Matura (w RzN) według Józefa K.

Co maja wspólnego z Rzeczpospolitą Norwidowską "Nad Niemnem" i "Lalka"?

Najpierw chyba to, że historia literatury polskiej jest ciągłością, są to ogniwa jednego łańcucha. Są to także jakby podrozdziały dziejów jednego narodu i obraz społeczeństwa.

Wspólne są im także dociekania o pamięci, nie pamięci, tożsamości związanej z minionymi, ale niezbyt jeszcze odległymi wydarzeniami walki o wolność i niepodległość Ojczyzny. Uczestnicy walk żyją jeszcze wśród im współczesnych. Tylko oni pamiętają, wspominają, chodzą na groby, prowadzą pamiętniki, a w nich toczą niekończące się rozmowy z nieżyjącymi przyjaciółmi z napiętnowanego heroizmem okresu. Żyją jeszcze gdzieś na marginesie i po kolei odchodzą z tego świata.
Przypomina mi się jeszcze jeden obrazek, białostocki (białostocko-smoleński?).

"Anzelm Bohatyrowicz, to zdeklasowany szlachcic. W młodości utrzymujący dobre stosunki z Korczyńskimi i zakochany w Marcie. Brał udział w powstaniu styczniowym w 1863 roku. Po śmierci brata Jerzego zaopiekował się jego synem – Jankiem.
Wysoki, bosy, w ciemnej do kolan sięgającej kapocie i wielkiej baraniej czapce. Stary już człowiek o przygarbionych plecach, z siwiejącym wąsem i bladych ustach. W młodości człowiek pełen życia, zwolennik myśli demokratycznej, zakochany w Marcie Korczyńskiej, która pozostała jego jedyną miłością. Powstanie styczniowe upadło. Stroni od ludzi i nie bierze udziału w żniwach. Pracy się nie bał, ale tłumu i gwaru, który go doprowadzał do rozdrażnienia. We własnej zagrodzie, gdzie panowała cisza, wykonywał wszystkie prace: grabił, sadził, podlewał, grodził, dopatrywał bydła i owiec, młócił i zajmował się stolarką. Jednak w głębi tego człowieka było coś, co falą smutku czy zniechęcenia rychło gasiło jego wesołość. Wtedy też jego „melancholia” powracała. Zamykał się wówczas w swojej izdebce i cierpiał w samotności. Grzeczny i gościnny bardziej z przyzwyczajenia. Z natury nikomu źle nie życzy i chociaż ma zatarg z panem Korczyńskim nie jest zwolennikiem procesu, którego domaga się zapalczywy sąsiad – Fabian. Pragnie raczej ugody. Patriota! Brał udział w walkach podczas powstania styczniowego. Kultywuje tradycje historyczne i wspomnienia o bohaterach narodowych i powstańcach. Ceni Andrzeja Korczyńskiego, który zginął razem z jego bratem Jerzym: „Daj , Boże, każdemu dobremu tak żyć i tak umrzeć, choćby i przedwcześnie!”. Zmęczony życiem całą nadzieję pokłada w Janku.”(shvoong)

"Ignacy Rzecki wywodził się z rodziny mieszczańskiej. Ignacy uczył się po pracy, albo w niedziele, codziennie otwierał nową szafkę, uczył się każdej niemieckiej nazwy. W sklepie wszyscy tworzyli wspólnotę rodzinną. Rzecki wykształcił się na wspaniałego subiekta. Wyruszył na wojnę – Wiosna Ludów – był na emigracji w Anglii, we Francji. Jan Mincel wyciągnął go z więzienia w Zamościu. Ignacy staje się prawą ręką Stanisława Wokulskiego. Prowadzi sklep, jest księgowym, zajmuje się kasą i finansami. Jego dzień jest prosty jak cep, budził się, mył w miednicy, parskał, budził psa, gimnastykował się, wychodził na spacer, szedł do sklepu. Prowadzi po kryjomu pamiętnik. Wyżala się w nim z tego, czego nie może powiedzieć nikomu. Główne wątki pamiętnika to wspomnienia samego Rzeckiego z jego młodości (powstanie na Węgrzech) i przyjaźni z samobójcą Katzem oraz aktualnych wydarzeń związanych ze Stanisławem Wokulskim. Często pojawiają się subiektywne opisy panującej sytuacji politycznej. Jak miał dobry humor grał na gitarze. Marzył o urlopie, ale nie robił nic żeby to zrealizować. Starego subiekta opuszcza wola życia, nie warto żyć, wszystkie jego nadzieje się rozwiały, jego sprężyna się wykręciła. (ściąga)

U siebie obserwuję pewną ważną regułę, WIELKIE ODKRYCIE, mądrość. Co bym dzisiaj nie robił, nie myślał, nie czuł jedna prawda wyłania się ponad wszystko – OSTATECZNY I JEDYNY SENS (życia i wszystkiego, co poznałem, robiłem, myślałem i czułem). Obcowanie z prawdą ma niebywałą moc. Przemienia rzeczywistość, w której uczestniczę (współistnieję). Nie ma wtedy dla mnie żadnego znaczenia ile mam lat, jak wyglądam, jakie mam schorzenia (leczone lub nie), co będzie potem... nawet perspektywa wcześniejszej śmierci. PRAWDA JEST ISTNIENIEM?? Na pewno ma jakieś atrybuty wieczności. Żyjemy na-prawdę tylko w prawdzie. Reszta jest złudzeniem, mniemaniem, oszustwem. Bóg i diabeł. Niebo i piekło. Prawda i fałsz. Nie wiem, jak jest poza światem osobowym (znaczeń, sensów).
Więc niech mi nie mówią, co moja Ojczyzna... gmina, parafia, szkoła... kolejni wójtowie, proboszczowie, dyrektorzy...

Na skromnym, wiejskim blogu piszę, tak jak umiem, swoją wielką filozofię. Nie zamierzam się już przeprowadzać do Warszawy, ani pod inne wielkie adresy. Moja wielka filozofia pisze się we wspólnocie lokalnej, w gminie Strachówka, z parafią, szkołą, historycznym domem rodzinnym Królów, Jackowskich, Kapaonów... Może dom powinienem napisać na pierwszy miejscu, ale skoro zacząłem od wspólnoty lokalnej, to niech tak zostanie. Moja filozofia pisana w Nowym Jorku lub Londynie może byłaby trochę inna, ale nie większa. To, co realne, dopasowuje mnie do prawdy. Ja nie chcę dopasowywać się do mód, ani czyichś oczekiwań. Szlifuj mnie (naga) prawdo do samego końca.

Oczywiście, żałuję, wielka szkoda, że nie znalazłem środowiska intelektualnego, które by chciało podjąć dialog o najważniejszych sprawach życiowych w gminie, parafii i szkole w Strachówce, ale miał na to wpływ na pewno despotyzm, najpierw 16 lat wójta "wiecznego", a dzisiaj jego konsekwencje. Milczenie innych, samotność w związku z tym, jest moim czyśćcem. Czasem mówię 'piekłem', ale to chyba tylko czyściec. Może coś się zmieni dopiero w kolejnych pokoleniach. Czy jest w tym też piętno polskiej historii (literatury) - „nie lgnie do niego fala, ani on do fali, sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem...”? Historii polskości? Może. Ale przecież kościół nie powinien być aż tak narodowy! Kościół Jezusa Chrystusa może być tylko wspólnotą (w prawdzie), albo przeczy sam sobie!

"Ty myślisz może, że wiek złoty
Bez walk, sam, przyjdzie do ludzkości
- A gdzież?... powiodą pierw
t e  c n o t y,
O d  k t ó r y c h  c o f a  s t r a c h  ś m i e s z n o ś c i !

