Dwa katolicyzmy?

Tomistyczny i fenomenologiczny? Chodzić do kościoła - chcę widzieć Boga - jestem córką/synem Kościoła? Pokazałem nawet trzy, a nie dwie, ścieżki do nieba, żeby zamydlić trochę i może zgubić tropy, gdyby ktoś chciał moje szczere wynurzenia wykorzystać np. w celach inkwizycyjnych. Musieliby zastawiać pułapki na wszystkich trzech, a to by już było czyste diabelstwo.

Skąd w ogóle pomysł na tego posta? Z katechezy wczorajszej i ze stołu. Ale asa mam w internetowym rękawie. Znalazłem go przypadkiem parę dni temu i do dzisiaj delektowałem się w samotności. Przypadek się zdarzył zawiniony chaosem polskich zasobów internetowych. Długo kompletowałem informacje o audiencji generalnej na placu Świętego Piotra (26.3.2003), siostrze Alinie Merdas, Cyprianie Norwidzie, Mater Admirabilis. Do tej pory nie wiem, co powiedział wtedy Papież do Polaków po katechezie.

Znalazłem za to Jego wypowiedź na spotkaniu z profesorami filozofii. Powiedział rzecz niebywałą, z mojego punktu widzenia, choć domyślałem się od zawsze, że tak właśnie myśli (może dlatego tak przedłużali niektórzy beatyfi - i będą jeszcze dłużej kanonizację?!).
Ja zawsze miałem potrzebę dotknięcia, zobaczenia - jakoś - rzeczy, które poznaję. Dlatego na studiach na ATK byłem ciut zdystansowany. Tam panowała wtedy szkoła tomistyczna, Gogaczowa (profesor Mieczysław). Mnie pociągała fenomenologia, ale reprezentujący ją na uczelni prof. A. Półtawski miał dar mętnego przedstawiania spraw. Sorry, profesorze, choć byłeś, a zwłaszcza twoja żona, dozgonnym przyjacielem Jana Pawła II. Profesor S. Świeżawski był daleko i już nieaktywny, a ks. prof. K.Kłósak mi zmarł.

Lubiłem ks. prof. J. Tischnera. Część pracy prof. Romana Ingardena stała się niezbywalną częścią mnie, mojego "ja".Ten sam głód prawdy kazał mi rozczytywać się w dokumentach Soboru Watykańskiego II i encyklice "Wiara i rozum", a później, gdy trochę dojrzałem, także "Centesimus annus". Jest zresztą tego więcej (choćby "List do rodzin").

Nie będę dłużej wystawiał na szwank waszej cierpliwości, daję w końcu te słowa i link do całej wypowiedzi:

"Fenomenologia jest «postawą miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga — początku i celu wszystkich rzeczy»".

Jak się ma ta wypowiedź do katechezy (naszego katolicyzmu) i do stołu? Otóż na katechezie wczorajszej, ale i której-bądź, jako konstytutywną cechę katolicyzmu podaje się (czy tylko dzieci?) "chodzenie do kościoła". Koniec, kropka. Ci sami uczniowie (może i ich dorośli) skończywszy pracę intelektualną nad definicją katolicyzmu (swojej wiary, religijności) oddają się dużo ciekawszej rozmowie o horoskopach itp.

Jasiek na stole zostawił mi niedokończoną lekturę J.Tischnera. "Człowiek doświadcza siebie najgłębiej, gdy czuje, że jest jakąś, nawet dla siebie samego, tajemniczą wartością... Ono jest podstawą jego nadziei. Nadzieja to najgłębszy sposób ochraniania owej wartości".

Tak samo konkretnie i namacalnie opisuje ludzkie wnętrze (świadomość, świat wewnętrzny...) Roman Ingarden i święta Teresa z Avila. Pojawia się u nich i podmiot, i "ja", i dusza, i duch. Tam są skarby nieprzebrane. Człowiek jest tajemnicą, a wierzący nawet tajemnicą-sakramentem.

Dobrze, w sumie, jeśli Łazarz wybierze ostatecznie Poznań i kognitywistykę, może mi kiedyś więcej wytłumaczy. Ale najpierw musi przeprosić (usprawiedliwić swoje wybory) "pana" Mirka. A potem wymodlić sobie zamiejscowe utrzymanie, gdy bezpardonowo zbankrutujemy ;-)

PS.
Czyż wczorajsze spotkanie pod krzyżem w Rozalinie z rozumem nie jest ostatecznym znakiem, że i w gminie Strachówka skończyła się jakaś epoka (którą dawny wójt chciał przedłużać w nieskończoność)? Już nie ma sensu mówić, "taka mała, biedna gmina" i jego sławne powiedzenie, że "Strachówka nie wejdzie do Europy". Sprawdza się natomiast inna przepowiednia, że mieszkając gdziekolwiek na globie (w lesie, na pustyni), mając komputer podłączony do Internetu można zakładać i prowadzić firmę światową.
Dlatego nawet mój głos "Jaka gmina, Polska, Europa i świat" rozchodzi się szeroko i daleko (bo wąsko i blisko to nie). Pozdrawiam parafię i szkołę św. Teresy w Lincoln, Nebraska, USA. Partycypacja publiczna (społeczna) ogarnie cały świat (to katolicka wersja starej, marksistowskiej w treści, piosenki, zwanej "międzynarodówką", którą musieliśmy śpiewać 'na baczność' w szkołach, gdy byłem uczniem). Niech katolicyzm społeczny (ludzki, fenomenologiczny, nie tylko tomistyczny), ogarnie ludzki ród. Miłością, nie instytucjonalną organizacją, bo tych jest wiele. A miłość jest jedna, jedyna.

Revelation

Przed każdą lekcją mam wielką tremę. Objawia się we mnie jako pewne rozedrganie, gorsze spanie, napięcie. Nie tylko nie wiem, jak będzie, co powiem, zrobię, czy starczy mi cierpliwości, mądrości itp. A z drugiej strony jestem gotów zasiąść na wszystkich katedrach wszystkich uniwersytetów świata i w wielkich aulach na 3 tys. słuchaczy mówić o mojej wierze w Boga i o Jezusie z Nazaretu, jakiego spotkałem i poznałem. Lucy od św. Teresy na pewno też.

Pierwsze dni w szkole są trudne. Dla mnie. Siedzę jak Adam Małysz na belce i czekam. Przede mną wielka przepaść, odbicie, lot w nie końca znane i lądowanie. Oby łagodne i bezpieczne dla wszystkich.

