Po drugiej stronie lustra - Dwór Franciszków

- Ty paskudny mały brzydalu! - zbeształa go Alicja. Zbeształ ją Józef.
- Wiesz, Kiciulku, co będzie jutro?
Bo naprawdę sobie na to zasłużyłeś, ty wstrętny, niegrzeczny, kochany Kiciulku.
- A jak mi zaraz nie zaczniesz być grzeczny - ostrzegła go - to wrzucę cię na drugą stronę lustra, do Lustrzanego Domu!
Rozejrzałem się po świecie. Zauważyłem - jak Alicja, albo jak Lewis Carroll - że wszystkie rzeczy, które dawniej oglądaliśmy w lustrze po tamtej stronie, są zwyczajne, czyli nieciekawe - ale za to cała reszta jest niezwykle niezwykła.

Wróciłem ze szkolenia nt. turystyki. Usłyszałem o nim na spotkaniu nt. partycypacji. Pojąłem, że wziąć w nim udział - jest moją powinnością. To jest najsilniejsza motywacja do działania. (cdn.)

PS.
Na zdjęciach uczestnicy 1-szego dnia, jaszczurka, która odwiedziła mnie dzisiaj o godz. 7.50, kącik czytelniczy, spojrzenie na Franciszków spod kapliczki.

Decydujmy razem - przyszłość przed nami

Zebranie na temat partycypacji publicznej było najważniejszym wydarzeniem dnia. Katechezy, jak i inne lekcje, trzeba w tym upale po prostu przeżyć. Przyjąłem formułę, pół w budynku, pół na dworze. Dziękowałem w modlitwach z klasami za festyn. Bo przecież się o niego modliliśmy z dziećmi. Staram się uczyć, że skoro prosisz, to nie zapomnij później podziękować. Proste sprawy nie są oczywiste dla większości ludzi. Niestety. Na przykład, że jest związek modlitwy z życiem, w tym przypadku z festynem i z katechezą.

Wracam do partycypacji. "Osobny świat" w partycypacji? Ano, tak. Bez samowiedzy niewiele możemy dać innym, czyli partycypować, między innymi. Aby partycypować w czymś, trzeba wierzyć przynajmniej, że jest rzeczywistość, w której partycypować chcemy. Tą rzeczywistością jest nasza gmina - wspólnota lokalna i terytorium, które zamieszkujemy.
Chcemy mieć wpływ na jej rozwój. Gmina (wójt) wybrała dla "Decydujmy razem" sprawę turystyki. Mamy wspólnie z wszystkimi chętnymi wypracować odpowiedni dokument. Gmina ma go realizować. Dla wspólnego dobra. W tym programie nie można upatrywać trampoliny dla własnych interesów. Tam gdzie wszyscy mogą publicznie wyrazić swoje zdanie i poprzeć je chęcią pracy i współpracy - tam fałsz raczej długo nie wytrzyma. Oczywiści - trzeba być gotowym na merytoryczny fechtunek na argumenty. Trzeba umieć znosić napięcia w życiu publicznym. "Bez /tej/ pracy, nie ma kołaczy".

Jesteśmy skazani na sukces. Siła leży nie w naszych, dobrych (najlepszych) bez wątpienia chęciach, ale w samym programie. Jest on firmowany przez ministerstwo polskiego rządu i ma solidną podbudowę naukową, sięgającą Grecji i Arystotelesa. Dlatego jest szansą dla ulepszania demokracji. Nie, nie, nic demokracji nie zagraża, ale zawsze może być lepsza - w praktycznym działaniu. Założenia programu przedstawił koordynator w tzw. subregionie Grzegorz Grabowski.
Kto spoczywa na laurach - przegrywa. "Nie wykonana jeszcze dziejów praca, nie przepalony jeszcze glob sumieniem". Norwid to rozumiał, niewielu współczesnych. Strachówka - w pełnej krasie historii, kultury i przyrody - prawdziwa Rzeczpospolita Norwidowska nie może polec na tym polu. Kapitał ludzki i kapitał społeczny, nad którym szkoła latami pracuje, jest prawdziwym - nie deklaratywnym - bogactwem. Nie wolno przekreślać nikogo, kto ma szczere chęci, doświadczenie, dokonania, konkretne umiejętności. Możemy się spierać, ale cofnąć wiedzy i polityki europejskiej w tym względzie się nie da. Nie warto na to tracić sił. Tylko realizm ma przyszłość - żadne utopie, czyli zbyt wąskie koncepcje życia. Grażyna, koordynator programu w gminie, jest realistką. Ma za sobą dziesiątki projektów i lata praktyki. Także w budowaniu i kierowaniu zespołem.
Jesteśmy, wraz z pozostałymi 107 gminami uczestniczącymi w tym pilotażowym programie, laboratorium dla całej Polski. Nasz sukces będzie najlepszą promocją gminy. Cała Polska będzie się od nas uczyła!

