKOM... KTÓRZY W 1981 ROKU MIELI ODWAGĘ WŁĄCZYĆ SIĘ W RUCH WOLNOŚCIOWY W POLSCE NA NASZYM TERENIE. Tak, wy, przedstawiciele różnych struktur i instytucji życia społecznego? Wyparliście się nas? Nie przyznajecie się, bo stanowimy małą siłę wyborczą? Bojkotujecie tylko Kapaonów, czy całą najnowszą historię Polski? Bóg z wami. Papież nam dziękował. Błogosławiony! "Ukochany"?

Częścią tej prawdy była dzisiaj obecność wójtów w Vademecum. Od początku, w pełni, do końca. Po raz pierwszy w Sulejowie był wójt Jadowa, samorządowy gospodarz miejsca. Czy ktoś potrafi sobie wyobrazić poprzednią sytuację? To miał być - pożal się Boże - wybieralny przedstawiciel wspólnoty lokalnej? Tak rozumiał, rozumieli (nasz były wójt był podobny), szukanie i budowanie tożsamości lokalnej z pomocą jednego z największych chrześcijańskich myślicieli Europy! Sprawy gospodarcze i inwestycje są tylko częścią obowiązków wójta. Aż wstyd 3 Maja i w okolicy tej daty tłumaczyć takie sprawy.

Darek Kokoszka - obecny wójt jadowskiej wspólnoty gminnej - powiedział, że jest zaszczycony, że jako gospodarz miejsca mógł objąć patronatem honorowym imprezę, która rozsławia powiat i obie gminy od sześciu lat. Ja też bym tak powiedział na jego miejscu. Wręczył Grażynie publicznie kwiaty w dowód uznania ogromnej pracy jaka wkłada w Vademecum. Vademecum - to "chodź za mną, chodź z nami".
Darek i Piotrek, nasz obecny wójt, zadeklarowali (publicznie), że odtąd będą wspólnie troszczyć się o kontynuację tego dumnego dzieła. Może więc wróci do nas czas sprawiedliwego (niewybiórczego) patriotyzmu i solidarności.

PS 2.
Nie wrócę jednak pod szkołę, choć rośnie przed nią Dąb Katyński. To jest jednak dla mnie zbyt wielkie święto, od dawna na niego czekałem i wyobrażałem sobie jego różne scenariusze. Wypadło w święto narodowe, myślałem "dobrze, połączą się trzy - bliskie sobie i splątane niejako - wątki". Chyba nielicznym wyjątkom się splątały. Liturgia i sztuka łączą wszystkich uczestników wydarzenia. Spotkania towarzyskie z ludźmi, którzy ni w ząb nie rozumieją co czuję (widać nigdy nie przeczytali "Ziarna Solidarności") by mi nie posłużyły. Żyjemy w różnych światach i w różnych gminach. O pogodzie mam gadać? Kiedy dusza wyje!

Pater noster

Znów wpisałem coś na Fb, a potem się żarłem. Ciało ma swoją zgagę, dusza swoją, obie spać nie dają. Ale pocieszenie szybko nadchodzi, klawiatura ponagla. Olek się złościł, że przez Vademecum nie będzie mógł obejrzeć drugi raz drugiej części Karola co został Papieżem. Ale mógł, bo telewizje się dobrze spisały, na TVN była część pierwsza, na TVP1 część druga. Sporo nietaktów będzie mediom wybaczone. Cała rodzina w Anno-2011-polskim starym domu na wsi w zaniedbanym Ogrodzie, w którym Król-uje Matka Boża ("Murillowska") - znów ogladała. Ale dlaczego dzieci tak się upominały? I podchwyciły Pater noster, qui es in caelis... - spodobał im się śpiew papieża na sobotnim czuwaniu w kościele. Ojciec jest we mnie zadowolony. Katecheta też. Ile dzisiaj Papieża wokoło. Na obrazkach, zdjęciach, pomnikach, pamiątkach, filmach, wspomnieniach, www... i w szkołach Jego imienia. W ludzkich pragnieniach, tęsknotach, wyobraźni! Duch nie ma ograniczeń.

