Obrażanie w Internecie i polski kształt dialogu 2013

Do napisania i opublikowania tego posta popchnęła mnie reakcja świata na śmierć (nie tylko cywilną) na skutek bezmyślnych/okrutnych wpisów na blogach, Facebooku itd. Zginęła 14-letnia dziewczyna. To nie jest pierwsza ofiara agresji słownej w Internecie. Anglia współczuje, żałuje i dyskutuje. Nawet premier zabiera głos. 

Ile nieszczęść musi się wydarzyć??? Mnie/nas dręczą bliscy sąsiedzi (bliźni?) z tzw. wspólnoty lokalnej (a to przecież gmina, szkoła, parafia... itd).

Mnie, niegodnego grzesznika, katechetę Kościoła Katolickiego od 31 lat, od 20 w tej wspólnocie lokalnej, ojca dużej rodziny, założyciela Solidarności RI w gminie 3 Maja 1981, wójta I Kadencji Samorządnej Polski, odkrywcę i popularyzatora Rzeczpospolitej Norwidowskiej nazywa się "siewcą nienawiści", "zdrajcą dzieci komunijnych i rocznicowych"... i nawołuje by żonę-dyrektora szkoły- sławnej już z osiągnięć na Mazowszu - do wywożenia na gnoju ze wsi... a wkrótce dokłada jeszcze kolejne skargi/donosy do Kuratorium i Biskupa Ordynariusza...??!! 
I jakby nigdy nic się u nas - w Strachówce - nie wydarzyło... nikt nie zabiera głosu. Owszem, raczej burczą na ofiary!

A to... nie gmina tylko, to Polska 2013 właśnie :-( 

Jakby nic się nie stało, nie dzieje, nie sięgając aż premiera Polski, choć wszędzie rozesłałem list otwarty o "Deprawacji publicznej"! Nie przeciwko osobom, ale niszczącym mechanizmom! W myśl maksymy - "Kochać grzesznika, nienawidzić zła".

Najnowsze anonimy z tego samego źródła. Monolog anonima o mnie/nas, oskarżenia, kalumnie, szydzenie... (od 13 czerwca 2013):

1. Nieprzyjacielem nazywa Pan kobietę, którą znam. Boi się Pan podać imię i nazwisko? Swoją drogą, to Pana chyba osobisty nieprzyjaciel i jest postrachem dla władzy z Pana punktu widzenia. Jest przyjacielem dla gminy, dla szkoły, dla parafii- nie dla Pana. Ciekawe dlaczego? Może nie trzeba się bać, tylko odejść ze stanowiska, które jest za trudne. Dziękuję Krysi, za wszystko, co robi, bo nie patrzy na to, komu pomaga, tylko pracuje dla dobra gminy, szkoły, parafii. To pana władza czuje się zagrożona, a przecież nikt nie jest przywiązany do stanowiska, nikt nie urodził się dyrektorem, czy wójtem. Ta ładna szkoła to zasługa poprzedniego Wójta, sukcesy uczniów to zasługa nauczycieli, porządek wokół szkoły- pracowników.  A gdzie Pana zasługi i Pana żony? Promocja wystawy - nieudana zresztą, jak widać po zdjęciach i kłamstwo Norwidowskie? A poprzedni blog Panu zamknęli, bo złamał Pan ciszę wyborczą-ot i cała prawda. [chodzi o wystawę dla uczczenia 130. rocznicy śmierci Cypriana Norwida, opisaną na blogu w dwóch postach pt. "ADOROWANIE NORWIDA")

2. Bez zdolności do publicznego uznania"- słowa papieża wyrwane z kontekstu nie mogą być zrozumiałe dla kontekstu całościowych polityk uprawianych przez Pana od 1994 roku. Od przegranych wyborów ma Pan kompleks Edypa (Edypem jest raz były Wójt, innym razem Pańska Żona). Nie ma Pan publicznego uznania, bo sam je Pan sobie odebrał przez wszystkie lata publicznego obmawiania ludzi. Nie zapraszany nigdzie, nieproszony o nic, oczekujący na zaszczyty pogubił się Pan w ocenach ludzi i zdarzeń. (Anioł Stróż w kościele ma zastępować brak uznania Pana osoby?). Bo kto stawia prywatne, polityczne figurki przy Najświętszym Sakramencie-ten kto jest pokornym sługą, czy ten kto zabiega o zaszczyty? O jakim Kościele Pan pisze, kogo nazywa sektą? Tych, co nie myślą tak jak Pan? Religia jako maszynka do kontrolowania i manipulowania? O co Panu chodzi, gdy Pan ciągle pisze o swojej gminie, parafii, szkole, kościele, że potrzebuje dialogu, przejrzystości, jawności? Dialogi się toczą na poziomach ludzi...

3. "Ale dla mnie śmierć ożywiła uroczystość rocznicową. I przecież także cały 130. rok od (nie)pamiętnego dnia w Domu Świętego Kazimierza. Czy dopiero “śmierć człowieka pozwala na przekazanie jego dorobku ludzkości”?" Nie jest Pan gotowy do rozmowy ze mną, bo nie opublikował Pan moich trzech, czy czterech komentarzy, ale może w końcu stanie Pan oko w oko z Prawdą o sobie samym i zacznie ze mną konwersację której obydwaj pragniemy. Tylko, że Pan kłamie, bo nie chce Pan słyszeć innych głosów niż wychwalające Pana i Pana "dokonania", zresztą dokonania niewiele warte z punktu widzenia mieszkańców gminy. Zastanawia się Pan, czy dopiero śmierć nadaje znaczenia życiu? Tak, jeśli życie bywało wartościowe śmierć wzmacnia wartość człowieka. Każde życie jest wartością, ale czy każde jest wartościowe to już zależy od tego, kto jak je wypełnia swoją pracą, miłością i dobrocią dla bliźnich. Norwid w swoim życiu był nieszczęśliwym człowiekiem przez swoją ponadczasową twórczość i niezrozumienie...".

4. Dlaczego nie opublikował Pan moich komentarzy? Gdzie Pana zamiłowanie do Prawdy? Czyżby cały Pański blog był tylko "przykrywką" do uprawiania polityki, pisania wygodnych dla siebie interpretacji zdarzeń i ukrywania się pod "płaszczykiem" wyidealizowanych słów o sobie? Strasznie dużo Pan pisze dobrego o sobie, a bardzo dużo złego o innych. Pytam jeszcze raz: gdzie są moje komentarze sprzed kilku dni?

5. Panie Józefie. Jest Pan niepoważnym człowiekiem, ponieważ napisałem komentarze do Pana wpisu na blogu, a nie na Fb. Cóż za pokrętne myślenie i hipokryzja z Pana strony. Prawda jest na Pana ustach jedynie czczym gadaniem. Jestem zdegustowany Pańską postawą. Czy Pan jest gotowy do dialogu? "Ubrał się diabeł w ornat i ogonem na Msze dzwoni".!!! Czekam na moje komentarze. Teraz Pan nie oszuka, że zginęły.

6. Dobrze że ktoś zareagował w porę, bo jak grzesznik może dotykać Hostię. Nawet jak księdzu wypadnie z ręki w czasie komunii Św., to zwykły śmiertelnik nie może podnieść. Człowiek bardziej godny odmówił księdzu tej możliwości, ale Józio udający świętoszka nie powstrzyma się niczego aby tylko zaistnieć i pochwalić na blogu kim on nie był. (reakcja na fakt, że byłem dwa razy "Nadzwyczajnym Szafarzem Eucharystii")

7. Człowieczku jeżeli jestem taki zły to daj choć jeden przykład mojej nienawiści, a jak nie to przeproś mnie publicznie tak jak oskarżasz. (jak można oskarżać albo przepraszać kogoś anonimowego, bez imienia, nazwiska, oblicza, życiorysu, obywatelskiej odwagi?)

8. Kto tu jest zakapturzony to ja nie będę mówił. Jesteś jak artysta jednego przeboju o jak spadający meteor pojawia się z nie wiadomo skąd zabłyśnie przez chwile i odchodzi w zapomnienie. Nikt go nie pamięta.

9. Jak ktoś taki zawistny, zgorzkniały, nienawidzący ludzi lepszych od siebie może uczyć dzieci w szkole w dodatku religii. Jaki przykład im dajesz, że wolno opluwać wszystkich tylko dlatego że są lepsi od ciebie. I ty nazywasz się katolikiem w dodatku katechetą? Żal mi ciebie i szkoda mi tych dzieci

10. Jeżeli masz lusterko to zerknij w nie przez chwilę a łzy ci same wypłyną. Teraz widać jak jesteś zadufany, nikt się nie liczy tylko ty. Taki samochwała, jak cie nikt nie chwali chwal się sam. Pokaż mi jeden pozytywny komentarz pod twoim blogiem. Pisać można wszystko i o wszystkim tylko trudniej dostosować się do tego.

