Onomastyka, genealogia i istota rzeczy

Noc, śnieg sypie, zasypuje. Zosia z Krzyśkiem utknęli na początku Rozalina. Wymiękli. Nie wierzą w naszą opowieść, że kiedyś przez wieś nie było nawet żwirówki. A i kiedy już była, brnęliśmy często po błocie, albo przez zaspy. Bywało, że samochód zostawialiśmy u sąsiadów Biernatów, tam gdzie kończy się dziś asfalt i nieśliśmy dzieci nocą na barana, próbując nie wywalić ich w rów.
Ale życie to nie ta gruntówka, inna żwirówka, albo asfaltówka. Jedynymi prawdziwymi przeszkodami w prawdziwym życiu, kłodami pod nogi, są grzechy. Jedynym prawdziwym brakiem tego życia jest grzech i niewiara w Miłosierdzie, miłosierne rozwiązanie każdego problemu i ostateczne Zbawienie. Żyć bez tej perspektywy – to dopiero jest tragedia.

Post tworzył się zimną nocą. Rano było domowe ekstremum – 13 stopni Celsjusza. Węgla już nie ma, dom stary. Przez święta nie mieliśmy bieżącej wody. Dzisiaj jest bez automatyki, z obejściem „na krótko”. Samochód (26-letni) – na kołkach. Trudno usnąć, trudno spać. Krótkie miewaliśmy w życiu okresy bez-troski. Troski materialne to nasza specjalność, co chyba nie dziwi. Po tygodniu ze mnie choroba wyłazi, w Grażynie siedzi, w Olku, Heli i Andrzeju ma różne stadia. W Jasku też, ale w Legionowie. Śnieg do kolan, dobrze, że koparko-spychacz przejechał.

Może bym i zapomniał o kulminacyjnym momencie myśli wielko-(pół-i-po)-nocnej, tzn. o grzechu, gdybym wysuszony nie odczuł potrzeby zroszenia się Słowem. A tam grzech się przypomniał. I adresat – ojcowie. I młodzi, i Zły i dychotomia świata i Ojca. Dziwne? -
„Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego. Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was, i zwyciężyliście Złego. Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki. (1 J 2,12-17)”.

Samochodu nie nareperuję, na węgiel nie zarobię. Jeśli zbliżę się do sedna, przez opis dookolnego świato-życia wypełnię swoje powołanie i może znajdę usprawiedliwienie. "Ponad wszystkie wasze uroki - Ty! poezjo, i ty, wymowo - Jeden wiecznie będzie wysoki - Odpowiednie dać rzeczy słowo!".

Żeby sprawy drugorzędne nie pochłaniały całej naszej energii i nie zabrakowało jej na istotę spraw, musimy mówić „tak-tak, nie-nie”. Żadnego kręcenia, czyli owijania w bawełnę. Mam w tej kwestii ciężkie doświadczenia. Nawet ks. prof. Bernard Hałaczek nie chciał przejąć po ks. prof. Kazimierzu Kłósaku mojej dysertacji nt. „Istota człowieka w pracach Romana Ingardena”. Jadę dalej z tym koksem.
W pewnym miejscu i w pewnym sympatycznym składzie osobowym wywiązała się ciekawa rozmowa tycząca imion i zdrobnień. Miała oczywiście w podszewce lokalną egzemplifikację. W rozmowie pojawiły się nawet interpretacje senne. Józef, sny i imiona idą w parze, nawet w trojce. Jak onomastyka, genealogia i istota rzeczy. A może bardziej metafizyka, ontologia i antropologia?
Imię w tradycji biblijnej wyraża istotę noszącej je osoby.
Chcę odpowiednie dawać rzeczom i osobom słowa. Pisząc np. o byłym wójcie używałem Kazik i Kazimierz. Bo Kazior, Kaziuch itp. nie występują w naszej mowie :-)
Tak, czy siak - Kazi (niszczyć) i mir (pokój). Jedna forma imienia mówiła o stosunku do urzędnika, który swoimi decyzjami tworzył warunki naszego życia, druga o osobie, którą poznałem wcześniej i osobiście i po imieniu.
Tak samo jest w tym drugim, bardziej aktualnym przypadku. Jest urzędowa forma każdego imienia, są różne zdrobnienia, jedne miękkie, drugie twarde. Wybór i użycie zależy od nas. Przecież znamy to z życia rodzinnego. Łazarz – to i Łazik, i Łazarek, Łazar, zwany bywa też Kazikiem (?). Hela – Helenora. Aleksander, Olek, Oluś, Oluch. Józef to Ziutek i Józiek. Grażyna, Gracha, Grażka itd. Jedne imiona tworzą liczne formy, inne są nieugięte.

