Jest prawda życia i (prawda) śmierci - Jezus zmartwychwstał

Pogrzeb śp Jana Madeja (84) był proklamacja wiary w Jezusa Chrystusa, zwycięzcy nad śmiercią i grzechem.

Proklamacja w miejscu szczególnym, istnej dolinie śmierci, podczas zeszłorocznej powodzi, w Wilkowie.

Jest prawda. Stosuj tę samą logikę do spraw życia i śmierci. Jak żyjesz, jak wierzysz, jak poznajesz siebie i świat, jak wychowujesz dzieci, jak pracujesz - nie tylko na roli, ale także na niwie wieczności - taką masz śmierć i taki pochówek. Wokół trumny śp. Jana i wokół Jego rodziny zgromadziła się wspólnota kościoła. Wspólnota księży (około 40), rodziny bliższej i dalszej, sąsiedzi, przyjaciele Zmarłego, przyjaciele dzieci i przyjaciele przyjaciół. Jednych zgromadziły więzi krwi i życia w tej samej wspólnocie lokalnej, innych - więzi Ewangelii głoszonej przez syna zmarłego, Andrzeja Madeja. Misjonarz rodzi się w rodzinie i w szerszej wspólnocie wiary. Sam rodzi i tworzy dalsze ogniwa ponadczasowej wspólnoty uczniów Mistrza z Nazaretu.

Zaśpiewaliśmy kilka razy podczas pogrzebu "On Zmartwychwstał - śmierć i grzech pokonał. Alleluja".

Na pożegnalnym obiedzie Andrzej rozdał wszystkim swój tekst:

NA ODEJŚCIE OJCA

"Zbudź się o śpiący,

i powstań z martwych,

a zajaśnieje ci Chrystus"

Nie umieraj

lecz ty odchodziłeś od nas

pragnęliśmy cię zatrzymać pośród nas

jeżeli nie na zawsze

to chociaż na jeden dzień

na chwilę

lecz cóż może człowiek

wyświadczyć człowiekowi

nad którym zbierają się cienie śmierci

uchylić okno

położyć kroplę wody na suchej wardze

ucałować rozpalone czoło

nawet pocałunki nie mają mocy przegnać śmierci

podchodziła

coraz bliżej ciebie

coraz bliżej nas

"a gdy nadeszła ostatnia godzina"

chociaż to była godzina miłosierdzia

struchlałe i bezsilne dzieci

patrzyliśmy

to na siebie

to na drzwi

za którymi umierał nasz świat

Puławy, 28 czerwiec 2011 AD

Dialog ze światem, dialog ze Strachówką (z wiecznością)

Jasiek przyjechał. Z Bolonii, przez Legionowo. Z pośredniego przystanku przywieźli go Krzysiek z Zosią. Posiedzieliśmy na 100-letniej werandzie, zjedliśmy gołąbki, które zamówił sobie z drogi. Pogadaliśmy ździebko. Tak o niczym i wszystkim. Taki luzik, chaosik, a la italiana przed burzową porą.
Mam kaca (osobistego, nie fizjologicznego). Trochę mam wstręt do siebie. Za to, co gadałem, trzy po trzy, za mało słuchałem, jak patrzyłem w oczy, jak reagowałem. Ale ten stan jest też okazją dla pozytywki. Odgrywam starą płytę - „To, że mam się tam gdzie mam, przywraca mi rozmach i siły. Bo gdzie i kim jestem ja sam”. Taki mądry jestem od dawna. Z wychowania w chrześcijańskiej rodzinie. "Zaakceptuj świat i siebie". Nie jesteś najważniejszy. Ani piękny, ani młody, ani uroczy. Ani za dobry, ani zbyt mądry. Ot, taki sobie dziadek-dziadyga. Moja moc jest poza mną. Mówię więc tej mocy – dziękuję. Dziękuję za wszystko, także za taki stan. Dziękuję za niedoskonałość, za niezręczności, za własną niemoc. Ale świat przez nie nie staje się - na szczęście - gorszy. Ktoś wziął moje słabości na siebie. Za mnie odpokutował. Korzystam z tej pracy nieswojej, bo przyznaję i uznaję siebie jakim jestem. Resztę nie ja – „bo ja się tam kończę, gdzie możność moja”. Jest świat niezależny ode mnie. Jest dobro, jest piękno, jest prawda. To jest fundamentem świata – nie ja. Ty. Bóg-Miłość. Jak w mojej mantrze - „Chrystus-pokój-dobro-Bóg-Miłość-Amen”.

Moja mantra zaczyna przynosić owoc dwudziestokrotny. Tak patrzę dziś na świat, nie w porywach, ale w stałości myśli, przekonań, twierdzeń, uczuć. A z drugiej strony (właściwie tej samej), ta mantra przynosi to, co wyraża, w każdej chwili, w której się do niej odwołam, tzn. jej użyję.

***

Siedzę sobie jak Bóg ojciec. W fotelu. Patrzę na świat. Zieleń drzew widzę przez firanki. Jest w różnych odcieniach. Za sprawą światła. Przed oknem jest pokój, nasz dom. Co jest w nim, i jaki, i jak? Mniejsza. To nie ma w tej chwili znaczenia. Jest pokój, jest dom.
Siedzę jak Bóg ojciec. Jest dobro. Jest wiara, nadzieja i miłość. Nie myślę o nich, ani rozmyślam. One są. One są mną, ja nimi... w tej (takiej) chwili.
Najpierw je się otrzymuje. Potem się dopiero w nie wierzy i rozumie. Rozumie, o ile się poznaje. To znaczy, o ile się chce poznać.
Złe ideologie i własna gnuśność może zburzyć ten porządek rzeczy. Mogą zburzyć, ale nie zniszczyć całkowicie - w to nie wierzę. To jest i zawsze się odrodzi, bo to jest naturalne. Nawet ekolodzy muszą się ze mną zgodzić :)
Ojciec wszelkiego fałszu (deprawator logiki) jest największym nieprzyjacielem człowieka.

***

Napisałem o bardzo poważnych sprawach żartobliwym językiem. Dlaczego? Bo tak zjawił się ten obrazek we mnie. Tak przyszedł mi do głowy. Myśli się dostaje. Można powiedzieć "przychodzą", można "rodzą się" w nas. Albo, że są nam "dane". Wybierajcie.
Mógłbym snuć poważne rozważania, może, gdybym pisał do pism naukowych. Na swoim blogu, bardzo osobistym, pozostawiam taką formę, w jakiej myśli przychodzą. "Formy nie nazywaj rzeczą wtórą" - napisał mistrz Cyprian. Nie tylko w sztuce. W sztuce życia także. Miewa się także talent religijny.