11.....
12..... itp.itd. 

Kleszcz i (nie)odrobiona lekcja

Złapałem się dzisiaj na... a raczej zostałem złapany w kleszcz. Kleszcz to połowa nawiasu, albo szczypiec :-)

A było to tak.
Od rana byłem, nie to, że zły, ale zdenerwowany. W stresie. Kark mnie boli od ślęczenia nad klawiaturą, oczy wylazły na wierzch, a jeszcze doszła mnie wiadomość, że po raz drugi zniknęło zdjęcie (ważne) z naszego kolonijnego bloga. Chodzi o to samo, z arcybiskupem. Arcybiskup Ordynariusz jest jak pieczątka, albo logo wszystkich naszych kolonii Caritas w diecezji.

DRUGI RAZ! Po paru dniach od zawieszenia! A przecież tam potem nie grzebałem!

Za bardzo żyję, przeżywam, kolonie od 14 lat, żeby się nie przejąć (zdenerwować). Ale wiary i miłości przez to nie straciłem. 
Myślę, że każdy ma mechanizm wychodzenia ze stresu, inaczej mówiąc, z kryzysu. Każdy, w odpowiednim wieku, z jakimś bagażem i bogactwem doświadczeń.

Też czekałem na ratunek. Jako, że jestem odrobinę wierzącym i praktykującym człowiekiem-katechetą, znam (dodatkowo) to i owo. Między innymi psalm 121:

Wznoszę swe oczy ku górom: 
Skądże nadejdzie mi pomoc? 
Pomoc mi przyjdzie od Pana, 
co stworzył niebo i ziemię. 
On nie pozwoli zachwiać się twej nodze
ani nie zdrzemnie się Ten, który cię strzeże.
Oto nie zdrzemnie się ani nie zgaśnie 
Ten, który czuwa nad Izraelem. 
Pan cię strzeże, 
Pan twoim cieniem 
przy twym boku prawym. 
Za dnia nie porazi cię słońce, 
ni księżyc wśród nocy. 
Pan cię chroni od zła wszelkiego: 
czuwa nad twoim życiem. 
Pan będzie strzegł twego wyjścia i przyjścia
teraz i po wszystkie czasy.

Nie lubię słowa Pan, zbyt często słyszałem je egzaltowane, wolę zastępować je słowem Bóg. OK - Bóg jest naszym Panem. Ale i tak wolę w rozmowach z Nim - Bóg, alby na "TY".

Oczy wznoszę ku górom? Oczywiście, ku Muszynie.
Słońce w te upalne dni mnie nie porazi, bo przodkowie wybudowali dom z okiennicami. Księżyc? - w tej strefie geograficznej na Ziemi?

No więc czekałem, nie tyle kiedy, ale jak nadejdzie pomoc.
Nadeszła prawie natychmiast. 
1) Przez dialog z M w Internecie (o życiu, wierze, kościele...).
2) Przez odnalezienie linku na spotkanie Młodzieży z Papieżem na plaży i budowanie na oczach papieża... i w wklejeniu "Kwiatków Papieża Franciszka" na bloga/stronę Caritasu jako pendant.
3) Przez zwierzaki domowe (pies i sześć kotów, z czego jeden dychawiczny, żal go nie pożałować, dokarmiać po kryjomu przed pozostałymi i psem)
4) Praca nad Słowem i Słowa nade mną (chyba nie ma lepszej, pewniejszego mechanizmu(?)) - spotkania raczej żywego, osobowego, niż mechanicznego
5) Na koncie nowego znajomego (sklep) "Formacja Duchowa" akurat był link do filmu z ojcem Raniero Cantalamessa i Duchem Świętym (można przestawić, żaden z nich się nie obrazi) 
6) Owoc pracy nad Słowem (i wzajemnie) opublikowałem na kolonijnej stronie/blogu
7) wkleiłem na stronę/bloga papieskiego kaznodzieję, w konsekwencji także poetę z Turkmenistanu, naszego JM Rektora Uniwersytetu Obywatelskiego (in spe).

Wyszło, czarno na białym, że Duch Święty i Druga Osoba Boska, mnie uratowały, tzn. ten dzień, of course, nie tak, żeby od razu wszystko. I nie to, żebym ja był jakiś wyjątkowy i świątobliwy. A skądże, zwykły śmiertelnik, grzesznik.

No to, gdzie ta lekcja? Odrobiona i nie.

Otóż, dostałem maila z głosem, że przesadzam, źle oceniam sytuację i używam nieadekwatnych słów. - "kurde żadna niszcząca siła bloga nam nie niszczy, tylko się wkradł jakiś błąd, żaden haker, nie rozumiem, po co takie rzeczy wypisywać, takim językiem na blogu kolonijnym...".

Przejąłem się i to jest właśnie ta (moja) lekcja. Przejąłem się, bo nie chcę nawet najmniejszego cienia rzucić na kolonijne dzieło. Zajrzałem, sprawdziłem. Nie było nic o hakerze. Dopisałem "błąd", "wirus" już gdzieś chyba był i jest teraz tak - "tajemna złowieszcza siła (błąd? wirus? cyborg?) wkroczyła w buciorach na naszą kolonijną stronę/bloga i wycięła zdjęcie z naszym arcybiskupem Henrykiem Hoserem. Niszcząca siła weszła z błotem tego świata w nasze sanktuarium".

Błąd, wirus, niekompetencja (moja) w dziedzinie ICT - jest całkowicie z tego świata i nie jest niczym dobrym. Snowden powiedziałby jeszcze coś?
Każdy błąd, nie tylko ocenę sytuacji, dobór słów, stylu... można poprawiać. Dlaczego nie odbyło się to tak, jak marzę? - że ktoś uwrażliwiony na jakiś aspekt rzeczywistości, każdej, także językowej, stylistycznej... napisze w otwartym komentarzu. Autor/administator może wziąć pod uwagę lub nie, naprawić, udoskonalić lub nie, ale ustosunkować się i wyjaśni może, dlaczego nie i uważa, że powinno pozostać...

Czy z powodu takiego zaniechania, unikania dzielenia się - w każdej sprawie, mniej i bardziej ważnej - swoim zdaniem, poglądami, jasno, jawnie, pod imieniem, nazwiskiem, obliczem, życiorysem... świat (nasz) ma być gorszy?! Czy takie zaniechanie, zawzięcie w uporze?, lęk, zła filozofia, socjologia? światopogląd? rozumienie "Fides et Ratio"?... nie leży u podstaw naszego piekielnego już prawie konfliktu lokalnego? Jakbyśmy woleli konflikty, niż zwyczajne ludzkie spotkania, rozmowy (i modlitwy nie nakazane, ale intencjonalne!). 
Niepojęte. Przecież z tego, co się nie spotka, pozostaje niewypowiedziane wprost, otwarcie, rosną podejrzenia, napięcia... Po co?!

Skąd ta niechęć do jasności, dialogu, wspólnego naprawiania, udoskonalanie nie tylko blogów, ale życia społecznego i świata całego! 

Appendix: PRZYCZYNEK DO MOJEJ TEOLOGII DIALOGU

Odpowiednie dawanie słowa CKN)... słowa, ktore mieszka między nami (a niewypowiedziane nie może zamieszkać "między")... aż po fragment biblijnego stwarzania świata.

"Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę". 

Taką konstrukcję myślową sobie stworzyłem i bardzo jestem jej wierny.
Bóg dzieli się z nami swoją wszechmocą, pozwalamy nam mieć udział w dziele stworzenia, poprzez nadawanie nazw. Nazwy dajemy wszystkiemu, co nas otacza, z czym się spotkamy wżyciu. Żyjąc, nie mozemy nie nazywać. Także w dziedzinie własnej pamięci i tożsamości. Nie nazwane - nie istnieje. Jakby, dla nas, w życiu społęcznym, między "ja" i "ty". Nie spsób wszystkiego wskazywać palcem i używać w kółko "to", "tamto", "owo", "owamto"... co innym językom wychodzi dużó lepiej (np. w angielskim).

Nie nazywając tego, co nam (może) jest tylko dane, a w życiu wewnętrznym/duchowym/duchowo-intelektualnym tak jest na pewno, okradamy się nawzajem. I Boga!

Więc jaką winę ponosimy za stan naszego świata?!

PS.
Grafika ze strony "Kwiatki Papieża Franciszka" :-)

Wspólnota - najwyższą formą społeczności. Róbmy raban!

Nie mogę odkładać tej pracy już ani na minutę, bo zaleje mnie potop. Tyle tego. Tak ważnego! Pojadę na swoim koncie fejsbukowym (w zakładce "Moje aktywności") do dołu, zdając sobie sprawę, ze nie dojadę do poprzedniego odcinka rzeczywistości (mojego życia). Może kiedyś skleję?!

