Θεοτόκος - Bogiem sławiena Maryja

Ciąg dalszy moich rozważań o osobie. Ona jest tajemniczą siła w naszym życiu. Dzisiaj kolejna odsłona. Oczywiście z udziałem sił naturalnych. Mróz zabrał nam resztki wody. Ten wątek jest mi DANY (a nie ZABRANY), chociaż stopniowo zanikała, ujawniała swoją nieobecność, mogłem się przygotować - choć nie na zamarznięcie, tylko rozumienie. Zagmatwane? Nie szkodzi. Wczoraj już wspominałem o tej grze.

A jednak osoba jest silniejsza i większa niż brak wody. Przecież ani brak wody, ani inne "nieszczęścia" nie unieważniają niczego, z tego, co pisałem wcześniej. Nie unieważniają życia i odczytania jego sensu, którego fundamentem stała się wiara rozumna - wiara i rozum. Myśl jest objawem życia, myśl grzeje i od-żywia. Może zachować przy życiu.

Śniła mi się dzisiaj dyskusja o osobie i Bogu. O Osobowym Bogu. Nie dziwię się ludziom, którzy nie mogą uwierzyć. To może się dziać od dzieciństwa etapami, albo później nagle, pod wpływem jakiegoś zdarzenia (zewnętrznego, wewnętrznego). W dojrzalszej formie wiara staje się doświadczeniem i życiem. Staje się życiem, prawdą i drogą. Zupełnie tak, jak Jezus powiedział o sobie.

I tak zostałem wprowadzony (z powrotem) na równą drogę teologii maryjnej, o której miałem pisać wczoraj. Woda, jej brak, wprowadziła nas w temat. To też jest zwycięstwo realizmu, tego, co jest, a nie tego, co sobie po(wy)myślę. Wczoraj miało być, a wyszło inaczej. Dzisiaj? Mogło zupełnie inaczej się potoczyć. Ale jest brak wody i sen w nocy i potrzeba adekwatnego reagowania na to, co jest.

Doświadczenie mrozu każe myśleć o związku klimatu z religią. Nie dziwi mnie, że wszystkie wielkie religie powstały w sprzyjającym klimacie. W wielkie mrozy zamiera myślenie. W Ziemi Świętej niesprzyjające warunki dla życia są tylko na pustyni. Dla porównań i odniesień, bo raczej nikt nie musi tam żyć życiem codziennym. A w mrozach musi.

Mróz nie pozwolił mi skorzystać z zaproszenia dołączenia do wójtów i burmistrzów w pielgrzymce na Jasną Górę. Piotrek proponował - "wójtowi się nie odmawia" rzekłem przy świadkach. Musiałem zostać stróżując w domu i koło niego.

Miałem, jak wspomniałem, nocne myśli i rozważania (sny?) maryjne. Że - dosłownie biorąc - nie ma teologii maryjnej. Może być mariologia, nieprawdaż?
To pierwsze stwierdzenie.
Drugie będzie dłuższe. Będę się tłumaczył raczej z braku maryjności, niż ją twórczo rozwijał.

Jakąś maryjność zachowałem, jestem człowiekiem rozumnym. Szczycę się Maryją w Ogrodzie, znam fragmenty wierszy pisanych na Jej cześć. Mam zawsze w kieszeni różaniec, przez lata od Madeja, z audiencji u Papieża, na palec, z grawerką poszczególnych tajemnic. Dzisiaj mam sznurkowy, od greko-katolików we Lwowie, z kitką Matki Bożej, czyli frędzlem na końcu.
Wspominam konferencje maryjne księdza Mirka Drozdka, Pallotyna, na szlaku pieszej pielgrzymki na Jasną Górę. Byłem młody. Jak się tak nasłuchałem o Jej obecności w polskich dziejach, to się wzruszyłem wchodząc do Jej kaplicy. Bo skoro ludzie nas radośnie witali i kwiaty nam dawali na ulicach miasta, to jak Ona musiała się cieszyć! Uosobiona radość. Tajemnica osób i związków między osobami!

Wiesze dwa napisałem sobie o różańcu, opisujące własne doświadczenia. Pisałem też pracę na zaliczenie teologii zaocznej "Świętość Maryi" u uznanego mariologa, ks. prof. Lucjana Bartela, Pallotyna. Pracę rozumną kocham, do wylewnej pobożności nie jestem wyrywny.

W Nowym Testamencie, w którym żyjemy lub w jego świetle, wystarczy wzmianek by myśleć o Maryi i Ją kochać. "Zdrowaś Mario łaski pełna". Bądź pozdrowiona. Bóg jest z Tobą, Ty jesteś z Nim i dla Niego. Musiała być dobrą dziewczyną. Poszła pomagać starszej krewnej, ciotce. "Wybrana jesteś i błogosławiona wśród innych kobiet". "I twoje dziecko, które urodzisz jest błogosławione". Tak chce i tak mówi mądrość starych, świętych ksiąg. A ja-człowiek to czuję w Tobie, rozumiem i wcale nie zazdroszczę. Twoje wybraństwo jest mi na rękę. Ubogaca mnie. Ani śladu częstej w takich sytuacjach zawiści.
Byłaś uważnym obserwatorem życia i tajemnic. Uważna - więc tajemnice widziałaś i działy się ciągle wokół Ciebie. W życiu każdego uważnego człowieka dzieją się wielkie rzeczy. Wystarczy patrzeć, widzieć i rozważać w sercu swoim. Wystarczy mieć wiarę rozumną. Widziałaś zatroskaną minę pana młodego w Kanie Galilejskiej. No i te niesamowite słowa Jezusa z krzyża do Matki i młodego ucznia - oto Matka twoja, oto syn Twój!
A po śmierci i Zmartwychwstaniu była razem z Apostołami w Wieczerniku, w którym Jej Syn jadł ostatnią kolację i zostawił swój testament, Nowy Testament (Eucharystyczny).

Nic dziwnego, że ludzie byli od zawsze wrażliwi na Matkę Swego Mistrza i Pana, jak Go nazywali. Uczucia serdeczne są wpisane w ludzką osobę. Uczucia nas tworzą i grzeją. Kreują - dopełniając stworzenia.

Nic dziwnego, że przez wieki nabierała Maryja znaczenia. Theotokos! Θεοτόκος! A u nas -Bogurodzica Dziewica Bogiem sławiena Maryja! Nasz pierwszy hymn.
Przekonał mnie śp. budowniczy Sanktuarium na Krzeptówkach - z każdym krokiem w kierunku Jasnej Góry - mój zapamiętany wychowawca mini-kolonijny, chyba ze trzy razy, w Gdańsku, w Bieszczadach i pamiętam Wadowice i dróżki kalwaryjskie w Kalwarii Zebrzydowskiej, ale nie mogę ułożyć w całość (może to było z powrotem z Bieszczadów?) - do Jej (tzn. kultu) w życiu i historii Polaków.

Bogiem Maryja nie jest, nie była i nie będzie chyba (bo cóż może wiedzieć pewnego ja-człowiek?). Bogiem jest sławiena - śpiewamy w Polsce od 1000 lat.
Bardziej do mnie przemawia symbolika Jej koronowania, niż wniebowzięcie, choć pod takim wezwaniem jest nasza parafialna świątynia i jest ten dzień w całej Polsce świętem. Niech to sobie będzie dogmatem, ale rozum mi się burzy. Może poczytam, co myślał Pius XII i teologowie, którzy ten dogmat tłumaczą, ale nie rozumiem po co takie kłody rzucają nam pod nogi wiary i rozumu (bo zawsze muszą iść w parze!). "Jak mam uwierzyć, skoro mi nikt dobrze nie wytłumaczył?" Oczywiście nie powiem, że odrzucam dogmat, nie dam nikomu takiego pretekstu i łatwej satysfakcji. Proszę bardzo, powiedzcie sami, co o tym myślicie?!
A jak dzieci spytają katechetę? To powiem, że taki jest dogmat, coś musi pozostać dla wiary, skoro tyle innych prawd religijno-duchowych można doświadczyć prawie namacalnie.
Pewnie, że wolałbym, żeby kościół zobowiązywał mnie swoją władzą duchowną do spraw ducha, a nie ciał materialno-psychiczno-duchowych. "Czy nie wiecie, że jesteście świątynia Ducha Świętego?" - z tym nie mam najmniejszych problemów uwierzyć. Ba, bardzo tego łąknę. Chcę żyć na całego w tym świetle, w tej prawdzie.

Wziąłem się za czytanie dokumentu "Munificentissimus Deus" Piusa XII, traktującego o sprawie. Zawsze staram się sięgać do źródeł. Tak samo chciałby przeprowadzić wywiady z każdym wójtem i burmistrzem (samorządowcem), który podpisał akt zawierzenia Maryi. Nie tylko o przeżycie osobiste, ale także o aspekty wspólnotowe, w wymiarze wspólnot lokalnych (samorządowych, parafialnych...). Wszyscy żyjemy na świadectwo. Aby dać świadectwo Prawdzie! Rolą prasy i katechetów jest zrozumieć i przekazać wspólnocie sprawy ważne, mające wpływ na... całość.

PS.1
Wspaniały dzień, wysłałem wiele zaproszeń na Fb do osób konsekrowanych i wiele otrzymałem potwierdzeń. Odkrywa się piękny, duchowy świat dokoła.

Odwiozłem Grażynę, poczekałem pod sklepem, kiwnąłem parę razy głową na "dzień dobry". Strachówka mroźna, ale słoneczna, więc jasna. Lutowo-porankowa. Więc znów myśli nieodłączne chodziły mi pogłowie. Że można żyć normalnie. Że normalność jest domostwem człowieka. Więc, czemu jej u nas nie ma?
To jest temat, który nie może żyć i umrzeć z nam. Bo byśmy przyznali, że nienormalność, aż tak nam (komu?) służy, że ją zakonserwujemy na wieki. Ale to niemożliwe. Teoria i praktyka nie zna takiego przypadku. Prawda zawsze wyjdzie na jaw. Oliwa sprawiedliwa na wierzch wypływa - recytują dzieci, czyli recytuje człowiek od najwcześniejszego dzieciństwa. To, co zakryć (przemilczeć, zakrzyczeć) chce człowiek, będzie rozgłaszane z dachów budynku i na placach miast (to z przypowieści ewangelicznych).

Normalna - jest wolność człowieka. Wolność do życia i do własnych poglądów. Wolność religijna jest u podstaw wszelkich wolności. Wolność religijna, to wolność ducha. Normalny jest pluralizm poglądów. TO NIE JEST NIENAWIŚĆ. To jest miłość... prawdy. A i może być miłością człowieka. Nienawidźcie grzechu (kłamstwa, fałszu), kochajcie grzesznika. Trudne, lecz możliwe. Odpuść im, bo nie wiedzą co czynią, ale nie nazywaj ukrzyżowania dobrem. Przeciwnie, nawet Jezus mówi źle o faryzeuszach - plemię żmijowe, obłudnicy...

Dlaczego pluralizm ma taka trudną drogę wśród nas, mieszkańców Strachówki? Czemu (komu) to służy? Czy to tylko pozostałość, dziedzictwo starego systemu, kiedy wszyscy musieli myśleć, a zwłaszcza mówić to samo?

Zaryzykuję stwierdzenie, że służy to wszystkim, którzy się dobrze mają. Nie błądzę wiele - zacytuję zdanie, że Jezus z Nazaretu przyszedł do tych, którzy się źle mają.

Innej prawdy się chwycę, że coś mi pachnie nie świeżo - skoro tylu kandydatów przez lata się przewinęło na stanowisko wójta, a każdy miał wiele przeciwko "byłemu"! Dzisiaj? Milczenie. Jakby nie szanowali sami siebie i tego, co mówili. Kłamali wtedy? Czy dzisiaj? Nawet jeśli nic nie mówią. Jedno zdanie wypowiedziane, albo przemilczane ma moc zabić. Zabija, jeśli nie człowieka, to klimat wspólnego życia, poczucie sprawiedliwości, zaufanie do ludzi i ich słów. Zabić można na wiele sposobów. Także mrożąc, albo przegrzewając.

Dlatego głośno i publicznie mówię, że mnie nie zadowala zmiana, którą WYBRALIŚMY w ostatnich wyborach samorządowych. Nie widać cezury. Oczywiście, nie neguję zmiany, za nią głosowałem. Jest zmiana osoby - młodość, osobowość, inne wizje i zasady. Ale to za mało. Nie przymierzając, to tak, jakby się nie zmienił ustrój, tylko I Sekretarz, cesarz albo... czarownik. Żartuję sobie, broń Boże obrażam, bo bardzo mi zależy. I mam obowiązek, bom jest szkolony w kierunku metodycznego myślenia.