Czekam, aż wejdę do klasy. Gubię się w płachtach planów roboczych, w odnajdywaniu pomieszczeń i kluczy. Śmieszne problemy, nieprawdaż! Ano wiek, niezdrowy tryb życia (cukrzyca i inne dolegliwości), brak zachęcających, albo jakichkolwiek, perspektyw - dorzuca swoje trzy po trzy. Chciałbym już tylko spokojnej emerytury i takiegoż, a może przede wszystkim, kąta. Uporządkowałbym stare dzieje i notatki. Choćby "Rok katechety" z 1987 i "Mini antologię polskiej laurki rodzinnej". "Annopolskie dzieje" też są zaniedbane, wystarczy rzucić okiem na pięknego księdza Króla i jego komeżkę. Nota bene, Józefa!

Czekam, aż drzwi się za nami zamkną klasowe i w ciszy ujrzymy się pod krzyżem. Spojrzymy na Krzyż i na siebie. Bez samopoznania jest się ułomnym człowiekiem.
Z krzyża idzie wszystko. Tu można się uśmiechnąć. Dwuznaczność pozorna i niezamierzona. Uciszam dzieci, jak trzeba, to wychodzą i wchodzą do skutku. Aż staną bez słowa. Słowo przemówi. Usłyszymy Je, jeśli stworzymy sobie przestrzeń ciszy. Na początku jest Słowo.

Wyręczam ich, mówię świadectwo, które jest mi akurat dane w tym momencie, w tej klasie, w tym dniu, w tej pogodzie itd. Micro-teaching. Micro-medytacja. W całym TU I TERAZ. Bóg jest żywy. Nie ma Go w podręczniku, w gotowym folderze. Jest Żywy, więc uczę się i ich, jak słuchać, patrzeć, czytać, rozumieć, rozmawiać całym sobą (nie tylko ustami), zapisywać.

***

Dzisiaj była wolna "intencja" w parafii, zamówiliśmy w niedzielę, jest około naszej rocznicy (dopiero i aż 23). Dokładne daty w sprawach duchowych mają się jak magia do religii. Nasz Bóg jest ponad czasem.
W kościele na mszy przyszedł pomysł katechetyczny. Malutki, taktyczny, na dziś, gdzieżby jakiś wielki strategiczny. Że Jezus chce wejść do każdej klasy. Stoi u drzwi. Może ktoś chciałby się wcielić!?

Theatrum grecum było. Czemu nie Theatrum hebraicum? Warto by zainwestować w scenografię.
W teatrze cichną rozmowy, światłą gasną, kurtyna się podnosi. Czekamy, co się wydarzy na scenie. Co (czy) nas poruszy.

Kl.2 Moja katecheza rodzi się z modlitwy (od 29 lat). Medytuję sobie, mówię dzieciom - "Bóg jest w nas". Ktoś pyta, czy dzisiaj też będzie "Żywa biblioteka"? Chciałbym odpowiedzieć jak na pytanie "czy wąż ma ogon" - WYŁĄCZNIE. Nawet chcieliśmy zaprosić dyrektorkę i nacisnąć, żeby powróciła do tego pomysłu z całą szkołą i gronem - ale miała lekcję. Była nam potrzebna w tej właśnie chwili, wszystkie dzieci chciały po nią iść! Jak na ironię - to dzieci "pani Krysi".

Temat - Jezus jest w nas.
Kiedy bardziej Go rozpoznać, jak nie podczas ciszy, w modlitwie serca, rozumu i duszy - całego wewnętrznego"ja". Nad tym się zastanawialiśmy. Dało się nawet dopasować rysunek - trzy aureole wpisane w serce (z graficznego znaku RRN). On mówi. Chcemy uczyć się tego, co mówi i jak Go usłyszeć i rozpoznać.
W pewnym projekcie medialnym dzieci z Irlandii mówiły na katechezach, telewizja (ekipa) dołożyła pomysł rysunkowy (graf) i powstały filmiki. I my musimy mieć tak profesjonalnie otwarte uszy i oczy. Przecież jest Reżyser i do nas także może się w każdej chwili zgłosić :-)

Kl4

Temat (z pomocą wczorajszej wypowiedzi dla n-li i rodziców, którą przypadkiem miałem pod ręką - jako notatnik na czystej, odwrotnej stronie) – Jak być katolicką wspólnotą w świecie XXI wieku. (Podsunąłem jako podpowiedź – "a jak było w I wieku"). Usłyszałem, że w I wieku żyły dinozaury.

Nacisk na zasady i myślenie (panowanie nad sobą) wydaje mi się najważniejszą sprawą na początku roku szkolnego. Dlatego staram się bardzo być cierpliwym, czekającym. Ale gdy trzeba - jak grom. Napierw trzeba ustanowić zasady i ich przestrzegać (przykazania, początek i sens wszelkiego stworzenia). Pokój i terroryzm tego świata zaczyna się w naszych klasach.

W modlitwie końcowej cytuję dwa zdania z "Gaudium et spes", z nr 89, który w całości wygląda tak - "(Twórcza obecność Kościoła we wspólnocie międzynarodowej). Kościół na mocy swojej boskiej misji, głosząc wszystkim ludziom Ewangelię i rozdając skarby łaski, przyczynia się na całym świecie do utrwalenia pokoju i położenia mocnego fundamentu pod braterskie zespolenie ludzi przez to, że uczy poznawać prawo Boże i naturalne. Przeto Kościół koniecznie musi być obecny we wspólnocie narodów, aby pielęgnować i rozbudzać współpracę między ludźmi. Czyni to zarówno przez swoje instytucje publiczne, jak i przez pełne i szczere zespolenie wysiłków wszystkich chrześcijan, czerpiących swe natchnienie z samego tylko pragnienia służenia ludzkości.
Skuteczniej da się to osiągnąć, jeśli sami wierni, świadomi swej odpowiedzialności ludzkiej i chrześcijańskiej, będą się starali rozbudzać w swoim własnym otoczeniu wolę ochotnej współpracy ze wspólnotą międzynarodową. Szczególnie wiele troski w tej sprawie należy poświęcić należytemu urobieniu młodzieży zarówno przez wychowanie religijne, jak i obywatelskie".

Kl.5

Oni wchodzili dwa razy. Konieczne było tłumaczenie (przypomnienie) zasad i dlaczego są potrzebne. Uświadomiłem sobie, że sam dopiero teraz zaczynam je rozumieć kompleksowo, zdaje się, "od podszewki". Podszewką jest nauka o osobie ludzkiej (z całą biblioteką stojącą za nią w encyklikach JPII, kompendium nauki społecznej kościoła, "Strukturą świadomości" według Romana Ingardena itd). Zdaje się, że lepiej to będzie niedługo rozumiał Łazarz, bo zdaje się, coraz bliżej mu do Poznania i kognitywistyki).

