Dezintegracja kościelno-gminno-większa 2014

"Kto chce zniszczyć naszą Rzeczpospolitą: wspólne dobro: Polski i Kościoła, szkoły, gminy, rodzin (rodziny rodzin), osób, O-S-O-B-Y!"

Chciałem pisać notatkę o Królu Dawidzie, patrzę, a ona już jest. Taka już jest ("Boże ratuj swój Kościół (parafialno-diecezjalny?)"), ale wczoraj rzeczywistość zrobiła nową odsłonę, notatka musi dostać nową formę.

Haniebny i nikczemny był postępek Dawida? Wszyscy - wierzący i nie tylko - się zgodzimy. Wysłał na śmierć człowieka, by ukraść mu żonę. Zniszczył, zdezintegrował osoby, rodzinę... i chyba siebie, nieprawdaż! Skutki takich łajdackich czynów rozchodzą się kręgami na cały świat. Jak - z przeciwstawnej strony - miłosierdzie, każdy dobry czyn - buduje czyniącego i cały świat. Tak Bóg nas ustanowił i nasz ludzki świat. Na Jego obraz i podobieństwo i widział, że wszystko, co stworzył jest dobre. Fenomenologia jest w stanie sięgnąć po aspekty istotowe i konstytutywne rzeczywistości i je opisać. Metafizyka zaś potrafi wszystko wytłumaczyć. Jakie to ważne - współpraca, wieczne współdziałanie wiary i rozumu - by wznieść się do konteplowania prawdy!

"Aby przezwyciężyć kryzys sensu, którym naznaczona jest część myśli nowożytnej (Fides et ratio), konieczne jest otwarcie się na metafizykę. Właśnie fenomenologia może w znaczący sposób przyczynić się do takiego otwarcia." (JPII, marzec 2003)

Albo - niestety - okastrowana (lub okaleczona inaczej), cenzurowana z wielu stron fenomenologia - współpraca zmysłów i rozumu - oraz brak współpracy wiary i rozumu, prowadzi do zamknięcia na sens, na pracę innych, na ich rzetelnie przepracowaną i przemyślaną drogę-prawdę-życie, na Rzeczpospolitą Norwidowską między innymi.

Dialog księży parafialno-kurialno-diecezjalnych między sobą i z naszą córką, synem, z nami:

- jak przyjdzie córka Kapaonów powiesz jej, że nie wydasz opinii, o którą poprosi

- proszę księdza proboszcza o opinię, taką, jaką ksiądz wydał mi rok temu, potrzebną jako załącznik do podania o stypendium Dzieła Nowego Tysiąclecia, żywego pomnika świętego Jana Pawła II

- nie wydam ci opinii, nie jesteś już moja, idź sobie gdzie indziej, tam gdzie mieszkasz, albo tam, gdzie zameldowani urzędowo są twoi rodzice, albo...

Poszła, znalazła, przecież gdzieś mieszka, gdzieś jej rodzice są zameldowani, dostała kościelną opinię, o tym kim jest, co było i jest wszystkim wiadome, jej przede wszystkim, bo "zna siebie", jej rodzinie, jej rodzicom, jej Kościołowi Domowemu z pokolenia na pokolenie, bo tak daje Bóg swoje błogosławieństwo, teraz i na wieki.

Siostra i mąż jej prababci, Maria i Andrzej Królowie dali 27 sosen na budowę kościoła w Strachówce, Maria została też matką chrzestną pierwszej chorągwi parafialnej z 1948, zorganizowani byli w komitet organizacyjny, zanim parafia powstała. Pierwszy proboszcz, organizator parafii ksiądz Jan Michałowicz uważał się za ich adoptowanego syna. Mój ojciec Jan Kapaon przyjaźnił się z nim do końca życia. Z pokolenia na pokolenie Bóg daje swoje łaski w rodzinie. W 1981 gdy zakładałem NSZZ Solidarność Rolników Indywidualnych w gminie, usłyszałem "to syn tego siwego, co tak się długo modli w kościele". Historia, Kościół (Rodzina Rodzin, śp. ks. Mieczysław Iwanicki), Polska, dzieje rodzinne rekomendowały mnie z każdej strony. Mogłem napisać 3 Maja 1981 roku, że "to chyba nie ja, to Polska się we mnie obudziła o 4.00 rano...".

Ideałem Marii Królowej była świętość. "Matko Boża Annopolska, wymarzyła Cię Jackowska, a gdy z mężem tu przybyła, Twą figurę sprowadziła, ideały swe wcieliła" - figura jest z 1910 roku, wiersz z 1930. 

Jej, tzn. Heli, ojciec w tej samej parafii złożył - ze swojej strony, swojego pokolenia - votum wdzięczności, stoi przy ołtarzu, za czas Solidarności, walki o wolność i godność w gminie i w Polsce. Jej matka jest dyrektorką szkoły im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej, w której także obecny (od 2 lat) ksiądz proboszcz jest katechetą. Matka Heli, DyrKa nasza i księdza została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi też dwa lata temu. Za coś. Oboje rodzice przygotowywali dzieci do I Komunii, rocznicy, bierzmowania w tej parafii. Ojciec do katechizowania młodzieży (w Legionowie) został powołany w stanie wojennym. Hela w strachowksiej parafii otrzymała chrzest 40-tego dnia po urodzeniu, Komunię, bierzmowanie...

Ciąg dalszy dialogu księży parafialno-kurialno-diecezjalnych:

- księże Prezesie, nie dawajcie stypendium dzieciom Kapaonów, ja w imieniu kurii diecezjalnej wzbraniam

- a czemu to, księże kanclerzu, przecież statut o tym decyduje, i my Zarząd na jego straży, nie opinia z boku, jakichś innych władz i księży?

- ale im nie wolno dawać, ich rodzice mi/nam podpadli, to anty-kościelni pieniacze - syndrom Lemańskiego mają, no wie ksiądz Prezes. Acha! i matka dyrektorka szkoły, prowadząc kolonii Caritas nie rozliczyła się prawidłowo z naszym dyrektorem, sprawdziłem, wie już o tym cała kuria, dowie się Kurator Mazowiecki i... no, zobaczę, kto jeszcze. Kapaonom nie wolno dawać stypendium, trzeba ich wyciszyć! Jasne?!

- to może choć jednemu, i tylko na pół roku?

Jak uradzili, tak zrobili. Od parafialnego dołu, po szczyt kurialno-diecezjalny. FDNT zagrozili. Nam, status zmienili, z patriotyczno-religijnych, na pieniaczy anty-kościelnych. Cóż dla takich znaczy rodzina? Kościół Domowy? Dzieje?! Nawet historia króla Dawida i proroka Natana napomnienie. Haniebno-nikczemne myślenie i działanie nie poddaje się rygorom czasu. Ni wieczności.

Napisaliśmy prośbę o spotkanie z księdzem arcybiskupem diecezji warszawsko-praskiej Henrykiem Hoserem, lekarzem. Urzędowo. Złożyliśmy pismo na ręce księdza proboszcza Mieczysława Jerzaka, z kopią potwierdzoną. "Niech żywi nie tracą nadziei. I przed narodem niosą oświaty kaganek". Teżuczymy i wychowujemy następne pokolenia na żywy pomnik świętego Jana Pawła II . Nasza szkoła buduje na dziedzictwie myśli "jednego z największych chrześcijańskich myślicieli Europy" (JPII o Cyprianie Norwidzie). Z błogosławieństwem Papieża-Polaka.

PS.1

Na zdjęciu u góry siostra Alina Merdas RSCJ, norwidolog, wręcza papieżowi na Placu Świętego Piotra nasz list o błogosławieństwo dla poczynań Szkoły im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej (marzec 2003). Napisany tuż po Rekolekcjach Norwidowskich, jakie wygłosiła siostra Alina w naszej parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Strachówce.

Na zdjęciu u dołu, syn Łazarz z przyjaciółmi z fundacji na plakacie/bannerze Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, żywego pomnika świętego Jana Pawła II.

PS.2

Załączniki:

A) List do papieża (http://zsstrachowka.pl/index.php/nasz-patron/sylwetka-poety/164-norwid-jan-pawe-ii-i-strachowka)

Jego Świątobliwość

Papież Jan Paweł II

Watykan

Ojcze Święty

Pragniemy poinformować Waszą Świątobliwość, że Rada Pedagogiczna, Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski Szkoły Podstawowej w Strachówce zwrócili się z wnioskiem do Rady Gminy Strachówka o podjęcie uchwały i nadanie szkole imienia Rzeczpospolitej Norwidowskiej.

„Kto dziś się jeszcze w dzieje nasze wczyta,

Powie o polskiej „pospolitej rzeczy”:

„Niepospolita”

C.K. Norwid, Szlachcic

W tym roku mija 120 rocznica śmierci Cypriana Kamila Norwida. Chcemy uczcić tę rocznicę nadaniem imienia naszej szkole. Wybraliśmy nazwę Rzeczpospolita Norwidowska. Uzasadnieniem tej nazwy jest życiorys C. K. Norwida i jego twórczość.

Przy wyborze braliśmy pod uwagę, że z naszymi okolicami związane jest dzieciństwo i losy rodziny wielkiego poety. W Strachówce poznali się rodzice Cypriana, w pobliskim Sulejowie odbył się ich ślub, tutaj po ślubie zamieszkali, tu urodziło się dwoje starszego rodzeństwa Poety. Z losami rodziny Norwidów związane są Głuchy, Dąbrówka, Dębinki, Łochów, Jadów, Korytnica, Niegów, Postoliska i inne. Cały ten obszar nazwaliśmy Rzeczpospolitą Norwidowską. Nazwa ta nawiązuje też do wielkich wydarzeń i postaci historycznych z dziejów Polski. Wydarzeń, które mają związek ze Strachówką. Sobiescy, do których należała Strachówka w I poł. XIX wieku, należą do najsławniejszych rodów Rzeczypospolitej i są skoligaceni z królem Janem III Sobieskim, zwycięzcą spod Wiednia, obrońcą chrześcijańskiej Europy. Pradziadek Józef Sobieski brał udział

w pracach Sejmu Czteroletniego, który uchwalił Konstytucję 3Maja.

Najbardziej znany wiersz Cypriana Norwida mówi o tęsknocie poety do kraju jaki zapamiętał z dzieciństwa – kraju ludzi szczerych, pobożnych, mających szacunek do pracy, szczególnie do pracy na roli. W pejzażu tej krainy zapamiętał liczne gniazda bocianie, które otoczone są powszechną troską i opieką mieszkańców. Ten krajobraz pozostał prawie niezmieniony do dzisiaj.

Nazwa szkoły wskazuje na największe i najpiękniejsze postaci z historii Strachówki i na najgłębsze ideały dla każdego człowieka i każdej społeczności, tak lokalnej, narodowej, jak i całej ludzkości.

Pragniemy, aby nasza szkoła pomagała w wychowaniu dzieci w duchu głębokiego patriotyzmu. Jednocześnie chcemy, aby nazwa wyraźnie wskazywała na wartości i tradycje, które chcemy zachować i przekazać młodemu pokoleniu w dobie jednoczącej się Europy.

Przygotowując się do tej ważnej uroczystości odprawiliśmy w ostatnia niedzielę wraz z całą parafią Rekolekcje Norwidowskie przeprowadzone przez siostrę Alinę Merdas RSCJ.

Prosimy Cię Ojcze Święty pobłogosław naszym zamierzeniom. Zapewniamy Cię Ojcze o naszej miłości i stałej modlitwie szczególnie w czasie niedzielnej, szkolnej Mszy Świętej.

                      W imieniu Nauczycieli, Rodziców i uczniów / Dyrektor Szkoły, Grażyna Kapaon /

Strachówka, dn. 18.03.2003 r.

B) HYMN ZESPOŁU SZKÓŁ RZECZPOSPOLITEJ NORWIDOWSKIEJ.

      Sł. Emilia Badurek, muz: trzeba jej pytać :)

1. Z naszej ziemi sie wywodził,

tutaj stawiał pierwsze kroki.

I Strachówki ścieżki zdeptał,

zanim ruszył w świat szeroki.

ref.Jak być człowiekiem,

prawdy szukać w sobie,

Jak kochać Boga,

swoją pieśnią nam podpowiedz.

d g6 A dd g6 A d CF g C Fd g A d

2. Ujrzał w nas Rzeczpospolitą,

doskonałą i prostą,

I nadzieję w nas obudził,

by ją nazwać Norwidowską.

