Mizin i zachwyt nad Soborem

Mizin, jesteś niesamowity. Zaczynam rozumieć, dlaczego tak o tobie mówią inni. Kiedy pytałem dlaczego, odpowiadają „Mizin to jest Mizin”. Nawet Cyprian Norwid by to potwierdził. Skoro napisał - „Jak niewiele jest ludzi pragnących się objawić”. Jesteś z tych nielicznych. Jestem więc pewny, że poznasz prawdę, bo jej szukasz i jesteś na nią otwarty.

„A cóż to jest prawda?”. Broń Boże, żebym ja wiele miał do powiedzenia. Mam tylko własne życie, poszukiwania i doświadczenia. Rozmowa z tobą pozwala mi pewne sprawy przemyśleć jeszcze raz i jakoś formułować. Spodobało mi się bardzo stwierdzenie (i cóż że własne, choć mało orginalne), że „prawdy (czy prawdę?) wiary dowodzi życie według niej”. Błogosławieni (święci), którzy w nią uwierzyli i ją przyjęli – cóż tu dodać? Korowód świętych potwierdza, a z żyjących Andrzej Madej (jeśli nadarzy ci się okazja odwiedź go w Aszchabadzie).
Żyjąc szczerym poszukiwaniem i (nawet na wszelki wypadek) według przykazań i poznanej Ewangelii musisz dojść do głębokiego przekonania, że „twoje o Bogu pojęcie jest właściwe”. Że po prostu nie ma innego Boga. Że Jezus przeżył to życie, nie czyniąc niczego złego, przeciwnie, czyniąc wiele dobrego. Pokazał drogę, prawdę i życie. Jak Mu nie wierzyć? Jak Mu powiedzieć „nie”. Można, ale dokąd pójdziemy?

„Doświadczyć Boga bezpośrednio”.
To jest największe wyzwanie dla człowieka. Powinno być. Przeglądałem kiedyś książkę „Doświadczenie świata doświadczeniem Boga”, jakiegoś dominikanina. Wiele nie pamiętam. Czytałem dwa tomy dzieł św. Teresy z Avila, zachwyciłem się nią. Na Teresę trafiłem przez książkę siostry Immakulaty Adamskiej, karmelitanki. Ktoś w recenzji napisał „kongenialnej”. Pod wpływem Immakulaty chciałem jechać do Hiszpanii i poznać szlak klasztorów, które założyła Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada. Nie dostałem paszportu, był PRL, znalazło się dla mnie miejsce u Kamedułów w Krakowie, tam przestudiowałem Teresą. Robiłem masę notatek, to była rewelacja. REWELACJA. To doświadczenie jest chyba najbliższe twemu pragnieniu - „Doświadczyć Boga bezpośrednio”. Nie wiem, czy na pewno czytelnik, ale ona takie opisuje. I co najważniejsze, nie robi z tego tajemnicy. Wręcz przeciwnie, mówi, że jest to droga dla każdego. Wymagania nie są wygórowane, wystarczy 15 min. dziennie tzw. modlitwy myślnej.

Dzieła św. Teresy są w stanie zaspokoić nawet wielkie umysły, example św. Edyta Stein (Benedykta od Krzyża). A od tej ostatniej (ur. we Wrocławiu, związanej też z Lublińcem, zamordowanej w Oświęcimiu) bliska już droga do nas, całkiem współczesnych. Spotkamy na niej Husserla, twórcę fenomenologii, Romana Ingardena, Karola Wojtyłę. Też uczepiłem się tej ścieżki. Czyż słowa JP o fenomenologii nie rzucają na kolana - „Fenomenologia jest przede wszystkim stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów. Chciałbym powiedzieć, że jest to niejako postawa miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga — początku i celu wszystkich rzeczy. Aby przezwyciężyć kryzys sensu, którym naznaczona jest część myśli nowożytnej, jak pisałem w Encyklice Fides et ratio (por. n. 83), konieczne jest otwarcie się na metafizykę. Właśnie fenomenologia może w znaczący sposób przyczynić się do takiego otwarcia.
Dziękuję Bogu, że również mnie dał możliwość uczestnictwa w tym fascynującym przedsięwzięciu, począwszy od lat studiów i pracy dydaktycznej, a także później, na kolejnych etapach mego życia i posługi duszpasterskiej.”

Mnie te słowa zachwycają. Myślę, że są także wytłumaczeniem niektórych moich potyczek, tak ze świeckimi, jak i duchownymi (tomizm uprzywilejowany przez wieki w K-le contra fenomenologia :), nt. świata, człowieka, kościoła itd. Rzadko można spotkać ludzi bez uprzedzeń i schematów.

Jeśli chodzi o moje najbardziej własne doświadczenia w tej kwestii, to jest nim chyba proste odkrycie, że modlitwa (rzeczywiście najlepiej myśli, nie słów, a jeśli słów, to koniecznie poddanych jakiejś medytacji, albo tylko najprostszego bycia, oddechu, "odpocznienia") jest zawsze doświadczeniem akceptacji, w pewnym sensie zakładającym i realizującym-uobecniającym rozgrzeszenie (całościowe, całego życia, nie pojedynczych spraw-grzechów, wszystkiego czym jestem), dobra doświadczanego jako dobra-dla-mnie, a nie jakiegoś tam, gdzieś. Więc skoro w modlitwie doświadczam całkowitej akceptacji, dobra, miłości – to czego jeszcze mam chcieć? W szatę pojęć i słów pomaga mi ubrać to doświadczenie Biblia i nauka kościoła.
Bezpośrednim doświadczeniem Boga, jest dla mnie także, doświadczenie wszelkich przejawów miłości miłosiernej (ta dwuczłonowość pomaga, kiedy pojęcie miłości się rozmywa). Taką można poznać w konkretnych ludziach (jeśli się ma szczęście) – ja poznałem Andrzeja Madeja. W perspektywie rozwoju osobowego znaczy on dla mnie więcej niż JPII. JPII znaczy więcej w perspektywie światowej. O JPII wiem, słyszałem, czytam, bywałem na Jego mszach, ale z Andrzejem rozmawiałem, jadłem wiele razy przy wielu wspólnych stołach, jechałem pociągiem, spałem na jednym posłaniu, pływałem w Bałtyk i Jezioraku, gościłem w domu rodzinnym w Legionowie i w Annopolu... zadawałem pytania, słuchałem odpowiedzi... poznałem także "naocznie" sytuacje nie z tej ziemi.

Mam też takie malutkie objawienia prywatne (Kodeń, Sen, cd. z s.Immakulatą), ale to pryszcz. Pozostańmy przy wielkim Objawieniu biblijnym i tym, którym jest kościół od 2 tys. lat.