Potrzebne były mi głośniki. Podzieliłem się z nimi obawami o ich zachowanie w czasie mojej nieobecności. Obiecali, że będzie dobrze. Nie mogłem nie zaufać. Nie zawiedli!

Jako temat wykorzystaliśmy ten, który pozostał po poprzedniej lekcji z języka polskiego. Dlaczego ludzie patrzą w niebo. Muszę przełamywać ich stereotypy. Ktoś niektórym nieźle mąci w głowach - "proszę pana, to jest religia, czy język angielski".

Jako notatkę wykorzystałem z kolei wypowiedź piłkarza (Chase Hilgenbrinck), który poszedł do seminarium dawać ludziom sakramenty zamiast bramek.
Żeby być lepszym człowiekiem:
1) dla siebie
2) drużyny (klasy)
3) wspólnoty (naród i świat)
Pointa przyszłą w modlitwie ("Jak być wspólnotą katolicką w świecie XXI w") - wyjaśniłem i pomodliliśmy się za szkołęyśw. Teresę z Lincoln, Ne, USA.

Kl.3

I znów wokół tego samego. O niewidzialnym. Czy można poznawać to, co niewidzialne? Od szkiełka, mikroskopu, po Laboratorium CERN pod Genewą. Czasem bada się po śladach. Tam zostają na materiale światło-czułym. A w nas? W klasie? Szkole RzN? Parafii, gminie - jesteśmy systemem naczyń połączonych. Jaki ślad zostaje po każdej modlitwie? Badam ślady.

Temat – Co to jest sakrament? ZNAK I NARZĘDZIE. Wiara i rozum mogą wspólnie bardzo wiele. Zwyciężają świat niewiary i obojętności.

A tu nagle wchodzi dyrektorka-żona-23-letnia-jubilatka z poleceniem służbowym - "Chodź, przyjechała TV Supestacja, jest w kl. 1, chcą mówić o 6-latkach w szkole - zrób zdjęcie".

No, no. Przyjechali niespodzianie i jak na zawołanie. Jak z pomysłu w Irlandii o dzieciach mówiących o Św. Patryku.

Inne klasy też mają swój głos i obraz, ale nie zawsze o wszystkim trzeba i można pisać ;)

PS.
W drodze powrotnej spotkaliśmy jeszcze inny rozum pod krzyżem. Też miał dla nas ciekawą ofertę.

Jak być katolicką wspólnotą w świecie XXI w

Zapowiedziałem na posiedzeniu Rady Pedagogicznej, że dam coś w poście o korespondencji z Catholic School of Saint Teresa w parafii Św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Lincoln, Nebraska, USA.

Myślałem, że uda się przedstawić bieg spraw dzisiaj, ale było zbyt późno i zbyt wiele innych rzeczy nas wymęczyło. Nie chcę wciskać się na siłę. Chciałbym spaść na wasze serca lekko jak płatek róży, bo tak przystoi mówić o świętej od róż :)

Idea? Potrzeba? Impuls? Zew - różnie możemy odczytywać to niezwykłe odnalezienie się św. Teresy z Lincoln i WNMP i RzN ze Strachówki. Najbliższe prawdy i duchowi chyba jest "wołanie kościoła". Odczytaliśmy je jednocześnie, Lucy i ja. Nasza znajomość zaczęła się na Facebooku 8 lipca, o g. 19.32, w dość niezwykły sposób. Mieliśmy wspólnych znajomych Kevin Smith'a z Glasgow (przez Jaśka) i Rachel Tvrdy z Lincoln właśnie. Kevin i Rachel dali na Fb mocne świadectwa wiary, kto chce może napisać do nich, by zaliczyli was do swoich znajomych i korzystając z internetowych tłumaczy (choćby ze strony Google) całkiem dobrze można radzić sobie z ich postami i messagami. Korzystałem z ich szczerych wyznań podczas swoich katechez. Tak rozumiem obecność Boga w świecie i permanentne tchnienie Ducha Świętego ("Niech zstąpi... i odnowi...", JPII, W-wa, 9.czerwca.1979, Plac Zwycięstwa).

Tak samo rozumie świat i wiarę Lucy z Lincoln. w pierwszym poście pisała o tej samej miłości do Jana Pawła II, którego uważa za największego z ludzi jaki chodził po ziemi w XX wieku. Szczególnie przeżyła Jego śmierć, która wlała w nią jakby powołanie, by żyć stałą Jego obecnością i Jego nauką, i budować światową wspólnotę katolicką, świadomą swego powołania. Pytała w pierwszym poście, czy czytam i czy znam encykliki JPII! Opowiedziała o stałej ekspozycji kopii Jego encykliki o eucharystii (na prośbę JPII) na terenie ich parafii itd.
Dalsza część korespondencji jest istną duchową burzą i lawiną. Serdeczną burzą i lawiną. W świetle tej samej wiary, nadziei i miłości. Rozumiemy się bez słów.
Lucy i Pat mają 6 dzieci. Lucy ze względu na syna w 5 klasie, Wally'ego, który potrzebuje trochę większej opieki, jest wolontariuszką, pomocą klasową dla nauczyciela (class mom - tutaj można znaleźć inny przykład, jak to funkcjonuje w USA, warte dyskusji, nieprawdaż?).

W klimacie wakacyjnego luzu zasugerowałem Lucy by włączyła się jakoś w kolonie Caritas i je wzbogaciła amerykańskim punktem widzenia, skoro Jasiek wyszedł z inicjatywą prowadzenia podstron kolonijnego bloga po angielsku i po włosku. Zaczęliśmy snuć plany, potrzebę kontynuacji tej intelektualno-duchowej przygody po wakacjach, w ramach normalnego życia naszych szkół.

Lucy prowadzi bloga, dla którego inspiracją jest wezwanie JPII do podjęcia społecznej odpowiedzialności przez rodziny katolickie za kształt życia publicznego naszych społeczeństw (w wymiarze światowym). Jako czytelnicy papieskich dokumentów zdajemy sobie sprawę z zagrożeń występujących we współczesnym świecie, za które ponosimy częściową odpowiedzialność ze względu na bierność, czy nieobecność w życiu i dialogu publicznym (każdy w swoim kraju i globalnie).

