Z pokolenia na pokolenie

Świat się dzieje, życie się dzieje - my w nich uczestniczymy. Takie spojrzenie i rozumienie życia i świata jest wielkim dobrodziejstwem. Uwalnia od egotyzmu i kieruje w stronę obiektywizacji. Nie jest też mechanicystyczne. Nie skazuje na bierność i poddanie się bezwolne zewnętrznym mechanizmom. Aby dostrzec proces dziania się życia i świata muszę znaleźć punkt stabilnego oparcia i obserwacji (uczestniczącej, udziału). Tym wyróżnionym punktem obserwacji i uczestnictwa jest OSOBA (I RODZINA). Dojrzałą osobę można i należy rozpatrywać oddzielnie, ale żeby ona się ukształtowała potrzebuje rodziny i w tym sensie są to pojęcia komplementarne. Z większym naciskiem jednak na osobę, niż rodzinę. Bo ostatecznie życie się przeżywa i rozlicza osobowo, nie grupowo, nawet jeśli ta grupą miałaby być rodzina. Jakąś granicą myślenia o jedności i zbiorowości (grupie) jest sam Bóg w Chrześcijaństwie, Jeden - choć w Trzech Osobach!!

Kto się buntuje na różne koncepcje Boga, niech z taką samą wewnętrzną wolnością buntuje się na różne koncepcje inaczej (naukowo) wyjaśniające istnienie wszechświata. Wybór jednej tylko racjonalności jest co-nie-co podejrzany. "Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki wznosi się do kontemplacji prawdy". Koniec, kropka (w tym układzie, albo w tym realiźmie zależnym od modelu). W tym realiźmie żyję, nie chcę już innego. I w tym modelu chcę umrzeć. Bogu niech będą dzięki. Jak to dobrze, że Ciebie poznałem Boże Wszechmogący w ludzkim modelu życia i tego świata. Naukowcy teoretyczni i eksperymentalni mogą odkrywać albo tworzyć inne wszechświaty, ale ja jestem człowiekiem, a nie cząstką elementarną albo polem sił.

W tym naszym ludzkim świecie znalazłem absoluty. Ogólno-ludzkim - (z jego historią i kulturą), ponad czasowym i przestrzennym, niematerialnym jest Bóg. A dalej Osoba i Rodzina. To jest jednocześnie fundament mojej etyki, bio-etyki, eko-etyki i zwał jak zwał. A dalej religii, ekonomii, socjologii, polityki etc.etc.etc.

Brzmi to jak moje CV, i poniekąd jest moim testamentem. Osiągnięcie tego zrozumienia życia, siebie i świata jest bezcenną perłą jedną jedyną, jedynym skarbem, który posiadam. To więc przekazuję (staro i nowo) testamentalnie. Zdobycie tej perły i przekazanie następnemu pokoleniu (fizycznie lub tylko intelektualnie-duchowo, w rodzinie, w kapłaństwie...) jest - w moim rozumieniu - sensem życia. W biologii ewolucyjnej za sukces gatunku uważa się przekazanie swojej puli genowej. Ja, jako osoba, przekraczam biologię. Żyję na podłożu biologicznym, ale bardziej w sferze kultury (i ducha). Jest w tym miłość intelektualna. Bogu dzięki, że się doczytałem u Jana Pawła II tego określenia. Bo w miłości emocjonalnej i zmysłowej mistrzem nie byłem. Wyznaję błędy, zaniedbania i zaniechania w swoim postępowaniu. W myśleniu i tzw. życiu duchowym chyba mniej. Chyba :)