1) No, nie! Dopiero - przed chwilą - TVN powiedział mi o ks. prof. znanym mi głównie z Facebooka, jako o organizatorze Przystanku Jezus!

Teraz lepiej rozumiem "pokrewieństwo" i braterstwo (w duchu) wiary z PT x. prof. Dyrektorem.
No i przeczytałem dopiero teraz "Uciekinierzy, poszukiwacze. Doświadczenia ewangelizacyjne z Przystanku Jezus" w Więzi.

Tośmy spowinowaceni jak Jarocin z Woodstockiem :-)
- choć ja bywałem tylko pionkiem w akcjach w Jarocinie. Udało mi się wymądrzać na ten temat w 1988, mówiąc m.in. że nadejdzie rok, że wszystkie seminaria będą miały tam swoich przedstawicieli.

2) Wcześniej z radością obejrzałem zdjęcia z Przystanku Jezus, które natychmiast dałem na stronę „Katecheza online” - „Już "kupiłem" na naszą stronę (w nasze strony?) z gorzkim komentarzem. Kiedyś nas śledzili tamci, dzisiaj także "swoi" ?! Oj róbmy raban, "oznajmijcie wyzwolenie w kraju dla wszystkich jego mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz - każdy z was powróci do swej własności i każdy powróci do swego rodu. To będzie dla was rzecz święta."

Rok Wiary i Rozumu?! Skarby gromadzę, skarby! Na katechezy, moje lub czyjeś, kto to wie, co będzie od września. Ale niech się ministrom (i podejrzliwym koleżankom) nie zdaje, że nauczyciel-katecheta tylko drzemie w wakacje ;-)

3) Na stronie "Abp Henryk Hoser SAC" (którą - aktualnie - uważam za złą przysługę arcybiskupowi i kościołowi, zwłaszcza w RWiR, biskup nie jest czołgiem, nawet internetowym, do rozjeżdżania swoich księży, „i cóż, że niesfornych”) ukazał się wpis z tytułem/nagłówkiem „Nie jest dobrze z ks. Wojciechem Lemańskim”. Nie wytrzymałem, nie mogłem, nie wolno mi było i jest milczeć. Trzeba brać ten krzyż. Musimy mówić z głębi serca, czyli z głębi odczuć i myśli, czyli siebie. Tam budzi się to, co usta mówią, nieprawda!

a) „Według mnie, nie powinno być tutaj(!) teraz(!?) tej dyskusji. Sorry! Nie chodzi tylko o "jakiegoś: księdza, ale o cały kościół, skoro sprawa jest badana w Watykanie. Jestem marnym wiejskim katechetą, narażam się, czy wypełniam swoją powinność wobec Kościoła? Zawsze kochałem i kocham biskupów i księży.”

b) „Dobrą stroną , dobrem jest jednak to, że tutaj może się spotkać - choć bardzo przelotnie - ktoś ważny w kościele (administrator strony abp), wiejski katecheta, ktoś wierzący i ktoś niewierzący... Boże, jak ja się zawiodłem na Roku Wiary i Rozumu! Myślałem, że będzie multum okazji (że cały ten rok) do takich spotkań i rozmów. Taki obraz i nadzieję, wiarę i rozum, wnoszę na sale i do klas katechetycznych od 31 lat. Boże i papieżu Franciszku pomóż, ratuj Rok Wiary i Rozumu”

4) Post na stronie Żydowskiego Instytutu Historycznego mnie bardzo poruszył. Nigdy nie słyszałem tej strony historii literatury polskiej. Jestem wychowany w miłości i kulcie Baczyńskiego - „Krzysztof Kamil Baczyński - dziś będzie się o nim mówić dużo. I pewnie jak zawsze: ani słowa o jego żydowskim pochodzeniu. Tak jakby umniejszyć ono mogło polskość Poety, heroiczność Jego śmierci?..

Polecamy niezwykle pieczołowitą rekonstrukcję wątków żydowskich w życiu i twórczości Baczyńskiego, połączoną z opisem przemilczania ich przez historyków i krytyków literackich.

I posłuchajmy uważnie o czym śpiewa Ewa Demarczyk, mając w pamięci, że wiersz "Deszcze" pisał Baczyński obserwując z aryjskiej strony jak płonie getto; "a u okien smutek i konanie".

5) Jak rozmawiać z ludźmi (i światem), którzy myślenie polityczne - myślenie według własnych i grupowych celów politycznych- uczynili swoją drugą naturą? Takie myśli przychodzą do głowy ni stąd, ni zowąd, albo w trakcie czytania, patrzenia, słuchania tego świata. Są zbyt inspirujące, żeby opuścić, zapomnieć.

6) Głos Caritasu z Muszyny! Widziane w szerszej perspektywie kościoła i świata! - wpisałem udostępniając stronę „Blog Katy (English)” na kolonijnym blogu.

7) Google przyniosły mi prezent, który mi się podoba i bardzo ucieszył. A było to tak - „Przyszła poczta mailowa, a w niej taka wiadomość od Google+ - "Funkcja Automatyczna kopia zapasowa na Twoim telefonie automatycznie zapisuje Twoje zdjęcia i filmy w Google+. Kopie zapasowe widzisz tylko Ty, chyba że postanowisz je udostępnić. Ustawienia tej funkcji możesz zmienić w każdej chwili na swoim telefonie...." i tak to się zaczęło”. Roboty robią dla nas dużo dobrej roboty! (3x”R”) Zajrzyjcie, koniecznie,tak zestawia zdjęcia tylko ROBOT.

8) Trzeba zorganizować spotkanie (konferencję) "kościelnie odrzuconych". Nie żeby definiować tajemnice wiary, ale żeby definiować NASZE ŻYCIE we wspólnotach wierzących na wsi i w miastach. RÓBMY RABAN! Franciszku pomagaj, ratuj Rok Wiary i Rozumu! To wpisałem, rozszerzając wcześniejszego posta - „Stawiam tezę do dyskusji wewnątrzkościelnej:- czy przebieg Roku Wiary i Rozumu nie ujawnia jakiejś głębokiej niewiary w człowieka? Nie w teorii, ale w praktyce (pragmatyce?) naszego życia wspólnotowo(?)-współczesno-światowego? 

Zbierając różne spostrzeżenia, doświadczenia, przepraszając za śmiałość i łamańce słowne... muszę powiedzieć, że brak mi w RWiR dyskusji o bogactwie człowieka, świata - nie tylko o zagrożeniach - o pięknie, dobru, możliwościach poznawczych współczesnego homo sapiens (i religiosus zarazem)... z wykorzystaniem obficie(j) w praktyce kościoła. Np. temat/konferencja "Kapitał ludzki, kapitał społeczny.. a Nowa Ewangelizacja"? Albo "Co nowe badania naukowe wniosły do rozumienia wiary i człowieka wierzącego?"  itd.

PS.
Co byśmy robili - jako społeczność - na każdym poziomie zorganizowania, gdyby to był Rok Sportu? Rok Dzieci? Rok psa, kota... Ile byśmy wyzwolili inicjatyw! Na każdym poziomie: indywidualnych/obywatelskich/samorządnych/stowarzyszeniowych (NGO) itd. Wspólnota to najwyższa forma społeczności. To gdzie my w (polskim?) kościele jesteśmy AD 2013? 
Nie zamykam nigdy i nikomu możliwości dialogu. Rozszerzyłem jeszcze o dwa komentarze (na razie):

a) „ Kościół, to nie tylko "my wam przynosimy wielkie dobro". Ale także - my, wspólnie, uwalniamy (produce?) wielkie dobro, wielki potencjał dany naszemu gatunkowi (w genach, naturze, kulturze... ). Wiara i Rozum! Tak! Wiara i Rozum Pełnego Człowieka, aż wstyd to pisać i powtarzać, (Człowieka, nie - nie wiadomo kogo, jak i skąd...). Jakiejś kościelnej abstrakcji, czyli wiernych, abstrakcyjnego tłumu?! Tłum, czy podmiot?

b) „O to właśnie chodzi. "Obudzić śpiącego olbrzyma" w nas, kościele. Mieć wpływ na kulturę aktywnością wiary, rozumu, wszystkich talentów, a nie milczeniem i anonimowością, także w parafiach.” TAK, jeśli parafie nie nabiorą „ludzkiego” oblicza, z imionami, nazwiskami... i całym bytowym wyposażeniem nas-(tzw.)wiernych, to przestańmy narzekać na kulturę i zachowania tego świata. I to wcale nie dalekiego, gdzieś tam. 