POWTARZAM i powtarzam, że według mnie wypracowanie sposobu współżycia w gminie jest pierwszym zadaniem. Bo tylko rozumienie i rozumna współpraca może zapewnić gminie odpowiedni rozwój i osiągnąć poziom zadowalający. Bo tylko w ten sposób można wykorzystać potencjał twórczy każdego chętnego mieszkańca-obywatela. Jest czas demokracji partycypacyjnej, nie na niby, prawdziwej, a u nas tej zmiany nie czuć. Czas mono- się skończył i niech nigdy nie wróci. Sztucznego mono-litu na siłę, mono-partyjnego systemu, mono-polu władzy i decydowania (vide: projekt i cały proces inwestycyjny hali przy szkole), mono-poglądów co, kto powinien myśleć, mówić, pisać, jak się zachowywać... mieszkać, ubierać, czego słuchać, co i kiedy manifestować (vide: 1 Maja), a nawet w co i jak wierzyć. Jest stereo-plura-i-panoramicznie. I wielopartyjnie - PSL, Samoobrona, PiS, PO, Polska Jest Najważniejsza, Solidarna Polska a w powiecie ważne miejsce zajmuje stowarzyszenie Mazowiecka Wspólnota Samorządowa. Niech wszystkie partie i ugrupowania wzbogacają nasze widzenie i rozumienie świata, Polski, powiatu i gminy. TO NIE JEST SIANIE NIENAWIŚCI. Kto tak twierdzi jest głupi i chce szkodzić gminie. Jest ze żmijowego plemienia obłudników.

Przyjdźcie do nas wszyscy i mówcie o swojej prawdzie bez obaw, szczerze i do dna. Chcemy wiedzieć najwięcej, znać wszytkie możliwe poglądy, a wybrać najlepszy lub kilka.

"Czy sądzicie, Czcigodni Bracia odznaczający się mądrością i roztropnością, że Wniebowzięcie cielesne Najświętszej Dziewicy może być ogłoszone za dogmat wiary i czy życzycie sobie tego Wy, duchowieństwo i lud?" - pytał Pius XXII przed ogłoszeniem dogmatu. Na koniec spytał Ducha Świętego.

Lubię i cenię sposób dochodzenia do decyzji w Kościele. Zakochałem się m.in. dlatego w Soborze. Nie jestem za to przekonany do dogmatów. Mnie wystarczałaby taka formuła, jaka dzisiaj przysługuje Tajemnicy Miłosierdzia Boga. Jako kult! Jest bardziej w duchu wolności religijnej, nie przymusu prawem, takim lub innym. Chciałbym, żeby w tę stronę ewoluowała interpretacja dogmatów. Dopingują mnie do jasnego przedstawiania swoich poglądów dwa życiowe odkrycia:
1) Prostota Boga (Kodeń, 1-sze Spotkanie Ekumeniczne)
2) Moc i tajemnica OSOBY. W niej możemy "dotknąć" Stwórcy i Zbawcy. Osobowy kontakt (relacje) z Bogiem-Duchem Świętym, dużo bardziej mi pomagają (codziennie). O dogmatach w ogóle nie myślę i się do nich nie uciekam. Sorry, teologowie, ale taka jest prawda. Zróbcie na ten temat ankietę, na wzór papieży (Pius XII).

PS.2
Cudowny wprost dzień przez globalny wymiar Kościoła. Jak wicher rozeszły się zaproszenia i powróciły potwierdzenia na Facebooku. Jakby łącza internetowe czekały, by połączyć ludzi Boga. Przybliżyły się wszystkie strony świata, Kaliningrad i Prowansja, Ural i Oxford. Wszędzie są ludzie Boga, konsekrowani, albo nie. Katecheci, albo katechizowani.
Nie może zmącić radości nawet zgrzyt na gminnej stronie www.
Wpis -
"Srebrny Medal Akademii Polskiego Sukcesu za społeczne działania w dziedzinie kultury otrzymał Wójt Gminy Strachówka – Piotr Orzechowski. W ten sposób wyróżniono projekt „Rzeczpospolita Norwidowska”, w realizacji którego ogromny wkład mieli pracownicy Zespołu Szkół w Strachówce pod przewodnictwem p. dyr. Grażyny Kapaon, członkowie Stowarzyszenia Rzeczpospolitej Norwidowskiej oraz mieszkańcy Gminy. Nagroda również została dedykowana Paniom z Kół Gospodyń Wiejskich z Równego i ze Strachówki, które aktywnie włączyły się we wszystkie imprezy lokalne czy o większym zasięgu rozsławiając Gminę Strachówka lokalnymi specjałami kulinarnymi."
- ma coś wspólnego z rzeczywistością, ale jak dużo?

Chcemy dzielić radość z nagrodzonym. Gratulacje złożyłem od razu i publicznie. Ale ten zgrzyt jest NIKOMU niepotrzebny.
Radość można dzielić tylko w prawdzie. Po taką notatką nie złożyłbym gratulacji. Bo komu?

Jeśli "wyróżniono projekt „Rzeczpospolita Norwidowska”" to wyróżnienie przysługuje twórcom projektu!
Nie mamy nic przeciwko temu, żeby z tej okazji wyróżniono wójta gminy, za tworzenie sprzyjających warunków dla realizacji projektu. Tu - pełna zgoda.
Pracownicy Zespołu Szkół w Strachówce pod przewodnictwem p. dyr. Grażyny Kapaon zasługują na imienne wylistowanie. Przecież nagroda musi mieć "ojca i matkę". I choć sukces ma wielu ojców, będę się przy tym upierał. Tak zusammen i do kupy się nie da. Wśród pracowników jest autorka hymnu, organizatorki konkursów powiatowych, różne osoby, których wkład jest ogromny od początku. W trakcie wieloletniego starania się o byt Rzeczpospolitej Norwidowskiej byli tacy, którzy sypali piasek w tryby i wpychali kij między szprychy. Mnie zostało dana łaska i szczęście odkrywcy. Ujrzałem tę rzeczpospolitą. Zechciała się odkryć przed moimi oczami, sercem, wiarą i rozumem. "Doskonałą i bliska" - jak napisała autorka hymnu EB-waga :) W profesorskim orszaku norwidologów i norwidolożek, w serdecznym dialogu od 11 lat!
Jak autorzy notatki na stronie gminnej chcą wyróżnić "dyrektor Grażynę Kapaon", która wkłada najwięcej czasu, troski, nieprzespanych nocy, telefonów, wyjazdów, najpierw przy planowaniu, pisaniu wniosków, a potem miesiącami ciągnące się rozliczenia! Dlaczego nie wspomniano Krzysztofa Kalinowskiego, od początku zaangażowanego w organizację i dokładającego "własnego grosza" w wielką ideę RzN i Vademecum. Wstyd. Nie można wszystkich mieszać nierozważnymi słowami, w których nie ma krztyny sprawiedliwości. Przynosi to odwrotny skutek. Jest mi wstyd za tę notatkę. Nie można pisać o czymś, czego się nie wie (rozumie?).

Kochamy Koła Gospodyń i nigdy nie odważylibyśmy się robić rankingu według wiosek i osobistego uznania. Osiągnięcia pań bronią się same. Mają SWOJE WŁASNE OSIĄGNIĘCIA, NIEKTÓRE UHONOROWANE MEDALAMI I NAGRODAMI (gminne, powiatowe i wojewódzkie!). Chcę to powtórzyć z naciskiem jeszcze raz! Paniom nie brakuje mądrości i poczucia sprawiedliwości i wcale nie chcą być przypinane na siłę do cudzych działań. Ostatnie dwa lata dzięki przyjacielskiej współpracy, na jasnych i równych zasadach, bez podtekstów i niedomówień, w ramach projektu Rzeczpospolita Norwidowska wypracowany został modelowy sposób współdziałania przy "Vademecum" i innych okazjach, zarówno na własnym terenie, jak za granicą (na razie imprezy tylko poza granicami gminy, ale kto wie...). Świetnie się to sprawdziło i to w formule otwartej dla wszystkich - KGW z Strachówki, Równego, Rozalina, Zofinina i każdego innego, które nazwane lub nie, zechce się włączyć w te wspólne - wspólnotowe działania. Przecież Rzeczpospolita - znaczy rzecz wspólna! Ki czort chce wszystko zepsuć (sprywatyzować, skłócić...)?

Oddajcie co cesarskie - cesarzowi, a co Boskie - Bogu.
Zawsze będziemy gratulować wójtowi gminy, który z pokorą i w prawdzie służy całej wspólnocie, która została wybrana przez Opatrzność i pobłogosławiona związkami z Norwidem i jego rodziną. W prawdzie (więc i sprawiedliwości), zachowując właściwe miary i oceny, możemy zajść jeszcze dalej.

Mistyka codzienności, mistyka spraw zwyczajnych

Chyba mam szczęście. Wszystkie sprawy załatwiam z najwyższą instancją. A działa to tak: przychodzi jakiś niespodziewany dół, kłopot, zgryz. Mróz, zamarznięta woda w łazience, zepsuty samochód, a najgorsze są konflikty między-ludzkie. W pierwszym momencie to na mnie działa jak trzeba, znaczy się normalnie, ciągnie w dół, zaciemnia świat. Dopóki nie zorientuję się, że ta cała normalność nie jest wcale normalna i nie uruchomię mechanizmów naprawczych. Jednym z nich jest próba obiektywizacji. Zaczynam snuć monolog - nie ja, Ty. Nie ma właściwie spraw oderwanych od głównego pnia lub nurtu. Jak się w nie odrobinę zagłębię (zagłębić), zanurzę (zanurzyć), to wszystko staje przed moją wiecznością (ponadczasowością?) wiecznego "ja", wiecznego "teraz" - jako nicość i błahostka, której byt i działanie przeminą, jak cień w południe. Odwracanie biegu spraw, przechodzenie na drugą stronę lustra zaczyna się od myśli jasnej, że trzeba wszystko zauważyć, przyjąć w całości, poświęcić odpowiednią uwagę - na przykład, zapisując. Stanąć w prawdzie, czy szczerze zapisać, staje się już dla mnie tym samym. Kontakt (otwarcie/włączenie procesu myślowego) z drugą stroną rzeczy, z ich "ostatecznością" uzdrawia. I to uzdrawia nie tylko mnie, podmiot tych przeżyć świadomych, danych mojemu strumieniowi świadomości, które cechuję swoim "ja", ale cały kosmos spraw i rzeczy. Bo ja tylko świecę i rozumiem świat w świetle odbitym! Udostępniam także w ten sposób siebie, by światło z zewnątrz przeze mnie zajaśniało.

Jednak sednem tego doświadczenia jest to, że prawda jest dotykalna w osobie. Nie to, co przychodzi do ciebie z zewnątrz, powinno cię martwić. Prawda jest w tobie, jako osobie. Osoba !!!. Bóg osobowy! I Ty osobowy.
Masło maślane, bo zgubiłem myśl pierwotną, która była mi dana w oka mgnieniu? Teraz ją próbuję odtworzyć z trudem. Więc chodziło w niej o to, że nie martw się, nie gryź, nie w nich jest sedno i rdzeń, ale na gruncie OSOBY (tzn. świata osobowego, w nim nigdy nie jesteś sam!!). Czuję to, czujesz pewnie i Ty. Pewnie każdy człowiek to czuje. Wystarczy tam wejść. Chyba właśnie ta intuicyjnie dana podpowiedź, jej wskazanie tak mnie umocniło, uzdrowiło przed godziną - co próbowałem nieudolnie zapisać. A teraz znów się przybliżyłem do sedna, dzięki światełku z jakiejś szpary egzystencjalnej. Promień się przecisnął.

Co by nie było, uzdrowieniem jest osoba. Ona jest prawdziwym twórcą i podmiotem kultury człowieka. Bóg - nie w górach i krajobrazie, jak u Inków, w przedmiotach, siłach natury, ale w osobie. Trzeba było chrześcijaństwa, żeby to odkryć, nazwać i udostępnić całemu światu. Raduj się Matko Polsko. Weszłaś na tę drogę w 966 roku.

Po części tylko poznajemy i po części tylko prorokujemy. Cząstki prawdy są wszystkim dawane. Dostajemy je w micro pakietach (kwantach, atomach?). Mało kto składa z nich większe całości. Dzisiejszy dzień daje mnóstwo przykładów. Jak każdy? Musiałbym namówić wiele osób na udział w tym eksperymencie i zebrać dane, żeby powiedzieć coś więcej? Kto się zapisze do grupy eksperymentalnej? Szukam odważnych ochotników.
Dlaczego "odważnych"? Bo udział w eksperymencie może wpłynąć na i zmienić dotychczasowe życie. Bo w efekcie możecie odkryć inny, równie realny świat swojego osobowego życia. W trakcie eksperymentu potrzebny będzie wysiłek koncentracji uwagi, by zauważyć minimalne nawet znaki, sygnały, przekazy.

Dostałem dzisiaj podpowiedź z Lincoln, kochanego Lincoln w Nebrasce, bez którego nie wyobrażam sobie, jak moglibyśmy żyć!
Wyjaśniam, o co chodzi, tylko w ten sposób, że podaję link!. Event i ew.'Google tłumacz' zrobi resztę.

