Sen o wolności

W jakimś serialu za plecami słyszę rozmowę:
- Długo byłeś w Londynie?
- Ponad rok. Wyjechałem na wakacje, znalazłem dobrą pracę, mieszkanie, wziąłem dziekankę i zostałem.
- Na zawsze ?
- Dla mnie na zawsze, to znaczy następny miesiąc. Może zostanę, może się spakuję i wyjadę do Nowej Zelandii.
- Dlaczego do Nowej Zelandii ?
- Bo jestem wolnym człowiekiem.
- Zazdroszczę ci!
- Czego? Przecież to tylko kilka miesięcy, zrobisz maturę i jesteś wolna, świat należy do ciebie.

Przypomniałem sobie rozmowę w Filadelfii z kolegą z Legionowa i autobiograficzną książkę Martiny Navratilowej, najlepszej tenisistki świata w mojej młodości.

1) Filadelfia - kumpel mówi, jakby nigdy nic - "mamy zamiar na wakacje pojechać do Japonii. Jak tu jesteś, to wszystko jest proste i możliwe."
2) Martina Navratilova (Czeszka z pochodzenia) - znajomi i przyjaciele czekają na nią pod Urzędem Imigracyjnym w USA, gdzie odbierała paszport amerykański. Popłakała się z przejęcia. A na lotnisku nie mogła uwierzyć, że ma przejść bramką dla obywateli świata (pełnej wolności).

To dołożę trzecie i czwarte wspomnienie:
3) Kiedy byłem w Stanach siostra pokazała mi film "Johnnie Mae Gibson, FBI" pierwszej czarnej Amerykance, która została tajnym agentem FBI (1976). Cała rodzina świętowała jej dyplom jak Dzień Niepodległości. TO BYŁO I JEST COŚ! Moja siostra była pierwszym agentem FBI z krajów byłego "bloku wschodniego". Co ciekawe, jest z to samego rocznika co J. Mae Gibson. Nie doczekała się fety - był to czas fałszu PRL-owskiego. Nie mówiło się takich rzeczy. Wot - różne są realizmy (wtedy był soc-realizm)!
4) Kiedy w 1979 roku spotkałem we Francji pięciu Kanadyjczyków, którzy się nazwali świeckimi misjonarzami i zamieszkałem z nimi, było dla mnie czymś oczywistym i prostym snuć plany, aby w następnym roku dołączyć do nich, kiedy zaczną planowaną afrykańską trasę. Wyszło inaczej. Postanowiłem jechać do Brazylii (odwrotną ich drogą i do USA). Wybuchła Solidarność. Wróciłem do Polski i wybrałem Strachówkę, jako miejsce realizacji odwiecznego człowieczego SNU O WOLOŚCI.

Nie prowadzi się takich rozmów, nie ma się takich planów, snów, nie wybiera się marzeń - stąd. Niestety, trzeba zakosztować wolności, żeby... tam odlecieć. Jest jednak furtka prawie dla każdego - wolność można osiągnąć też gdzie bądź... na polu życia duchowego. Nieocenioną pomocą są dokumenty Soboru Watykańskiego II, Taize i dzieła wielkich mistyków (Św. Teresa od Jezusa, z Avila).

Siedzę i marnuję cały dzień, co chyba jest już winą połączenia internetowego, nie moją, mam nadzieję. Chciałem popracować nad stroną szkoły. Jest kupa zaległości. Jest bogactwo, którym trzeba się dzielić i są jakieś złośliwe blokady. Spróbuję w szkole.

Realizm i straty moralne

Wczorajszy post na blogu Łazarza rozwiał moje wątpliwości, czy powinienem pisać o konflikcie szkoła-radna/nauczycielka. Potrzebujemy obiektywizacji, żeby nie sfermentować i zdziwaczeć. Świat bez dialogu idzie na manowce. Nawet na samo-zatracenie. Dialog jest istotą człowieka (homo sapiens). Godność człowieka wypływa z jego rozumności i wolnej woli. Dla człowieka wierzącego sprawa jest jeszcze prostsza -Bóg stworzył świat z miłości, chciał się podzielić z nami Sobą. W sposób dynamiczny, ciągły, a nie jednorazowym okazaniem nam łaski. Wszedł w ten sposób na drogę nieustannego dialogu. Na Biblii się nie skończyło.
Od 2 tys. lat działa Kościół Chrystusowy. A człowiek jest jego drogą!

"Każda z form aktywności poznawczej umysłu może być badana na wielu poziomach i stanowić przedmiot zainteresowania odrębnej dyscypliny badawczej. Kognitywistyka natomiast jest przedsięwzięciem multidyscyplinarnym. W jej tworzeniu uczestniczą filozofowie, informatycy, logistycy, neurobiolodzy, psycholodzy oraz reprezentanci wielu innych, wysoce wespecjalizowanych dyscyplin. Wykorzystując swoją wiedzę i umiejętności, wspólnie odsłaniają fragmenty fascynujacego świata umysłu, a wyniki ich prac składają się na multidyscyplinarny patchwork, bez którego nie da się stworzyć wiarygodnych map i rzetelnych przewodników po rozmaitych krainach tego świata." Pytania można już kierować do Łazarza, jest naszym łącznikiem z kognitywistyką.