SOBÓR WATYKAŃSKI II
Z artykułów nt. Soboru b. polecam „Wstęp ogólny” Kardynała Karola Wojtyły pt.”Próba uporządkowania”, który jest zamieszczony w wydaniu dokumentów soborowych przez Pallotinum, 1968 i na pewno dostępny w Internecie.
Wynotuję trochę swoich podkreśleń, które towarzyszą mi przez wszystkie lata katechizowania.
- niezmiernie cenne świadectwo poszanowania każdej myśli... droga kolegialnego myślenia
- odpowiedzieć sobie na szereg pytań, które stawia sobie współczesna ludzkość
wskazania nt. Świadomości (samoświadomości) Kościoła i dialogu
- swoista logika Soboru... ujęcie Kościoła „od wewnątrz” i „od zewnątrz” stwarza analogię do człowieka, który także w owych dwóch aspektach siebie określa i urzeczywistnia
- poznanie Kocioła ad intra i ad extra ma wywołać pogłębioną świadomość (smoświadomość) K-ła, a zarazem uzdolnienie do dialogu z tymi wszystkimi, którzy znajdują się poza Kościołem
- świadomość Kościoła (która dla ludzi wierzących jest pewnego rodzaju samoświadomością) oraz do płynącej stąd umiejętności prowadzenia dialogu – nie samego tylko dialogu naukowego, teologicznego, światopoglądowego, czy wreszcie „dialgu społecznego”, ale autentycznego, dialogu zbawienia
- identyfikacja, utożsamienie różnych ludzi i różnych powołań, z jednym i tym samym Kościołem
- K-ł orientował się na zewnątrz siebie... wszakże na zasadzie wejścia w siebie
w parze z narastaniem świadomości... otwierała się perspektywa dialogu
- główny przedmiot, który łączy [różne] dokumenty jest o-s-o-b-a l-u-d-z-k-a (podkreślenie moje jk)... jest to najbardziej podstawowa płaszczyzna myślenia soborowego, kóra jest jakby wypadkową współczesności !!!!!!!!!!!! (jk)
- Vaticanum II posiada tę ogromną zasługę w stosunku do Kościoła, że podjęło całą problematykę współczesności, nie pozostawiając lękliwie na boku niczego. Stwarza to w świadomości człowieka wierzącego ogromnie cenne poczucie „panowania nad rzeczywistością”... składnik postawy życiowej chrześcijanina. Dla człowieka, który patrzy na to oczami wiary, weryfikuje się w taim dorobku Soboru działanie Ducha Świętego
- rys Kościoła, jego powołanie do myślenia o dobru i do czynienia dobrze w spsób dla wszystkich zrozumiały, w sposób ludzki, odpowiadający godności człowieka... jego istota i posłannictwo tak głęboko zespolone z całą celowością ludzkiej egzystencji... każe mu właśnie pytać o sens... osadza go i ugruntowuje w doświadczeniu współczesnej ludzkości... wielkie ludzkie i nadprzyrodzone zarazem działanie

Zachwyt nad Soborem, który prowadził mnie przez całe świadome i katechetyczne życie, kazałby cytować bez końca. Czytaj jednak sam Kubo – niezwykły Mizinie, zjedz te pisma. One po to zostały nam dane, by kościół i świat odnowić, choć są wielkim nieobecnym (niemową) w naszym parafialnym kościele i przez to, także w świecie.

Jak ci nie dziękować? Nie mogę już więcej dziś pisać, nikt by nie strawił. Wiedz jednak, żeś dokonał czegoś wielkiego w moim życiu. A i poryczałem się (to jeden z największych darów Boga na ziemii wg. CKN), ale nie doszedłem w odpowiedziach jeszcze do tego fragmentu twojego (także obfitego) pisania.

PS.
Napisz coś o rodzinie. Gdzieś ty się uchował? Kim są rodzice, którzy dali synowi takie biologiczne i kulturowe wyposażenie?! Jestem dla nich pełen podziwu.

Prawie encyklika

Cudownie, są komentarze. Nawiązuję do sytuacji opisanej przez Andrzeja Madeja w książeczce "Dobrze, że jesteś". Jako młody wikary w Kodniu, wracał z jakiejś misyjnej wyprawy w Polskę. Była czarna noc, jesień, pusty autobus z Terespola do Kodnia. Pomyślał, że w domu czekają na niego listy, które w międzyczasie napłynęły. "Cudownie, czekają na mnie".

Niedobrze, żeby Człowiek był sam. Niedobrze, gdy nikt się do niego nie odzywa. Gdy go przemilcza, także jego bloga i wpisy na Fb. Własnym życiem potwierdzam biblijną prawdę. Także późniejszą, soborową - spodobało się Bogu zbawić nas we wspólnocie.

I od razu jesteśmy w oku cyklopa. Skoro potwierdzam w całej rozciągłości powyższe prawdy, to znaczy, że one wiernie opisują moje życie. To znaczy - ich Bóg jest moim Bogiem i nie chcę innego.
Czy to są wystarczające przesłanki w od-wiecznej debacie o Bogu, aby Go uznać za realnego i w Nim się zakochać? Dla mnie - tak. "Nie ma wiary (w Boga) bez myślenia".
Spodobało się Bogu i wymyślił Communio - Eucharystię. Jak każdy sakrament i ten jest potężnym znakiem i narzędziem!

Komentarze mają różne daty, a ja je dopiero dzisiaj zauważyłem i opublikowałem. Bardzo przepraszam Kubę i Jaśka. Może kiedyś zrobimy wspólną (międzypokoleniową i międzynarodową, globalną!) stronę? Wtedy nie byłoby takich przegapień. Trzeba mnie już prowadzić za rękę, zwłaszcza po powierzchni Internetu.

Boję się nadmiernie obszernych postów, ale chyba nie mam dziś innego wyjścia. Dam więc to, co już miałem, datując precyzyjnie, a odniosę się do tego, co otrzymałem od was, chyba dopiero jutro. Puśćmy doświadczenie przodem, w tym przypadku analizy i interpretacje muszą poczekać. Wybaczcie.

Wczoraj w nocy, gdy obudził mnie pies i nie mogłem zasnąć, godz.1.30, trochę popracowałem -
Z kartkówek klasy piątej - "Pan Bóg jest przy mnie, bo kocha każdego." Mój ulubiony temat to "Międzynarodowa współpraca szkół w ramach wspólnoty Kościoła Katolickiego". [Dla kogoś innego] - "Znaki miłości i nadziei", ponieważ:
- miłość - Bóg kocha nas całym sercem
- nadzieja - Bóg ją nam daje, gdy jest nam smutno.
[A dla trzeciego] - "Człowieku poznaj samego siebie". [Dla czwartego zaś] - "Dlaczego ludzie patrzą w niebo".
Bóg jest miłosierny, kocha nawet niegrzecznych. Jestem wesoła, kiedy o Nim mówimy. Problemem z religią jest to, że nie można się skupić przez naszych kolegów. Zaczynamy myśleć dopiero za progiem naszych drzwi [albo w świecie za zamkniętymi oczami]. No i możemy dzielić się myślami z innymi ludźmi. [Bo na religii] człowiek poznaje samego siebie - bardzo lubię to poznawanie siebie. Mój największy problem z religią to rozrabianie. Cały czas coś do kogoś mówię (rozmawiam). I nawet czasami chodzę po klasie. Chyba była tylko jedna lekcja, na której byłem OK (grzeczny)."
****
Dostojny Jakubie, Łukaszu, Teofilu - zbieram i ja wszystko po kolei, abyście i wy przekonali się o całkowitej pewności nauk, które głoszę. Dla mnie Dobra Nowina jest o tym, co jest, a nie o tym, czego nie ma.
Dlaczego jestem wdzięczny za ostatnią mszę szkolną niedzielną? - jako n-l, i ojciec. Bo, jako nauczyciel-katecheta znalazłem na kartkówce (kl.6) wpis o tych mszach. A jako ojciec - bo byliśmy całą rodziną u źródła życia, które nie przemija (wiecznego). I każdy miał jakieś konkretne zadanie w zbiorowym jej odprawianiu. W bardzo zmiennym i nietrwałym świecie ludzkich działań, często pozornych.

Katechezy 19.października.2011

Kl.3
Temat – Gry z Panem Jezusem
1.Znaleźć w tekście i akcie modlitwy 1-4 słowa od P.Boga (z pomocą "Ojcze Nasz")
2.Zapisać je
3.Powtórzyć (ze zrozumieniem) z największą liczbą kolegów i koleżanek

Kl.6
jw.
Na pytanie "kto chce ze mną powtórzyć słowa, które podpowiedział mi Pan Bóg" tylko O. i M. podnieśli rękę. Dobrze, że własne dzieci idą za mną i są otwarte na duchowe wyzwania. I tyle.

