Emmanuel, czyli Bóg z nami

Wielką przyjemnością jest przepisywanie i publikowanie zapisanego dnia katechez. To jest zanurzenie w odwiecznym planie Boga, Emmanuela - Boga wśród nas, z nami. Katecheza w szkole stała się prawie symbolem dla wierzącego narodu, dla zrozumienia którego sięgam aż do ikonografii wczesnochrześcijańskiej. Zadaniem ikonografii jest "opis i interpretacja elementów treściowych i symbolicznych w dziełach sztuki". Żeby dobrze zinterpretować obrazy trzeba sięgnąć do ich podglebia kulturowego i zrozumieć sytuację polityczną, społeczną, naukową, ideologiczną itd., w których dzieło powstało. Na religię w szkole inaczej się patrzy z wyżyn polityki państwowej i z dołu, z poziomu gminy i wioski. Na górze rozgrywa się partyjne interesy i ocenia słupki wyborcze, na dole widać skutki decyzji "tamtych" na życie codzienne. Religia w szkole scala życie społeczności lokalnych wokół największych wartości. Zaczyna się w "zerówce", a właściwie od 5-latków i znaku krzyża, "W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego", potem jest "Ojcze Nasz", parafia, msza święta niedzielna, ślub, cmentarz. O to nie ma jeszcze wśród nas sporu. Dopóki ktoś (diabeł) go nie rozkręci dla własnych interesów. Może zacząć się zawsze i wszędzie, bo to zależy tylko od złego ducha i poziomu rozumienia wiary przez ogół mieszkańców. Wiara rozumna jest odporna na podszepty złego, wiara płytka (nierozumna) daje się wodzić za nos.

Obecność lekcji religii w szkole nie jest dogmatem, ani religijnym, ani politycznym. Wymaga racjonalnego namysłu, wyjaśnienia i wszechstronnej interpretacji. Wybór Ruchu Poparcia Janusza Palikota (sprywatyzowany od początku nawet w nazwie RPJP) do polskiego parlamentu (z 10% poparciem) zmusza nas do poważnej dyskusji. Oby poważnej.

Trzydzieści lat katechizowania okazało się w moim przypadku testowaniem metody, która nie tyle jest moja, co została dana z wysoka. Pozostaje mi tylko ją opisywać i nią się dzielić. Co dalej, nie zależy już ode mnie, tylko od kościoła.

12 października - katecheza w klasach 1-6 w Zespole Szkół

im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce

Kl.3
Modlitwa otwierająca lekcję (czaso-przestrzeń) katechizowania pokazała, że ciągle niezbędne są ćwiczenia na skupienie uwagi (siebie). Więc powtarzam - "umiem prawidłowo siedzieć.... itd".
Co poznaję za zamkniętymi oczami? Że jestem, ale że nie wiem, co to jest, to coś, co myśli "ja", co ciągle czegoś chce, nie wiem też, jak to jest itd. Proste ćwiczenie komunikuje mnie z dwoma światami. Nieznanym mi prawie całkowicie światem wewnętrznym, który jest we mnie, albo, którym jestem ja sam i światem na zewnątrz mnie, który też znam tylko "o ile, o tyle".

Chcę np. panować nad sobą, a przynajmniej się staram, ale często mi to nie wychodzi, i nigdy nie jest łatwe. Więc robimy kolejne ćwiczenie na opanowanie.
"Na rysunku jest coś ładnego i ciekawego, ale go nie podnosicie, dopóki nie rozdam i wszyscy nie będą go mieli przed sobą na ławce."
Już mogę spojrzeć, ale nim zacznę malować, mam go opowiedzieć. Rysunek jest ładny, bo rajski. Jest drzewo, kobieta, wąż i jakiś owoc (rodacy się uczepili, że jabłko, jakby nie znali innych ogrodów i owoców). Rysunek zawsze trzeba umieć opowiedzieć. Kilka osób spróbowało, coś powiedziało. Malując rozmawiamy ze sobą, do siebie, o tym, co malujemy. Tworzymy opowieść (uczenie narracyjne).

Kl.6
Po rozmowie z matką ucznia nie zostało dużo czasu. Musiałem w trakcie rozmowy, na którą sam się nie wpraszałem, uspokajać, że "uczniowie są dopilnowani". Chodzi pewnie fama, że jest inaczej. Walka ze szkołą i z nami jest priorytetem zorganizowanej grupy mieszkańców.
Wrogom Rzeczpospolitej Norwidowskiej podsunę pomysł, żeby zainstalowali w Strachówce filię Mazowieckiego Kuratora Oświaty. Żeby taki ekstrawagancki pomysł doszedł do skutku, mogą się posłużyć metodą jednego ze swoich idoli i potajemnie nagrać kuratora. W każdym razie, dobrze jest znać całą prawdę o historii własnej gminy.

W szczerej rozmowie z matką wyjaśniłem, przyznałem się do niepowodzenia.
"Wyznałem całą prawdę i grzech mój jest zawsze przede mną. Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą."
Honoru nie dam sobie odebrać – ludziom bez honoru. Władza ma ogromny udział w tym, co nas spotyka - polityką przemilczania prawdziwej historii gminy. Władza nie tworzy warunków, by zwyciężyła prawda. Więc coraz więcej będą mieli do powiedzenia ludzie bez honoru.

Robię kartkówkę z prawdziwego myślenia. Kartkówkę z bycia myślącym człowiekiem (czyli w skrócie - człowiekiem).
„Co najlepiej zapamiętałem, ZROZUMIAŁEM, na temat wiary i religii”. Mogą być inne sformułowania zadania - Co myślę (co najbardziej lubię) o :
- Bogu
- wierze
- religii
Trudno znaleźć właściwe słowa. Można dostać "szóstkę" za prawdziwe, ale"dwóję" za banalne powtórzenia, tego co podyktowałem do zeszytu, z którego oczywiście można korzystać. Znam swoje myślenie na te tematy.

Kl.1
Co rysowaliśmy, malowaliśmy na poprzedniej lekcji? Były tam ręce. Jakie, gdzie i dlaczego? Ręce Pana Boga, na dole kartki. Bo nam wszystko dał. Co dał? Daje. Wyliczanka przeszła w śpiew - "Jezus daje nam Zbawienie...". Jemu składam dziękczynienie, serca hołd.
Troche powtarzamy. Ale zbawienie przyszło przez krzyż, na który uczymy się patrzeć ze zrozumieniem, na początku i na końcu lekcji. Czy może być szczęście bez cierpienia? Cierpienie – zbawienie - szczęście jest jak tajemnicza trójca w życiu. Nie może być inaczej. Czy mamy kochają swoje dzieci? Taaaak. Czy są szczęśliwe, że was urodziły? Taaaak. A czy można urodzić bez cierpienia? Nieeee.

Ale jest ktoś, kto nas oszukuje, że można być szczęśliwym bez cierpienia (i bez zbawiena). Kto? Diabeł. A co on robi (daje)? Niszczy, burzy, pali, psuje (np. haker 5 grudnia mojego bloga). Rujnuje. Daje pokusę władzy.
Skoro tyle wiecie, to idę po rysunek o pierwszym grzechu. Cały świat przez niego cierpi, my w Strachówce też. Nawet na lekcjach religii, a może szczególnie, bo na nich Bóg się rodzi. Wtedy, w Raju, diabłu się udało oszukać człowieka po raz pierwszy. Niestety, nie po raz ostatni.

Kiedy malujemy myślimy, na czym polegał pierwszy grzech.
Diabeł to był i jest ktoś, kto się przebiera i udaje przyjaciela. Wtedy wmówił ludziom, że to, co usłyszeli od Drugiego było (jest) nieprawdą. Że Drugi zmyślił swoją historię, bo widocznie miał w tym jakiś interes.