"Coraz więcej wiemy o mózgu, coraz lepiej rozumiemy działanie umysłu. Mózg jest obiektem badań neuronauki, umysł – kognitywistyki. Obydwie skazane są na współpracę. Kognitywistyce bez wsparcia neuronauki grozi uwiąd, neuronauce bez kognitywistyki – wyjałowienie... umysły percypujące, a także te zdolne do komunikacji usprawniają funkcjonowanie organizmu w otoczeniu."

Jakim realizmem się kierujemy w życiu, lub jaki realizm kieruje naszym życiem?

Może za daleko wybiegnę myślą, jeśli powiem, że "stary" realizm tomistyczny, panujący miłościwie w kościelnych naukach i wychowaniu jest jednym z "winowajców" podziałów w naszym społeczeństwie? Jesteśmy wewnątrz niego bardziej dogmatyczni, niż potrzeba. I przez to mniej dialogiczni. Nie jesteśmy wtedy miłośnikami encykliki "Wiara i rozum". W ogóle się wtedy nie zastanawiamy nad antropologicznymi podstawami i logiką (konsekwencjami) wiary.

Realizm tomistyczny i realizm fenomenologiczny przyszedł mi w sukurs w zmaganiu o normalność świata, w którym żyje, pracuję i wychowuję własne dzieci. Starsi są już świadomi wagi i znaczenia tych zmagań dla życia każdej myślącej osoby. Jasiek podsyła mi muzyczne pomysły na katechezę.

"Fenomen to sposób odsłaniania się różnego typu przedmiotów... [w którym] świat, a w tym także ja sam jako człowiek, staje się tylko pewną daną dla wyższego poziomu refleksji...". Zadaniem drugiego realizmu (metafizyki) jest "zbadanie, jaki sens mają one faktycznie, a stąd stwierdzenie, jaki charakter ma byt realny...". Większość autorów głosi anty-spekulatywny charakter fenomenologii, polegający na intuicyjno-naocznościowym wykazywaniu jej tez.

Np. konflikt między zespołem szkolnym a nauczycielką-radną jest faktem realnie istniejącym i oddziałującym na otoczenie. Realizm nie pozwala ignorować faktów. Należy je obiektywnie poznawać (analizować) bo nie możemy być jak dzieci, które krzyczą "O! dąb Ucieka!... w lasu głąb - Gdy dąb stoi, wóz z sobą unosi dzieci."

Lenin ustalił kanony architektoniczne. Monumentalizm miał przypominać człowiekowi w każdym momencie życia, jak jest malutki wobec tej ideologii (partii). Oświata polska, ani żadna inna instancja nie podjęły próby wyjaśnienia istoty starego systemu i jego wpływu na psychikę i całą osobowość mieszkańców PRL. Wielu z nich - w tej liczbie i ja - jeszcze żyje i jest aktywnych, także w oświacie. To celowe zaniechanie zasługuje na Trybunał Stanu Moralnego Narodu. Wszystkie opcje są umoczone. To się da wytłumaczyć tylko wyrachowaniem wyborczym. Za dużo mogli stracić.
Lenin i jego uczniowie ustalali także kanony oświatowe, kulturalne i wszelkie. Ustalili kanon ŚWIATOPOGLĄDOWY. Bo to był do szpiku kości USTRÓJ TOTALITARNY. Żyj narodzie w błogiej nieświadomości=ignorancji. Bo moglibyśmy upomnieć się o odszkodowanie o straty moralne. Ale u kogo?

Któregoś dnia, a raczej którejś bezsennej nocy włączyłem telewizor. Nie wiem nawet, która była godzina. Jakaś wróżka od-powiadała bajki na pytania niby dorosłych widzów. Przecierałem oczy. Trudno mi ciągle uwierzyć w świat ludzi infantylnych. Ale świat reklamy - mocno uzasadniany ekonomiką - promuje nierealistyczną wizję życia. To nie są najważniejsze potrzeby egzystencjalne osoby ludzkiej. O najważniejszych jest zmowa milczenia, pewnie też dająca się uzasadnić ekonomicznie. Człowiek szukający i realizujący największe potrzeby homo sapiens e zapełni supermarketów. CO TO JEST REALIZM? Odpowiedź dawał nam całym swoim nauczaniem i działalnością JPII. I wydawało się, że większość kiwała głową ze zrozumieniem. Czy coś się zmieniło w strukturze bytu? Ten sam JPII jest ciągle dostępny - każde słowo zostało spisane.

Korespondencja z USA jest szansą na wychowanie ludzi otwartych na świat realnie istniejący, obywateli świata. Dzisiaj z duchoty myślowej wyrwał mnie tekst św. Jeroma na Facebooku - "Show me, O Lord, your mercy, and delight my heart with it. Let me find you, whom I seek so longingly. See, here is the man whom the robbers seized and mishandled and left half dead on the road to Jericho. O you who can what the kind-hearted Samaritan cannot: Come to my aid! I am the sheep who wandered in to the wilderness: Seek after me, and bring me home again to your fold. Do with me what you will, that all the days of my life I may bide by you, and praise you, with all those who are in heaven with you for all of eternity. Amen"

PS.
Odkąd Google uruchomił usługę "tłumacz" zwalniam się z własnego tłumaczenia. W perspektywie korespondencji z USA (i innymi krajami) wprawa w posługiwaniu się internetowym tłumaczem jest bardzo wskazana :)

Polemika o istotę (prawdy, szkoły, gminy, parafii, życia...)