C) Motto szkoły im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej:

"Kto pracował na Miłość, ten z miłością pracować potem będzie.

To jest szczęściem prawdziwym. - Tutaj innego szczęścia nie masz." (Monolog, C.Norwid) 

D) Odznaczenie państwowe:

 http://strachowka.blogspot.com/2014_01_01_archive.html

E) wyrywki historyczne - świadectwo:

"Po latach sam muszę pokiwać nad sobą głową z uznaniem i niedowierzaniem, bo zorganizować spotkania i wzajemne pielgrzymki, od parafii do parafii, z grupy do grupy, w Legionowie było z kim, ale żeby w Strachówce porwać się na to, trzeba było być szalonym idealistą - "zagorzałym" wyznawcą JEDNEGO świata wyznawców i uczniów Jezusa z Nazaretu. Byliśmy wystarczająco szaleni i zagorzali, skoro sprowadziliśmy się jako rodzina z małym Jaśkiem na rękach na wieś, do starego domu, wybudowanego jako letnisko, do którego nie było dojazdu. Jasiek miał parę tygodni/miesięcy, my nie mieliśmy pracy. JAKA SIŁA, JAKIE IDEAŁY nam przyświecały, że porwaliśmy się na coś takiego? - POLSKA I KOŚCIÓŁ!" (http://strachowka.blogspot.com/2011_12_01_archive.html)

"Mój Anioł Stróż stoi i adoruje przy tabernakulum w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Strachówce. Wniebowzięte są także nasze ideały. Z nieba przyszły i do nieba zmierzają." 

"Dlatego nie ma innej drogi do przemiany społecznej jak moralność, rozwój kulturalny i demokracja. Tak to widział papież i przedkładał jako propozycję, zwłaszcza krajom postkomunistycznym odciętym przez dziesięciolecia nawet od źródeł własnej kultury.

I tak oto wracam do Strachówki. Moje/nasze ideały wyrastają nie tyle z Jego działalności, co mają wspólne korzenie. Wspólne jest zainteresowanie hiszpańskim mistycyzmem, fenomenologią, myśleniem o źródłach komunistycznego zniewolenia i o tym, jak go zwalczyć. Nie powinno dziwić wysłanie naszego osobistego "posłańca" do Watykanu z listem, w którym była prośba o papieskie błogosławieństwo dla Rzeczpospolitej Norwidowskiej.Wydestylowaną z papieskiej encykliki nauką o człowieku i prawach jego rozwoju mierzę swoje rozumienie rzeczywistości, swój realizm i zakłamanie tych, którzy nie chcą uznać istnienia (i poznawalności) prawdy obiektywnej."

"Człowiek bowiem dzięki swojemu życiu wewnętrznemu przewyższa cały świat (chciany przez Boga dla niego samego). Z tego powodu ani jego życie, ani rozwój jego myśli, ani jego dobra, ani też ci, którzy współdzielą jego życie osobiste i rodzinne, nie mogą być poddawani niesprawiedliwym ograniczeniom w korzystaniu ze swoich praw i swojej wolności."Osoba nie może być podporządkowywana realizacji planów narzucanych przez jakąkolwiek władzę, choćby miały one służyćdomniemanemu postępowi wspólnoty obywateli jako całości albo innych osób. Konieczne jest zatem, aby władze publiczne bacznie czuwały, aby żadne ograniczenie wolności lub chociażby zobowiązanie narzucone osobistemu działaniu nie było nigdy krzywdzące dla godności osoby i aby zagwarantowane było zachowanie praw człowieka. Zaprowadzenie prawdziwego ładu moralnego w życiu społecznymnigdy nie będzie możliwe inaczej, jak tylko przez rozpoczynanie od osób i czynienie z nich punktu odniesienia."

Moje/nasze prawo nie jest uszanowane. Żyjemy w wolnej Polsce, ale ci, którzy przyczynili się do odzyskania wolności nie są szanowani. To jest skandal. Czuję się zdradzony przez własną gminę. Ba, ale nie ja jestem najważniejszy. POLSKA JEST U NAS ZDRADZONA. Jest Rzeczpospolita Norwidowska, dumna ze swojej przeszłości, szukająca korzeni i rozumienia "co to jest Ojczyzna" i jakaś (z wyboru) grupa bez tożsamości, odwołująca się głównie do PRL i tego, co po nim przetrwało.Moje prawo do szacunku i wdzięczności nie jest uszanowane. Czy nie jestem śmieszny i bombastyczny w takim upominaniu się o szacunek i sprawiedliwość?NIE. Bo nie o mnie tu (tylko) chodzi. To, co się u nas (wśród nas) wydarzyło i w czym miałem szczęście wziąć udział było niepomiernie czymś większym, niż moim dokonaniem. Nie byłem i nie pojawiłem się na historycznej scenie jako naturalny "element" tej gminy. Spadłem z nieba :-) I na mnie to wszystko spadło z nieba. Dałem się porwać i niektórzy z was dali się porwać do czegoś wielkiego. Mnie porwało aż z Francji - z ziemi francuskiej do wymarzonej Polski, która upomniała się o godność i wypowiedziała bezwolne posłuszeństwo diabelskiemu ustrojowi PRL i światowego komunizmu.Pozwoliłem się porwać i dałem się przyprowadzić do Annopola i Strachówki. I na początku w pojedynkę stanąć przeciwko zdeprawowanemu 45-letniemu demonowi na małym skrawku Polski. Sam szedłem do sołtysów, ustalałem miejsce i czas zebrania, malowałem plakaty, sam rozwieszałem i wracałem do pustego domu w zdziczałem ogrodzie pod lasem. Porwałem się na ustrój i jego potęgę. Na rowerze zjeździłem całą gminę, po błotach i bezdrożach. W imię ludzkich i patriotycznych ideałów. Miałem 27 lat.

To nie była rutynowa droga i szablonowe działanie. Nie było szablonów, nie mogło być rutyny. BYŁA EKSTREMALNA SZCZEROŚĆ SERCA. JEDNOŚĆ MYŚLI, IDEAŁÓW I CZYNÓW. Jedność zakorzeniona w spójnej wizji Boga, człowieka, prawdy i historii. Nie mogło być mowy o rutynie, bo to my wyznaczyliśmy drogę reszcie Europy Środkowo-Wschodniej."

"Dom w Annopolskim Ogrodzie jest zabytkiem czasów i kultury II RP (oby kiedyś doczekał się remontu). Jeszcze bardziej ludzie, którzy w nim mieszkali, bywali, mieszkają. W 1980/81 dom w Annopolu był szańcem Solidarności. W latach 1990-94 był miejscem niezliczonych spotkań rodzącej się samorządnej gminy i Ojczyzny. Tak, jako wójt, pojmowałem swoją służbę. Zapraszałem do domu, który akurat wtedy zapełniał się małymi dziećmi (1989, 1990, 1992, 1994), księży, prostych ludzi i elity, aby odrodzić (odtworzyć) normalną wspólnotę lokalną, która, jak całe społeczeństwo została w Polsce zdewastowana przez programowo klasową, chłopo-robotniczą dyktaturę PRL.

Bywali więc u nas na imieninach i przy innych okazjach liczni goście, miejscowi lekarze, okoliczni proboszczowie, małżeństwa z sąsiedztwa spotykały się przy lekturze Biblii. Poseł RP Krzysiek Szymański przywiózł raz nam kartofli, poseł Marian Piłka jadł z nami zupę ogórkową, obecny senator Henryk Górski wpadł, żeby pogadać, a Szymon Kobyliński podziwiał Matkę Bożą w rogu ogrodu. Ojciec Andrzej Madej OMI i Brat Marek z Taize zasiadali przy prostokątnym stole z przedwojennych czasów w gronie duchownych z całej okolicy. Odbywały się msze święte domowe, a nawet spowiedź.Szczególną rolę odgrywały spotkania w Trzech Króli, z przeciwnikiem, poprzednikiem, z proboszczem Antonim, z przewodniczącym Kazikiem. Przecieraliśmy szlaki pojednania. Wyznaczaliśmy nową SZLACHETNĄ tradycję. Nie byliśmy dla swoich, ale dla całej wspólnoty. To jest, jak na razie niedościgły wzór dla kolejnych samorządowych kadencji i ekip. 

Wójt nie jest (tylko) urzędnikiem. Ma być sługą wspólnoty. Z jego pomocą (o ile możliwe, także wokół niego) ma krystalizować wspólnota lokalna."

"Zaglądam przed wyjazdem z domu do szkoły do mateusza.pl. Dostaję słowo natchnione na drogę? Jak będzie we mnie i w nas pracowało? Szkoła jest polem pacy (uprawy) słowa i całej Jego kultury. Szkoła ma i daje do dyspozycji narzędzie (urządzenia techniczne, organizacyjne i całą swoją „kulturę” osobowo-materialną). Jak to się dzisiaj objawi, dopełni, wypełni??? Kto, oprócz mnie , wierzy,  w świętość prawdy? Że ona nas wyzwala. Do wolności i dla wolności rodzimy się i żyjemy. „Uświęć nas w prawdzie” - to prawda uświęca? Naprawdę?

Wyjeżdżając, jeszcze przed lektura tych słów, cieszę się, bo zacznę przecież dzień pracy od modlitwy z dziećmi przed krzyżem. To ustawi cały mój dzień w szkole. Tak wierzę! Wyznaję -TAK WIERZĘ! - nie tylko w Roku Wiary (i Rozumu). Tak zapisałem w pierwszym wierszyku katechety 30 lat temu.

Do mnie nie przemówiło i nie przemawia samo Słowo Boże – w izolacji - ale Jego przełamanie się w zwierciadle wspólnoty, blask prawdy odbija się i interferuje. „Nikt z nas nie żyje i nie umiera dla siebie”.

Jesteśmy bogaci Obecnością (na wiele sposobów) Żywego Boga i symboli, a ubodzy tym, czego sobie nie powiemy, skrywając siebie (i Jego w nas) przed innymi." (http://www.zsstrachowka.pl/index.php/pierwsza-komunia/333-poytek-katechety--katechezy-29102012)

"Szczęka mi opadła! Na kolejnych godzinach lekcyjnych (żargon szkolno-oświatowy) byłem na wzorcowej szkolnej uroczystości. Temat – ślubowanie klasy 1-szej. Reżyser - Emila. Była w tym ciągłości całości, od korzeni po Cel. Była w tym Polska przemienionych kołodziejów... wzięta od zarania dziejów tęczą zachwytu. W Rocie szkolnego ślubowania, w hymnie, w sztandarze - jest Całość. To, o co chodzi w wychowaniu. A jeszcze na koniec było post scriptum, logiczne dopełnienie, zapowiedź i preludium akcji Basi na 11 Listopada. Polska żyje (jak Ruś), póki śpiewa swoje stare patriotyczne pieśni." (http://www.zsstrachowka.pl/index.php/pierwsza-komunia/331-na-wikszym-boisku--katechezy-25102012)

"Gdyby nie Jan Paweł II, łącznik ponadczasowy, kto wie, jak potoczyłyby się losy Polski i Europy w 1989???W Nim była moc ponad historyczna z 1978, z której przelał wiele w nas w 1979, 80, że w ogóle powstaliśmy i się uchowaliśmy przez rok! A potem w Nim, jak forma przetrwalnikowa, i dzięki Niemu (zwieńczenie i szczyt Kościoła) zachowaliśmy resztkę wiary, nadziei, miłości (?) i szaleństwa do zmiany świata. Przeciw fałszowi komunizmu. Na wszystkich frontach. Także, a może przede wszystkim, ideologiczno-filozoficznym. Kto nie sięgnął w swoim obrzydzeniu starym systemem do podstaw, czyli fałszywej, zakłamanej, diabelskiej wizji człowieka, umaterializowanego do szpiku kości i w związku z tym poddawanego krańcowej manipulacji, ten był na powierzchni zmian... Anty-ludzka ideologia była równocześnie anty-religijna. Walczący ateizm był ich Bogiem i religią."