Mój dialog ze światem trwa (jeszcze). Co mi się uda, co do mnie dotrze, co zaobserwuję - przekażę. To moja powinność. Do mnie przecież też przekaz przychodzi non-stop.
1) "Siedzę jak Bój ojciec" - przyszło, kiedy zasiadłem obok Grażyny w fotelu. Ona od rana drukuje, poprawia, znów drukuje, znów poprawia dokumentację finansową "Vademecum". My w większości tylko idziemy w korowodzie, ona nad nim pracuje dniami, nocami, tygodniami, miesiącami. Trzeba jeszcze do tego bardzo dużo telefonować, jeździć tu i tam, zbierać kwity, zawozić do Wołomina, Warszawy, po drodze przez Urle itd.
2) mail od Sebastiana ze Starych Jabłonek - "W Ameryce o nas wiedzą". Spotkał Douglasa Adesa - sekretarz Rady Dyrektorów PAFW wspomina wizytę w Strachówce. Pamięta obiad na plebanii! Mówił w referacie do ponad 400 uczestników z całego kraju, że "fundacje i nauczyciele zmieniają oblicze Polski". Dodał po polsku - "Święta prawda". Zgadzam się z nim co do słowa. Cytowałem jego wiersz o Polsce (we własnym przekładzie) w Wołominie, kiedy wręczano mi "Anioła Stróża Ziemii Wołomińskiej" (jak dotąd ziemia strachowska omija prawdę własnej historii!). Świadkiem był ówczesny przewodniczący rady gminy, obecny wójt. I zgadzam się z zachwytem Sebastiana nad ET Market. Byłem cztery razy.
3) mail od administratora strony "Cyprian Norwid". Przesłałem natychmiast link do strony Andrzejowi Madejowi. On towarzyszy przy łóżku śmiertelnie choremu Ojcu. Autorka artykułu cytuje tekst wieszcza (niedokończonej rozprawy)- " Sztuka w obliczu dziejów (1850)... [której] Celem jest znalezienie wspólnego dla całej ludzkości, uniwersalnego źródła sztuki... Charakterystyczne dla Norwida pojęcie sztuki jako ,,pracy stanowiącej symboliczną ekspresję przekonań i uczuć religijnych” oraz jako „zachowania o wysokiej wartości moralnej, zazwyczaj powiązanego z religijnością człowieka i nadnaturalną inspiracją” można odnieść do terminu proto-sztuki, która jest jej pierwotnym stadium, wywodzącym się z potrzeb religijnych człowieka."
4) komentarz Jakuba Ruszniaka do mojego wczorajszego posta.

Mój dialog ze światem trwa. Przepływa przeze mnie. Skończy się wraz ze śmiercią. Ale wtedy nie będę go potrzebował. Będę oglądał twarzą w twarz.

Ciąg dalszy przez życie i śmierć dopisane:
5) zmarł ojciec Andrzeja Madeja. Jadę na pogrzeb.
6) byłem na sesji Rady Gminy. Odbieram to jako swoją powinność. Jestem świadkiem najważniejszych wydarzeń w jej najnowszej historii. Chcę jej dobra. Dobrze życzę wójtowi, radnym, sołtysom i wszystkim mieszkańcom. Jestem jednym z nich. Obecności w sali obrad towarzyszy - niestety - ciągłe napięcie. Cóż?! Czekam na ostatni punkt - "zapytania i wolne wnioski", który w Szklarskiej Porębie przyjął formę-"wnioski i wystąpienia mieszkańców", ale oni tam czują i realizują partycypacyjny model gminy. My jesteśmy na początku tej drogi. Zgłosiłem pomysł na gablotę pamięci (przynajmniej samorządowej) w hallu Urzędu Gminy. O formę dialogu nt. pamięci i historii 30-lecia ja pytałem, oni milczeli. Nie dostałem żadnej (wy)odpowiedzi. Dziwne? To po co jest taki punkt w porządku obrad? Może trzeba zmienić go na "zapytania i brak odpowiedzi?" Będę chodził, będę pytał. Pamięć i tożsamość jest fundamentem wspólnoty lokalnej (każdej, JPII). Przypominałem sobie dzisiaj podczas (ich sesji, a powinienem myśleć "naszej" wspólnotowej), wielki moment na tej sali. Gminna Rada Narodowa (tak to się wtedy nazywało) w Strachówce odrzuciła 30 lat temu kandydata na naczelnika gminy (takie było nazewnictwo) mianowanego przez władze wojewódzkie (wojewoda i partia - PZPR). Byłem "prowodyrem", choc moja jedyną bronią były argumenty rozumu i czapka z nadrukiem "Solidarność". Ryzykowaliśmy, ale poczucie godności, honor, patriotyzm, duch wolności był silniejszy od lęku. Ile było takich przypadków w PRL? Czy wiecie, co to znaczyło w tamtym ustroju? Dzisiejszy wójt (Piotrek) ma tyle lat, co najnowsza historia gminy. Niektórzy sołtysi są jeszcze młodsi. Następuje zmiana pokoleniowa. Nie są ciekawi skąd się wywodzą? Skąd się wzięła wolność? Nie chcą znać początków podmiotowości własnej wspólnoty? Czekają, aż wymrzemy? Wstydzą się nas? Chcą się wyobcować z dzisiejszej Polski? Z Unii Europejskiej? Jednocześnie chcą korzystać z unijnych projektów? I słyszą przy różnych okazjach, w tym od władz najwyższego szczebla, podziw dla osiągnięć Rzeczpospolitej Norwidowskiej. NIC Z TEGO NIE ROZUMIEM. Oni chyba jeszcze mniej.