Chodzi o coś więcej, niż spór dwojga ludzi, miejscowych nauczycieli: Krystyny i mnie. Tym bardziej nie o to, żeby kogokolwiek niszczyć, czy pozbawić dobrej opinii i szacunku. Każdemu człowiekowi przysługuje wielka godność bo jest istotą obdarzoną rozumem i wolną wolą. Ochrzczeni otrzymują jeszcze godność "dzieci Bożych". Dobra opinia i stopień szacunku zależy zaś głównie od przylgnięcia do prawdy. Można zatem w tej polemice prawie całkowicie pominąć personalia, byle sięgnąć jak najgłębiej i jak najlepiej opisać naszą rzeczywistość społeczną. Chodzi o zasady i o całość poglądów (myślenia), które wpływają na naszą współpracę i w ogóle życie w Strachówce. Wartości i duch są silniejsze od polityki i naszych prywatnych planów.
Chodzi o "życie w prawdzie", które domaga się odwagi myślenia. Myślenia, w którym patrzy się na rzeczywistość jako naprawdę obiektywnie istniejącą. O realizm - a nie żonglerkę słowami - którym okażemy szacunek dla rzeczywistości, a nawet miłość dla Strachówki i całej Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Uznając możliwość takiego poznania (uczestniczącego), nawet w wiejskiej gminie wchodzimy na drogę, "na której możemy znaleźć Słowo sięgające Absolutu".

Jako społeczność z 30-letnim zakorzenieniem w niepodległościową historię najnowszą i ponad 20-letnią praktykę samorządową (nie wspominając ponad 1000-letniego chrześcijaństwa) dorośliśmy już chyba do otwartej dyskusji o wartościach. Utrzymywanie, że to walka Kapaona z Ołdakową, przynosi szkodę nam wszystkim i blokuje pracę wychowawczą. Kwasi nie tylko nasze świętowanie, ale i dzień jak najbardziej powszedni. Rozmawiajmy o wartościach i "całości".

"Theatrum Grecum" podczas festynu szkolno-rodzinnego z 5 czerwca miało być tylko preludium rozmowy o wartościach. Kolejnym etapem miała być dyskusja ważnych osób w gminie na placu przed stawem, w sali konferencyjnej urzędu gminy, starej, albo nowej sali gimnastycznej... gdziekolwiek. Mini widowisko, zabawa, gra uliczna - a zarazem samo życie.

Niewiele musiałem zmienić początkowe zdania z tekstu profesor Anny Grzegorczyk (z książki "Obecność i wartości", autorka jest przew. Centrum Badań im. Edyty Stein), aby trafić w sedno naszych lokalnych problemów. Pani profesor chodzi "o pokazanie głębi refleksji Jana Pawła II i jej oddziaływania na myślenie i w ogóle życie..., [która] leży w przywróceniu absolutnego horyzontu od­niesienia, przywróceniu ludzkiemu słowu i czynowi transcen­dentnego zakorzenienia i obiektywnego wymiaru wartości."

"Przekonanie, że bije jedno źródło wartości dla naszego człowie­czeństwa, że ma ono ponadkulturowy wymiar, że źródło to było od zawsze, a to, „co było, jest", uwalnia od wszelkiego rodzaju ograniczeń relatywizmu, sceptycyzmu i wirtualnych miraży. Przywraca też utraconą rzeczywistość jako realnie istniejącą... Taka jest fenomenologia, która przez swe metody redukcji pozornych aspektów rzeczy stara się dociec do ich elementów koniecznych, aby były tym, czym są. Jest to zatem filozofia par excellence istotowa, starająca się dotrzeć do istoty rzeczy poza słowem, poza jej językowym kształtem, a w konsekwencji do ostatecznej podstawy bytu."

Istota szkoły - według mnie - sprowadza się do consensusu wychowawczego (co do wartości i celów). My-wykonawcy-realizatorzy możemy być różni co do wiary i poglądów politycznych itd.
Istota parafii - wg mnie - to wspólnota ludzi szukających Boga i gotowa się Nim dzielić na różne sposoby.
Istota gminy - "wspólnota samorządowa mieszkańców i terytorium" (ustawa) sprawnie i przyjaźnie (w duchu wspólnoty) zarządzana przez "wybrańców" i pomocnych urzędników służących zaspokajaniu potrzeb i rozwoju każdej osoby.
Istotą życia - odnalezienie sensu w Absolucie, który jest Miłością.
Mam te same poglądy w szkole, w gminie, w parafii, w życiu. Jestem tym samym człowiekiem. Mam te same oblicze, nie zmieniam go, nie dopasowuję do konkretnych ludzi i okoliczności, nie udaję, że nic się nie stało, że nie ma fundamentalnego sporu o Strachówkę - jakby nigdy nic. Udawanie też jest kłamstwem.

Znalazłem drogę do sensu. By ją przybliżyć skorzystam z dłuższych fragmentów książki prof. Anny Grzegorczyk:
"W pismach św. Jana od Krzyża fenomenologia jest prak­tykowana jako ćwiczenie duchowe. Asceza słowa od filozofów starożytnych i Ojców Pustyni prowadząca do ascezy myśli, a w konsekwencji do spotkania ze Słowem będącym Bogiem i Absolutem jednocześnie — jest uznawana za spontaniczną fenomenologię.

Metoda poznawania istoty rzeczy przez abstrahowanie od ich przypadkowych przejawów uskutecznia się na drodze ich bezpośredniego doświadczania i drążenia w głąb, aż do odkrycia związków koniecznych, bez których nie są tym, czym są. Bez których np. stół nie jest stołem, poezja poezją, człowiek człowiekiem, i dalej...