Miałem dzisiaj w programie (jako zadanie-powinność, nie jako plan) zająć się teologią maryjną. Myślę o niej od dwóch dni, a właściwie nocy, bo w nocy do mnie przyszła, jako echo zaproszenia do wyjazdu na Jasną Górę. Nie mogłem jechać, gdy za mną taki mróz. Trzeba strzec dobytku, pilnując wszystkich urządzeń i parametrów prawie 24 godz/dobę. Towarzyszę jednak im myślą i modlitwą. O ile czułem potrzebę rozmów z wójtem w gminie i wójtami/burmistrzami w powiecie, to jeszcze bardziej po ich pielgrzymce. Wiąże się ona z bardzo subtelnym aktem zawierzenia Maryi - Królowej Polski. Jak król Jan Kazimierz. Tradycja jest długa. Tym bardziej jest o czym rozmawiać i nie wystarczą sesje Rady Gminy :)
Musimy wymyślić/wymodlić miejsce spotkań w gminie. Nie urzędowych, ani odświętnych, ale zwyczajnych, ludzkich, jak człowiek z człowiekiem, osoba z osobą. Głęboka studnia z głęboką studnią! Echo echu podaje wieść. Nie jest to mowa, której by każdy z nas nie mógł zrozumieć.

Z rana przyszło zaproszenie od przyjaciół z Lincoln do modlitwy za "ich" biskupów. Za biskupów US. Nie ma "ich" i "naszych" w Kościele Katolickim. Jesteśmy Jedną Wspólnotą. Potoczyła się lawina postów, komentarzy, refleksji, skojarzeń, działań. ZNAK ZOSTAŁ MI/NAM DANY.

Czułem, wiedziałem, że komentarz Lucy z 8 lipca 2011 jest objawieniem (Nowego Świata) i nie pozostawi nic w takim samym stanie (świadomości i istnienia) w naszym życiu. Poczułem, wiedziałem, że to jest głos (z) Ducha Świętego. A ten jest Creatorem. Jedynym Creatorem we Wszechświecie, a na pewno spraw ludzkich (człowieka).
Zauważcie, jak szybko nastał etap wymiany listów, znajomości (przyjaźni) na poziomie uczniów i wielu rodzin. Dzisiaj osiągnął etap poziomu rozumienia idei obywatelskiej i jej implementacji w życie gminy. Oto ten adres z objaśnieniami sięgającymi Konstytucji i instrukcjami konkretnych i praktycznych działań (w duchu partycypacji publicznej i projektu "Decydujmy Razem"). Rzeczpospolita Norwidowska z niewyobrażalnie wielką rolą "obywatela Norwida" rozpościera dwa skrzydła, by wznieść się do kontemplacji prawdy.

Nasze lokalne doświadczenie idzie w parze z wydarzeniami na płaszczyźnie krajowej. Komentatorzy mówią "nie zauważyliśmy, że społeczeństwo się bardzo zdemokratyzowało i że, w tym samym momencie nastąpił skok cywilizacyjny [technologie komunikacyjne] w Polsce". Te same procesy są u podstaw konfliktu w Strachówce. Nie można dalej funkcjonować w życiu publicznym - bez partycypacji - jak przed wielu laty. Koniecznym staje się stawianie pytań, jak tym nowym wyzwaniom sprostać?! Zarówno na poziomie gminy, jak i kraju.

Który poziom zarządzania szybciej sobie poradzi? - oto jest pytanie.
Na poziomie rządowym jest już Ministerstwo do spraw cyfryzacji. Na poziomie gminnym potrzebne są przede wszystkim mechanizmy normalności, tzn. korzystanie ze zdolności i potencjału wszystkich mieszkańców. Także organizacji (vide - dotychczasowa nieobecność w życiu naszej wspólnoty lokalnej MWS). Mnie np. dawno wyrzucono poza nawias. Dzisiaj podaje się jako powód mojego bloga. Hipokryzja. Bloga prowadzę od trzech lat, wyrzucono mnie z życia publicznego lat temu 17! Jednak przetrwałem ja i moja rodzina. Grażyna podjęła służbę wspólnocie lokalnej wbrew oporom tego samego wójta-despoty. Dzisiaj znów jesteśmy avangardą nowoczesności w gminie i jej cywilizacyjnego skoku (bo to nie głównie infrastruktura techniczna), ale z ciężarem nieprzychylnej opinii gminnej nałożonym przez starego władcę i jego układ rodzinno-samorządowy. Być w avangardzie nie znaczy być w grupie trzymającej włądzę.

W Sosnowcu jest ulica Anieli Urbanowicz! Dowiedziałem się przy okazji głośnej sprawy porwania niemowlaka. Czy to TA Aniela Urbanowicz? Sprawdzam. TAK. YES! YES! YES!
Jakie to niesamowite. To także! Znów jedno zdanie (wypowiedziane albo przemilczane) może dokonać aż tyle! Dla kogoś to nic. Dla mnie ogromne przeżycie. Czego? Prawdy, życia, istnienia, zbawienia, kościoła!! TAJEMNICY JEDNOŚCI, KTÓRA JEST UDZIAŁEM LUDZI WIERZĄCYCH W JEDNEGO OSOBOWEGO BOGA, KTÓRY JEST NIESKOŃCZONĄ PROSTOTĄ. Ta prostota, to moje odkrycie. Mój wkład do lokalnej teologii wiejskiego katechety.

Anielę Urbanowicz poznałem w 1979 roku, po powrocie z Taize, a właściwie po dołączeniu do grupy ludzi, którzy spotykali się w podziemiach kościoła Świętego Aleksandra w Warszawie. Często po modlitwie chodziliśmy na herbatę, ciasto i rozmowy u pani Anieli. Mieszkała tuż tuż, na (przy) Nowym Świecie. Tworzyliśmy Nowy Świat.
Poznałem wtedy także redaktora Cezarego Gawrysia (Więź), Agnieszkę Grzegorczyk i Marcina Przeciszewskiego (KAI - dzisiaj małżeństwo), Agnieszki Kuraś i Pawlikiewicz, Aśki Puzynę i Turnau, Bogdana Lufta (dzisiaj ambasador RP w Kiszyniowie), dr Krzyśka Jedlińskiego, Krzyśka Żurawskiego (reżyser). Każde nazwisko jest dziś znane w Polsce, szeroko lub mniej, w kręgach polityki, nauki, sztuki, działalności publicznej i społecznej. Wiele z nich należy do znanych patriotyczno-eeligijno... rodów. Większość osób była związana z Klubem Inteligencji Katolickiej w Warszawie.

To wszystko były małe lub większe ogniska wielkiej rewolucji, która objęła wkrótce(?) pół Europy. Małe ogniska jak polana w wielkim ogniu Solidarności i zmian ustrojowych, kulturowych, cywilizacyjnych na przełomie wieków. Dzisiaj mają swoje pomniki, place i ulice w różnych miejscowościach Polski. W Strachówce stoją choć ich vota wdzięczności w kościele parafialnym. Strachówka musi poczekać na pełne zwycięstwo nowoczesnego myślenia w życiu publicznym. Jest obciążona starą mentalnością wpojoną setkom (dziesiątkom) mieszkańców podczas 16 lat rządzenia ciasnoty umysłowej, prywaty, zaściankowości. Stary wójt zapowiadał nawet, że "Strachówka nie wejdzie do Unii Europejskiej". Potrzeba w naszym życiu wielkiego wstrząsu. Przyjdzie. O tym mnie przekonują prawa rozwoju duchowego i ustrojowego małych i wielkich społeczności. Jestem naocznym świadkiem najnowszej historii i wyznawcą Jezusa z Nazaretu, którego narodzenie, życie, nauczanie, śmierć i zmartwychwstanie dało początek naszej erze. Jestem katechetą Jezusa z Nazaretu.

Wszyscy starzy znajomi dają poznać swoje poglądy na życie, człowieka, Polskę, wiarę, Kościół, Europę i świat. Mój życiorys nie wziął się znikąd, o czym mówią księgi annopolskie. Swoich poglądów i postaw życiowych nie formowałem w pojedynkę, ani w izolacji. Dzisiaj szlifuje mnie Lincoln, Facebook, własny blog, który jest dialogiem (szkoda, że jednostronnym) ze światem. Jestem dzieckiem swojej rodziny, epoki lub czasów i własnych poszukiwań i studiów. W tym upatruję istoty Kościoła, istoty człowieka. Homo sapiens jest homo socialis.
Niektórzy z wymienionych znają Annopol. Była tu także pani Aniela Urbanowicz! A jej zdjęcie z bratem Roger długo wisiało u nas na ścianie. Teraz jest w archiwum rodzinnym. "Spodobało się Bogu zbawić nas we wspólnocie" (w dialogu z Sobą, Prawdą, między nami... z całą kulturą człowieka). Żyjąc inaczej - się pomniejszamy! Zaniżamy standardy. Nie realizujemy powołania. Nie wykorzystujemy SZANSY.

Dzisiaj przyszło mi żyć w "wielkiej ciszy", czyli w milczącej społeczności lokalnej. Mówię i wołam w niej jak prorok na pustyni. Najgorsze, że większość mieszkańców nie wierzy, że można inaczej żyć - będąc w XXI wieku formalnie pełnoprawnymi obywatelami Europy!
Że można bardziej, w pełni! korzystać z wolności, ze świateł współczesności i z własnej bogatej "pamięci i tożsamości". ALE TRZEBA SIĘ OTWORZYĆ I ODEZWAĆ PEŁNYM GŁOSEM W PRZESTRZENI PUBLICZNEJ. Nasza lokalna społeczność tego bardzo od was potrzebuje. Czekam/czekamy.

Nie chodzi mi tylko o siebie i własną rodzinę. Dla mnie rodziną są ci, "którzy słuchają i żyją Słowem".
To nie ja suma sumarum jestem jakiś super extra nadzwyczajny. Ja tylko żyłem pełnią swoich czasów. To aż tak nienormalne było 16 lat czterech kadencji Kazika Łapki. Co ciekawe, większość z nas tak uważała. Ile razy o tym rozmawialiśmy, przytaczając dziesiątki konkretnych przykładów. Dzisiaj - milczenie. Ta sama większość uważa, że trzeba milczeć! Czy wszystko zło w historii należy przemilczać? W imię jakiego dobra? Gdyby tak konsekwentnie myślały wszystkie społeczności dotknięte złymi rządami (złem) przez różnej długości okresy - świat byłby zdominowany przez patologiczne osobowości władców. Od tysięcy lat! A po świecie roznosiłaby się pogłoska, że ciało Jezusa wykradli uczniowie, kiedy pospali się rzymscy żołnierze. Mało kto skorzystałby z tajemnicy Zmartwychwstania bez świadków, którzy nie poddali się pogłoskom rozpowszechnianym przez rzymsko-żydowską propagandę.

To, że odbywały się w epoce Łapki formalne wybory, których wyniki nie były formalnie zakwestionowane, nie znaczy, że żyliśmy w rzeczywistej (duchu) demokracji. Demokracja jest czymś więcej niż tylko procedurą wyborczą. Raczej jest wtedy, kiedy głos każdego mieszkańca jest wysłuchany, dostrzeżony i wzięty pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Czyj głos był wysłuchany? Ile odbyło się spotkań np. z gronem pedagogicznym Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej (nazwa była wcześniejsza o parę lat od uchwały Rady Gminy) i Szkoły w Rozalinie? Czy odbyła się jakaś poważna dyskusja (coś jak wysłuchanie publiczne) na temat polityki oświatowej (w tym budowy hali sportowej przy szkole) i w ogóle o warunkach życia i pracy, o konieczności korzystania (sięgnięcia po) z funduszy europejskich, o wykorzystaniu doświadczeń szkoły we współpracy międzynarodowej i korzystaniu z różnych źródeł finansowania, o szansach i perspektywie turystyki kulturowo-historycznej budowanej na wielkim norwidowym tropie, z Królem Janem III i Konstytucją 3 Maja... i w ogóle o historii, teraźniejszości i przyszłości gminy. TO BYŁA BARDZO OGRANICZONA DEMOKRACJA. Bardzo anty-intelektualna. Tamte lata rzutują na nasze "dzisiaj" w każdej chyba dziedzinie życia.

Najlepszym (najgorszym) potwierdzeniem mojej oceny są zniekształcone umysły(?), sumienia(?) - niezdolne do rozróżnienia dobra zła. Ludzi niezdolnych (wycofanych, zahamowanych, zalęknionych?) do zabrania publicznie głosu w sprawie dobra wspólnego. Nie tylko więc stracony czas i zacofanie cywilizacyjne gminy, ale zdeformowane ludzkie postawy są naszym największym problemem.

PS.
1) Zdjęcie szyby w moim oknie na świat (Ogród z dębami).
2) Podziwiałem dzisiaj ekipę z Telekomunikacji Polskiej, dwóch monterów, naprawiających usterkę przy kablach, po których mamy się łączyć telefonicznie i internetowo ze światem. Cudem już jest, że znaleźliśmy się w programie zapełniania "białych plam" (czarnych dziur) na mapie Polski pod względem dostępności do łączy tele-komunikacyjnych(!?). Z cudem graniczyła ponad trzygodzinna praca monterów na mrozie, zaczynali przy minus 17 Celsjusza. Wyraziłem swój podziw. Nie można nie nazywać rzeczy i spraw, które się dzieją wśród nas, w naszym świecie. Wymaga tego od nas homo sapiens, homo socialis, czyli osoba ludzka. W PRL to byłoby utrudnione (niemożliwe). Nawet nie do wyobrażenia. To też - z wdzięczności i szczerze - powiedziałem.