"Pomyślałem o pewnej metodzie, pozwalającej wykazać pozostałości dawnej ideologii i ustroju, który był jej egzemplifikacją.Otóż - według mnie - walka rozegrała się na płaszczyźnie wiary i rozumu. Wielką rolę odegrało papiestwo. Leon XIII dostał światło, niezbędne, aby napisać i opublikować encyklikę (każda staje się w pewien sposób źródłem wiary, jako część tzw. uroczystego nauczania papieża, "co w encyklikach wykłada się i z naciskiem podkreśla, to najczęściej już skądinąd do nauki katolickiej należy", PiusXII). Tą encykliką jest "Rerum novarum", czyli rzecz o rzeczach nowych (głównie społecznych). Prześwietlił w niej zamierzenia socjalistów. Zawołał "gore"! Przewidział wszystkie negatywne konsekwencje - polityczne, społeczne i gospodarcze XIX wiecznego socjalizmu -"Oprócz niesprawiedliwości sprowadziłby ten system jeszcze bez wątpienia zamieszanie i przewrót całego ustroju, za czym by przyszła twarda i okrutna niewola obywateli. Otwarłaby się brama zawiściom wzajemnym, swarom i niezgodom; po odjęciu bodźca do pracy jednostkowym talentom i zapobiegliwościom wyschłyby same źródła bogactw; równość zaś, o której marzą socjaliści, nie byłaby czym innym, jak zrównaniem wszystkich ludzi w niedoli. Z tego jasno widać, że się należy ze wszystkich sił przeciwstawić dążności socjalizmu do wspólnego posiadania; zaszkodziłoby ono nawet tym, którym socjaliści chcą pomóc; sprzeciwia się zaś naturalnym prawom jednostek, a wstrząsa ustrojem państwa i powszechnym pokojem."

Odtąd wszyscy papieże nawiązują do podjętej przez Leona XIII problematyki w kolejne jej wielkie rocznice. Najsławniejsza jest encyklika JPII wydana w stulecie Rerum novarum, w 1991 pt. "Centesimus annus". I otóż w tym dokumencie widzę papierek lakmusowy na wykazania pozostałości doktryny komunistycznej w umysłach i instytucjach XXI wieku. Proponuję sięgnąć do janowo-pawłowych ostatecznych uzasadnień spraw społecznych. Czyli - do natury człowieka i istoty rzeczy. Do istotowych i konstytutywnych składowych osoby ludzkiej. Dokument nie jest wykładem akademickim, nie ma w nim jednej metody. Papież stosował metodę fenomenologiczną i "natchnienia teologicznego" związanego nierozerwalnie z Objawieniem"

DZISIAJ ROZJECHALA SIĘ RZECZ SAMA W SOBIE, WIERZE I ROZUMOWI OBJAWIONA, Z POKOLENIEA NA POKOLENIE, REALNOŚĆ, REALIZM, RZECZYWISTOŚĆ DROGI-PRAWDY-ŻYCIA REALNYCH KONKRETNYCH LUDZI I POKOLEŃ Z CHCIEJSTWEM WŁASNYCH KARIER A NAWET Z WIZJONERSTWEM DUSZPASTERSKIM Z KSIĘZYCA (opartym na kierownictwie duchowym? posłuszeństwie komuś czemuś niejawnemu?...). KTO JESZCZE W POLSCE ROZUMIE NORWIDA MÓWIĄCEGO O CHOPINIE "I BYŁA W TYM POLSKA, WZIĘTA TĘCZĄ ZACHWYTU OD ZARANIA DZIEJÓW".

Jako rodzice musimy dzisiaj bronić wiary i obrazu Kościoła w sercach i umysłach dzieci przed kościelnymi urzędnikami.

Tam, gdzie rozjedzie się "linia" historii, szkoły, parafii, gminy... gdzie nie jest uszanowana pamięć i tożsamość, tam jest karambol. Dezintegracja, w której trudno znaleźć pozytywne rysy. Jest - przede wszystkim - zniszczenie, jedni przeciw drugim (w tym kościół pojmowany jako miejscowy ksiądz z powiązaniem/układami w kurii).

Ponaglany myśleniem w Inter-osobowym-necie

Toczy się kampania wyborcza w samorządach. O Polskę. Czy tylko o osobiste kariery, z wykorzystaniem funduszy europejskich? Albo, żeby wygnieść swoich przeciwników (wrogów) jak robactwo, z chrześcijańskimi hasłami na ustach. Pytań dużo i ważkich. Wcale się nie rwę do pisania, choć w notatkach drzemią zgrabione liście pamięci i tożsamości. Jednak się nie chce, nie tylko z lenistwa. Z bólu i ze smrodów, które się rozchodzą przy drapaniu ran, swoich i bliźnich. A jednak siadam, pracuję, piszę.

Bo.

W porannym przeciągu otwartych okien inter-osobowego-świata dla przewietrzenia naszej tzw. przestrzeni publicznej wpadły do mnie na stół i na komputer trzy znamienne posty.

1) „Okolice Kalwarii Pacławskiej: Człowiek i jego krajobraz (pamięć — teraźniejszość — nadzieje)”

Udostępniając na swoim profilu dałem dwa zdania - „Krajobraz i nasze aspiracje, mentalność... ? A o miejskich krajobrazach rozmawiali wczoraj w TV minister Olgierd Dziekoński i senator Janusz Sepioł. Zbieg okoliczności? Znak? Na czasie!”. 

Z listy zagadnień Sympozjum Naukowego, które odbyło się we franciszkańskim sanktuarium wynotuję tutaj dwa punkty:

a) Znaczenie piękna krajobrazu i jego elementów przyrodniczych w samoświadomości mieszkańców Kalwarii Pacławskiej.

b) Piętno okupacji i komunizmu: losy ludzi i powojenne przekształcenia krajobrazu.

2) Wywołana niejako przy okazji dyskusja w TVP Info o projekcie ustawy o ochronie krajobrazu ministra w Kancelarii Prezydenta RP i senatora”

„82% Polaków w ankiecie odpowiedziało, że interesują się jak wygląda przestrzeń publiczna, w której żyją”. „Powiązanie piękna i ekonomii, kieszeni każdego z nas. Jest także coś takiego jak unijna konwencja krajobrazowa.” minister. „Krajobraz jest sejsmografem wszystkich zmian – gospodarczych, społecznych i kulturowych, bo oddaje aspiracje kulturowe społeczeństwa i można powiedzieć, że po jakości troski o krajobraz można odczytać poziom cywilizacyjny społeczeństwa” senator. „Jedne gminy sobie z tym radzą, inne nie. Zależy to od stopnia świadomości i poziomu zarządzania” - minister.

Obaj rozmówcy są architektami. Minister Dziekoński ma rodowe związki z przyjaciółmi Cypriana Norwida. Jest mieszkańcem Sulejówka. Poznaliśmy go na obiedzie u sulejowskiego, a wcześniej strachowskiego proboszcza Antoniego. W konsekwencji, zaprosiliśmy do Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej. W Ramach Programu „Decydujmy Razem”.

3) Trzeci zaś post to plakat z planem konferencji w siedzibie Episkopatu Polski pt. „Od konserwacji do misji”. Podtytuł „wokół Evangelii Gaudium (radości Ewangelii)”. Wśród prelegentów biskup Grzegorz Ryś, bp z Watykanu, dr Andrzej Sionek, siostra Małgorzata Chmielewska. Wśród moderatorów dyskusji red. Nosowski z Więzi, o. Kasper Kaproń OFM (z Boliwii), Adam Strojny. Udostępniając plakat i program konferencji wpisałem tylko parę słów -„Konserwujemy! Dezintegrujemy! A gdzie u nas misja? Jaka (jest) nasza misja?„

***

Nim zajrzałem do Inter-osobowego-netu zajrzałem w siebie i zapisałem – to chyba już wiecie, że najpierw jest – u mnie - życie duchowe, wewnętrzne. To, co zapisuję na blogu, najpierw na Post scriptum, a gdy się ta strona zapchała, teraz na Post post scriptum, piszę tylko przed Bogiem i wiecznością, choć na otwartym koncie. Zapisuję w formie wersowej, bo najkrótsza, najporęczniejsza, najlepiej służy sprawie.

dlaczego

nie ma ciągłości
w malowaniu dziejów
na obrazie Polski i gminy
są cięcią i szramy
niczym na jasnogórskiej
ikonie polskich ikon

są sprawy wyrwane
z osnowy świata
bez powiązania rozumień

znamy po sobie osób
w gminie i parafii
z pochodu pokoleń
Królów poetów malarzy
prezydentów prymasów
bohaterów z Katynia
narodowych i kościelnych
solidarnych dziejów
została dziś tylko
kandydatka na wójta
z integracji - dezintegracja
podpisano
Maryja z Annopola
i Rzeczpospolita Norwidowska
brana tęczą zachwytu
od zarania dziejów
w której człowiek króluje
kapłan bezwiedny ciągle
nierozpoznany niechciany
choć wieczny i soborowy 
posoborowych papieży
soborowy prekursor
myśliciel z największych
w chrześcijaństwie Europy
ps.
dlaczego pospolitość skrzeczy
w wielkiej narodowej i gminnej
niepospolitej rzeczy
po socjalistyczna
nie potrafi być wspólna
wielka dziękczynna
szukająca jedności
osób w dialogu zastanym
podarowanym sponad chaosu
czy to tylko to
czy nawet religia spaczona
wyrwana z całości pocięta
scyzorykami chceń

    (wtorek, 21 październiak 2014, g. 9.24)

PS.1

Nie chce nic więcej się pisać mi, nawet wybierać, z tego, co już było. Bo tyle świństw, które w nas wycelowano, zabija. Kto nie zamknął półkuli jeszcze swojej, lewej lub prawej, rozumie. Nie trzeba całego mózgu aż. Ziarno gorczyczne wiary i rozumu starczy. Kto nie chce, nic po moim pisaniu mu. Mądry zrozumie. Syn słyszał z innymi, jak dygnitarz z kurii warszawsko-praskiej wygadywał na nas, że się nadziwili, dziwili, dziwili, zrozumieć się nie da. Komentarze – "to nie może być ksiądz, to nie może dziać się w Kościele Katolickim". Się dzieje. Jakaś (inna) Dominikana w Warszawie?! Milcząc - bierzemy współodpowiedzialność! Dlaczego! Dlaczego! Dlaczego! Opowiedzieć wszystko chcę/chcemy, mogę/możemy biskupowi naszemu. Ale czy zapyta?!

Czy moje/nasze męki i słowa (droga-prawda-życie) dadzą komuś coś?

na pustyni i w puszczy

powołany miłością
urodziłem się
bawiłem czytałem
byłem uczyłem
studiowałem w pocie czoła
szukając prawd
podróżowałem
znalazłem Taize
wrociłem
Ojczyzna wołała
Solidarności dałem siebie
wśród RI w gminie
Strachówka
na Mazowszu
o czym wiedzą
wojewoda biskupi
i każdy kto chce
katechetą byłem
mężem i ojcem
jestem póki żyję
wójtem byłem
Rzeczpospolitą znalazłem
odkryłem sobie
i światu całemu
setki artykułów
o tym napisałem
dzisiaj jestem
głosem na pustyni
w puszczy
takie zadanie dostałem
na ostatnim odcinku
drogi-prawdy-życia
przyjąłem i amen
człowiek jest drogą Kościoła
ps.
cała moja historia
się opowiedziała
któż wie
każdy wyrok z nieba
przyjmę bez wahania
ludzi nie
prawdy zdradzić
ani sprzedać nie wolno
 
     (poniedziałek, 20 pażdziernika, g. 13.41)

itd.itp.itp.

PS.2
Zdjęcia z wizyty ministra Olgierda Dziekońskiego z Kancelarii Prezydenta RP w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w ramach programu Decydujmy Razem.

Zrozumiałem (dezintegracja)

Dwa etapy wielkiego doświadczenia.

1) Zachwyt.
Porwał mnie, porwało TO, w nocy 16 października 1978 roku. Opisywałem nie raz. Szpital, pojedynka (nie separatka, drugi pacjent gdzieś wybył), wiadomość z korytarza, w głośniej rozmowie pielęgniarek, o wyborze Polaka na Papieża. Nic więcej. I cała noc dumania. Dumania? Nie brzmi adekwatnie.Najbardziej pasuje kontemplowania. Prawdy. Która się dała, objawiła człowiekowi młodemu, Polakowi. I był w tym dumaniu-kontemplacji zachwyt nie mający granic. Polska, świat, Kościół brane tęczą zachwytu od zarania dziejów. I... współodpowiedzialność za wszystko, co będzie się działo. W naszym świecie. Bez granic. Nasza polska współodpowiedzialność, dar i zadanie (misja) nam powierzone, współobjawione w tym wielkim zdarzeniu.