9) Ciekawy głos w tzw. sprawie ks. Lemańskiego (albo jasienickiej) pt. „Ksiądz w Polsce nie jest obywatelem” wyczytałem na niekościelnej stronie. Nie mogłem, nie chciałem nie wolno mi było milczeć. To jest mój kościół. Nawet, gdybym nie był katechetą, a jestem od 31 lat. 
Skomentowałem tak - "Ciekawy głos. Nie wiem, czy biskupi i ważni kurialiści rozumieją, że np. tacy jak ja, zwykły katecheta z dużą rodziną i dłuuugim stażem, nie jesteśmy przeciwko biskupom, i księżom, bo byłby to absurd i poplątanie w rozumie. Jako wierzący i do tego katecheta, chcę tylko powtórzyć przy tej okazji, że ja/my tego nie rozumiemy!!! Ja patrzę na kościół jako na wspólnotę. Co więcej, uczę i uczyć MAM i powinienem tak do końca moich dni.

Jest wierszyk dla dzieci, ale b. rzetelnie prawdziwy "Kościół to nie budowla z kamieni i złota... to jest serc wspólnota". Można, po ostatnich sytuacjach tu i tu, trzeba dołożyć, zrymować jeszcze władzę (biskupa? kurii?) nad księżmi. Dla nas - mniemam - Kościół jest tym wierszykiem. Dla Was??? Nie da się nam Was zrozumieć, wejść w Waszą skórę, tych którzy mają władzę, ją egzekwują, i tych, którzy tej władzy całkowicie (absolutnie?) podlegają. Jeśli nam nie powiecie... 

A spotykać się po prostu i po prostu o tym wszystkim z nami rozmawiać nie macie zwyczaju. (Kościół dwóch prędkości?). Więc, jak na wstępie, NIE ROZUMIEMY (chyba mogę użyć l.mn.). Ale w naszej polskiej kulturze, polskiego kościoła w szczególności, funkcjonuje formuła i duch(?) "wybaczamy i prosimy o wybaczenie?? Zacznijmy coś nowego w tym stylu między nami, w Roku Wiary i Rozumu. Bo po co on komu?!! Światu? Skoro jest obok naszej wiedzy i niewiedzy w sprawach wiary? i życia w kościele naszym Jedynym, Wspólnym!?

10) I na tym dzisiaj poprzestanę. W tę upalną niedzielę wyjątkowego sierpniowego czasu u Polaków.

PS.
Zdjęcie Krzysztofa Baczyńskiego z tej strony. Dzisiaj rocznica Jego śmierci.

Moje - i większego świata – myślenie

Muszę wykonać pracę. Zebrać światło rozproszone na kilkadziesiąt postów, komentarzy, zajawek... Już to robiłem uprzednio. Nie jest to chyba bardzo nowatorskie, ale całkowicie własne. Z potrzeby. Z realizmu. Żyję w świecie rzeczywistym, nie urojonym. Tak dzieje się życie (moje!).

Zatrzymałem się na poniedziałku 22 lipca, na poście pt. “Lumen fidei 2013! - czyli “Przeplataniec – czas zwykły i metafizyczny”, albo “Moje - i większego świata – myślenie”.

Potem się działo, myślało, pisało - co następuje:

1. Jakże znajomo brzmi marzenie ojca/księdza Kaspra - “Mam marzenie, aby w mojej parafii stworzyć centrum dla młodzieży (boisko do siatki, sale kinowa). Infrastruktura już jest, konieczna jest tylko odpowiednia adaptacja. Właśnie otrzymałem maila następującej treści: "Istnieje możliwość pośredniego wsparcia działań pomocowych w tym regionie poprzez sfinansowanie przez MSZ wyjazdu i pobytu wolontariuszy – obywateli polski – którzy mogliby być zaangażowani w prace centrum, o stworzeniu którego wspomina Pan w mailu."

2. Ten sam autor jest nieocenionym komentatorem nowego pontyfikatu. Pisze z Ameryki Południowej - “Inaczej były też rozłożone akcenty w rozumieniu sakramentu Eucharystii. Dla zakonników z Ameryki Łacińskiej była ona nade wszystko miejscem spotkania z Bogiem we wspólnocie (wymiar komunii). Dlatego też nie akceptowali oni indywidualnego celebrowania Mszy Świętej. Woleli w ogóle jej nie odprawić, niż sprawować ją indywidualnie. Dla nas, Polaków, Msza ma wymiar nade wszystko ofiarny i przebłagalny, dlatego też nie wyobrażaliśmy sobie dnia bez Eucharystii. 

Gdy papież przybywa do Brazylii, warto poczytać o specyfice latynoamerykańskiego Kościoła. O. Kasper Kaproń pracuje w Boliwii i na łamach letniego numeru WIĘZI przybliża kontekst "papieża z końca świata" 

3. Chrześcijanie mają łatwiej. Trudniej uwierzyć, że dobro, miłość, piękno wyewoluowały z nicości (takiej lub innej). Łatwiej zrozumieć zło z dobrym Bogiem u początków, wystarczy spojrzeć w lustro. 

4. Uśmiechnij się. Idź. Nie daj zakapturzonym anonimom dominować w moim/Twoim/naszym świecie i kościele – pod wpływem mszy radosnej w Garoua Boulai w Kamerunie, w departamencie Lom-et-Djerem z siostrą-kuzynką Tadeuszą, która była u nas w Rzeczpospolitej Norwidowskiej w trakcie swoich pracowitych wakacji w Ojczyźnie. Trochę więcej radości i spontaniczności (także na mszy świętej) też nam się należy w Roku Wiary i Rozumu. Obejrzyj film o radości (eucharystycznej).

5. Potem byłą seria niezwykłych postów od Jima, nauczyciela z Canterbury. Zmarł Mu Ojciec. Wszystko dużymi literami? TAK. “Sadly my wonderful dad passed away this evening he didn't suffer. There's a beautiful sunset tonight I'm sure he's lit it up". 

Jim daje serdeczne cordialne wyznanie - "Całe życie się bałem chwili, w której umrą moi rodzice. To się właśnie stało, a ja czuję tylko pokój, ciepło, życzliwość. Nie potrafię teraz widzieć/wyobrazić sobie Ojca bez Jego uśmiechu. Czuję z Nim bliskość jeszcze większą. Ponieważ żyje w moim sercu. Były łzy i u mnie, ale bardziej dlatego, że tylu smutnych ludzi dokoła. Nigdy nie przypuszczałem, że to może być właśnie tak. 

Jako dziecko chciałem, żeby moi rodzice żyli wiecznie. Teraz wiem, że to prawda, oni żyją w naszych sercach, i we wszystkim, co mówimy, robimy, myślimy. Na zawsze. Życie jest krótkie. Ludzie, nie róbcie tego, co ja i nie zamartwiajcie się śmiercią najbliższych. Ponieważ, gdy umierają, to tracicie ich tylko w sensie fizycznym, zyskując ich bliskość w sensie wyższym, na wyższym poziomie. W swoich sercach. Jeśli żyjecie w zgodzie z własnym sercem, nie możecie niczego utracić.

Nie wiem jaki jest światopogląd Jima. Ale? czy to ma jakieś znaczenie?! Czuję z nim wielką bliskość w widzeniu świata, tego, w którym żyjemy realnie. Jego posty we własnej chorobie i po śmierci Ojca są moje. Przytoczę Chwała i dziękczynienie po śmierci Mojej Mamy Babci Heli napisane w pierwszych godzinach po wiadomości.

6. Jak niezwykłe są przeżycia, osoba i posty Jima, pokazuje i podkreśla każdy anonim wpisany jako komentarz do mojego bloga. Wczorajszy post na moim własnym, bardzo osobistym blogu "Osobny świat", tak poruszył anonima, że zwrócił się do mnie z dziwną, niewykonalną prośbą. Poniższy wpis (nieopublikowany) przechodzi ludzkie pojęcie : 
"Człowieczku jeżeli jestem taki zły to daj choć jeden przykład mojej nienawiści, a jak nie to przeproś mnie publicznie tak jak oskarżasz".
Śmiać się? Płakać? Modlić o światło! To Polska 2013. Nie wirtualna. Przetrzyjmy oczy! Nim... 

7. Krążył w necie cytat jakoby z przemówienia papieża Franciszka w Rio, któremu też dałem się pochwycić - “Potrzebujemy świętych, którzy będą żyli w świecie i nie bojąc się życia w świecie, będą uświęcali świat swoją obecnością w nim. Potrzebujemy świętych, którzy chodzą w dżinsach, adidasach, piją coca-colę, jedzą hot dogi, surfują w Internecie i korzystają z iPodów. Potrzebujemy świętych, którzy kochają Eucharystię, a nie obawiają się lub nie wstydzą jeść pizzę czy pić piwo z przyjaciółmi” Potem były wyjaśnienia, sprostowania, że to luźna interpretacja. 