W naszej gminie oszust - ojciec wszelkiego kłamstwa, też pracuje nad mieszkańcami, wystawiając ich bez skrupułów na ośmieszenie i hańbę. Oszust zawsze ma jakiś interes. Tego dzieciom nie mówię. Nigdy przez 30 lat nie przekroczyłem na lekcji religii granicy tego, co Boże, i tego, co prywatne, albo co ma choćby cień politycznego zabarwienia. Prawdę musi uzasadniać tylko prawda i sama prawda. Prawda może być trudna i niechciana, ale musi być zgodna z logiką (na religii - z logiką najwyższą).

Kl.4
Kartkówka – moja wiara rozumna (wiele pytań do wyboru, do koloru – pokaż swoje myślenie). Po latach katechezy – jaka jest moja religia, wiara – takie jest moje myślenie w całym życiu. Religia jest nauką myślenia. Albo uprawianiem magicznych ogródków. Przekonały się o tym panny mądre i głupie w Ewangelii.

Kl.2
Patrzę ze zrozumieniem na krzyż. Ćwiczymy się w skupieni uwagi – umiem siedzieć... TYLKO CZŁOWIEK MA DOSĘP DO TEGO INNEGO ŚWIATA (I INNEGO ISTNIENIA) - WEWNĘTRZNEGO, DUCHOWEGO. Zwał jak zwał: duchowy, wewnętrzny, mentalny, rozumny, świat poznania. Tylko człowiek. I tylko człowiekowi jest odkryty, że w ogóle jest. Objawiony! Rozróżniając to, co naturalne, od tego, co objawione. Ciągle niewiele o nim wiemy. SAMI SIEBIE NIE ZNAMY! To jest największy skandal na początku XXI wieku.
Dziwne i ciekawe, że na katechezie w kl.2, wśród 8-latków rodzą się takie pytania i odpowiedzi.

Porządek, plan lekcji –
1. modlitwa ciszy i myślenia
2. ćwiczenie siedzenia, skupienia i zaglądania w siebie
3. rozdaję kartki – panują nad sobą
4. co jest na rysunku (zgadują)
5. Indiańskie imiona - na co wskazuje imię "Rączy koń", "Jestem-Który-Jestem"
6. Malują, rozróżniając Mojżesza, Krzak Gorejący, Górę, sandały na świętej ziemi
7. tłem muzycznym jest ciekawy tekst do słów Karola Wojtły (fenomenologiczne wiersze i katechezy JPII!)

"Co to znaczy, że tyle dostrzegam, gdy nic nie widzę,
...
Im bardziej wzrok natężam, tym widzę mniej,
...
im dalszy cień od słońca oddziela moje życie.

Więc w mroku jest tyle światła,
...
ile Boga zstępującego na brzegi duszy."(PIEŚŃ O BOGU UKRYTYM)

Karol Wojtyła też pytał Boga „Kim jesteś, jaki...”. A co poznał - napisał w wierszach, kazaniach i encyklikach. Marcin Styczeń skomponował muzykę i pomaga mi katechizować (fenomenologicznie, antropologiczno-teologicznie, integralnie).
W każdej modlitwie trzeba pytać odważnie jak Mojżesz o imię Boga i jak Karol Wojtyła. Być człowiekiem - to pytać nieustannie Boga, zasypywać Go pytaniami, jak dziecko ojca i matki.

Kl.5
Tematy kartkówki do wyboru:
- Moja wiara rozumna
- Pokaż swoje myślenie na temat Pana Boga i religii
- Ulubiony temat z religii
- Mój największy problem z (w) religii(ą) itp.

PS.1
Januszowi Palikotowi powiem - z należnym szacunkiem - że według mnie w obecnej szkole lekcje religii dają największą możliwość nauki myślenia (według wartości), wiedzy o Bogu jako Bycie Najwyższym, o sobie (osobie) i o realnie istniejących światach zewnętrznym (Wszechświecie), wewnętrznym i o relacjach między nimi (których nie wyjaśniają same neuroprzekaźniki i struktury mózgu).

PS.2
Jak widzicie "moja" katecheza jest osadzona w realiach. Jest w niej odbicie naszego życia, jest miejsce na współczesnych Rzymian, Namiestników, kapłanów, faryzeuszy itd. Katechezy są jak Betlejem - jest skromnie, ale bardzo prawdziwie i blisko dnia powszedniego, który w każdej chwili może się zamienić w świętowanie. Nieosiągalnym ideałem są Jezusa przypowieści o Królestwie, którym towarzyszą uzdrowienia i inne znaki.

"Wszyscy zacznijmy wychowywać"

Konflikty i spięcia podnoszą napięcie. Podnosi się wtedy także słupek czytelnictwa na moim blogu. Warto wykorzystać ich energię dla pożytku publicznego.

Dzisiaj poszło o sprawy wychowawcze. Ogólnie mówiąc. Konkretnie - o moje pedagogiczne niepowodzenie z poniedziałku. Zdarza się w życiu każdego, kto ma takie zajęcie i odpowiedzialność. Zwłaszcza w życiu rodziców i nauczycieli. Nigdy ich nie ukrywałem. Ostatnio opisałem, lub wspomniałem, o "zaiskrzeniu" w klasie 6-tej, z nowym uczniem Dominikiem. Nigdy nie przynoszą mi satysfakcji, ani przyjemności. Tak jest chyba z każdym nauczycielem i rodzicem. Piszę łącznie o tych dwóch zajęciach, bo one mają z istoty tę samą "psychologię" i przebieg.
Po każdym zwarciu z dzieckiem swoim, lub szkolnym, jest mi głupio i próbuję sytuację naprawić, albo załagodzić. Nie jest dla mnie problemem powiedzieć dziecku "przepraszam". Nie uważam się za Boga.

W poniedziałek zostałem wyprowadzony z równowagi ponownie w klasie 6-tej (to nowe zjawisko w tej, od 6-ściu lat lubianej przeze mnie klasie), na samym początku lekcji. Jak zawsze stajemy wtedy w ciszy przed krzyżem do modlitwy! Ciszy nie było. Raz, drugi, trzeci uciszałem, czekałem. Kiedy kolejny raz usłyszałem ten sam śmiech, prowokowany zza pleców przez "kolegę", nie wytrzymałem, podszedłem szarpnąłem za fraki i wyprowadziłem do pokoju nauczycielskiego, vis-a-vis sali lekcyjnej.

Matka ucznia miała prawo się zainteresować i przyjść porozmawiać z nauczycielem-katechetą. Myślę, że wszystko byśmy sobie wyjaśnili, jak między rodzicami (nasze dzieci są kolegami z klasy i drużyny sportowej!). Otrzymaliśmy ten sam list z apelem "wszyscy zacznijmy wychowywać" - razem, w ścisłej współpracy. Ja bym powiedział to, co i tak mówię i piszę publicznie, że nie jestem z siebie dumny, i że zawsze próbuję takie sytuacje naprawić. Nigdy nie chowam się za jakąś zasłoną (plecami).