Wzmiankowana egzemplifikacja daje formy na -ia -cha i -ka. Tych ostatnich jest znacznie więcej. Ja używam tej, która podkreśla mój dystans, nie tyleż do osoby, co do jej działań i poglądów. Lubię, czy nie lubię, nie jest tu najważniejsze. Dystansuję się wobec działań (przecie, że nie wszystkich) i metod. Tylko tyle. Ani to obraźliwe, tym bardziej nie poniżające. Nie chcę nawet dotknąć, raczej skłonić (wszystkich) do szczerej dyskusji. Przecie-m nie potwór. Czarnoleskiej ja rzeczy chcę, czyli bogatego języka polskiego. Ot i wszystko. Naciski na mnie, bym używał tej, lub innej formy odbieram jako atak na moja wolność. Użycie języka – to bardzo wysoki urok życia.
Nie wolno mi tylko łamać prawa i obrażać.

Szukając w Internecie znalazłem takie przykłady odmian i zdrobnień popularnych imion -
- Magdalena to Magda, Magdzik, Madzik, Magdziszon, Madzieńka, Magdusia, Magdalenka, Madzia, Magdzia, Madziusia, Magduś, Magdulka (tak na imię ma moja siostrzenica z warszawy)
- Krystyna to Krychna, Krysia, Krysieńka, Krystka, Krystynka, Krzycha, Krzysia, Kryśka (tak ma na imię moja ciotka ze Szczucina)
- Anna to Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia (tak ma na imię moja siostra)

No i chwatit. Starczy. Das ist alles.

Posłańcy Bożego Narodzenia, pensja wójta, gody i profesor na WP

I













II

Nie wiem, czy są to ważne sprawy, czy tylko ja tak je przedstawiam? Osądźcie sami.

Rada Gminy przyznała nowemu wójtowi Piotrkowi najniższą stawkę. Była inna, bardziej życzliwa i zachęcająca propozycja, ale przepadła. Przeważyły głosy z "grupy Łapki" (7 radnych) i "grupy Kryśki" (2). Sąsiednia gmina przyjęła podobną taktykę. Jadów ma swój rozum. Zajmę się Strachówką.

Radni maja swoje argumenty, ja swoją ocenę. Oni twierdzą, że w ten sposób sprawują kontrolę nad władzą wykonawczą, ja uważam, że kierują nimi resentymenty i proletariacka pryncypialność. Niektórymi - którzy przegłosowywali najwyższe stawki i każdą podwyżkę, nagrodę, premię itd. dla poprzednika, który cofał w rozwoju i kompromitował gminę - pewnie nawet złośliwa satysfakcja. Maja wątpliwe poczucie sprawiedliwości.

Ja żyję nadzieją. Nadzieja nie ma ceny. Nadzieja zawieść nie może :-)

III

O godach słuchałem przed zaśnieciem. Audycję w kontrowersyjnej stacji prowadziła pani etnograf. Gody, to okres od Bożego Narodzenia do Trzech Króli (25.12-6.6 - 12 dni). Gody to czas świętowania. Kiedyś - zwyczaj zachowywany na wsi, w różnych regionach Polski. Dzisiaj częściej interesujemy się pogodą panującą w te dni, jako prognozą całoroczną, niż głębią świętowania. Inne nazwy używane dla tego okresu roku to - koladka, dwunastnica, Szczodre dni, Świętne Dni, Boże Wieczory.
Pani etnograf opowiada o dawnych formach pobożności z wyraźnym zachwytem. Ja słucham z biblijnym dystansem. Różnimy się w ocenie żywotności i przydatności poszczególnych zwyczajów. Przeżywanie Bożego Narodzenia jako tu i teraz, w naszym kościele, jest dla mnie mocno dyskusyjne. Na katechezach uczę, że Jezus z Nazaretu urodził się raz w Betlejem. Bóg się rodzi zaś w każdym miejscu i o każdej porze. W człowieku, który chce odebrać ten poród.
Elementem godów było chodzenie przebierańców - Kolędników , Podłaźników czy też Herodów. Kiedyś chodziły duże grupy mieszkańców, dzisiaj raczej dzieci.
Zwyczaje są ważne i dla mnie, ale nie maja absolutnej wartości. Taką ma tylko prawda, poszukiwana i znajdywana całym swoim osobowym bytem.