Aktywni, źle aktywni, nieaktywni, metafizyka i transcendencja(3)

Jestem, bo jeszcze piszę.
Dwie sprawy ciążą jak cholera. Kwadratura koła robi się trójkątem ostrokątnym wraz z piątym "dzieckiem" omc już kształcącym się poza domem. Ekonomiczna pętla zaciska się na szyi rodziny. A co z głową? Jak ona to uniesie?
Nie ma prostych odpowiedzi? Nie ma żadnych odpowiedzi. Biedna głowa, biedna szyja, biedna cała nasza... mać.

A metafizyka i transcendencja? No tak, bez nich się obejść życie nie może.
To chyba jest ta druga sprawa, która jest towarzyszką nocnej godziny. Oprócz zgagi? I ta zgaga i tamta.

Kiedy i jak się ta metafizyka i transcendencja wplotły w materię mojego życia? W decydujący sposób w latach 1978-81. Trzy lata, które wstrząsnęły życiem osoby Józefa K. Między 25 a 28 rokiem życio-rysu.

To chyba jest istota metafizyki i transcendencji, że się wplata w życie osób? Jest transcendens, transcendent, transcendentalia - ten, który przekracza i to, co przekraczane. Muszą być dwa światy, dwie sfery, jak w matematyce - zbiór i jego dopełnienie. Nikt nie jest wszystkim. Nikt nie jest całością.

Między 25 a 28 rokiem życia to, co niebywałe, wykraczające poza sferę wyobraźni stało się faktem. Dokonało się na naszych oczach 16 października 1978 roku. Data brzegowa! Wielkie, ogromne, niewyobrażalne weszło w nasze życie. A ja się nie oparłem, ani odwróciłem. Nadstawiłem oba policzki. Dałem się zachwycić w wieczne. Staliśmy się, miliony? w wieczne za-chwyceni.

Transcendencja i metafizyka splotły się w i z materią naszego życia. Jestem świadkiem. Czego? Rozwoju osoby, społeczności, historii... Tego, jak się dzieją wszystkie trzy wymiary.  Nie odkrywam Ameryki. Siedzę w nocy o g.2.30 w annopolskim starym domu i piszę o sprawach, które nie pozwoliły mi spać. Papież, człowiek-osoba Karol Jan Paweł, Jan Paweł Karol, na nieporównywalnym poziomie opisał to samo w encyklice "Centesimus annus" (i pozostałych). Abecadło nieznane milionom. W Polsce nie znają, bo im się nie chce czytać ze zrozumieniem. Niech ładnie oprawna wygląda na półkach bibliotek parafialnych, szkolnych, samorządowych i wyżej.

Ta encyklika wplotła się w moje życie. Wplatała całe życie, najbardziej w latach 1978-81. Nie pozostałem obojętny, podjąłem swoją odpowiedzialność za kształt wspólnoty lokalnej, Polski i Kościoła. To była moja osobista i rodzinna oczywista oczywistość.
To było tak oczywiste, że może dlatego dzisiaj jest tak, jakby mur między mną a wami. Bo mogę zbyt być surowy i oczekujący. Nie wyobrażam sobie, żeby młodość mogła być obojętna na kształt życia wspólnoty lokalnej, narodowej, kościelnej...
Dzisiaj większość mówi o Euro. To propaganda, marketing, manipulacja. Przede wszystkim trzeba się odnaleźć i zaangażować na poziomie wspólnoty lokalnej, narodowej, religijnej.
Ludzie żyjący inaczej są mi obcy. Głównie kulturowo, bo religijnie muszę się na nich otwierać. Chleba i igrzysk? Pieniędzy, domu, samochodu? Awansu, kariery? - to szkielety ludów. Robocopy, cyborgi, błazenada, homo-celebryci, wieczne dzieci... zdrajcy własnego gatunku.

A mnie transcendencja i metafizyka za-chwyciła. W wieczne. Osoba, wspólnota, prawda, dziękczynienie i (u)wielbienie! To wszystko? Tak, wszystko. Tylko tyle? Tak. Kiedy rozmawiam z wiecznością - żyję. Ona od-żywia mojego ducha-osobę i podtrzymuje w istnieniu. Dzięki niej trwać będę, doczesność nie ma takiej siły, ni aspiracji. Wieczność daje pokój wewnętrzny o 2.30 i o 15.00 i o każdej chwili.

Meta-fizyka jest aktywnością. A transcendencja? Istotą aktywności. Aktualizacją istoty wszystkiego. Wielką filozofię piszę. Ktoś, kiedyś znajdzie tu ziarno i się pożywi, daj Boże.
"Aby przezwyciężyć kryzys sensu, którym naznaczona jest część myśli nowożytnej, jak pisałem w encyklice Fides et ratio, konieczne jest otwarcie się na metafizykę"(JPII). KONIEC. KROPKA. To jest już nas dwóch, którzy tak uważają. Ktoś jeszcze?
***
Jedziemy do szkoły.
Skądże mi nadejdzie pomoc? ZEWSZĄD.
Dobra doświadczamy zewsząd: od swojego ciała, któremu najbliższa jest koszula, która może być ciepła, ładna i wygodna, od wygodnych butów, dobrze dobranych okularów i lekarstw, poruszeń cielesnych i wewnętrznych... zewsząd (po raz trzeci użyte wyrasta na słowo kluczowe w drodze z modlitwą samochodową do szkoły).
Samochód, zwyczajowa modlitwa (po Kanadyjczykach) – to zanurzenie w tym, co ponad nami, co obiektywne, większe, w czym jest pokój i mądrość... Tak samo jest z modlitwą w klasie.

Klasa już ustawiona, zastawione stoły i na biało ubrane dzieci po-komunijne. Mijamy się z mamami bez słów, czuję się jak Belfegor, nie bardzo wiem, jak się znaleźć we własnej klasie. Pardon, klasie pani Krysi.
Przy matkach nie będę dyrygował dziećmi, czy coś w tym rodzaju, jak to nauczyciel na lekcji. Ale po cóż jest rutyna – rozkładam komputer, głośnik, włączam te same kawałki muzyczne, stajemy pod krzyżem, płynie ta sama modlitwa w ciszy. Jak bardzo pomocna jest rutyna.

JAKIM NIEZWYKŁYM DAREM JEST MODLITWA NA KATECHEZIE. MOGĘ BYĆ SOBĄ. MOGĘ BYĆ SOBĄ WRESZCIE. JESTEM O!SOBĄ.

"Kto nauczy się stać w ciszy przed krzyżem, może usłyszeć Boga. I na pewno ma wielką szansę usłyszeć siebie. I poznać siebie. I polubić. I w ogóle, (po)być sobą. Czy wiele jest takich okazji? Okoliczności? Czy modlitwę można nakazać? Prawdziwa religia może być tylko i wyłącznie wolnością z największą godnością. Czy można rozdzielić wolność od godności? Ja na dwa ostatnie pytania odpowiadam - NIE. Dlatego mam szczęście, że mogę stawać do modlitwy w godzinach pracy w zgromadzeniach klasowych, szkolnych. Szkoda, że nie jeszcze innych. Dzisiaj na Białym Apelu (Grażyna obiecała wyjaśnić jego genezę i istotę na swoim blogu).

Kl.1
Znów jest o rozmnożeniu chleba. Malują, puszczam muzykę, piosenki. - Czy może pan zmienić piosenkę, bo ta przypomina tatusia, który umarł niedawno.
Zmieniam płytę i nastrój. Na Wniebowstąpienie. Podoba im się filmik "Good bye Jesus" - nie wierzą, że tak było. Bogu dzięki. Są różne szopki. Najgorzej, gdy całe nasze życie religijne jest szopką.

Kl.6
Szykują się do debaty z klasą III gim. Teza "Internet łączy ludzi". Internet – wolność - otwartość - nawet z laptopem i kilkoma blogami można być osobą zacofaną, blokującą postęp, bo jeśli nie ma wiary w ludzi i otwartości to na nic internety.
Modlitwa to najwspanialsza sieć – osoba człowieka łączy się z osobą Boga, świat osobowy, szczyt osobowych relacji, sieć bardziej niż trans neuronowa.