"Amor vincit omnia" więc "carpe diem". Dobrze, że musiałem wkuwać łacinę jako ministrant przedsoborowy, cytaty pozostały!

Pater noster,
qui es in caelis:
sanctificetur nomen tuum;
adveniat regnum tuum;
fiat voluntas tua,
sicut in caelo et in terra.
Panem nostrum cotidianum da nobis hodie;
et dimitte nobis debita nostra,
sicut et nos dimittimus debitoribus nostris;
et ne nos inducas in tentationem;
sed libera nos a malo.

A propos łaciny, to klęknąłem z podziwu słuchając opowieści parafianki z Niegowici, której brat przepisywał Karolowi Wojtyle, wikaremu, pracę doktorską z teologii o koncepcji wiary świętego Jana od Krzyża (285 stron). PO ŁACINIE! Jednym palcem na maszynie, nie znając języka! Przepisać, to przepisać, ale po łacinie napisać o hiszpańskim klasyku-mistyku!!! Ale za to wiarę swoja miał dobrze przemyślaną (parafrazując starą, co nieco, polszczyznę - bez samoświadomości, ani do proga!).

Karol Wojtyła uczył się języka niemieckiego i hiszpańskiego w gimnazjum. Jego nauczycielką języka francuskiego była zaś Jadwiga Rewaj. W komunistycznej Polsce, tzw. PRL-u nauka języków została celowo zaniedbana. Mieliśmy przecież żyć za "żelazną kurtyną" granic, zasieków dla ludzi i świadomości (zagłuszacze fal radiowych działały także na terenie naszej gminy, w tajnym ośrodku w lasach na granicy Boruczy). Wolność (osoby) zamieniono w dyktaturę proletariatu, socjalistycznego "humanizmu", a wolną osobę w jednostkę podporządkowaną masie, prowadzonej na barykady światowej rewolucji przez wiodącą siłę narodu, czyli PZPR. "Jednostka niczym, jednostka zerem". Świadomość, samoświadomość, tożsamość, 3 Maja, 11 Listopada...? Był to czas pogardy dla człowieka (narodu i Kościoła). Prawo obywatelskie w życiu, nauce, oświacie, w zakładach pracy, w mediach miała "świadomość klasowa - wypadkowa stosunków produkcji, tj. środków produkcji i własności państwowej".
"Komunizm zaczyna się od ateizmu. Naszym wrogiem jest Bóg. Nienawiść do Boga jest początkiem wszelkiej mądrości. Chcę się zemścić na tym, który panuje tam w górze. Z wyzwaniem rzucam światu w twarz rękawicę i obserwuję jak opada ten karłowaty olbrzym. Jednak jego upadek nie uciszy mojej nienawiści. Podobny Bogu będę błąkał się wśród obłoków świata i dając moim słowom siłę działania, będę czuł się równy Stwórcy."
W takim świecie żyliśmy (ci z nas, trochę starsi). Takim światem była oficjalnie Polska przez 45 lat PRL. Czy naprawdę mamy tego świadomość? Ja twierdzę uparcie, że nie mamy w większości tej wiedzy i świadomości. NIESTETY.

Karola Wojtyły strzegła jeszcze stara polska historia, oświata i nauka. Święcenia kapłańskie przyjął na Wawelu, udzielił mu ich kardynał Adam książę Sapieha. Studia zaczął na Uniwersytecie Jagiellońskim. On jest owocem wolnej Polski przedwojennej. Jeszcze zdążył się uratować przed nadejściem czasów pogardy i proletariackiej dyktatury. Gdy nadeszły, był już w zasadzie ukształtowany. Może to jedno z tłumaczeń jego wolnego, niezależnego ducha i intelektu. Tytuł jednej z licznych jego sztuk teatralnych to “Brat naszego Boga”... Najczęsciej używany przez niego pseudonim literacki to Andrzej Jawień (Norwidzie - doczekałeś się jednak kogoś w naszym polskim rodzie, kto chciał się objawić!).
Reszty dopełnił w nim Sobór Watykański II. Był gotowy by przewodzić Kościołowi w świecie. Zbyt przeceniamy wpływ polskiego pochodzenia w jego formacji, za mały Soboru. A on był uniwersalny przez (dogłębne) przemyślenie polskości, wiary, człowieczeństwa i kościoła. Był globalny.