Lucy dopinguje mnie do lektur watykańskich dokumentów np. nt. New Age, listów amerykańskich biskupów itd. Jest intelektualistką i córką intelektualistów. Potrzebujemy siebie nawzajem. Jesteśmy głęboko przekonani, że nasze szkoły, nasze rodziny, nasze parafie i wspólnoty lokalne potrzebują siebie nawzajem. My ich, ze względu na wielką amerykańską tradycje wolności i demokracji (i intelektualnej wolności prezentowania swoich poglądów), oni nas - ze względu na wielki dar jakim obdarowała nas Opatrzność w postaciach bł. Jana Pawła II, św. s. Faustyny, sw. Maksymiliana, Solidarności. Lucy uświadomiła mi dobitnie, że "musimy zdać sprawę z bogactw i włodarstwa, które zostały nam dane". Dane i zadane. Nie możemy ich sobie przywłaszczyć. Czy możemy pozostać bierni słysząc słowa - "musicie być dumni, że jesteście Polakami". Lucy z pomocą Google czyta polskie posty na Fb, a nawet wiersze Cypriana Norwida (uważa, że za mało jest dzisiaj tak głębokiej poezji, jak np. Moja Ojczyzna).

Oni są szkołą katolicką i działają w granicach parafii. Lucy o naszych pomysłach rozmawia (musi) z księdzem proboszczem, wikarym, z siostrą Mary Cecile, która jest dyrektorką szkoły i z wychowawczyniami klas (jedna z nich także jest zakonnicą), które chcą podjąć korespondencję. Z tym, że chcą, aby słać zwykłe listy, bo chcą chronić dzieci od nadmiernego uwiązania przed komputerem, telewizją i grami elektronicznymi. Preferują, na ile się da, gry i zabawy na świeżym powietrzu.

Oczywiście, w tym krótkim sprawozdaniu nie oddałem całej - wibrującej wiarą, wątpliwościami, obawami, ciężarem odpowiedzialności - wymiany naszych messages na Fb. W międzyczasie napisałem na prośbę Lucy list do siostry dyrektorki, by wszystko odbyło się lege artis. Lucy ma napisać list do całej naszej Rady Pedagogicznej. Módlcie (módlmy) się o to wielkie katolickie dzieło, które zostało złożone w nasze ręce (naszych wspólnot). "Gdzie dwaj,albo trzej modlą się wspólnie (zgodnie) - dam im o co mnie proszą". Amen.

Jedni drugich, od Strachówki po USA

Przyjechaliśmy do kościoła 5 minut przed mszą. Siedzę. Co się dzieje wtedy we mnie? Po pierwsze nie ma to wiele wspólnego ze wszystkim, co zostawiłem za drzwiami. Ani nerwy przewyjazdowe, ani złości (niepotrzebne słowa) itd. Tym bardziej sprawy zatargów szkolno-gminnych (nie wolno mi używać zwyczajowej formy pewnego imienia). Nic z tych rzeczy. Nawet sprawy ważenia wiary i niedowiarstwa mego.

Dostaję carte blanche. Coś dobrego się ze mną dzieje. Myślę, że z każdym, kto z odrobiną wiary, lub tylko dobrej woli wszedł w mury świątyni.
Byłem pusty, a nawet nadgniły, a oto zostaję wybielony i napełniam się. Trzeba, BARDZO TRZEBA pytać wtedy - CZYM.

Moja woda staje się winem. Smakuje mi bardzo. Najwyraźniej w kościele jest przestrzeń dla ponownego narodzenia nawet każdego zgniłka. Fakt, że kościół jest jedyną przestrzenią wolności dla mnie w Strachówce. Inne przestrzenie życia publicznego mi zabrano a nawet zrobiono ze mnie wygnańca we własnym kraju (przypomnę 3 Maja 1981 i Solidarność RI).

Ksiądz zrobił wprowadzenie do mszy. O jedności i wzajemnych braterskich relacjach (lub nie) uczestników eucharystycznej ofiary. W kontekście podziałów gminnych zabrzmiało jak mocny publiczny apel do zgromadzonych. Był zapowiedzią czytań liturgicznych.

Czytania były ostre i proste. Kazanie też. Podobały mi się. Przyszły we właściwym momencie (jak zawsze). "Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć - a ty nic nie mówisz, by występnego sprowadzić z jego drogi - to on umrze z powodu swej przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. Jeśli jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił, on jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty zaś ocaliłeś swoją duszę... Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością".
" Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich".

Kiep tylko pomyśli, że to łatwe. Wiem to po sobie i po osobistej historii. Głosiłem Solidarność, wolność i godność - większość słuchała, uważała mnie za autorytetem, zrobili przewodniczącym związku i wójtem. Potem dalej byłem tym samym człowiekiem ale Kazik Łapka powiedział ludziom, że jestem złym człowiekiem, oszołomem i oszustem. Większość dla wygody i korzyści powtarzała i powtarza jego naukę.

Mam w szkole koleżankę nauczycielkę, z która się nie zgadzam w wielu punktach.Czy jej nienawidzę? Broń Boże. Czy ją miłuję? Na swój sposób. Nie mam zamiaru w niczym szkodzić jej szczęściu rodzinnemu, ani osobistemu. Ale jej czyny i decyzje, które szkodzą szkole i zespołowi szkolnemu będą zawsze nazywał po imieniu. W świetle tej samej Ewangelii. Są w niej przecież słowa o kamieniu młyńskim, jeśli ktoś jawnie gorszy innych, i że "lepiej by się było nie narodzić temu, to fałszywie donosi na przyjaciela przed Wysoką Radę".

Ważne, żeby umieć poważnie i spokojnie o wszystkich (także najtrudniejszych) sprawach rozmawiać. Z miłością, czyli szanując zasady, te same dla wszystkich. Amen.

Kościół zna sprawę człowieka. Ma wypracowane „zasady refleksji”, „kryteria ocen” i „wytyczne działania” (Sobór Watykański II, JPII, Kompendium nauki społecznej itd).
Paweł VI napisał, że "rozwój jest nowym imieniem pokoju". Możemy wejść w zespole szkolnym na drogę pokoju, godząc się na jej drogę rozwoju zaproponowaną przez dyrektora szkoły, wójta, dyr GZEASz, a ostatnio także Przewodniczącą Rady Gminy. "Rozmaite inicjatywy religijne, humanitarne, ekonomiczne i techniczne mogą przynieść pewne rezultaty" (P6,Populorum progressio).