Kl.1
Ustawiam głośniki, podłączam, puszczam filmik na Youtube "Piosenki chwały". Słuchamy bez światła jarzeniówek, najpierw łagodnie, cicho, z czasem zrobi się crescendo. Maluję im słowami katedrę, wielki kościół, wysoki, z wielkim krzyżem, oknami wąskimi sięgającymi nieba, z kolorowymi obrazkami ze szkiełek, witrażami. Coraz głośniej. Wykorzystuję zapis i prezentację na tablicy, który pozostał po lekcji dla innej klasy. Jest o muzyce - wizerunek Chopina, są ilustracje i nazwy różnych instrumentów, słowa z muzycznej nomenklatury: pięciolinia, dyrygent, nuty.

Słuchając, mamy usłyszeć różne grupy wielkiego chóru z Cheshire: dzieci, gimnazjalistów, studenów, dorosłych. Każdą zmianę mają sygnalizować podnosząc rękę.
O czym jest pieśń? O Bogu - odpowiadają w mgnieniu oka.
Tak, a katedry są pięknymi pomnikami na cześć Pana Boga. Jakie imię słyszymy najczęściej w tej pieśni? Emmanuel. Bóg jest z nami – ćwiczymy na różne sposoby. Wychodzi jak na religijnej demonstracji - też na cześć Boga. Liczymy ilość użycia imienia Emmanuel w pieśni. Na koniec malujemy „Make joyful noise” - anioła z trąbą jerychońską. Tłumaczę słowa pieśni – a właściwie czytam z ekranu.
"Znak będzie nam dany, panna pocznie i urodzi syna, w którym będzie cała pełnia Bóstwa. Wszystkim narodom zaświeci chwała, światło i nadzieja, wszystkim, którzy przyjmą tę rzeczywistość (prawdę). Emmanuel, nasz Bóg jest z nami. Jeśli On jest z nami, któż przeciwko nam? Wszystkim, którzy żyją w ciemności śmierci, światłość zajaśniała. Jaka będzie nasza odpowiedź? Czy usłyszymy Jego głos? Jego, który nawet własnego Syna nie oszczędził, lecz wydał na śmierć dla naszego zbawienia. Nie ma na ziemi takiej siły w głębokościach i na wysokościach, która mogłaby oddzielić nas od miłości Boga w Jezusie."
Znamy te słowa z Ewangelii - to jest Dobra Nowina o zbawieniu i życiu wiecznym.
Katechetyczna moc tego filmiku płynie z korelacji dźwięku i obrazu. Widok buź, buziek małych dzieci i poważnych obliczy dorosłych wyśpiewujących na cały głos prawdę ewangeliczną porywa słuchaczy. I ich liczba, a każda grupa wiekowa w innych strojach.

W komentarzach, którymi ktoś miłościwie podzielił się pod filmikiem czytamy -
1) "Praise be to God for these children singing so beautifully. I listened to this once and can't stop singing it in my head!"
2) "How wonderful to see children singing about the Lord. This is how all children should be raised. Prov 22:6 "Train up a child in the way he should go: and when he is old, he will not depart from it". If parents don't teach their children the right way, the world will teach them the wrong way - the previous comments prove this. How many generations does it take for a country to become pagan? answer - ONE. All it needs is for one generation of parents not to teach their children about God."
Google tłumacz jest do pomocy, ale chcę podkreślić końcowe pytanie - Ilu generacji trzeba, żeby kraj stał się pogański? Odpowiedź - JEDNEGO. Wystarczy, żeby jedno pokolenie (rodziców) nie przekazało (nauczyło) wiary swoich dzieci.
Tę przeraźliwie realistyczną diagnozę możemy twierdzić i u nas. Problemy szkoły, to głównie problem rodziców, którzy zwolnili się z obowiązku wychowania swoich dzieci!!! Mówmy o tym głośno, przypominajmy im i sobie przy każdej okazji.

Kl.4
Jak wyżej.
Punkt trzeci notatki dla uczniów (ilu kolegów i koleżanek...) jest tylko propozycją. Przychodzi mi do głowy inna – kolejnym zadaniem dla uczniów będzie zadać te pytania nauczycielom, ale jeszcze tego dzieciom nie mówiłem, mają myśleć i wymyślać sami. Może warto sporządzić formularz, albo zbierać wpisy ew. rysunki w zeszytach, tak jak to robili w "Grze o wartościach" na festynie szkolnym. Możemy się stawać wspólnotą ewangelizacyjną (Nową Ewangelizacją) nawet w szkole publicznej. „Tylko gwałtownicy (szaleńcy) zdobywają Królestwo Niebieskie”.

Ale i w tej klasie znów usłyszałem to samo „nie chcę”, na propozycję mini-dialogu o i z Bogiem. Karolina po chwili sama(!) jednak zmieniła zdanie i powiedziała, że chce. Kiedy powtórzyła ze mną „święć się Imię twoje”, wszyscy się odblokowali. Co to znaczy? Co mówi o nas/was? Mam swoją intepretację, ale zachowam na razie dla siebie. Spróbujcie pomyśleć sami, będzie to z największą korzyścią dla każdego. Nie ma wiary bez myślenia. I człowiekiem się nie da być bez niego :)
Koniec lekcji i znów dopada mnie czarna rozpacz. Robią wszystko, ale nie to, o co proszę "stańmy w ciszy przed krzyżem". Dokładam modlitewne wezwanie - "Żeby jak najszybciej człowiek narodził się w nas/was." Niech to będzie stałą modlitwą pod krzyżem.

Kl.2
Chcą cd. serialu o Mojżeszu. To jest serial "opowiadacza" w mojej reżyserii i wykonaniu. Anioł Śmierci przeszedł przez Egipt i wyobraźnię. Ale mam coś na rozweselenie - pieśń o Emmanuelu. Jest z nami. My już nie musimy się bać Anioła Śmierci. Powtarzam w skrócie ćwiczenie z muzycznej edukacji w klasie pierwszej. Na koniec pieśni są spontaniczne oklaski i zachwyt dzieci - „Ale ładnie”. Aż mnie to zaskoczyło!
Więc przyjdźcie w niedzielę na mszę szkolną o godz.10.30, a za którymś razem może i my tak ładnie zaśpiewamy w kościele, z pomocą nauczycieli (jeśli uwierzą, że w ramach swojego zawodu dostali w pakiecie wielkie powołanie do włączenia się w budowę Królestwa Niebieskiego).

Kl.5
Pierwsza osoba od razu chce usłyszeć i powtórzyć ze mną słowa, które usłyszałem od Boga!
I to kto: Tomek, Natalia, Kuba. Wyrywają się wprost - co każe stawiać na nowo pytania o otwartość, wrażliwość i szczególne potrzeby tych, którzy do łatwych nie należą, którzy sprawiają - i doświadczają przez to także sami - kłopoty.
Tylko jedna niestety uczennica zapisała (usłyszała, znalazła) słowa „któryś jest w niebie.” A później namówiła dziewięciu kolegów i koleżanki, aby włączyli się do katechetyczno-ewangelizacyjnej "gry".

Najważniejszą kwestią jest – czy wierzę, że to Bóg chce powiedzieć mi (wskazać) te słowa i ukrytą w nich tajemnicę?! To, co dalej mam z tym skarbem zrobić, zależy ode mnie, mojej wiedzy i samowiedzy i otoczenia, w którym żyję (tzw. wspólnota lokalna – parafia, gmina...). Ale najpierw każdy z nas sam musi odpowiedzieć na powyższe pytanie.