Wszystkie wypowiedzi papieża - nie tylko ta “It is true that nowadays, to some extent, everyone, including our young people, feels attracted by the many idols which take the place of God and appear to offer hope: money, success, power, pleasure. Often a growing sense of loneliness and emptiness in the hearts of many people leads them to seek satisfaction in these ephemeral idols. Dear brothers and sisters, let us be lights of hope! Let us maintain a positive outlook on reality – są na stronie watykańskiej.

8. Jak przezwyciężyć wewnętrzny paraliż, który wywołują w tobie dominujące osoby? Każdy z nas ma chyba od czasu do czasu taki problem?! Ja też. Powinienem napisać, ja to bardzo znam. Na przykład... Może nie koniecznie przed dominującymi. Miałem coś podobnego przed swoim bardzo sympatycznym nauczycielem w szkole j. francuskiego w Tours (1980). Kto chce o tym porozmawiać?

9. Znalazłem coś innego, w innym w klimacie (na czyimś blogu), obraz nas i Polski widziane z oddali, nie polityczne, bardziej kulturowe widzenie - "Należę do pokolenia, które tak bezlitośnie i dokładnie zauważyło różnice, czy raczej przepaść kulturową, gospodarczą, społeczną Polski w porównaniu do tzw. krajów zachodnich. Chaos polityczny, kłamstwa wyborcze, pseudo-reformy, korupcja władz, brak zasad społecznych i niezależnej, rzetelnej prasy, wciąż nie pozwalają mi niestety myśleć o Polsce jako o kraju, w którym mogłabym wychowywać moje dzieci." Ja to nazywam DEPRAWACJĄ PUBLICZNĄ.

10. Numer DZIESIĘĆ, ale może być również numer JEDEN, wśród tematów i postów na Fb, jak do tej pory, wakacji 2013 (Rok Szczególny, zaniedbany intelektualnie, jak prawie wszystko w naszym kościele?!). To tekst księdza profesora Andrzeja Draguły, dyrektora Instytutu Filozoficzno-Teologicznego im. Edyty Stein, współ-patronki Europy, przyjaciółki Romana Ingardena, wszystkich fenomenologów i miłośników wczucia (einfühlung) w drugiego człowieka i w cały świat (miłosiernie?!). 

- Ten tekst powinien być odczytany z ambon we wszystkich polskich parafiach!!! Postawa przeciwna, kościół zamknięty, to anty ewangelia, Zła (naiwna?) Nowina dla Ciebie, mnie i świata całego. To także anty-papizm. BO PAPIEŻ ROZMAWIA O WSZYSTKIM, PRZYNAJMNIEJ SIĘ STARA (próbuje).

PS.1
Zatrzymałem się po dwóch dniach. Jutro wrócę? 
Obrazek - krzyż świętego Jakuba.

PS.2
Będę teraz bardziej na stronie naszej strachowsko-jadowskiej kolonii Caritas w Muszynie.

W życiu i w śmierci

Nie ja, Ty. Tak się zaczyna moja mantra. Tak samo pisze Jim, angielski nauczyciel związany z Pilgrims School w Canterbury -

'You' - are amazing!

'I' - am pretty OK!

'You and I' - that's powerful!

But 'We' - that can change the world..!

Szkoła w sławnym mieście Canterbury, jednym z “odwiecznych” - do korzeni - europejskich miejsc pielgrzymkowych, ma długoletnią tradycję humanizacji procesu nauczania. Nie znam go osobiście. Mam na liście Fb, bo byłem kursantem, on szefem (całości?). Otwartość jest podstawą pilgrims, i nauczycieli, którzy rozumieją wagę zasady "pokaż mi swoje myślenie". Bądź, na pierwszym miejscu, człowiekiem.

Wczoraj umarł ojciec Jima. Niedawno przejmowaliśmy się ich stanem, podziwialiśmy stan relacji między synem i ojcem. Jim po kolejnej chemioterapii(?), ojciec po jakiejś zapaści. Szpitale zamieniali na dom, dom na szpital.

Wczoraj ojciec passed away. Odszedł. Umarł. Zachód słońca był piękny na niebie. Wiemy z posta Jima - “Sadly my wonderful dad passed away this evening he didn't suffer. There's a beautiful sunset tonight I'm sure he's lit it up...”. 
A dzisiaj - “I wrote Wednesday's post on Monday and got childishly excited by it. Strangely now it seems even more appropriate and it's for my dad:
How amazing would it feel to share a hug with the whole world?
Share this message with everyone you know and we might just find out...!
It's 'We'dnesday - the world deserves our hugs!

- Hey Jim - I'm sending you 'cosmic' love from my hospital bed - your Dad has 'emigrated to heaven' - please read the poem 'Please Believe These Words' again today Jim - lets speak soon my precious friend

- Hey Richard - knowing you're well is the best gift you could send me today, your poem helped me sleep last night. We still Rock mate albeit in a slightly quiter reflective mode - but no means weaker! Get strong my dear friend - there's a bigger picture that still needs painting and it's too big to paint on me own...

- Thank you my fellow 'bigger picture painter'. (post Jima i komentarze  )

PODZIEL SIĘ Z KAŻDYM, KOGO ZNASZ, KOGO SPOTYKASZ NA PIELGRZYMIEJ DRODZE (ŻYCIA). DZIEL SIĘ ŻYCIEM, MYŚLENIEM I CHLEBEM. DZIEL SIĘ SOBĄ. WIARĄ I ROZUMEM, JEŚLI ICH UŻYWASZ.

DZIEL SIĘ JESZCZE PRZEZ CZTERY MIESIĄCEM WYZWANIEM ROKU WIARY I ROZUMU. BĄDŹ W PEŁNI CZŁOWIEKIEM (SWOICH CZASÓW I JEJ KULTURY).

Papież mówi to samo w Rio - "Necesitamos santos sin velo, sin sotana. Necesitamos santos de jeans y zapatillas... Necesitamos santos modernos, santos del siglo XXI con una espiritualidad insertada en nuestro tiempo..." Co nie dziwi, żyjemy w tych samych czasach :-) 

Antytezą jest anonimowy(?) głos Strachówki, wpisujący się nieustannie pod moimi postami na blogu - "jak ktoś taki zawistny, zgorzkniały, nienawidzący ludzi lepszych od siebie może uczyć dzieci w szkole, w dodatku religii. Jaki przykład im dajesz, że wolno opluwać wszystkich tylko dlatego że są lepsi od ciebie. I ty nazywasz się katolikiem w dodatku katechetą? Żal mi ciebie i szkoda mi tych dzieci... Kto tu jest zakapturzony, to ja nie będę mówił. Jesteś jak artysta jednego przeboju, jak spadający meteor pojawia się z nie wiadomo skąd zabłyśnie przez chwile i odchodzi w zapomnienie. Nikt go nie pamięta... Człowieczku, jeżeli jestem taki zły, to daj choć jeden przykład mojej nienawiści, a jak nie, to przeproś mnie publicznie, tak jak oskarżasz.”

Anonimowość lub milczenie moich PT Rodaków 2013 jest wielkim obciążeniem kraju i gmin nad Wisłą, Odrą, Bugiem... Osownicą. I ciasna wizja człowieka, Polski, Europy, losu, kościoła, wiary i rozumu. Tak w życiu, jak i w śmierci.

PS.
Zdjęcie katedry w Canterbury z tej strony. Nawet tak wspaniała budowla nie pomieści ducha wszystkich świętych z tego miasta.

Od Afryki, po Europę, Rzeczpospolitą Norwidowską i gminę

Tak dziś mój/nasz dzień się układa. Tak śpiewa się pieśń. Grażyna pierwsza otworzyła komputer, przed 7.00.

Najpierw doszły rytmy, śpiewy, tańce na mszy radosnej w Garoua Boulai w Kamerunie, w departamencie Lom-et-Djerem. Zgromadziło sie na niej kilka chórów parafialnych i jedna "owieczka" i pasterka zarazem, ważna, filmowiec tym razem, która wróciła ze starego kontynentu, z Ojczyzny, po pracowitym zasłużonym – albo zasłużonym pracowicie – urlopie. Radość wielka, roztańczona, ubrana wszelako, zwyczajnie, ludowo, chóralnie, nawet w liturgicznym ornacie.