"Współpraca nad rozwojem całego człowieka i każdego człowieka jest bowiem obowiązkiem wszystkich wobec wszystkich, i powinna zarazem być powszechna w całym świecie" (JPII, Solicitudo rei socialis):

"Gdy jednostki i wspólnoty widzą, że nie są ściśle przestrzegane wymogi moralne, kulturowe i duchowe oparte na godności osoby i na tożsamości właściwej każdej wspólnocie" trudno się dziwić, że zarzewia konfliktów się skrzą i to czasem żywym ogniem, jak wśród nas.

Ale się nacytowałem, ho, ho. A wszystko na potrzeby jednej korespondencji, z Lucy. Ona też wykonuje pracę dla nas, choć czasu nie ma za grosz. Ale tego wymaga miłość wzajemna i do całego Kościoła

Jest tak

Sobota. Budzę się, piję kawę, siadam do komputera. W trakcie pierwszych słów zamykam oczy, nie chcę nic widzieć, chcę wejść w świat ducha Ożywiciela. Ducha Jasności i Prawdy. Ducha Głębi, Szerokości, Spraw Wiecznych, Ostatecznych. Chcę, żeby to On podyktował słowa i obrazy. Żeby coś było życiem prawdziwym, także na tych stronach, musi być Nie-ja-Ty-Bóg-Miłość-Pokój-Dobro. Amen.

Takie stawiam sobie wymagania. A ludzie chcą mnie rozliczać z poziomu banału. Sprawdzają, ile razy użyję słowa Krysia, Krystyna, Krysieńka, Kryśka albo Krycha. Słowo ma być adekwatne, także w zakresie imion własnych.
Dla mnie Krysia - to człowiek serdeczny, ciepły, szczery, bliski.
Krystyna - to beznamiętny, obiektywny partner współdziałań, współistnienie w ramach jakiejś społecznej całości.
Kryśka - to ktoś, kto w różnych sytuacjach może się różnie zachować, kierujący się swoimi nieprzejrzystymi planami, kto nie uznaje dobra wspólnego (a może ma swoje własne jego definicje, ale ich nie ujawnia), kto nie chce się podporządkować regułom demokracji (na terenie szkoły - dyrektorowi, symbolom), dając do zrozumienia, że wie wszystko lepiej.
Krysieńka i Krycha - są użyciem najbardziej żartobliwym i dają się przyporządkować już wcześniej omówionym.

Nie uznając mojej wolności słowa (licentia poetica), wpędzacie mnie w wielkie tarapaty twórcze. Nie mogę adekwatnie (według mnie) nazywać rzeczywistości.

Ten dziwny punkt sporu ma większe konsekwencje. Chyba to jest tylko czubek góry lodowej.
Wracam do czwartku, 1 września. Ten dzień mógł stać się punktem zwrotnym naszych sporów, nie tylko szkolnych ale i gminnych, ale się zawalił. Przynajmniej ja to tak przeżyłem. Kiedy pod koniec spotkania radnych i nauczycieli, co nazywam naszym Sejmem Wielkim, podzieliłem się bardzo osobistym wyznaniem, zrobiłem to z najgłębszego impulsu duszy i serca. Wyznałem wobec wszystkich zgromadzonych najdelikatniejsze przeżycia wewnętrzne (duchowe) dane mi tego dnia. Wyraziłem swoją wiarę, nadzieję i miłość. Jeszcze przed zapisaniem w serdecznym dzienniku duszy. Ale już miałem to w notatkach, nie mogę gubić takich objawień. TO OBJAWIANIE SIĘ BOGA ZMIENIA ŚWIAT. Potem dopiero są nasze działania.

Moje wyznanie zapadło w ciszę. Dobre i to. Ale oto nie, kiedy wszyscy byli pewni, że w zgodzie i nadziei się rozejdziemy, Kryśka zmieniła pozycję siedzenia. Przeszła ze strony radnych (wśród których nie pisnęła ani słowa) na stronę nauczycieli i nie licząc się z nikim i niczym włączyła werbalną wiertarkę, by burzyć i niszczyć. By otumaniać, motać, manipulować. Fuj.

Dlaczego nie spotkała się z miłym, ale jasnym komunikatem innych (dyrektorki nie słucha), Krysieńko, innym razem. Na dzisiaj koniec, nie chciałaś mówić w ramach przyjętych zasad, to milcz. Jeśli chcesz, to przygotujemy ci następne spotkanie, następną debatę, gdzie w zgodzie z zasadami będzie ci przysługiwał odpowiedni czas na zabranie głosu. Uszanuj zasady, nas, dobro wspólne i nasze uczucia.

Dziwne jest pojęcie dobra wspólnego u niektórych. Mnie wolno deptać, nawet najdelikatniejsze moje wyznania, jej będą bronić (albo tylko iść na rękę), nawet gdy widzą niekontrolowane paroksyzmy złych emocji.

Nie byłoby potrzeby o tym pisać, przywykłem, gdyby nie wielkie wyzwanie, które zostało ogłoszone wszem i wobec, na posiedzeniu Rady Pedagogicznej i podczas uroczystości Rozpoczęcia Roku Szkolnego. Chodzi o podjęcie korespondencji klas 4,5,6 z rówieśnikami z USA, a przez nich - dialogu całych naszej społeczności szkolno-parafialnych. Nie znam podobnych precedensów.

Na mój rozum, to powinno zająć nasz czas, rozum, wiarę, a może i emocje. Ten dialog kryje wielki sens i może się powieść, przynosząc niewyobrażalne korzyści (kulturowe, duchowe, oświatowe). Ale ten dialog z istoty wymaga szczerości i otwartości. Gra pozorów i politycznej poprawności nikomu z nas nie jest potrzebna. Nasz dialog ma być wręcz poszukiwaniem lekarstwa na tamte zjawiska. Ten dialog, rozpoczęty wstępnie w korespondencji Lucy (matką jednego z uczniów, Wally'ego) pokazał obszar doświadczeń i oczekiwań. Jest w nim życie rodzinne, cudowne uzdrowienia, żarliwa wiara i modlitwa, szkoła poszukująca najlepszych wzorów wychowawczych, żywa diecezja i aktywna, entuzjastyczna parafia.

Pozwalam sobie przedrukować ostatni message Lucy, myślę, że nie miałaby nic przeciwko temu. Ja w niej widzę skierowane przez Boga wołanie do nas. Do każdego z nas, całej szkoły i parafii. Do całej Rzeczpospolitej Norwidowskiej.