Powiedziałem to mamie i uczniowi. Więcej, spytałem go, czy wie, że go lubię. Za incydent przeprosiłem i jego i matkę. Podałem rękę, mamę pocałowałem. Nie mam z tym trudności. Zawsze staram się traktować innych bardzo po partnersku, bez względu na wiek.
Problem leży gdzie indziej. W ludziach, którzy zawsze działają za plecami innych. Dla których manipulowanie ludźmi jest zasadą życiową. Pewnie nawet ich "drugą naturą". Że posłużą się ludźmi, korzystając z każdego pretekstu, aby upiec swoją pieczęć, ale bez skrupułów zostawią wykorzystanych ludzi na pastwę losu i na śmieszność, gdy sprawy nie potoczą się zgodnie z ich oczekiwaniami. Ci ludzie nie mają chyba wyrzutów sumienia, ani serca, ani duszy.
Dało się wyczuć, że ktoś stoi "za plecami" naszej rozmowy. Zresztą mama przyznała, że o sprawie dowiedział się nie od syna, ale jakiejś innej osoby. Od tzw. "życzliwej" przyjaciółki.
Uświadomiłem matkę ucznia, co do kontekstu pracy szkoły. Że jest grupa anonimowych działaczy, którzy szkodzą nam, jak mogą. NISZCZĄ WIELKIE DZIEŁO - RZECZPOSPOLITĄ NORWIDOWSKĄ. Powiedziałem o wielu już donosach do kuratorium i gdzie się da. Że kolejny anonim oskarżył mnie niedawno, że jestem przestępcą, a żonę-dyrektorkę, że zatrudnia przestępcę. Musiałem jeździć po zaświadczenie do Krajowego Rejestru Skazanych.
Nie wiem, jak potoczyła się dalsza rozmowa z dyrektorką i wychowawczynią. Po akcie ekspiacji wyszedłem. Honoru pozbawić się nie dam.

Na ostatnim spotkaniu nauczycieli w tzw. szkolną środę zaproponowałem - po doświadczeniu własnej, opisanej wyżej słabości - aby opisywać każde większe, lub "głośniejsze" niepowodzenie pedagogiczne. Wrócę do tego pomysłu. Jest to, jak się szybko okazało, bardzo potrzebne narzędzie w pracy współczesnego nauczyciela. Może być pomocne dla własnej mobilizacji i wzajemnej pomocy, oraz jako broń przed szantażem ("napiszę do kuratorium"). Nie mamy nic do ukrycia.

Jest, niestety, klimat dla szkodzenia szkole i nam personalnie. Dziwaczna sytuacja po wyborach temu sprzyja. Niektórzy z tych, którzy zawarli sojusz wyborczy przed II turą i poparli Piotrka Orzechowskiego są dyskryminowani. Tryumfują ci, którzy byli przeciwko niemu! Nie ma za to klimatu sprzyjającego prawdzie. Ale ktoś za to odpowiada. Solidarność w XXX-lecie swojego powstania w gminie Strachówka została potraktowana jako moja prywatna sprawa. To się nazywa patriotyzmem wybiórczym. W XX-lecie samorządu gminnego też zostaliśmy przemilczani. Bawili się sami "obecni", jakby oni tworzyli nieprzerwanie samo-rząd przez 20 lat. Boże - "Daj jeszcze głos, bo anioł woła"!

Grażynie przypina się etykiety "zły gospodarz" i "nie umie współpracować z ludźmi".
Skoro jesteśmy tacy źli i niepotrzebni, to dlaczego haker zniszczył mojego bloga w dniu II tury wyborów na wójta Strachówki i coraz słyszę, że trzeba mnie bić, abym zamilkł ??

Musielibyście mnie zabić. "Możesz go zabić - narodzi się nowy. Spisane będą czyny i rozmowy". Prawdy i tak nie zabijecie.

PS.
Jezus nie był ciamajdą. Gdy został wyprowadzony z równowagi wziął bicz i poprzewracał stoły. Ktoś mógł wtedy wynieść ze świątyni siniaki. Nie pozwólmy nikomu robić żartów z modlitwy. "Wszyscy zacznijmy wychowywać".

Mój Kościół (i św. Augustyna), moja Polska (i Palikota i Nergala)

Czy wiara nie jest przypadkiem dzisiaj najsłabszym punktem młodych ludzi? Nie powiem "pokolenia JPII", bo to pojęcie nie jest wyznacznikiem wieku, lecz postawy życiowej i poglądów. Ja cały jestem pokoleniowo JPII.
W wielu dziedzinach młodzi są "na czasie". W dziedzinie wykształcenia, albo w sferze pracy zawodowej, dostępu do wiedzy światowej poprzez nowe technologie, możliwość zarobkowania i studiowania za granicą. Spora ich część, gdy się już urządzi, założy rodziny i ma nawet dość zorganizowane i dostatnie życie - w sferze duchowej (religijnej), mniej lub bardziej, pozostaje na poziomie dziecka. Ta najważniejsza dla rozwoju osobowego sfera odstaje od reszty. Więc jak ma wpływać na świadome decyzje życiowe (w tym także wyborcze)?

Dowód? Zaproponujmy(cie) otwartą rozmowę o wierze, o jej życiowym znaczeniu, funkcjach - w otwartej przestrzeni (open space) - w parafii, szkole, OSP, sali konferencyjnej itp. Ile osób z waszego środowiska, otoczenia mieszkalnego lub zawodowo-parafialnego przyjdzie i będzie miało odwagę się odezwać? Nie mają odwagi, bo nie maja wiele do powiedzenia. Brakuje im nie tylko pojęć, języka, ale samego nawyku myślenia o sprawach wyższego poziomu, niż problemy bytowe. Bo ich wiara utknęła, w którymś momencie, w rutynowym punkcie. Przestała się rozwijać, albo rosnąć razem z nimi. Nie musiała się rozwijać. Zdolność do dialogu jest wymagana głównie w CV. W życiu rzadko jest praktykowana. W życiu przeciętnego Kowalskiego wystarczą co niedzielne praktyki zwyczajowo-liturgiczne (wystarczy być, nie trzeba się - nawet mentalnie - angażować w odprawianie).

Religia jest zbyt obszerną dziedziną, od strony wiedzy światopoglądowej,żeby braki można szybko uzupełnić, uporządkować. Potrzebne jest nawrócenie, a potem spory wysiłek umysłowo-wolitywny. I choć zaniedbania są wielkie - nie wyłączając naszego terenu - to z pewnego katechety się szydzi w Strachówce od 17 lat! Wyrosło społeczeństwo niespójnych ludzi - z jednej strony aspirują Bóg wie do czego, a z drugiej - taki analfabetyzm (infantylizm)!

Jaki wpływ (udział) na formację osobowo-obywatelską w Polsce w ostatnich 20 latach ma Kościół? Większość duchownych (księży i zakonnic mamy w naszych rodzinach czworo) ma bardzo uproszczony obraz świata zewnętrznego. A przecież jest on dość skomplikowany i poddany grze wielu sił. Ostatni kryzys finansowy w świecie jest jednym z przykładów. Nasz świat był prosty może w PRL. Dzisiaj wielka część polskich rodzin ma kogoś za granicą. Żyjemy nie tylko w dwóch, ale może i w trzech światach (medialnym chociażby). Ani materialnie, ani ideowo nie jest ten świat stabilny. Bardzo przeciwnie. Czy znajdujemy zrozumienie złożoności naszego życia w kościele?

Dwadzieścia lat temu skończył się w naszej części Europy świat jednopartyjny. A jaka część katolików w Polsce dalej jest karmiona "duszpasterstwem jednopartyjnym"? Chyba dla większości znanych mi księży polityczną reprezentacją jest PiS. Ta partia też ma dość uproszczoną wizję świata (i recepty). Jest "my" i "oni". A w konsekwencji po jednej stronie jest samo dobro, a po drugiej - samo zło. Dominuje postawa nieufności do nie "my". Byli przeciwko integracji z UE, podnoszą ciągle kwestię niemiecką, śląską, rosyjską, są nieufni i pewnie zawsze będą. Niektórzy po prostu tak mają.