Są już pozytywy. Jednoczą nas wizje ścieżek rowerowych, specjałów lokalnych i największy z wielkich Strachowianin-Norwid. Złożyliśmy dzisiaj deklaracje podpisane pieczęcią własnego życia - imieniem i nazwiskiem. To jak certyfikat honoru. Umówiliśmy się na kolejne, robocze spotkanie dla zrobienia diagnozy potrzeb. Do roboty. Kto wierzący, niech się o sprawę modli.

Jaka Prawda – Życie – Droga (Osoba?) w XXI wieku

Niezauważenie przeszło niesamowite odkrycie. Że to On. Chodziło o konkretną sytuację, dane doświadczalne, prawie eksperyment. Przypomnę. "Szukajmy kiedy pozwala się znaleźć". Oczywiście. EXXON szuka w Polsce gazu łupkowego. Nie inwestują kilkudziesięciu milionów dolarów w odwiert na ślepo. Mają wskazania geologów. Ja znalazłem to, czego szukałem, w modlitwie. Co do niej mamy wskazania teologów. Cytowane zdanie pochodzi sprzed ok 3 tysięcy lat. Od wielkiego proroka. On też szukał według wskazań mądrych poprzedników i własnej natury - i znalazł. Ja szukam, znajduję. Metoda jest pewna.
Parę dni temu znalazłem w wizji prawdy całego (własnego) życia. Wczoraj znalazłem w krótkim AMEN, czyli w zgodzie na tę prawdę. Jak będzie następnym razem? Będzie. Zanotuję. Prawa życia duchowego są niezachwiane i mają dłuższy rodowód od pozostałych. Via, veritas, vitae.

Prawda i życie to nie jest jakaś daleka perspektywa. To każda chwila. Ciągłość (Jedność). Ciągłości życia musi odpowiadać ciągłość prawdy. Modlitwa zatrzymuje jakby czas i pozwala cieszyć się tym, co idzie z nami od początku do końca. Alfa i Omega jest wpisana w życie osoby. Wielkie odkrycia przechodzą niezauważone. Kto chce, niech czyta, patrzy, słucha, wierzy. Prawa życia duchowego (człowieka) są niezachwiane. Czemu mają w świecie medialnym mniejsze poważanie(mierzalne) niż dużo młodsze prawa nauk nowożytnych? To jak porównanie wiekowego szlachectwa z klasą nowo-bogackich. Słoma z butów wychodzi, ale mogą wykupić cały rynek mediów. Żarty, żartami, a sprawa jest dużo poważniejsza, wprowadza nieład w myśleniu setek milionów mieszkańców globu. Nie lękajcie się, choćby moda i wygoda podpowiadały co innego. Na szczęście poważne uniwersytety nie mogą obyć się bez wydziałów teologicznych.

Życie duchowe też obrosło instytucjami. Jedną z najważniejszych jest kościół. Wiele jego rozwiązań jest bardzo widowiskowe i daje się transmitować nawet w telewizji. Najważniejsze sprawy dzieją się jednak w niewidzialnym świecie osoby. Osoba jest rzeczywistością niewidzialną. Ty nią jesteś. I co ty na to? Nie można ignorować samego siebie! I właśnie to powiedział Jan Paweł II - "Człowiek jest drogą kościoła". Twarda jest ta mowa nawet dla wielu pasterzy kościoła. Wygodniej być namiestnikiem króla, niż sługą tylu królów, ilu jest wierzących.

Dzisiaj jest Dzień Dziękczynienia, proklamowany przez kardynała Kazimierza Nycza. Ciągle żyją prorocy - ja, ty, on. Tylko patrz, słuchaj, myśl, zapisuj, publikuj (dziel się).