PS.
Dziękuję tym, którzy (niestety w złej wierze) kopiują i zanoszą Piotrkowi "co ciekawsze" fragmenty mojego bloga. Robią niedźwiedzią przysługę. Czytając wyrywki, wyrywkowo się rozumie . Trzeba czytać w kontekście CAŁOŚCI. Zacząć np. od "siedzę jak Bóg ojciec", albo od pstryknięcia w ucho :)
Ale i tak dziękuję, choć wolałbym i z nim, i z nimi prowadzić otwarty (przyjacielski) i publiczny (oksfordzki) dialog. Dzisiaj nie zostałem na toaście, bo klimat nie jest jeszcze zbyt zachęcający (vide: brak odpowiedzi na moje zapytanie). Mam nadzieję, że za którymś razem zostanę. W samorządzie, we wspólnocie lokalnej (także w LGD) nie ma miejsca na tajemnice, wszystko musi być jawne. Wierzę, że dożyję. Nie powinno być powrotu do dawnych ustrojów i starej mentalności. Mamy skarby. Tkwią w nas, we wspólnocie. Nie bójmy się po nie sięgać.

Pstryknięcie w ucho i sprawa Caritasu

Pstryknięcie w ucho

Spałem. Wstałem. Łazienka zajęta, idę na dwór. Przechodząc przez kuchnię pstryknąłem Olka w ucho. Spontaniczne niby nic. A jednak poczułem/zrozumiałem, że w tym pstryknięciu było jeszcze coś. Ktoś? Bóg? Bo... wszystko przeżywam, i na wszystko patrzę sub specie aeternitatis. To wiecie, pisałem nie raz. A skoro tak, to było jedno takie pstryknięcie w wieczności. Tylko teraz i tylko moje. Mogłoby tak być i właśnie jest. Bo za ułamek chwili, ani ja, ani czas nie jest taki sam. Ale dlaczego i od razu - Bóg?
Bo w tym pstryknięciu była czułość? Było uczucie człowieka? A jeśli to było jedyne w czasie i przestrzeni ludzkiej i w ogóle w wieczności wszelkiego istnienia, to tą miłością mógł być - oprócz mnie - tylko Bóg. Zgadza się?!

Jak najlepiej opisać tę wielką wiekopomną chwilę? Ułamek chwili?

To było mgnienie, błysk. Przechodziłem przez kuchnię. Olek mi się trafił. Był pod ręką niejako. Musisz kochać rzeczywistość, wobec której jesteś (okazujesz się, zachowujesz, przejawiasz, objawiasz) człowiekiem - w gestach, decyzjach, odpowiedzialności.
Była godz. 22.30, we wtorek, 28 czerwca 2011. Jesteśmy jedyną i niepowtarzalną historią tej Ziemi. Jeśli ktoś się nauczy patrzeć sub specie aeternitatis. W perspektywie ostateczności.

Kto nigdy się na nią nie otworzy, nie złapie ułamka chwili (jako cząstki wieczności), może żyć obok ciebie całe życie i pozostać dla ciebie anonimowy. Ja nie. Ja wręcz przeciwnie - chcę być przejrzysty. Dla wieczności i dla ciebie. Tak m.in. rozumiem moją misję na ziemi. To jest wielka praca, choć niepłatna :)
"Nic dwa razy się nie zdarza". Każdy ułamek chwili "boskiego w siebie coś wziął". "Ludzkość bez boskości samą siebie zdradza".

Alternatywą jest utylitaryzm. Hence - anonimowość. Rozliczenie idzie w koszty, mówiąc współczesnym językiem biznesu. Jest się wtedy zapisem księgowym. Nie pomnym, nie baczącym na księgę wieczności. Księga Wieczności jest Księgą Życia. Hence - wiecznego! Jest Księgą Bardzo Dobrej Nowiny.

Zapisałem, ale usnąć nie było już łatwo. Posiedziałem, podumałem, pooglądałem TV. Dali smutny reportaż o tragedii. Rówieśnik zabił koleżankę z klasy. Mieli po 18 lat. Wszyscy nauczyciele, znajomi, przyjaciele zadawali sobie pytanie "jak mogło do tego dojść". Wydawał sie normalnym uczniem 3kl Technikum Gastronomicznego. Kiedy sięgali głębiej w pamięć znajdowali sygnały zła. Jako 14 latek zabójca groził katechetce. W gimnazjum przyniósł siekierę do szkoły, straszył innych, wyznaczał im daty śmierci. Miał okres fascynacji satanizmem. Niektórzy dorośli powtarzali "gdybyśmy to wszystko wiedzieli". Może by to coś zmieniło, może nie.

Poczułem wielką odpowiedzialność, wielkie zobowiązanie. Leżąc w łóżku zapisałem sobie w komórce "głoś to, co ci zostało dane i powierzone. Że jest prawda, że jest dobro". Myślałem o wielu młodych ludziach spotkanych na różnych drogach życia. Niektórzy nosili widoczną mroczność w sobie. Gdzieś, od kogoś nabytą. Wyrastającą ze strzępów półprawd, m.in. że nie ma dobra, nie ma miłości, nie ma prawdy. JEST. JEST. JEST. Czy zdążę ją przekonująco przekazać?

Dotknięcie prawdy jest dotknięciem Absolutu. Nawet pstryknięcie w ucho. "Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli". "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem". Tak po prostu jest. Dziękuję. Amen. Gdy taka myśl krążyła mi po głowie, a bardziej prawdziwie po mnie całym zrobiło mi się błogo, ciepło, relaksacyjnie, aż usnąłem w pełnej szczęśliwości.

Sprawa Caritasu

Przez 16 lat Kazik Łapka mówił ludziom, że jest fajnym facetem i ludzie mu wierzyli. Większość. I wybierali go wójtem na kolejne kadencje. W grudniu 2011 zdarzył sie cud wyborczy. Większość się zmieniła. Kazik przestał być wójtem. Okazało się, że król jest nagi. Niby zwykła demokratyczna kolej rzeczy, ale... Wielu zadaje sobie pytanie, jak to było możliwe, wierzyć przez 16 lat w całkiem niefajną prawdę. Dawać się oszukiwać? Żyliśmy w społeczności "zniewolonych umysłów"? To są największe pytania po 16 latach. Nie brak infrastruktury i inwestycji. Pewne sprawy można naprawić, doinwestować, ale nie rozwiąze to naszych najgłębszych problemów. To nie wójt, lub inna władza decyduje o przetrwaniu jakiejś wspólnoty. O przetrwaniu narodu - kultura. Każda wspólnota ma siły twórcze, zapewniające żywotność, ale i siły destrukcji. Autodestrukcji. Podobnie jak każda osoba ludzka.