Okrągły? Kwadratowy? - byle rozmawiać!

Wiara, rozum i miłość zmuszają mnie do pisania. Byłem kiedyś, gdzieś i dla kogoś autorytetem, era Kazika Łapki zrobiła ze mnie "siewcę nienawiści" na terenie podległym jego rządom i oddziaływaniom. Przez 16 lat to była oficjalna wersja historii i charakterystyka osób związanych z gminą, ale niepodległych jego rządom i wpływom. Osób zachowujących wolność i GODNOŚĆ. Kto ją (wersję historii) przyjął jako własną i jej bezkrytycznie uwierzył - potwierdza moc jego propagandy.
Czyli, że udało mu się zmienić rzeczywistość na danym terenie, wraz z postrzeganiem (i oceną) jej przez wielką część mieszkańców. To diabelska robota. Boża - jest inna. Uczy widzieć dobro i prawdę. I sprawiedliwie oceniać historie najnowszą i ludzi, którzy ją współtworzyli.

Dzisiaj wersja rzeczywistości według Kazika Łapki, 16-letniego władcy gminy, jest powielana nawet przez siły zorganizowane.
To przynagla mnie do upominania się o zwołanie - jak najrychlej - obrad okrągłego lub kwadratowego stołu w NASZEJ WSPÓLNEJ gminie. Niech każda ze stron, a jest ich według mnie cztery, jak stron świata, się określi. Niech powie, jaką ma wizję gminy i życia w niej dla nas i przyszłych pokoleń.

Cztery strony to:
1) tzw. "Łapkowa"
2) Rzeczpospolita Norwidowska (w tym Kapaony)
3) Kryśkowa (w tym SPS)
4) Oficjalna (w tym wójt)

Każdy może to widzieć inaczej. Pluralizm jest czymś normalnym. Także na poziomie gminy. Głupotą jest się go wypierać. Każdy ma prawo do swoich poglądów, oraz prawo ich głoszenia. To nie jest sianie nienawiści. Tylko publiczne nazwanie (ujawnienie) swoich poglądów na życie tzw. wspólnoty lokalnej może przynieść zmniejszenie napięć i szeroko rozumianą normalność. Na pewno w trakcie takich obrad znaleźlibyśmy wiele wspólnego. Może się okazać, że jesteśmy wspólnotą lokalną nie tylko dlatego, że mieszkamy na jednym obszarze administracyjnym i w przeważającej liczbie wierzymy w tego samego Boga.

WSPÓLNOTA TO GRUPA LUDZI, KTÓRZY DOBROWOLNIE PRZYJĘLI I CAŁYM SOBĄ ZAAKCEPTOWALI

JAKIŚ DAR (OD DAWCY) ISTOTNY DLA ŻYCIA I ROZWOJU OSOBOWEGO I SPOŁECZNEGO (definicja własna).

Kultura okrągłych i kwadratowych stołów pozwala każdemu (stronom, obozom, czy jak kto chce) się wypowiedzieć. Każdemu przyznaje tyle samo czasu, szacunku i prawa bycia wysłuchanym z uwagą. Można ustalić czas (równy) na ewentualne sprostowania itp. Są w powiecie sprawdzone "firmy" mogące służyć pomocą techniczną, ale nie zabierając głosu jako dodatkowa strona. Eksperci z zewnątrz mogą być obserwatorami i pomóc organizacyjne. My sami musimy rozstrzygać o naszych sprawach, czyli o lepszym wzajemnym zrozumieniu i ustaleniu reguł wzajemnego szacunku i współdziałania dla dobra gminy (tzw. dobro wspólne). To nie może zamienić się w sądzenie kogokolwiek. Tylko nazwanie swojego sposobu widzenia świata i gminy (albo odwrotnie). Nie musimy na początku pałać do siebie wylewną miłością, wystarczy chrześcijańska miłość bliźniego swego.

O pewnym wpisie - jak jedno zdanie o drobnym fakcie sprzed 25 lat wpływa nie tylko na życie jednego człowieka, ale także jego rodziny, a i ma wpływ na sferę publiczną, w której on i ci ludzie funkcjonują. Czasem jedno wypowiedziane, albo przemilczane zdanie daje lub pozbawia kogoś pewności myśli, działań, inicjatyw itd. Kręgi oddiaływań rosną, jak kręgi na wodzie po wrzuceniu małego kamyka. Jedno zdanie może nawet zabić (vide: "siewca nienawiści").

Gdzieś, ktoś o kimś mówi - "charyzmatyczny katecheta, bez którego wielu młodych ludzi nie miałoby okazji spotkać Jezusa", ktoś inny "tak [po imieniu] wtedy sie mówiło o najlepszym legionowskim katechecie w kregach ówczesnej młodzieży".
Piękne słowa, miłe słowa. Ale o tym samym człowieku w innym miejscu prawie publicznie się mówi "siewca nienawiści".
Gdyby chodziło tylko o czyjeś prywatne życie, pal sześć, niech się ten człowiek męczy - a jeśli uniesie ciężar nałożony na niego i jego rodzinę przez wspólnotę lokalną (parafia, gmina, ktoś w szkole) szybciej osiągnie zbawienie. Ale to nie jest tylko sprawa jakiejś prywatnej osoby. To jest katecheta Kościoła Katolickiego. Jego ocena jest także powiązana z oceną historii gminy i jej funkcjonowania dzisiaj. TO WPŁYWA NA PROCESY WYCHOWAWCZE W SZKOLE I CAŁYM ŚRODOWISKU GMINNYM (TAKŻE KOŚCIELNYM - sfera wiary rozumnej). Bez wyprostowania podstaw realizmu w społeczności lokalnej skazani jesteśmy na nieprzewidywalne konflikty, napięcia i zacofanie (jazda z zaciągniętym hamulcem ręczno-umysłowym) cywilizacyjne. Postęp może przynieść tylko prawda.

Zacząłem ostatnio mówić, że mnie zabito za życia. Ale nawet ja nie uświadamiam sobie całego mechanizmu tej powolnej śmierci. Dochodzi do mnie przy okazji czyichś wypowiedzi, postów, lektur, debat lub innych odkryć. Coraz bardziej się umacniam w przekonaniu, że mamy do czynienia z patologią.
Dociera także do mnie, że w jakiś sposób zaczynam się coraz bardziej utożsamiać z ofiarami przestępstw. Wcześniej nie do końca rozumiałem ich potrzeby i wiecznie artykułowane przez nich oczekiwanie na odkrycie i osądzenie sprawcy ich krzywdy. Nie zawsze wiąże się to u nich z żądaniem kary, jeszcze rzadziej z zemstą, czy rewanżem. Chodzi o nazwanie zła i dobra.

Ten sam mechanizm dotyczy wielkich masowych zbrodni w historii, nawet ludobójstwa, jak i osobistej krzywdy. Pewne przestępcze czyny ujawniały się nawet po dziesięcioleciach, pewne skutki tych czynów mogły być nieuświadamiane nawet przez ofiary, ale nie zmniejsza to ich potrzeby sprawiedliwości. Tego nie wyjaśnią sami psychologowie. Trzeba zaprząc do pracy antropologię, psychologię społeczną, socjologię, teologię i Bóg wie, co jeszcze. Sprawa nie jest prosta. Ma chyba coś z metafizyki.

Jednym z tłumaczeń tej powszechnej potrzeby nazwania zła i wymierzenia sprawiedliwości jest wiedza o prawach rozwoju społeczeństw i pochodzie historii. ŻEBY ZŁO ROZPOZNANE I POSTAWIONE PRZED TRYBUNAŁEM ROZUMU I WIARY CZŁOWIEKA NIGDY WIĘCEJ SIĘ NIE POWTÓRZYŁO.
A przynajmniej, żeby trudniej było powtórzyć rozpoznane jego (ZŁA) mechanizmy.

Oby mój przykład, kolejna sprawa Józefa K., uruchomiła jakiś PROCES poznania dobra i zła w warunkach po-peerelowskiej Polski (jak w tamtym procesie w warunkach wielkiego miasta (Pragi?) na początku XX wieku). Na mnie wykonano "tylko" wyrok śmierci publicznej. Z charyzmatycznego katechety ("Ziarno Solidarności", "List młodzieży do Papieża", "Wywiad z katechetą", koncepcja Rzeczpospolitej Norwidowskiej) zrobiono (zrobił) siewcę nienawiści.

PS.
Obu Józefów K. łączy liczba "trzydzieści". Tamten skończył 30 lat życia, ja obchodzę XXX-lecie bycia katechetą KK. Choć doszedłem do mądrości, że liczby w życiu człowieka mają drugorzędne znaczenie. Jedną z najgorszych konsekwencji błędu liczbowej miary człowieka (życia) jest podawanie długości życia jako jakiegoś ekwiwalentu jego wagi. O wadze życia decydują momenty (moja dawna momentologia stosowana)! Być może "liczone" od dojścia do jakiej takiej samoświadomości lub pełnej tożsamości. Osoba nie ma mierzalnych wymiarów. Jest na obraz Boga Osobowego. Poznanie Boga-Osoby to najważniejszy etap w dziejach Ludzkości i rozwoju człowieka. Poznali, bo się sam objawił. Katecheta po 30 latach ma większy wgląd w te sprawy :)

"Tamten Józef był świadomy tego, co go czeka. Czuł, że nadchodziły jego ostatnie chwile. Mimo tego jednak był zadowolony ze swojej postawy." Ja też - bezwstydnie wyznaję.
Wiele osób chce, abym zamilkł, nieświadomie(?) dobijając ofiarę. Historia społeczeństw, wolnych osób i literatury toczy się dalej.

Rozważania o śmierci i miłości

Śmierć coś zabiera, coś zasłania, coś odsłania, coś daje. Szukałem wczoraj zdań o miłości, znalazłem także o miłości, która się daje w śmierci. Moi przeciwnicy w gminie współtworzą w jakimś stopniu moje widzenie dzisiejszego świata, życia. Jesteśmy w dialogu, choć oni - z własnego wyboru - tylko zaocznie. Jednak swoim złowrogim szeptem i suflowaniem dają swój głos w sprawach publicznych. A nawet tworzą ramy mojego świętowania 30-lecia katechizowania. Paradoksem polskiej pobożności jest to, że zarówno świętujący rocznicę i jego adwersarze oskarżający go o to, że "sieje nienawiść" spotykają się przy tym samym stole eucharystycznym. A świętujący 30-stą rocznicę posługi katecheta na miękkich nogach pod okiem szyderców podchodzi czasem do pulpitu Słowa, by proklamować Słowo o Mesjaszu. A przed laty zdarzyło się dwa razy - mnie niegodziwcowi - że rozdzielałem "Ciało Chrystusa", jako nadzwyczajny szafarz. Wtedy drżałem, ale zupełnie z innego powodu. To nie był lęk przed swoją wspólnotą(?). Muszę porządkować fakty i wspomnienia - bilans trzydziestolecia, bilans życia.

Dobro nie może milczeć, bo w ten sposób przyzwala na zło i fałsz. Po to przyszedłem na świat, aby służyć wolności, prawdzie, miłości. Mojego publicznego głosu i działań nie zagłuszy wasz szept za plecami. Od ponad 30 lat służę Dobrej Nowinie o wolności, godności człowieka, o zbawieniu od zła. W realiach, "glinianym naczyniu", człowieka słabego, szukającego, błądzącego, i takiegoż świata. Ale zawsze (od ponad 30 lat, a może od urodzenia i wychowania w katolickiej rodzinie) wierzę w przewagę dobra nad złem. Nigdy nie porzuciłem wiary, nadziei i miłości, choć one ewoluują wraz ze mną i we mnie i nigdy nie są doskonałe.

Śmierć może objawiać miłość. Wykazując nicość złowieszczych szeptów "on sieje nienawiść" sięgnąłem wczoraj do wyznań z młodości, która kształtuje ideały i wyznacza szlak całego życia. Byłem w-ów-czas 26-30 letnim człowiekiem. Nie zna się wtedy tego, co przyniesie dopiero, w pełni dorosłe życie. Żyje się w ów czas młodości bardzo dynamicznym procesem ostatecznego formowania i podejmowania kluczowych decyzji. Bardziej w oparciu o wartości przekazane przez dom rodzinny, świadectwo rodziców i dalszych kręgów krewnych i powinowatych, oraz przez własne poszukiwana niż przez dogmatycznie podaną mądrość i prawdę. Mnóstwo przeczytałem książek, ksiąg, podręczników i encyklopedii. Były wśród nich świadectwa, odkrycia, rewelacje. Najlepszym towarzyszem moich rozmyślań o życiu i świecie był Tomasz Mann. On mnie ukierunkował nie tylko w doborze lektur (narodowościami, Rosjanie - Tołstoj, Dostojewski, Niemcy - Rilke, Hesse, Skandynawowie, Ibsen, Hamsun, Strindberg, Amerykanie... itd.) Szukałem, szukałem, szukałem.
Czego nie mogła dać literatura, uzupełniałem podręcznikami akademickimi - biologii, fizyki. Uzupełniałem historiami filozofii, architektury, muzyki, ekonomii... grubszymi lub krótszymi. "To, o czym każdy chłopiec wiedzieć powinien" - podsunęli mi rodzice w postaci maszynopisu z zasobów wychowawczych Rodziny Rodzin (ok. 14r.ż.) Głód wiedzy towarzyszył mi w sposób naturalny w dzieciństwie, młodości, po starość. Przeszedł z czasem w głód mądrości i prawdy.