A w Polsce jesteśmy tylko MY. To, że mamy różne poglądy na wiele spraw, niczego nie zmienia w kwestii przynależności narodowej i państwowej. Palikot i Nergal mogą być wyzwaniem, ale i zaproszeniem do wysiłku myślenia i głębszych uzasadnień. Pozostając mieszkańcami tego samego domu. Będzie ich pewnie coraz więcej. 25% młodych wyborców wybrało Palikota. Możliwe, że spora część też chodzi do kościoła, ale odziedziczyło od swoich rodziców wiarę niedojrzałą, "nierozumną" (skoro jest wiara rozumna!) tzn. nieumocnioną intelektualnie, nieprzemyślaną.
Od 1700 lat znane jest powiedzenie świętego Augustyna, że "nie ma wiary bez myślenia". Słyszałem już z paru stron, że grzeczne dzieci, nawet dorosłe, chodzą do kościoła, żeby nie robić przykrości rodzicom, albo dziadkom (zwłaszcza babci). Biskupi, przetrzyjcie oczy, powiem jak Palikot, ale życzliwie i przyjaźnie, bo to mój kościół i moja sprawa. Dobrze, że ostatnio były mianowania stosunkowo młodych biskupów. Nam się też udało, 44 letni ks. Marek Solarczyk z Wołomina został naszym bratem-biskupem pomocniczym. Zamiast "ekscelencja", wolę mówić "brat biskup".

Jest prawda. Dla chrześcijanina powinien to być dogmat życia i postępowania codziennego. Nie ja jestem alfą i omegą. Potrzebuję innych. Dlatego dialog jest niezbędną formą realizacji chrześcijańskiego wyboru i powołania.
Jest wiedza, która powinna być wyposażeniem każdego myślącego katolika XXI wieku. Jej wielkim początkiem jest Sobór Watykański II. Potem przyszedł jego realizator JPII (nawiązujący do J23, który go zwołał, i P6, który dokończył i zaczął wprowadzać). Wygląda to dla jednych jak kościelno-klerykalny szyfr, dla innych jak Boży algorytm.

Utknęliśmy. Nam (tzn. komu?) się wydaje, że jest bardzo dobrze w polskim kościele - a to może jeszcze praca poprzedników? Zmiany postaw i mentalności dokonują się powoli, skokiem pokoleń. Może już dzisiaj dawane sygnały powinny nas zaniepokoić? Lepiej zapobiegać, niż leczyć. Może jednym ze sposobów mogłaby być bardziej fenomenologiczna niż tradycyjnie-katechizmowa katecheza? Puk, puk - z kim mógłbym o tym porozmawiać? Antropologiczno-teologiczna. Z pełną wiarą w Boga i Człowieka. W Jezusa, Boga-Człowieka! Czyli w duchu SobVatII-JPII ("człowiek jest drogą kościoła!!").

Musiałbym być tumanem, żeby na zakończenie katechetycznej działalności, po 30 latach doświadczeń, nie mieć żadnych przemyśleń i wniosków. Zwłaszcza, że przychodzą kiedy chcą, z wysoka.

***
Modlitwa powiązała się dziś z ideą Betlejem, wiecznego wcielenia. Że modlitwa jest wiecznym Betlejem. Że niebo potrzebuje materii naszego życia, żeby przez ciągłe wcielanie Bóg się nam rodził. Modlitwa jest takim medium-stajnią-szopą-żłobem. Bez modlitwy, jak bez eksperymentalnego laboratorium, człowiek traci połowę zdolności poznawczych i udziałów uczestnictwa w prawdzie, życiu i drodze.

Tę obserwację mam zapisaną dziś (5.10) na marginesach katechezy w klasie 2-giej. Przyszła powtórnie podczas rodzinnej modlitwy wieczornej w domu. To przeżycie (albo przeżycie tej tajemnicy) na tym się zasadza, że przychodzi w czasie modlitwy - nagle i w wielkiej obfitości. Widać, potrzebny jest konkret, w którym się wydarza - nasze życie, nasza modlitwa. Jest w tym Coś/Ktoś więcej - to jest właśnie jak wcielenie, (narodzenie) w Betlejem.

Może dlatego tak się dzieje z moją modlitwą, że patrzę na życie w perspektywie ostateczności. Szukam prawdy ostatecznej, choć to jest mój "problem" życiowy, bo większość ludzi patrzy tylko w perspektywie doczesnych korzyści, tu i teraz - więc jestem wyobcowany. Ale ja w każdej modlitwie dostaję tyle, że naprawdę nie jestem nawet w stanie opisać. Zawsze. I cóż mam z tym zrobić? Powtórzę za apostołem - "Nieszczęsny ja człowiek."

I jeszcze ważna uwaga (również) praktyczna. Przed modlitwą żarło mnie wiele rzeczy: korespondencja z USA, zaległości na www.szkoły, bezradność itd. Po modlitwie dużo mniej, bo wszystko przesłoniła większa prawda - dając dowód, że jest naprawdę z wyższej półki. Zajmuje całą moją osobę.
***
Trzeba zrobić przerwę w pisaniu, trzeba jechać do szkoły – do pracy, na katechezy o Życiu, Drodze i Prawdzie. Do misjonarzowania.

kl.2 – Powiem wam swój sekret, kiedy się z wami modlę, czuję się, jak w niebie. Jaki zrobimy rysunek? Coś wymyślimy – wielkie serce, na całą kartkę, a w nim Słońce-źródło światła i energii, zielone pastwiska i wody spokojne, tęczę przymierza i wierności, i wiele, wiele serc, które czekaja na Ewangelię. Ten rysunek da się także zaśpiewać.

kl.4 - Temat – Co możemy powiedzieć o autorze „Ojcze Nasz”
Punkty kierunkowskazy – 1) ”Naucz nas modlić się”, wyobraź sobie pytających wtedy uczniów i Apostołów i siebie z nimi (czasy, klimat, roślinność, ubiory itd. wg metody św. Ignacego), 2) nie ma wiary bez myślenia. 3) Dlaczego pytacie? Czego dowiadujemy się o Jezusie-Nauczycielu i Mistrzu z Jego odpowiedzi?
Praca domowa (skoro nie wyszło w klasie, to może w domu z pomocą rodziny) – odtwórz sytuację klasową, z początku każdej katechezy i pytaj „dlaczego”. Religia nie jest nakazem i tradycją, ani tym bardziej wymysłem. Jest faktem. Nie ma wiary - bez myślenia nad faktami z dziedziny życia wiarą i religii. (Naoczność poznania... czy system nakazowo-rozdzielczy).

kl.”0” - Moja święta rutyna – Cisza przed krzyżem, krótka medytacja, Ojcze Nasz, a potem krąg, śpiew „witamy się, Alleluja”, „Gdy Pan Jezus był malutki” - ćwiczymy wymowę, gesty, mimikę i rozumienie rzeczywistości. Dochodzi nowa piosenka o stworzeniu. Pozostaje już tylko dorysować Słońce, księżyc, gwiazdy, ziemię i morze.