Poznanie, które zdziera kolejne zasłony skrywające głębię rzeczy, otwiera przed poznającym różne pokłady rzeczywisto­ści, w tym jego - poznającego podmiotu - wewnętrzną rzeczywistość.

Autentyczne poszukiwanie prawdy i nielękanie się jej odkrycia oraz miłość do siebie i świata wciągają podmiot poznawczy w niewidoczne dotąd rejony, aż do stanięcia przed koniecznoś­cią zreflektowania nad podstawą tego wszystkiego, czego w swym poznaniu docieka. Przed poznającym zaczyna jawić się Absolut - źródło i podstawa wszelkiej rzeczywistości, ale jednocześnie coś nieuchwytnego i niewypowiedzianego -

"O źródło kryształowe!
Gdyby mi teraz twa toń wysrebrzona
Odzwierciedliła nagle
Te oczy upragnione,
Których piękność w moim wnętrzu już nakreślona" (zwr.12)

"Karol Wojtyła odkrywa w strofie św. Jana od Krzyża cały potencjał ludz­kiego poznania i ujmowania fundamentu istnienia. Pozwala mu to mówić filozoficznie zarówno o źródle jako Absolucie, Arche, Najwyższym Bycie, o Prawdzie i Logosie. Lecz także o Dawar - Słowie dającym i stwarzającym, o Obecności, o „Jestem, który jestem", o Pięknie, o pragnieniu zjednoczenia podmiotu poznającego z Poznawanym, który już w nim jest od zawsze, czyli o osobowym Bogu będącym Miłością.

Człowiek ma możliwość odkrycia veritatis splendor - prawdy, którą się naocznie widzi i bezpośrednio słyszy.

Poznanie uczestniczące, pokazuje, że tylko ten, „kto odpowiada Słowu", może „Słowo zro­zumieć".

Zewnętrzne, nadnaturalne źródło Światła jest właśnie tym Słowem poza słowem językowym, Słowem, które „Jest"; Jego Obecność i nadnaturalna moc sprawiają, że może odnowić oblicze ziemi, jak i każdego z nas. Nadnaturalnym Światłem, które dotyka, przemienia i odnawia.

Poznanie uczestniczące, zarówno mistyczne i fenomenologiczne, w swej końcowej fazie, w roz-poznaniach Jana Pawła II uwieńczone zostaje poznaniem absolutnym, które - paradoksalnie - jest nadnaturalne, nadzwyczajne, cudowne i jednocześnie intelek­tualne, zwykłe, normalne. Krótko zatem można powiedzieć, że konieczność obecności Absolutu jako gwaranta prawdy w poznaniu, ujawniona w fenomenologii K. Wojtyły i Boga w życiu człowieka, to odnowienie [pełnej, skutecznej] refleksji naukowej, a zara­zem ludzkiej egzystencji.

T-A-K / T-O / J-E-S-T - możemy zakrzyknąć za Edyą Stein. Sprawdźcie własnym życiem!!!

Ciasto dla dzieci w Dniu Norwidowskim - albo jego brak - urosło do rangi znaku, że żyjemy w Strachówce w dwóch rzeczywistościach - co jest tajemnicą poliszynela od dawna. Pierwsza jest od-wieczna, wkorzeniona w całość polskich dziejów. Druga jest wymyślona na własne (grupowe) potrzeby. Ta druga ma swoją politykę i święta, które mają służyć (tworzyć) innej wizji szkoły, gminy, parafii i innych personaliów. Jak daleko to prowadzi? Do pogwałcenia praw wolności obywatelskich i to wcale nie w subtelny sposób. To, że ktoś nie odpowiada na moją prośbę o dołączenie do grona znajomych (kolegów z pracy) na Facebooku, to jego prawo (choć pozbawia się jakiejś komunikacji ze światem zewnętrznym, zrywa więzi). Ale jeśli ten ktoś zabrania mi wysyłania korespondencji na swój adres, to już jest nie tylko paranoja publiczna, ale działanie bezprawne. Ale o tym tylko ja wiem, na zewnątrz wszystko wygląda miło, grzecznie, poprawnie - jakby nigdy nic. Jeśli piszę o tym, to pewnie znów będzie jakaś moja wina. Moją główną winą jest przecież utożsamienie się z od-wiecznością i całością polskich dziejów.
Nie mam zdolności do mimikry. Tę zdolność nazywam zresztą wprost manipulacją emocjami innych ludzi.

Nie ma prawdy Kapaona, Łapki, albo Ołdaków. Wszyscy mamy talenty argumentowania. Ale niektórzy używają ich w sposób skryty, niejawny, unikając publicznej dyskusji poddanej regułom.
Nasze talenty pochodzą od Boga i dane są dla służenia Jednej Prawdzie i dla budowaniu wspólnoty. Talenty można jednak także oddać złej sprawie.

Nie "swojej" prawdzie (ani interesom) służę 30 lat! I dlatego nie będę milczeć! Mówię głośno do wszystkich ludzi dobrej woli - nie można przemilczać, powtarzać, sprzyjać, lub jawnie firmować opinii, że KATECHETA głosi nieprawdę i sieje nienawiść. Bo jeśli w to wierzycie, to dlaczego jako rodzice i odpowiedzialni za życie publiczne na to zezwalacie?! "Nie można dwom panom służyć". Niech przyjedzie kurator, minister, biskup... by zbadać nasze sprawy i uzdrowić. Bo brniemy w obłęd w życiu publicznm. Przez 16 lat byliśmy świadkami fałszu w życiu wspólnoty lokalnej i milczeliśmy. W grudniu nastąpiła zmiana epoki, wybraliśmy nowego wójta, Piotrka! Dostaliśmy szansę na życie w prawdzie.