Europa czaiła się (skryła w czasie prześladowań?) pod progiem naszego domu. Domu wielkiego jak dwie gminy, Jadów i Strachówka? A może aż dwanaście, jak apostołów? Także. W niedzielę odbędzie się pierwszy etap, całkiem nowy w naszych gminach, parafiach i powiecie, bardzo starej tradycji wędrowania przez Europę do celu. Do grobu Apostoła. Dosłownie? W przenośni? Na wszelkie sposoby. LGD Równina Wołomińska dopięła projekt ścieżek Jakubowych pośród naszych pól, wsi, miast, naszych żyć. Wyruszy w drogę z Kamieńczyka do Jadowa, do parafii św. Jakuba! Arcybiskup - misjonarz Afryki i lekarz - odprawi i pobłogosławi. Czy będziemy umieli tak iść, śpiewać i radować się, jak Afryka! Tak być sobą! Pokaż, pokażcie, pokażmy swoje myślenie, to będziemy wiedzieli.

To, co robię (co piszę, pisanie jest robieniem) ma usprawiedliwić mój żywot cały. Życie? czyż nie po to jest? By znalazło wszystko! nie coś. Po to każdego dnia, a zwłaszcza samoświadomy 60-latek budzi się, wstaje, przeciera oczy, myśli, medytuje, zapisuje.

Dla ostatecznych uzasadnień. Także dla, jeśli jeszcze żyjąca - rodziny. To jest twórcze myślenie, pisanie, działanie. Współ-kreowanie tego świata. Dla, jeśli żyjąca jeszcze, rodziny? Na pewno. Więcej, niż testament. Dużo więcej. Ostateczne uzasadnienie żywota, świata... ich, mojego, w ogóle. W takim żyję, w takim żyją i żyć będą kolejne pokolenia. Człowiek na ziemi. Pielgrzym. Ja, Ty, on, ona... “a ż  w  n i e b a  ł o n i e  t r w a m, g d y  o n o  d u s z ę  m ą  p o r y w a  i  z i e m i  t y l e  m a m, i l e   j e j  s t o p a  m a  p o k r y w a”.

W naszej tzw. wspólnocie lokalnej doświadczaliśmy przez lata tego stanu i symboliki wyjazdów i powrotów. Nawet początków i zakończeń kolejnego roku w szkole, dla dobra wspólnego, w (i dla) całej społeczności, zwłaszcza w rodzinach. Szkoła, Caritas, parafia szły (idą, iść zawsze powinny) razem. Msza święta przed wyjazdem, początkiem, czasem jako zwieńczenie. Rozśpiewanie drogi i wspólnoty. Zawiązanie wspólnoty, większej, niż miejsca zamieszkania i przekonania na życie, Polskę i świat. Odnajdywanie i odkrywanie pielgrzymiego losu. Takie były i jeszcze są nasze kolonie Caritas. Takie były powroty, w ramiona rodziców, opiekunów, naszej i Norwida ziemi, małej ojczyzny i wielkiej.

Dochodzi nam nowy początek i cel, Ścieżek Jakubowych w jednej, zjednoczonej Europie, Polsce, LGD, kościele. Czasem trzeba postawić znak zapytania w ciągu wyliczanym, ale to nie ja, nie w tym tekście.

Pielgrzymi jednoczyli Europę. Dochodzili, lub nie, do celu. Swojego życia też. Rzeczpospolita Norwidowska idzie szlakiem jednego z największych chrześcijańskich myślicieli naszego kontynentu. Rzeczpospolita Norwidowska jest pełna pytań. O sens, o cele, o uzasadnienia największe. Jest otwarta na wszystkich, nikogo nie wyklucza, nikogo nie blokuje, nie wyrzuca za drzwi... nawet w Internecie. Czasem musi tylko stawić opór anonimom zło czyniącym. Anonimy rozsiewają fałszywą wizję człowieka, Polski, Europy, kościoła... Anonim zdradza boskie powołanie pielgrzyma. Nie chce przyznać (wiedzieć), kim jest, skąd i dokąd idzie. Anonim jest ani polski, ani europejski, ani...

Chrześcijanin na chrzcie dostaje imię i oblicze, obraz i podobieństwo Najwyższego. Tajemnie zło czyniący (terroryści) rodowodem z innych korzeni, myśli, religii, sekt i kultury zakrywają twarz i tworzą fałszywe tożsamości. Sobie, gminom, krajom, połowom kontynentów nawet. Rodzą "wieczne", niekończące się konflikty i wojny.

Jim Wright:

'You' - are amazing! 'I' - am pretty OK!
'You and I' - that's powerful!
But 'We' - that can change the world..!

Dr Peter Schreiner, President of the InterEuropean Commission on Church and School said: “Dialogue is a value in itself that needs continuation. It is worthwhile exchanging views and arguments but there is no need to agree on everything. Also a change of perspectives is needed from “us first” to “we together” to carry on for the sake of all people in Europe in joint activities including education.” 

Lumen fidei 2013!

Tytułów roboczych miałem dwa:

Przeplataniec – czas zwykły i metafizyczny

albo Moje - i większego świata – myślenie

Na koniec wyszło inaczej. Wybrałem ten, o świetle wiary 2013. 
Dziś dostałem czas, by zebrać to, co rozproszone jest już(!) na Facebooku. Wisi w Internecie. Duży nurt powinien być świadomy dopływów. Życia-rys i epizody nasze powszednie, jak chleb. Gdzie zacząć? Tyle tego, się narobiło. Tyle osób, kierunków, choć wątków tylko kilka – osoba (“ja”), świat, Kościół...

No to, po kolei:

1) Mój komentarz do posta Tygodnika Powszechnego - “Wczoraj "Między Ziemią a Niebem" wysłuchałem z przyjemnością rozmowy prowadzonej przez red. Marka Zająca o Duchu Świętym. Przeczytam chętnie rozmowę z innym rozmówcą, o Kościele (polskim kościele). Rok Wiary i Rozumu jest po to?!“ - powiązanego ze sprawą z Jasienicy. Ta sprawa, za sprawą opublikowanego wieczorem oświadczenia kurii, legła na mnie. Zaciążyła. Noc, ciemność, ciężar sprawy. Rzecz jest głębsza niż osobowości, słowa wypowiedziane... Ale po cóż mamy RWiR.

Pomógł mi rozjaśnić horyzont (spraw) mój własny post. Nawet nie post, notatka do posta. Jedna z tych, na kartkach, albo w komputerze, które miały coś uchwycić, coś co się dało, albo tylko zajawiło i zostało szybko spisana.

“Prawda jest obiektywna. Jest na zewnątrz. To mi daje/przywraca spokój , gdy zmęczę się sobą. Nie muszę się martwić o prawdę. Ona martwi się o mnie i sie do mnie uśmiechnie, przy najbliższej okazji. Najchętniej (mówię o jej chęciach, nie moich) po ciszy, modlitwie, jakimś innym duchowo-intelektualnym wydarzeniu. Tych zaś jest bez liku, one tworzą atmosferę człowieka-duchowego-osobę.” - to było już w komputerze, wpadłem przypadkiem, przeczytałem. Uprzedziło mój smutek, ból, spowodowane wieczornym oświadczeniem kurii. Bo dlaczego nagle, pod koniec Dnia Pańskiego, niedzieli, w której administrator został oficjalnie wprowadzony do parafii? Używając barwniejszego słowa, ktoś został uciszony, jakby brzęcząca, natrętna mucha odsunięta z pańskiego stołu, nawet nie zając, i mógł wjechać czołg. Armaty nie wystarczyły. Zgromadzenia i wiece poparcia, też nie.

Dlatego ucieszył mnie dziś post na stronie Tygodnika Powszechnego. Nie tylko ja się tak poczułem. A wczoraj właśnie Zając pięknie prowadził program o Duchu Świętym! Czym również podzieliłem się natychmiast na Facebooku. Ktoś dostrzegł, przeczytał, pochwalił, widocznie też tak czuł i myślał. Pokaż mi swoje myślenie. Uratujesz może nie jednego człowieka.

Dokąd nas jeszcze zaprowadzisz sprawo jasienicka?! Ciężko mi Panie.

Każdy z nas (chyab) został w tę sprawę zanurzony, umoczony. Kościół jest wspólnotą. Jednym Ciałem! Nie da się załatwić sprawy rozporządzeniem , oświadczeniem, zgromadzeniami poparcia. Jest prawda, prawda jest poznawalna, jest możliwa postawa miłości intelektualnej. Jest powinność. Ciąży na każdym, proporcjonalnie i analogicznie. Modlitwa, osobista i w zgromadzeniach jest bardzo pomocna. Duch tchnie, kędy chce.

2) Dzisiaj sobie nagle zanotowałem to, żadne a propos, do niczego. Cało-życiowe (najzwyczajniejsze) refleksje 60.latka:

“Czas zwykły - czas metafizyczny. W oba jesteśmy zanurzeni? W obu jestem zanurzony. Wystarczy coś i przeskakuję. Odkrywa się zasłona. Czas relacji?