Caritas jest organizacją kościelną. Jest instytucją charytatywną Konferencji Episkopatu Polski. "CARITAS - to miłość bratnia, podnosząca, wspierająca, akceptująca.".
Kościół - dla ludzi wierzących - jest jedną z największych wartości. Caritas działał w Polsce przed wojną, po wojnie był zawieszony (na poziomie krajowym). Komuniści chcieli, by działał, pod ich kontrolą, by legitymizował ich władzę w oczach opinii publicznej. Prymas Tysiąclecia miał wielkie wyczucie polityczne. Nie poszedł na takie rozwiązania. Uznał, że lepiej, żeby nie działał, niż stwarzał pozory i stał się narzędziem dezorientacji ludzi. Prawda, albo fałsz. Nie ma półprawd. Caritas w Polsce został przywrócony oficjalnie w 1989 roku.

Caritas diecezji warszawsko-praskie powstał wraz z nowym podziałem administracyjnym Kościoła w Polsce w 1992 rok. Na wiosnę 1998 roku w odpowiedzi na pismo z kurii biskupiej ksiądz proboszcz Antoni Czajkowski skierował mnie na diecezjalny kurs kierowników kolonijnych. W jego następstwie zorganizowałem pierwsze kolonie dla ministrantów w Krasnobrodzie. Utrwalił się wtedy schemat organizacyjny i program kolonii. Od 13 lat działamy w oparciu o dwie instytucje: kościół i szkołę.
Celem kolonii Caritas jest radosny wypoczynek w braterskiej wspólnocie w ewangelicznym duchu. Życie na kolonii opisujemy, pokazujemy w Internecie. Chcemy się dzielić radością, pięknem i prawdą.
W trakcie kolonii codziennie łączymy się duchowo z ks. dyrektorem i pracownikami centrali diecezjalnego Caritas w Warszawie na ul. Kawęczyńskiej. A oni modlą się za nas. Takim rytmem i taką odpowiedzialnością żyje kościół.
Na zakończenie akcji letniej corocznie we wrześniu odprawiana jest w Warszawie uroczysta msza święta (przeważnie przez biskupa). Dziękujemy Bogu, dziękujemy sobie nawzajem w wielkiej wspólnocie. Kierownikom i wychowawcom (wszyscy są wolontariuszami!) wręczane są dyplomy za wkład pracy w wypoczynek dzieci i rozwój kościoła diecezjalnego. Naszym patronem jest święty brat Albert Chmielowski.
Później powstało - także z inspiracji kościoła diecezjalnego - szkolne koło Caritas. Przeżywa ono teraz okres rozkwitu pod kierunkiem Basi Janus. Dla uczniów jest szkołą odpowiedzialności za większy kawałek świata, niż własne podwórko, szkoła, wieś, gmina. Uczy jak widzieć siebie i świat sercem, rozumem i wiarą. Siebie - w rodzinie ludzkiej! Na przyszły rok Basia i koło stawia sobie cel - jeszcze większy nacisk na formację duchową.

Do pisania o historii Caritasu w naszej parafii skłonił mnie epizod sprzed niewielu dni. W kościele parafialnym usłyszeliśmy dwa ogłoszenia:
1) Szkoła (i parafia) w Strachówce organizuje w Murzasichlu koło Zakopanego, we współpracy z Caritas diecezji warszawsko-praskiej, kolonie dla dzieci w dniach 12-25 lipca. Podpisano - dyrektor szkoły (wśród wychowawców przeważają nauczyciele).
2) Stowarzyszenie Przyjaciół Strachówki organizuje wyjazd w góry dla dzieci w dniach 8-15 lipca. Główny organizator - nauczyciel szkoły w Strachówce.

Nie wiem, czy i na ile inicjatywa stowarzyszenia utrudni organizację kolonii. Nie to akurat jest w tej sprawie najważniejsze. Nie chodzi też o odsądzanie od czci i wiary organizatorów.
Chcę uzmysłowić nienormalność sytuacji. Postawmy się w sytuacji bezstronnego odbiorcy tych ogłoszeń (mogą być podane nawet na różnych mszach, tak jak mogą wisieć po dwóch stronach słupa). Jaka może być pierwsza reakcja zupełnie nieuprzedzonego słuchacza? Że coś w tej wspólnocie jest nie tak. Coś jest chore. "Żadne skłócone królestwo się nie ostoi" - przypomni sobie bardziej osłuchany w Ewangelii wierzący.

Takie epizody mogą się zdarzyć tu i tam. Są sygnałem. Są wołaniem o głęboką analizę. O dialog. Nim diabeł nie zrobi sobie w takim miejscu szabatu.
Wiążę tę sytuację z ostatnimi 16 latami historii naszej gminy. Wmawiano wtedy ludziom niestworzone rzeczy. Zatracono wrodzoną potrzebę prawdy i naturalne (zdroworozsądkowe) postrzeganie siebie i naszych wspólnych spraw (szkolnych, parafialnych, gminnych).

Kiedy kończę ten wpis, rośnie we mnie wewnętrzny spokój. Czuję, że spełniam swoją powinność. Jestem od 29 lat katechetą kościoła katolickiego. Służę Prawdzie, nauczam Prawdy. Mam jej służyć "w porę i nie w porę". Bez oglądania się na względy ludzkie. Mam wyczucie wspólnoty. Znam prawa osoby i samorządności. Przemilczana prawda stwarza miejsce dla nieporozumień (a nawet krętaczy) różnej maści.
Musimy uporać się ze strasznym dziedzictwem 16-lecia (a nie przebrzmiało jeszcze do końca dziedzictwo 45-lecia komunizmu!). Coś bardzo złego stało sie w tym czasie wśród nas. Odczułem to na własnym przykładzie i rodziny. W 1980/81 roku ludzie mówili do mnie "zapisuję się do Solidarności, bo to pan ją zakłada... zapisuję się, bo to jest z Panem Bogiem... itp". Nie byłem jeszcze wtedy katechetą! Ja się od tej pory nie zmieniłem. Zmądrzałem, dokształciłem się, zdobyłem wielkie kościelne i światowe doświadczenie.