Potem przychodzą nudności i zmęczenia. Normalne. Ile Wielkiej Prawdy w nas zostanie dostępnej w każdej chwili) zależy od wyćwiczenia się w wierności jej właśnie. Czy nie sądzicie, że staliśmy się zakładnikami wizji człowieka, jako bardzo skomplikowanej maszyny raczej, niż osoby? A oczekujemy czegoś innego. Nieszczęsny ja człowiek - mówił nawet św. Paweł. Nasze życie można zrozumieć tylko w kategoriach wartości osobowo przeżywanych, doświadczanych. Osoba jest drogą kościoła, jest fundamentem cywilizacji współczesnej, i księgą własnego bytowania na ziemi. W wymiarze osoby znajdujemy Drogę, Prawdę i Życie. A tak mało jej poświęcamy uwagi.

Całkiem uzasadnione wydaje mi się mówienie o życiu biologicznym i osobowym. O zdrowiu biologicznym i osobowym. Psychiatria ciąży raczej ku pierwszemu, psychologia zatrzymała się jakby pomiędzy. Nieszczęśni my ludzie XXI wieku. Niechby z wszystkich wież i dzwonnic kościołów rozlegał się nieustannie głos - "Non abbiate paura!".

***

Wróciliśmy z festynu szkolnego z okazji Dnia Dziecka (i Dziękczynienia). Jest za co dziękować, udał się. To było zwycięstwo pracy zespołowej. Inaczej by nie wyszło, nie mieliśmy na niego funduszy. Mogliśmy sie nań porwać, licząc tylko na zaangażowanie drużyny. Tych, którzy sie utożsamiają ze swoją szkołą. Nauczyciele, pracownicy, rodzice i wolontariusze dopięli swego. Można zrobić duży festyn bezgotówkowo. Hip, hip, hurra! Teraz tzeba pracować, aby utrzymać ducha. Za tydzień Zesłanie - Pięćdziesiątnica - Żielone Świątki. Bóg Go nam pomnoży!

Próba wierności (j'adore)

Wierność się ćwiczy w zdarzeniach niepozornych. I przy błahych okazjach się zdradza. Są to wielkie wyzwania w mini sprawach. To jeden z paradoksów życia i zupełnie nierozpoznany.

Wpadłem na trop całkiem przypadkowo, czytając wczorajszego posta. Do każdego z nas przychodzą posłańcy, objawiając Prawdę, ale nieliczni są dość wrażliwi, żeby ich przyjąć, zaprosić do stołu, porozmawiać dłużej, upiec ciasto, albo tylko podać kawę czy herbatę. Abraham rozpoznał, zaprosił. Maryja też - rozmawiała, uwierzyła.

Do każdego przychodzą, ale pozostają niezauważeni, albo lekko potraktowani - przez chwilę i tylko w przedsionku odczuć. A trzeba zaprosić do komnaty rozumu.

Napisałem wczoraj, że nie mam wątpliwości, że to On. Zuchwałe słowa? Ależ nie, bardzo oczywiste i proste. Tak, jak cała nasza (moja) tożsamość. Jest - i koniec. To, że w prawdzie chwili wczorajszej i każdej innej, jest On, jest częścią mojej tożsamości. Jest częścią nierozerwalną. Patrzę na swoje życie - i rozumiem!
Z jakiej półki, jakiego skarbca może pochodzić pieczęć jedności i sensu? Nazywajcie sobie jak chcecie. Szukajcie w podręcznikach wielu nauk i w świętych księgach różnych religii. Ja znajduję w Biblii, księdze wielu pokoleń tych, co uwierzyli Bogu Starego i Nowego Przymierza. Jeśli ktoś chce znaleźć tylko w pojedynkę, sam w sobie, to współczuję szaleństwa. Osoba istnieje w nieustannym d i a l o g u. Człowiek rodzi się i rozwija by wierzyć, kochać i być wiernym. Z pomocą władzy rozumnego myślenia.

Nic nie spina w całość, nie daje jedności - jeśli ich nie ma w sobie. To dość prosta zasada. Wielu boi się jednak ją uznać. Boją się przeważnie szyderczych (albo tylko i aż śmiesznych) wypowiedzi kolegów i koleżanek, małych i dużych, a nawet tylko wirtualnych. Ta straszna zasada zaczyna panować już nad umysłami dzieci, uczniów. Czyich uczniów, należy zapytać wprost? Zawsze jesteśmy czyimiś uczniami.