Bo. Siedzę ze sobą w kuchni. Przy stole. Przy jedzeniu, piciu, myśleniu. Ot tak, sobie, bio-psycho-itd. Ol. się odzywa z pokoju, bo coś tam. Włączyły się relacje. Podjąłem, pożartowałem. Życiowy teatr, kabaret, scena. Psycho-fizo-itd. Relacje są z ponad nas (sponad?). Tylko w kulturze i z kultury? Także, ale nie tylko. Bo więzi krwi, wychowania, odpowiedzialności, wartości, miłości... Jakim adekwatnym pojęciem obejmiemy to wszystko?

Transcendencja, metafizyka jest w nas cały czas. Można opisywać nasze życie pojęciami cząstek elementarnych, cyklami czasu(?)... ale po co? Na potrzeby konferencji naukowych i pseudo- wystarczy, ale dla życia osobowego – NIE.”

3) Cofam się do...? “No to zaczynamy się poznawać... Ja jestem siostra Tadeusza, siostra zakonna ze Zgromadzenia Sióstr św.  Dominika. Od 14 lat pracuję w Kamerunie, jestem misjonarką. Moje imię chrzestne to Helena Marta Frąckiewicz. Mój ojciec to Edward Frąckiewicz, urodzony w 1905 r. w Janopolu pod Bujwidzami, za Wilnem. Aresztowany w Wilnie i wywieziony do łagra w Stalinogorska (nr. 116058). Moja mama to Stanisława Rauba z Kudrawki koło Nowego Dworu (białostockie). Mój dziadek ze strony taty to Augustyn Frąckiewicz, ur. w 1852 r. zmarły w 1926, pochowany 20.V.1926 w Bujwidzach (akt zgonu nr. 28). To z jego drugiej zony Ewy Marii Różewskiej pochodzi mój ojciec. I wiem jeszcze tylko jedno, że dziadek miał ojca, który się nazywał Wincenty Frąckiewicz. Podobno ten właśnie Wincenty miał dużo synów i córki czyli rodzeństwo mojego dziadka Augustyna było liczne tylko, że wraz z wysiedleniem babci po wojnie do Polski, straciliśmy wszelki kontakt z jego rodziną, a sam dziadek jest pochowany sam w Bujwidzach, więc cała jego rodzina miała gdzie indziej swoje posiadłości.... I żeby zakończyć, mój ojciec Edward Frąckiewicz, miał dwóch braci - Stanisław Świętnicki (zmienił w czasie wojny nazwisko) i Kazimierz Frąckiewicz (ur. w 102 r., aresztowany we Wilnie i wywieziony do łagra w Workucie, nr. 150712), zmarły w Giżycku oraz 3 siostry: Weronika (póżniej Węgrowska), Tomira (pozniej Jasiewicz) i Alina (później Lipińska). Mam dosyć wyprowadzone dzieje rodziny ale tylko z rodzeństwa taty, ale nic więcej nie wiem na temat rodzeństwa dziadka...

“Rabin Mendel z Kocka grzejąc się przy piecu do wypieku chleba odwiedzającym go filozofom dialogu powiedział tak: "Jeżeli ja, to jestem ja, bo ty to jesteś ty, to ani ja nie jestem ja, ani ty nie jesteś ty.” Nadymającym się coraz bardziej z oburzenia filozofom rabin kontynuował: "Jeżeli ja to jestem ja, bo ja to jestem ja, a ty to jesteś ty, bo ty to jesteś ty - to wtedy ja to jestem ja a ty to jesteś ty i możemy ze sobą gadać i wtedy dopiero będzie prawdziwy dialog.” Bez spotkania dialog przeobraża się w umizgi, w grę, która prowadzi donikąd, a nawet więcej – taka gra przesądza o tym, że następuje uśpienie własnej tożsamości.” - (za: ojciec jezuita Dariusz Kowalczyk) 

- Też często się odwołuję do "pamięci i tożsamości"! Czy jest kanon polskiej tożsamości? Jaki?

- Prawda. Dialog prowadzi do budowania relacji, a bez relacji nie ma nic... (tamże).

 

Zacznijmy się poznawać! W to mi graj. Rzucę światło, jak to było ze mną, że odkryłem w sobie Frąckiewiczów, całkiem niedawno... w skali życia. I dokąd mnie to doprowadziło, jak dotąd.
Parę lat temu zadzwonił i przyjechał wkrótce nieznany kuzyn Jacek. JŁ. Zajmuje się genealogią, jest członkiem warszawskiego oddziału... Trafił na nas, zadzwonił, przyjechał. Dowiedziałem się od niego, że moja prababcia była z rodziny Frąckiewiczów, Natalia Michalina ur. 10.10.1836 w Warszawie (zm. 03.05.1929). Ponieważ wyszła za Jana Kapaona jestem Kapaon. Mój ojciec też był Jan, syn nasz najstarszy? Oczywiście - Jan.

Jestem katechetą i wiem, że Bóg daje z pokolenia na pokolenie (ps.78, 89, 90, 100...).
Zrozumiałem, gdy miałem swoją pierwszą katechezę o rodzinie w klasie 7 (rok 1985?) w Legionowie w par. Miłosierdzia Bożego.

Każda rodzina ma skarby, czasem trzeba poszukać w łańcuchu pokoleń. Kuzyn Jacek przysłał mi namiary, z których dowiedziałem się o por. Zdzisławie Karolu Hennebergu, dowódcy Dywizjonu 303, który zginął w Kanale La Manche. Ostatnio - via Kanada, zdjęcia pra-pradziadka Michała Frąckiewicza zrobione we Lwowie z baretką Virtuti Militari (?), choć nie możemy pojąć dlaczego, za co, czy i jak???

Nasza pamięć i tożsamość wołają o jak najwięcej danych. Wiara i rozum przerabiają to, co mają w każdym danym momencie.

Czekam na odkrycia Jacka, ale także innych Frąckiewiczów. Siostra Tadeusza Helena z Frąckiewiczów robi wspaniałą robotę. Dopiero po Jej wizycie w naszej szkole im Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce odkryłem, że Ona wszak też Frąckiewicz, co wcześniej umykało. I tak zostaliśmy/odkryliśmy swoje powinowactwo w Rodzinie (Bożej) :-)

"Cośmy słyszeli i cośmy poznali, 
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie, 
tego nie ukryjemy przed ich synami. 
Opowiemy przyszłemu potomstwu 
chwałę Pana i Jego potęgę, 
i cuda, których dokonał. 
Albowiem nadał On w Jakubie przykazania 
i ustanowił Prawo w Izraelu, 
aby to, co zlecił naszym ojcom, 
podawali swym synom, 
aby to poznało przyszłe pokolenie, 
synowie, co się narodzą" (ps.78)

Dzięki temu wiem... Nie dziwi, że ja jestem Józef K, a mój śp. Ojciec był Janem K. Jak to miło spotkać kuzynki i kuzynów Frąckiewiczów. Siostra, która stała się kuzynką! Kuzynka, która jest Misjonarką! O Roku Ów! Lumen fidei 2013! ♥

Byłem wreszcie na mszy w Jasienicy. W niedzielę 14.7, o 10.00. Warto. Odetchnąłem powietrzem mojej młodości, kościołem pełnym ludzi. Wszystkich namawiam (do eksperymentalnego stylu życia wiarą). W kościele, na mszy świętej "to wszystko" nabiera zupełnie innej perspektywy. Kościół, teren przykościelny, plebania... duuużo więcej mówi. W mediach jest płaskie, naleśnik. Gdyby to była tylko sprawa "biskup-proboszcz", pewnie bym nie jechał. Ale jest tu jeszcze parafia i ten klimat (?!) w anonimowym – bo kto zna ich poglądy, publicznie wyrażone, nie tylko kaznodziejsko z ambony - gronie kapłańskim... no i my, bo to jest przecież nasz wspólny - jak jedno ciało - kościół. Przekonajcie mnie, że Słowo mieszkające między nami, to jest to słowo tylko z ambony. Wiara to nie (tylko?) doktryna. To (jeszcze bardziej) życie. Moje, Twoje, nasze, każdego wierzącego i całego globalnego Kościoła! :-(

Dziś odebrałem - podzielił się radością x.W.W - z wydawnictwa książkę z kazaniami. W tym tygodniu powinna być do nabycia, przynajmniej na Straszewskiego [w Krakowie], 350 stron, 70 kazań polskich, 7 w obcych językach, taki subiektywny wybór z ambony na 15 lecie kapłaństwa. Niech się sieje :-) 
"Każdy orze, jak może", ja nie odbiorę swoich katechez z ponad 30 lat, bo ich tam nie wysłałem :-)

Rozpisuję się za to w postach, na blogu i na Facebook'owym notatniku/ścianie/profilu. Na przykład "Czytając przypowieści i encykliki".
Ewangelie są napisane językiem czasów Jezusa. Przypowieści mówią obrazami tamtej kultury. Encykliki są pisane w czasach bliższych, najnowszych.
W naszym komunikowaniu się w aspekcie spraw duchowych, religijnych musimy dysponować jakim takim oczytaniem i rozumieniem dzisiejszego świata i jego kultury. Był papież, który pisał o epifanii twarzy, jest ten, który przytacza przypowieści rabina z Kocka... Nie da się bez: egzystencji, (samo)świadomości, filozofii spotkania, "drugiego", dialogu, sceny, dramatu, patrologii, Vaticanum Secundum...
Czy my o tym rozmawiamy w parafiach? Jeśli się spotykamy ze sobą-osobą, także w parafialnych klubach i świetlicach! Życie współczesnych ludzi wierzących, to nie tylko nabożeństwa. Czy dzisiejsze chrześcijaństwo schowane w nabożeństwach i nauczaniu tylko słuchającym (choć wiemy, że zna się tylko to, co się samemu przekazuje innym), od ambony, bez spotkania żywych z żywymi i rozmowy, dialogu, może się ostać i rozszerzać, głosząc prawdę Dobrej Nowiny o Królestwie Niebieskim, inaczej - o naszym życiu, świecie i Bogu!?