Co sie zatem później stało? Stan wojenny, zastój lat 80-tych, I Kadencja samorządu, a po niej 16 lat rządów Kazika Łapki i jego "ustroju". Skutki są odczuwalne na każdym poziomie życia gminy. Wielu jest takich, którzy prawdę chcą zagłuszyć, zagmatwać, sprowadzić na grunt kompromisów, względności, zależności od własnych pomysłów na karierę i "rząd dusz" (swoją pozycję i obraz w społeczności lokalnej). Mówią "bo takie jest życie... trzeba było jakoś żyć... ideałami nie wykarmię rodziny... wiesz, byłem z nim związany rodziną, pracą... obiecał mi/nam to, tamto itd.
Warto by zrobić na ten temat debatę oksfordzką. Pełną elegancji, szarmanckiej uprzejmości i bezwarunkowego otwarcia na prawdę.

Nie wolno nam chować głowy w piasek i zostawić tego balastu następnemu pokoleniu. W imię odpowiedzialności i wyznawanych przekonań religijnych. Jeśli nie moglibyśmy sobie poradzić w ramach wspólnoty lokalnej (parafialnej przede wszystkim) poprośmy o pomoc jakąś komisję kościelną (z diecezji, Episkopatu...?). Nie jesteśmy bezradni. Kościół nie jest bezradny. Jest prawda. Są specjaliści i eksperci. Rzecz jest wielkiej wagi. Może mieć fatalne konsekwencje. Sprawy zaszły za daleko.

PS.
Zdjęcie zrobione oczywiście na zakończeniu akcji letniej Caritasu diecezji warszawsko-praskiej

Appreciative Inquiry w RzN

W istocie jest wszystko. Bóg jest w całości. Takie slogany mi się napisały. Ładne. W skrócie łatwiej zapamiętać wielkie prawdy.

Przeżyłem mały dramat. Przyszło coś wczoraj, zapomniałem. Żarło mnie to pół wieczoru. Przestroga dla wszystkich - dostajesz, natychmiast zapisuj. To jest powinność i wielka odpowiedzialność. Co innego, gdy sam coś wymyślisz. Nawet jak zapomnisz, widocznie nie warte było. Ale gdy dostajesz z wysoka! Przyjdzie się kiedyś rozliczyć.

Do tej pory wraca wewnętrzny niepokój. Co to było? Przeszukuję całą pamięć i wszystkie okoliczności wieczorne. Czy to było związane z robieniem herbaty, czy z kotkiem na stole. Kotek miauczał u Marysi za pazuchą, ale postawiony w zamęcie stołu wykazywał dużą werwę. Zbywał obawy i nurkował w nieznanym mu świecie. Myszkował między komputerem, książkami, szklanką itd. Instynkt poznawczy zwyciężył stres rozdzielenia z rodziną. Może wtedy pomyślałem, że poznawanie ma swój początek i kres. Początkiem jest matka, a kresem Bóg. Matka - bo najbliżej. Bóg - bo jest największym wyzwaniem dla rozumu i wiary i całego bytu ludzkiego. Także dla kultury. Jan Paweł II pisał, że "osią każdej kultury jest postawa człowieka wobec największej tajemnicy: tajemnicy Boga!".

Z Bogiem zaczęliśmy dzisiejsze posiedzenie Rady Pedagogicznej. Ogieńkiem świecy. "Oto światło Chrystusa". Nie jeden raz będzie mnie ratowało od frustarcji. Choć rada była piękna. Pokazała głębię. Wójt był na początku.
Świadomość dobra zwycięża pokusy złorzeczenia. Appreciative inquiry! Tej zasady nie tknęliśmy jeszcze od strony teoretycznej, ale w praktyce przyświeca większości naszych działań.

Najpiękniejsza była runda samozadziwień, odkryć, uświadomień. Czy dostrzegam jakąś zmianę? - brzmiała zachęta do wynurzeń (w bardzo dobrym znaczeniu, w najlepszym). To dzielenie się sobą. Osobowy wymiar naszej wspólnej pracy.
Padły piękne słowa - "dobrze mi tutaj". Ktoś inny się "zadomowił". Słuchaliśmy się w ciszy, w skupieniu i poszanowaniu. W poszanowaniu tajemnicy, którą powierzaliśmy sobie nawzajem. Tajemnicy, która przemawiała przez nasze osobowe losy. Świeca paliła się jasno.

W dużej beczce bratersko-siostrzanej wspólnoty, nawet przysłowiowa łyżka dziegciu nie jest w stanie popsuć smaku wartości trwałych, odwiecznych, które przechadzały się pomiędzy nami. Jak przybrane w greckie chitony: MIŁOŚĆ, DOBRO, WYTRWAŁOŚĆ, PRAWDA, MĄDROŚĆ, NIEŚMIERTELNOŚĆ(RELIGIA), WIEDZA, PIĘKNO, SZTUKA na festynie rodzinnym 5 czerwca. Kto nie był, nie rozumie o czym mówię. Gdy frustracja rosła, płomień świecy przyciągał spojrzenie. Przywracał pokój wewnętrzny.

Największy aplauz zgotowaliśmy CARITAS-owi. Szkolnemu - prowadzonemu przez Basię. To fenomen zasługujący na osobny artykuł. Pomagali pogorzelcom i afrykańskiej adoptowanej na odległość. Dobro (i pieniądze) rosły także przez zbiórkę w Renaty Stanisławowie. W tym kontekście nie mogłem nie upomnieć się o kolonie letnie Caritas diec. warszawsko-praskiej. One są dobrem od 12 lat. Są dobrem zakorzenionym. W ponad 2-tysiącletnim kościele. Dzisiaj się chwieją w sytuacji powiększającego się rynku usług wakacyjnych. Ale kolonie Caritas to nie tylko wypoczynek. To także formacja chrześcijańska w chrześcijańskiej wspólnocie (kościoła diecezjalnego i powszechnego). Oferty różnych organizacji, stowarzyszeń, projektów dziś są, jutro może nie być. Granty się skończą, skutki grantozy możemy odchorowywać bardzo długo. A Kościół trwa. Caritas jest czymś dużo więcej.
W moim apelu nie było podtekstów, choć przykłady mamy na swoim terenie. To jest obiektywna prawda. Jej analiza powinna stać się sprawą nas wszystkich - w szkole, parafii, gminie.