Na profilu Fb Rachael Tvrdy, której świadectwo wiary jest na Fb, na którą trafiłem przez Kevina, którego trzy stronicowe świadectwo z doświadczeń modlitwy uzdrowienia i tyleż stronicową drogę życia trzymam w zasobach katechetycznych, znalazłem komentarz Ryana Allana Kaupa studenta (u nas się mówi seminarzysty) z St. Gregory the Great Seminary. Napisał "Dawać świadectwo nadziei. CZYTAĆ JĄ". Natychmiast wysłałem do niego request. Mam nadzieję, że odpisze, nie tak, jak niestety ciągle wielu spośród nas, którzy hołdują nie-jawności z poprzedniej epoki.

Rachel wczoraj napisała - "This MAY be the year i get to know JPII a bit better :) Jesu ufam tobie!! (Jesus, i Trust in You) Happy Divine Mercy Sunday ya'll-- Jesus pour out your heart, which is an ocean full of graces upon the earth. We need you."

Na Fb Yordanki poznanej na warsztatach w Dobkowie jest ta ikona. "Църква „Св. Никола” в кв. „Устово“, гр. Смолян
Енорийски храм на кв. „Устово“ в Смолян. Църквата е построена в 1836г., но е основно преустроена в 1883г. от майстор Васил Димов от с. Югово. През 1924 г. към западната страна на църквата е издигната камбанария. Иконостасът е подменян три пъти... третият резбован от Петър Кушлев, датира от 1990 г, като в него са вмъкнати напълно съвременни сцени и изображения."

Samodzielność myślenia czyni człowieka globalnie przydatnym. Personalizacja wiary jest początkiem jej rozumności. Pater Noster nie ma tylko polskiego adresu :)

PS.
Na profil Kevina na Fb trafiłem w dniu, w którym B16 podpisał dekret o dacie beatyfikacji JP2. Kevin pierwszy zakrzyknął "Błogosławiony - módl się za nami". Dzisiaj - ciąg dalszy przygody na Fb, jest dalszym ciągiem przygody (działania) z JP2. Czytać nadzieję - zachęca Ryan pod wpływem wczorajszej beatyfikacji. A Rachel z dalekiego USA cytuje po polsku siostrę Faustynę (i JP2).
Miej serce i patrz w serce. Mieć oczy i widzieć. Boże ratuj przed ślepotą duchową.

Bogami jesteśmy

Dlaczego mówię o tym dziś?
Bo przyszło do mnie przez wspomnienie wczorajszego czuwania. Widać, że to promień z tajemnicy światła. Człowiek jest drogą kościoła. Nie przykazania, nie liturgia, nie Watykan, nie kardynałowie i cała hierarchia, nie katechizm, nie wspólnota nawet... Człowiek jest drogą Kościoła. Co to znaczy być drogą kogoś, czegoś? Jeśli chcemy zacytować katechizm, to "kościół jest mistycznym ciałem Chrystusa". Jest tajemniczą obecnością Jezusa. Jest tajemniczą obecnością Boga. CZŁOWIEK JEST DROGA BOGA W TYM ŚWIECIE. WOLNY CZŁOWIEK OBDARZONY ROZUMEM, WOLNĄ WOLĄ I ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Bogami jesteśmy. Nikt z nas tej godności, powagi i ciężaru nie zdejmie.