Debata:
- siedziałem i myślałem, czym jest teza, czym debata dla nich, czym szkoła, kolegia jezuickie (Drohiczyn), w których debaty były regułą i sale do nich, szkołą-ćwiczeniem inteligencji, czyli adekwatnego reagowania na sytuację dialogiczną i argumenty transcendentne wobec nas i często nawet wobec naszych oczekiwań. Metafizyka :)

Inne korzyści z debat:
- że nie ma sprawy, o której nie można mówić w sposób wyważony
- że to ani nienawiść, ani obrzucanie się błotem i epitetami, ale rozmowa dorosłych ludzi, którzy chcą podejść NA SPOSÓB DOROSŁY ze zrozumieniem do odpowiedzialności, która na nich spoczywa
- że uczniowie słuchają i się uczą przed, w trakcie i po
- uczy nie tylko debata, ale może jeszcze bardziej rozgrzane emocje, te są początkiem owocnej samo-nauki, bo najlepiej się zapamiętuje wiedzę powiązaną emocjami

Dobre są te debaty! - ile rozmów i dyskusji otwiera się przy okazji. Oby przeszły na nas, na nauczycieli! A w nowej kadencji na gminę, parafię. Dalej, dalej, transcendujmy po kres metafizyki.

Aktywni, źle aktywni, nieaktywni... i metafizyka (2)

Po zimnych Zośkach, Ogrodnikach i Lodowatych Świętych ( Eisheiligen, Saints de glace, IJsheiligen, Trije ledeni možje, Poscana Zofka) wstał piękny dzień 20 maja 2012, niedziela. I Komunia w Strachówce. Jadę z poczucia pięknej powinności i tajemnicy jedności we wspólnocie szukających Boga. To uczucia bardzo wyższe, nie prosta radość. Grażyna jedzie z trudem. Trudno się dziwić, wczoraj ją zmrozili lodowaci ludzie.
Czy Jezus szedł z radością na spotkanie faryzeuszy? Nie jest powiedziane. Oni za to przychodzili do Niego, nawet zapraszali, żeby pochwycić w słowie, zastawiali pułapki przy każdej okazji.

Nie mówię przecież, że moja parafia i gmina jest cała stronnictwem faryzeuszy. Mówię, że są i że zatruwają znaczą ich część. To fakt wszystkim, którzy patrzą w słońce prawdy znany. Grażyna struta wróciła wczoraj nawet z Wołomina (opisała, dała świadectwo, na blogu), a może tylko mówiła, że napisze i ja szybciej napiszę komentarz do nienapisanego posta. Fakty są mową Boga, nie nasze widzi-mi-się.

Bez modlitwy, pisania na piasku wieczności, nie miałbym siły wyjechać z domu, także na dzisiejszą uroczystość. Ta się skończy, odciśnie w sercu i pamięci, przyjdą następne np. tzw. Święto Samorządu Lokalnego. Jak będzie wyglądać u nas? To jest metafizyka, odciska piętno na wszystkim, co się dzieje wśród nas. Na NASZYM CAŁYM ŻYCIU. Na posiedzeniach Rady Pedagogicznej i Rady Gminy i życiu szkoły, parafii, gminy, stowarzyszeń...
A jak to jest zapisane na przykład w encyklice "Centesimus annus"?!?!?!
Szukam prawdy. Ne jestem zarozumiały aż tak, by uważać, że zjadłem wszystkie rozumy.

Wracamy z kościoła prawie milcząc. Nie chcę gadać, dopóki nie zapiszę tego, co Bóg mi powiedział. Kiedy słyszę od ludzi, że "mnie Bóg nic nie mówi" to.... to właściwie mam powód do rozpaczy. Bo cóż ja mogę jeszcze napisać, przekazać, nauczyć, skoro nie udało mi się do dzisiaj!?
Duch Święty nie zaniemówił. Mówi do każdego wierzącego w Jezusa, Ojca i Jego właśnie, czyli w Trójcę Święta. Człowiek nie może się modlić, nie może powiedzieć "Ojcze Nasz", nie może przyjąć komunii świętej, nie może być człowiekiem myślącym, osobą, stworzoną na Jego obraz i podobieństwo bez ścisłej asystencji Ducha Świętego! Myśmy Ducha Świętego nie wymyślili! Myśmy Go poznali! Objawił się. Został nam dany, zesłany!!

Wystarczy tak niewiele, ziarno gorczyczne wiary rozumnej, by Go poznać. Po prostu Go przyjąć, kiedy stoi u drzwi i kołacze. Wiara rozumna cały czas rozmawia ze swoim Obiektem wiary. Skoro nie słyszycie, co Duch Święty wam mówi, to chociaż powiedzcie (notujcie) to, co wy Mu mówicie. A jeśli tylko i aż  trwacie w niemej z Nim obecności, to dajcie tego świadectwo.

Staliśmy z Grażyną na samym końcu, bo choć przyjechaliśmy na 9.00 to już było  I Czytanie. Miejsce nam właściwe, choć wolę siedzące. Co zobaczyłem, sfotografowałem. No, nie wszystko, szlak światła, od chleba, przez biel dekoracji po Jezusa Zmartwychwstałego i Wniebowziętą. Dzisiaj Kościół obchodzi Wniebowstąpienie Jej Syna. Dużo dzisiaj o niebie. Może i nieba?! Co myślałem? Byłem bardzo spokojnym uczestnikiem uroczystości pierwszokomunijnej. Bóg zawsze odpowiada na prośby i modlitwy, choć rzadko sprawdzamy, jaka jest ich realizacja (aktualizacja, akt zaistnienia jej skutków w naszym życiu). Byłem spokojnym, wierzącym uczestnikiem.

Wszystko było równo, biało, pięknie. Najsłabszym teologiczno-liturgicznie (metafizycznie) momentem była komunia wiernych. Ołtarz był przed nami i wytyczony biblijnie, pokoleniami przodków, projektami architektów, kamieniarzy, stolarzy i dekoratorów-ogrodników na dzisiejszą okazję SZLAK ŚWIATŁA, a my się przepychaliśmy bokami. Trwało też nieproporcjonalnie długo. Aż prosiło się o nadzwyczajnego szafarza Eucharystii, ale to jest możliwe tylko w parafiach wiary w pełni rozumnej.

Inną konsekwencją kościoła, jaki wśród nas jest i działa, było rozkawałkowanie katechezy liturgicznej o mszy świętej niedzielnej, komunii z Bogiem i całą zgromadzoną wspólnotą. Nie mogłem mieć wpływu, jak mieć powinienem (nie jako Józef K., ale jako katecheta). To tak, jakby przez rok (a właściwie dłużej, katechizowałem ich także w klasie pierwszej, a może się zdarzyć, że do czasu I Komunii będę z niektórymi trzy lata, od "zerówki"), a sam spektakl końcowy reżyseruje jakiś reżyser z boku. Reżyser MUSI być jeden, bo gdzie kucharek sześć. Odsunąłem się w cień. Tam, gdzie moje miejsce, obok żony dyrektorki :)
Oczywiście, że można i może każdy wyreżyserować, kto ma odpowiednią pozycję u danego proboszcza. Nie mam nic do tego. Mówię tylko, że w (mojej) rozumnej parafii wiary rozumnej normalność byłaby normą. Normalność to spójność i całość katechezy przekazywanej dzieciom rodzicom, całej wspólnocie. Ta całość obejmowałaby konsens o kościele, Bogu Osobowym i o nas stworzonych na Jego obraz i podobieństwo. Także o tym, że Bóg mówi do każdego z nas.