Uznanie faktów, czyli 90% realizmu (pozostałe 10% to konieczne inne składowe, czy warunki osobowe), jest podstawą mądrości i uczestnictwa w tym, co nas przerasta.
Tworzenie mitów na własny temat i zamykanie się we własnej mitologii jest podstawą głupoty i nieszczęść świata. Kłopoty z własną tożsamością jest chyba jednym ze znaków naszych czasów. Brak dojrzałych osób, z poznaną i uznaną (przyjętą, zaakceptowaną) tożsamością, z wypracowaną samoświadomością - jest chyba największym problemem naszego świata globalnego i lokalnego. I największą biedą (realnym ubóstwem). Kłopoty z tożsamością (często na bazie braku wystarczającej samoświadomości) mogą się różnie objawiać zależnie od stanu życia - w rodzinie, w życiu samotnym (w tym celibatariuszy religijnych). Jednym ze skutków są nieakceptowalne zachowania seksualne. Przez wszystkie kraje przejdzie tzw. afera seksualna w Kościele (kościołach). W jednych mają to mniej więcej za sobą, inne jeszcze przed. Potrzeba tylko sprzyjających warunków społecznych, żeby wszędzie się ujawniły. To tylko kwestia czasu. Ofiary nie zapomną, mają to zapisane w swoich osobach i niosą jako krzyż. Kiedy większa liczba sobie uświadomi i znajdzie sposób na uzewnętrznienie - skandal wybucha. Niedawno rozmawiałem z kobietą, w której ten proces zachodzi. Moje otwarte wyznanie, że też mam takie osobiste świadectwo, że je spisałem i wysłałem do ojca Marcina Mogielskiego, dominikanina, który swego czasu się tym zajmował, otworzyło ją na tyle, że wyznała swój zgwałcony wstyd i upokorzenie. Była w dzieciństwie dotykana przez księdza. Takich rzeczy się nie zapomina. Niezależnie jak się potem życie potoczy. Ona jest daleko od kościołą, ja jestem katechetą. Nie zapomina tego nasza psycho-cielesno-duchowa konstrukcja. Całościowa pamięć może zadziałać nieoczekiwanie. Jest we mnie dopiero od 10 lat? (15?) obrzydzenie do księdza, który mnie trzymał na kolanach i wypytywał "czym się różni grzech nieczystości od grzechu nieskromności". PEDAŁ. Mówię prosto z mostu. Zdarzyło się to 50 lat temu. Pamiętam swój własny wzrok uciekający za okno plebanii w Legionowie, jakbym chciał znaleźć za nim wybawienie od księdza pedała, choć nic wtedy nie rozumiałem. Tylko zakłopotanie - lęk? wstyd? I pragnienie byle jak najszybciej skończył się ten egzamin (przed I Komunią?). Inny pedał (chyba nie ten sam?) po latach objaśniał mi techniki samogwałtu w legionowskim konfesjonale podczas rekolekcyjnej spowiedzi. Innych przykładów nie będę wymieniał publicznie. Ale nie będę też krył tego problemu w (także polskim) kościele. Chyba jest wielki, skoro jeden ja-katecheta mogę przytoczyć wiele przykładów. Trzeba krzyczeć i ostrzegać dzieci. Trzeba to robić w obronie dzieci, które potem mogą mieć wielki problem z ukształtowaniem w sobie dojrzałych osób, i kościoła. Zabobonna religijność, rozdzielenie wiary i rozumu, jest katastrofą cywilizacyjną. I bardzo polskim (w skali kraju) problemem.

Zarzucają Janowi Pawłowi II milczenie w sprawach pedofilii w kościele. Myślę, że zrobił coś bardzo ważnego w tej kwestii, choć z pozoru nie związanego bezpośrednio. Ogłosił encyklikę "Wiara i rozum". Dał narzędzie do wyzwalania się z zabobonnej religijności, która stworzyła sprzyjający klimat m.in. dla pedofilii wśród księży. Postawiła ich w naszej kulturze jakby ponad ludźmi. Któż z nas (śmiem twierdzić, że tysięcy) ofiar mógł pomyśleć, że ksiądz może robić coś niewłaściwego?!
Jeśli nie wyleczymy się - jako naród - czym prędzej z zabobonnej religijności, setki ofiar staną u drzwi zamkniętych plebanii i wypaczonych osobowości zamykających się na nich. Zamknięcie jest jednym z objawów niezdrowej osobowości.
‎"W 35 lat od zakończenia Soboru Watykańskiego II wołam: trzeba powrócić do jego nauczania i dorobku, zwłaszcza wy, świeccy, gdyż wraz z Soborem wybiła w Kościele godzina laikatu" ( Jan Paweł II, 26 listopada 2000 r. na Placu św. Piotra). Dzisiaj by powiedział mija 46 lat. Twarda to mowa dla polskiego kościoła codziennego i parafialnego. Dzisiaj (a może z pokolenia na pokolenie) bardziej na otwarciu zależy świeckim, niż księżom. WIĘC WOŁAM - POWRÓĆMY do nauczania i dorobku Soboru, który dał podstawy pod OSOBOWĄ (nie instytucjonalną i zabobonną) I DOJRZAŁĄ RELIGIJNOŚĆ!!"