"Hi, How are you? You mentioned before that you would meet with your team on September 1st. I am hoping you mentioned pen-pals. Has this matter been approved by all on your school-board? ( Even the slightly different woman? ) I have received a lot of enthusiasm for the idea on my side. I am trying to build a THEME around Poland and the Church for the 5th grade since we have much enthusiasm and talent also. ( Fr. Rush loves St. Maximillian Kolbe, Sr. Mary Helen, as I mentioned before studied under an Auschwitz survivor this summer, and then there is the great love we all still have for Bl. JP II, not mention that St Theresa's is the one church in Lincoln that celebrates Divine Mercy Sunday as JP II asked during his papacy.)
So as you said before -" there is something eternal in our adventure." Yes - I see it all coming together here.
Is there something you would like to learn from us? It is hard to compare Nebraska to the greatness of your country. What I have told you before is true - we are a diocese, especially a parish that is called "conservative" but that is only confusing. It is the older world that has been preserved locally. (Very locally in some cases, as in across the street.)
St. Theresa's is very active, very enthusiastic parish. Many families have 6 or more children. We are relatively humble compared to other parishes in town.
...but maybe you should ask me what you would like to hear from the children.
God Bless!"

Wczoraj odebrałem tego posta. Nawet go w całości nie przeczytałem. Bałem się. Wahałem się, czy go otworzyć przed snem. Czuję ogromy ciężar towarzyszący tej duchowej przygodzie. Zbyt ogromny, by go unieść w pojedynkę. Przeczytałem posta od Lucy dopiero dzisiaj rano, gdy napisałem wszystko, co powyżej niego. Te wszystkie sprawy się łączą. Nasze lokalne konflikty, próby dialogu, powodzenia i niepowodzenia, nawet sama gotowość do rozmowy o nich i sposób wymawiania cudzych imion. Ja w tym dialogu jestem cały i daję się cały. Także drżę, nie śpię, łamię się...

Ale wołanie idzie ze świata. Od strony kościoła (ludzi tej samej wiary) najsamprzód, ale nie tylko. Jesteśmy wszyscy dziedzicami Boga samego, ale Polacy są również w sposób szczególny dziedzicami bł. Jana Pawła II, św. Maksymiliana Kolbe, św. Faustyny, bł. Jerzego Popiełuszki i jego i naszej Solidarności.

Co mam odpowiedzieć Lucy, jej synowi Wallemu, innym dzieciom, księdzu Rush, siostrze Mari Helenie i innym nauczycielom, księżom i parafianom z Lincoln, Nebraska - od św. Teresy od Dzieciątka Jezus?

Kochana Ludgardo, kochany Jerzy (Buzkowie)

Uratowaliście moje dzisiejsze pisanie. Co prawda w pokrętny sposób. Przez pogłoski o waszym rozwodzie.
Nie wiem nawet, czy się rozwiedliście, czy to tylko pogłoski. Ale i tak jest o czym pisać.

Rozwody to jedna z bardziej idiotycznych rzeczy w tym świecie. Tym bardziej, gdy zdaża się w późniejszym wieku. Milczenie o tym, też nie wystawia nam - znaczy reszcie, dobrego świadectwa.

Czym jest dla mnie? Ślepą zemstą na rozumie, zwycięstwem rozporka i krocza. Człowieku, skoro ślubowałeś, dałeś słowo - to na nim oparł się byt całego świata. Przynajmniej świata kilku osób. Rozporkiem, kroczem wydać wyrok na istnienie świata? Szatański chichot może być tylko komentarzem.

Człowieku-rozwodniku za kogo się uważasz? Za Boga kreującego i unicestwiającego światy?

Kiedy nachodzą kłopoty i pokusa zdrady własnego uroczyście ślubowanego słowa - spojrzyj przede wszystkim w lustro. Kim jesteś? Kim jest człowiek? Czym jest nasza tożsamość (którą potwierdzamy każdym uroczystym ślubowaniem), skoro można ją dzielić na części?

Nie wiem, jak to jest w praktyce, nie miałem pokus rozwodowych, choć sytuacji dwuznacznych parę było. Wiem, że małżeństwo zgodnie z istotą rzeczy rodzi się z miłości i jest potwierdzane uroczystym ślubowaniem wierności, aż do śmierci. Jednym z najważniejszych jego zadań jest praktyczne budowanie i podtrzymywanie jedności świata, który stworzyliśmy swoim "TAK". Aspekty jego wymiaru psychologicznego, z istoty falującego, oscylującego między maksimum a minimum, są tylko jednymi z wielu, i to nie najważniejszymi. W sprawach psychologii, poza przypadkami chorobowymi, masz człeku tak, jak sobie pościelisz prawie każdego dnia.
Jest - według mnie - zadaniem podstawowym praca nad jednością. Najpierw trzeba ją zrozumieć i uznać. Jeśli ktoś włoży w to odrobinę wysiłku, będzie owocowac do śmierci. Budowanie na uczuciach, bez wielkiego udziału rozumu i wiary, jest budowaniem na lotnych piaskach. Są jeszcze takie sprawy jak odpowiedzialność, zwłaszcza za dzieci, ale także za siebie nawzajem (za los drugiej połówki) i za wypowiedziane słowo. Jak można sprzedać własny honor (uroczyste ślubowanie, słowo!), odpowiedzialność, jedność stworzonego dobrowolnie świata itd. za przelotną rozkosz rozporka i krocza??? Orgazm nie jest zlokalizowany w organach, ale w osobie.

Infantylizm chce narzucić swoje widzenie świata dojrzałym dorosłym.

Ludgarda i Jerzy uratowali moje pisanie dzisiaj, bo nie miałem ochoty. Po tym, jak zawalił się mój świat wczoraj po wybuchu nauczycielki-radnej po zakończonym spotkaniu gminnego Sejmu Wielkiego. To, że ona nie panuje nad swoimi nerwami wszyscy wiedzą od dawna. Ale że ktoś traktuje ją poważnie po tym, jak ona zdeptała zasady i reguły współżycia społecznego i dyskusji społecznej - to mnie ciągle zaskakuje i prawie załamuje. To jest szpara przez która wciska się schizofrenia społeczna i niszczy wszystkich. Ona zasługuje tylko na litość i dobre rady, by coś ze sobą zrobiła. Jako nauczyciele i wychowawcy odpowiadamy przecież przede wszystkim za zdrowie i rozwój dzieci i młodzieży, a pośrednio całej społeczności szkolnej, a nie jednej, nawet najbardziej lubianej koleżanki, która przechodzi najwyraźniej wielki kryzys. Chory animator zaraża całą wspólnotę. Nauczyciel tak samo. Czy ktoś myśli, że uczniowie nie widzą tego rozdwojenia jaźni? Gdy ktoś uczy o jedności i zasadach jakie powinny panować w społeczeństwie (dzięki wolności wywalczonej przez Solidarność, także Solidarność we własnej gminie), je przy wspólnym szkolnym stole, a potem idzie tam, gdzie zapadają decyzje i głosuje przeciw? Albo milczy na ważnym spotkaniu, gdzie dochodzi się do zgody i umawia na dalszą współpracę, a potem krzyczy, że dzieje się jej krzywda, i że to wszystko jest nie tak??? Żadne skłócone królestwo się nie ostoi.