Przyszła wczoraj prawda, chciałem być z nią jak najdłużej. Rozpoznałem ją. Każde takie doświadczenie jest zaproszeniem do wierności. Bądź chwilę dłużej z prawdą, która cię nawiedza. Proszona, lub nie. Bądź z nią. Poświęć jej chwilę uwagi. Uważnej uwagi. Wysil rozum przez chwilę. Po to go mamy (nam go dano).

Czy nie tak powstaje szczepionka, antidotum na fałsz? Czy nie tutaj powstaje barykada przeciwko niewierności i innemu złu? Zarówno w małżeństwie, kapłaństwie, jak i innym stanie wierność jest fundamentem miłości a miłość prawdziwa fundamentem wierności. Nie istnieją bez siebie. W miłości tez trzeba okazać wrażliwość na bodźce, dać dłuższą chwilę posłuchania, uwagi uważnej. Jak bardzo trzeba się szkolić w tej sztuce. Całe życie. Życie składa się z momentów. Każda chwila-moment ma swoją prawdę. Mogę ją zobaczyć, usłyszeć, dotknąć, przyjąć, pojąć, uwierzyć. Poadorować. J'adore - mówią prawie na co dzień Francuzi. Nie wykreślajmy ich pochopnie z Kościoła. Czasem język więcej mówi, niż chwilowe, bezrefleksyjne zachowanie.

PS.
Zebrałem notatki z wczorajszej sesji Rady Gminy Strachówka. Uznałem, że najlepszym miejscem na ich opublikowanie jest podstrona "Wspólnota (samorządowa)". Tam je znajdziecie. Niestety trzeba ja przewijać do samego dołu (nr 4).

Co za co (wolność za prawdę)

Jak to jest, że pozwalamy, żeby sprawy małego kalibru zasłoniły kaliber wielki? Wszystko co nas zajmuje jest mało-dystansowe i krótkoterminowe. A człowiek marzy podobno o wiecznym życiu, trwaniu, a przynajmniej dość długim. W kasie PKP, albo jakiejś innej każdy kupujący wie, dalej chcę jechać, dalszy bilet muszę wykupić. W tych przypadkach starcza nam logiki. W sprawach ogólno życiowych już nie.
Zróbmy spis od rana do wieczora - kupić to a to, zdążyć tu i tu, zrobić, zmienić, zatelefonować, znaleźć, zarobić, wydać, spotkać, pojechać, wrócić, wybudować, albo odnowić, skrócić, wydłużyć, skosić, naprawić.

A ja najbardziej lubię takie chwile i sprawy, których nie można zaplanować. Choć można im pomóc. Spadają ni stąd, ni zowąd. Chwyta się je z zachwytem. Chce się nimi nacieszyć. By trwały. My wtedy też bardziej jesteśmy.

Wczoraj przyszła na sam koniec. "Wołajmy do Boga kiedy jest blisko. Szukajmy Go, kiedy pozwala się znaleźć". A potem w naszej modlitwie rodzinnej następuje cisza. Szukamy Go - skoro słowo się rzekło! Zawsze ciekawi mnie jak przyjdzie. Z której strony, sprawy, kiedy i jak. Dzisiaj - i przeważnie - przychodzi przez prawdę, w prawdzie. Konkretnej, mojej, życiowej. Której szukałem/szukam całe życie. Którą - jak mi się zdaje - znalazłem.

Ile razy tak przychodził/przychodzi? Ile razy wcale nie poświęcamy temu większej uwagi. A to On. Nie mam wątpliwości. Przecież wszystko ułożyło się w całość. I j-e-d-n-o-ś-ć. Bardzo sensowną całość. Spięło, dopełniło. Czegóż chcieć jeszcze? AMEN.

To nie jest tylko odczucie. Najpierw jest szukanie, pragnienie, myślenie, i słodkie owoce prawdy. Potem jest odczucie radości, spełnienia, wieczności.
Lubie takie chwile. Niektóre, które już złapałem, mam ciągle na kartkach albo na serwerze - nie wystawione jeszcze na ladzie do rozdania.