Ci, którzy chcieliby wykorzystać i ten wpis przeciwko mnie, miech się ugryzą w swój zabobonny nos, ucho lub język. Albo niech uwiążą sobie czerwoną wstążeczkę, gdzie tylko chcą.
Ani mi w głowie osłabianie kościoła. Odwrotnie, chcę jego niewyobrażalnego wzmocnienia, po samą świętość. Księży z problemami seksualnymi (a jeszcze głębiej - własnej zagubionej lub nie odnalezionej tożsamości) rozumiem, z psychologicznego punktu widzenia, ale nie akceptuję instytucjonalnych wad (anty-wspólnotowego stylu życia duchownych i takiegoż zarządzania wspólnotami, niestety na nich skazanych).
Wszystkim dzieciom bym błogosławił, gdyby chciały mu służyć na wyłączność. Ale pytałbym ich, patrząc w oczy, czy zdają sobie w pełni sprawę z decyzji. Znam z doświadczenia tylko drugą stronę medalu, czyli życie w sakramentalnym małżeństwie i rodzinie. W tym stanie też bywają zagrożenia. Małżeństwo nie wyleczy automatycznie z przeróżnych upodobań i skłonności, które się do nas przyczepiły, lub drzemią w jakichś czarnych dziurach. Małżeństwo oprócz uczucia miłości także potrzebuje miłości intelektualnej i fundamentu (opoki) wiary i wierności ideałom. Nawet w małżeństwie i pozornie dobrych rodzinach mogą się ukrywać seksualni przestępcy. Nic nie zastąpi szczerości, aż po przejrzystość i więzi prawdziwie wspólnotowych (zawsze wskazują na Dawcę).

Łatwiej jest poczuć tzw. powołanie, niż w nim wytrwać bez skazy. Andrzej Madej mówił, że celibat jest formą męczeństwa. I niech będzie. Chcącemu nie dzieje się krzywda. Byle kandydat "chcący" wiedział jak najwięcej o sobie. I byle potem żył we wspólnocie z innymi ludźmi, a nie na zamkniętych plebaniach, czy zakonnych domach. Andrzej mówi także, żeby się nad nimi nie rozczulać, bo sami wybrali i mają służyć, a nie biadolić nad sobą i szukać usprawiedliwień (w tym dla swoich a-społecznych postaw). Tak więc, pałace biskupie i zamknięte plebanie są i pozostaną dla mnie synonimem zabobonnego (dworskiego, wygodnickiego, samolubnego) kościoła, w którym łatwiej o wypaczenia, a nawet patologie.
Życie ubogie i służebne chroni od patologii. Nawet od nas samych.

Kawałek Ojczyzny i nieśmiały apel o pluralizm

Ciężko się zebrać do pisania w poniedziałek, po pracy. Ale nie tylko zmęczenie psychiczne jest powodem. "Klimacik" bardziej.
Podobno jestem ohydnym oszczercą. "Przyjaciele" swoją ustaloną metodą wmawiają mi rzeczy, których nawet nie pomyślałem. Tym bardziej, nie napisałem. Bo "com napisał, napisałem" i nigdy nie odwołuję (tym bardziej nie usuwam z już opublikowanych postów, brrr!). Mogę przeprosić lub sprostować, jeśli ktoś udowodni mi nieprawdę. Ale gdzie tam! - to nie ten poziom. Oni po prostu metodą, której - sorry - ale klasykiem był mój imiennik Goebbels, powtarzają i powtarzają i powtarzają, bo za setnym (a może dwudziestym) powtórzeniem ludzie mają uwierzyć, że tak było. Na przykład, że powiedziałem o kimś, że jest łajdakiem, bo... coś tam, coś tam. A ja mógłbym powiedzieć tak tylko o jawnym łajdaku, a o takich przecież niezmiernie trudno. Co innego natomiast z użyciem "łajdactwo" w stosunku do przypadków cenzurowania ludzkich (wolnych) wypowiedzi w sprawach publicznych. A jeśli jeszcze dodam, że w stosunku do kolegi z pracy...!

Obrażalskim poświęcę słowo objaśnienia. Jeśli dobre rzeczy chwalę, a złe (w mojej osobistej ocenie) ganię, to każda cenzura moich publicznych wypowiedzi wprowadza zamęt w odbiorze czytelników, którzy nie wiedzą, że dobro chwalę i mogą nie widzieć całości spraw, które ganię. Cenzorzy tworzą własny, wygodny dla nich, obraz rzeczywistości. To nazywam ŁAJDACTWEM, nawet z wielkiej litery. Po 35-37 latach życia w PRL jestem na cenzurę uczulony (b. silna i nieuleczalna alergia!). A jeśli jeszcze dodam, że tak postępuje ktoś, obdarzony zaufaniem i mandatem wyborców, aby sprawował funkcję dla dobra wspólnego (całej) społeczności gminnej, a nawet jest odpowiedzialny za kształtowanie postaw społecznych następnego pokolenia??? (plus neetyka, netykieta, bioetyka, eko-etyka etc.etc.). To coś gorszego niż zacofanie, to wstecznictwo.