Krótki zapis z dzisiaj - słysząc Grecja, widzimy dziś natychmiast na wewnętrznym monitorze ludzi i demonstracje. Nie demokrację i filozofów, ale KRYZYS, KRYZYS.
KOGO? CZEGO?
Dochodzę do tego samego wniosku co Andrzej Madej (Legionowo, chrzest Marianny) - Kryzys systemu wartości.

Długo musiałem myśleć, a i tak odpowiedź przyszła nagle, przez refleksję nad życiem naszej rodziny. Zauważyłem dziwny paradoks - wszystko się w domu i wokół (samochód) sypie, wali, a z drugiej strony jesteśmy wspólnotą (siedzibą) największych skarbów tego świata i społeczności światowej: otwartych, przyjaznych innym, dialogicznych, uznających obiektywną prawdę, samodzielnie myślących, odpowiedzialnych itd. ludzi.
I druga gorzka refleksja. Jestem katechetą, zaczynałem tę pracę w parafii, w katechizacji "przy kościele". Mam/y jednak wrażenie, że nasz los niewiele obchodzi wspólnotę kościoła, której służę całe życie. Dzisiaj pasterze mają dobrą wymówkę "los rodziny katechetów to sprawa państwa, nie nasza". Łatwe słowa, ale zły obraz wspólnoty uczniów Jezusa. Raz się zdarzyło na spowiedzi, że ojciec dominikanin spytał "jak wasza sytuacja materialna". Zatrzęsło mną, trafiło mnie potężne wzruszenie. Spowiednik zapytał, cóż takiego się ze mną dzieje? "Nikt w konfesjonale nigdy mnie o życie nie spytał, tylko o grzechy". "Boś się u mnie nie spowiadał." Brzmi jak anegdota, ale zdarzyło się naprawdę. Innym wielkim epizodem była kiedyś wizyta pewnego ks. dziekana, który wręczył nam kopertę, mówiąc "od księdza biskupa". Ordynariuszem był wtedy ks. abp Kazimierz Romaniuk.

Oczywiście, że jesteśmy wdzięczni Opatrzności za stypendia FDNT-żywego pomnika JPII dla Łazarza i Heli, ale i tak toniemy. A ja nie mam wrażenia, że nic nie robię dla świata i kościoła. Owszem przychylam się do opinii, że coś jest nie tak z tzw. globalnym podziałem pracy i sprawiedliwością w świecie (konkordat tego nie obejmuje).
Nie wiem jak "być powinno", ale powinno się o takich rzeczach rozmawiać nie tylko w konfesjonale u Dominkanów, ale i przy innych okazjach we wspólnocie wiary, nadziei i miłości. Mam przekonanie, że gdyby kościół (z dużej i małej litery) bardziej był wspólnotą, takich problemow byłoby mniej. Bardziej, więcej i skuteczniej mówilibyśmy wtedy o ewangelizacji i chwale Bożej. Dziś w Polsce "parafialnej" łatwiej jest rozmawiać o Palikocie, mając dobrą wymówkę, że on przecież chce wyprowadzić religię ze szkół.

Tylko tyle na razie

Tata, Sławek był w telewizji. Co mówił? Coś o Milerze. No dobrze, szkoda, że nie słyszałem. Ale to dr Sławo-mir, twój ojciec chrzestny, SVP.

Dzionek był dobry. Katechezy ładnie się ułożyły, notatki mam, ale sił do redakcji - nie. Wiodącą rolę odegrała idea "Gry Bożą obecnością". Jeśli pozwolimy Bogu grać na sobie jak na jego instrumentach w Jego orkiestrze, usłyszymy harmonię sfer niebieskich. Wiodącą rolę grał także chór bardzo mieszany z okolicy znanej przez bardzo sławnego kota, wyśpiewujący chwałę Emmanuela - Boga, który zamieszkał z nami, albo wśród nas, co jest kluczem także mojej katechezy.

Cieszę się z obecności mądrych księży na Facebooku. Są otwarci na świat i służą nam dzieląc się sobą także za pośrednictwem nowych narzędzi internetowych. Budujmy wspólnotę ludzi myślących i wierzących w Bożą obecność wszelkimi sposobami. Bez wspólnoty człowiek karłowacieje. "Spodobało się Bogu zbawić nas we wspólnocie."

Nietuzinkowy katecheta

Nie dlatego, że bardzo utalentowany i nadzwyczaj pracowity. Dlatego, że prawie wszystko zapisuje i daje się wam poznać cały. A tacy są nieliczni. "Jak niewiele jest ludzi pragnących się objawić" (CKN). Nie robi tego, z czystej pychy swego żywota. Tak ma. "Odpowiednie dać rzeczy słowo".

Jedynym przedmiotem, który naprawdę znam, jest moje życie. Niczego lepiej nie zgłębiłem, zmierzyłem, zważyłem, obliczyłem. Więc staram się go oddać odpowiednim słowem.
Nawet wydaje mi się, że po to przyszedłem na świat. Tylko tej prawdzie mogę dać całkowite świadectwo. W sumie - to proste. MOŻE DLATEGO ODKRYŁEM, ŻE BÓG JEST PROSTOTĄ?

Myślę, że nawet dwa ostatnie posty wystarczyłyby, żeby mnie dość dokładnie poznać i nazwać. Tylko dwa a mówią tak wiele. Dlaczego? Może zbliżyłem się do ideału - dałem słowa, których nie wymyśliłem, tylko którymi nazwałem rzeczywistość dwóch dni (katechetycznych). Niedziela - przeżyta w świetle (promieniowaniu) mszy szkolnej i poniedziałek - w klasach i na korytarzu. Bo więcej już prawie nic.

Wczoraj rzucało już mały refleks na dzisiaj. Na kartkach-karteluszkach kartkówek. Przyświeciło mojej nadziei, że coś na nich znajdę. Lekko mi się poszło spać.
Jest. Nie, żeby wielkie rewelacje, ale coś jest. Prawie w każdej wypowiedzi coś podkreśliłem. Zebrane podkreślenia tworzą taką mądrość zbiorową 12-latków:

Klasa 6:
"Bóg jest mądry, pozwala nam w siebie wierzyć. Trzeba patrzeć na krzyż (w modlitwie). Dlatego, że mamy dobre życie, tylko szkoda, że umieramy. Nie każdemu życie płynie słodko, niektórym gorzej. Najwięcej zapamiętałam o szkole katolickiej w USA. Religia jest naszym przewodnikiem. Pieśń, której się uczyliśmy była naszą największą modlitwą, jak dotąd. Można powiedzieć, że człowiek bez wiary, bez Boga, bez kościoła jest jak ryba bez wody. Pan przynosił różne rzeczy (np. sznurkowy różaniec) i zawsze mówi, że nie ma wiary bez myślenia i że nie ma jednej metody, żeby znaleźć odpowiedź. Raz pan dał rysunki, których nie możemy zgubić.
"Co najbardziej zapamiętałem, zrozumiałem na temat wiary i religii?" - niektóre msze szkolne niedzielne na godz.10.30. Myślę, że religia, Bóg, wiara są bardzo potrzebne człowiekowi.
Myślę, że Bóg jest sprawiedliwy. Rozumie i wybacza winy. Wiara to nie tylko chodzenie do kościoła, ale także myślenie i poznawanie Boga z każdym dniem (życia). Religia to właśnie zgłębianie myśli i poznawanie Boga przez ciszę w modlitwie (odkrywanie Go) i myślenie.
Religia (katecheza) jest potrzebna, by każdy z nas mógł przez chwilę pobyć z Panem Bogiem. Bo sami nie zawsze potrafimy. Dzisiaj modlitwa była ciekawa i interesująca. Bardzo mi się podoba ta chwila wejścia do klasy w ciszy i spokoju.
Religia się przydaje. Wiara w Boga jest dobra - można się przyznać do (każdego) czynu, który popełniliśmy. Bóg jest sensem naszego życia, ponieważ wysłuchuje prośby i wybacza grzechy. Wiara jest (też) potrzebna do poznawania siebie. Modlitwa jest jak lekarstwo, gdy jesteśmy smutni, wystarczy się pomodlić".