Prawda zawsze jest tuż, tuż. Nie chodzi mi o traktaty filozoficzne. Prawda jest w naszym życiu. W każdej chwili. Problem jest tylko z uwrażliwieniem na nią. Żeby mniej być samemu, a bardziej zawierzyć... No właśnie. Komu, czemu? Sumieniu, własnej samoświadomości, wewnętrznemu głosowi? Tu jest problem. Bez wyćwiczenia ani rusz.

Byłem na sesji Rady Gminy. W zastępstwie. Ani Grażyna, ani nikt ze szkoły nie mógł. Owszem, jest radna-nauczycielka, ale ona żyje dla siebie, nie czuje się przedstawicielką wspólnoty szkolnej. Sesja była ciekawa. Notatki mam. Jak spiszę, powiem gdzie są.

Samoświadomość katechety

Zapamiętałem jak na studiach razu pewnego wykładowca historii filozofii współczesnej, ksiądz doktor taki a taki, nie pamiętam, wrócił ze spotkania z Andrzejem Wajdą i zachwycał się jego samoświadomością. To było jego najważniejsze wrażenie. Ksiądz, współcześnie oczytany i doceniający wiedzę, jako podstawę funkcjonowania w wymiarze publicznym (naukowo-artystyczno-społecznym) rozumiał.

O znaczeniu samowiedzy dla procesu partycypacji publicznej mówiono także w hotelu Novotel. Nowoczesność tego wymaga. Inaczej jest zapyziałość, niezależnie, który wiek mamy w dziejach cywilizacji.

Dlatego i ja dostojni czytelnicy zastanowię się chwilę nad samoświadomością katechety. Od 29 lat przyszło mi stawać w mniejszych lub większych zgromadzeniach dzieci i młodzieży przed krzyżem. Tak ustawiła mnie własna wrażliwość religijno-społeczno-wspólnotowa na pierwszej katechezie. Nie mógłbym stać z przodu i przesłaniać sobą, albo chociaż odrobinę zasłaniać. Miałem wtedy 29 lat. Skąd taka wrażliwość? Nie wydumana, niewyuczona, podarowana. Stoję więc z tyłu w najważniejszym momencie katechezy. Przed nami (ja nie jestem wtedy niczym wyróżniony) krzyż, znak tajemnicy. Do inspiracji, do pytań, zadumy.
Potem muszę przejść na front sali albo klasy, żeby mnie lepiej słyszeli. Głównie po to, bo nie jestem wcale taki ważny.

Szukam razem z nimi, tzn. ja na pewno chcę, bo oni niekoniecznie, ale na szczęście nie wszyscy. Wyjaśnił mi to kiedyś Darek, uczeń 1 klasy technikum. Dobrze, że zrobił to na początku mojej prorocko-nauczycielskiej kariery. Teraz z żoną Ania prorocko-wspólnotowo instruują kandydatów i młode małżeństwa w Legionowie.
Szukam sensu. Szukam zrozumienia świata wewnętrznego i zewnętrznego. Pytam jak (w jaki sposób) jest z nami, wśród nas Niewidzialny. Różnie można Go nazywać. Sensem, Początkiem, Stworzycielem, Miłością, Ojcem, Prawdą... Bez samoświadomości chyba w ogóle nie ważne jak się nazywa, bo tylko się naśladuje wyuczone gesty i słowa.

Dzisiaj powtarzam dzieciom, że słowa to nie modlitwa, bo i papugę można nauczyć. Ale papuga nigdy nie będzie się modliła. Czym więc jest modlitwa? Dzisiejsza formułka z naszych katechez brzmi tak - "to moje zachowanie w czasie modlitwy". Zachowanie wypływa z mojego centrum osobowego. "Osoba i czyn". Muszę chcieć się tak zachować, lub inaczej. Muszę coś rozumieć. Samopoznanie. Samoświadomość. Nie jestem papugą.

Osoba jest fundamentem cywilizacji współczesnej. I Kościoła. Człowiek jest drogą kościoła, nie odwrotnie.