MANIPULOWANIE OPINIĄ PUBLICZNĄ DLA WŁASNYCH (LUB GRUPOWYCH) CELÓW JEST ŁAJDACTWEM. Usuwają niewygodne komentarze, a nawet pojawiają się na ich stronie i znikają ich własne wypowiedzi! I niech mi nie prawią o nienawiści, bo nie wiem, co to jest. Nienawidziłem tylko poprzedniego ustroju. Uczono mnie na katechizacji i licznych rekolekcjach, że można kochać człowieka (grzesznika), nienawidząc jeno jego złych czynów (grzechów). Fałsz, dwulicowość jest łajdactwem, choć może być nam w pewien sposób żal człowieka tak uwikłanego i wewnętrznie sprzecznego. Kiedyś powtarzano nam w szkole zasadę, że nim się zbawi świat, trzeba najpierw wyciągnąć rękę do kolegów z klasy, albo z pracy. Starym wychowawcom nie przyszło nawet do głowy, że koleżanka może cenzurować kolegę.

Jeśli radny swoją działalność adresuje tylko do grupy swoich wyborców, to upolitycznia samorząd, choćby się zarzekał, że nie cierpi polityki. Tworzy szarą sferę polityki, w której chce brylować jako niekwestionowany przywódca. Wszystko obraca się wtedy wokół strefy osobistych (bądź grupowych) wpływów i oczekiwanych korzyści. Nie na tym polega samorządność. Samorządność bez dialogu (ale za to z cenzurą) jest pojęciem sprzecznym! Nie jest dialogiem pisanie swoich widzi-mi-się na swoim koncie Facebooka, jeśli nie dopuszcza się krytycznych wobec siebie osób do ich komentowania. To tchórzostwo intelektualne. Lub, łagodniej mówiąc, brak dojrzałości osobowej i społecznej. Dojrzałość osobowa (duchowa) zawsze jest też dojrzałością społeczną. To jest wspólne ujęcie filozofii i religii. Prymat osoby i rodziny!

Niektórzy zarzucają mi (oczywiście zaocznie), że histerycznie zareagowałem na piątkowy opłatek sps w świetlicy wiejskiej w Strachówce. TO TEŻ JEST PRZYKŁAD MANIPULOWANIA FAKTAMI. Nic nie miałbym do chwalebnego spotkania opłatkowego jakiejś organizacji. Sam także jestem członkiem stowarzyszenia i znam statutu i regulaminy. Nic nikomu do wewnętrznych spraw stowarzyszeniowej wolności. Nad nią czuwa tylko sąd rejestrowy.
Ale przecież w piątek miało się odbyć coś znacznie wybiegającego nad rutynowe działania NGO. To miało być spotkanie z Marszałkiem Sejmiku Mazowieckiego i poświęcenie własności gminnej, wyremontowanej za publiczne pieniądze dla dobra wszystkich mieszkańców (najpierw samej wsi, ale i całej gminy). To już nie jest sprawą tylko jednego stowarzyszenia działającego w gminie. Będą kolejne. Po cóż by bowiem zapraszali samorządowych gości spoza gminy? TO JEST MANIPULOWANIEM NIEWIEDZĄ MIESZKAŃCÓW. Traktują ogół mieszkańców jak ciemniaków. Skoro mieli takie szczytne cele, to musieli zagwarantować reprezentatywność zaproszonych uczestników. Nie byłoby wtedy oskarżeń o działanie - i dzielenie mieszkańców - na "swoich" i "nieswoich". Jeśli tego nie potrafią zrozumieć, mogli spytać w Równym, jak to się robi. Równe też ma świetlicę wiejską, która łączy, nie dzieli. Zacząć trzeba od po-święcenia. Czasem trzeba coś poświęcić dla dobra wspólnego.

Dajmy na to, że wójt zaprasza premiera i prosi na spotkanie tylko swoich wyborców. Albo ksiądz zaprasza biskupa i prosi na spotkanie tylko mieszkańców np. z ulicy Nowej. Albo dyrektorka szkoły zaprasza panią minister oświaty i prosi na spotkanie wybranych nauczycieli. Przecież wszyscy przy zdrowych zmysłach powinni wtedy krzyczeć i protestować. I to nie w imię swoich widzimisię, czy nawet całkiem dorosłych przekonań, ale przede wszystkim wobec odpowiedzialności za wspólnotę gminną, parafialną i szkolną. I oczywiście w imię obrony prawdy i wolności obywatelskich.