Niestety nadal wybieramy wygodną opcję dwóch (trzech?) prawd. Bo nie chcemy stanąć w niezręcznej sytuacji wobec koleżanki, sąsiada, wyborcy, kogoś znajomego, lub z rodziny. Poddaliśmy (w większości?) zdrowy rozsądek i zdolność poznania prawdy czyimś interesom, osobistym lub grupowym. Jeśli odda się rozum - cóż się z nami i naszymi dziećmi stać może?

Skarby i problemy

Nie chce mi się dzięciolić (w klawiaturę), ale chyba byłoby niedobrze dołączyć do milczących. Bo świat jest. Bo prawda jest. Bo jestem. Bo Bóg jest.

Na katechezy chodziłem z projektorem. Pokazywałem stare i nowe zdjęcia i filmiki z Dnia Norwidowskiego w Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Dzisiaj były potrzebne w dwójnasób, wyręczały moje zainfekowane struny głosowe. Zobaczyliśmy więcej piękna niż mogłem oczekiwać. Prawda, piękno prawdy, odsłania się kwantowo. Zobaczyłem w Strachówce i w Rzeczpospolitej Norwidowskiej rzeczy, których wcześniej nie widziałem - Piasta Kołodzieja, odmienionych kołodziejów, Chopina i Norwida w cieniu wierzb, powiązanie motta szkoły z (Monologu) i znaczenia rzeczpospolitej, błogosławieństwo kardynała Stefana Wyszyńskiego dla każdej rodziny w Strachówce przezierające między gimnazjalistami śpiewającymi ze swoim nauczycielem Pawłem Stysiem hymn szkoły na chórze w kościele WNMP, dar dzielenia się po mszy świętej w kościele Chlebem Norwidowskim (wypiek Eli Orzechowskiej) wszystkich pokoleń i "stanów" - uczniów, nauczycieli, rodziców, babć i dziadków.
Mamy skarby - nazwę, która wszystkich intryguje, w Polsce i w świecie, hymn, który można wykonywać w szkole i w kościele, piękny sztandar, śpiewający wierzbami i odwołaniami do ideałów i początków, jak w "Fortepianie Chopina", pod którym przechodzimy obok dębów pamięci. Musimy do przemarszów dołożyć chwilę przy nich zatrzymania. Mamy relikwię - zdjęcie na którym siostra-norwidolog Alina Merdas wręcza na klęczkach nasz list o błogosławieństwo dla Rzeczpospolitej Norwidowskiej Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II na Placu św. Piotra. Powtarzam się. Wiem. Przestanę, gdy kamienie wołać będą.

"I była w tém Polska – od zenitu
Wszechdoskonałości dziejów
Wzięta tęczą zachwytu –
– Polska – p r z e m i e n i o n y c h k o ł o d z ie j ó w !
Taż sama – zgoła,
Złoto-pszczoła!…
(Poznał-ć-że bym ją – na krańcach bytu!…)".

Przeżywałem tęczą zachwytu Polskę w 1980/81. Zostaliśmy okradzeni - i ja i cała gmina - z zachwytu, z tęczy, z pszczół... na krańcach bytu. Zdrada ideałów przyszła w 1994 roku. Dzisiaj chcą nami rządzić jej pogrobowcy. Spiskują. Oni są niewrażliwi na wszechdoskonałość dziejów, na Doskonałe-wypełnienie, Pospolitą- i Niepospolitą Rzecz, Miłości profil. Kłamstwem jest też udawanie.

Problemy biorą się z zanegowania CAŁOŚCI, która nas prowadzi od początku. Ci, którzy ją negują na różne sposoby (drąc na strzępy), niszczą wspólnotę szkolną i gminną. To jest wśród nas temat tabu. Wrzód, ropień, który im później wycięty, tym większe zrobi wśród nas spustoszenie. Dotyczy każdego z nas z osobna i szkolnej całości. Zdrowy rozsądek i doświadczenie życiowe mówią chyba każdemu, że nie ma, co do tego, wątpliwości. Lekarstwo jest proste i ogólnodostępne - dialog.

"Niektóre tabu pociągają za sobą złożone problemy społeczne (np. tabu występowania publicznie przeciwko własnej rodzinie, publicznego "prania brudów", utrudnia rozwiązanie problemów związanych z różnego rodzaju przemocą w rodzinie). Dlatego w istocie nie są one wtedy w ogóle konstruktywne, a nawet niejednokrotnie są destruktywne. Jednak w daną kulturę, wskutek różnych uwarunkowań społecznych i historycznych, wpisane jest założenie, że naruszenie tego zakazu będzie stanowić zamach na istnienie tej kultury, i dlatego właśnie dany problem jest tak trudny do rozwiązania. Np. pociągnięcie do odpowiedzialności cesarza Hirohito za udział jego kraju w II wojnie światowej było niemożliwe ze względu na tabu jego nietykalności (wynikające z sakralnego charakteru jego osoby w kulturze Japonii); japońska kultura odebrałaby to jako zamach na nią samą, choć mogłoby to rozwiązać wiele faktycznych problemów." (Wikipedia)

Dzisiaj jest szkolna środa. Zebrały się tzw. zespoły zadaniowe. Ja zostałem przypisany do "projektowego", ale nie zostałem. Miałem obiektywne powody, ledwo dociągnąłem z przeziębionym organizmem do końca 6-tej lekcji. Ale i tak bardzo trudno mi było podejść do przewodnizącej mojego zespołu z tym wyjaśnieniem. To są konsekwencje wojny polsko-polskiej między nami. Nikt się nie rwał do tej komisji. To są konsekwencje. Inne? Komentarze dzieci do jednego ze zdjęć - "a my ciasta nie mieliśmy". Trudno świętować coś, czemu się wypowiedziało wojnę. Ta "rzecz" wróciła w modlitwie. Dziękowaliśmy za Dzień Norwidowski, za hymn, za sztandar, za Chleb Norwidowski, za dęby pamięci, za panie, które się napracowały, aby upiec ciasta dla swoich klas.