IV

Na portalu wp.pl ukazał się dzisiaj felieton profesor Jadwigi Staniszkis pt. "To nieodkryta tajemnica naszego kraju". Nie zawsze zgadzam się z panią profesor, ale zawsze znajduję u niej ciekawe twierdzenia. Zacytuję ją z niewielkimi zmianami - "Przed nami zadanie odkrycia Strachówki na nowo i stworzenia z niej dynamicznej całości. Wbrew stereotypom. Takie zadanie rozpoczęto na naszym terenie najpierw w okresie Solidarności, w 1981 roku, potem w I kadencji samorządu, 1990-94, ale stan wojenny gen. Jaruzelskiego, a później 16 lat władzy Kazimierza Łapki brutalnie je przerwało. Może ten trud odkrywania na nowo Polski, Strachówki - i siebie - połączy nas dziś jako społeczeństwo? W imię wykorzystania wszystkich zasobów, materialnych i duchowych, dla przyszłości. Bo wiele z tamtych błędów powielamy do dziś".

******

Oczywiście, że każdy może czytać mojego bloga. Dlatego dołożę jeszcze cytat z czyjegoś, o sprawach bliższych uczniom i nauczycielom:

"Dziś do pokoju nauczycielskiego jedno ciało pedagogiczne z krzykiem na ustach wepchnęło uczennicę:
- I co ty robiłaś?! No, powiedz wszystkim, co!!! - krzyczało zczerwieniałe na twarzy ciało ped. nr 1, po czym w ułamku sekundy odpowiedziało sobie samo:
- Gryzłaś kolegę!
- Czy to prawda?- zapytało ostro ciało ped. nr 2, na co uczennica, że ona tylko złapała kolegę, bo ją "wyzywał".
- Ale czym go złapałaś? - dociekało ciało nr 2.
- Zębami".

*******

Żyje się nie w teorii, ani w Internecie, ale w realu. Sama teoria, np. neurofilozofia itp. jest sucha, antyseptyczna. Antyseptyka zapobiega gniciu i nie dotyczy przedmiotów. Dopóki ziarno nie obumrze, nie wyda owocu (życia). Sens może przyjść tylko z dziedziny życia. Sensu nie da nauka!!! Może co najwyżej pomóc w jego zrozumieniu. Dać go może tylko Życie samo i ten, który mówi o sobie, że jest Drogą-Prawdą-i-Życiem. Via, Verum, Vitae - co widnieje nawet w herbie Uniwersytetu w Glasgow. Sama nauka jest niczym. Nauka jako narzędzie poznawcze człowieka jest wielkim, kulturotwórczym i cywilizacyjnym darem.

Rzeczywistość i języki

Rzeczywistość to jedno, sposób jej opisu - to drugie. Boże Narodzenie 2010 tez rozgrywało się na wielu poziomach: medialnym, domowym, tradycji, przeżyć religijnych itd. Mój sposób przeżywania tego czasu wyznacza "Fides et Ratio".

W święta czytałem i słuchałem Benedykta 16, kompendium o neurofilozofii, skąd skoczyłem do Alfreda Tarskiego i jego definicji prawdy. Przy okazji przypomniałem sobie formuły tomaszowe "verum est adaequatio rei et intellectus", "ens et verum convertuntur".

Wikipedia dopowie, że przeciwieństwem prawdy może być:

- nieprawda
- niedorzeczność
- bzdura
- kłamstwo
- fałsz

Fałsz, to brak prawdy (obiektywnej). Natomiast kłamstwo to zdanie niezgodne z przekonaniami osoby je wypowiadającej.

Antynomia w zdaniach jest wynikiem stosowania "ubogiej" logiki, czy też używanego języka. Paradoks powstaje, gdyż tworzące go zdanie orzeka o sobie samym. Sposobem uniknięcia tego rodzaju paradoksów w logice jest rozróżnianie języka i metajęzyka, służącego do opisu tego pierwszego języka.

Wszystkie teorie weryfikuję od pewnego czasu swoją teorią sensu. A raczej jego doświadczeniem. Nie robię z niego teorii. Jestem, żyję i - w obrębie własnego życia - doświadczam dostępnego mi świata. Jestem jednością, całością. Sens jest powiązany z tą jednością i całością. Nie wiem, jak jest u innych, ale im życzę tego samego - postawienia jedności jak najwyżej w hierarchii wartości.

Byłem na III sesji Rady Gminy. Krótko, ale nie chodziło mi o czas, który i tak wyznaczyło co innego, niż program obrad. Alternator. Zaparkowałem pod "gminą" nie wyłączając silnika.
Bardzo chciałem tam być, pomimo kłopotów technicznych. To jest moja gmina, moja wspólnota lokalna. Po 16 latach! Jechałem bez nastawień, tym bardziej - uprzedzeń. Chcę być, patrzeć, słuchać i pisać. Ćwiczę się przez całe życie w sztuce czytania (języka) faktów. Jestem czasem jak barometr.