"Making the change happen" - jak Abraham

Wracam zadowolony ze szkoły. Jest Bóg, towarzyszył mi przez siedem lekcji, tzn. przez siedem godzin lekcyjnych. Byłem wtenczas całkiem innym człowiekiem. Z zerówką nawet skakałem, kręciłem obroty i inne manewry. Ktoś mną manewrował! A rano wyjeżdżałem na drżących nogach. Lęk i drżenie zaczyna się w przeddzień wieczorem. Noc była mocno obrotowa, z boku na bok. Nawet ząb mi się ukruszył, chyba muszę coś wyrabiać we śnie ze szczękam. Sny też były jakieś.

Ale wystarczy zamknąć drzwi w klasie i zacząć modlitwę, jeśli komuś akurat nie zbierze się na wygłupy. Świat się buduje w krótkiej chwili ciszą natchnionej modlitwy, albo niszczy od małych podszeptów Złego. Bo jak inaczej to wytłumaczyć? Bliskie skutki i dalekie konsekwencje bywają wprost nieproporcjonalne do pobożnych zamyśleń, zadumań i drobnych, głupich zachowań. Jako rodzice do tego wychowujemy dzieci bardziej przecież niż nauczyciele. Nasze zasługi i winy są najbardziej widoczne w dzieciach.

Już się cieszę na myśl o kartkach-karteczkach-kartkówkach, które jutro będę prześwietlał w ciszy. Ucieszy mnie najmniejszy ślad myślenia. Taki był ich temat.

Cieszy mnie JUŻ inna kartka z klasy 5, z tekstem piosenki, ułożonej przez Kasię i Paulinę. Mają do niej ułożyć jeszcze prezentację ze zdjęciami i obrazkami z Internetu. Pomysł narodził się pod wpływem prezentacji o Różańcu, które oglądaliśmy na poprzedniej katechezie (Kuba, Tomek & consortes - akurat wtedy pozwolili, dziś jakby było nie wiadomo, bo nie zebrałem się w sobie na tyle, żeby walczyć o dłuższą chwilę spokoju, dziś poradziłem sobie inaczej, ale nie wystarczyłoby to na oglądanie ze zrozumieniem prezentacji). Tak to działa.

"Kładę przed wami dobro i zło". Zła nie muszą wybierać, samo się z nich wylewa. Nawet dziewczyny z ich klasy nieraz mnie namawiały - "szybko wejdźmy i zaczynajmy, póki ich nie ma". Albo - "niech pan zamknie drzwi na klucz i ich nie wpuści, będzie normalna lekcja". Wątpię, żeby kurator i minister zdawali sobie sprawę, jaką cenę płacą ci, którzy chcą poznawać siebie i świat. Jaką straszną cenę płacimy za bezwład polskiego tzw. systemy oświaty (np. diagnozy psychologiczno-pedagogiczne pisane od sztampy, brak psychologa i pedagoga w gminnej oświacie, brak alternatywnych rozwiązań dla uczniów i rodziców nie wywiązujących się ze swoich obowiązków, automatyzm i łatwowierność z jaką są przyjmowane anonimy w organach nadzoru, przy jednoczesnym dziwnym przemilczaniu-niedostrzeganiu-odwracaniu oczu od osiągnięć szkoły, brak dialogu na każdym szczeblu, brak systemu promowania dobrych rozwiązań i wzorów...). Mamy do czynienie bardziej z bezduszną biurokracją, niż z przemyślanym system przyjaznym osobie ucznia i nauczyciela.

A podczas wykonywania dyżuru na korytarzu poczyniłem zupełnie inną obserwację i była to jedyna notatka zrobiona dzisiaj w szkole - spokojne, wręcz przyjacielskie rozmowy uczniów z nauczycielami, trzech idzie z n-lem WF Krzyśkiem z boiska, dwóch towarzyszy na nauczycielskim spacerniaku Sebastianowi "od angielskiego". W ostatnim czasie zafunkcjonowały dzięki niemu nowe technologie mobilnej tablicy interaktywnej i list do USA. WF od dwóch lat bardzo wybiło się na czoło życia szkolnego i rozszerzyło ofertę sportowych atrakcji. Ale żeśmy się posunęliśmy, ale żeśmy zaawansowali.

Rozglądam się dalej po korytarzu - nie widać w polu widzenia żadnych centrów konfliktów i ośrodków krystalizacji wrogości wobec szkoły. Kto czuje że „making the change happen” się dzieje i wydaje owoce? Każdy zorientowany w "temacie" (problematyce - nomen omen) wie, że to graniczy prawie z cudem. Na całym świecie organizowanych jest dziesiątki, setki konferencji, na których uczestnicy się głowią "What Makes Change Happen?" No bo, nie było czegoś, a oto jest! Ja mam obserwacje tego samego korytarza z uczniami i nauczycielami od 1990 roku.
Napiszmy wspólnie historię zmiany w Zespole Szkół imienia Rzeczpospolitej Norwidowskiej nim wrodzy propagandyści narzucą swoją absurdalnie kłamliwą narrację. Każdy ma coś do powiedzenia, a najwięcej Grażyna, która zna tę wizję od kolebki i pewnie prze-widuje kolejne etapy jej i naszego rozwoju.

Bóg jest z nami - Emmanuel. Taki temat podyktowałem w klasie 5 i 6. W młodszych hasała łania - szukając wody ze strumienia, dzięki organiście i wczorajszej mszy na godz. 10.30. Klasa 2 i 3 rozśpiewały się na cały głos, aż nie tylko było miło, ale wprost tchnęło duchem. Nigdy nie wiadomo, skąd nadejdzie odnowa. Niech na nasze msze szkolne przychodzi ich dziesięcioro - dwadzieścioro, a kościół przetrwa. Będę się targował z Bogiem jak Abraham :)

Czy Abraham inaczej usłyszał Boga? Czy Maryja inaczej usłyszała Zwiastowanie Anielskie? Nasza religia jest religią Boga z nami, Boga wśród nas, Emmanuela. Od zawsze. Tak też od 30 lat rozumiem katechezę. Nie jako swoją, przede wszystkim, robotę, ale Jego-Niewidzialnego. TO JEST BÓG. TO JEST BOŻE DZIAŁANIE - i nie znam innego. Raduj się Kościele - Ludu Boży wszystkich czasów. Poznaj tego Boga, bliskiego, najbliższego, albo szukaj wiatru w polu.

PS.
I tak, nie całkiem nieoczekiwanie, dane jest mi popchnąć sprawę tzw. dowodów na istnienie Boga Najwyższego, a myślałem, zarzekm się,że akurat to jest mi obce. Bo, żeby odnaleźć Go jak najbliżej w życiu, to tak. Ale na dowodzenie patrzyłem dość chłodnym okiem od czasu studiów, zwłaszcza Gogaczowo-Tomaszowych wykładów.