1
Nie Bóg stworzył przeszłość i śmierć, i cierpienia,
Lecz ów, co prawa rwie,
Więc nieznośne mu - dnie;
Więc, czując złe, chciał odepchnąć spomnienia!

2
Acz nie byłże jak dziecko, co wozem leci,
Powiadając: "O! dąb
Ucieka!... w lasu głąb..."
- Gdy dąb stoi, wóz z sobą unosi dzieci.

3
Przeszłość jest i dziś, i te dziś dalej:
Za kołami to wieś
Nie - jakieś tam... cóś, gdzieś,
Gdzie nigdy ludzie nie bywali!...

***
Nie można rwać praw zdrowego rozsądku i tysiącletniej kultury narodu. Jest i dziś, i te dalsze - z dni Solidarności. Nie wypadliśmy sroce spod ogona. Jesteśmy wkorzenieni w całość dziejów.

Całość poglądów i jej brak

Zauważyłem w jednym ze swoich postów fałsz, popełniony przez zbytnią poprawność języka - "Od dawna są w gminie dwa obozy, jeden skupiony wokół prac szkoły (i parafii), drugi przeciwko nim." Jest przecież inaczej. Jest tak, że i drugi obóz bardzo ładnie się prezentuje w życiu parafii. Sprzeczności u nas jest więcej, niż w tamtym górnym zdaniu.

Wczorajszy Dzień Norwidowski pokazał jak w zwierciadle dwie linie rozwoju wspólnoty lokalnej. Jedna sięga korzeni, historii, najgłębszych tradycji. Druga jest reakcją na pierwszą.
Najnowsza nasza historia zaczęła się od zrywu Solidarności i patriotyzmu "co nie rzuci ziemi [i wiary] skąd nasz ród". Potem była obrona podmiotowości (demokracji) przed zakusami Łapki. Następnie przyszedł Cyprian Norwid i wyrzucenie Lenina z naszej ulicy. Norwid zwyciężył i dał początek Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Szkoła stała się jedynym liderem przemian i wiary w jasną przyszłość. Jak "Placówka" u Bolesława Prusa. Przeciwko niej się obróciła kulturowa opozycja. Stała się kontr-rewolucją. Nie podoba się im nazwa szkoły, hymn i sztandar. Pięć lat blokowali uznanie Rzeczpospolitej Norwidowskiej, jako nazwy szkoły, pomimo listu od wspólnoty szkolnej i parafialnej do bł. Jana Pawła II z prośbą o Jego błogosławieństwo. TEN LIST JEST DLA NAS RELIKWIĄ.

Prostą, acz niezwykle istotną obserwacją jest, że nasze (umownie oznaczam jako RzN) działania są spójne i dają się powiązać w CAŁOŚĆ. Solidarność wyrasta z umiłowania wolności i Ewangelii (Dobrej Nowiny) wpajanej większości rodaków od dzieciństwa w zwyczajnych, katolickich rodzinach. W większości, bo nie ma obowiązku należenia do wyznawców Jezusa z Nazaretu i Kościoła. Sam mogę wyznać, że milenijna polskość i wiara religijna współgrały mi w duszy. Potem był czas obumierania ziarna w czasie stanu wojennego i siania ziaren na polu katechetycznym (zwracam uwagę na dopełnianie się dwóch pól).
Wybory z 4 czerwca 1989 roku i samorząd z 1990 były służbą u podstaw niepodległości (niezawisłości, podmiotowości). Ani w katechezie lat 1982-89, ani w I Kadencji 1990-94 polityka nie odgrywała istotnej roli. Oba pola się dopełniały, w Strachówce w pamiętnych spotkaniach oświatowych z udziałem wszystkich okolicznych księży (dziekan toże). Zwieńczeniem tego rozumienia wspólnoty (samorządowej i kościelnej) było spotkanie z udziałem biskupa ordynariusza Kazimierza Romaniuka w Urzędzie Gminy. Wspominam dzień kwietnia 1994 roku; stoimy trzymając się za ręce - tak zarządził 80-letni Janusz Dzierżawski, powojenny instruktor rolniczy na naszym terenie, działacz Uniwersytetów Ludowych - biskup, burmistrz Mińska Mazowieckiego, wójtowie, redaktor "Wspólnoty", pracownicy gminy - powtarzając za nim zwrotki pieśni o wspólnocie.

Kontr-rewolucja przyszła do nas najpierw w osobie Kazimierza Łapki, w innych rejonach pewnie w innych oschłych i wyrachowanych ludziach. Łapka wyrzucił mnie z życia gminy, biskupi zamknęli się w swoich pałacach, proboszczowie na plebaniach. Upraszczam? To niech inni włączą się do tej narracji i rozszerzą moje widzenie, wzbogacą.