Daj swojemu dziecku (kolegom, koleżankom, mieszkańcom gminy...) szansę odkryć swoją duszę! Lobe den HERRN, meine Seele, und was in mir ist, seinen heiligen Namen! Lobe den HERRN, meine Seele, und vergiss nicht, was er dir Gutes getan hat - wyśpiewywałem kiedyś na spotkaniu ekumenicznym w Niemczech. Małe spotkanie polsko-niemieckie zorganizowałem kiedyś w Annopolu. Wtedy śpiewaliśmy kanon "Herr, gib uns Deinen Frieden...". Dzisiaj rozpoczęło się Spotkanie Młodych w Rotterdamie. Czemu nie pomarzyć :-)

Po kolei

1.Jestem bratem wielu, bo daję się wszystkim poznać do dna duszy i w ten sposób zapraszam do wspólnego wędrowania w perspektywie największego sensu.
2. Przenikasz i znasz mnie Boże. Wiesz kiedy siedzę i wstaję. Znasz mnie na wskroś, serce i nerki, i każdą myśl i słowo... Taka była osnowa watykańskich rekolekcji przed-papieskich kardynała Karola Wojtyły.
Lubię mówić o sobie, że po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Wierzę, że kto dotrze w tym świadczeniu do kresu, pozna Boga. Więc piszę. Nikt jeszcze nie opisał bytu,jakim jest nasze życie rodzinne. Więc próbuję.
To tylko jest nieudolna próba. Essay. Heidegger mawiał, że naszym celem jest "troska o to, co istnieje i wyznawanie się Jestestwa"
3. Rewelacyjny jest link na neurofilozofię. Taki skrótowy wgląd. Kto jest przyzwyczajony do takiego języka, rzuci tylko okiem. Kto nie, musi przetrawić tekst parę razy. Warto.
Dla mnie był to punkt kulminacyjny i kwintesencja Bożego Narodzenia 2010. Jakbym dostał drugie życie, na poziomie neuronowym. I znów mam podobna refleksję, jak po wyjeździe do Viessmanna - cóż znacza te nasze lokalne sprzeczki???
4. Jestestwo, struktura świadomości, istota człowieka u R.Ingardena itd. - to moje zainteresowania. Niewyraźnie od dzieciństwa. Wyraźnie od Tomasza Manna, studiów na ATK.
5. Mam świadomość, że dobry ostatni dałem post! I ile w nim pedagogicznych odniesień (Hermenetyka, Fenomenologia, neurofilozogia, NLP, OK, moje PP...) - o tym bym chciał permanentnie dyskutować na radach pedagogicznych, szkoleniowych itd. Tzn. o człowieku,antropologii, która jest matka pedagogik wszelakich. Bez badania i rozumienia człowieka (samego siebie) nie ma szkoły, ani religii, ani samorządnej wspólnoty lokalnej. Przez 27 lat załatwiał to za nas, czyli za świadome, nowoczesne, rozwijające się społeczeństwo, JPII!!! Po nim znów jest pustka.
6. Specyficzne stany mózgu, i reszty organizmu.... tworzą podstawę świadomego przeżywania przeze mnie mojego Bożego Narodzenia 2010. Bo dla świata narodził się raz, w Betlejem.
7 Korelaty Boga... Właściwie jest jeden, ale w rozmowach używamy nazwy w różnych znaczeniach: kościelno-powszechno-poboznościowym, biblijno-teologiczno-rozumnym, filozoficzno-abstrakcyjnym... Mnie najbardziej odpowiada środkowe.
8. Nowonarodzone dzieciątko... - męczy mnie taka mowa. Jeśli mogę, wychodzę.

***

Przed III sesją Rady Gminy zagladam na strony NGO - "Program współpracy to dokument opisujący zasady, formy i przede wszystkim zakres współpracy między samorządem a organizacjami pozarządowymi. Określa on priorytetowe zadania publiczne, a nowelizacja ustawy wprowadziła ponadto obowiązek zapisania w programie wysokości środków przeznaczanych na współpracę.

Istotą tworzenia programu współpracy jest proces konsultacji jego treści z organizacjami pozarządowymi. Jeśli dokument powstanie w wyniku wspólnych rozmów obu stron – samorządowej i pozarządowej – będzie istniała większa szansa na efektywną współpracę w danej społeczności lokalnej".