Ewangelię w całości (jedną z czterech) przeczytałem dopiero w Taize, w wieku 26 lat, w popularnej wersji angielskiej (Good News). To był czas przełomowy. Inną zapamiętaną lekturą z tygodnia ciszy, a właściwie łąki "prés de silence" (takie rzeczy się pamięta w każdym języku, dźwięczą mi do dzisiaj w uszach), był wywiad rzeka z Matką Teresą z Kalkuty "Faire un chef-d'oeuvre pour Dieu". Właśnie tytułowe sformułowanie utkwiło we mnie jak strzała Amora. Było nowatorskie dla mnie. Nie dewocyjne! Ukazywało niezwykłą perspektywę i bardzo moją. Nie nakazowo-zakazowej wiary, ale twórczego życia w perspektywie wartości wiecznych. Tytuł krzyczał - możesz być artystą swego życia z pożytkiem dla innych! Taka innowacyjność stała się motorem napędowym świadomych wyborów i decyzji i pewnie także podświadomych. Od małego nie wyobrażałem sobie życia, które jest naśladowcze i ciągnie się w ogonie za dłuuuugą jak w PRL w sklepach mięsnych kolejką. W najgorszym mięsnym przed-świątecznm maglu stałem, gniotłem się na Żoliborzu (kolejne francuskojęzyczny zwrot "Joli Bord", wym. żoli bor – Piękny Brzeg, od ogrodów założonych przez konwikt księży pijarów wokół letniej siedziby Collegium Nobilium"). Ten sklep, to miejsce, zaraz za wiaduktem kolejowym przed Dworcem Gdańskim, po lewej stronie torów tamwajowych, oczywiście w kierunku Bielan, których nazwa, z kolei, wzięła się od kamedułów).

Piszę sobie a muzom - na świadectwo. Pisząc, czytając, wspominając nie mogę się nadziwić, że nikt mnie o drogę powołania, natchnień i metod katechetycznych nie pyta (to znaczy w Strachówce, bo pytał red. T.Bartel, potomek przedwojennego premiera II RP do numeru "Odpowiedzialność i Czyn"). Strachówka - pod tym względem - to bardzo dziwne miejsce na ziemi. Ale nie zawsze tak było, nasiliło się po 1994.
Przecież to nie ma nic wspólnego z polityką, ani lokalnymi konfliktami. Nie mogę się nadziwić! Przecież fakty, o których mówię, nie tylko mnie ukształtowały, ale teraz, przeze mnie - katechetę - kształtują wasze dzieci. I dzieci waszych dzieci. W Strachówce od ponad dwudziestu lat (bo jako wójt zastępowałem - społecznie - księdza Stanisława, który zupełnie sobie nie radził z młodzieżą klas ósmych, to była m.in. klasa Zbyszka Kaczorowskiego, zapamiętałem, bo z ich rocznikiem pojechałem do Kodnia, na spotkanie ekumeniczne z o.Andrzejem Madejem, są gdzieś na pewno zdjęcia).

Nie mogę się nadziwić. Naprawdę. Bo ja na waszym miejscu zrobiłbym już dziesięć spotkań autorskich, to był i ciągle jeszcze jest jeden z najważniejszych mechanizmów mojego działania. Andrzej Madej mówi "w pracy pedagogicznej pokazujcie wzory osobowe bardziejniż podręczniki". Rozumiem, że dla niewielu jestem wzorem osobowym, ale się choć o to posprzeczajmy :)
Takie współ-odczuwanie i permanentny dialog ulepszy każdego nauczyciela-katechetę. Nauczyciel nie może działać w pustce, bez współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym. Katecheta? W dwójnasób, bo oprócz czynników naturalnych, łączy nas (chyba) przecież wymiar wiary i życia nadprzyrodzonego!

Jeśli tylko spotkałem na swojej drodze kogoś/coś ciekawego, osobę, wydarzenie, miejsce, autora, utwór, stronę www, zaraz tam chciałem być i zachęcać młodzież, ich rodziców, znajomych i nieznajomych do tego samego. Poznałem w Kodniu Madeja, od razu chciałem go widzieć w Legionowie (z braku innych wolnych godzin i terminów przyjechał na noc czuwania, którą zorganizowaliśmy z jego - pośrednio - inspiracji). Później - już w sposób oficjalnie zakontraktowany przez parafię z dwuletnim wyprzedzeniem - przyjechał i prowadził kilkudniowe rekolekcje adwentowe. Proboszczowie też ufali mojemu nosowi (zmysłowi) duszpastersko-kościelno-wspólnotowemu i powierzali mi wynajdowanie najlepszych rekolekcjonistów (zwłaszcza dla młodzieży, studentów i młodych pracujących, z czasem mieliśmy bogactwo dwóch tur rekolekcji młodzieżowych; pączkowały wraz z naszą wspólnotową pracą). Jestem w tym sensie człowiekiem kościoła (posoborowego).
W Strachówce też, za Antoniego proboszcza, doszło w ten sposób do "Rekolekcji Norwidowskich" siostry Aliny Merdas RSCJ (2003), a wcześniej - za pośrednictwem Andrzeja Madeja - do wyboru ojca Stanisława Grzybka dla przeprowadzenia "Misji 50-Lecia".

Paranoja społeczna niszczy naszą gminę. Szkołę i parafię w jakimś stopniu także. Vota wdzięczności przed Jezusem z Nazaretu pod postacią eucharystyczną w tabernakulum świadczą o wielkich rzeczach, których Bóg dokonał pośród nas, a ten, który je przyniósł do parafialnego kościoła "sieje nienawiść." W szkole "sieję nienawiść" jako katecheta, no i w samej nazwie Rzeczpospolita (tzn. wspólna) Norwidowska i słowach motta z Norwida "kto pracował na miłość, ten potem z miłością pracować będzie, to jest szczęściem prawdziwym, tutaj innego szczęścia nie masz". Trudno chyba o większego bluźniercę, "siewcę nienawiści", albo o większą paranoję społeczną!

Przypominam, nagłaśniam sprawy, które niszczą wspólnotę lokalną, bo żyć w takiej paranoi się nie da. Nie wolno jej przemilczać! Spytajcie psychiatrów, psychologów społecznych, socjologów, antropologów kultury, pedagogów... egzorcystów?
To nie dotyczy tylko anonimów i tchórzy, którzy dalej chcieliby zakulisowo wpływać i formować opinię gminną (jak marksistowska propaganda w czasach PRL), ale WSZYSTKICH mieszkańców. Najwięcej szkód ten stan ("tymiński") przynosi w dziedzinie wychowawczej. To cud, że w takim otoczeniu szkoła mogła odnieść tak wielkie sukcesy i nadal tworzy nowoczesne programy, projekty, działania - stwarzając dzieciom i młodzieży najlepsze szanse na rozwój i sukces życiowy we współczesnym świecie, z biegłą znajomością jego realiów i wyzwań.
Nie można jednocześnie być nowoczesnym i robić "taką wiochę."

Co z tą śmiercią - w końcu od niej zacząłem! Na śmierć zapomniałem? Nie, nie. Tego się nie zapomina. Wpadłem na nią szukając antidotum (szczepionki?) na truciznę szeptanej judaszowej propagandy. Znalazłem miłość - tak w życiu, jak i w śmierci. Głupio cytować własne wiersze. Ko chce, zajrzy. Odkrycia młodego człowieka, jakim wtedy byłem, są jednak zbyt cenne, żeby milczeć. Wtedy przeżyłem, zapisałem. Dziś dopiero zrozumiałem.
Że w przeżyciach pod wpływem śmierci kogoś bliskiego objawia się miłość!!
Że nawet gdy ktoś jest zimny jak głaz, lub gdy komuś serce stwardnieje jak kamień, to śmierć może te głazy i kamienie skruszyć. Gdzie życie nie może, tam śmierć pośle. Śmierć daje głębię przeżyć, o jakiej nam się wcześniej nie śniło (pewnie poza miłością). Ból i głębię. Głębia i ból. Ale chyba właśnie dlatego, że wiąże się z miłością. Śmierć miłość odsłania. "Raz się to w życiu zdarza". Oby raz.
"Chcę szansę powiększyć modlitwą / by lekarz unieważnił mój strach". Modlitwa jest aktem miłości.

"cały dom
cały świat
stoją nad szparą
która w mgnieniu oka
otworzyła się w sercu
jego
moim
(nas)
i miała już pozostać
(31 marca 1982)".

W wierszach są rewelacje. Ta szpara pozostała. Uwrażliwia serce, rozum, całego mnie.

Mam kulturową propozycję dla świata - spotkań, na których dzieli się miłością, która się nam objawiła w śmierci kogoś bliskiego. Nie wspomnień, te pewnie dość często się zdarzają.
DIELENIA SIĘ TYLKO MIŁOŚCIĄ, SAMĄ MIŁOŚCIĄ, KTÓRA ZOSTAŁA NAM OBJAWIONA WRAZ ZE ŚMIERCIĄ.
Wiadomo, że za życia relacje także w rodzinie bywają różne. Te różne zostawmy na inne okazje. Moja propozycja dotyczy tylko objawienia tego, co jest naszą miłością do osoby zmarłej. W niej mogą być elementy miłości wiecznej. Są na pewno.

PS.
Nie zaznał życia, kto nie opublikował posta na blogu. Napisać prawdę łatwiej niż opublikować. Wiem więcej, jak niektórym to nie na serce, ani rękę. Ale milczeń nie mogę. NIE WOLNO. To jest wrzód, choroba, która zniszczy nas - nie poddana leczeniu. Trzeba nazwać, zdiagnozować, żeby leczyć. Okrągły lub kwadratowy stół gminny by nam źle nie zrobił.
Nie zazna życia, kto nie dotknie dna siebie samego. Kto nie zawierzy szczerości, aż po przejrzystość, która najgłębsze uzasadnienie ma... w Objawieniu Boga Samego (prawdy, która nie może być nieodkryta).
"Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli" - to był ulubiony cytat z Ewangelii o Dobrej Nowinie Jana Pała II.
Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego. To dziwne uczucie, odkrywać, że prawda jest też na swój sposób wszechmogąca. Że do prawdy można zbliżać się na kolanach. Ją adorować. W niej i dla niej być zarazem w was i dla was. Za życia i po śmierci. W miłości przez duże "M".

Myślenie stoi przed działaniem

Lepiej, żeby wartko płynęło, ale nie doczekaliśmy się jeszcze tego etapu rozwoju kultury światowej. Upłynęło dużo czasu od śmierci świętego Jana z wyspy Patmos - który to rozumiał do cna - ale nie świętujemy tych rocznic. A szkoda.

"Na początku było Słowo" - napisał Jan. Stwierdził tylko to, co było, co jest i co będzie zawsze regułą i mądrością. Zawsze na początku jest słowo, koncepcja, myślenie. Potem idzie reszta. Trzeba stanąć i pomyśleć, żeby pójść dalej. Trzeba się narodzić dla realnego i w realnym świecie. Najpierw jest myślenie. Koncepcja (jej przeciwieństwem jest anty-koncepcja). Niestety są powody, by nazwać nasze czasy czasami anty-koncepcji. Biologicznej? Logicznej? Kosmologicznej? Jeszcze jakiejś? W miejsce koncepcji che się wprowadzić przypadek, albo do-wolność (wolność człowieka ponad prawa natury).

Na razie w świecie człowieka ta sama reguła i mądrość, to samo prawo jest u źródeł naszych stowarzyszeń, gmin, państw i relacji między państwami. Także w małżeństwie i rodzinie (zakochanie? - małżeństwa jest tylko pre-ambułą). Słowo jest wyznaniem, nazwaniem i zobowiązaniem. Kto na początku nie chce wypowiedzieć słowa jest partnerem nie wiary-godnym. Wiara i rozum także na tym polu zawsze orzą razem. Powinny! Jeśli tak nie jest - dochodzi do tragedii. Nieporozumienia to najlżejszy wymiar kary w bez-sensownych działaniach. Słowo, koncepcja, myślenie prowadzą do sensu. Ich brak??