W mojej rozumnej parafii liturgię współtworzyłby w dialogu z proboszczem, dziećmi i rodzicami katecheta, który najdłużej pracował z klasą komunijną. Bo liturgia jest zwieńczeniem, a nie oderwanym od życia aktem pobożności (gorzej jeśli tylko aktywizmu). Wszystko może być prawie takie samo, ale jak wiemy "prawie" robi wielką różnicę. To już mniej teologia, bardziej pedagogika (spójności edukacyjnej i wychowawczej). Pedagogika budowana na spójnej wizji-obrazie osoby człowieka i kulturowej, cało-życiowej wspólnoty, z której wyrasta i w której żyje.

Na czym buduję "swoją" katechezę? Można znaleźć podstawowe jej elementy w artykulikach na stronie www szkoły w dziale "I Komunia 2012". Na pewno jest tam rola ciszy, z której wyrasta modlitwa świadoma (a nie tylko nakazana), wiara biblijnie zakorzeniona, Sobór Watykański II, zasada, że "nie ma wiary bez myślenia", są tam dzieci i wydarzenie Fatimy...
Jest tam modlitwa Anioła „Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie i miłuję Ciebie...” i bardzo osobiste wyznanie, że "wielbienie Boga i dziękczynienie (znajdowanie codziennie dziesiątek powodów, aby Mu dziękować) powinno być podstawą i sztuką katechizowania [niby takie oczywiste] a stało się dla mnie odkryciem właśnie na lekcji religii 7 maja 2012 na lekcji z Państwa dziećmi czekającymi na swoją Pierwszą Pełną Komunię z Jezusem z Nazaretu. Dziękuję."

Lekkim tonem powiem, że byłem dzisiaj przez chwilę bliźniakiem pani Krysi :)
Dzieci i ksiądz powtórzyli słowo w słowo "dziękujemy wychowawczyni pani Krysi i katechecie panu Józefowi". Oby to był znak porozumienia w prawdzie i jakiegoś dialogu (wymaga odrzucenia (o)błędnej koncepcji siewcy nienawiści"

My jesteśmy osobową kliszą wydarzeń niebieskich. 

Jan Twardowski pytał "gdzie jesteś moja wiaro dziecinna". A po encyklice janowo-pawłowej trzeba pytać, "gdzie jesteś wiaro rozumna - Fides et ratio"? W całym (globalnym) świecie, choć mnie najbardziej obchodzi wiara w kościele Polaków. Jestem katechetą w tym kościele od 30 lat!

"Moja" metafizyka pisze się całe życie. Nie tylko w sensie teorii bytu, ale jako dogłębne wyjaśnienie bytu osobowego.  Dlatego nie może być oderwana, wyabstrahowana od realiów (dnia codziennego i święta).  Sięgajmy do dna tego bytu, do jego korzeni, soków i treści. Osiągnijmy poziom miłości intelektualnej, aspektów istotowych i konstytutywnych. Sięgnijmy do wypowiedzi Papieża-Polaka z encyklik i ze spotkania z fenomenologami. Byt osobowo-społeczny da się poznać w konkrecie. Od dawna proponuję, aby przełożyć encykliki na język samorządowy.  Udało mi się zgłosić takąż poprawkę do programu Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej (" Zasady te wywodzą się wprost z chrześcijańskiego systemu wartości (głównie encykliki społeczne Jana Pawła II), który powinien stanowić podstawowy fundament funkcjonowania naszego państwa i jego struktur lokalnych." Rozdz.I, "Wartości i idee"). Jestem za to z siebie - że się upomniałem i sformułowałem rozumnie-świadomie -  zadowolony :)

Jednak mam coraz większą świadomość, że to moje widzenie świata powoduje, że dotąd nie ma oficjalnie w gminie MWS, bo zaprzyjaźnionemu Piotrowi (prywatnie, nie jako wójtowi) chyba nie pasuje do koncepcji władzy i jego pierwszej kadencji. Wójt wygrał swoje wójtowanie  pod szyldem MWS, ale na pewno nie chce być ze mną w jednej organizacji (stanąć obok mnie w gminie), ale i ja dzisiaj nigdzie należeć już nie muszę. Zawsze za to chętnie podzielę się ze wszystkimi opcjami samorządowo-politycznymi swoimi przemyśleniami o Norwidzie, historii najnowszej, Kościele, wizji samorządnej Ojczyzny - RzN, tak jak ostatnio, w trzech (dziewięciu) punktach "ZMARTWYCHWSTANIE - CYPRIAN NORWID – RZECZPOSPOLITA NORWIDOWSKA" na spotkaniu wielkanocnym w Strudze, u Michalitów. 

Rola transcendencji (więc metafizyki) w życiu codziennym, osobowym, wspólnot lokalnych, stowarzyszeń, RzN? To ciągle zbyt wielki temat Janie Pawle II (Cyprianie Norwidzie) i niewygodny dla wielu.

PS.
Nieoczekiwanie wypisałem się dzisiaj w naszym niby dialogu wewnątrzszkolnym - tym razem o roli ćwiczeń (doskonalenia) świadomości w procesie edukacyjnym, na podstawie artykułu "O edukacji opartej na rozwoju świadomości".  Milczenie w tym niby dialogu - de facto zupełny brak takiego dialogu - jest moim piekłem, zwłaszcza na stare lata (życiowo i edukacyjnie). To milczenie niszczy, podgryza naszą wspólnotę, a na pewno blokuje dochodzenie do normalności. I rozwój - społeczeństwa obywatelskiego, szkoły, gminy, parafii... Bolesnym przykładem jest 10 moich artykulików na okoliczność I Komunii, postawienie w stan gotowości Lucy z Lincoln i całkowite milczenie tych, do których się zwracałem. Znak? Na pewno. Ignorancja, ignorowanie? Kogo, czego? Przecież nie tylko mnie. Czy jesteśmy tak "głupim", nieświadomym społeczeństwem po PRL, czy tylko tak zakompleksiałym? I czy Jaśka studia pozwolą nam odpowiedzieć na to pytanie i lepiej siebie zrozumieć z perspektywy University of Glasgow?

Dotarło do mnie! - że rewolucja Solidarności (ani Soboru Watykańskiego II) nie wydała jeszcze swoich najbardziej dojrzałych owoców. Do tego także potrzebna jest gleba dojrzałej (rozwiniętej) świadomości.

Aktywni, źle aktywni, nieaktywni... i metafizyka (1)

Co właściwie się dzieje dzisiaj, co się zdarzy, gdy rano modlę się, proszę o ten dzień? Co, kto i jak wtedy (i potem) działa?
"Ten dzień" to wyjazd rano do kościoła w Strachówce na spowiedź klasy drugiej przed I Komunią św., pierwszą spowiedź.
Jak się czuję, co czuję, ja-katecheta? 30 lat stażu, XXX - niby nic nie zmienia, ale jakoś naświetla, jesteśmy kościołem historycznym, nie tylko mistycznym?

Skoro modlę się przed wyjazdem? I czuję wielką potrzebę duchowej asystencji na czas wyjazdu do kościoła parafialnego! - nie czekając, aż się znajdę w murach świątyni?! To wszystko mówi o moim samopoczuciu na tę właśnie okoliczność.

Ubrałem się w nową koszulę, wyszykowałem, poszukałem różańca ze Lwowa, uruchomiłem samochód, w którym wczoraj podładowałem akumulator, by mnie nie zawiódł... i kicha. Samochód zawarczał, ale dokumenty gdzieś wsiąkły. A ponieważ to nie wszystkie mankamenty, więc nie pojechałem. Nic na siłę. Najważniejsze - powtórzyć procedury i dojechać jutro.
Stronnictwo faryzeuszy będzie miało argument, że "Józef nie chce przygotować dzieci do I Komunii".
Najbardziej mi szkoda tego, co duch by mi powiedział w kościele i co bym zapisał na kartkach, bez których się nie ruszam z domu.