Dzisiaj życie urzędników jest łatwiejsze. Wszystko można ściągnąć z Internetu. Łatwo jest o literę prawa, jak zawsze trudno jest zrozumieć jego ducha. Temu służą liczne inicjatywy, np. w Małopolsce „Samorządowa Akademia Współpracy”. Rzeczpospolita Norwidowska powołała Uniwersytet Obywatelski LGD "Równina Wołomińska". Jest szansa. Jest nadzieja :-)

9. W Rotterdamie jutro rozpocznie się kolejne Spotkanie Młodych. Szkoda, że nasi młodzi nie maja kasy na wyjazd. Chętnie zamieniłbym fundusze wyjazdu studyjnego LGD na Taize, ale to różne programy i różne finansowania ;-(
JAK INWESTOWAĆ W MŁODYCH, W LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ ŚWIATA?

Boże Narodzenie i neuroteologia

Msza święta w radio. Zasłyszałem ulotnie, przechodząc przez kuchnię. Niby chwila, niby przypadek, a ile mi dały! Jaką szansą jest każda msza - wsłuchać się w teksty stałe i czytania biblijne, rozszerzyć horyzont spraw i swojego życia w przyjacielskiej wspólnocie, życzliwej, przeżywającej i szukającej tego samego. Największy wymiar życia dostępny jest we wspólnocie przeżywającej największe nadzieje i tajemnice. Jest w tym wieczność i niezniszczalność. Nawet śmierć nie jest wtedy problemem. "Śmierci, gdzie jesteś o śmierci, gdzie jest twe zwycięstwo".

Taka myśl przyszła, lekka, wątła jak nitka babiego lata. Każda myśl ma swój przedmiot (zewnętrzny) i proces kognitywny (wewnętrzny). Takie nitki zawiewają co i rusz, ale kto na nie zważa? Kto oderwie się od swoich zajęć, albo wstanie z łóżka, żeby je zapisać? I ulatują skarby. Gdyby wszyscy przykładali wagę i starali się pieczołowicie notować nitki babiego lata, formę prywatnego objawienia, świat byłby nieskończenie bogatszy i szczęśliwszy. A tak, ciągle dominuje ekonomia i inne technokracje!
Idę o zakład, że nasza świadomość wykorzystywana jest w niewielkim stopniu. Pojawiają się na jej ekranie (niczym kliszy fotograficznej) niezliczone ślady nieskończoności, ale je przepuszczamy, gubimy, pochłonięci samymi sobą. A w tej warstwie świadomościowej naszego życia są ślady wieczności Boga. Obraz i podobieństwo. Choćby pozaczasowość. Przecież moje "ja" także jest zbudowane z było, jest i będzie. W każdym moim "teraz" jest było, jest i będzie.

W neuroteologii bada się neurologiczne procesy stanów modlitewnych (mistycznych?). Opisy badań można znaleźć pod hasłem "God helmet". Boże Narodzenie 2010 może być bogate techniką i nauką. Ale Biblia się nie starzeje i nie traci nic na aktualności :-)

W bardzo świątecznym (rodzinnym) klimacie

Czym jest dla mnie Boże Narodzenie?
Okazją do większego myślenia. Niczym innym. Jak życie samo.
Na katechezach mówiliśmy, że Jezus z Nazaretu urodził się raz, ok. 2000 lat temu. Odtąd każdy dzień jest dobry, by stawiać takie pytanie. No, może nie tak od razu. Pytanie rozchodziło się kręgami powolutku na cały świat.

Stawiając to pytanie jesteśmy w kręgu pewnej religii i pewnej kultury. Trzeba najpierw uwierzyć, że Bóg jest, że jest osobowy, że ma plan wobec człowieka (nie jest mu obojętny), że się objawia, i że Jezus jest spełnieniem obietnic i oczekiwań z czasu Starego Testamentu. Trzeba mieć jakąś rozumną koncepcję tego wszystkiego. Tak jest w chrześcijaństwie.

Jak to wygląda w moim życiu? Zostałem wychowany w rodzinie wierzącej, nasiąkłem wiarą i jej stylem życia. Trudno przecenić tę domową szkołę formative assesment, czyli OK - pedagogiki podmiotowej. Później przez resztę zycie nasiąkam kulturą śródziemnomorsko-biblijno-personalistyczną.

Jej osią jest wiara, że człowiek nie żyje w obcym sobie wszechświecie, wrogim, w którym zostanie unicestwiony. Przeciwnie. Wierzymy, że przynajmniej świat człowieka jest pełen sensu, sensu najwyższego - miłości, akceptacji kochającej, rozumiejącej, wybaczającej. Uff, co za ulga. Ta miłość, prawda, sens daje się nam! Ona jest poza mną, ponad mną i nieskończenie mnie przerasta. Ale równocześnie jest we mnie?! Co niniejszym potwierdzam. Owszem, sam jej nie wymyśliłem, ja tylko się na nią otwieram, przyjmuję. Ona odpowiada moim najgłębszym tęsknotom. Ona staje się moja drogą, życiem.