Ta moc sponad chaosu się wzięła i mnie prowadziła przez resztę życia. Moc nuklearnego cudu, Ducha jedynie Świętego, zachwytu od zarania dziejów.

Ale to nie wszystko, z tego pierwszego etapu doświadczenia tajemnicy życia. Wiedziałem (już), że coś mnie prowadzi, a ja dałem się prowadzić, nie odwróciłem twarzy, głowy, nie podałem pleców. Poddałem je, poddałem się. Mówiłem TAK, Amen. 
Ale to nie koniec odkryć, doświadczenia, przeżycia. TO było dotąd siłą do kontemplowania, jakby zewnętrzną. Parę lat temu zrozumiałem, że TO jest we mnie. Siedziałem przy starym komputerze, przy starym stoliku pod niego, w rogu pokoju. I nagle ogarnęła mnie radość, pokój, łaska - za to, co było, co jest naszym życiem. Za rodzinne dzieje od małżeństwa, poprzez (na)rodzenia siódemki, Boże Narodzenia, Święta Zmartwychwstania, w każdym z nich oddzielnie i za wszystkich razem. Tu i teraz nasze. Dane nam każdemu. Oddzielnie i w całości. Strumienie łask zebrane w jedną rzekę łaski. Prowadzącą przez wieczność dziejów na ziemi - od Biblii przez konklawe, Solidarność, odzyskaną wolność - do wieczności w niebie (innej wieczności). Amen.

Wszystko jest i było ważne na tej drodze. Wielki głód i wielkie szukanie i odnalezienie prawdy. Nic więcej szukać już nie muszę. I nie mogę już odtąd rozrywać życia i prawdy na kawałki, raz pasujących, raz nie - do siebie. One/moje pasują idealnie. Jako droga-prawda-życie. Kto jeszcze nie umie rozumieć siebie w tej przecudnej przepotężnej przeprawdziwej trójcy, niech szuka i się modli o TO.

2) Potępienie
Mógłbym wziąć w nawias i dopisać (odrzucenie), ale po co, tak jest mocniej i chyba - niestety - prawdziwiej.
Od dwóch lat przeżywamy całą rodziną potępienie (odrzucenie). Przez iluś ludzi, ale skutki aż takie. Nie chca nas w parafii, nowy ksiądz proboszcz i jego mentorka Krystyna. Tak zacne grono zawsze znajdzie wyznawców, parafian, uśmiechających się przyklaskiwaczy. Jest ich wystarczająco dużo (licząc po anonimach w Inter-osobowym-necie), by życie stało się nieznośne. Czy aż tylu, by wybrali sobie jeszcze swojego wójta? Wątpię.

Skąd się w nich to bierze? Nie wiem. Myślę, że z doświadczenia innej Polski, innego świata, innego Kościoła. Może innej, u początków, rodziny. Bo czemuś innemu - innemu obrazowi człowieka, Polski (gminy), świata apostołują. Na pewno nie tym wielkim z największych doświadczeń i poszukiwań człowieka XX wieku: osobie i wolności. A w konsekwencji prawom wolnych osób w ojczyźnie ziemskiej i niebieskiej. Bóg-Osoba nie mówi im tego samego, co mnie? Raczej nie słyszą. Patrzą i nie widzą, słuchają...? Sobór Watykański II i encykliki społeczne i mądrościowe Papieża Polaka też są im mniej znane, jeśli w ogóle. Mówią - za trudnym językiem napisane. A to jest mój język i połowy świata, język osoby i wolności, veritatis splendor.

Najprostszym przykładem ślepego zaułka, do którego zaszli oni i podobni jest sytuacja Heli i Łazarza w ramach jedności Kościoła Domowego naszej rodziny.
Jeden ksiądz z diecezji drugiemu nakazuje (zakładam, bo trudno mi uwierzyć, że robi to wszystko sam z siebie) - nie wydawaj opinii córce Kapaonów, gdy do ciebie przyjdzie. Nie wydał (choć dał w zeszłym roku) - Idź szukać w innych parafiach, wy nie moi. Poszła, znalazła, według praw wszelakich, ludzkich i kościelnych. Bo gdzieś w końcu mieszkamy, w jakiejś Polsce, Kościele, parafii, dekanacie, diecezji. Nie jesteśmy znikąd.
Zgadnijcie jaki jest teraz stypendialny stan rzeczy? - "Zawiesić jej stypendium" mentor diecezjalny nakazuje Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia - Żywy Pomnik Jana Pawła II. Choć w jej władzach nie jest. Ale ma moc, dziwną, zastraszającą. 
- Twoja siostra kręciła w sprawie opinii, od jednego księdza nie dostała, poszła do drugiego... powiedział synowi Łazarzowi. Szydzi!? Drwi tylko?!

Nie chcemy takiego kościoła (przez małe "k"). To system, układy, szare gęsi i eminencje. Dość. Basta. Mamy godność niezbywalną, nie do kpin i drwin. Jesteśmy Kościołem Jezusa Chrystusa. Mamy Papieża Franciszka. Mieliśmy Sobór, soborowych papieży świętych. Jesteśmy Kościołem Domowym, zakorzenionym na opoce (osób i dziejów), nie na piasku układów.

ZAKOŃCZENIE
Jest prawda. Prawda jest poznawalna. Jest dana człowiekowi do przyjęcia/zdobycia/nabycia/wyrobienia postawa miłości intelektualnej, zdolna sięgnąć aspektów istotowych i konstytutywnych rzeczywistości świata, człowieka i Boga (o ile ktoś wierzy). Droga-prawda-życie (samoświadomości). Człowiek to ten, kto zna siebie. Człowieku poznaj samego siebie! Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Nie jesteśmy niewolnikami, ale dziedzicami a nawet siostrami i braćmi Największej Osoby. Trzech Osób. Na ich obraz i podobieństwo zostaliśmy utkani w łonie wieczności. Jako ciało (i cóż, że grzeszne) uduchowione, duch ucieleśniony.

Gdzie jest zatem dezintegracja? W "ich" nauce o państwie i kościele poza/ponad światem współczesnym. "Oni" chcą nas podporządkować, może nie tyle sobie, co swojemu (nie)rozumieniu dziejów. I jeśli choć na chwilę damy się pochwycić na dłużej (dłuższą chwilę) ich "porządkowi", ich nieprawości, ich rzeczywistości parafii, diecezji, gminy, Polski - to giniemy. W mękach dygoczemy, trzęsie się w nas serce, nerki, wątroba i reszta, rozsypujemy się. Niezdolni do kochania? Do rozumienia? Do dialogu? Przebaczania? Do szukania jedności, nakazanej przez Boga? Jak oni?!

Ten sam Duch mnie prowadzi od 36 lat. Jeśli bym o tym zapomniał niegodny byłbym pastwisk zielonych, źródeł wody żywej, Ciebie Jeruzalem nowe. Wczoraj była rocznica. Też miałem noc w połowie przemedytowaną. "Oni" robią łamańce, by jako tako tłumaczyć nasze dzieje, by jako tako pokazać ciągłość. Ale im się nie udaje. Jak być za i przeciw? Umiał to chyba tylko Lech Wałęsa (którego też wysyłają do...). Wbrew ich nauce o państwie (i Wałęsie) Polska trwa, państwo trwa (może jako tako, ale działa), i my - wolni ludzie - w nim działamy.
Ich łamańce zdezintegowały najnowszą polską historię. Tylko? Nie. Dezintegruja wierzących im Polaków (którzy są za młodzi, albo nie rozwinęli własnego myślenia w sprawach wiary). Pokaż mi swoją wiarę i rozum, swoją drogę-prawdę-życie, a powiem dokąd zmierzasz.

PS.
Bez transcendencji ani rusz.
A)„Czymże jestem ja, nie ów kawał mięsa i kości, lecz ja z krwi i kości mych wyrastający, człowiek działający? Raz powstały (…) jestem siłą, która sama siebie mnoży, sama siebie buduje i sama siebie przerasta. (…) Jestem siłą, która raz w świat sobie obcy rzucona, świat ten sobie przyswaja, i ponad to, co zastaje, nowe – dla swego życia niezbędne – dzieła wytwarza. (…) Jestem siłą, która się ostaje w przeciwnościach losu, gdy czuje i wie, że swobodnym swym czynem z niebytu wywoła to, co po niej zostanie, gdy sama się już w walce spali. (…) Trwać i być wolna może tylko wtedy, jeżeli siebie samą dobrowolnie odda na wytwarzanie dobra, piękna i prawdy” (Roman Ingarden)


B) "Rewolucje roku 1989 stały się możliwe dzięki działaniu ludzi odważnych, których natchnieniem była wizja odmienna i w ostatecznej analizie głębsza i bardziej żywotna: wizja człowieka jako osoby rozumnej i wolnej, noszącej w sobie tajemnicę, która wykracza poza nią, obdarzonej zdolnością refleksji i wyboru – a zatem zdolnej osiągnąć mądrość i cnotę (św.JPII)

C) "Duch Święty wszystkim ofiarowuje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w paschalnej tajemnicy" (J23). Jan Paweł II mówi o postulacie "najściślejszej łączności z ludźmi swoich czasów" i z bieżącą kulturą umysłową... ranga samoświadomości historycznej i kulturowej w głoszeniu prawdy, nie jest przecież jedynie techniczną instrukcją nowej strategii Kościoła. W istocie tak właśnie jawi się nowe oblicze Kościoła katolickiego, można powiedzieć: oblicze wyraźnie zarysowane w trakcie pontyfikatu papieża z Polski " (tutaj). 
Lektur na ww temat/y jest do wyboru, do koloru. Wystarczy chcieć, tzn. odrobinę transcendować swoją parafialność, zaściankowość, prywatność (prywatę). Google także w tym zakresie jest bez miar (pomocny).

Dziennik aktywności i pieśń akceptacji

"Trzeba mówić śmiało, 
nie ukrywając niczego...

"nie bojąc się urazić kogoś"

(ppF1)

"Możemy inspirować się nawzajem

poprzez bycie świadkami.

Ale rzeczą najgorszą

jest religijny prozelityzm,

który zdaje się mówić:

„Rozmawiam z tobą, by cię przekonać”.

Nie. Kościół wzrasta dzięki przyciąganiu wiernych,

nie dzięki nawracaniu na siłę." (pp F1)

(… niektórzy purpuraci nie odważyli się powiedzieć wszystkiego co myślą, ze względu na obecność papieża. - Jak gdyby papież myślał co innego, dodał Franciszek. Tak nie może być, podkreślił, ponieważ trzeba mówić to wszystko, co uważa się, że musi zostać powiedziane i jednocześnie słuchać z pokorą i przyjmować z otwartym sercem to, co mówią bracia.)

Nie chcem, ale muszem wziąć się do TEJ roboty. Kopiuj, wklej. Ba, żeby to było takie proste. Najtrudniejsze jest przewijanie Facebooka, odszukiwanie postów, komentarzy w funkcji „dziennik aktywności”. Tyle tego! Jak daleko uda mi się dzisiaj cofnąć?

Czemu się nagle przełamałem i zacząłem? Na oko mi padła „Pieśń akceptacji” - zbyt wielka sprawa, wielka odpowiedzialność wobec teraźniejszości, jeszcze bardziej przyszłości mojej rodziny, dzieci, Kościoła, następnych pokoleń. Ni mniej, ni więcej, taką mam (samo)świadomość.