O co tu chodzi

O co chodzi mi dzisiaj, w niedzielę, o godz. 9.40?
Dwie sprawy wybijają się na czoło. Ekonomiczne dno. Grzebiemy się w mule. Jakim cudem przeżyjemy kolejny dzień, tydzień? O miesiącu nie ma w ogóle co myśleć. I tak w kółko. Bez końca? OK, końcem będzie śmierć, byle oni mogli pokończyć studia. Po ludzku? Nie ma takiej możliwości.

Drugą sprawą jest zaliczenie mszy świętej. Grażyna nie nadaje się na jakikolwiek wyjazd. Modlitwa powszechna i komentarz są przygotowane, wydrukowane, pocięte. Boże Słowo zaplanowane przez kościół na 16.X.2011 napomina nas, byśmy nie tracili z pola widzenia innych narodów, korespondencji z nimi, nawiązywania i trwania w dialogu wiecznym o sprawach "być, albo nie być - prawdy, drogi i życia".

CHODZI O WSZYSTKO. O SENS - DOBRO-PIĘKNO-PRAWDĘ -O CZŁOWIEKA, O LUDZKOŚĆ.

Ale czy znajdą się dzieci do czytań i procesji z darami, gdy cała klasa 2-ga przyjdzie dopiero za godzinę? "Przynieście dary i wejdźcie na Moje dziedzińce" - czytamy dziś i słyszymy.
I co? CZY SYTUACJA W WIĘKSZOŚCI POLSKICH PARAFII JEST REALIZACJĄ ODWIECZNEGO SŁOWA I SOBORU WATYKAŃSKIEGO II (JEDNOCZENIA SIĘ W ZBIOROWYM ODPRAWIANIU NIEDZIELNEJ MSZY ŚWIĘTEJ? Czy tylko tu i ówdzie mają się martwić o to katecheci i ich rodziny?
Gdzie jesteś Ludu Boży? Jaka jest twoja świadomość (eklezjalna)? Wypędźcie katechetów, nie będą ciągle wypominać prawd i zaniechań!

Dzisiejszy "niby dzień papieski" wzmacnia obraz polskiej religijności, jako sfery, w której myślenie i logika odgrywają drugorzędną rolę. Dzień Papieski, choć dzisiaj jest rocznica wyboru Papieża-Polaka, był obchodzony przecież tydzień temu. Który dzień jest właściwy? Czy dzisiaj są poprawiny? Rozbicie jedności słów, akcji, sensu niczemu dobremu nie służy. Nie powtarzaliśmy wezwań i komentarza sprzed tygodnia, dziś Duch poprowadził swoją drogą (drogowskazy ustawia wzdłuż i w głąb czytań liturgicznych). Nie wspomnę o fenomenologii :)

Jest godzina 12.37. Siedzę przed klawiaturą, stukam, myślę i żałuję. Nie mogę być właśnie teraz w kościele z moją klasą 2-gą, przygotowującą się do I Komunii Świętej. Mają swoją mszę, oni i ich rodzice, bez swojego katechety. Tak zdecydowały realia naszego życia parafialnego. Wypominki przed kolejną mszą, dziesiątek różańca po poprzedniej - skracają czas możliwy do wykorzystania na naukę dla rodziców komunijnych. Msze są co półtorej godziny. Skutki będą opłakane dla całej wspólnoty. Czas bezlitośnie to wykaże. Nie trzeba (do przewidzenia tego) być wielce natchnionym prorokiem. Nie da się oszukać logiki i zdrowego rozsądku.

Rozmowa z Kubą (dostojnym Jakubem) ma dzisiaj wymiar niedzielny.

Chciałbym spytać ciebie Kuba, jak i tobie rówieśnych, w tym własnych synów i córki - czym jest dla was msza niedzielna i niedziela w ogóle? Ale Broń Boże nie chcę odpowiedzi katechizmowych, te znam. Interesuje mnie tylko wasze myślenie (osobiste) na (ten) temat, o wielkim ciężarze gatunkowym dla kultury i cywilizacji (nie do przecenienia). Czym jest msza w systemie waszych wartości, doświadczeń i waszego świata?
Czy wielu respondentów odpowie w tej ankiecie?

Też sobie stawiam to pytanie od rana. Niech nikt nie myśli, że wyjazdy na msze niedzielne są u nas bezproblemowe. Źródła problemów są różne. Może to być "nie mam w co się ubrać", bo delikwent przyjechał z Poznania lub Legionowa bez kurtki, butów, a tu wyskoczył mróz, albo coś jedynego się uprało i nie wyschło. Bywają też oczywiście przeziębienia, paluszek i główka i inne dolegliwości. Piec trzeba rozpalić, albo wygasić, koty wygonić, godziny wyjazdów-rozjazdów poszczególnych członków rodziny uzgodnić, a na koniec upchnąć się w samochodzie. Wierzymy, że zapali i nas dowiezie. Ma przecież swój wiek (27 lat). Na tacę dzisiaj nie dało się wyskrobać (lubimy wrzucać 10-tki, nie brzęczą).

Ale to nie są najważniejsze problemy. Największym zawsze jest motywacja. Tu może zagnieździć się subtelny kornik, rdza, albo mól, który misternie podgryza i niszczy ubrania, samochód i wolę człowieka. No, bo - znaleźć można wiele. Zmęczenie, bo ktoś późno wrócił, pokłócił się, skłócił z kimś lub sobą, bo ksiądz mu podpadł, a nawet Pan Bóg, bo kazanie było poprzednio za długie, bo zimno w kościele, bo nie będę sterczała przy drzwiach, żeby znaleźć i namówić dzieci do czytań i innych posług, bo nie lubię, jak się na mnie gapią... itd. Wypadkowa wszystkich "bo-i-nie-bo" bywa różna. Wiek też ma swoje prawa, zarówno starczy, jak i młodzieńczy.

Ale heloł, rozmawiajmy szczerze, ani pomstując, ani wybielając, bo prawda w końcu i tak zwycięży. Byle w nią wierzyć. I jej zaufać. I dać się jej prowadzić. W tym miejscu powinienem wspomnieć fenomenologię - sięgającą bezstronnie po cały opis (całkowanie nawet po wątpliwościach i marzeniach). Puśćmy luźno swój dysk kognitywny, nie cenzurujmy rzeczywistości. Zwycięży wtedy wyższy poziom naszego bytu, naszego "ja". Powiedzmy - poziom wartości i zasad.

Więc dlaczego każdy z nas dzisiaj pojechał, albo nie pojechał, na mszę?
Wobec Kogo, wobec Czego to robimy? Dlaczego?
Ja to robię wobec wieczności, konieczności, ostateczności - wobec Absolutu (i absolutnego rozumienia swojego jedynego i niepowtarzalnego żywota). Obliczam (odczytuję) swoje życie wzorem Boga Osobowego poznanego w Biblii i historii Kościoła. Inni, mogą inaczej - wzorem chaosu, wątpliwości, siebie samego, braku potrzeby prawdy absolutnej, algorytmem wszystkich dostępnych wyników nauk szczegółowych...
Myślę, że takie pytania i odpowiedzi sytuują się na poziomie myślenia proroków ze Starego Testamentu. Różnicą między sytuacją, w której oni funkcjonowali i my jest... Internet. Oni komunikowali swoje pytania i odpowiedzi niewielu współczesnym, my całemu światu. Ale tylko w zakresie pamięci operacyjnej, lub krótkotrwałej. W dłuższej pespektywie przecież dotarli (tzn. Prawda Objawiona) do wszystkich krańców świata. Głębsze rozróżnienia i falsyfikacje niech przeprowadzą teologowie :)