Moją zmianą, zmianą we mnie, w kontekście pracy w szkole, jest odnalezienie wspólnego korzenia katechezy, partycypacji publicznej, Oceniania Kształtującego i Appreciative Inquiry. Jest nim chrześcijańska wizja osoby, jako fundamentu cywilizacji współczesnej. Nie jakieś teorie od lewa do prawa, tylko koncepcja osoby - miary wszystkich rzeczy. Zarówno w oświacie, jak i w politykach społecznych. Jako katecheta wyczytałem to w dokumentach Soboru Watykańskiego i encyklikach Jana Pawła II. Jako kombatant-animator społeczny zobaczyłem na konferencji inaugurującej "Decydujmy razem" w warszawskim Novotelu, na szkoleniu nt. turystyki w Franciszkowie, na X Spotkaniu Organizacji Działających na Wsi w Marózie i na XIII Forum Animatorów Społecznych (CAL) Augustowie. Doliczyć trzeba warsztaty "Making the change happen" w Dobkowie i prymicje Mariusza, absolwenta-pallotyna. A spoza szkoły, chrzest Marianny przez Andrzeja Madeja. W istocie jest wszystko. Bóg jest w całości.

Jeśli ktoś kołował dzisiaj motolotnią nad naszą szkołą między 9.00 a 14.00, to musiał zauważyć, że jesteśmy szkoła niezwykłą. Grażyna ukończyła VI edycję Szkoły Liderów PAFW. Congratulations!!!

Re-mini-scencje (scientia!)

Bóg jest w całości. Nie jest to panteizm Spinozy. Bóg jest w mojej osobistej całości. Mój Bóg? Bóg dla mnie? Jest to owoc, pointa nocnej bezsennosci.

Nie było tak pogodnie, jak powinno być po pięknym dniu, ale kto odgadnie meandry myśli i nastrojów bezsenności (świadomości przymglonej). Ciemności podkreślały ogólną beznadziejną sytuację materialną i różne trudne sprawy szczegółowe. Wakacje - a nad perspektywą dalszego kształcenia dzieci zebrały się strasznie czarne chmury. O mojej osobistej perspektywie szkoda gadać. Koniec.
Ważne, że doszedłem do pointy, i że ją zapamiętałem.

Jak rozumiem tę całość? Nie bardzo filozoficznie, ale życiowo. Że te same problemy, które wyglądają beznadziejnie w samotności nocy, nabiorą bardziej ludzkiego wyglądu, kiedy dzień nadejdzie i wszyscy aktorzy zbiorą się na scenie (w kościele domowym). Kiedy uruchomimy wszystkie nasze moce. Także te, z wysoka. Kiedy zajaśnieje moc instytucji (sakramentów) małżeństwa, rodziny, przyjaźni, wspólnoty. Tyle razy już doświadczaliśmy, że wtedy nie z jednym damy sobie radę. Nawet w sprawach publicznych, za które ponosimy część odpowiedzialności - kolonie, festyny, projekty, programy... Ile razy skuteczność okazała modlitwa rodzinna, z dziećmi! Chrześcijaństwo, to nie teoria. Miłość i wiara świat zwyciężają.

Wracałem nocą myślą do tego, co widziały moje oczy w Legionowie i Jabłonnie. Jakim cudem w tym świecie jest Kościół! Braterską wspólnotą. Oczywiście najbardziej tam, gdzie świętość jest osią. Kościół-tradycja - jest słabą pociechą. Braterstwo ludom dam - pisał Norwid - gdy już się znam. Gdy wiem kim jestem, czym jest całość, czym cierpienie, gdy umiem rodzić dobro mimo to, dorastając do dobrowolnego i bezinteresownego daru z siebie. W skrócie - świętość.
Może coś podobnego przeżywają na zjazdach partii i zgromadzeniach udziałowców, ale czy także po powrocie do domu?!

Andrzeju, wiele lat musiało upłynąć, właściwie życie, żebym poukładał sobie to wszystko. Do twoich pierwszych kazań doszły doświadczenia, przykłady, lektury (JPII), przemyślenia. Masz rację - inne drogi są półśrodkami.
Szczęśliwy kościół, że ma takiego misjonarza. Szczęśliwa ziemie, że cię nosi. Szczęśliwa Polska, Turkmenistan. I my. Szczęśliwe Legionowo i Strachówka. Jesteś Jego Magnificencją Rektorem naszego Obywatelskiego Uniwersytetu LGD Ziemi Wołomińskiej.
W niedzielę słuchało cię wiele setek w kościele, szkoda, że nie tysiące w największej katedrze, albo miliony na jakichś błoniach. W tobie chrześcijaństwo pokazało najpiękniejsze oblicze człowieka i Ludzkości. W pełni - w Jezusie z Nazaretu. Zaraz potem - wybacz, my musimy tak powiedzieć - w tobie. Wiem, wiem, po drodze było wielu podobnych, ale my żyjemy akurat w twoich czasach. Więc, jeszcze raz, wybacz. Módl się i za nas przy łóżku ojca, patrzącego już w perspektywę wieczności. Nauczyłeś nas radosną piosenką, że "z Nim być chcemy, w Jego chwale wiecznie żyć". Towarzyszymy wam: tobie, ojcu, mamie, rodzinie, jak umiemy, modlitwą (zwłaszcza psalmem 91).

Andrzej Madej (aż trudno mówić o nim tytułami: ojciec, ksiądz, attache kulturalny, przełożony, prawie-biskup, autor...) zacytował w kazaniu chrzcielnym Sobór Watykański II ("powszechne powołanie do świętości") i Cypriana Norwida ("ludzkość bez boskości samą siebie zdradza"). W czasie spaceru po książęcym parku dzielił się refleksją z lektury dzienników Yves Congar, sławnego francuskiego teologa, który zanotował swój podziw dla młodego biskupa z Krakowa, profesora z Lublina, Karola Wojtyły, bardzo aktywnego podczas wiekopomnego soboru, który wyznaczył drogę kościołowi w świecie współczesnym.
Dlaczego aż z Azji musi przyjechać brat-chrześcijanin, żeby słuchać takich słów w kościele i prowadzić takie rozmowy w parkach (na plebaniach)? Za dużo jest tradycji i hierarchii w naszej codzienności. Za mało Ewangelii. A tak jej potrzebujemy, także w tym wymiarze. Wtedy żadna (moja) noc nie byłaby zbyt ciemna. "Ludu mój, ludu...".