Kl.3 – Oj, zaskoczyli mnie! Nieoczekiwanie wyszło, że różnica między człowiekiem a zwierzęciem zaciera się im w głowach (zwierzęta mają duszę, a kiedy zabijamy człowieka albo zwierzę to... okradamy Pana Boga)!? Przeżyłem mały szok. To nie ich wina - broń Boże. To chyba wina wielkiej trójcy: świata, Polski i kościoła (?).
Pierwszy raz dzieci otworzyły mi oczy na niszczące skutki współczesnych ideologii i frazeologii (tzw. zielonych, eko, itd.) Czy to nie jest już trwałe wypaczenie młodych i starszych umysłów? Przynoszące w konsekwencji zdegradowanie miejsca człowieka we Wszechświecie? A w konsekwencji podziały i nowe różnice kulturowe, polityczne itd.? Czy te skutki nie są składową procesu rozpadu społeczeństwa, o którym mówią socjologowie? Nie myślałem, że to jest aż tak przebiegły sposób oddalania pytania o Boga, zacierania różnic między bytami, między poziomami ich istnienia, i źródło zacieśniającego się realizmu w rozszerzającym się Kosmosie!

Kl.1 – jest to jedyna moja godzina lekcyjna w jedynej normalnie tzn. „na dzisiaj” wyposażonej sali. Mam w tym zasługi, bo ją wymyśliłem, od przestawienia ścian począwszy. Dawniej był w tym miejscu gabinet dyrektora, sekretariat i pomieszczenie gospodarcze. Służy teraz jako sala językowa i swego rodzaju laboratorium "nowej oświaty", i dobrze, bo nauczanie języków ma metodologię globalną, dopracowywaną ciągle na potrzeby całego świata (dominują wydawnictwa globalne). Na polu językowym jest najdalej zaawansowany proces „demokratyzacji” nauczania (np. „humanizing” promowany w Pilgrims). Nie ma w nim wpływów PRL (teza do dyskusji :-).
Mogę z pierwszakami nacieszyć się pięknymi prezentacjami audio-video na temat Różańca. Ktoś zadał sobie trud ich zrobienia „ad maiorem Dei gloria”.

kl.6 - Temat o wierze rozumnej. Zapis – nie ma modlitwy bez panowania nad soba. Bez pomocy modlitwy człowiek nigdy w pełni nie pozna sam siebie, świata (kultury), ani Boga.

Kl.5
Korzystam ze sprawdzonych prezentacji z You tube i tematu – Nie ma wiary bez myślenia.
1) Wiara musi być ROZUMNA!
2) Można podzielić się swoim myśleniem przygotowując np. podobną prezentację i pokazać innym, nawet na stronie www.zsstrachowka.pl

***
Zawiewają wspomnienia, natchnienia i „smrodki” więc -  ciągle wracam pamięcią do tych poranków i wieczorów wiosną 1981 roku. Tyle lat już wierzę, wiem na pewno, a jednak nie mogę wyjść ze zdziwienia – zbudowano barierę między mną a wspólnotą lokalną – gminną i parafialną. Do 1994 roku byłem patriotą, katechetą-człowiekiem kościoła, człowiekiem dobrym i myślącym, z dobrej rodziny, z piękną historią, obrońcą wiary, polskości i szkoły. Od 1994 roku stawałem się coraz gorszym człowiekiem, dewotem, robiącym cyrk w kościele, złośliwym pismakiem, siejącym nienawiść i niszczącym ludzi, wrogiem tych samych ludzi, wśród których służyłem wcześniej najpiękniejszym i najszlachetniejszym ideałom wiary i patriotyzmu.

Gdzie my żyjemy? Kim są ludzie (nie – za kogo się uważają), którzy nie mają jednej, własnej oceny rzeczywistości swojego życia (bo stałem się jego niezbywalną cząstką)? Jest im pewnie dobrze i źle, jak to w życiu. Z tym, że co dobre się zdarzyło w najbliższym otoczeniu w ciągu ostatnich 30 lat, to ktoś, a co złe, to pewnie ja.

Moje pierwsze (i jedyne) oblicze zostało uwiecznione wołomińskim odznaczeniem “Za działalność w krzewieniu wartości patriotyczno-narodowych i chrześcijańskich”, które oddałem parafii na wieczną rzeczy pamiątkę.
Jeśli przy jakiejś rocznicowej okazji zrobicie ankietę (oczywiście, gdy mnie już nie będzie), w której znajdzie się pytanie „która wersja oceny mojej działalności życiowej dzisiaj przeważa”, to będziecie mieli odpowiedź na pytanie, jaki jest wpływ 16 lat rządów Kazimierza Łapki na mentalność (postawy, decyzje, wybory) mieszkańców naszej gminy. Ponieważ mówię głośno „takie” rzeczy, to może niektórzy zaczną równie głośno krzyczeć „daj mu w gębę”, albo nawet „ukrzyżuj go”.
Proszę bardzo – wykażcie się swoim patriotyzmem i katolicyzmem. Dawniej nazywało się to „dulszczyzną”.

Spoko i luz

Po wczorajszych wyborach wszyscy, oprócz SLD, mogą być zadowoleni. Nikt chyba poważnie nie traktował PR-owskich deklaracji prezesa, że będą rządzić samodzielnie. 30% jest potwierdzeniem ich roli w polityce.
W rozmowach i we wpisach na Fb da się wyczuć ulgę. Jak widać, nie tylko ja się bałem "rewolucji" w państwie polskim. Jeszcze nie nauczyliśmy się rozmawiać ze sobą, nie czas na kolejne przewroty.

Po 7 lekcjach, przy kiepskiej bio-meteorologii nie zasiądę do pisania, choć mam komputer pełen notatek. Oprócz notatek trzeba jednak jeszcze i przede wszystkim mieć wolną głowę. "Nie ma wiary bez myślenia". Nie ma i pisania. Myślenie to energochłonny proces. To praca w pocie swego czoła. Dzisiaj wystrzelam się na Facebooku :)

Dzień Papieski - Dzień Wyborów !

Piękna jest nasza msza szkolna niedzielna. Nie jest masowym wydarzeniem, raczej dla wybranych. Bo choć "wielu jest powołanych, lecz mało wybranych". Powołani są wszyscy uczniowie, ich rodziny, nauczyciele, pracownicy szkoły i sympatycy Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Nauka Kościoła (w tym bł.JPII) i twórczość Cypriana Norwida jest naszą siłą i sprzymierzeńcem.

Piękna jest nasza msza szkolna w swojej istocie. Bóg nas na nią zaprasza - "Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę".
Trochę tylko zasmucający widok ujrzeliśmy dojeżdżając do kościoła. Po mszy na 9.00 wychodziło dużo ludzi, dzieci też było sporo. Mają prawo. Ciekawy tylko jestem jakie "argumenty serca i rozumu" stoją za ich wyborami.
Jadąc samochodem rozglądamy się, żeby nikogo nie przegapić i kiwamy życzliwie głowami na lewo i prawo w pozdrowieniach. Najgorsze wrażenie robią ci, którzy wracając ze mszy świętej udają, że nas nie widzą, albo widać, że widzą, ale nie odpowiadają na pozdrowienie (znak pokoju?).
A wyjeżdżaliśmy w świątecznym nastroju, nawet kot chciał się do nas dołączyć i też odwracał głowę i resztę, ale w naszą stronę:)



Piękna jet nasza msza szkolna. Pięknie przeczytała wezwanie modlitwy powszechnej kolejna osoba, dobrze czyta Andrzej, ma silny, męski głos. Będą nabierać pewności kolejni uczniowie/uczennice. Cieszę się każdym źdźbłem, każdą osobą, małą i dużą. Nie ludziom zaufaliśmy i nie w ludziach pokładam nadzieję. "Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować... Bóg jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie".

Piękna jest msza szkolna, pokazuje prawdę o nas, zwłaszcza o wspólnocie szkolnej. Nie ja ją wymyśliłem, nie my ją wymyśliliśmy. Msze szkolne bywają wsparciem pracy wychowawczej także innych szkół. Przed wojną przychodzili na nią uczniowie w mundurkach i ze sztandarem. U nas narodziły się w odpowiedzi na prośbę polskich biskupów. Przed laty ich silnym punktem była schola szkolna, czyli chórek, którą prowadziła Grażyna, a gitarzystą był Jasiek. Niektóre wówczas wprowadzone pieśni śpiewamy do dzisiaj np. "Jesteś radością mojego życia". Tak, Jesteś!