Nie zapisałem w kościele, zapiszę w domu, co mi tutaj powie. Bóg mówi do każdego, do każdej myślącej osoby. Do mniej myślących na pewno też. Do każdego człowieka-osoby stworzonej-urodzonej na Jego obraz i podobieństwo. Niestety, niewielu notuje. Z najbardziej znanych św. Jan na wyspie Patmos, Teresa z Avila, z Lisieux, Faustyna... Godność - to dużo więcej niż ilość połączeń nerwowych zaangażowanych w procesy (strumień) świadomości.

Łaska buduje na naturze. Nie obok, ani nigdy nie przeciw. "Łaska" można eksperymentalnie zastąpić słowami "kościół" i "religia". CZŁOWIEK JEST DROGĄ KOŚCIOŁA - nie odwrotnie. To chyba jeden z głównych powodów oporu wielu księży (proboszczów) przeciwko soborowi. Oni chcą wyznaczać drogę swoich parafii (wikarzy raczej nie mają za wiele do powiedzenia, aż staną się proboszczami na obraz i podobieństwo swoich "mistrzów").

Nie potrafię sobie wyobrazić miejscowości w Polsce (gmin wiejskich na pierwszym miejscu?), w których nie działałyby stronnictwa faryzeuszy. Głównie mamy ich obraz (działania) na podstawie przekazu Ewangelii. Wierzą najbardziej w siebie i w (swoje) instytucje. Są przeciwko - niekorzystnej subiektywnie - zmianie rozumnej. Słysząc o wolności i godności najwyższej osoby krzyczą - na krzyż z nią, na krzyż.

Wielka siła płynie dla nas z I Komunii w parafii i rodzinie (szkole, parafii). Cieszę się na niedzielę od paru dni - pomimo wszystko. Tak samo było, gdy nasze dzieci szły do komunii. Sześć razy mieliśmy to szczęście. Kłopot? Ależ skąd! Przeżywając prawdziwą "tajemnicę szczęścia" - kłopoty się kurczą.

Aktywność moja wyraża się pod różnymi adresami.  Dzisiaj obficie jestem obecny w komentarzach na "moim" Facebooku:
- o religii w szkole i nie tylko
- o Polaków obrazie własnym
- o coraz bardziej naglącej potrzebie (nauki) społecznego i publicznego dialogu

Katecheza na poniedziałek? proszę bardzo - o niebie.
Katechezy na każdą okazję - fragmenty z ojca Knotze o seksualności człowieka.

PS.1
Nie zmieściło się o metafizyce? Będzie. Musi być :)

PS.2
Giro d'Italia przejeżdżało dzisiaj przez dolinę Aosty. Papież JPII tam spędzał wakacje. Ja przejechałem kiedyś autostopem. Dzisiaj patrzę na piękne pejzaże przy tej i innych okazjach bez żalu. To już absolutnie poza moim/naszym zasięgiem ekonomicznym. Żyję już tylko na płaskowyżu bytu, metafizycznym.

Modlitwa poranna...

... żebym widział to, co jest. Żebym nie prywatyzował "mojej" rzeczywistości. Żebym ją widział taką, jaką jest. Żebym ją przyjął, to znaczy wszystko, co się wydarzy w pokorze, z miłością, z wdzięcznością. Wydarzenie jest DAREM.

Żebym wykonał wszystko, co do mnie należy. Żebym przyjął swoje obowiązki ina miarę swoich sił i możliwości im odpowiedział. Bym nie unikał powinności, czyli tego, co jestem WINNY innym. Amen.

Moja zwyczajna modlitwa poranna jest metafizyką. Każda modlitwa jest metafizyczna. Daru i powinności fizyka nie bada, nie opisuje. Wraz z człowiekiem wymiar wewnętrzny (duchowy) pojawił się we Wszechświecie. Wcielił się w ten świat. Dlatego Jan Paweł II w stosunku do człowieka używa określeń "duch ucieleśniony", "ciało uduchowione".  "Róbta co chceta", ale człowiek ciągle jest (i pozostanie) tajemnicą.

Oczywiście, nie jestem teologiem i nie będę snuł rozważań stricte teologicznych, bo nie mam potrzebnej aparatury badawczej. Będę jednak teologizował, bo inaczej się nie da. Skoro coś nie jest fizyką, a JEST i jest jedne-jedyne, to muszę jakoś nazwać, no nie?
No więc Jezus z Nazaretu jest dla mnie wcieleniem miłości, dobra, miłosierdzia w stopniu nigdzie nie spotykanym. Taka jest moja wiedza o Jezusie.
Jest też Jezus moich (w tym rodzinnych, wspólnotowych) doświadczeń, przeżyć, modlitw i całego życia wewnętrznego.
Czy aura I Komunii objawi się i w dzisiejszych rozmyślaniach?!

Dzięki człowiekowi (dzięki temu, że jest homo sapiens) jest świat wewnętrzny. Czy ktoś sobie wyobraża Kosmos bez wewnętrznego świata człowieka? Bez wartości! Bez wiary, nadziei, miłości? Bez piękna, dobra, prawdy?

Obiektywizacja? - próbuje odnaleźć swoje miejsce w Całości.
Prywatyzacja? - wszystko chce podporządkować swoim celom. Wolę "prywatyzacja", od "subiektywizacja", chyba lepiej ujawnia/opisuje  stosunki (mechanizm) podmiotu z "resztą" rzeczywistości.

W obiektywizacji znajduję dar i powinność (jakoś związaną z darem?). Dar i powinność wskazuje na relacje, na przekraczanie granic jednego i drugiego świata, dar przychodzi "z", powinność wychodzi "ku" - inaczej "transcenduje". Modlitwa jest moją rozumną (uświadomioną) odpowiedzią na dar życia we wszechświecie. Modlitwa jest uświadomionym trwaniem w transcendencji? Z antropologicznego punktu widzenia mogę chyba tak powiedzieć.

Modlitwa jest świadomym i dobrowolnym wejściem/przyjęciem w relację osobową między "moim" światem zewnętrznym i moim światem wewnętrznym, ukierunkowaną na ostateczną przyczynę i wyjaśnienie istnienia i trwania "wszystkiego". Moja modlitwa jest bardzo ukształtowana poznaniem i doświadczeniem zdarzeń i osób biblijnych i kościoła (rzeczywistość kościoła to historia, liturgia, wspólnota, moje w nim miejsce itd).

Gdyby mi nie zmarł promotor w trakcie pisanie pracy magisterskiej o istocie człowieka? - kto wie jak potoczyłyby się moje losy i mojej rodziny.

„Mam pomysła” – widzę potrzebę nowego stanowiska pracy „koordynator medialny”. Wcale nie chodzi mi o propagandę, ale o większy realizm w naszym życiu. Jego zadaniem byłoby być na bieżąco ze światem realnym/zewnętrznym we wszystkich możliwych dziedzinach, wyłapywanie i podawanie do publicznej (gminnej, organizacyjnej) wiadomości/świadomości. Jedynym kryterium dla tego stanowiska pracy jest otwartość na rzeczywistość całą, jaką widzi/jest. Jedynym akceptowanym ograniczeniem są uczciwe/absolutnie-tylko-własne (i nie zawinione notorycznym lenistwem umysłowym) ograniczenia osobowe (żadne polityczne, światopoglądowe itd.). Myślę, że to jest jeden ze sposobów byśmy – czyli także nasze wspólnoty lokalne – żyli na jakim takim poziome realizmu. Inaczej – widzimy to – cofamy się co dzień, co dzień...