W naszych (moich) działaniach jest rewolucyjna ewolucyjność, dziedziczymy wartości, wizje i marzenia, które przerastają zdolność akceptacji establishmentu. Odwołuję się do Soboru Watykańskiego II, Taize, bł. Jana Pawła II, Solidarności, Andrzeja Madeja, Cypriana Norwida, ojców założycieli Unii Europejskiej i partycypacji społecznej (publicznej). Czytałem, studiowałem myśl tych, którzy współtworzyli fundament współczesności. Dialogiczność jest u nich wszystkich warunkiem normalności. Tak w sferze świeckiej, jak i kościelnej. Biblia wszak jest dialogiem Boga z Człowiekiem, z Narodem Wybranym, z Ludzkością.

Wszystkie te wartości, wizje, marzenia niosę w sobie. I wnoszę w katechezę przez 30 lat.
Strachówce Opatrzność dała Sobieskich i Norwidów. Sięgamy aż po Jana III, a nawet po Piasta Kołodzieja. W "między czasie" byli królowie, rozbiory, Sejm Wielki, Konstytucja 3 Maja, dwie wojny światowe, walka o szkołę polską, Katyń, święci Maksymilian i Faustyna, Prymas Tysiąclecia i Rodzina Rodzin.
Te same mazowieckie wierzby wplatane są przez malarzy i grafików w portret Chopina i Cypriana Norwida. To nie my, to artyści, którzy odpowiadają na powołanie dane im przez Stwórcę. Nie sięgałbym do obrazu przemienionych kołodziejów, gdybym nie znał utworów Norwida i nie zobaczył wczoraj przemarszu społeczności szkolnej - społeczności młodej Strachówki - przez wieś gminną! Obok figury Matki Bożej, tuż przed mapą gminy i budynkiem urzędu, w drodze na eucharystię w 190 rocznicę urodzin poety - wieszcza narodowego (proroka).

Nazwa szkoły, hymn szkoły i jej sztandar - są symboliczną trójcą. Precz od niej wszystkim publicznym gorszycielom. Lepiej by im było "uwiązać sobie kamień młyński do szyi".

Zajęcia zaproponowane wczoraj uczniom i nauczycielom też nie wzięły się znikąd. Są ogniwem w pracy wychowawczej szkoły, która "chce pracować na miłość". Są w duchu Szkoły z Klasą, Szkoły Uczącej Się, Oceniania Kształtującego (czyli pedagogiki podmiotowej), Warsztatów Edukacyjno-Integracyjnych z firmą "Linia". Dzień Norwidowski był kwintesencją długiej drogi wspólnotowego rozwoju. W tym tkwi jego norwidowska prawda, piękno i siła. W spełnianiu jego wymogu CAŁOŚCI.
Gdzież szukać jej źródła na cały rok pracy, jak nie w eucharystii szkolnej co-niedzielnej?!

Wrogowie myślą, decydują i postępują inaczej. Przede wszystkim wróg nic nie mówi. Nie rozmawia z nami, niektórzy nie odpowiadają nawet na "Dzień dobry". Żyją w skrytości swoich planów. Chcą jak najwięcej zasłaniać. Bo nie ufają drugiemu człowiekowi. Nie wiemy więc, skąd się wzięły ich idee i czy w ogóle jakieś mają. Nie wiemy, ja osobiście wątpię, czy mają przed oczami jakąś "całość". Znam tylko ich osobiste ambicje, wypisywali je na afiszach wyborczych. Sprawiają wrażenie, jakby wzięli się znikąd, tzn. na czyjeś zwołanie i manipulację.
Chcą pociągać sznureczkami z ukrycia (nawet fundusz sołecki uchwalają według własnego rozumienia demokracji). Anonimy telefoniczne, internetowe i tradycyjnie pisane są ich sposobem komunikowania się ze światem. "Wróg krąży wokół nas i szuka kogo by pożreć". Wróg wczoraj musiał przeżywać schizofreniczne cierpienia.
Nie jest miłe pisanie i mówienie o nich, ale chyba konieczne. Oni nie przegapią pierwszej okazji, by zniszczyć nas i naszą pracę.
Kain i Abel są przykładem, czym skutkuje brak dialogu nawet między braćmi. Brak dialogu rodzi mowę przemocy, prowadzi do śmierci (zabójstwa). Morderca chowa się za swoim kłamstwem, chce ukryć się nawet przed Bogiem. Można kłamać niczego nie mówiąc - kłamstwem jest także udawanie. Na przykład kogoś, kim się nie jest, albo jakim się nie jest naprawdę. Można oszukiwać grą emocji. Takich wykładów słuchałem w sobotę na sesji norwidowskiej w seminarium duchownym naszej diecezji. "Prawda" jest najważniejszą wartością na liście Cypriana Norwida. Użył tego słowa 908 razy! (wczoraj pomyliłem się i podałem 807). Prawda żyje decyzjami i postępowaniem ludzi.

Norwidowskie w wieczność za-chwycenie

Msza Norwidowska pokazała, jak mogłyby wyglądać msze szkolne niedzielne. Gdyby Sobór był bardziej uszanowany i nauczany w polskim kościele. Gdyby nauki JPII, wyrastające całkowicie z nauki Soboru (którą współtworzył) były bardziej szanowane i nauczane (tj. wykorzystywane do praktyki duszpasterskiej polskiego kościoła). Gdyby.