Co bym nie pisał, i ile bym nie pisał, wszystko będzie się kręcić wokół powyższych wyznań. To jest moje Boże Narodzenie, o każdej porze dnia i nocy. Bez względu na kartki w kalendarzu. Daty sa tylko pretekstem do intensywniejszego myślenia :-)

Ważne zdarzenia poprzedzające 24.12.2010

1. Wyjazd do Viessmanna, Allendorf, Frankenberg 15-17.12.2010
Propozycja przyszła tuż przed. Mogłem, pojechałem. Cieszyłem się na kon-tekst. W szkole wybuchł smród zgniłego jaja. Mieliśmy się nim zająć akurat po powrocie. Dostałem ponad 1000 kilometrową i kilkudniową perspektywę. Co za dobrodziejstwo. Nie tylko dla mnie, dla wszystkich, bo miałem szansę zdystansować się. Cóż znaczy mały konflikt lokalny, wobec procesów globalizacyjnych. Europeizacja Europy, w obie strony. Swój świat wiozę tam, na ich świat szeroko otwieram oczy i obiektyw aparatu. Przy takich okazjach wystarczy słuchać głosu wewnętrznego i notować. po kartke i długopis sięgnąłem już w samolocie.
"Jedyną sensowna filozofią jest filozofia na "tak". Bo cokolwiek bym o rzeczywistości nie myślał i nie pisał, to ona najpierw "JEST". Stary problem realizmu metafizycznego rozstrzygnięty. Jakież stąd konsekwencje! Ktoś mnie chce, jedność życia ... Cóż zostało dla mnie? Patrzeć, doświadczać, z rosnącym podziwem i dawać świadectwo. Ktoś już to powiedział! "Ja na to przyszedłem na świat, żeby dać świadectwo prawdzie". Dziękuję, mam takie samo przeświadczenie. Czyli - spokojnie mogę powiedzieć, że dociera do mnie przy różnych okazjach, że mam Go naśladować. Mam naśladować swego Mistrza. To nic odkrywczego, ale dalszy ciąg samolotowych refleksji mnie zaskoczył. Być jak On? No ładnie, to nic dziwnego, że każdy kto tak myśli ze zrozumieniem musi się poczuć grzesznikiem. Widać gołym okiem. Mam cię Andrzeju, ty tak zawsze myślałeś, nawet wspominasz tę perspektywę własnej grzeszności w ostatnim liście z Kazachstanu/Turkmenistanu, z Kościoła na Wschodzie".

Wszystko, dla człowieka uważnie przeżywającego życie, się łączy. Dawanie świadectwa wróciło w Allendorf, w przerwie między prezentacjami i stworzyło powiązanie z drugim człowiekiem. Nie pamiętałem wtedy tego, co zanotowałem w samolocie! Bo i nie dla mnie ważne było wtedy to stwierdzenie, użyte w zupełnie innym zastosowaniu, co jeszcze ujawni się w innych postach.

Na kartce (odwrotna strona wydruku biletu elektronicznego) mam jeszcze:
"Ten wyjazd jest ważny w każdej chwili i każdym aspekcie: obrazków za oknem, krajobrazów,spotkanych ludzi, przelotnych słów, zdań, tu i tam - wszystko jest tekstem kulturowym. We własnej - znaczy LOT-u - gazecie przeczytałem o ojcu Ludwiku Wiśniewskim, z którym się jednoczę, w gazecie od sąsiada z lewej strony, jak się potem okazało z Ujazdu, o "Samotności katechety", przedruku z Polityki w Angorze.

Ogromne znaczenie wyjazdowi nadaje kontekst samorządowej historii lokalnej. Strachówka, Jadów i Tłuszcz zmieniły wójtów i burmistrza. Jedziemy w tym samym kierunku. Jestem częścią tego nowego układu, Wspólnoty Samorządowej, i jadę na spotkanie wyzwań, jakie niesie kontakt z wielka firmą globalną (globalnego docieplenia :-). Wierzę, że mój wyjazd jest potrzebny wszystkim nowocześnie myślącym mieszkańcom i przyniesie nam korzyść. Jest znakiem. Zdaję sobie sprawę, że może nikt nie będzie chciał (ani gotów) go odczytać.
To jedno. Drugie, to konflikt w szkole. Nie personalny, między mną i..., ale całej szkoły. Koncepcji szkoły w wyzwolonym świecie! Bo jak ma wyglądać nasza normalność uwolniona od zagrożeń władzy gminnej? Wierzę, że wszystko można rozwiązać z pożytkiem, pod warunkiem szczerości i otwartej dyskusji, a nie podrzucania gorącego kartofla, lub zgniłego jajeczka, ot tak, w przelocie. Cóż to jednak znaczy z takiej odległości? A nawet z wysokości 10 tys. metrów, na których odbywał się lot!