Siedzę na mszy i nie martwię się teologami. Odkrywam pełnię, odnajduję pełnię, odczuwam pełnię, przeżywam. Z tymi słabościami, które już wymieniłem, w tych słabościach i przez nie jestem w bliższych relacjach z Jezusem Chrystusem - bo Go bardziej potrzebuję i tylko z Nim mogę tak (o wszystkim) rozmawiać. Mówię Mu także o tym, że ja-katecheta nietuzinkowy prowadzę publicznie dialog z Wiecznością o wierze rozumnej. Uważam, że ten dialog jest niezbędnie potrzebny współczesnej Polsce, współczesnemu polskiemu kościołowi, zwłaszcza nowemu pokoleniu, które w 25% głos oddało na Janusza Palikota, który też proponuje dialog, choć prowadzi inną narrację. A nasz kościół nie i rzadko jest zjadliwy dla młodych.
Panie Jezu, a właściwie Jezusie Synu Boga Żywego - ulituj się nad nami. Zmiłuj się nade mną. Pracuję w takim zakresie, jaki mi powierzyłeś i nie mogę utrzymać rodziny, ani dzieciom zapewnić warunków do bezpiecznego studiowania. Jak to jest? Od Ciebie przyjąłem wezwanie. Pracuję w ramach dość zamożnego polskiego kościoła. Jak to jest? Nie chcę przywilejów. Chcę sprawiedliwości. Jan Paweł II miał odwagę patrzeć nam w twarz i mówić, że bieda pozbawia godności. Jak to jest? Wytłumacz mi. Pomóż mi wypełnić zadanie.
W sumie - dobrze się czuję na naszej mszy świętej. Prawie jak przed 28 laty na Spotkaniu Ekumenicznym w Kodniu - żadnych podejrzliwości co do stanu własnej duszy (czasem trzeba się o siebie wykłócać jak Abraham z Bogiem), czuję Jego bliskość i prostotę.
Nie chciałbym już spokojnych, anonimowych, beztroskich obecności na mszy świętej niedzielnej. Wolę te z troską, czy będą dzieci do czytań itd., które się zbiorowo odprawia. Dowodem prawd wiary jest życie według nich.

W kazaniu przemknęło zdanie o krzyżu w sali sejmowej. A dla mnie znów to nie jest dyskusja o krzyżu (poprzednia na Krakowskim Przedmieściu). To są zamienniki politycznych frustracji, zamiast poważnej dyskusji o kulturze. Jak Jan Paweł II w UNESCO/ONZ! To, co się dzieje w Sejmie i Senacie RP jest sprawą posłów i senatorów i wyborców. Ja potrafię sobie i dzieciom narysować krzyż kredą na tablicy. "I nie ma krzyżów... oprócz na zimnym kamieniu, / Albowiem krzyż jest życie już wiek dziewiętnasty" (CK. Norwid, Do Stanisławy Hornowskiej - z Łochowa!!).
SERCE-ŻYCIE-KRZYŻ-KULTURA (DIALOGU)... - zamiast bitwy i kłótni na ulicy lub sali obrad.

Organista zagrał i zaintonował pieśń "Jak łania pragnie wody ze strumieni...". Dziękuję, biorę ją (poznałem w Kodniu) jako podpowiedź na katechezę w tym tygodniu. Jest to przykład wychowania we wspólnocie i przez wspólnotę. To już trzeci taki przypadek, trzecia piosenka.
Jest to jednocześnie przykład, jak rozumieć soborowe "zbiorowe odprawianie mszy świętej niedzielnej". Może odprawiać sam ksiądz - ale to anty-sobór. Mogą odprawiać wszyscy - jako coś (czynność) świętego, ważnego, jako służbę całej Ludzkości we wspólnocie wierzących. Dzisiejszą odprawiali ci, którzy to rozumieją, którzy całego siebie wkładają (angażują) w każde słowo i gest. Łazarz, stypendysta papieski czytał, pięć osób czytało wezwania mp., dwoje uczniów niosło kielich, patenę, opłatek i ampułki z wodą i winem, czterech ministrantów służyło przy ołtarzu. Ksiądz proboszcz przewodniczył.

Im więcej uczestników wykonuje różne czynności (wymienione w przepisach liturgicznych) i im więcej pozostałych uczestników angażuje całą osobę w świętej służbie - tym większa radość i pełnia (np. religijnego doświadczenia). "Słusznie uważa się liturgię za wykonywanie kapłańskiego urzędu Chrystusa; w niej przez znaki widzialne wyraża się i w sposób właściwy poszczególnym znakom urzeczywistnia uświęcenie człowieka, a Mistyczne Ciało Jezusa Chrystusa, mianowicie Głowa i Jego członki, wykonują całkowity kult publiczny... Liturgia jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc"(Konstytucja o Liturgii Świętej,nr.7,10, Sobór Wat.II).

I co ja się tak żołądkuję tą liturgią? Przecież są biskupi, księża, kurie, struktury, uczelnie i redakcje katolickie...
Bo ja już tak mam. Jestem straszliwym realistą, wszystko - z tego co jest - przyjmuję dosłownie, na ile poznam i zrozumiem. Soborem zachwycam się tak długo, jak katechizuję.

Gdyby każdy ochrzczony wychowawca, który uważa się za chrześcijanina, od czasu do czasu zamienił parę zdań z wychowankami, też przeważnie ochrzczonymi w 100%, na temat swojego przeżywania (odprawiania) mszy świętej - świat wokół musiałby być lepszy! Byłem dzisiaj bardzo szczęśliwym mężem i ojcem. Z żoną i sześciorgiem dzieci w różnym wieku zgromadziliśmy się w kościele na zbiorowym odprawianiu mszy świętej. Za cały świat. Za gminę. Za szkołę RzN. Za naszą rodzinę. Za ich - młodych, przyszłość i za przyszłe losy świata, w którym będą żyli, kiedy nas już nie będzie.

Dzisiaj 16.X.2011 w modlitwie po komunii, przed końcowym błogosławieństwem usłyszeliśmy - "Boże, nasz Ojcze, niech owocny dla nas będzie udział w Eucharystii, która daje nam przedsmak nieba, niech nam wyjedna pomoc w życiu doczesnym i przysposobi nas do życia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego."
Jako realista-wierzący-racjonalista przyjmuję fakty. Nie dyskutuję z faktami. AMEN!

Rozmowa z Kubą o Bogu i prawdzie (cz.2)

Zabawmy się, dostojny Jakubie, w świętego Łukasza i opiszmy "jak było" wszystko po kolei.
Kiedy choć z jaką taką starannością zbiorę dobro, które się wydarzyło w moim życiu, którego osobiście do-świadczyłem, lub w taki lub inny sposób poznałem, to jest tego tyle, że wystarczy z pewnością na takie pojęcie Boga, dla którego mogę już spokojnie umrzeć. Często mówię o śmierci, ale warto dla takiego Boga żyć, i nie trzeba zbytnio się lękać umierać. Nie znam większych miar (niż życie i śmierć) dla wartości, w tym prawdy. Filozofia i inne nauki mogą definiować lepiej i bardziej metodycznie. Chętnie będę poznawał ich wyniki, ale mam już dla siebie miarę absolutną.

Snuję (prowadzę, toczę?) z tobą nieprzerwaną rozmowę od wczoraj, ja już tak mam. Jej też nie jestem w stanie zapisać w całości. Może kiedyś zrobią chipa, który będzie na bieżąco zapisywał nasze myśli. Ale wtedy powstanie problem odczytu, bo będzie wymagał takiego samego czasu na odsłuchanie, a musimy żyć własnym życiem, a nie odczytywaniem cudzego. Zasada Heisenberga ma tu chyba jakąś analogię.