Długość życia to nie liczba lat, tylko odległość od prawdy. To nawet jest (może być) miara dnia - dotkniesz prawdy, dzień można uznać za dobrze przeżyty! Dotknięcie prawdy otwiera stan? przestrzeń? kon-templacji. Stajesz się w pełni (świadomie) sanktuarium. Współ-świątyną. Możesz potem trwać, albo być użytym do innych dobrych celów. Zło ci już raczej nie zagraża, a przynajmniej nie powinno tak bardzo ci grozić. Powiem nawet, że uważam poznanie prawdy za punkt osobliwy w życiu człowieka. Potem, czy żyje, czy nie żyje jest i pozostanie w prawdzie. Tego nie można zapomnieć, tak jak jazdy na rowerze i pływania. Kto raz się nauczył...
Każe to inaczej spojrzeć na tzw. śmierć człowieka. Napisałem „tzw. śmierć” bo sama definicja się nawet zmienia w medycynie, a o śmierci osoby nikt nie mówi, oprócz religii. Religia zaś mówi o życiu wiecznym. Więc? Masz ci babo placek, po ludzku mówiąc. Ale to nie jest zmartwienie dla tych, którzy poznali prawdę. Poznali i osiągnęli wolność, zgodnie z obietnicą, która była ulubionym zdaniem z Ewangelii dla Jana Pawła II. Prawda, że szkoda, że nie ma miejsc spotkań w parafii na takie rozmowy! Dobrze, że choć w Internecie mam swoje spotkania i przeżycie(a) wspólnoty wiary (rozumnej).

Czekam na niedzielną Pierwszą Komunię. Nie dajmy sobie odebrać tego święta (katechety, szkoły, parafii, połowy gminy...) przez stronnictwo faryzeuszy. Niech właśnie takie święto i sama świętość obroni się i nas w życiu tej wspólnoty lokalnej. Kąkol i tak zostanie kiedyś oddzielony od pszenicy (zboża). Z-Boża to rzecz, nie nasza.

Nie ma możliwości, żeby w prawie każdej wspólnocie lokalnej nie działały stronnictwa faryzeuszy.

Około godz. 11.00 zostałem zaproszony przez księdza Łukasza z Wołomina do przeżyć charyzmatycznych we wspólnocie modlitewnej animatorów Odnowy w Duchu Świętym na stronie www. Skorzystałem, słucham, wspominam, przeżywam, skomentowałem od razu - " Dwa razy uparcie dawałem dzieciom w klasie 2-giej przed I Komunią obrazki cudownego rozmnożenia chleba i ryb. "Bierzcie i jedzcie". Co to znaczy dla naszych parafialnych wspólnot? Duch Święty, I Komunia (komunia w ogóle)... jak wprowadzić równowagę między "bierzcie" a "dawajcie"???" 

Nie mogę nie myśleć o I Komunii w niedzielę w Strachówce w parafii WNMP! Także z norwidowskimi akcentami. Przypominają się "Rekolekcje Norwidowskie" sprzed lat.

W trakcie adoracji podczas transmisji zanotowałem – "Człowiek, generalnie, to miejsce, w którym spotyka się to, co jest jednostkowym podmiotem i z tym, co jest poznaną i uświadomioną całością. Człowiek nawet to nie tyle miejsce, co samo spotkanie. Wydarzenie spotkania. Samoświadomość mówi mi, że biorę i daję jednocześnie. Gdybym nie wziął (nie brał) to by mnie nie było. Gdybym nie dawał – to któż i cóż by o mnie wiedział?"

Dzięki transmisji w tv.odnowa.org mogłem przeżywać WSPÓLNOTĘ WIARY, z zawsze wdzięcznym pomrukiem/klekotem/muzyką sali podczas tzw. modlitwy językami (glosolalii). Pomruczałem/klekotałem sobie i ja, nigdy nie miałem z tym kłopotów.…

Zobaczyłem na sali i usłyszałem swojego dawnego profesora ks. Bronisława Dembowskiego, biskupa emeryta, w którego życiu zobaczyłem kiedyś gołym okiem obecność Ducha Świętego od urodzenia i w dziejach jego dzieciństwa, w tym w modlitwie maki ofiarowującej go na służbę Bogu, o czym dowiedział się, gdy już był w seminarium z własnej i "nieprzymuszonej" woli.  Zawsze się wzruszę czytając, jak jego siostra Małgorzata (19) szła na śmierć w Ravensbrück, w ślad za matką Henryką, a wcześniej o ich rodzinnej przyjaźń z ks. Korniłowiczem (tym od Lasek) itd. Życie twoich wiernych jest jednością, zmienia się, ale się nigdy nie kończy (o ile się naprawdę zaczęło w Duchu Świętym).

Facebook wszedł na giełdę. Misja firmy brzmi - "Uczynić świat bardziej otwartym". Zarobili tylko dzisiaj ze sprzedaży akcji 18 mld dolarów. A mnie cieszą inne rzeczy, np. w jednym z komentarzy przyszło mi do głowy  dziewiąte  błogosławieństwo prawie ewangeliczne i bardzo praktyczne na tym etapie życia i rozwoju polskiego społeczeństwa "błogosławieni mający inne zdanie ode mnie".

Wszyscy się rozjechali. Andrzej na turnieju piłkarskim z Koroną Jadów w Warszawie, Grażyna z bliźniakami na zajęciach sportowych w ramach projektu w szkole. Uff!! Mogę spacerować po meandrach bytu. Wszystkim wydaje się to bezproduktywne? Produktywne, produktywne. W świetle tego, co powyżej? I w wielu poprzednich postach?! Czekajmy końca (dnia, życia, epoki...).

Ten i ów jeszcze tu zajrzy. "Bo mnie nie będzie".

PS.
Na ilustracji "Portret Faryzeusza", dzieło z roku 1493... Faryzeusze – nazwa pochodzi od hebrajskiego słowa peruszim – "oddzieleni", "odłączeni", z greckiego: pharisaioi. Sami faryzeusze nazywali siebie chawerim tzn. "równi sobie", "współtowarzysze". Zyskali sobie reputację ekspertów w dziedzinie interpretacji przepisów prawa [Pisma]. W dzisiejszych czasach mianem faryzeusza określa się człowieka fałszywego i obłudnego."(za Wiki)

Świat jednobiegunowy

Świat nie jest dwubiegunowy. - JEST PRAWDA! - Szukając wytrwale tego, co w nim istotowe i konstytutywne - i z całą osobową uczciwością przyjmując postawę miłości intelektualnej - możemy się do niej zbliżyć. Podmuchy emocji ciągle znoszą nas na manowce. Wracam na kurs. Sumienie i życie wewnętrzne pomaga.

Czy zbyt łatwo nie zapominamy o tej prawdzie o istnieniu prawdy? Czy dwubiegunowość nie stała się dogmatem w naszym życiu? W życiu publiczno-politycznym Polski takie podejście utrwala się coraz bardziej i sieje spustoszenie wśród nas. A przecież mamy swoje niepowtarzalne życie, w większości wierzymy w Jednego Boga, a partie nie są od szukania prawdy, tylko od osiągania swoich celów. Skąd więc tak wielki wpływ na nasze życie ma dwubiegunowość?

Mnie w jednobiegunowości życia pomaga bardzo praca zawodowa. Trzynaście razy w tygodni staję "zawodowo" przed krzyżem wpatrując się, szukając, adorując, prosząc, dziękując i doświadczając jedności.

Chciałbym, by i w moich postach dominowała jedność. Bym się dzielił owocnie tym, co otrzymuję. Darmowo? Niby tak, ale przecież za jedność "płacimy" całym swoim życiem. Myślę, że obecność w moim pisaniu życia wewnętrznego (duchowego) zaspokaja ten wymóg i oczekiwanie chociaż w jakimś stopniu.
Bo chyba w życiu wewnętrznym mamy najlepszy dostęp do tajemnicy jedności. Dlatego tak bardzo szukam i oczekuję tego także u/od innych. Za wielki brak naszego życia wspólnego w Ojczyźnie uważam nieobecność lub szczątkowość życia wewnętrznego u rodaków, także duchownych. Ich kazania ogólnopoprawne, posty o trendach muzycznych lub politycznych... są tylko pianą na codzienności. - "Powiedz mi, mów mi, o swojej modlitwie, o rozmowach z Jezusem, o spotkaniach z Nim w różnych okolicznościach życia... Mów o swojej wierze rozumnej, nie o swoim zeświecczałym życiu pośród gadżetów tego świata".