Jak nie myśleć o rodzinie - z góry? Czułem się prawie jak Bruce wszechmogący i do tego w przeddzień świąt. Boże Narodzenie i rodzina - muszę dać świadectwo dzieciom i wspólnotom, w których przyszło mi żyć.

Te same sprawy życia i śmierci, innym światłem i powietrzem opływają tu i tam. Bo w każdym wyjeździe coś nowego widzimy, coś innego jemy, kogoś ciekawego spotykamy - ale najważniejsze jest tam: dom, rodzina, szkoła, katecheza..."

Tak pisałem w samolocie "Embroer", na trasie Warszawa-Frankfurt nad Menem.

Potem był "Die Sonne Frankenberg Hotel", lepsze poznanie grupy fajnych ludzi. Oczywiście prezes SKPR jako osoba wiodąca, dalej burmistrz, wójtowie, inni prezesi i vice płci obojga, przedsiębiorca z Tłuszcza, a nawet poetka. Wszyscy kompetentni i z poczuciem humoru. Można z nimi robić kabarety i inne scenariusze.
W Akademii Viessmanna też coś notowałem, ale na inną okazję. Dzisiaj wyłowię tylko wątki bożonarodzeniowe.
"Choinki i świąteczne dekoracje były wszechobecne. Najbardziej mnie ujęły trzy świece adwentowe przed wejściem do hotelu i oczywiście Biblia w hotelowej szufladzie w trzech językach. Kto chce,może być chrześcijaninem w wolnym świecie i modlić się do woli.

Główny grzech świata pozostaje ten sam od początku stworzenia: nie będę służył. Odkrycie? Nie, konsekwencja sekwencji zdarzeń. Budzę się, wstaję,biorę prysznic ... i nadal kiepsko. Włączam medytację. I tu najważniejsze "MOGĘ, NIE MUSZĘ!! Mogę medytować, mogę się modlić, nikt mnie nie przymusza. Ja chcę szukać Prawdy, chcę służyć. Chcę znaleźć Miłość. Ustawiam się świadomie i z pełną zgodą, jako proszący. Ustawiam się niżej w hierarchii bytów. Proszę i dostaję. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Podkreśliłem, że jest to "bardzo ważne spostrzeżenie poranne".

2. Rada Pedagogiczna - początek odnajdywania się w nowych okolicznościach.
3. II Zwyczajna Sesja Rady Gminy, zaprzysiężenie wójta Piotrka - początek nowej ery samorządowej.

***

Wczoraj przeczytałem od początku środowy post, coś tam poprawiłem, a przede wszystkim dołączyłem ważne linki. Wiele godzin siedziałem także nad zdjęciami ze szkolno-gminnej wigilii. Celebrowałem każde, choć nie byłem ich autorem.
Wystarczy na nie spojrzeć, żeby ujrzeć ogrom pracy, jaki ją poprzedzał. Nie, nie - nie myślę tylko o wypiekach i gotowaniu. Myślę o latach konsekwentnej pracy w zespole, dla ludzi, w każdym wieku, bez względu na poglądy i przynależność!! Wbrew szkodnikom!
Wczoraj "naczynie" było już gotowe, należało je tylko wypełnić treścią. Boże, ile trzeba było wiary przez lata (16), żeby nie zwątpić. Ślady walki wewnętrznej i prawdziwej ceny za Rzeczpospolita Norwidowską widać nawet w poście Grażyny z 9 grudnia. Ile skarbów jest zakopanych jeszcze w naszej ziemi. Ile pereł!
Filmiki z wiekim trudem wpycham na fb :)

III Sesja Rady Gminy

Jeśli chcemy wiedzieć, co teraz robić w Strachówce, słuchajmy dyskusji o Białorusi i Turkmenistanie. Świat przychodzi nam z pomocą. Cały wolny świat dyskutuje, jak pomóc sąsiadom zza wschodniej granicy. O kościele w Turkmenistanie pisze o Andrzej. Jak można pomóc społeczeństwu, które nie czuje potrzeby zmian, ani wolności? Świat rozważa sankcje, z pełną świadomością trudności i wątpliwości z tym związanych.

Wszyscy zgadzają się, że bez rzetelnych informacji, czyli bez wolnych mediów mentalność i co za tym idzie system władzy nie ulegnie zmianom. Wśród tych informacji jest m.in. wiedza o majątku, jaki zgromadził Łukaszenko, jak każdy dyktator.