Początek tego wątku przyszedł przy rozpalaniu w piecu. Lubię być dokładny w relacjonowaniu zdarzeń, staram się uwzględniać wszystkie możliwe okoliczności, na które moja świadomość („strumień świadomości”) zwróciła uwagę.
Mój Bóg jest Bogiem wierności, jedności. Wierność, jedność buduje też naszą rodzinę. Itd.,itp. Czego mam jeszcze chcieć? Jeśli to nie jest „boskie”, to co nim jest?
Wczoraj zamieniłem gadu-gadu z Helą, w drodze z Łochowa do domu, przeczytałem pierwszy raz Jaśka wiersze (dał na blogu), dzisiejszy wpis Łazarza – czegóż chcieć więcej? Relacje osobowe dają niesamowitą pełnię. Nie chodzi tylko o rodzinność. Jeśli mam takie małżeństwo i rodzinę, znam Andrzeja Madeja, koresponduję z Lucy i mogę z tobą – jestem wybrańcem losu. Bo „jak niewiele jest ludzi pragnących się objawić”.
To co mam, czego do-świadczam (objawianie w obie strony), jest nierozdzielne z wiarą w Boga, jakiego mi przekazano w rodzinie, jakiego poznawałem dalej osobiście (Biblia i życiowe fakty). Tak naprawdę nie potrzebuję (już) innego pojęcia Boga. Emmanuel – Bóg jest ze mną, z nami. Takiego chcę, takiego znam, takiego chcę przekazywać innym.

W środę na katechezie w 2-giej klasie SP, na pytanie - „co wam mówi imię, które usłyszał Mojżesz – JESTEM-KTÓRY-JESTEM” dziewczynka odpowiedziała – że "jest zawsze taki sam. Jestem ten, który jest, a nie jakiś inny. Jestem tym samym, którym byłem." Wskazała na niezmienność, tożsamość. A filozofowie (i ja) zawsze bardziej się interesowali i wskazywali na ISTNIENIE. Ciągle się uczę i mogę dowiedzieć czegoś więcej. Od uczniów, od rozmówców, od nielicznych, którzy chcą prowadzić dialog na tym poziomie (wiek ani dyplomy nie mają większego znaczenia, szczerość – tak).

Tyle dobra i piękna! („Jak mam dziękować, żeś mi dał tak wiele”, L.Staff). Wyliczanie własnych słabości, grzechów, porażek, brzydoty, oraz niechęci różnych bliźnich – nie tworzy przeciwwagi, może tylko uwypukla bilans i ogrom dobra. „Z rzeczy świata tego zostanie poezja i dobroć, i więcej nic” (CK.Norwid).

Nie ja wymyśliłem świat, ani taką jego interpretację. Jestem (czuję się i pojmuję) ogniwem długiego łańcucha. W jednym z rodzinnych wątków (rodzina jest splotem wielowątkowym) odziedziczyliśmy udowodnioną ciągłość wychowania patriotyczno-religijnego od I połowy XIX wieku. Mamy szczęście, że ktoś w rodzinie pisał, spisywał, i że się zachowało, ale każdy ma swoją dobrą historię. Nasza jest na zdjęciach, laurkach i kartkach pocztowych obok, na blogu. Inni mają w opowieściach ustnych, albo jest jeszcze nie zebrana. Trzeba szukać. „Spodobało się Bogu zbawić nas we wspólnocie... z pokolenia na pokolenie”. Nikt nie jest więc wydziedziczony z dobra, piękna i prawdy w ludzkim rodzie.

„Natomiast doświadczenie Boga niesie ze sobą ryzyko tego, że doświadczamy jedynie interpretacji doświadczenia materialnego lub intelektualnego, gdyż nie można (nie umiem?) doświadczyć Boga bezpośrednio, tak jak doświadczam wszystkiego innego. W jakim zatem sensie stwierdza pan, że - jest prawda?”

Powyżej opisane doświadczenie Boga jest jakąś interpretacją, ale nie widzę w niej większego ryzyka :) Nazywam je doświadczeniem Boga, na bazie obrazu Boga i wiedzy o Nim, jakie otrzymałem w trakcie wychowania w rodzinie, własnych poszukiwań i studiów, znajomości Biblii i praktyki modlitewnej, liturgicznej itd. Interpretacja? Tak, tego wszystkiego. Jakoś mi te puzzle się ułożyły :) Wszystkie elementy dobrze pasują. Inne interpretacje mogłyby grozić mi dezintegracją, a w efekcie pozbawieniem tożsamości. Nie oddam swojego życia innym interpretacjom.

Ponieważ zachowuję rodzinny zwyczaj zapisywania życiowej drogi, są dostępne jej etapy, opublikowane głównie dzięki dobrodziejstwu Internetu:
1. Wierszyki (między 25 a 30 rokiem życia)
2. Ziarno Solidarności (1981)
3. List Młodzieży do Papieża (1985)
4. Wywiad z katechetą „Powiedz mi swoje imię” („Odpowiedzialność i czyn”, Nr.1, 1988) – niedostępny w Internecie
5. Agatologia (głównie wezwania modlitwy powszechnej oparte o czytania liturgiczne)
6. Rok katechety (na razie sam początek zapisów z katechez w 1988 roku)

„... doświadczyć Boga bezpośrednio, tak jak doświadczam wszystkiego innego”.
Ale wszystkiego innego także doświadczamy na wiele sposobów. Nie ma jednego sposobu doświadczania rzeczywistości. O doświadczaniu sacrum pisał Mircea Eliade. Jedni się z nim zgadzają, inni wskazują na różnice z doświadczeniem sacrum w Biblii. Dość powszechnie mówi się, że człowiek z natury jest istotą religijną (homo religiosus). Spotkałem nawet „Biologię religii”. Niektóre publikacje mogą dawać więcej zamętu niż pokoju. Nauka może służyć religijności rozumnej, nie może jej zastąpić. Nie można zastopować (zawiesić) życia religijnego, by go najpierw poznawać i uzasadniać naukowo. Nie tędy droga. „Oddajmy co cesarskie cesarzowi, a co Boskie (także w nas) Bogu”. Dobrze, że mamy konkret Jezusa z Nazaretu. On naprawdę ratuje, gdy zamęt podchodzi pod nasz próg.

Nie wiem, czy przykład Edyty Stein można zaliczyć do bezpośredniego doświadczenia Boga, ale warto go przemyśleć. Była asystentką Husserla, przyjaciółką Romana Ingardena. Po lekturze św. Teresy z Avila miała stwierdzić „tak to jest”. Obie święte są częścią mojego doświadczenia Boga (intersubiektywna weryfikowalność). Mam także swoje własne przeżycia, wierszyk, który przyszedł we śnie ("Nim przyjdzie ktoś..."), a jeszcze bardziej to, co zdarzyło się we mnie po komunii w czasie I Ekumenicznego Spotkania w Kodniu. Wtedy przeżyłem Boga jako Prostotę. Każdy (chyba) ma jakieś przeżycie Boga (?). Czy możesz opowiedzieć swoje?

„W jakim zatem sensie stwierdza pan, że - jest prawda?”
Twierdzę, wierzę, że jest i że można ją stopniowo poznawać. Chyba na zasadach klasycznej logiki i zdrowego rozsądku (że „ten sam przedmiot nie może być i nie być jednocześnie” i pozostałych). Że jest prawda, dowodzi także jaki taki ład wokół nas, zbudowany wszak na prawdziwych obliczeniach i planach. Sprzeczne plany i obliczenia –> wróć do zasady logiki :)
Prawdę wiary dowodzi przede wszystkim życie według niej, historia biblijna i historia Kościoła. To są te moje puzzle.