1) pieśń akceptacji

czy amen i hosanna
albo alleluja
się różnią od siebie
jak ja od ciebie
ty od innych
wolnych osób

wątpię
nie wierzę

w moim kościele
nawet pies z kotem
przysiadają się do mnie
nie pytając Franciszka
(w parafii i diecezji zarzucają
że się posługuję papieżem)
Bóg z nimi
a zwłaszcza w drugim
człowieku bliźnim
z każdej ludzkiej partii
dającym mi słowo dialogu
najczęściej w Inter-osobowym-necie
w którym Bóg się rodzi
i mieszka między nami

nikt nie popełnia grzechu
po ludzku zła
przynależności
do legalnych organizacji
zło jest osobowe
w tobie i we mnie
kiedy nie ma w nas zgody
na świat realny
realnie poznanych wartości
na osobowej i historycznej zawsze
drodze-prawdzie-życia
drodze-prawdy-życia
drodze-prawdzie-życiu
(ach ta gramatyka)
nie czyń bliźniemu
czego nie chcesz
by czynili twojej partii

szkoda że tej pieśni
nie śpiewa się dzisiaj
w polskim kościele
podzielonych partyjnie ludzi
brak tej katechezy
jest przyczyną chorób
których nie uleczy
organizacja publicznego kultu
i pośredniczenia lękliwym
pisklętom które nie wiedzą
że są orłami ku prawdzie
która wyzwala jak amen

(poniedziałek, 13 października 2014, g. 10.01)

Zeszło mi na katechezie życie zawodowe. 33 lata. Powołany zostałem w stanie wojennym. Dzisiaj nie mają dla mnie dobrego zdania w parafii i kurii :-)

2) "Wskazując na konieczność ukazywania piękna małżeństwa w perspektywie teologiczno-biblijnej, zwrócił uwagę na rolę całej wspólnoty w przygotowaniu narzeczonych do sakramentu małżeństwa, znaczenie życia modlitwy, rozwijanie duchowości rodzinnej, wychowania do życia w rodzinie i „otwartości na życie”, będącej „istotnym warunkiem miłości małżeńskiej... niezbyt roztropne byłoby poszukiwanie jednorodnych rozwiązań dla wszystkich sytuacji. – Dialog i wymiana opinii przeżywane podczas synodu trzeba kontynuować w Kościołach lokalnych, angażując ich różne elementy składowe w taki sposób, żeby nakreślone perspektywy mogły znaleźć swą pełną dojrzałość w pracy następnego Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego"

Nie mam problemu, żeby cytować "Nasz Dziennik". Ale u nas to się nie przyjmie. To znaczy ta część po wielokropkach. W moim kościele parafialno-dekanalno-diecezjalnym nie chcą z nami rozmawiać. Nie potrafią? Nie rozumieją idei reprezentacji? Nie mogą? Nie wolno im? Mają swoich wybranych, ulubionych... którzy skłaniają swoje głowy na ich piersi? :-(

R-e-w-e-l-a-c-y-j-n-a! jest wypowiedź naszego abp. Gądeckiego (KEP) dla Radia Watykańskiego - „Dokument podsumowujący pierwszy tydzień obrad synodu jest nie do przyjęcia dla wielu biskupów”. Skądże i czemu nadeszła mi aż taka rewelacyjna radość? Rozumuję tak - „Że nie każdy musi zawsze słuchać i potakiwać głową. On, abp Gądecki ma prawo mówić swoje zdanie, my mamy prawo mieć swoje. Możemy sobie w żartach pokazywać figę. Z proboszczami, wikarymi od samego dołu. Oni przeważnie unikają publicznych debat. Wiara i rozum. On to mówi tam. Ja chcę, żebyśmy wszędzie mogli być sobą. W dialogu. Wiara to nie musztra. Kościół nie garnizon :-) Musimy szybko mówić, pisać, o naszym Kościele, swoim, nim się synod skończy. Dialogicznym Kościele (zaczynając od dialogu z dialogicznym Bogiem w Trzech Osobach). Którego drogą jest człowiek! A nie np. prawo kanoniczne. I cóż z tego, że hierarchiczny, czym się zbyt rutynowo księża zasłaniają (dusz-pasterze, czy kanonów i struktur władzy), ukrywając szczerość, własne osobowe zdanie, trzeba czy nie trzeba. I zanim osłabnie Franciszek :-) „

Dla ilu "porządnych" polskich katolików na synodzie dzieje się herezja? A skąd się biorą takie postawy? Doświadczam ich (głosów) na sobie. Nie spadli, nie narodzili się na Księżycu, ale w polskim parafialnym duszpasterstwie, z diecezjalnym błogosławieństwem. Świat sobie, Kościół na świecie, w Watykańskich synodach sobie, Sobór też, a tu pospolitość skrzeczy - zachowanie systemu najważniejszym zadaniem. (jk)

To wszystko co rodzin dotyczy - nas dotyczy. Jakby było miło, gdyby nie tylko w Radio Watykańskim, ale w kręgach pod kościołami, stojącch, siedzących na ławkach, lub na glebie Matce naszej, na łąkach, placach, na plebaniach, w pałacach biskupich (rezydencjach?) o tym rozmawiać! Nie raz. Nieustannie! On, ja, Ty, Bóg z nami! Tego jeszcze nie odkryli, nie wyobradowali. Potrzebne będą kolejne synody, konklawe... itd. Tylko Prawda-Droga-Życie nas naprawdę prowadzi! O-s-o-b-a! Wiara i rozum, w osobie zapodmiotowane, na obraz i podobieństwo!

Krótki wpis na stronie księdza profesora biorę za dobrą monetę - „Czytam komentarze o Synodzie. Rozciągają się od "No, wreszcie" po "Nie daj Boże". A przecież nie może być "innej Ewangelii".

A u Jezuity - „Jak się ojciec modli? - zapytano o. Joachima Badeniego. - Nie wiem - odpowiedział dominikanin uważany za mistyka. - Patrzę na najświętszy sakrament, patrzę na krzyż. On jest. Ja jestem.” Tak rozpoczynała się każda moja katecheza przez 33 lata. Ale już nie muszą. Znów wepchnięto mnie tam, gdzie stało ZOMO, siewcy nienawiści, obrażacze księży i kościoła, zdrajcy dzieci rocznicowych i komunijnych itd. itp. Podobne pytania, jawne odpowiedzi i dialog u nas są wykluczone :-(

3) Czytam „OŚWIADCZENIE [stowarzyszenia KASTOR] w sprawie zbiórki w Postoliskach” i jest mi bardzo smutno. "W związku z nieprawdziwymi informacjami przekazanymi Parafianom z Postolisk przez ks. proboszcza Waldemara Sierpińskiego, dotyczącymi prowadzonej przez ostatnie dwa lata przez nasze stowarzyszenie kwesty na rzecz renowacji starych nagrobków na cmentarzu w Postoliskach... Jeśli jesteście Państwo zainteresowani przejrzeniem oryginalnych dokumentów dotyczących zbiórki publicznej...". Nie, ja nie jestem, wierzę ludziom. Jestem za to bardzo zainteresowany głosem, dwu- wielogłosem z udziałem zainteresowanych. Na pewno trzech stron: Was pomysłodawców, inicjatorów... księdza proboszcza, no i nowego podmiotu mającego (jak rozumiem) wejść w wasze buty.

Dlaczego mi smutno? Bo my przeżywamy coś podobnego od dwóch lat. Przyszedł nowy proboszcz i jakby był nieświadom - ślepy, głuchy, komuś ślepo posłuszny... - na to, co działo się na naszym terenie przez wiele lat. Tak od 3 Maja 1981! Na całą tradycję wolnościową historii najnowszej Polski i gminy. NA PAMIĘĆ I TOŻSAMOŚĆ gminy. Ma inny pomysł na nasze życie, na nas, na naszą wspólnotę. Inną religię? Innego Boga? Wsparł inną "nogę" życia publicznego w gionie, szkole, parafii, nowszą tradycję, też z niejasną (niejawną) wizją, wrogą nam i wolnościowej wizji świata.

Na bazie naszych doświadczeń stawiałem już nie raz pytanie, gdzie jeszcze, w innych parafiach i miejscowościach podejmuje się podobne działania wpływania zakulisowo na kształt życia naszych tzw. wspólnot lokalnych. ZA DUŻO TEGO. Nawet jeden taki przypadek, to o jeden za dużo. A jeśli ten mechanizm działa w granicach całej diecezji? Całej Polski (polskiego Kościoła)? O co chodzi? Kto tym kręci? Za tym wszystkim stoi? Obyście nie pozwolili zamieść sprawy pod kościelny? samorządowy? układowy? dywan!

Jak widać, nie znam dogłębnie sprawy parafii w Postoliskach i zbiórek na cmentarzu. Tylko tyle, ile przeczytałem. Ale nie mogę nie widzieć podobieństw. Czy tak jest w całej diecezji, ba! w całej Polsce? Że nasz Kościół instytucjonalny chce wesprzeć jedną nogę w następujących po sobie wyborach i pomóc jej prowadzić naród twardą władzą w podskokach przez lata i epoki?

W komentarzach pojawiły się różne poziomy rozumienia spraw (co prawda dotyczące nie Postolisk, ale naszej parafii). Dam swoje odpowiedzi na głos Grześka, który jako jedyny zechciał się wypowiedzieć, DZIĘKUJĘ, całość dostępna na moim koncie Fb:

- Grzegorz, Dzięki, że podzieliłeś się swoim zdaniem. Tu jest głównie mowa o sprawie spoza naszego terenu. Czym obrażam NASZEGO proboszcza? Ja tak uważam, jak napisałem, niczego nie skrywam, o wszystkim bardzo chcę publicznie rozmawiać. To Twoja opinia, że obrażam, co zupełnie nie jest moją intencją. Jasność/jawność? TAK. Ale, to dwie różne sprawy, tam i u nas. Ja dostrzegłem podobieństwo. Czas i fakty zdecydują. Dużo niedomówień. W moim kościele parafialno-dekanalno-diecezjalnym nie otrzymuję odpowiedzi na stawiane pytania. To jest u nas normą! Chciałbym kulturalnej debaty publicznej nad naszymi publicznymi sprawami. Młodzi są nadzieją na przełamanie/podniesienie kurtyny przemilczeń :-(

- Ja z takimi "normami" też się nie zgadzam, dlatego piszę. Gwoli uściślenia: "my", czyli ja, rodzina - żeby zdanie było stuprocentowo pewne. Słowo "ślepy" rad bym zastąpić innym, ale jakim? W Ewangelii też występują ślepcy. Słowa, to pół biedy. Gorzej, że wyrażam treść „istniącą” bardzo konkretnie w moim/naszym życiu. Za wydźwięk przepraszam. Reszta? - do publicznej (czyli jawnej) rozmowy, gdzie bądź. Inter-osobowy net jest dobrym, dostępnym każdemu chcącemu środkiem komunikacji, ba, nawet budowania więzi (religio).

- w tym miejscu życia i rozmów w Internecie wplótł się uznany światowy Poeta (noblista). Najpierw pojawił się na koncie księdza profesora, za czas jakiś powrócił u wspólnego znajomego Bartosza z Cieszyna:

„Powiedziałem do duszy mej, bądź spokojna i pozwól, by ciemność zstąpiła na ciebie,
Bo będzie to ciemność Boga. Jak w teatrze -
Światła zostały zgaszone, by zmienić scenę
Z pustym dudnieniem kulis, z przesunięciem ciemności na ciemność;
I wiemy, że wzgórza i drzewa, daleka panorama
I dumna, imponująca fasada zostały uprzątnięte -
Lub jak w metrze, gdy pociąg zbyt długo stoi pomiędzy stacjami
I rozmowa narasta, a potem z wolna przechodzi w milczenie,
I widzisz poza każdą twarzą coraz głębszą pustkę
I wzrastające przerażenie - że nie ma o czym myśleć;
Lub pod narkozą, gdy umysł jest świadom, lecz świadom niczego;
Powiedziałem do duszy mej, bądź spokojna, czekaj bez nadziei,
Bo byłaby nadzieją niewłaściwych rzeczy; czekaj bez miłości,
Bo byłaby miłością niewłaściwych rzeczy; jest jeszcze wiara,
Lecz wiara, nadzieja i miłość - wszystkie są w oczekiwaniu.
Czekaj bez myśli, bo nie jesteś gotowa do myśli:
Tak że ciemność będzie światłem, a bezruch tańcem.
Szept wartkiego strumienia i zimowa błyskawica.
Dziki tymianek nie dostrzeżony i leśna poziomka,
Śmiech w ogrodzie, zachwyt zdwojony echem,
Nie utracony, lecz wymagający - wskazujący na udrękę
Narodzin i Śmierci.