"Liturgia jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc... Liturgia pobudza wiernych, aby posileni "wielkanocnym
sakramentem", "żyli zjednoczeni w Bożej dobroci"... Z liturgii więc, a zwłaszcza z Eucharystii, jako ze źródła, spływa na nas łaska i z największą skutecznością dokonuje się to uświęcenie ludzi w Chrystusie i uwielbienie Boga... Liturgia jest bowiem pierwszym i niezastąpionym źródłem, z którego wierni czerpią prawdziwie chrześcijańskiego ducha. Dlatego duszpasterze w całej swej pastoralnej działalności powinni gorliwie dążyć do zapewnienia takiego udziału przez należyte wychowanie wiernych... Dlatego w świadomości wiernych i duchowieństwa należy pogłębiać rozumienie życia liturgicznego i jego związku z biskupem oraz rozwijać je w praktyce. Trzeba również dążyć do rozkwitu poczucia wspólnoty parafialnej, zwłaszcza w zbiorowym celebrowaniu niedzielnej Mszy świętej... Staranie o rozwój i odnowienie liturgii słusznie uważa się za znak działania Bożej opatrzności w naszych czasach, niejako za przejście Ducha Świętego przez Jego Kościół...". (KL)

Ile szczęścia (?) może być w skupieniu na ważnym zadaniu (np. na tej tej mszy). Ile jest w nim Boga? Można Go dotknąć wtedy w sobie. Przeziera w Swoim obrazie w nas, w naszej istocie, w naszym najłębszym "ja". Jego obraz jest co prawda delikatny, jak odbicie w wodzie, większy ruch na zewnątrz nas może zburzyć gładką toń.

Tak napisałem przed wyjazdem do szkoły i kościoła. Dzień Norwidowski w Rzeczpospolitej Norwidowskiej przeszedł wszelkie moje oczekiwania. Zaczął się przemarszem pod sztandarem ze szkoły do kościoła. Msza święta rozpoczęła się hymnem szkoły "Z naszej ziemi się wywodził... jak być człowiekiem... jak kochać Boga... swoją pieśnią nam podpowiedz". Podpowiedz wieszczu, sztukmistrzu, wielki chrześcijański myślicielu. Byłeś przyjacielem i natchnieniem "naszego" papieża. Jesteś natchnieniem naszych działań wychowawczych. Byłeś dzisiaj współ-autorem modlitwy powszechnej i komentarza do procesji z darami.

Dzień zburzył rutynę szkolną. Był świętem. Dał dzieciom, młodzieży i nam nauczycielom (w tym gronie ks. proboszczowi) okazję doświadczyć innej szkoły. Radosnej, twórczej, wspólnotowej - tego, czym powinna być szkoła! I była w tym Strachówka, wzięta tęczą zachwytu - od początku swych dziejów. Strachówka - odmienionych kołodziejów!

Nie śmiem pisać o szczegółach, bo mogę coś uronić i pomieszać. Nie znam całej kuchni wydarzenia. Lepiej niech zrobią to same inicjatorki-organizatorki. I cukierniczki zarazem, własnoręcznie upiekły dla uczniów (i całej Rady Pedagogicznej) torty! Cieszę się, że dożyłem tej chwili (po 10-ciu latach od początku norwidowskiego "w wieczność za-chwycenia").

PS.
Nie mogę grzeszyć naiwnością i nie nazwać myśli "co nie nowe" w naszym życiu gminnym. Są ludzie, którym Rzeczpospolita Norwidowska stoi kością w gardle. Jest kością niezgody między grupami mieszkańców. Tak jak i Solidarność (kiedyś i dzisiaj). Można sobie nawet wyobrazić sytuację, że gdyby im bardziej sprzyjało szczęście wyborcze, to mogliby rozwiązać szkołę RzN. Oni służą swoim ciasnym wizjom osobistej kariery i rewanżu na innych. Mają swoich liderów. Jeśli o tym zapomnimy, możemy przeżyć straszliwy szok. Dlatego - sorry - biorę na siebie tę nieprzyjemną prawdę, w tym pięknym dniu.

Kartka z kalendarza

1) 25 września 1953 roku władze PRL aresztowały Prymasa Wyszyńskiego (miałem pół roku). O fakcie przypomniał ksiądz proboszcz na początku mszy świętej szkolnej. Obraz Matki Bożej Częstochowskiej z błogosławieństwem Prymasa Tysiąclecia dla każdego z nas i "oddający każdą rodzinę w naszej parafii w macierzyńską niewolę Matki Boga i człowieka" wisi na chórze. Jak relikwia. Podobny wisi w mieszkaniu Mamy w Legionowie. I pewnie w tysiącach innych domów i setkach kościołów. Kto dożyje, będzie po nie sięgał w dniu beatyfikacji :)
2) 28 lat temu ukończyłem bieg maratoński - byłem 998. Nie pamiętałem, ale pokazali wyniki dzisiejszego biegu (5 tys. uczestników!). Akurat wtedy też był 25 września :)
3) Cały dzień myślę nad modlitwą powszechną i komentarzem na jutrzejszą mszę norwidowską. To jest trudniejsze, niż takie samo zadanie na zwykłą niedzielę. Mija 190 lat od urodzenia wieszcza i 10 lat naszych norwidowskich działań (które rozpoczęły się podobną mszą, była wiolonczela i recital poezji CKN w wykonaniu Adama Ferensa). Jak zawrzeć tak wiele treści, w tak krótkiej i specyficznej formie?