Najmniej oczekiwanym rezultatem wyjazdu niedzielnego było naukowe potwierdzenie, żeśmy jednością cielesno-psychiczno-duchową. Otóż w Legionowie-Jabłonnie czułem się świetnie. Nie tylko w kościele i przy stole, także podczas spaceru, a nawet w Mac-Larenie (jak pieszczotliwie nazywamy naszego staruszka na czterech kółkach). Kiedy wracam w annopolskie (bardziej adekwatnie - w strachowskie) krzaki, wiotczeję, staczam się, staję się do niczego. Nie mam motywacji do dbania o zdrowie, tym bardziej o tzw. przyszłość. O życiorysie mówię już tylko w czasie przeszłym. Tak działa otoczenie, nisza, środowisko kulturowo-społeczne. Tak działa 16-letnie przekleństwo, istne reminiscencje dawnego ustroju. Tak niszcząco działa (każda) społeczna nienormalność. Nie tylko na mnie. Na człowieka w społeczeństwie. Bo przecież to samorząd wspólnoty lokalnej ma zapewniać warunki pełnego rozwoju każdej osoby zamieszkującej dany teren. Taka jest ustawa sejmowa i taka jest encyklika "ukochanego" papieża. Nienormalność nie tylko łamie zapisy prawa. Łamie ludzkie losy.

Wiara i miłość zwycięży - taka jest moja wiara. Taka jest wiara Kościoła.

Andrzeja Madeja wykład chrześcijaństwa

Wróciłem z uroczystości chrześcielnych Marianny Sowińskiej. Dziecię ma parę miesięcy, jeszcze nie wie, co się dzisiaj wydarzyło. Ale jej rodzice, liczni przyjaciele i znajomi zachowają wszystko w sercu swoim.

Jeszcze przed wyjazdem przyszła do mnie myśl, która oczywiście zanotowałem - chyba w charakterze preludium z wysoka - że "w życiu dużo więcej dostajemy wielkich przekazów, niż jesteśmy w stanie załapać, a na pewno gdzieś, jakoś, zanotować.
W mojej głowie dzisiejsza uroczystość zapisała się w trzech fazach: dojazd, chrzest, powrót. Nie w samej głowie. Na szczęście dysponuję jeszcze zapisem cyfrowym.
O dziwo nie było we mnie wielkiego entuzjazmu wyjazdowego. Aż się dziwię, bo dotąd hasło 'Andrzej Madej' działało na wszystkie poziomy mojej świadomości, percepcji, recepcji i czego się da. Może dlatego, że miałem jechać sam. Grażyna ma zakończeniu "Liderów PAFW", starszyzna rozjechana, chciałoby się pozostać z młodszyzną w wiejskiej ciszy.
Jadę, jadę i nadziwić się nie mogę. Taki piękny dzień. Chciałbym zatrzymywać się w wielu miejscach, zdjęcia robić. A to klacz ze źrebakiem, a to pejzaż z chmurami, a to, a tamto. Już dziękuję w duchu Mariannie i jej rodzicom, że mnie zaprosili i wyciągnęli z krzaków. Dali mi okazję, aby się cieszyć pięknem świata i życia wewnętrznego. Nie zatrzymuję się, twardo mknę nowymi, europejskimi szosami (27-letnią "beczką"). Prowadzi mnie od środka sprężyna mojego chrześcijaństwa. Andrzej, spotkany w Kodniu 28 lat temu, ją nakręcał każdym spotkaniem. On mógłby być miarą wszystkich rzeczy. Tak wiarygodne jest chrześcijaństwo w nim. Bezapelacyjne. To znaczy, on jest bezapelacyjnym uosobieniem człowieka wiary.

Dojechałem. Cieszyłem się, że miałem nakazane wcześniejsze przybycie, aby uzgodnić z kim trzeba możliwość czytania liturgicznego. W Sławków parafii obowiązują pewne rygory. "Posiedzę sobie spokojnie w pięknym kościele - myślałem. Lubię to". Nie wiedziałem, że aż tak pięknym. Może coś będzie widać na zdjęciach.

Dostałem przypadkiem I czytanie. Nie przyszedł drugi parafialny lektor. Fuks. Czytanie o świętym mężu Elizeuszu, który zawsze się zastanawiał, co może zrobić dla innych. Dla mnie wielki zaszczyt.

Andrzej w kazaniu cieszył się, że chrzest to zaproszenie do świętości. To odwaga rodziców, aby dziecko wprowadzić w krąg świętości. A świętość wyznacza horyzont człowieczeństwa.
Andrzeja można rozpoznać po kazaniu. Jego pierwsze kazanie, jakie słyszałem, i potem wiele, zawsze nawiązuje do największego powołania człowieka, jakim jest świętość.

To go odróżnia, wyróżnia, cechuje. I nie są to słowa dla innych. Mówi to z mocą świadectwa. Mówi sobie i wieczności. Tak też odprawia mszę święta, tak sprawuje wszystkie posługi, tak żyje.

W jego posłudze najlepiej można go poznać. Po Ewangelii podnosi wysoko nad głowę Księgę Życia. To jest jego scenariusz i rozpiska żizni. Ktoś może woli go poznawać i smakować jego dobroci i intelektu przy stole biesiadnym, w rozmowie o wierze i rozumie? Wspominał dzisiaj swoje spotkanie (wykład) na Uniwersytecie Łomonosowa w Moskwie. Profesorowie dopytywali się o jego prostą, radosną wizję chrześcijaństwa. Kiedyś wspominał toast z prezydentem Władymirem Putinem w gronie całego korpusu dyplomatycznego w Aszchabadzie.

Chrześcijaństwo nie jest teorią. Jest drogą, prawdą i życiem. Dla tych, którzy je przyjmują prostym sercem. Można także oczywiście pogłębiać nawet najbardziej wykształconym rozumem. Jako teoria, jest do zawieszenia na kołku, a nawet do odrzucenia. Tyle jest w końcu teorii! Tyle jest pokus wygodnego życia! Jako droga, prawda i życie chrześcijaństwo jest ratunkiem (kołem ratunkowym) dla Ludzkości. Jest drogą prawdy, wolności, a przede wszystkim miłości. Miłości miłosiernej. Wybaczającej, ofiarowującej się dla i za drugiego człowieka. Wzorem i gwarantem ostatecznej skuteczności tej drogi (zbawienia) jest Jezus z Nazaretu. Jezus Chrystus, nie jako nauczyciel, może nawet nie jako cudotwórca, ale jako najpełniejsza (najpiękniejsza) osoba.(*) Amen.