                              /T.S. Eliot/„

Parafia nie może mnie/nas nie obchodzić. W Kościele i w samorządzie, co da się objąć częściowo pojęciem tzw. wspólnoty lokalnej. „A w parafii usłyszałem - jeszcze za wcześnie na takie [wspólne] spotkanie różnych parafialnych stron". I dwa zaproszenia do dwóch różnych stołów z biskupem, przy okazji wizytacji kanonicznej? Po jednej stronie m.in. stary katecheta, stary solidarnościowiec, ojciec dużej rodziny, po drugiej PSL-ka, dopiero studentka dla katechezy na drugim roku (pierwszy rok robiła w utajnieniu przed nami, tzn. całą tzw. wspólnotą lokalną: szkołą, parafią, gminą) :-( „ - tak miało być, ale nie dałem się zmanipulować. Przy jednym więc stole zasiedli z biskupem Wójt, Przewodnicząca Rady Gminy, radni, Dyrektorka Szkoły RzN, sołtyska miejscowa, przedstawiciele biznesmenów, darczyńcy parafialni. Przy drugim – nie wiem aż tak dokładnie, tylko poszlakowo – radna-nauczycielka Krystyna z mężem wśród księży i biskupa. Takie zagrywki taktyczne, mało dyplomatyczne, burzą. Wewnętrznie i ład społeczny. Jeśli ksiądz proboszcz i kurialiści, którzy pewnie(?) mieli udział w układaniu planu, tego nie rozumieją, to... Co rozumieją? Gdzie i jak prowadzą owce? Czym pachną? A ona, kim chce być w gminie, w szkole, w parafii? Nie wierzę, że kiedykolwiek nam odpowiedzą. Nigdy nie odpowiadają. Brak szczerości zabija wspólnoty, zabija i Kościół.

"Dziwisz: czyńmy wszystko, by przy polskim stole było miejsce dla wszystkich..." 

Łatwo i lekko pewnie i przyjemnie się mówi kardynałom. Np. „Kościółjest naszym wspólnym dobrem i jest otwarty dla wszystkich. Te słowa kieruję do ludzi, dla których wspólnota uczniów Jezusa jawi się jako zagrożenie - mówił metropolita krakowski w orędziu w przededniu XIV Dnia Papieskiego... Będzie to szansa duchowej odnowy nas wszystkich, nie tylko młodych – tłumaczył, dodając byśmy prosili w niebie o orędownictwo Jana Pawła II - inicjatora i patrona Światowych Dni Młodzieży... Inspirujmy się na co dzień jego nauczaniem, jego postawą, jego świętością. Jemu powierzajmy nasze sprawy. On nas zrozumie, on nas kocha, on nam błogosławi”.

- Łatwo mówić kardynałowi! Co się odezwę, to dostaję kontrę w czubek nosa od braci z wewnątrz Kościoła. Rzadziej zresztą między oczy, przeważnie za plecami. Przy całkowitym niemal milczeniu mojego jawnego napowierzchniowego kościoła parafialno-dekanalno-diecezjalnego! A zakusy (zabiegi) żeby nas zniszczyć, odbierając Heli i Łazarzowi stypendia? Jeśli jeszcze coś nam takiego zgotują odwołam się do tych słów i do osoby krakowskiego kardynała! OK? I tak być musi... też mamy głos i zapach. Pasterze mają pachnieć owcami!

W programie "Dziś wieczorem" gościem red. Ziemca był ks. Jan Kaczkowski. Kapłan, który sam jest chory na raka, pięknie mówił o sobie, o walce z śmiertelną chorobą, o ludziach, którymi opiekuje się w hospicjum. Jak sam twierdził jest normalnym facetem, zmagającym się z chorobą i mającym pomysł, jak dać siebie innym. Brawo Księże Janie :-) (z konta Jolanty)

Czy wszyscy księża i biskupi muszą zachorować na raka, by stać się normalnymi facetami? Modlimy się ostatnio w polskim Kościele za chorego abp. L. Głódzia.

4) Szkoła, nasza szkoła! Dzisiaj Dzień Nauczyciela. Dzień Edukacji Narodowej! A my jesteśmy Rzeczpospolitą Norwidowską. Przystoją nam akcenty z ks. Piotra Skargi. Kazania sejmowe. Kazania narodowe. Kazania samorządowe: parafialne, wspólnotowe... Za miesiąc wybory w małych ojczyznach. Nie może nas nie obchodzić los tej Wielkiej, bo to jest nasza Matka, ta ziemia. Bo to jest nasza Matka, ta Ojczyzna!

Nauczycielka naszej szkoły i zarazem radna gminnego samorządu napisała post na swoim publicznym blogu pt. „Ocenianie bez argumentów”, a w nim – jak leci - 'Zaczęła się głośna, brudna kampania wyborcza. W stylu do jakiego przyzwyczaja nas od wielu lat Pan K. i Jego poplecznicy. Zanim ogłoszę swoją decyzję: oficjalnie i rzeczowo, już jestem zmuszona zabrać głos, aby uspokoić moich Przyjaciół, Znajomych, Mieszkańców. Jesteście moi Drodzy, wprowadzani w błąd naprowadzaniem na stronę o ocenianiu polityków. Jest to strona stworzona przez kogoś kto chciał zarabiać pieniądze na polityce. I to się udało dzięki m.in. gminie Strachówka.
O co chodzi na tej stronie? Poznałam ją dzięki znajomemu kilka miesięcy temu i początkowo nawet próbowałam głosować. Po czym uznałam, że to nie ma sensu, bo ciągle ktoś ją blokuje i nie można normalnie zagłosować. Jak to się dzieje, że głosowanie jest takie trudne? Znajomy informatyk wytłumaczył mi, że prawdopodobnie ktoś stworzył program samogłosujący. Czyli są ustawione głosy z "1" dla mnie. Poza tym ktoś wykorzystuje  płatny system sms. No i dodatkowo grupa kilku "przyjaznych" osób poinformowana we właściwym czasie (przed kilku miesiącami) klikała "1" przy Krystynie Ołdak
Kto głosował? Domyślam się, że Pan, który opublikował dzisiaj link do strony na swoim facebooku. Zauważyłam też , że gdy odbywała się wycieczka do Wrocławia to moje oceny zwyżkowały, a po powrocie z wyjazdu spadały. I nie tylko. Dzisiaj w szkole szukając materiałów na zajęcia w sali nr 9 znalazłam na komputerze w stronach często wyświetlanych wiadomą stronę. Przypadek? Taka strona jest też często odwiedzana na innych komputerach w szkole. I wszystko jasne. Czy w szkole jest czas i miejsce na głosowanie i czy to są moi wyborcy merytorycznie odnoszący się do mojej pracy?

W gronie wielu znajomych uznaliśmy już dawno, że nie będziemy się tym zajmować, bo szkoda czasu. Chociaż wiedziałam, że "sprawa tej strony wypłynie w okresie jesiennym. Myślałam, że trochę później. Moim zdaniem to wszystko to jest za daleko posunięte. I nagonka w pracy na mnie i irracjonalna niechęć, i oceny bez pokrycia.
Moja praca w Radzie to praca merytoryczna, odnosząca się do faktów, zdarzeń, liczb. Ocena na jakiejś idiotycznej stronie stworzonej dla tworzenie "sztucznego"  poparcia dla Wójta świadczy o jakimś strachu i złej Jego polityce wobec ludzi skoro są takie uprzedzenia osobiste.

Żeby nabrać dystansu do takich ocen wystarczy popatrzeć co się dzieje na stronach innych gmin. Cisza i nuda. (Jadów- po 3 głosy, po 1), Tłuszcz (po np. 8, 6 głosów), Klembów (po 1 głosie) A w Strachówce? Ponad 8 tysięcy (Wójt). Prawie 7 tysięcy (ja). Ponad tysiąc (wielu radnych). Bo w innych gminach, tak jak i ja, pracują dla dobra gminy, a nie siedzą przed komputerami tworząc sztuczną rzeczywistość.

Swoją drogą dziękuję tym wszystkim, którzy myślą inaczej niż przekłamana, niewiarygodna, ustawiona przez kilka nienawistnych osób strona z ocenami.”

Jest tu parę spraw, które domagają się wyjaśnienia. Stąd mam już notatki ad rem w brudnopisie, coś muszę z nimi zrobić, ale także opublikowany komentarz. Podobnie postąpiła Grażyna. Daję oba:

A) - "… W stylu do jakiego przyzwyczaja nas od wielu lat Pan K. i Jego poplecznicy."
Droga Krystyno, czy to ja jestem Panem K.? Pięknie, że mnie wspominasz, jeśli to ja. Ale czemu nie chcesz rozmawiać ze mną i z innymi mieszkańcami... publicznie, o publicznych sprawach? Skoro jesteś radną, nauczycielką (z papierami do nauczania Wiedzy O Społeczeństwie", kandydatką/studentką do katechezy KK, liderką też przecież siebie nazywasz??

Ja też jestem mieszkańcem, Polakiem, kombatantem działań o wolność, godność, samorządowcem (wójtem I Kadencji), katechetą i nauczycielem w tej samej szkole! Czemu, czemu, czemu.... Jaki chcesz nam świat zgotować swoim utajnieniem myślenia, dyskusji, wizji, propozycji, rozumienia czym jest gmina, parafia, tzw. wspólnota lokalna, wolność, OSOBA, Europa.... itd. itp. Ja uważam - co oczywiste - że trzeba rozmawiać o wszystkich naszych sprawach. Z szacunkiem dla osób, historii, pamięci i tożsamości naszej gminy i PUBLICZNIE! „ (mój)

B) - „Udostępniam tylko z powodu jednego zdania z tego tekstu, które szczególnie mnie dotyka i nakłada obowiązek sprostowania. Zdania, do którego muszę się odnieść, bo buduje nieprawdziwy obraz szkoły w środowisku lokalnym. Obraz tworzony na potrzeby, jak się domyślam, wyborcze. Bo nie są nam znane zamysły i plany autorki tekstu nawet w stosunku do szkoły. Fałszywe zdanie to " I nagonka w pracy na mnie i irracjonalna niechęć, i oceny bez pokrycia." /dyrektor szkoły Grażyna Kapaon/

Droga Krystyno, przy innej okazji też coś napisałaś - Komitet Wyborczy Polskie Stronnictwo Ludowe ma zaszczyt zaprezentować... naszego zażartego przeciwnika (i szkoły, w której pracuje), który ze wszystkimi wrogami zrobi porządek: w szkole, w gminie, w parafii, w stowarzyszeniach, w Internecie. Lenin mówił, że dopiero wtedy będzie demokracja (jego), gdy zlikwiduje wrogów (jego) demokracji. Na tym koncie czujecie si e wy smienicie, bo anonbimowo - to Wasz żwioił, niszczyć, bez ujawnia imienia, bez odkrycia oblicza. Antychrześcijańscy talibowie! :-(

5) „Posiedzenie Rady Pedagogicznej miało być krótkie. Jest 18.20 niedługo minie im 4 godz. Ciekawym, czy coś uradzą. Czy powiedzą sobie cała prawdę? Patrząc z boku, widziałbym jedną, jedyną szansę - ustawiczny dialog na otwartym internetowym koncie. Dla wszystkich dotkniętych, zainteresowanych, mądrych, życzliwych, szukających, doświadczonych, zahartowanych w debatach... w szkole, parafii, gminie, a także przyjaciół z zewnątrz. Na kształt ustawicznego uczenia się, Synodu... itp. Ale nikt się nie zgodzi?! Najbardziej przeciw otwartej debacie (publicznej) jest radna-nauczycielka. Zarazem najwięcej zamętu i niejawności wprowadzająca w nasze wspólne życie.” (mój post)

- SPROSTOWANIA: było inaczej, rada raczej krótka, potem inne zajęcia, DyrKa wyprostowała, co pokrzywiłem w notatce na Fb pt. „Dwie sytuacje z dnia”:

a) Posiedzenie rady pedagogicznej, organizacyjne o ślubowaniach klas pierwszych i święcie nauczycieli. Miało być szybko i krótko, ale nie było, bo zakończyło się... jakby ktoś dał mi cios  między oczy. Sprawę opowiedziała koleżanka, która zaczęła w tym roku podyplomowe studia teologiczne. Przypomniała, że w maju 2014 (ubiegły rok szkolny) przy planowaniu przydziału godzin na ten rok, na spotkaniu całej rady poinformowała, że ma zamiar podjąć takie podyplomowe studia. Wiąże się to z sytuacją, jaka jest w szkole. Wieloletni katecheta od października 2013 roku  jest na zwolnieniu lekarskim, świadczeniach rehabilitacyjnych itd. Po koleżeńsku pytała, czy ktoś inny o tym myślał, czy ma jakieś plany związane z katechetyką. Uprzedziła o swojej decyzji cały zespół szkolny. 

We wrześniu otrzymała ode mnie skierowanie na studia.