Rady - nie rady, muszę

Statystyka wejść na stronę www - 590/88 (dzień/godz) - niesłychany wynik. Co tak napędziło czytelników? Chyba afera z godzinami dla dyrektora. To jest jednak realny konflikt. Może nie z Radą Gminy, ale całej szkoły RzN z jedną nauczycielką. To był straszny samobój z jej strony. Jakimi metodami ona niszczy szkołę, doświadczyliśmy dzisiaj.

Najpierw była wspaniała harmonia, pokój i jedność - od pierwszego znaku krzyża rozpoczynającego mszę świętą, poprzez przemarsz społeczności szkolnej przez wieś gminną pod sztandarem Rzeczpospolitej Norwidowskiej, do końca uroczystości.

Aż zadziwiło mnie to.

Wyjeżdżałem rano do Strachówki jak na Golgotę. Przeżywałem ją w trakcie bezsennych godzin nocnych. Napięcie mnie nie opuszczało. Aż do pierwszych taktów Bożej Opatrzności w kościele. Słyszalna była muzyka sfer niebieskich. Tak wygląda samoobjawianie się Boga w dzisiejszym świecie. Każdy jest jego adresatem, niewielu poświęca mu chwilę głębszej refleksji (i notatek).

Potem był imponujący przemarsz pod sztandarem. Tak wygląda kwintesencja naszej gminy. Zakorzeniona w długiej i dumnej historii, sięgającej Sejmu Wielkiego i Konstytucji 3 Maja. W konarach tego rozrosłego drzewa naszych dziejów są Sobiescy i Cyprian Norwid. Dnia 3 Maja 1981 roku powstała także nasza gminna Solidarność Rolników Indywidualna. Mamy powody nosić dumnie wyprostowane karki. "Nigdy przed mocą nie ugniemy szyi. Bo u Chrystusa my na ordynansach, słudzy Maryi" (J.Słowacki).

Spokojny i łagodny był także początek oficjalny w szkole. Dwa hymny, państwowy i szkolny, list od kuratora, o dziwo, całkiem sensowny i ludzkim językiem.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że na taki przebieg uroczystości miała wpływ obecność pocztu sztandarowego, hymnu państwowego i szkolnego - i w ogóle ogromne znaczenie symboli w życiu wspólnot.

Trzecim puntem dnia (Boh ljubit Trojcu) było spotkanie rady pedagogicznej z radnymi z komisji oświaty, wójtem i dyrektorem GZEASz. Zgodziliśmy się na parlamentarne maniery. Uzasadniałem wniosek o takie spotkanie, który zgłosiłem na poprzedniej "radzie", i który został gremialnie zaakceptowany.
Mniej więcej tymi słowami - "Od wielu dni jesteśmy wciągani w konflikt wokół tzw. godzin dyrektorskich. Orężem przeciwników jest oszczędność 2.400 zł z gminnego budżetu kosztem zarządzania szkołą, zwłaszcza problemami wychowawczymi w gimnazjum. Trudno to zrozumieć, bo co do propozycji zmniejszenia ich do przyzwoitej liczby 6, zgodni są wszyscy, którzy mają kompetencje w tej sprawie: dyrektor zespołu szkół, wójt (rozliczany z wykonania budżetu), dyrektor zarządzający oświatą na szczeblu urzędu gminy. Sprzeciw wyrażają osoby stojące z dala od codziennych problemów szkoły i nie ponoszące z tego tytułu żadnej odpowiedzialności. Podkreśliłem, że takie jest też stanowisko całej rady pedagogicznej (a nawet pracowników administracyjnych), tylko jedna osoba jest przeciwna.
Życie szkoły tylko dla obserwatorów z zewnątrz sprowadza się do lekcji. W rzeczywistości jest często wstrząsane problemami wychowawczymi, w rozwiązywanie których - w braku pedagoga i psychologa - wciągnięta jest zawsze dyrektorka. Każdy nauczyciel oczekuje od niej interwencji, gdy go zawiodą własne metody i środki oddziaływania. Na rozwiązanie różnych incydentów nie można czekać, aż dyrektorka skończy lekcję w jakiejś klasie.
Podkreślałem, że pragniemy poznać spojrzenie z innej strony, zwłaszcza tych radnych, którzy uważają inaczej (w tym koleżanki-nauczycielki). Może nie znamy wszystkich uwarunkowań gminnego budżetu i te 2 tysiące gra naprawdę kluczową rolę (teza radnej-nauczycielki). Dlatego potrzebne było to spotkane."

Grażyna przedstawiła przykłady z poprzedniego roku, włącznie z wyjazdami do Sądu dla nieletnich, kuratorów sądowych, wydziału Komendy Powiatowej Policji ds. nieletnich itd. Konkrety podała też Renata tzw. szkolny koordynator do spraw bezpieczeństwa. Emila przypomniała o setkach tysięcy zł. pozyskanych przez Grażynę dla szkoły (w tym remont dachu (!), wyposażenie itp.) i przez to również dla gminy. Beata upomniała się o czas (setki ponadplanowych godzin) na pisanie i rozliczanie projektów itp. Wstyd o tym wszystkim mówić, zwłaszcza wstyd przypominać radnej-nauczycielce, pragnącej z jej tylko wiadomych powodów (ambicjonalnych?) podstawić nogę "koleżance dyrektorce, albo koleżance Grażynce" z pomocą kwitu na 2.400 złp. Ona sama bez ograniczeń korzystała w swojej pracy z wszystkich zdobytych przez Grażynę funduszy, programów i udogodnień.