Odnalezienie jedności i prostoty jest chyba jednym z warunków świętowania życia i szczęścia. Bo nie rozdwojenie (różne rozdwojenia).

"Staraliśmy się wychować naszych synów w dwóch kulturach, co moim zdaniem nam się udało. Takie cechy charakteru, jak nienawiść, ignorancja, nietakt i chamstwo są im obce. Nauczyliśmy ich także nie zamykać za sobą wszystkich drzwi, aby zawsze mogli wejść z powrotem. Jestem bardzo dumny z moich synów... Ja jestem i czuję się zadomowiony w całej Europie" - napisał kulturalnie Piotr Boenisch, w odpowiedzi na niewyparzony język Jana Tomaszewskiego, atakującego powołanie jego syna do reprezentacji Polski w piłce nożnej. Nomen omen - na Euro!

"Ocalić tożsamość" mogą władze samorządowe i naszej gminy - na wiele sposobów. W Dąbrówce zrobili projekt pod tym tytułem, zgromadzili zdjęcia między innymi z zasobów mieszkańców, zorganizowali wystawę spotkania, opracowali i wydali w postaci albumu. Ten album dostali dyrektorzy ośrodków kultury i szkół, które przygotowały uczestników powiatowego konkursu recytacji poezji Cypriana Norwida. Żeby ocalić "Pamięć i tożsamość", trzeba je cenić i włożyć odrobinę (lub dużo) wysiłku. Solidarność RI, ani Kapaony niczego nie chcą zawłaszczać, ani zdominować. Jesteśmy tylko ogniwem najnowszych dziejów Strachówki. Królowie i Jackowscy trochę starszych dziejów, sięgających II RP a nawet niemieckich osadników na naszym terenie. Mamy też stare zdjęcia, które wygrały konkurs poza naszymi granicami, ale KTÓRE NIE CIESZĄ I NIE WZBOGACAJĄ TOŻSAMOŚCI MIESZKAŃCÓW STRACHÓWKI. Marnujemy kapitał ludzki i kapitał społeczny - przyjdzie z tego zdać rachunek przed jakąś instancją ;)
No i mamy przede wszystkim figurę Matki Bożej Annopolskiej (1910). Ona stoi na straży, by nam się w głowach nie poprzewracało od wielkiego bogactwa tożsamości rodzinnej :-)

Pięknie jest asystować prawdzie. To jest piękne. Piękno samo? Samo piękne?
I jakie proste! Wystarczy notować życie. No bo, popatrzcie. Piszę sobie dzisiaj piszę, a prawda sama odsłania się po kawałku. Zachwyciłem się prawie ni stąd ni zowąd na Facebooku czasem I Komunii. Fakt oczekiwania stał się powodem stanu wewnętrznego świętowania, którym się podzieliłem ze światem. Szczerze, wprost, bez podtekstów i ukrytych grup docelowych - tak działa/dzieje się życie wewnętrzne.

Grażyna zaś wraca ze szkoły wzburzona, bo doszły ją pogłoski rozsiewane po gminie (parafii), że "Józef nie chce przygotować dzieci do I Komunii". Dzieje się to w gminie, w której wójt wygrywa wybory pod szyldem organizacji, w której jestem od pra-poczatków i do której programu udało mi się skutecznie zgłosić dwa zapisy, w tym, aby odwołać się wprost do nauki społecznej Jana Pawła II zapisanej w encyklikach (w tym: Centesimus annus), wójt otrzymuje też medal i gratulacje za Rzeczpospolitą Norwidowską i w parafii, w której przy tabernakulum stoją moje wota wdzięczności za czas Solidarności gminnej, z których jedno (Anioł Stróż) ma zawieszoną tabliczkę z wyjaśnieniem - "Za działalność w krzewieniu wartości patriotyczno-narodowych i chrześcijańskich".

Sytuacja, w której ktoś mocny, kryjący się w cieniu, może trzymać mieszkańców w gminie i parafii w szachu, dowolnie serwowanymi epitetami, podpada pod modlitwy egzorcysty. Normalnie zasługuje przecież tylko na wzruszenie ramion (rozsądnych dorosłych ludzi). Skąd ta jego moc? RZADKO diabeł tak po prostu odsłania rogi, jak u  nas!
Od dawno nie jest to sprawa prywatna! To METAFIZYKA (w takim sensie jak użył wójt Dąbrówki we wstępie do "Ocalić tożsamość" zachęcając do lektury - "To wyprawa metafizyczna, która - mam nadzieję -pozwoli bardziej zrozumieć naszą tożsamość"!

Daj Boże, żeby działanie łaski przy okazji I Komunii w święto Wniebowstąpienia i Rocznicy I Komunii w święto Zesłania Ducha Świętego i siła naszych klasowych modlitw były tak wielkie, żeby go/ich zaślepiło i by się wszystkim zainteresowanym ujawnił/li. Gdybym nie wierzył w działanie i zwycięstwo łaski nad nieprawością - nie byłbym katechetą. To nie są teorie, spekulacje - to są fakty. Religia jest życiem, prawdą i drogą. Nie da się zamknąć do kościoła, zakrystii i sal szkolno-katechetycznych. Religia chodzi w nas po ulicach, zachodzi do sklepów, jest naszym cieniem w światłości. Święte wydarzenia i czas święty bardzo diabła (osobowe zło) pobudza. W parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny tym bardziej. Ona przecież zmiażdży mu /im głowę. JEST PRAWDA. JEST JEDEN BÓG. ALFA I OMEGA! I żadne zło Go nie pokona.

PS.
Zdjęcia tożsamości Dąbrówki. Kiedy naszej??? Wszyscy mądrzy ludzie wiedzą, że „Świadomość obywatelska – lepsze jutro”. Zbliża się Święto Samorządu Lokalnego. Samorządem są wszyscy mieszkańcy. Wójt i rada to ich organy. Żyją i chodzą wśród nas nie tylko obecni, ale także byli przewodniczący Rady Gminy, wójtowie, vice-wójtowie (jeden etatowy, chyba dwóch społecznych)... Czy ktoś z możnych (i mocnych) naszej gminy spróbuje skorzystać z okazji i zrobić krok w kierunku budowania jedności i czegoś na kształt "Komisji Dialogu Społecznego"? Takie komisje działają już w wielu samoządach, nie tylko w wielkich miastach, ale i w gminach wiejskich.

Czy faryzeusze zawsze będą zabijać Jezusa

Czasem spać się nie da. Można wstać. Godzina 3.00. Trzeba zapisać. Historia mówi, że oczywiście, tak - faryzeusze zawsze zabiją ich krytyka, założyciela chrześcijaństwa, można sprawdzić w źródłach. Inni powiedzą, że tylko Go skażą i wydadzą innym siłom zła. To nie jest tylko rozważanie dla Strachówki i Polski. Tak robili z prorokami, najgłośniejsza jest sprawa Jezusa z Nazaretu.

Dlaczego tak być musi?

Taka jest moc fałszu działającego na rzecz status-quo. Taki jest opór przed zmianą na szczeblu najwyższym.

Trujący bluszcz i wielka metafizyka jest w najmniejszej nawet wsi. Zwłaszcza, jeśli zamieszka w niej ktoś rozumiejący aspekty istotowe i konstytutywne rzeczywistości.