W stowarzyszeniach, gminach, państwach i jakichkolwiek legalnych organizacjach u podstaw są statuty, konstytucje, ustawy, regulaminy, wartości, cele, procedury... Bez nich organizacje są uzurpatorami prowadzącymi wcześniej lub później do tragedii. Zło nie śpi. Czyha na przemądrzałych głupków, którzy chcą działać bez wypowiedzenia Słowa. Bez myślenia, albo z utajnionym myśleniem. Są par excellence oszustami. Są wyznawcami zła, albo wprost synami Złego. Komunizm światowy i jego upadek przed 22 latami jest jednym z ostatnich tego przykładów.

Dobro się nigdy nie ukrywa. Nie po to jest, by pod korcem stało. Naturą Najwyższego Dobra jest Objawianie. By w jasności stanąć i być dla wszystkich. Z nim tylko można iść przez globalne i kosmiczne ciemności losu.

Za nami jest 45 lat systemu reglamentowanego intelektu i anty-inteligenckiej polityki. Myślenie miało zaniknąć całkowicie na rzecz pełnego posłuszeństwa partii proletariacko-chłopskiej (z nazwy). Należeli do niej także generałowie, ale nawet generalicja nie była już wtedy inteligencją. Wszystko prawie było wynaturzone. Ślubując Partii wyrzekali się "zawstydzającego" przymiotu gatunkowego rozumności i wolności osobowej. Rządziły masy. Raczej ciemne masy. Formowały one dwa pokolenia. Nie formowały myślenia. Wprost przeciwnie, bardzo dbały, aby się nie rozwinęło. Starali się, jak mogli, zwalczyć także w człowieku instynkt wolności. Dawny ustrój szedł na całość - przeczył Bogu i wolnej osobie człowieka. W ogóle - osobie. Wyrugował Boga, osobę i sumienie zarówno z teorii, jak i z działania. Masy (partyjne) rządziły za pomocą kija (siły - MO, SB, ORMO) i propagandy. Przysłowiowe marchewki nie były w użyciu, a te uprawiane przez rolników były kontraktowane i wywożone do bratnich narodów Związku Radzieckiego (ZSRR - Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich). Trzeba przypominać fakty, założenia, a nawet nazwy tamtego ustroju (PRL), bo się łapię na tym, że tłumacząc dzieciom realia filmu Kogel-mogel (1988), używam niezrozumiałych pojęć. - Widzisz? Pan profesor jeździ małym fiatem, a prywaciarz zachodnim samochodem. - Połapałem się i zacząłem wyjaśniać wyjaśnienia - Zachodem nazywało się wtedy wszystko, co było po drugiej stronie żelaznej kurtyny, my byliśmy Wschodem, a prywaciarz to...

Musimy chyba w szkołach zacząć na poważnie uczyć historii najnowszej, bo chyba nieświadomie masakrujemy młode umysły. Wyalienowujemy - inne pojęcie z marksistowskiego języka PRL. Zacznijmy od języka polskiego z czasów PRL. TO NIE BYŁ JĘZYK POLSKI, TO BYŁ JĘZYK MARKSISTOWSKI. A WŁAŚCIWIE NIBY-MOWA O NIBY RZECZYWISTOŚCI. W sumie - mało śmieszne. Tragiczne i niestety mało uświadamiane po 22 latach transformacji ustrojowej. Propaganda jest anty-myśleniem, bo buduje na elementach niejawnych. Jej założeniem i strategią jest osiągać (narzucić) swoje cele manipulując prawdziwymi i nieprawdziwymi stwierdzeniami i przemilczeniami.

W Strachówce mieliśmy dodatkowo, już w Polsce samorządowej, 16 lat rządów anty-inteligenckiego wójta. Wnioski nasuwają się same. Długo chyba będziemy czekać na normalizację nienormalnej sytuacji (nie tylko na płaszczyźnie polityki), której można nadać symboliczne imię i oblicze "Stan Tymiński". Z tego stanu nie wychodzi się bez bólu i fundamentalnych sporów. Nie wolno pominąć, przeskoczyć nauki o prawdziwym realizmie. Musimy się od podstaw uczyć prawdziwego realizmu! Słowo po słowie. Zdanie po zdaniu. Pojęcie po pojęciu. Koncepcja po koncepcji. Przyczyna - skutek. Skutek po przyczynie! Żeby wyjść z niby rzeczywistości po-marksistowskiego (po-peerelowskiego) niby realizmu.

Zdaję sobie sprawę, że moje rozważania dotyczą całej Polski i połowy Europy, a nie tylko gminy Strachówka. To, że piszę w prasie lokalnej nie znaczy, że o lokalnych problemach. Publikuję jednak przede wszystkim w Internecie, medium najbardziej światowym ze wszystkich. Globalnym! O zagadnieniach uniwersalnych. Należę wszak do wyklętej w PRL i dotąd nie zrehabilitowanej grupy inteligenckiej (nie wiem jak wielkiej, ale bardzo, potwornie(!) ważnej w każdym normalnym społeczeństwie). Bez inteligencji nie może być żadnego rozwoju, ani postępu. Bo myślenie musi iść przed każdym działaniem.
Zdaję sobie sprawę, że dzisiaj bardziej powinienem być w Brukseli niż pisać w Strachówce. Znam swoją wartość. Niczym diament wdeptany w błoto, a może jeszcze bardziej w rękach szklarza. He, he, he ;)

Ale przecież w społeczeństwie obywatelskim, w społeczeństwie informacyjnym (w epoce(!) ICT, cywilizacji informacyjnej), w czasach i w kraju, które ustawowo chce wprowadzić demokrację partycypacyjną, czeka mnie jeszcze wspaniała przyszłość. Jeśli dożyję :(
Nawet następnym Tofflerom nie uda się przewidzieć wszystkiego.

Wielkie musiało być nasze piątkowe spotkanie w Urzędzie Gminy Strachówka, skoro zmusza do myślenia ciągle i ciągle i ciągle. W odpowiednim miejscu i w odpowiedniej godzinie dziejów znalazło się sześć właściwych osób. Parytet nie był zachowany (2 do 4), ale dwa pokolenia, różne doświadczenia życiowe, różny udział w najnowszych dziejach Polski, Europy i świata, różne grupy zawodowe i społeczne (przedsiębiorcy, samorządowcy, nauczyciele, katecheci, politycy samorządowi, przedstawiciele rodzin wielodzietnych, prasa lokalna, ludzie na stanowiskach i zwykli zjadacze chleba) - dały fundament dyskusji mocno zakorzenionej w realnym świecie nas wszystkich (na pewno naszej gminy).

Jeśli coś żyje, to daje znaki życia. Zalążki, kiełki, liście, łodygi, oddech, procesy trawienne, albo ogólnie metabolizm biologiczno-informacyjny (jego główne rezultaty i produkty uboczne). Takie jest życie.
Więc niech anonimowi czytelnicy i nie-anonimowi suflerzy mówią, że sieję nienawiść, a ja będę robił swoje, według programu, który napisało mi życie (Samo Życie), a ja go nie odrzuciłem, nie odwróciłem głowy. Przez całe życie śmiem patrzeć prosto w oczy nie takim jak wy. W oblicze Opatrzności i Przeznaczenia. Już w roku 1979(?) zanim zostałem katechetą, a tym bardziej nim miałem przyjemność zamieszkać z rodziną wśród anonimów napisałem w wierszu -

"jedni mówią szalony
drudzy mówią że głupi
a ja bym chciał na tacy kelnera
miłość wnieść między ludzi

ale mam serce za trwożne
uśmiech zbyt nieśmiały
postawę niegodna
przeszłość nie świetlaną

niech ja wezmę że szalony i głupi
a wy potraficie - a wy resztę zróbcie"

Na naszych oczach realizuje się otwarte społeczeństwo informacyjne. Mieliśmy spotkanie z Profesorem Harvardem Mikołajem Piskorskim, wybitnym znawcą portali społecznościowych i ich wszelakich oddziaływań na zachowania i działalność ludzi. W trakcie spotkania łączyliśmy się z naszym absolwentem-studentem Uniwersytetu w Glasgow. Nie brakuje nam rozumienia dzisiejszego świata i technologii. Z udziałem Internetu zrodziła się korespondencja uczniów i nas z Ameryką. Mamy nadzieję na jej rozwój i rozliczne życiowe odgałęzienia. Na naszych oczach rodzi się nowy świat. Na "naszych uszach" rodzi się nowy język przekazywania Ewangelii.
W ostatnich dniach jestem pod wrażeniem lawinowo rosnącej liczby znajomych na Facebooku z kręgu dojrzałych osób, ludzi konsekrowanych z Polski i świata. Na naszych oczach (także "fejsbukowych") rodzą się w ten sposób nowe (gminne i globalne zarazem) elity. Dziwić to może tylko ludzi stojących z tyłu za swoimi czasami, często bez ich winy, czasem z wielką winą.
Kolejny raz jesteśmy w czołówce zmian (JPII, Solidarność, I Kadencja Samorządnej Polski, przejęcie oświaty, komputeryzacja Urzędu Gminy, Gminne Spotkania Oświatowe 1991-94, Szkoła z Klasą, Socrates-Comenius, Rzeczpospolita Norwidowska, Ocenianie Kształtujące, SUS - Szkoła Ucząca Się, Vademecum, program partycypacji publicznej "Decydujmy Razem", program LIDERZY Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, warsztaty "Making the change happen" z naciskiem na AI- Appreciative Inquiry, osobiste blogi "Osobny świat", "Wieśniak Jasiek w Europie", "Pamiętnik warszawskiego licealisty", "Czas poznania", "Caritas-Murzasichle", "Wóz Drzymały", "Mimochodem" i masę innych. Za nami poszli inni: SPS, KGW itd. To też nie powinno dziwić - chrześcijanie mogą być au courant nie tylko z duchem czasu, ale z samym Duchem Świętym :)

PS.
Więc do roboty. Każdy według swojego powołania i możliwości. Kochane anonimy, możecie mi zorganizować wieczór autorski - będziemy mogli się lepiej poznać :)

Roz-liczenie dobra (i po trochu zła)

Przede wszystkim chcę nazwać dobro. Tylko dobro zbawia. Ale zbawia od zła. Nie da się nie wspomnieć o złu, czyli grzechu. Poznacie zbawienie przez odpuszczenie grzechów. Trzeba roz-liczyć każde dobro i zło.

Dlaczego snuję takie (katechetyczne) rozważania? Jako ciąg dalszy wczorajszego posta. Jestem w nieustannym z wami dialogu. Kim jest ten świat, który nazywam "z wami"? To, na inną okazję, choć zakładam, ze się rozumiemy.
Dziwaczny trochę jest ten dialog, jak nasze życie w gminie i w Polsce 2012. Są nieliczni, którzy coś mówią, bo intensywnie próbują zrozumieć rzeczywistość swojego życia. I jest przytłaczająca większość, która milczy publicznie, być może mówiąc w jakichś małych gronach. Dlaczego milczą? Nie tak znowu tajemnicze powody wielkiego milczenia rodaków są składową moich rozmyślań. W czasie głośnych manifestacji w sprawie NON-Acta (NIE-Działania?) takie pytania nabierają podwójnego znaczenia.

Snuję, snuć muszę z racji wykształcenia i wykonywanego zawodu, oraz życiorysu. Snując - daję obraz człowieka z pewnego znaczącego bardzo pokolenia w oceanie innych ludzi, innych pokoleń.
Snując - chcę znaleźć nić wspólną, która przeplata wszystkie pokolenia. Nawet w czasach postrzępionej materii historii, znaczeń i sumień.

Jak mi się wydaje, nasza cywilizacja jest wyznaczona rozumieniem "dobrego i złego." To jest podstawowe rozróżnienie, które tworzy nasze życie. Na poziomie ludowym i uniwersalnym (akademickim).

Tę podstawową miarę należy przykładać do naszego sporu (sporu wszystkich sporów), również do wczorajszego posta. Próbuję roz-liczyć dobro i zło. Dobro, by owocowało. Zło, by rozpoznane, zostało odrzucone i już nie szkodziło (niszczyło) więcej.
To, co napisałem i co robię ciągle, nie jest nauką akademicką. Jest moim autorskim obrazem zdarzeń i spraw. Autorskim, to nie znaczy, że wolnym od zasad, wymyślonym. Jestem autorem jakoś wykształconym, z jakimś doświadczeniem, z talentami od Boga i natury. Jestem autorem z krwi i kości, nie z soli i roli. Jako autor jestem ukształtowany przez to wszystko, co w sposób wolny, świadomy (osobowy) poznałem, przemyślałem, przyjąłem, uznałem. Jestem też ciągle sam kształtowany przez innych, których uważam za swoich mistrzów i przez kochane(ych) przeze mnie w sposób wolny i świadomy autorytety.

Pokazywanie swoich mistrzów i autorytetów i gotowość rozmawiania o nich. Czy, m.in., nie na tym polega miłość? A nie na gołosłownych deklaracjach? Ten rodzaj obawiania także wiele o nas mówi. O każdym!