Radni nie byli wojowniczy. Raczej wytłumaczyli zaistniałą sytuację (używam samych poprawnych zwrotów) zbyt dużym tempem dyskusji przed sesją rady. Nie wszystko było dla wszystkich jasne (dziwne, że nie wytłumaczyła wszystkiego klarownie radna-nauczycielka) i są gotowi wrócić do sprawy przy najbliższej okazji. Wszyscy przyjęliśmy deklarację Przewodniczącej rady Gminy z zadowoleniem i nadzieją na rychłe zakończenie tego niepotrzebnego sporu. Czeka przecież tyle innych ważnych spraw. Potrzebna jest nasza ścisła współpraca dla dobra dzieci, młodzieży i całej gminy. Jesteśmy przecież wspólnotą lokalną, a nie ścierającymi się partiami politycznymi.
Tego samego zdania jest wójt i dyrektor GZEASz. Czekamy na wspólne warsztaty nastawione na współpracę Rady Gminy i Rady Pedagogicznej (+ Rady Szkoły), takie jakie przerobiliśmy z trenerami z firmy "Linia - Projekty Inteligentne". Tylko w takich działaniach mogą zniknąć resztki niesnasek i nieufności.

Spotkanie przebiegło z iście parlamentarną kulturą (wykorzystaliśmy tylko najlepsze wzory i zachowania naszego Sejmu, tak jak przed 30 laty, gdy nawet Milicja Obywatelska dziękowała mi za kulturę debaty z rolnikami w sali OSP). Każdy, kto chciał zabrać głoś, podnosił rękę i sygnalizował swoją aktywność przewodniczącej zebrania.

Gdy wszyscy chętni się wypowiedzieli, opanowała mnie niekłamana radość i satysfakcja. Miałem na początku na dnie duszy jakieś obawy. Ale nie, wszyscy byli super.
Grażyna, przewodnicząca zebrania, parę razy się upewniała - "czy to już wszyscy, czy ktoś chce jeszcze zabrać głos?". Nikt!

Z radości poprosiłem o słowo przed-końcowe. Chciałem zacytować dokumenty, w których szukałem natchnienia i siły - 1) "Humanizm integralny i solidarny" (to tytuł kompendium nauki społecznej kościoła), 2) "W całej mądrości i duchowym zrozumieniu" - tak się zaczynało trzecie wezwanie modlitwy powszechnej, zbudowane na dzisiejszych czytaniach liturgicznych. Wszak wszyscy wzięliśmy udział we mszy świętej inaugurującej nowy rok szkolny.
Ten klimat znaleźliśmy i potwierdziliśmy w spotkaniu. To było zwycięstwo samorządu nad pieniaczami.

Niestety, okazało się, że zły duch nie usnął, czyhał. Po sygnale zakończenia spotkania wybuchła Krystyna. Jaki ja jestem naiwny! Myślałem, że uszanuje zwycięstwo rozsądku i harmonii zapoczątkowanej mszą świętą. Przecież nie zabrała głosu wcześniej, choć chyba wszyscy tego od niej oczekiwaliśmy. Skoro nie zabrała, to znaczy, że nie miała nic mądrego do powiedzenia. I basta. Powinna uszanować nas wszystkich. Ale nie, ona ma swoją taktykę.

Przecież ona, nauczyciela-radna ma największe możliwości wpływania na rozumienie spraw szkolnych i głosowania w radzie. Musiała innym jakoś tłumaczyć, skoro sama głosowała przeciw.

Dzisiaj znów nikogo nie uszanowała. Po spotkaniu, korzystając z obecności tych, którzy nie zdążyli wyjść, chciała wykrzyczeć jakieś inne sprawy. Prywatne. Chciała się kłócić o spór ze mną! O narzucenie mi cenzury. Co do mnie, to nawet nie wiem, co publikuje na Facebooku, bo odrzuciła moją prośbę o zaliczenie do grona znajomych. Więc ja nawet nie mam możliwości jej komentować, ona zaś chciałaby mi mówić, co mam pisać!
Wyszedłem. Spotkanie było zakończone. Dziwię się, że niektórzy dają się wciągać w jej kręte labirynty i zostają (fałszywa litość?). Jej taktyka jest prosta - zniszczyć dobre wrażenie, zakrzyczeć, zamotać ludziom w głowach. W spokojnej rozmowie nie ma nic do powiedzenia.
Przebieg spotkania był piękny i pokojowy? Tym gorzej dla niej. Musi podnieść atmosferę nerwowym tonem, takimiż słowami, jakimiś osobistymi żalami. Musi odwrócić kota ogonem. Według niej nie chodzi o dobro szkoły i zgodną współpracę szkoły i samorządu. Dla niej najważniejsze jest jej poczucie krzywdy itp.itd. Potok żali i oskarżeń.

Myślałem, że nie będę musiał o niej pisać. Myślałem, że jej bliscy i przyjaciele uwolnią mnie od tej konieczności. Ja jej nawet współczuję. Ale szkoły niszczyć nie dam.
Nie musiałbym pisać, gdyby wszyscy byli podobnego zdania, że po żadnym pięknym spotkaniu nie wolno pozwolić sobie odebrać jego dobrych owoców jednemu krzykaczowi. Ja szybko wyszedłem z dyrektorem GZEASz. Chciałem bronić rozumu i wiary (zawartych w owocach i uzgodnieniach). Jak łatwo jest tracić łaskę pokoju. Ale tym zarządza każdy z nas z osobna.
Do poważnej dyskusji, z poszanowaniem zasad (a to jest zawsze wyraz poszanowania innych osób!!) jestem zawsze gotów. W pyskówkach z K.... nie chcę brać udziału. Ona (jej stan emocjonalny) nas niszczy.

PS.

Tekst modlitwy powszechnej jest tam gdzie zawsze (na samym dole).

Zał. nr1:
"Chrześcijanin wie, że w nauce społecznej Kościoła może znaleźć zasady refleksji, kryteria osądu i wskazówki do działania, które są punktem wyjścia do promowania integralnego i solidarnego humanizmu... by osoby przez nią przygotowane nauczyły się odczytywać współczesną rzeczywistość i odnajdywać właściwe drogi działania:
- we właściwy sposób podjąć kwestie społeczne naszych czasów, które wymagają tego, by podchodzić do nich zgodnie z całościową wizją, gdyż są one ze sobą coraz bardziej powiązane, wzajemnie uzależnione i w coraz większym stopniu dotyczą całej rodziny ludzkiej. Przedstawienie zasad nauki społecznej ma na celu wskazanie spójnej metody poszukiwania rozwiązań dla problemów, aby rozeznanie, ocena i podejmowane decyzje odpowiadały rzeczywistości, a solidarność i nadzieja mogły skutecznie wpływać na skomplikowane współczesne sytuacje"

Zał. nr2:
"Zarówno interpretacja, jak i rozwiązanie aktualnych problemów ludzkiego współżycia
wymaga uwzględnienia ich wymiaru teologicznego” (JPII, Centesimus annus)