Na pierwszym zjeździe okazało się, że na tych samych studiach, na drugim już roku jest inna nauczycielka z pracy, z naszej szkoły. Podjęła studia nie informując o tym ani mnie, ani koleżanki i kolegów.  O fakcie wiedział  ksiądz proboszcz, który wystawił jej opinię niezbędną do złożenia dokumentów. Ale ksiądz milczał przez cały rok mimo, że były poważne problemy ze znalezieniem zastępstwa za katechetę. 

Dziś o sprawie  próbowaliśmy porozmawiać . Bez rezultatu. Ksiądz wyszedł, a nauczycielka z drugiego roku teologii zarzuciła nam atak na jej osobę. 

b) Na szczęście była druga część popołudnia. Spotkanie grupy nauczycieli pracujących w programie Laboratoria Praktyk Edukacyjnych z naszą mentorką z Centrum Edukacji Obywatelskiej. Zaplanowaliśmy pracę na ten rok. Dostaliśmy niezwykłe zaproszenie (jako "wybrana, wyjątkowa szkoła o bardzo wysokiej kulturze współpracy i profesjonalizmie nauczycieli") do udziału w projekcie dotyczącym kształcenia przyszłych nauczycieli. To dla nas ogromne wyróżnienie.”

- skomentowałem: „Gdybym nie uczył przez 20 lat i nie chorował od roku w tej szkole i parafii (gminie) wzruszyłbym pewnie tylko ramionami. Niestety. To się dzieje naprawdę! Nie jest izolowane od większych problemów, które tak lub inaczej, wcześniej, później zemszczą się na nas wszystkich w tzw. wspólnocie lokalnej zamieszkujących, pracujących, sąsiadujących, łamiących chleb i opłatek, świętujących... administrowanych.... Brak szczerości, fałsz, BRAK DIALOGU, itd.itp - zabija wspólnotę! Nie trzeba wielkiej polityki, wystarczą lokalne (plany, ambicje, wizjonerstwo zamiast realizmu...).

- jeszcze następnego dnia czułem w sobie, na sobie ciężar spraw wczorajszych, szkolno-wspólnotowo-parafialno-anty-osobowych - „Jeśli moje nogi jeszcze teraz czują (ogromną) wagę wczorajszych spraw, to jak się czują inni? Mocni? Słabi? Nijacy? Czy nie rozumiecie, że tylko jawność może ratować takie stany wspólnoty, jak u nas?! Od szkoły przez gminę po parafie i stowarzyszenia! Nie ma wolności bez prawdy. Prawdy - bez dialogu! ♥ „Jeśli chcesz uniknąć krytyki nic nie mów, nic nie rób, bądź nikim” (Elbert Hubbard). Ja tak nie mogę. Prawda mnie wybrała, a ja ją ucałowałem z miłością - wiążą na całe życie zobowiązaniem miłosnym i wyzwalającym.

"Idzie przekształcicielka burza,
idzie przez las i poprzez czas,
wszystko w wieczności się zanurza
jak Psałterza wiersze, wzgórza
powagą przygniatają nas." (RMR) ♥

- Przychodzi mi do głowy moje, życiowe, niebiblijne, odkrycie odpowiedzi na pytanie "Kto zabił Jezusa" - "Jezusa zabili swoi, z pomocą okupantów (ich rękami), bo im nie pasował. Albo (i), żeby się wypełniła wola nieba (Ojca).
My, w małych wiejskich gminach też prawie w stu procentach rodziliśmy się i żyjemy jako swoi-Polacy, endomiczność jest naszą cechą prawie narodową. Czy to chroni prawdę? Czy to wystarczy?
Strachówka jest rozmontowywana, płynąc czasami pod prąd własnego rozwoju i interesu, bo jacyś "swoi" mają na oku bardzo swoje interesy, polityczne, ambicjonalne, finansowe..."

- A ojciec G.Kramer - „Kocham w chrześcijaństwie to, że daje wolność. W myśleniu, decydowaniu, działaniu.
Kocham to, że dzięki temu, że Syn stał się Człowiekiem możemy sobie pozwolić na dywagacja o sprawach, które przekraczają ludzki umysł, a jednak, właśnie dzięki Jego człowieczeństwu możemy być na tyle bezczelni, że w ogóle o Nim mówimy. Świetna sprawa.”

- Co ważne, bardzo ważne, w pojęciu "swoi" siedzi głęboko, nieusuwalny system religijny. Religia jako system konstytuuje "swojość". Brrr! A osoba? W polskim głębokim lesie przedsoborowym, przedsynodalnym (zawsze?) :-(

- Nie ma Kościoła bez wierzących osób (wiernych mniej lub bardziej, nie - bez władzy kościelnej) !

- Tak, chodzi tylko o tą malutką różnicę w posługiwanie się pojęciem "Kościół". Tak, musimy mieć odwagę wyrażania swych przekonań, w przeciwnym razie nie tylko nie służymy prawdzie, ale żyjemy w zakłamaniu, zakłamując rzeczywistość wszystkiego i wszystkim dookoła! Ależ tak! Taka drobnostka, a tak ogromne konsekwencje! ♥

- Systemy religijne, jak wszystkie systemy?, stanowią opresję? Jak sobie z nimi radzić? Dawniej to były problemy na szczeblach ponad naszymi głowami (cesarzy, władców...). Dzisiaj, w samorządnym świecie, zeszły na sam dół.

- Systemy władzy potrzebują się nawzajem (państwowe, religijne, ideologiczne...). Systemy nie cierpią dialogu (wolnych) osób.

- Księża parafialni przeważnie oferują nam udział w systemie religijnym, a nie w (także) w ich osobowej wierze i rozumie, dając świadectwo przede wszystkim, nie wypełnianie funkcji!

6) Posty różne, o dobru, prawdzie, pięknie:

NO tak, wszyscy o meczu, a ja tu swoje. Agnieszka śpi nareszcie po szalonych urodzinkach, więc można było popisać. Wklejam dzisiejszy ewangeliarz pt. „Weselna szata”, ku refleksji, zanim się ukaże oficjalnie. Wspaniałej niedzieli wszystkim życzę! /Jolanta Elkan -Wykurz/.

- "rzeczywiście nie widział i czuł się uprawniony do wejścia. Może dopiero pytanie Gospodarza uświadomiło mu, że wszedł tu nieoczyszczony – i zaniemówił"... odnoszę do sytuacji społecznej, rodzinnej nawet. Rzeczywiście nie widzą. Czują się wybrani, bo mają podobne poglądy na rzeczywistość naszą polską. Polski w UE. I naszą wewnętrzną. Nie ma - niestety - Gospodarza, grupowego, któremu wierzą ślepo bezrefleksyjnie. Czemu? Czemu? I jak długo jeszcze?

Oto co polska katolicka inteligencja wysłała do papieża Franciszka - pełną wer­sję od­po­wie­dzi na py­ta­nia pre­sy­no­dal­nej „an­kie­ty pa­pie­ża Fran­cisz­ka”, opra­co­wa­nej przez śro­do­wi­ska „Znaku”, „Więzi”, „TP” i KIK. (całych pięć stron przemyśleń!) 

Ale nawet na stawianie pytań papieżowi nie wszyscy katolicy w Polsce gotowi się zgodzić. Musze bronić takiej otwartej postawy przed „zamkniętymi” - „Ja nie mam co dopuszczać takich sytuacji, żadnego na to wpływu nie mam. Ludzie mają prawo pytać także brata papieża. Ja mam tylko swój głos, wiarę i rozum. Nie mam władzy. I o czym my mówimy, dopuszczać czy nie dopuszczać wolności słowa, przekonań itd. W wolnym kraju. Daleko odeszliśmy od zwyczajnego, Bożego i ludzkiego REALIZMU! Tak-tak, nie-nie. Wróćmy do zdrowej metafizyki :-) Tu mieszka Bóg. SOLO DIOS. BASTA! ♥ … Nie, na hamowanie demokracji nie chcę mieć wpływu, czyli na wolność przekonań, słowa itd. Oczywiście na wybór rządzących (przeważnie koalicyjnie) jeden głos mam, i wykorzystuję :-) ... Czy w liście do papieża znalazłeś coś niewłaściwego? Nawet, żeby tylko tzw. ojcowie synodalni poczytali, podyskutowali? Nie ma czegoś takiego jak jeden głos Kościoła w każdej dyskutowanej sprawie? Ten list też jest głosem Kościoła. I nasza dyskusja jest głosem Kościoła. Co innego uroczyste nauczanie papieży, encykliki, sobory! Gdyby "obrona rodziny w pierwotnym jej kształcie i Bożym rozumieniu" była taką prostą sprawą, to po co ten Synod w Watykanie? A propos, jesteśmy rodziną w pierwotnym kształcie i Bożym rozumieniu :-) Piotrowie obchodzili niedawno 35 lecie! :-)

Niby ostatnio bardziej się spieramy na Fb, ale przecież mamy tyle wspólnego!... "bez muru między światem duchownych a światem świeckich... W Polsce biskup i ksiądz to jednak mimo wszystko dwa różne światy. W Boliwii relacje są bardziej partnerskie i przyjacielskie" Otóż. Coś z tych problemów, plus jakieś, których nie przenikniemy, zrobiły nam piekiełko parafialno-itd. Błogosławić chcę zawsze. ♥

Jurek bracie w wierze, uwierz w siebie, w obraz i podobieństwo... ale nie uważaj się za zwierzchnika naszych Kościołów Domowych. Nie o to tu chodzi. Mamy Mistrza! Co z tym zarzutem o mataczenie? Rzucasz oskarżenie (potwarz) i ani słowa wyjaśnienia. Ja Józef K. katecheta, oświadczam, że nie mataczę! Uspokoiłem Cię?! :-)

TAK! Na Twojej osobistej drodze-prawdy-życia Bóg do Ciebie mówił, mówi, będzie mówił. I tyle.

Jeśli znajdziesz czas i możliwości zachęcam na - 25 października (sobota)
„Krytyczne myślenie – wychowanie do... [życia, w pokoju z bliźnimi i Bogiem] odbioru mediów”. Spotkanie w ramach Katolickiej Akademii Nauczycieli i Wychowawców, Katowice, Wydział Teologiczny UŚ! Trzy kropki i nawias kwadratowy do tytułu wprowadziłem ja (jk-katecheta), by zasugerować małą modyfikację. "KRYTYCZNE MYŚLENIE - wychowanie do życia". W świecie, w Kościele... Wiara i rozum. Na przykład zamiast protest-różańców, modlitwy anty-czemuś, anty-komuś itd. Dlaczego TO robię? Na blogu, na Post scriptum, teraz również na Post post scriptum (tamta strona się przeładowała treścią) na Facebooku... Bo jest prawda. Prawda jest poznawalna... nie mogę JEJ odepchnąć.

Największym autorytetem powinna być nasza osobista droga-prawda-życie! Ty sam, dla siebie. A jeśli szczerze pokazujesz swojej myślenie, stajesz się pomocą dla innych. Tak Bóg się objawia w naszym życiu codziennym, powszednim. A od wielkiego święta są uroczyste nauczania papieży, Sobory, encykliki... O-S-O-B-A! Na obraz i podobieństwo Boga. Człowiek jest drogą Kościoła. Uwierz/my wreszcie!

Ja wypełniam tylko swoją misję. Która bardzo nie podoba się mojemu aktualnemu proboszczowi (od 2 lat). Mówienie o tym głośno jest u nas tabu. Ale on ma nad sobą swoich przełożonych. Księża bardzo się boją swoich przełożonych instytucjonalnych. I nikt z nich nie chce włączyć się do jawnej rozmowy. Nie ma więc kogo spytać, jak rozumie ciągłość dziejów, nauczania.... drogi-prawdy-życia. Wszystko precyzuje się, aż po blask prawdy (Veritatis splendor), która się nie ukrywa przed nikim. A moi księża profesorowie, większość już nie żyje, byliby chyba zadowoleni ze swojego studenta! :-) :-(

„Radość i nadzieja, smutek i trwoga ludzi współczesnych, zwłaszcza ubogich i wszystkich cierpiących, są też radością i nadzieją, smutkiem i trwogą uczniów Chrystusowych” – to zdanie, otwierające Konstytucję duszpasterską o Kościele w świecie współczesnym, symbolizuje jeden z filarów, na którym stoi gmach Soboru Watykańskiego II. Tym dokumentem biskupi ze wszystkich krajów i kontynentów chcieli wyrazić solidarność katolików z całą rodziną ludzką oraz odpowiedzialność Kościoła za los świata – napisał Konrad Sawicki w tekście pt. „Po co Synod? By poczuć zapach współczesnego człowieka”

I ciągnie swoje rozmyślania - „Wydaje się, że faktycznie jest dziś na Synodzie wola, by „poczuć zapach współczesnego człowieka”. Więc i ja czuję tę woń. Nie da się rozplątać tego, co się dzieje, co przeżywamy w naszej tzw. wspólnocie lokalnej w Strachówce, zwłaszcza w szkole i wokół szkoły Rzeczpospolitej Norwidowskiej, z tym, co na świecie i Kościele w świecie współczesnym. Kto jeszcze nie odkrył świata, Polski, gminy, Kościoła, parafii 2014? Np. za pomocą Facebooka? Jakie będą Wasze relacje z naszego lokalnego synodu w szkole, 8 października br. Kogo będzie stać na jawność. Poza jawnością jest czerń uprzedzeń, krętactw, manipulacji...