Moje katechezy od początku nie były dewocyjne. Wyznaniowość jest tylko ich aspektem. Podstawą jest człowiek-osoba. Osoba wolna, byt o najwyższej i niezrównanej godności we Wszechświecie. Z niczym innym. Nie zagrozi nam pod tym względem żadna forma życia w kosmosie, ani żadna poza ziemska cywilizacja. Niech szukają. Kibicuję z dużym zainteresowaniem. Ale jak widać i tu pokazuje się wielka i heurystyczna rola wiary. Wiara stoi na straży integralności wizji świata, kultury, człowieka. Bez niej ciągle byśmy się wahali w jakiejś formie względności wszystkiego.

Katecheza według mnie, to przekazywanie doświadczenia pokoleń ludzi od Abrahama. Doświadczeń w pewnej szczególnej i bardzo podstawowej dziedzinie, czyli doświadczania siebie i całej reszty (całości, fundamentalnej jedności). Doświadczenie to się rozwija wraz z postępem czasu. Z uwzględnieniem nowych badań, aktualnej wiedzy o człowieku, świecie, pedagogice itd. Z wykorzystaniem nowych technologii - metod i środków pomocniczych.
Nauka w niczym nie zagraża katechezie. Kto tak myśli jest śmieszny i groźny. Oby nigdy nie miał wpływu na katechezę (szkolna i parafialną). Religia i zacofanie się wykluczają. Marksizm wdrukował w miliony ludzi przekonanie przeciwne. Skutków tamtej wrogiej propagandzie nie zmienił nawet długi pontyfikat Jana Pawła II. Bo ilu z nas chce się czytać jego encykliki, przemówienia, wystąpienia przed różnymi Aeropagami - ze zrozumieniem. A wcześniej jeszcze teksty Soboru Watykańskiego II. Większość katolików woli pozostać religijnymi analfabetami. Obyż choć spotkali wzory świętych ludzi, im współczesnych, nie tylko ze starych książeczek i legend.

P R Z E K A Z Y W A N I E D O Ś W I A D C Z E N I A ! W którym każdy człowiek możem mieć udział.
Jeśli nie mamy, to sami skazujemy się trochę na rolę papugi. W i a r a i r o z u m. Nigdy oddzielnie. To jest dziedzictwo Soboru i Jana Pawła II. Oni tez nie wzięli się z niczego. Tak ajest nasza wiara. Nie ma wiary bez myślenia (św. Augustyn". Podziwiamy świat, a sami siebie nie znamy. A sami siebie nie podziwiamy (tenże Augustyn) - samowiedza! samoświadomość!! Dziękuję Augustynie, Tomaszu z Akwinu, Janie od Krzyża, Tereso z Avila, Edyto Stein, Janie Pawle. Romanie Ingardenie, Kazimierzu Kłósaku, Józefie Tischnerze. Dziękuje Andrzeju Madeju.

Skoro tak rozumiem swoja misję to znaczy, że jej nie wymyślam. Ja tylko przekazuję. Partycypuję - więc staram się przekazać. Mam udział.
Codziennie staję w-o-b-e-c (pełni, wszystkiego, całości, Jedności...). Działam (jestem?) na zasilaniu zewnętrznym (paradoks uwewnętrzniania przez uzewnętrznienie i uzewnętrznianie przez uwewnętrznienie). Gdybym stawał wobec pustki - to bym uciekł, albo zwariował. Nawet kilkakrotność pensji nie dawałaby potrzebnej mocy do tego zadania. Niewidzialna Pełnia, Sens, Prawda, Miłość itd. mnie odnawia. Dlatego może pójdę do szkoły jeszcze raz. Kolejny dzień. Może kiedyś nie dojdę?

Katecheza nie może być indoktrynacją. Ma mieć charakter formowania myślenia młodego człowieka o sobie jako osobie, o świecie wewnętrznym, który żyje w nas, i wraz z nami i świecie, w którym żyjemy, funkcjonujemy. Katecheza musi uczyć wiary rozumnej. Wiary i myślenia. Wiary i rozumności (używania rozumu). Wyznaniowość nie może być dominantą. Humanizm - powinien. Skoro wierzymy w Jezusa z Nazaretu! Skoro wierzymy w Jego bóstwo i człowieczeństwo! A propos - nie łatwo zdefiniować w sposób zadowalający zarówno "człowieczeństwo" jak i "bóstwo". Fakty pozostają jednak faktami, niezależnie od problemów językowych. Ja tylko partycypuję. Tomiści powiedzieliby może o istnieniu analogicznym.