Między Niebem i Ziemią (TVP1) - wtrąca swoje trzy ewangeliczne grosze w proces pisania tego posta - o szukaniu nowego języka w kościele. Językiem Ewangelii nie jest podlizywanie się młodzieży lub zwolennikom prezesa jakiejś partii, ale zdarzenia. Ewangelię przekazuje się wydarzeniami (o. Jan Góra). Skończyło się przekazywanie wiary językiem teologii - zdaje sobie z tego sprawę także papież B16. Mówi o tym w programie red. Marka Zająca o.Jan i biskup Grzegorz Ryś. Dzielę się tym telewizyjnym wydarzeniem z siostrą Tadeusz Heleną z Kamerunu, która właśnie zaakceptowała mnie (my request) na Facebooku. Facebook jest także miejscem wydarzeń spotkania z drugim człowiekiem, o ile ten drugi nie kryje się za maskami i półsłówkami półprawd. O ile rozumie coś z epifanii twarzy (face=twarz, oblicze). Dzielę się swoją szaloną radością w tym zamkniętym gminnym i bardzo polskim (po PRL) świecie. Jan Góra (poznałem w Taize w 1979 lub 1980) zapowiada na koniec Lednicę. Tematem będzie miłosierdzie. Uczestnicy dostaną "dzienniczek" a la siostra Faustyna święta Kowalska. Ale - broń Boże - bez dewocyjnej okładki. Religia jest życiem, nie pobożnym ględzeniem.

Moje pisanie też jest życiem - biegam po każdym zdaniu do pieca, jednego, drugiego lub trzeciego i walczę o każdy stopień w skali Celsjusza. I o każdą myśl, która do mnie przychodzi. Biada mi, gdybym ich nie zapisał. I jakaś bia(e)da wam, gdybyście nie poznali tego fragmentu prawdy o świecie (swoim!! - w jakiejś mierze - świecie). Wszyscyśmy w tej samej sieci, o ile daliśmy się w nią złapać. W sieć Boga osobowego, Prawdy, Drogi i Życia. Prawdy Osobowej.

Ja szukam prawdy i się nią szczerze dzielę - a wy mówicie, że nienawiść sieję. To nie może być równocześnie prawdą. Te dwa sformułowania nie mogą być jednocześnie prawdziwe!

Właśnie to, co powoduje, że nie mogą (nie są) jednocześnie prawdziwe - jest najważniejsze w tym sporze. Sporze sporów. To coś, sięga samego dna podziałów.
Nasz spór sięga podstaw naszej etyki, tego, jak definiujemy dobro i zło. I oczywiście podstaw naszego realizmu.
Żeby rozmawiać o dobru i złu w życiu naszej tzw. wspólnoty lokalnej nie trzeba mieć akademickiego wykształcenia. Bo inaczej nie moglibyśmy w większości przyjąć chrztu, ani pozostałych sakramentów. To nie jest teologia - to nasze życie. Rozejrzyjmy się po naszym świecie, 99% mieszkańców przyjmuje księdza po kolędzie i mówi o sobie, że jest osobą wierzącą. Wiara to nie teoria. Wiara i rozum zawsze muszą iść w parze - od opublikowania encykliki "ukochanego" Jana Pawła II zostało to wpisane w kanon prawd wiary (rozumnej), nie tylko dewocyjnej. Twarda jest moja mowa. Musi, bom homo sapiens sapiens. Katecheta!

Miałem ostatnio wiele notatek, które przepadły - nie będę opisywał męki z naszym połączeniem internetowym. Coś się porobiło.
Ale gdybym miał wszystkie notatki i te i inne i dowolnie je tasował i układał i tak wynik zawsze wyjdzie ten sam. Całe moje życie cięte i tasowane według dat, wydarzeń, miejsc, spotkań i osób itd. i składane w całość - da ten sam wynik. Nie wiedziałem dotąd (do dzisiaj?), choć może przeczuwałem, że tak jest. Znam łacińską sentencję "ens et verum convertuntur", czyli, że to, co istnieje, jest przeniknięte prawdą. Są zamienne. Chcę, żeby były też zamienne z moim blogiem :)
Mogę podstawić pod ens mój byt osobowy (moje życie) a pod verum sens życia (prawie zamknięta prawdę o czyimś życiu, o jego CAŁOŚCI). Wydarzenia całego mojego życia zbiegają się (konwertują) w ostatecznym sensie. W tym leży też tajemnica tożsamości. Jestem gatunkowo, istotowo, fizycznie i psychologicznie itd. ten sam. Po drodze trzeba oczywiście trochę pobłądzić, nieustannie szukać, pytać, podejmować małe i wielkie decyzje i być zdecydowanym ponosić całkowitą za nie odpowiedzialność. Czyli, w skrócie, być dojrzałą osobą.

Nie wymyślam siebie i nie ułożyłem swojego życiorysu, żeby drażnić kilku anonimowych mieszkańców mojej kochanej gminy. Życiorys się pisze sam, z niewielką naszą ingerencją. Nie piszę - żeby anonimów obrażać. Takie myślenie mnie obraża.
Żyję, żeby osiągnąć pełnię. Pełnię Osobową. Jestem człowiekiem zbawionym przez życie, działalność, słowa, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa z Nazaretu.
Jeśli miałbym się czymś kierować w pisaniu, to jedynie najwyższymi celami, na przykład Nagrodą Nobla, a nie kilkoma anonimowymi mieszkańcami mojej gminy Strachówki. He, he!

Zamknięty w ścianach domu bywam w-niebo-brany. Zrobię parę kroków, od ściany do ściany, od stołu do okna i z powrotem. Rzucam okiem za okno. Lubię to, co widzę. Miewam i inne przyjemności: zakazane jedzenie, zalecane spanie i ukochane pisanie. W cudownym towarzystwie! Pieśń je/ją/ich opisuje. Nawet przodków na ścianie. Jakże się zdziwiłem, że szukając adresu strony z tekstem tej pieśni w Internecie zostałem skierowany do własnego posta sprzed roku. A "któż by się spodziewała po łotrze, że" wszędzie go pełno." Że już się zobiektywizował i basta. W piosence Maryli Rodowicz jest "że coś z prawdy do niego dotrze". Dotarło! To nie ja mam problem być au courant z piosenkami o życiu, tylko moja Strachóweczka. Tak się tutaj mówi - Kapaonka, Ołdaczka, Łapeczka, taki folklor :)

I w niebo jest się branym, nie wiesz kiedy i jak. To przychodzi, jak adwent. I błogosławiony jest zawsze ten, kto przychodzi w imię "pańskie". A ja całe życie żegnam się w imię pańskie i uczę tego dzieci. "W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego." Jakby tego wyznania było mało, dodaję jeszcze "niech tak się stanie na pewno. Amen". Wiara rozumna jest wniebowzięciem za życia. I nie trzeba się odrywać od swego życia. Przeciwnie, trzeba je właśnie zamieszkać. Homo sum, humani nihil.... Nie da się wniebowstąpić bez pełnego wcielenia-zamieszkania. Tylko w świecie myślącej osoby jest niebo. I dla niej. Nie domyślajcie się teologicznej dwuznaczności. Skazują się na piekło ci, którzy tak myślą. Kto dopyta, ochoczo dopowiem.

PS.
Zdjęcie górne pożyczyłem sobie z wczorajszego wyjazdu "Decydujmy Razem" ze Strachówki, pod wodzą rzutkiego organizatora animatora gminnego i dyrektorki z RzN w jednej osobie. Biblijna "Dzielna niewiasta" nie miałaby nic przeciwko temu, żeby Grażynie pogratulować. W Strachóweczce o to trudno.
Zdjęcie drugie przekonuje, że i za oknem dzieją się u nas ciekawe rzeczy. Przyszły w nocy dziki i zryły nam połowę ogrodu. Do dzików nie mam żalu :)

Jaka przyszłość - jakie myślenie (raczej odwrotnie)

Ciągnie się we mnie wczorajsze spotkanie. W nocy i w dzień. Dymią emocje. Rozum obraca argumenty, wspomnienia, fakty i słowa w te i wewte. Zdam trochę sprawę, choć długo, z tego, co we mnie trwa po. Wyszedłem poobijany. Bo chociaż ustaliliśmy termin nowego początku, to... przecież się to wszystko dzieje nie w jakiejś gminie w Polsce powiatowej, ale w mojej gminie, z którą się przed laty zrosłem na śmierć i życie - bólem, nadzieją, wielkością historii i wydarzeń z lat Solidarności, I Kadencji Samorządu i Norwidowego zachwycenia, upokorzeniami, lekceważeniem, niezrozumieniem, pogardą.
Znów z ofiary robią przestępcę. Jak przed laty. Skąd my to znamy? Nie tylko to. Także zamiłowanie do "grubej kreski" i pomieszanie zatwardziałości lub nijakości z patriotyzmem, korzyści własnych, lojalności wobec kogoś na stanowisku z przyjaźnią, układy rodzinne z braterstwem duchowym itd.

Pomieszanie pojęć i odwrócenie znaczeń jest dla grupki osób w naszej gminie (nie tylko) codziennością. Jest widać ich życiem. Przykładem jest wczoraj, dziś i jutro. Dzisiaj pojechało z Grażyna 17 osób do ludzi, których gdy zobaczyłem przed laty w telewizji, szczęka mi opadła i od zaraz chciałem widzieć, gościć w Strachówce. Łączy nas miłość do chleba. Może pomogą nam zrozumieć i lepiej promować nasz produkt - Chleb Norwidowski.
Dziś pojechało 17 osób. Bywały wyjazdy, gdy na liście było 50 mieszkańców Strachówki. Jeździliśmy pielgrzymkowo, turystycznie i szkoleniowo. Rzadko wracał ktoś niezadowolony. To tylko procent Grażyny działalności.

A potem ktoś przyjdzie do kogoś, ucho mu zakropli trucizną, xero przyniesie, uprzejmie doniesie na bliźniego swego i... I co? Świat się od intencji donosicieli zmienia? Nie. Świat jest ten sam. Dobry. Dobrych ludzi. Nie można głosić teorii pseudo-politologicznych pod wpływem donosicieli. To jest niesmaczne i wstyd.

Jeszcze większy wstyd, gdy trzeba mówić o grobach powstańców w Kątach Wielgich i Boruczy. Tego dotyczył tytuł posta sprzed trzech dni (25.stycznia). Na szczęście są groby. Kombatanci we współpracy z istniejącą jeszcze wtedy szkołą w Kątach Wielgich i starosta Konrad Rytel zainicjowali świętowanie polskiej pamięci i patriotyzmu pod koniec marca (rocznica potyczki, w której zginęli). Stały się ważnym miejscem dla powiatu i gminy (w takiej kolejności). Teraz, z inicjatywy Piotra Orzechowskiego (najpierw jako przewodniczącego Rady Gminy, teraz wójta) doszedł również gminny zwyczaj "ogniska" pamięci w rocznicę wybuchu Powstania Styczniowego.
Przy okazji jest przypominany fakt, że na grobach podczas okupacji składali przyrzeczenie żołnierze Armii Krajowej.

Czy myślicie, że gdybyśmy wiedzieli o grobach w czasie Solidarności, to byśmy ich nie czcili i na nich nie ślubowali? - To nic nie zrozumieliście. To wcale mnie nie znacie.

Na grobach, w początkach powiatowych uroczystości rocznicowych i kształtowania postaw i edukacji patriotycznej otrzymałem z rąk starosty wraz z przyjaciółmi m.in. Krzysztofem Kalinowskim i Adamem Balą medal Rady Pamięci Walk i Męczeństwa. Legitymacja ma numer 14027 i imieninową datę 19.3.2004.

Tytuł tamtego posta nawiązuje do sytuacji powstańców, który przeżyli walki, a nawet tych, którzy wracali z zesłania na Syberię. Nie byli noszeni na rękach. Represje zrobiły swoje. Na tę tematykę zwróciła mi uwagę dr Zofia Dambek. Niewiele na razie znalazłem w Internecie, będę szukał. Ale już to, co znalazłem, wzmaga myślenie. W programie olimpiady z języka polskiego były kiedyś takie zagadnienia:
- powstanie styczniowe jako przeżycie pokoleniowe; powstanie jako sacrum, powstanie jako trauma; powstanie jako ofiara i całopalenie; powstanie jako misja; powstanie jako prefiguracja i spełnienie polskiego losu; powstanie jako próba odwrócenia historycznej karty; spór o powstanie a „sprawa polska”; psychiczna kondycja społeczeństwa niesuwerennego: syndrom anomii (rozbicie więzi społecznych), syndrom oblężonej twierdzy (konserwowania przeszłości); podwójna moralność wobec „swoich” i wobec „obcych”; pozytywistyczny projekt przetrwania czasów niewoli; propagowanie jawności; stosunek pozytywistów do działań nielegalnych; zwalczanie podwójnej moralności; nieporozumienia wokół tego programu.