Dziękujemy Bogu bardzo za Dzień Papieski i za Dzieło Nowego Tysiąclecia, które stwarza szansę także naszym dzieciom, Heli i Łazarzowi (choć to Jasiek był pierwszym stypendystą, jeszcze za czasów bp Kazimierza Romaniuka).

Dzień Papieski połączył się z Dniem Wyborów. Także na mszy - w modlitwach i w ogłoszeniach, także w mojej głowie. W sumie, to wolałbym, żeby nic wielkiego się nie wydarzyło, żeby mniej więcej zostało tak, jak jest. Nie chcę kolejnych rewolucji i Palikotów. I nie tyle na górze, co u nas na dole. Żeby nie zawirował znowu świat wokół. Wielkie zmiany na górze pociągnęłyby zmiany na dole. Na pewno pojawiliby się nowi ambitni lokalni liderzy. Wielkie zmiany wyciągają takich nawet spod ziemi. A ja już oswoiłem się z tymi, który są :)

Jaka choroba - jakie lekarstwo? (wg. socjologii i KKK)

Tego oczekujemy od każdej wizyty u lekarza - że roz-pozna chorobę i dobierze odpowiednie lekarstwo. Rzadko mamy do czynienia z czymś zupełnie nowym i dlatego wystarczy roz-różnić wśród dość typowych schorzeń. Dobierając lekarstwo lekarz może się posłużyć katalogiem lekarstw, wyliczyć dawkę, ilość opakowań, a nawet poszukać tańszych odpowiedników.

Właściwej diagnozy i odpowiednio do-branego lekarstwa i terapii potrzebuje też zdrowie społeczne (całej Polski i wspólnot lokalnych).
Jeśli nie stosujemy się do nakazów zdrowego rozsądku męczymy się jako pacjenci - osoby i wspólnoty.

Skąd mi się wzięło/zebrało (też stosuję zamienniki, takie cyfrowe czasy!) na medyczne porównania? Nie, nie - nie głównie z powodu "karty sportowca" dla Olka i wizyty w Ośrodku Zdrowia. Dużo bardziej wzięły się z artykułu, który mi podsunęła Grażyna na stronie NGO. Śledzenie tych stron jest/musi być nawykiem i obowiązkiem każdego aktywnego członka społeczeństwa obywatelskiego. Są tam najbardziej aktualne informacje o konkursach grantowych, propozycjach systemowych i przykłady dobrego działania. Wczoraj była smutna diagnoza obecnego stanu naszego społeczeństwa. Jej autorem jest profesor socjologii Piotr Gliński, specjalista od organizacji społecznych i społeczeństwa.

Z dziką wprost radością pomieszczę poniżej tezy tegoż autora-profesora z referatu na Zjeździe Socjologów w Krakowie. Żeby podgrzać atmosferę, dodam, że prezes PTS cieplej mówi o śp. prezydencie L.Kaczyńskim, niż B.Komorowskim.

Oxfordzki „Słownik socjologii i nauk społecznych” określa społeczeństwo, jako „grupę osób, które mają wspólną kulturę, zajmują określony obszar terytorialny oraz mają poczucie przynależności do zjednoczonej i odrębnej całości”. Pokażcie mi źródła i przykłady wspólnej kultury między nami w Strachówce. To ja wskażę przykłady objawiania się jej zjednoczonej i odrębnej (zwł. kulturowo) całości.

Profesor Jerzy Szacki (recenzent pracy doktorskiej Sławka Sowińskiego) jest autorem tytułu zjazdu "Co się dzieje ze społeczeństwem?" Zastanawiano się na nim „czy jesteśmy jeszcze społeczeństwem?”, „czy istniejemy jeszcze jako społeczeństwo?”.
Definicje "społeczeństwa" wskazują na wspólnotowość, zjednoczenie, zespołowość, integrację, samowystarczalność, odrębność oraz właśnie świadomość przynależności do odrębnej całości. Społeczeństwo - używając mądrych, acz rzadko używanych słów - to byt osobny ontologicznie, bo występuje w nim immanentna współzależność ludzkich działań, to sieć funkcji, które ludzie pełnią wzajemnie wobec siebie. Żeby być normalnym społeczeństwem musimy osiągnąć jakiś poziom "międzyludzkiej współzależności o cechach spójnościowych, więziotwórczych czy wspólnotowych." Stajemy się wtedy jakimś „my”. Nie może (a nie tylko nie powinno) - z definicji - być wśród nas zbyt dużych różnic społecznych i kulturowych - jeśli mamy faktycznie być jeszcze jakimś społeczeństwem!

Ale wszyscy widzimy, że te różnice są i nawet socjologowie zastanawiają się czy "to już rozpad, forma anihilacji, czy tylko proces zmian i przekształceń." Bardzo mi się podoba stwierdzenie jednego z autorów, że "zindywidualizowane społeczeństwo” coraz częściej przestaje nadawać znaczenia życiowe i dostarczać sensów życia". Toż to jest żywcem nauka Soboru Watykańskiego II i jego propagatora JPII - "jakie motywy życia i nadziei władza przedkłada rządzonemu przez siebie społeczeństwu" (Gaudium et spes,31). Powtórzona jota w jotę w Katechiźmie Kościoła Katolickiego (nr.1917 i wcześniejsze).

"Mamy do czynienia z powszechnym kryzysem tożsamości i więzi społecznych" (wspólnoty i społeczeństwa).
Dziwię się, kiedy czytam, że funkcjonują dzisiaj w nauce dwa zupełnie różne rozumienia wspólnoty "realnej i zideologizowanej". Dziwię się, bo całe życie próbuję dojść do swojej definicji i myślę, że ją znalazłem. W mojej definicji najważniejszy jest d-a-w-c-a tego, co mamy wspólne (a sami sobie nie stworzyliśmy). Wspólnota powstaje przez dobrowolne przyjęcie daru. Czy brak jednoznacznych definicji człowieka, osoby, wspólnoty, społeczeństwa nie jest skandalem początków XXI wieku??

Profesor Piotr Gliński uważa, że w Polsce "mamy do czynienia ze słabnięciem więzi i rozpadem struktury społecznej w skali makro. Po drugie, istotne znaczenie w tym procesie odgrywa wymiar kulturowo-aksjologiczny. Oba te procesy zależą od rozkładu i charakteru szeroko rozumianych kapitałów kulturowych (wyposażenia kulturowego, systemu wartości, poziomu aspiracji, charakteru etosu kulturowego itp.) i sięgają przyczynami czasów PRLu (i bieżących przedziałów społecznych i ekonomicznych). Wśród przyczyn profesor wymienia słabość instytucji publicznych i państwa, "w tym szczególnie instytucji edukacyjno-wychowawczych i instytucji egzekucji prawa." Kiedy ja mówię o nienazwanym i niewymiecionym dziedzictwie PRL (ideologii marksistowskiej, materialistycznej) z polskiego szkolnictwa - wszystkim się narażam.

Bez ogródek trzeba powiedzieć, w Krakowie na spotkaniu socjologów i w Strachówce na moim blogu "Osobny świat" (z braku dialogu publicznego), że mamy "enklawowy" rozwój społeczeństwa obywatelskiego, "brak projektu wspólnotowego u większości elit politycznych (i samorządowych); wreszcie istnienie silnego zaplecza kulturowego (tradycji) o charakterze antywspólnotowym (PRL-owskiego! - podkreślenie moje jk), kult cwaniactwa, czy praktyk korupcyjnych.