Nauczyciele-przedmiotowcy staja w klasie tylko ze swoja wiedzą i metodą. Choć mogą też korzystać z Mocy z Wysoka. I pewnie wielu korzysta. Nie mogą jednak przeważnie publicznie do niej się odwołać, czy ją wyznać. Ja z kolei mam taki obowiązek i przywilej.
Zdaję sobie sprawę, że czyniąc to, wykonując swoje "ustawowe" obowiązki, zmieniam świat. Upominam się publicznie o duszę i ducha. O wymiar wewnętrzny człowieka. O świat rzeczy niewidzialnych (ale bardzo, bardzo realnych). Upominam się i jakoś pomagam we współ-konstytuowaniu podstawowego i fundamentalnego (źródłowego) doświadczenia człowieka-osoby - "Ja - jako cząstka Jedności". Jedności przyjaznej - miłosiernie kochającej - dzięki poznaniu osoby Jezusa z Nazaretu. "A to jest życie wieczne, abyście znali Jedynego prawdziwego Boga".
Choć powinienem wszystko pisać już w czasie przeszłym, bo siły i cierpliwość się skończyły. 29 lat to kawał czasu!

Samoświadomość - to dojrzała osobowość. To świadomość siebie jako osoby. Bez świadomości nie można mówić o tożsamości. Czy można wyobrazić sobie katechetę bez samoświadomości? A Jezusa z Nazaretu?

Uff! Jest prawda! Więc jest wolność!

Dzień był w szkole ciężki, upalny. W nas się gotuje, we mnie, w uczniach. Odmierzam czas przysiadami na krześle, ławce, gdzie się da.

Klasa 5, O, 6, 1, 4 i 3. Uff! Do szóstej zaniosłem dwie książeczki z Żarnówka. Dostaliśmy (szkoła) na pamiątkę występu na Festynie Kultury Mazowieckiej. Gmina Grębków, gdzie przed laty przyjmował znany ksiądz zielarz.
Książeczki o pasjach ludzi. Plastyka, hodowla koni rasy wielkopolskiej (potomków rumaków spod Kircholmu), wiersze i miłość ojczyzny. Czytam o domu, który stoi tuż obok miejsca zamieszkania Beaty, autorki. Byłem z nią w ramach LGD na Węgrzech i w Niemczech, w Viesmannie. Wzięła dom w opiekę. W jego 130 letnich ścianach, w odnowionym piecu wypieka chleb. Uratowała kawałek Polski. Napisała o tym wiersz. Ładnie! Dodaję opowieść o Grażyny warsztatach prowadzonych w Marózie przez młodego człowieka - "Odkryj cuda w promieniu 150 metrów od własnego domu". Temat zapisuję - "Świat jest w tobie i wokół ciebie". Mało mają do powiedzenia. Co gorsza, peszą i wytrącają śmiechem chęć mówienia tym, którzy się odważyli. Jest w nich wielka doza samozniszczenia. Czy rozumieją słowa "kolega", "koleżanka", "wspólnota klasowa"? To jest problem wszystkich klas! Nic dziwnego, że badania socjologów wykazały, że dzieci opuszczają mury szkolne z mniejszą chęcią uczestnictwa w świecie, niż gdy przychodzili do szkoły. Straszne! Słowo "burak", które zostało użyte ostatnio publicznie do przewodniczącego partii ma dużo dłuższy korzeń społeczny.

W modlitwie mogę wyznać wiarę głęboką, że dla nas jest stworzone wielkie piękno, dobro i prawda. Są w nas i tuż, tuż w świecie. Ale mało jest ludzi,którzy chcą się nim cieszyć. Wydaje się, że w ogóle zatracili wyczucie gdzie leży szczęście.
Wracając do domu widzę jak bardzo otyła dziewczynka wynosi ze sklepu torbę z trzema wielkimi opakowaniami chipsów.

Pisanie przynosi ochłodę i ulgę. Zanurza w to, co najlepsze, w uchwyconą prawdę. Widzę ją. I wierzę do szpiku kości. "Posłuszeństwo prawdzie o Bogu i człowieku jest pierwszym warunkiem wolności". Za nas i o nasz festyn rodzinny w niedzielę - wysłuchaj nas Panie~!