Kim są faryzeusze? Częścią tej rzeczywistości. Są ważni, odgrywają ważne role. Uświęceni tradycją - są fundamentem status quo. Oni nie muszą szukać tego, co istotowe i konstytutywne. Oni chcą po prostu utrzymywania stanu rzeczy i bardziej lub mnie wiednie korzystać z przywilejów. Zmiana ich niepokoi. Każda zmiana. Im więcej się o niej mówi, tym bardziej czują, że im zagraża. Całemu ich światu.
Największym wrogiem staje się dla nich mówienie - i mówiący - o innych obrazach lokalnego świata. Myślący mówiący. O innych możliwościach. O zmianie. Muszą zabić mówiącego o zmianie. Zrobią to przy najbliższej okazji, najchętniej cudzymi rękami. Jezusa, Sobór Watykański II, Jana Pawła II... Matce Teresie z Kalkuty się udało, miała inne powołanie.
***
Straciłem cały zapis szkolny. Jak i dlaczego nie zrozumiem. Robiłem notatki równolegle z uczniami. Jakbym grał z własnym komputerem w rosyjską ruletką. Ani mam siły, ani mi się chce toczyć takie zmagania.

Kl.3
....
Chyba miałem zapisane, że recytowaliśmy trzy zwrotki tekstu, który znalazłem w necie, jako scenariusz uroczystości Rocznicy I Komunii. W atmosferze, jaka jest wokół mnie i mojej pracy w parafii i gminie, wolę oprzeć się na gotowcach, bo znów ktoś wyciągnie słowo, albo zdanie, żeby szermować "siewcą nienawiści" wobec katechety (gdyby proboszcz i wójt stanęli murem za katechetą, tak jak dyrektor szkoły, byłoby inaczej). Korzystam więc z gotowców, nawet na modlitwę powszechną i komentarze - co przecież robiłem z wielkim zaangażowaniem przez długie lata za księdza Antoniego, ale także za x. Andrzeja. Jeśli ktoś się dzisiaj czepnie, to niech internetowych autorów ciągną (szubrawcy) przed sądy. Z szubrawców, kołtunów i faryzeuszów kpić, to nasz święty obowiązek :)
Zawsze muszę jednak coś w cytowanych tekstach podrasować. Nie znoszę infantylizmów i mowy trawy kościelnej i jak mogę tak chronię swoich uczniów przed nimi. W ten sposób wymieniłem w recytowanym tekście SŁOWO na inne, którego moc przedziwna nade mną, nad nami świeci i leci już tydzień. Jest takie słowo, usłyszycie na uroczystości, może się domyślicie :)

Kl.6
....
Pamiętam, że oddałem im zeszyty. Cieszę się zawsze, gdy idę z zeszytami. Po pierwsze, bo oni to lubią. Miło, gdy im jest miło. Po drugie, lubię mieć w ręku jakiś konkret. Nie iść z gębą na pączki. Po trzecie, tym razem doszła kontynuacja. O! kontynuacja to jest wielkie coś, z punktu widzenia metafizyki. Musiało coś zaistnieć, by trwać i owoc przynosić. Tym razem wielki owoc. Spisuję ich propozycje w tzw. mapie myśli wokół "wielbić":
- kochać
- chwalić
- sławić
- szczęście
- oczyścić, ukończyć
- cieszyć
- służyć
- całkowite oddanie
- obrzędować
- czcić
- święcić
- (u)honorować
- pełna wiara
- kontemplować
- pomoc życia
- rozpowszechniać/przekazywać
- modlić
- rozmawiać
- śpiewać

NB. - jak cudownie jest tu ulokowane obrzędować!! Genialne wyczucie, talent religijny. Nawet przychodzi mi na myśl sławne dzieło Martina Heideggera "Bauen, Wohnen, Denken - budować, mieszkać, myśleć"
Czy ktoś by pomyślał, że można o Heideggerze na katechezie w klasie 6-stej? Chociaż, w Rzeczpospolitej Norwidowskiej zdarzają się takie rzeczy :)
Powiedziałem im, o czym myślałem w nocy. Powiązało się: temat sprzed tygodnia, dzisiejszy, czyli 10 najważniejszych rzeczy (spraw, czynności) w życiu, nocne rozmyślania i tarcza strzelnicza. Najważniejszy dla mnie jest środek tarczy. Umieściłem w nim "wielbić". Aż mnie zaskoczyło odkrycie, że kto umie wielbić...

Opowiadam, jak odkryłem TO przed wielu laty... jak od czynności religijnego wielbienia strach uleciał ze mnie na komendzie Milicji Obywatelskiej i byłem gotowy - by, jeśli trzeba - nawet umierać z godnością z rąk tzw. bezpieki. JEST WIELBIENIE - JEST ŚWIATŁO. Myślę, że podobny mechanizm mógł ocalić Jana Chrzciciela od lęku, gdy przyszli po jego głowę w lochu innego - niż Jaruzelski - Heroda.

Zrozumiałem w maju 2012 roku, że WIELBIĆ TO ZNACZY ZNALEŹĆ ADEKWATNE RZECZY SŁOWO - (może dałoby się pogadać o tym z Norwidem) - ALEŻ MOC JEST W AKCIE UWIELBIENIA! Ale potrzebna była ostatnia z nimi lekcja by się powiązało i odsłoniło aż taką głębię! Czy nie tym było pisanie palcem na piasku przez Jezusa?! Gotowy jestem iść o zakład! Obiecuję Nobla każdemu,to będzie umiał to odkrycie rozpisać na gruby tom, przetłumaczony na wszystkie języki.
Panie i panowie posłowie, politycy wszystkich opcji, ministrowie – po to jest religia w szkole, by stawać się człowiekiem. Myślącym, głębokim, szerokim jak cały kosmos spraw ludzkich.

Kl.1
Każda minuta w ciszy, przed krzyżem, pozwala odkryć coś, może pomyśleć, może zatrzymać się… od dzieciństwa. Hiacynta, Franek i Łucja mieli tyle samo lat. Religia to życie, prawda i droga.


Kl.4
W niedzielę mamy uroczystość w parafii. Jaką? Wiedzą, bo mają "pierszo-komunistów" w rodzinach. Porozmawiajmy. Nie chodzi wszak o I Komunię, ale o każdą komunię. Początki filmików na YouTube mówią o wielu parafiach. W jednej z nich dzieci (mała grupa) siedzą z rodziną, nie z klasą. A kościół zaczął się tajemniczym wydarzeniem Zesłania Ducha Świętego w Jerozolimie. Więc od parafii przechodzimy do Wielkiego Kościoła, ale wracamy na ziemię z pomocą charyzmatyków. Najlepsi są tańczący franciszkanie.

W hałasie na szkolnym korytarzy na długiej przerwie podszedł uczeń, nachylił się i wyszeptał prawie do ucha - "przepraszam za swoje zachowanie na ostatniej lekcji religii". Wielkie i małe cuda dzieją się cały czas, przez całe życie myślącego człowieka. Wszystko słyszy i widzi tylko Bóg. Czasem katecheta.

Kl.2
Pozostało już tylko do niedzielnej komunii skorzystać z każdej okazji do ćwiczenia się w panowaniu nad sobą.

Kl.5
Temat - Klucz „wielbić” do szczęścia

Każdy człowiek, który  potrafi wielbić Boga znalazł i zna klucz do szczęścia w życiu.

Wielbić to znaczy znaleźć najbardziej adekwatne słowa do chwili i miejsca swojej egzystencji. To sedno sedn. Sedno metafizyk. To zestrzelenie wszystkich władz człowieka-osoby w jeden punkt. Bez rozproszeń w niewiadomych i niezliczonych kierunkach. W sam środek egzystencjalnej i metafizycznej tarczy. Z jednej strony ja umieszczam "wielbić" w środku, z drugiej "wielbić" trafia w sam punkt racjonalności bytu. Spotyka się człowiek myślący i Osobowa Tajemnica.

PS.
Wróciłem ze szkoły. Czy ktoś jeszcze chce mówić, że nie spotykamy Boga w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej? To gdzie?