Jak rozumiem boga w sobie? Czasem coś mi świta, nie zawsze mam okazję od razu zapisać. Wróci. Wrócę. Myślę np. o podwójnej naturze Jezusa. A w nas, po chrzcie? Zrozumieć jedną naturę człowieka - osobę - jest trudno, cóż dopiero dwie! Już we własnej osobie dotykam bóstwa. Jestem i nie jestem nią. Należę i nie należę do siebie. Tak mało jest ludzi, pisał Norwid, którzy stawiają sobie takie pytania. Jaka szkoda. Cóż by to były za rozmowy i cóż za obcowania. Karol Wojtyła zechciał się objawić. Jak niewielu jest pragnących się objawić. A przecież bogami jesteśmy. Od Boga, który cały jest Objawianiem/Objawieniem. Pismo nazywa bogami tych, do których skierowano słowo Boże - a Pisma nie można odrzucić!

Dobrze, że wczoraj świeccy mówili o Karolu, człowieku. Nie dajmy go nikomu i żadnej instytucji, w tym instytucjom kościelnym, go zawłaszczyć. Jako człowiek, który zechciał się objawić, który był wierny Bogu w sobie, należy do wszystkich szukających prawdy.

W tych dniach, wydarzeniach dotykamy ducha. Potwierdza to także ten świat, nie tylko Wysoki Urząd. Urząd też, ale... nie róbmy z kościoła urzędu. Świat widział, zachowuje w sercu swoim, potwierdza dzisiaj pamięcią i obecnością.

Gdy do Pana odejdziemy, niech nie płacze po nas nikt (A.Madej). Czy płacze ktoś po prorokini Annie, starcu Symeonie...? Jesteśmy wrażliwi na czyjąś cielesną, fizyczną obecność. Na duchową uwrażliwiają nas takie jak dziś wydarzenia. A ile ich było w naszym życiu? W naszym pokoleniu? Każde pokolenie ma równe szanse. Bóg się objawia wszystkim i każdemu. Cóż to znaczy? No właśnie, to jest temat!!!

Bóg nie da się oddzielić od objawienia i samego istnienia. Jest Miłością. (Kto twierdzi, że nie ma Miłości? Co miłość boskiego ma w się?). Miłość się daje, rozdaje, udziela. W Nim (Niej?) żyjemy, oddychamy, poruszamy się i jesteśmy. Nie da się chyba także oddzielić człowieka, jego istoty (myśląca i społeczna) i wspólnoty (jak "herbatnik, budyń i ciasto") - choć można przeżyć długie lata i nie zauważyć. Najgorzej, jeśli spotkać, poznać, ale nie uznać, albo wręcz odrzucić. Cóż wtedy odrzucamy? Nie tylko "nienawistnego nam boga", ale siebie razem z nim, tzn. swoją istotę i - wierzę - swój najgłębszy sposób istnienia.

Dziennikarz pyta księdza profesora "Jak się objawiała świętość Jana Pawła II?". Kapłan-profesor odpowiada - "Wystarczy przypomnieć sposób, w jaki papież się modlił. To było niesamowite. Totalnie się wtedy wyłączał, z jego ust wydobywały się tylko jakieś szmery, dziwne odgłosy. Początkowo myślałem, że tak objawia się jego choroba, starość. Potem zrozumiałem jednak, że to są stany mistyczne. My do takiej modlitwy nie dorastamy. On był ponad nami."
TRZEBA RĘCE ZAŁAMAĆ NAD TĄ WYPOWIEDZIĄ. Totalna...? Totalitarna. Nazwę ją wprost skrzywieniem hierarchicznym. Bywam arogancki jak José Mário dos Santos Félix Mourinho.