"Expecting people to be like you or act like you can only lead to disappointment, respecting people for who they are and what they stand is far more satisfying!
And don't be afraid to ignore people who don't respect what you stand for - you're bigger than that - and bigger than them!
You're amazing - accept it- embrace - live it - enjoy it! Have an amazing week - (we already are -we're alive!" - to ważne lekcje od angielskiego nauczyciela z Pilgrims Teacher Training and School, szkoły pielgrzyma, z Canterbury, tych, od humanazing school and teaching. Życie go wystawiło na próbę, oddycha połową płuca.

Siostra kuzynka Helena odleciała po pracowitych wakacjach w ojczystym kraju. “Obudziłam się rześka, choć spałam tylko 4 godziny... Dziś mój dzień. Dziękuję wszystkim za miłe słowa, błogosławieństwo Pana i pamieć! Odezwę się do was już z Kamerunu. Będę w stolicy kraju Yaounde o 18.15, czyli waszej 19.15. Ale zanim wybiorę bagaże, dojadę do Sióstr to mi trochę zejdzie, ale mam nadzieję, że około 22.00 luknę do internetu i wam powiem - witajcie moi kochani, ale już z Afryki, mojej Afryki....”

Skoro Siostra była w Rzeczpospolitej Norwidowskiej i skoro jest kuzynką, od tej mniej więcej pory, to niech nam jak najczęściej “każe” z dalekiego kraju, między innymi nad Rzeką Krzyżową. Najłatwiej i prościej na Facebooku.

"Nauczyciele powinni brać pod uwagę zmianę zawodu - ostrzega minister edukacji narodowej Krystyna Szumilas".
Ależ odkrycie wysokiego organu! Może w stosunku do nauczycieli wyobcowanych z tego świata. Pisząc pracę magisterską przed stu laty, też o tym wiedziałem. Edukacja całe życie, zwiększająca się "elastyczność" mentalna (samowiedza, motywacje, ścieżki kariery osobistej lub rodzinnej...), mobilność życiowa itd. itp. To jest abecadło inteligenta od dawien dawna, w świecie i kościele :-)

Oł i wow (aż tak) jeśli chodzi o programowość pontyfikatu Franciszka. Inna sprawa, te codzienne (prawie) kazania każą mi myśleć o codzienności komunikowania się między nami (światem) np. na Facebooku, Twitterze, także w rozmowie, rozmową Dobrą Nowiną. Bo po co tracić czas i życie, milcząc uporczywie, robiąc/zwiększając dystans między nami i Bogiem, skoro dostaliśmy takie możliwości - a Słowo jak zamieszkało, tak mieszka między nami, permanentnie i constantly (incessantly, non-stop). Wiemy to z pomocą pracy o. Kaspra, tłumacza i pośrednika ze światem rzymskim (języka włoskiego) z zaoceanicznej Boliwii. Papież wskazal nam, na Lampeduzie, że zadaniem Kościoła w przestrzeni publicznej nie może być manifestowanie siły". Ho! ho! ho! Jakie ważkie, złaszcza dla polskiego kościoła i naszych rodaków-katolików i nie :-)

Ad. media/dziennikarstwo, to stwierdzam, że mamy u nas zjawisko segregacji medialnej. Tak głoszą ludzie (wielu) kościoła i polityki. Są według nich media wręcz nakazowo/urzędowo - w cudzysłowie – akceptowalne i nieakceptowalne i, w konsekwencji, ludzie, czytelnicy bądź autorzy. Bo jak te podziały, wytykanie i konsekwencje nazwać nazwać? Sprawa stylu, jak kto pisze, jest sprawą drugorzędną. W jakich mediach pisuje, też. Uczciwość się liczy. W niektórych, zaliczanych do tzw. wrogich, można czasem znaleźć więcej lustrzanych flashów z życia naszego kościoła, znanego nam z życia, niż w tych drugich, zwanych bardzo katolickimi. Można znaleźć ileś tytułów/redakcji nazywanych jednocześnie wrogimi kościołowi i przyjaznymi jakiemuś księdzu :-) A ja wierzę (wiem), że jest jeden świat. Nasz. Ciągle plącze dwa posty, ten i o segregacji medialnej, która dla mnie jest gorszącym zjawiskiem, bardziej niż działalność wrogów kościoła. 

Czy nie jest to m.in. odmiana kościoła walczącego/tryumfującego? Tworzącego para-dekalog, para-prawo (tzw. nauczania moralnego), imputującego sobie te prawa. Niech mówią, ale jako własne przemyślenia (pokaż mi swoje myślenie), albo tzw. świadectwo z życia.

A sprawa zaufania do myślenia w ogólności? I brania odpowiedzialności za ten dar! Lubię inną optykę "zadaniem Kościoła w przestrzeni publicznej nie może być manifestowanie siły".

Czy segregacja medialna jest tylko polskim zjawiskiem? Kto powie, że to moralne/niemoralne? Dlaczego tolerujemy to zjawisko? Dla mnie jest to obrzydliwe, jak każda segregacja :-(

W związku z linkiem do artykułu pt “Wściekła nagonka na Kościółna biera rozpędu” w “Naszym Dzienniku”, nie wytrzymałem. Wściekłem się i ja. Wpisałem - “Też uważam realizm za swój największy atut. Nie mam nic do wybaczania, wręcz przeciwnie, jestem wdzięczny, każdy głos inaczej postrzegający mnie i mój realizm (świat, Kościół) jest szansą na lepsze myślenie. Realiów w redakcjach nie znam. Nie jest to zresztą jakąś wielką moją potrzebą. Własne życie, w tym niezwykłym, cudownym czasie, czasie cudów od 16.X.1978 do dzisiaj (i antycypujący go czas Soboru Vat.II) znam jako-tako. Bogactwo Polski, chyba nie rozpoznane, tj. pomóc światu zrozumieć fenomen JPII i nas (Solidarności), jako-tako zobaczyłem, pojąłem, oczywiście - w jakimś stopniu. Oby inni i następne pokolenia coś do tego dorzuciły, bo przyszły kolejne etapy, pontyfikaty... nie wszystko da się nadrobić :-(

Czy Jaienica, nie jest dzisiaj wyzwaniem dla nas wszystkich, w kościele? Czy spotkamy się na tym gruncie, w wyjątkowym Roku Wiary i Rozumu 2012/13 i roku dwóch papieży, by pogłębiać rozumienie siebie i kościoła, i siebie w kościele, i odkrywać własne misje może, także służby medialnej (na blogach też)? Tchnij Duchu! i odnawiaj nas, i nasze ziemie 2013.”

Za dużo na jeden raz. Nie skończę. Może jutro pociągnę.

O! NIESKOŃCZONA JESZCZE DZIEJÓW PRACA. NIE PRZEPALONY JESZCZE GLOB SUMIENIEM. Nie każdy wierzy w prawdę, poznawalną i wyznawalną publicznie. Niewielu – w postawę miłości intelektualnej. Niewielu chce ją pokazać, dzielić się nią. Nawet z tzw. Ludem Bożym. POKAŻ MI SWOJE MYŚLENIE! W DIALOGU! Choćby tak, jak ja, zbierając swoje wypowiedzi na Facebooku. Wychodzi wtedy (czyż może nie?!), obraz i podobieństwo, zapisane w nas. Jesteśmy jednością osobową (pamięć i tożsamość included), czyż nie!

PS.

Zdjęcie por. Zdzisława Hennenberga (opis wskazuje który) i innych pilotów Dywizjonu 303 stąd.
Rzeki Krzyżowej w Kamerunie stąd.