Podziały (przedziały) polityczne zaostrzyły podziały kulturowe i wpływają na proces rozpadu społecznego. Profesor wymienia cztery takie tąpnięcia (podziały) od 1990 roku:

1) - tzw. podział postkomunistyczny
2) - podział na Polskę solidarną i liberalną
3) - podział na III i IV Rzeczpospolitą
4) - podział na elity i masy, na wygranych i przegranych podczas tzw. transformacji ustrojowej

Autor nie wyklucza innych podziałów, np. w naszej gminie dochodzi podział ze względu na stosunek do 16-letnich rządów wójta Kazimierza Łapki.

Ameryka może się poszczycić ponad 200-letnią nieprzerwaną demokracją. My - 21-letnią. Nie mamy na co dzień (!) tradycji demokratycznych i kultury politycznej. Podziały dotyczą każdego środowiska, wielkich miast i małych grup społecznych, nawet rodzin. Paradoksalnym i wołającym o pomstę do nieba jest podział ze względu na tzw. "jedyne katolickie radio w Polsce" (doświadczyłem we własnej rodzinie).

Socjolog mówi o nieobecności wiedzy socjologicznej w życiu publicznym i politycznym Polski. Ja nazywam to wtórnym analfabetyzmem, bo choć dotyczy wiedzy uważanej za specjalistyczną, to pamiętamy, że w gimnazjach jest "Wiedza o społeczeństwie", a w szkołach średnich "Podstawy przedsiębiorczości". Żaden polityk, ani samorządowiec nie może się tłumaczyć, że jego to "nie dotyczy" (tak w poprzednim systemie często wpisywaliśmy w biurokratycznych formularzach).
Nie może dla nich być usprawiedliwieniem fakt, że polskie instytucje publiczne (szkoły, szpitale, samorządy, przedsiębiorstwa, administracja centralna i terenowa, funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości itp.) są słabo zbadane.

Socjologia nie jest propagandą. Naukowiec mówi wprost o "nieprzemakalności polskiej polityki na wiedzę socjologiczną", ja dopiszę, że również w samorządzie. Niedawno wskazywałem na pokusę zamiany różnych urzędów w Polsce na Wysokie Urzędy ds. Propagandy!
Nie istnieje u nas żaden system dzielenia się wiedzą socjologiczną (filozoficzną, teologiczną - mogę wykazać ich potrzebę powołując się na JPII) w strukturach władzy, ani państwowej, ani samorządowej). Nie ma doradztwa socjologicznego, ani miejsca i czasu na publiczną, merytoryczną debatę o najważniejszych sprawach społecznych, polityce rozwojowej i programach strategicznych. Pokażcie mi gminę w sąsiedztwie (by można czerpać wzory), w której rzetelna, pluralistyczna debata publiczna na najważniejsze tematy społeczno-ekonomiczne mieszkańców jest częścią ich życia wspólnotowego, nie marząc nawet, że jest podstawą ich demokracji na co dzień. Słyszałem o takich gminach (i odpowiednich zapisach w ich statutach i regulaminach), ale gdzieś daleko. W Szklarskiej Porębie. Od prezydenckiego ministra słyszałem natomiast (na obiedzie u ks. Antoniego), że jest opór wśród wójtów i burmistrzów przeciwko ustawie nt. partycypacji publicznej. Minister ucieszył się, że mamy pomysł na taką całą Rzeczpospolitą (... Norwidowską).

W referacie czytamy, że "polscy socjologowie, tu z Krakowa, dopominają się o głos w debacie publicznej i o systemowe, instytucjonalne rozwiązania w tym zakresie."
A w Strachówce dopominam się ja - nauczyciel-katecheta, kombatant wolnościowo-solidarnościowo-samorządowy (wójt I Kadencji), mieszkaniec-ojciec dużej rodziny. I nie mogę tego nie robić. To nie jest walka z nikim, ani z władzą świecką, ani duchowną. To moja katechetyczna powinność. Biada mi, gdybym nie głosił prawdy, która zapisana jest w Katechiźmie Kościoła Katolickiego.

To oczywiście nie jest obowiązkiem tylko katechetów. "Do sprawujących władzę należy umacnianie wartości, które pobudzają zaufanie członków społeczności i skłaniają ich do służby na rzecz bliźnich. Uczestnictwo zaczyna się od wychowania i kultury."(KKK).
Widzimy powszechny pęd do władzy i do polityki, przy jednoczesnym m-i-l-c-z-e-n-i-u (przemilczaniu) wartości, którym władza ma służyć!
Marketing polityczny, ani w polityce państwowej, ani w samorządzie gminnym, nie zastąpi wiedzy socjologicznej w "rozwiązywaniu problemów społecznych i projektowaniu społecznego rozwoju." Aktywizm polityczny (także inwestycyjny) nie zastąpi rozwoju społecznego wspólnot.
Pointa - "Jeżeli nie chcemy mieć w Polsce quasi-społeczeństwa i jakiejś quasi-demokracji, zastanówmy się wspólnie, debatujmy nad tym, jak temu przeciwdziałać. Zinstytucjonalizujmy tę debatę, aby można było w jej toku sensownie i dla dobra wspólnego wykorzystać naszą wiedzę socjologiczną." I wiedzę filozoficzną i teologiczną (aby pojąć myślenie i nauczanie JPII).
A wiedzę praktyczną i doświadczenie tych, którzy o wolną Polskę jakoś walczyli i kształtowali początki gminnego samorządu, oświaty, współpracy międzynarodowej, myślenia wspólnotowego i budowania jej zrębów we współpracy szkół, parafii (księży, kościołów lokalnych) i organizacji rolników?

PS.
Czy odpowiedzi na tytułowe pytania nie ma w tym zdjęciu, dołączonym trochę później? Wpadły do nas Agnieszka i Ula. Agnieszka dzisiaj mieszka w Warszawie, Ula w Radzyminie. Kiedyś poznaliśmy się w parafii św. Jana Kantego w Legionowie, "na górce". Spotykaliśmy się w ramach wspólnot religijnych, najpierw dla licealistów, później dla studentów. Byłem duszpasterzem młodzieżowym w parafii. Takim zaufaniem obdarzył mnie śp. ks. proboszcz Józef Schabowski. Taki wspólnotowy, posoborowy kościół wtedy tworzyliśmy. Jego obraz został uwieczniony w naszym "Liście młodzieży do Papieża JPII". Minęło od jego napisania 26 lat. Nic się nie zestarzał. Od Soboru Watykańskiego II (według mnie największej rewolucji XX wieku) - minęło lat 46. Gdzie według niego kształtuje się życie społeczne, wspólnotowe, wychowuje i formuje osobową godność, wielkość, wartość - dorosłych, dzieci i młodzież (zarówno na podwórku świeckim i kościelnym)?
Dziewczyny wróciły do siebie (musiały przed wyjazdem wysłuchać jeszcze tego, co tu napisałem :-), a kilkoro dzieci, nie tylko naszych, włoży na siebie dobre kurtki, spodnie, albo sukienki :-)