Jak można tak ludziom mieszać w głowach? Nie słuchajcie go, dzieci własne i katechetyczne. Ani Jezus z Nazaretu, ani Karol z Wadowic nigdy by takiej głupiej arogancji nawet nie pomyśleli. Wy też tak nigdy nie myślcie. Bogami jesteście. Bogami jesteśmy. Wszyscy ludzie, z racji godności swojej, ponieważ jesteśmy osobami, czyli istotami wyposażonymi w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność. Czytajcie Pismo Święte, czytajcie teksty soborowe, czytajcie teksty Jana Pawła II, czytajcie Benedykta XVI. Nie słuchajcie fałszywych proroków.

Przykro mi to stwierdzić, ale ks. profesor niejako mnie upoważnił, że tak wielu księży wyparło się jakby własnej natury, na rzecz myślenia hierarchicznego (także o sobie i o drodze świętości). Świętość nie daje się podporządkować cudzym wyobrażeniom. Świętość wymaga odwagi. Zuchwałości niemal. Żeby stawać przed trybunałem ostateczności w kluczowych sprawach życia i śmierci, nie oglądając się na inne instancje. Jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół? Tak, wierzę. Ale wierzę też w jedną, świętą, powszechną (apostolską również) naturę człowieka - osoby. Myślę, że święta Teresa z Avila by mnie za te słowa bardzo nie strofowała.

Nie dajmy zawłaszczyć nikomu, także księżom profesorom, Jana Pawła II - Karola z Wadowic. NASZ CI JEST - W POWSZECHNYM KOŚCIELE I ŚWIECIE. On stał się wzorem, także wtedy, gdy en passant stworzył tajemnice światła, w uświęconym - niby już na wieki - różańcu. Żywy człowiek był, jest i będzie chwałą Bożą - ponad każdą rzecz, czy tradycję.

W kazaniu B16 o JP2 był ważny akapit o Soborze. Obecny, zacytował testament poprzedniego papieża - „Pragnę raz jeszcze wyrazić wdzięczność Duchowi Świętemu za wielki dar Soboru Watykańskiego II, którego wraz z całym Kościołem czuję się dłużnikiem. Jestem przekonany, że długo jeszcze dane będzie nowym pokoleniom czerpać z tych bogactw, jakimi Sobór dwudziestego wieku nas obdarował. Pragnę powierzyć to wielkie dziedzictwo wszystkim, którzy do jego realizacji są i będą w przyszłości powołani. Sam zaś dziękuję Wiecznemu Pasterzowi za to, że pozwolił mi tej wielkiej sprawie służyć w ciągu wszystkich lat mego pontyfikatu”.
Papież Niemiec przypomniał, że papież Polak Karol Wojtyła "zasiadł na Stolicy Piotrowej przynosząc ze sobą głęboką refleksję nad konfrontacją pomiędzy marksizmem i chrześcijaństwem, skupioną na człowieku. Jego przesłanie brzmiało: człowiek jest drogą Kościoła, a Chrystus jest drogą człowieka. Kierując się tym przesłaniem, będącym wielkim dziedzictwem Soboru Watykańskiego II, Jan Paweł II prowadził nas do przekroczenia „progu nadziei”. Na nowo ukierunkował chrześcijaństwo ku przyszłości, wykraczającej poza historię, lecz również w niej zakorzenionej. Ten ładunek nadziei, który w pewien sposób został zawłaszczony przez marksizm oraz ideologię postępu, słusznie oddał on chrześcijaństwu. W ten sposób przywrócił nadziei jej autentyczne oblicze, aby móc przeżywać dzieje w duchu osobistej i wspólnotowej egzystencji skierowanej na Chrystusa, w którym wyraża się pełnia człowieka i spełnienie jego oczekiwań sprawiedliwości i pokoju."

Ja, Józef Kapaon też czuję się powołany do realizacji tego wielkiego dzieła Ducha Świętego i geniuszu człowieka.

PS.
Kto się choć otrze o duchowy wymiar (Wszechświata?) w ludzkim bytowaniu, inaczej patrzy na wszystko. Materialne trwanie i nietrwanie nie stanowi już takiego problemu.