To, o czym mówi świat, Polacy znają od dawna. Jeśli zrobili choć maturę. Każdy maturzysta musiał poznać "Głos wolny, wolność ubezpieczający" dzieło powstałe w kręgu króla Stanisława Leszczyńskiego w 1743 roku. Jest to traktat polityczny o potrzebie reform.

Ja - póki życia - nie zamilknę. Bo wy możecie mnie łajać, gorzej gdybym na Sąd Ostateczny poszedł z grzechem zaniechania.

Mam w ręku program najbliższej sesji rady. Z podpisem przewodniczącej, nie grupki radnych. Nic to nadzwyczajnego, choć w naszej gminie musieliśmy czekać na tę normalność 16 lat! W Markach na budynku magistratu wisi wielki ekran, a na nim wyświetlają się komunikaty dla mieszkańców, m.in. zapraszające na sesję rady miasta i informujące o najważniejszych punktach obrad. Większość gmin w Polsce umieszcza video-relacje z sesji. W wielu gminach idą transmisje obrad na gorąco, w Internecie, lub w telewizjach kablowych. U nas zewsząd słyszę krytykę, kiedy o wszystkim piszę (informuję mieszkańców). Przeżyję. Najwyżej nie będę uczestniczył w biesiadnych spotkaniach. Niech opisują je inni.

W miarę możliwości będę chodził na sesje rady. Ba, uważam, że powinienem dostawać nawet wołanie-prośby-misję z różnych stron - "idź, słuchaj, oserwuj i pisz, pomożesz nam w budowie społeczeństwa obywatelskiego". Rola prasy, mediów jest nie do zastąpienia.
Wierzę, że każda sesja będzie wydarzeniem. Że nie będzie kontynuacją poprzedniego systemu przegłosowywania gotowców (z burzliwymi wyjątkami, gdy jakaś grupa miała swój interes). Wiem, że jest to największa trudność obecnej kadencji. I znów, choć może to brzmi sarkastycznie, światowa dyskusja o Białorusi może przyjść nam z pomocą. Oni tam też mają 16 lat pseudo demokracji za sobą.

Najpierw są ludzie, potem struktury społeczne, szczeble władzy itd. Musimy przypomnieć sobie podstawowe definicje: gmina jako wspólnota mieszkańców, dobro wspólne, samorządność, zasada pomocniczości, solidarność, miejsce i rola szkoły w społeczności lokalnej, europejskie prawo do dobrej administracji itd.itp. Z racji wykształcenia i doświadczeń życiowych chcę być zapleczem intelektualnym nowej władzy. Chcę służyć. Być czymś w rodzaju amerykańskiego wynalazku "think-tanku". Nauka społeczna kościoła (nb. rozdz.13) jest nieocenionym i niedocenionym dotychczas w Polsce narzędziem. Śmiało sięgnijmy po nie. Możemy nadrobić stracony czas i być prekursorem w kategorii "wspólnota gminna". W dziedzinie inwestycji będzie trudniej.
Generalnie, w Polsce rozmowa publiczna, dyskusja o wspólnych sprawach, stoi na niskim poziomie. Wskazówki i przykład ludzi nauki są bardzo potrzebne. Po to powstał projekt Uniwersytetu Obywatelskiego LGD "Równina Wołomińska", z o. Andrzejem Madejem OMI, jako rektorem. Andrzej Madej jest takim bogactwem, że powinniśmy codziennie z nim i za niego śpiewać "Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis". Możemy go spotkać i czytać na setkach (tysiącach) stron internetowych.
Tekst Romana Ingardena w "Książeczce o człowieku" pt. "O rozmowie owocnej słów kilka" jest lekturą prostą i owocną. Napisałem o tym do "Patrii", ale chyba dotąd nie opublikowali. Dołączyłem ten artykuł do dossier dla wojewody, które wręczyłem w czwartek 2.12.2010 w sali OSP, tuż przed II turą wyborów samorządowych.

Bez głosu wolnego, wolność ubezpieczającego, żadne społeczeństwo nie może się rozwijać i żadna władza sobie nie poradzi. Niech ten głos wolnych ludzi, świadomych swojej wolności, ubezpieczających wolność wszystkich, zwłaszcza najsłabszych, narodzi się obficie w tych dniach w gminie Strachówka: w Radzie Gminy, szkołach, parafiach, w urzędzie, w stowarzyszeniach, sołectwach, kołach gospodyń, strażakach z OSP, instytucjach państwowych, firmach prywatnych, i wszystkich ludziach dobrej woli :-)

PS. Zaraz dam na fb zapowiadane filmiki z opłatka FDNT i opłatka w Zespole Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskiej :-)