Wystarczy chcieć

Jest pewna historia, która bardzo chce być opowiedziana. Malutki epizodzik o ogromnej wy-mowie. Zdarzył się w środę podczas modlitwy na katechezie w klasie 2. Ogarnęła mnie myśl, poczułem, doszło do mnie, zrozumiałem - jak kto chce - że kiedy się modlę, mam kontakt z tak wielką rzeczywistością, że ona mnie ogarnia, napełnia, wypełnia, porywa... Nic nowego powiecie, a jednak. Do tej pory to "ja" to wiedziałem, stary filozofujący katecheta. Oczywiście dzieliłem się tą prawdą i jej nauczałem. W środę to było jakby doświadczenie wspólnotowe - że my wszyscy, stary nauczyciel i uczniowie klasy 2, dostają przez modlitwę kontakt z tą ogromną rzeczywistością, i że ona ogarnia ich wszystkich. Niby też nic nadzwyczaj odkrywczego, ale proszę bardzo, spróbujcie powtórzyć. Tego się nie da zaplanować, zapisać w konspekcie i wykonać. Przyjdzie, albo nie. Będzie dane, albo nie. Taka jest natura naszej objawionej religii.
Tak, kto się modli, ten leczy i ratuje świat. Bo w nim jest wtedy moc z wysoka, z daleka, nie z niego samego przecie. Małe dzieci nie studiowały filozofii i nie upakowały w sobie wiedzy z wszelkich możliwych źródeł. W nich wtedy po prostu JEST - coś, Ktoś. Dobro w nich, w nas wtedy zwycięża. Objawia SIĘ i objawia, że JEST.

Pamiętacie mój zachwyt nad słowami gasnącego papieża JPII, że "Fenomenologia jest przede wszystkim stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów. Chciałbym powiedzieć, że jest to niejako postawa miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga — początku i celu wszystkich rzeczy" (22.3.2003).

To są tak wielkie sprawy, że możemy być nielicznymi szczęściarzami, którzy moga je po prostu - jakby nigdy nic - wpisać do swojej agendy (od "zerówki" po szczyty władz wszelakich) Boże, jak ja bym chciał o tej postawie miłości intelektualnej do was, do świata i do Boga z wami rozmawiać, a nie tylko o tym pisać, rzucając zdania i posty w głuchą ciszę, jak w zapomnianą studnię na pustyni.
Choć i w tej sprawie przyszła niemożliwa nawet do wymyślenia, nieoczekiwana i niespodziewana jak natchnienia biblijnych proroków pomoc - nagle zjawiła się w moim/naszym życiu Lucy, Lincoln, Nebraska, ich parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus, ich szkoła i ich miłość. To są tak wielkie rzeczy, że nie dziwię się, że niewiele osób to rozumie. Bez znaczenia, kto to mówi, Papież, Lucy, czy ja. Tkwimy w prawdzie, w samym sednie rzeczy (człowieka i w ogóle). Głoszę partycypacyjny model prawdy i istnienia. "W Nim [Bogu] żyjemy, poruszamy się i jesteśmy." Oczywiste, że tkwimy także w sednie spraw polskich "wziętych tęczą zachwytu". Poeci i ludzie rozumnie wierzący to wiedzą.
Wy mówicie, że "ten Kapaon" szkodzi naszej wspólnocie, sieje nienawiść i niszczy ludzi. O nierozumni.

Konformizm zżera nasze życie publiczne i społeczne. Dopasowanie się do presji i oczekiwań otoczenia. Nie szukamy prawdy, nie dzielimy się sobą i swoim obrazem świata.
Prawda nie jest moja. Prawda jest ponad nami - ja ją tylko nazywam, inni milczą. To milczenie jest formą kapitulacji przed złem. Mówienie jej tylko w cztery oczy nie kształtuje prawdy powszechnie dostępnej, funkcjonującej i formującej życie. Co to znaczy, że tylko ja mówię głośno i w przestrzeń dostępną dla wszystkich? Jakie są konsekwencje?
Albo oddajcie mi sprawiedliwość, a może uznanie i podziw, albo dorzućcie coś od siebie. Wzbogaćcie ją i nasze życie swoim zdaniem (życiem). To jest(!) wielki problem naszego życia w tzw. wspólnocie lokalnej, która wcale wspólnotą jeszcze nie jest!

Przeglądałem "Fakty powiatowe", i zdałem sobie sprawę, jaki mam udział w rozwoju powiatu. Bo uczestniczę w jego życiu publicznym od pra-pczątków - jak umiem i mogę - i dzielę się wszyskim, co zaobserwuję, przemyślę, albo co jest mi w jakiś sposób dane - nie oglądając się na to, czy mi to przyniesie jakąś korzyść, czy uznanie. Tak mnie wychowano.
Nie mogę nie pisać. Takie dostałem powołanie i tyle cudownych rzeczy codziennie się przede mną odkrywa. Nikt nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie. Nie lękam się już śmierci. To, co przeżyłem i poznałem jest większe od śmierci. "Niech nie płacze po mnie nikt". Dzielenie sie prawdą jest moją powinnością. Myślałem, że każdego człowieka, zwłaszcza jeśli jest wyznawcą tego samego Boga (Jezus i Ewangelia mówią prosto z mostu, choć w przypowieściach). Dziwię się naszemu katolicyzmowi bardzo. W dziedzinie mówienia prawdy i dzielenia się tym, co się dostaje od Boga - wyglada często na pozoranctwo.

Jestem wszystkimi życzliwie(!) zainteresowany. Nikomu nie zło-rzeczę, nikogo nie wyklinam. Nie umiem inaczej, zobaczcie mój wierszyk z młodości, który mnie definiuje pod tym względem ("nie umiem mijać ldzi / za każdym zostaję zastygłym spojrzeniem"). Nie zmienicie mnie, możecie rozpuszczać tylko wrogą mi propagandę. Chcielibyście, żebym przyjął wasze zwyczaje co do tego i uśmiechał się do wszystkich, myśląc często co innego "w sercu swoim". O nie! Tego się nie doczekacie. Nie wyście mnie stworzyli, ale odwieczne Słowo. Tylko przed Nim czuję się odpowiedzialny.
Zastanawiam się czasem, na czym polega nasza wspólnota w wierze. I nieraz mi się wydaje, że wierzymy w co innego. Tylko szczera rozmowa mogłaby to wyjaśnić.

Nie ma prawdy Kapaona. Jest jedna prawda. Gdyby wszyscy chcieli się wypowiadać równie szczerze i otwarcie, to ta jedna prawda mogłaby święcić wśród nas tryumf. Uważam że (prawidłowo pisane) - kiedy każdy szczerze i publicznie nazywa sprawy dotyczące naszego wspólnego życia, to ta każda nazwana cząstka staje się częścią wspólnego oglądu rzeczy. Uciera się jakiś wspólny obraz. Może malujemy wtedy gminę naszych marzeń, jak na festynie szkolnym. Nie załatwią tego rozmowy w cztery oczy, i nie daj Boże potajemne szepty, milknące na widok nie swojego człeka. Dano nam klucze królestwa. Królestwa prawdy, zgody, współpracy, a nawet jedności. Taka prosta rzecz - szczera rozmowa publiczna - i tak wiele może! A taką jest rzadkością! Bo najpierw musi się narodzić wewnętrznie wolny człowiek. A ten może się narodzić tylko w BOGU.

Będąc przejazdem w Jadowie wstąpiłem do Jerycha Różańcowego. W monstrancji hostia wielka jakby ukrojona z całego bochna. Kościół pełen ludzi dorosłych i dzieci. Właśnie kończyło się jakieś nabożeństwo. Potem nastał spkój i cisza. Dzisiaj jest rocznica zwycięstwa pod Lepante i innych, równie różańcowych. Lucy odnawia akt zawierzenia się Matce Bożej. W naszej rodzinie ta data jest upamiętniona urodzinami Zosi, w przeddzień, w wigilię. Jak to KRÓLESTWO blisko nas podeszło. Wystarczy wyciągnąć rękę. Wystarczy chcieć.