Było o czym myśleć, pisać, mówić po powstaniu styczniowym. A po Powstaniu Solidarnościowym? A po 16 latach Łapki? O tych, którzy próbują przemilczeć temat Powstania Solidarnościowego (nawet z pomocą Powstania Styczniowego) można zastosować zwroty z innego tekstu zmagającego się z trudnym tematem sławy i infamii po II Wojnie Światowej i po PRL - "Kojarzy się nie tyle ze zdradą zasadniczych wartości, ile z brakiem cnót cywilnych i dobrego gustu." Bo my w 1980/81 roku "wzięliśmy na siebie reprezentowanie kultury polskiej... [i ciągłości wolnościowych pragnień i tradycji patriotycznych]".

Dzisiaj anonimowi tchórze i "kolaboranci" chcą, abym ucichł i nie opowiadał patriotycznych historii! NIE! Ja należę do powstańczej tradycji. 14 grudnia 1981 roku śpiewaliśmy na przekór stanu wojennego "Nigdy z królami nie będziem w aliansach, nigdy przed mocą nie ugniemy szyi...".

Kim są ci, wobec których mam zamilknąć? Co zrobili dla gminy i dla Polski?

Nie ucichnę i nie potrzebuję waszego pozwolenia do pisania! Przeciwnie - oczekuję szacunku i oficjalnego "zrehabilitowania" mnie i całego ruchu Solidarności RI w naszej gminie! Żeby wypowiadane słowa i oficjalne działania organów samorządowych w mojej gminie były w zgodzie z faktami i z duchem Polski. Żebyśmy nie żyli w dwóch gminach, z dwoma wizjami Polski, patriotyzmu, demokracji i całej przyszłości.

Normalną rzeczą jest, że ktoś powie o mnie "wspaniały człowiek, duży umysł, charyzmatyczny katecheta", a inny, że "jestem świnią, oczerniam ludzi i gorszę". De gustibus non est disputandum. O gustach nie dyskutują rozumni ludzie. O faktach? Tak. Głupi, niestety, rozwodzą się o gustach, przemilczając fakty.

Mistrz kłamliwej propagandy ma zagorzałych wyznawców i może chodzić po gminie z podniesioną głową. Przegrany wójt-satrapa może nawet wejść na sesję Rady Gminy i pouczać obecnych. Ironia historii! Ironia losu! To może by tak jeszcze zainscenizować powtórkę stanu wojennego? Dopiero mogliby niektórzy sobie poużywać! To był przecież raj dla donosicieli i ludzi bez charakteru. Czy tego też nie wolno dzisiaj w mojej gminie powiedzieć?
Cztery kadencje (legalnie) samorządowe to szmat czasu, cała epoka. Rządził człowiek, który wcielał system zwany wójto-kracją (szukajcie śladów w Internecie). On i jego ekipy wykluczyły mnie z życia publicznego. Przetrwałem w szkole najpierw dzięki Adamowi, potem Emili i w obecnej Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Tego nie chcą słyszeć jego sympatycy, "spadkobiercy" i cyniczni gracze (chcą przejąć schedę) chcą swój pogląd i ocenę narzucić za plecami, anonimowo wszystkim intrygując w ramach istniejących instytucji i pozostałości po swoim przywódcy. MAM PRAWO DO SWOICH OCEN - wy macie swoje prawa i nikt wam ich nie zabiera.
Co się nie udało Łapce, dzisiaj chcą dokończyć cudzymi rękami. Przetrwałem Łapkę, dzisiaj (tzn. po 5 grudnia 2010) czekałem na słowa prawdy, na rehabilitację, ale gdzie tam. Więc, aż żyć mi się tu nie chce (nb. olimp.jp).
Gotowi są zniszczyć człowieka, w jakiś sposób zabić, ale nie chcą słyszeć nawet słowa o swojej odpowiedzialności za 16 lat piekła dla innych. Nie chcą też, by ofiara sama opowiedziała swoją historię. Czy chodzi im tylko o samopoczucie? Chyba to byłoby zbyt mało. Nie można chyba być aż tak infantylnym, cynicznym? Chodzi im zawsze o władzę, pieniądze i oznaki poważania wśród sąsiadów (poklask).

Prawda ma w ich gminie, Polsce, świecie milczeć. Ach, jak chcieliby prawdy zakazać. "Zdrada" ich dotyka do żywego, są OBURZENI. Jest ich niewielu, ale chcieliby rządzić całością. Ich opinie są szeptane, tu i tam, powtarzane w koło, by zabić jeszcze raz swoich przeciwników. Rzadziej prawda się przebije, niż promień Słońca w grudniu? Mimo, że publiczna? Jeśli tak jest, to tylko dzięki propagandzie. Widocznie mają dostęp do właściwego ucha. I tyle tylko niech będzie ich satysfakcji, ich racji i ich przyszłości. Zwycięży normalność. Czego misjonarz, patriota, katecheta, dobry człowiek... nie dokona za życia, dokończą jego kości w grobie.

Ten, który zatrzymał gminę w rozwoju, a wepchnął w stan cywilizacyjnego zastoju, mnie wykluczył, Grażynę chciał zastopować w służbie i karierze nauczycielskiej, szkołę chciał zniszczyć... dzisiaj chciałby z pomocą swoich sympatyków i spadkobierców wyznaczać poziom myślenia i przyszłość gminy! Ten numer nie przejdzie. Inna już epoka, choć część ludzi tych samych. Możecie sobie o mnie gadać - oczywiście anonimowo i za plecami - co chcecie, nastaje czas demokracji partycypacyjnej. Kto chce brać udział w życiu wspólnoty pod własnym imieniem i obliczem, ma miejsce gwarantowane ustawami.

Nikt nie może być prorokiem we własnej wsi i gminie. Wolą Barabaszy. Rozumiem, ale i tak boli. Mnie wykluczyli, na nas nastawali i nastają, hakera nasłali, anonimami do prokuratury szczują! Ale ustalili między sobą (za swoim przywódcą), że to ja mam być tym "niedobrym". Tak ma wyglądać poprawność polityczna w gminie.
Inne paradoksy? Proszę bardz0 - naszymi osiągnięciami szczyci się gmina, za Rzeczpospolitą Norwidowską nagrody przyznają - ale to my (według obowiązującej propagandy) źli jesteśmy!!!
A co z tradycyjnym (i sprawdzonym przez wieki) myśleniem przyczynowo-skutkowym? Jest dobro - są jakieś jego źródła (osobowe) i przyczyny!
Chwalą daleko, blisko zgrzytają zębami. CZY RZĄDZIC MA NAMI PARANOJA? Przecież, jakie myślenie - taka przyszłość! Tylko prawdziwi geniusze mogą wymyślić nowe (systemy) logiki. W każdej dziedzinie działalności publicznej najpierw trzeba zdać egzamin z myślenia. Potem z działania. Wypaczone myślenie zawsze prowadziło do dramatów i tragedii społecznych.

Ciekawe, przed kim się tłumaczę? Przed wysokim sanhedrynem anonimów! Przed zagubionymi Piłatami, którzy pozornie pytają "co to jest prawda?", ale nie próbując nawet zrozumieć odpowiedzi, chwilę potem umywają ręce. Niech tłum ma, czego chce.
Te słowa też pewnie wyciągną donosiciele z lubością, wydrukują, odbiją na ksero. To rutynowa działalność dzisiejszych Judaszów. A niech sobie i komu chcą drukują, kserują, donoszą. To ich sposób na satysfakcję z byle jakiego życia.
Każdy się może nawrócić.

Jeśli o nich piszę, to nie ze względu na nich, ale na tych, którzy im wierzą i się przejmują ich usłużną przysługą.

Gmina jest normalna w swojej większości. Zgniłe są tylko kręgi donosicieli. Te, zazwyczaj albo się tuczą przy władzy, albo są odpędzane. TO JEST ZAGROŻENIE DEMOKRACJI. Donosiciele w pobliżu władzy są bardzo złym znakiem. Z jakim przestajesz, takim się stajesz. Ludowa mądrość to zna. Warto przypomnieć. Byle nie miały pokrycia kolejne porzekadła-przysłowia - "jaki pan, taki kram" i "swój znajdzie swego" itp. Boże broń.

Jak ma nie boleć, kiedy ludzie ważni w gminnym świecie powtarzają niesprawiedliwe głupstwa, jakby mówili o pętaku, który im się plącze pod nogami. A ci, którzy nic nie wiedzą, nic nie rozumieją i nie chcą rozumieć przytakują - tak, tak. I na pewno kadzą.
To nie jest jednak ich kapturowy sąd nad Kapaonem, ale nad 30-stoma latami najnowszej historii. Odreagowują transformację ustrojowo-kulturową?

Czy ja obrażam kogoś, żyjącego na roli? Zajrzyjcie na strony www "Ziarno Solidarności". Postawiłem im pomnik. Mój ojciec ich witał "odwiecznym wyznaniem..." i pisał im wiersze okolicznościowe. Kompromituję katechetów polskich? Zajrzyjcie do "List do papieża". Prawie sakralizuję tę grupę. Przedstawiam w złym świetle Strachówkę? Przeczytajcie "List od Rzeczpospolitej Norwidowskiej do Papieża o Jego błogosławieństwo". Za mój obraz naszej gminy dają odznaczenia. Fakty, fakty, fakty. Słowa, słowa, słowa. Jak można wszystko postawić na głowie?!
"Bo nie poznają się na wielkim mali, pierwej nim zginie" (CKN).

Czy jest się czym przejmować? TAK - skoro to mówią i w kółko powtarzają ważni ludzi w społeczności lokalnej. I skoro cała reszta milczy. Nie płaczcie nade mną, ale nad sobą i nad dziećmi swoimi. Ślepi przewodnicy tłumów. Obłudnicy.
I co? Znów kogoś obraziłem? To za to mnie wyklinacie? Nawet gdybym nie wyśmiał kolejnych anonimów i tak byście robili swoje. Człowiek jest, kim jest, a nie tym, co anonimowo mówi i donosi. Czyny idą za nami -
Za mną? Pragnienia i ideały wyrażone w wierszach, Solidarność, wolność, demokracja, samorządność, 30 lat katechizowania, Rzeczpospolita Norwidowska, jasne poglądy opublikowane wobec całego świata i Kościoła, a przede wszystkim RODZINA.

I po co ja to piszę? Ci, co znają - wiedzą. Anonimów się nie czyta, ani nie słucha. Więc po co? Na świadectwo czasom, ludziom, sobie samemu i wieczności.

Trwają jeszcze ferie. Reklamy w telewizji, reportaże i inne programy zachęcają do wypoczynku w górach, na nartach, w saunach itd. Wszystko nie dla nas. Nic właściwie nie jest dla nas. Dla bankrutów z marginesu społecznego wykluczenia? To także jest kontekst propagandowych igraszek z nami tych, którzy się dobrze mają w gminie.

Anty-demokratycznym anonimom marzy się, żeby nakazać mi administracyjnie milczenia. Zmusić do milczenia działając za plecami, anonimowo, może w cztery oczy i w podobnie skrytych układach.
Demokracja posługuje się innymi środkami - debatą publiczną, dyskusją w mediach, konferencją popularno-naukową w salach Urzędu Gminy lub w świetlicy wiejskiej w remizie OSP. Ta ostatnia organizacja powinna być zainteresowana podobnymi działaniami, nawiązującymi do roku 1918 odzyskania niepodległości przez Polskę i ich powstania w gminie. Wszyscy są ciekawi. Nie ma lepszych i gorszych okresów dla historyka. Każdej prawdy (nie ma innej, jak tylko obiektywna, intersubiektywnie sprawdzalna) trzeba wysłuchać i przyjąć. Najpierw są fakty, potem dopiero idą interpretacje. Wszyscy byliby zadowoleni.
Jest tyle pól i płaszczyzn i wód spokojnych i łąk zielonych i możliwości współdziałania!! Oczywiście tylko z tymi, którzy rozumieją i chcą odbudowywać społeczeństwo obywatelskie demokratycznymi metodami, a nie za pomocą anty-demokratycznego nakazów i zakazów. Kochalibyście mnie, gdybym wam kadził? Kadzidełka są na wolnym rynku, każdy może kupić i kadzić do woli. Osoby kupić nie można - może się rozwijać tylko w środowisku prawdy.

Prawda może się objawić tylko w świetle. Zakulisowo działają tylko anty-chrysty, synowie ciemności. Jak ma łączyć coś, co się ukrywa! Jak was musi uwierać logika! Prawda was parzy, światło oślepia, a zaproszenie do publicznej dyskusji przyprawia pewnie o ból zębów.
Jaką więc przyszłość byście nam zgotowali? Nie ma żadnej przyszłości dla gminy w ciemności, za plecami innych mieszkańców, w braterskich (rodzinnych) układach fałszu i przemilczeń. Tak było przez 45 lat PRL, potem przez 16 lat straconych kadencji samorządowych. Takie myślenie już udowodniło, że niczego nie rozwija i nie ma przyszłości - więc myślmy pozytywnie, że to se ne vrati.

PS.
Nie próbujcie na siłę w każdej sytuacji i do każdego bohatera tej literatury faktu podkładać realne osoby. Tekst ma dawać do myślenia - ludu mój - a nie ferować wyroki. Nie wolno mi tylko nikogo obrażać, ani ubliżać - czego się skutecznie, jak mniemam, wystrzegam.