Gromadka zaproszonych gości mogła po obiedzie w pałacowej restauracji spacerować z mistrzem alejami parku w Jabłonnie. Przeszliśmy pod Łukiem Tryumfalnym wystawionym dla ks. Józefa Poniatowskiego po zwycięstwie pod Raszynem. Z nami był ktoś większy, niż bohater narodowy.
Andrzej jest dłużej tym razem w Ojczyźnie. Jego ojciec przebywa w szpitalu, w stanie terminalnym. Miałem szczęście poznać jego rodziców, podczas ich złotych godów. Wypytywałem wtedy jego ojca o małego Andrzejka. Był prawie taki jaki znamy go dzisiaj. W jednej z młodszych klas chciał oddać połowę swoich ocen koledze, któremu groziła drugoroczność. A w Adwencie na roraty chodził do kościoła w Wilkowie tropem ojca, który zakładał mu szlak w kopnym śniegu (świecie?).

Przez całą mszę w kościele dochodził mnie zapach miodu. Dziwiłem się i rozglądałem. Skąd pszczoły i łąki w murowanym kościele, błyszczącym od marmurów? Myślałem nawet, że od tego bursztynowo-słodkiego wystroju wnętrza. Chyba zauważyłem wcześniej, że ojciec chrzestny Marianny trzyma woskową świecę, ale nie kojarzyłem obrazu z zapachem. Dopiero przy ogłoszeniach parafialnych. No i ja miałem coś osobnego, swoją wieś w mieście.

Zupełnie nie a propos i dopiero przy przeglądaniu zawartości aparatu fotograficznego przyszła do mnie kolejna myśl, że "żaden ksiądz nie może mi podać Pana Boga. Ksiądz podaje tylko hostię, komunikant. Bóg musi się narodzić we mnie. Tylko we mnie i aż we mnie. Oto tajemnica wiary. Osobo - czy rozumiesz kim jesteś? Czy rozumiesz siebie? Swoją godność? Jesteś jedyną wolnością na świecie. Ba, w całym Wszechświecie! I to taką wolnością, która może Bogu powiedzieć "tak", lub "nie". A On - zależny w tym względzie od ciebie - zrodzi się w tobie, lub nadal będzie czekał." (jak widać, w żadnych okolicznościach nie mogę przestać być sobą, jestem fotografującym katechetą :-)

(*) "Z racji godności swojej wszyscy ludzie, ponieważ są osobami, czyli istotami wyposażonymi w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność, nagleni są własną swą naturą, a także obowiązani moralnie do szukania prawdy, przede wszystkim w dziedzinie religii. Obowiązani są też trwać przy poznanej prawdzie i całe swoje życie układać według wymagań prawdy." (Sobór Watykański II, Deklaracja o wolności religijnej)

Piękno świata wewnętrznego

Do poduszki przyszło, że każdy z nas ma kontakt z absolutem. Z małej litery? Tak, bo chodzi o absolut w sobie. Nikt go nie zna, tylko my. Jesteśmy jego jedynym suwerenem. Kto poznał i przyjął z wiarą ewangelie, powie za papieżem "nawet sami siebie do końca nie możemy poznać bez Chrystusa", ale początkiem tego zdziwienia powinniśmy być sami sobie. Nasz cały świat wewnętrzny.

Kiedy pytają się mnie o adres, powinienem odpowiadać, nie "Annopol 3", ale "Józef Kapaon", tam mieszkam naprawdę.

Z dzieciństwa i z młodości pamiętam zapatrzenia na graniczne łąki Strachówki i Ludwikowa. I drugie takie miejsce w Rozalinie, granica z Józefowem i Młyniskiem. Zapatrzenia w marszu, albo stojąc, z roweru, samochodu, autobusu. One coś mi mówiły ważnego, często przystawałem.
Dzisiaj nad wasze uroki wyrósł inny świat, wewnętrzny. Mogę przystanąć, ale wszystko jakby się przybliżyło do mnie, drzewa, pastwiska, miedze. Zmalało. Niektóre punkty widokowe zarosły. Za to świat wewnętrzny zwielokrotniał. Wybija się ponad wszystkie prawie doznania zewnętrzne.

Lubię gesty pełne powagi. Konferencje, obrady i głosowania ciał statutowych itp. Spotkania prezydentów, premierów, różnych reprezentacji, odgrywanie hymnów, sztandary, symbole.
Czymże jest nasze życie i cały świat wobec Wszechświata i wieczności - - jak nie gestem? Mogą zaś one być wszechświatem i wiecznością dla drugiej osoby. Jesteśmy bytem dialogicznym.
Kosmos i wieczność (matematyczna nieskończoność) nie zmierzą twojej wielkości. Nie mają takich instrumentów (albo są za małe). Wszystkie potrzebne do tego miary mamy w sobie, jeśli weszliśmy w dialog z własną głęboką kulturą.

Przeczytałem wczorajszego posta i jednego z poprzednich pt. "Prawda (osoba) niewygodna dla władzy". Dałbym sobie za nie gminnego Nobla, za twórcze rozwinięcie nauki społecznej we wspólnocie lokalnej.
Chciałem dzisiaj zagościć przez chwilę na festynie "Przyjaciół Strachówki", ale nie udało mi się nikogo namówić do towarzystwa. Samemu głupio. Tak się czujemy w ich gronie. Głupio. Ale prawdziwie. Oni niby są reprezentowani w szkolnej wspólnocie przez Kryśkę, ale ona (oni) są tak tajemniczy, że nic nie wiemy o ich poczynaniach, choć jesteśmy niby koleżeństwem z pracy. Niestety czysto zewnętrznie. Głupio. Ale prawdziwie. Jak to inaczej wygląda z jutrzejszym wernisażem rzeźby w Jadowie. Nie mówiąc o chrzcinach Marysi Sowińskiej przez Andrzeja Madeja w Bożym Ciele w Legionowie. Może jakiś cud sprawi i u nas przemianę serc - jak w piosence pielgrzymkowej.

Popracowałem sobie za to w spokoju nad małą aktualizacją strony internetowej naszego stowarzyszenia. Na razie bardzo chaotycznie. Coś w aktualnościach i coś w galerii. Muszę się uczyć i uczyć. Zajmuje mi to godziny.