„Tak sobie siedzę, kawa mnie się wypija, ale myśleć to siemi nie chce. To tak sobie siedze i lotam po fejsie i nagle mi sie pojawia Jezuicki DEON z Dominikaninem...” (na koncie internauty JS). Nie ma jak taki i podobne dialogi :-) i osobista, nieprotestacyjna modlitwa! uwielbienia, dziękczynna, błagalna... ♥

Ja też mam dzisiaj kolejny dzień, taki dzień, kiedy jedzenie, sport itp. itd. nie mają szans z bojem o prawdę. O objawienie prawdy! Beze mnie. Tylko patrzę, słucham, myślę, medytuję (modlę się), czekam, trochę drżę? I tyle. Tylko tyle. Tak, tylko.

Jestem katecheta 33 lata. Sprawy muzyki i muzyków w życiu młodych przerabiałem. Bywałem na ewangelizacjach podczas Jarocina. Protest-różańcowy przeciwstawiam "wejdź do izdebki swojej". Każdy ma prawo do protestu. Po co mu/im różaniec do tego? Ale to już oddzielny temat. I zawsze aktualny (będzie). Pozdrawiam.

Zamęt w BCC wokół doktoratu ich prezesa mnie nie interesuje, ale temat tak - "Wpływ sposobu organizacji dialogu społecznego na efekty gospodarcze". Z modyfikacjami. Sposób organizacji dialogu społecznego na kształt wspólnoty lokalnej, zwłaszcza parafialnej... Na wyższym poziomie także. Kondycja polskiego społeczeństwa 2014, nie tylko ze względu na transformację gospodarczo-polityczną ... ale kulturową, zmiany, które się dzieją permanentnie i coraz szybciej. "Ponadto żyjemy w czasach, gdzie istnieje filozofia praw jednostki" (ks. R.Skrzypczak).

Mamy fatalny przykład/przykłady niezrozumienia (z) tej właśnie dziedziny u siebie. Działania bez zrozumienia ludzi, z którymi przyszło komuś pracować. I to dusz-pastersko. Niezrozumienia dzisiejszego świata osoby i wolności. Wolności osoby. Przykład/y nie z tego świata. Anty-wspólnotowe. Ahistoryczne. Władzy niedemokratycznej, tzw. hierarchicznej. Można przyjść na placówkę – być zamianowanym - ze swoim widzeniem świata, Polski, Europy, Kościoła i być ślepym na dobro, które stało się przed mianowaniem na danym terenie. W Kościele parafialno-dekanalno-diecezjalnym.

Inny przykład. Walkę o swoje wizje i rozumienia rozumiem, jest od samorządu gminnego wzwyż, ale ciemnotę - nie. Liderka opozycji, aspirująca od wielu lat do władzy (absolutnej, bo wyklucza dialog) w mojej gminie jest nauczycielką w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej, od dwóch lat także liderką życia duchowego/parafialnego (swój trafia na swego? Czy mają jeszcze inne, wcześniejsze koligacje?). Bój więc idzie na śmierć i życie (i zbawienie dusz). Nie wiem w ilu jeszcze gminach i parafiach tak jest. Łatwiej mi zrozumieć Nergala niż ich. Gdybym zmarł dwa lata wcześniej, nie wiedziałbym, że tak może być, w moim Kościele!!, w gminie?, szkole, Polsce? Trudno zaprzeczyć, że nas coś w naszej tzw. wspólnocie lokalnej więzi, zniewala. 16 lat ubiegłych kadencji? 20 już, łącznie? Łaczą się ścieżki, strumyki złych oddziaływań? osób? karier? ambicji (chorobliwych)?...

Z Polakami-Katolikami trudno się dogadać, jak diabli. Oni wszędzie widzą zagrożenia, chętnie nie tylko by stali w miejscu, ale cofali się, cofali. Wcale nie do czasów Jezusa. Do jakiejś swojej utopii. „Kościół nie może i nie musi przypodobywać sie wiernym"- to kto kogo komu, zapytuję ich!? Czy są dwa kościoły w jednym? Kościół i wierni to jakieś dwa zielone ludziki? Be! :-(

Jest katolicyzm tradycjonalistyczny, który Tobie/Wam moi opozycjoniści odpowiada i katolicyzm Kościoła w Świecie Współczesnym (Sobór, papieże posoborowi), którym ja żyję. Creator jest tylko Jeden! I Salvator jeden. Nie chowa się przed nikim. Dla każdego (homo sapiens) jest osiągalna postawa miłości intelektualnej sięgająca aspektów istotowych i konstytutywnych rzeczywistości świata, człowieka i Boga.

Nie ma Kościoła poza ludźmi wierzącymi za pan brat z Jezusem z Nazaretu, myślę sobie prostacko.

W TV reklamują "Polish your English" kurs dla dorosłych. Nie , nie chcę już niczego. Ba! gdyby można było odtworzyć więzi społeczne sprzed stanu wojennego! (nawet sprzed dwóch lat). Do czego doszliśmy? Do ściany?! Czy posiedzenie Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej wniesie światło, by rozproszyć mroki? w jakiejś małej tzw. wspólnocie lokalnej tzn. szkole, gminie, parafii, stowarzyszeniach... Czy - i jak - to możliwe? We mnie nie ma w to wiary. Ale cuda się dzieją. Mam swoją pojemną metafizykę. Wiarę i rozum. I fenomenologię.

Skoro biskup Marek Mendyk tak wszechstronnie omawia elementarz szkolny, to należy oczekiwać, że minister omówi równie szczegółowo podręcznik do religii (wybrany)? A całkiem serio - czemu nie ma takich spotkań i dyskusji na poziomie parafii, z udziałem księży, nauczycieli, rodziców, samorządów uczniowskich... Zawsze takie proponowałem. Chciałem wykorzystać impuls Tygodni Wychowania... Przed ponad 20 laty takie spotkania księży, nauczycieli, gości było rutyna w gminie Strachówka (I kadencja). Czemu ich nie ma - kieruję to pytanie bezpośrednio do biskupa Marka Mendyka i osób na odpowiednich stanowiskach w mojej gminie 2014! Może to jest postulat/propozycja dla kandydatów startujących w obecnych wyborach samorządowych! Panie i Panowie warto spróbować. Warto budować lepszą Polskę, lepszą gminę, lepszy Kościół.

7) Brazylijskie małżeństwo do biskupów: musimy przyznać, że większość katolickich par nie stosuje metod naturalnego planowania rodziny /za: Konrad Sawicki/. Wywiązała się na Fb wielka dyskusja:
- Uczestniczę w pasjonującej, szczerej, pouczającej... dyskusji na koncie ojca Grzegorz Kramer'a SJ. O regulacji poczęć za, przeciw, a nawet oba na raz. Gdybyż tak u mnie w parafii, w tzw. wspólnocie lokalnej znaleźli się odważni i normalni katolicy i nie do rozmów o życiu! O drodze-prawdzie-życiu! Jaki zły duch powiązał ludziom języki, zamknął na siebie, na poszukiwanie prawdy,na dzielenie się dobrem...

- Te naturalne metody i teoria nauczania przed małżeńskiego w kościle sa fajne. Bywają światełkiem. Pomocnym. Ale gdyby żyć z centrymentrem, termometrem, kalkulatorem, kalendarzykiem itd.itp. to czy jeszcze nasze życie byłoby naturalne? Czy prezerwatywa nie jest bardziej naturalnym środkiem (lateks) od buchalterii itp. Żyjmy, i dajmy żyć. /Katecheta, ojciec siódemki/.

- Michał, "to, co mówi Objawienie, Kościół, moralność" i jeszcze „itp.” to dla mnie za dużo. Wysiadam. Pozostanę przy prostej wierze i rozumie :-)

- Rozmawiając tutaj, temat diagnostyczny bardzo, pokazujemy prawdziwe oblicze Kościoła. Wyrywek? Gdybyśmy rozmawiali powszechnie, o całej naszej drodze-prawdzie-życiu, tak jak powszechnie łamiemy się chlebem, także eucharystycznym - to Kościół miałby piękniejsze oblicze w świecie współczesnym. Znalibyśmy się, nie tylko z widzenia. Księża i my mielibyśmy wspólny obraz! Ze wspólnego obrazu masa korzyści. Głównie dla prawdy. Prawda dla wolności. Więc czemu tak (jeszcze) nie? Zaczynając od podstawowych wspólnych, parafialnych? Czym jest Eucharystia bez życia w prawdzie, tzn. w dialogu?!

- Wierzę. Dlatego tak prę do jawności w życiu kościoła, mojego kościoła. Żebyśmy (choć) w prawdzie żyli. A i o rozsądną, adekwatną.... naukę wtedy łatwiej. W mroku niedomówień, omijania się (osób) i spraw, światło nie wypłynie. Na szczęście jest nauka współczesna(?) o OSOBIE, na obraz i podobieństwo, jest prawda, jest myślenie, wiara i rozum idący razem

- jeszcze jeden post z konta ojca Grzegorza Kramera - „Śledzę dyskusje między różnymi środowiskami kościelnymi przy okazji Synodu. Słucham, czytam, czasem komentuje, ale znów wraca do mnie pytanie, które zadał dziś prof. Baron na wykładzie, a które jest mi bardzo bliskie.
Rościmy sobie prawo do wyjaśnianie sposobu, w jaki Bóg objawia się ludziom (tu można dodać - jak należy rozumieć wiarę, Kościół, duchowość). I tu pytanie: czy Bóg naprawdę objawia się wszystkim tak samo, czy On naprawdę chce się objawiać wszystkim tak, jak nam się wydaje to za słuszne?

- ja to tak rozumiem - „Tłumaczenia niech sobie i nam będą jak najlepsze. Mnie cieszą dwa skrzydła, na których szybuję sobie, szybuję i nie martwię się o tłumaczenia i tłumaczy. Również kaznodziejów. No, byle nie nudzili. Nie za długo. Nikt! Żadna myśląca o-s-o-b-a nie żywi obaw, w jaki sposób Bóg do niej przemawia, w jaki sposób ich osobowa relacja, miłość się rozwija, objawia, okazuje... Problem mają skrupulanci, fundamentaliści i inne nieszczęśliwe przypadki. :-) ♥ (ja, czyli jk)

- post z konta ks. Arkadiusza Lechowskiego z Łodzi - „Prawdą jest, iż we współczesnym świecie rodziny i małżeństwa narażone są na wiele zewnętrznych niebezpieczeństw, które je osłabiają. Ale w tym współczesnym świecie żywe są także rzeczywistości pozytywne: równe i partnerskie relacje małżonków, walka z przemocą wobec dzieci i kobiet w rodzinach, dostrzeganie roli ojca w rozwoju dziecka, budowanie przestrzeni wzajemnej i równoprawnej komunikacji. To wszystko jest dobre, powinno być uznawane i doceniane przez ludzi Kościoła – mówił na synodzie kanadyjski hierarcha.

PS.

Bibliotek Gminna w Strachówce i nasze stowarzyszenie Rzeczpospolita Norwidowska zapraszają mieszkańców na pierwsze spotkanie w cyklu "Rodzinne spotkania przy kominku" w ramach projektu "Moja i Twoja historia" Zapraszamy na herbatę u „Matki Bożej Annopolskiej”, Annopol 3. Prosimy zabierzcie ze sobą rodzinne albumy, stare zdjęcia. Może uda nam się przygotować materiał i napisać wspólną historię naszej gminy. Zapraszamy.„