Tworzyłem Solidarność, studiowałem filozofię, jestem katechetą Kościoła Katolickiego, współtworzyłem samorząd w gminie, byłem wójtem, widziałem kawałek świata - niosę na sobie odpowiedzialność za powierzoną mi wiedzę i za kawałek Polski, w który jestem/śmy rodzinnie i osobiście wszczepieni. KRZYCZĘ I PROTESTUJĘ.

Proszę, błagam, proponuję - uznajmy, że dorośliśmy już (po 21 latach wolnej - dzięki Solidarności - Polski) do pluralizmu w życiu społecznym. Ty możesz mieć takie poglądy polityczno-religijno-samorządowe, ja inne. Byle je mieć przemyślane i wyznane publicznie. Mamy prawo się różnić. To nic złego. Fatalne są tylko skutki przemilczeń, ukrywania poglądów i braku dialogu. Ale to już było. Nie da się zawrócić kijem Wisły.

Osoba i rodzina. Rodzina i osoba

Nie ma większego wyzwania dla człowieka na ziemi. Mount Everestem naszego życia jest dojrzała osobowość. Himalajami są rodziny. Są także nieliczni, którzy czują i wybierają powołanie do stanu bezżennego ze względu na wyłączną służbę Bogu.

Wszystkie osiągnięcia i rozwiązania do jakich dochodzi etapami ludzkość muszą być oceniane z tego powodu. Czy i jak służą rozwojowi osoby i sprzyjają rodzinom.

Jesteśmy świadkami różnych prób oszukiwania ewolucyjnych dziejów człowieka. Dzisiaj na czasie jest mówienie o związkach partnerskich jednopłciowych. Niech sobie będą. Tak jak jest mleko świeże i zgniłe, jeśli pozostawione jest w złych warunkach. Ale i ono może do czegoś służyć - technologicznie, choć nigdy nie stanie się celem hodowli krów. Natura jest fundamentem, kultura architektem.

Kiedy patrzę na młodych ludzi, to przede wszystkim widzę ich w perspektywie tego największego wyzwania - jak poradzą sobie z kształtowaniem swojej osobowości (dojrzałej osoby) i czy znajdą szczęśliwą (tzn. wierną i trwałą) drugą połowę, z którą stworzą szczęśliwą - bo wierną i trwałą - rodzinę?

Wierną i trwałą to znaczy kochającą, z wszystkimi własnymi i cudzymi ułomnościami, ale uznającą ten stan rzeczy i ciągle próbującą go przezwyciężać. Święty Paweł dał wskazówki - cierpliwość, ufność, przebaczenie, nadzieja...

To, co największego mnie spotkało w życiu, to właśnie osoba o imieniu Grażyna, małżeństwo i siódemka dzieci, które przyszły na świat w naszym małżeństwie.

Hiszpania zachwyciła mnie przede wszystkim ludźmi na ulicy, w kościele, w hotelu i sklepach. Nie miałem okazji poznać nikogo osobiście, oprócz Camino et consortes w Canterbury, ale ci w Madrycie są ich siostrami i braćmi. Mają to wpisane w geny i kulturę. Są mi/nam bardzo bliscy. Z wyglądu, gestów, zachowań. Są bardziej pogodni i naturalni (rozluźnieni). Widziałem sporo rodzin z małymi dziećmi i wózkami.

W kościele spotkałem przedstawicieli wszystkich pokoleń i grup społecznych.

Najlepiej się poczułem w pełnym kościele na sobotnio-niedzielnej mszy świętej. Kościół to przede wszystkim wspólnotowość, nie obrzędy. Święte zwołanie - ecclesia. Fajną ciekawostką jest postawa stojąca podczas podniesienia. Po każdej części konsekracji (chleb i wino) organista grał coś jak nasze wojskowe trąbkowe hejnały. Fajne, bo podkreślające wolność osoby wobec Najwyższego. Wolność także się wyraża w gestach. Komunię przyjmują jak chcą, do ust albo do ręki. W tym kulturowym kontekście zmuszanie ludzi do czegoś (wymuszanie zachowań i gestów) jest wielkim nieporozumieniem i wyrazem zniewalania religią. To nie jest szczyt duchowego rozwoju.

PS.

Zdj.1 - boczna kaplica w kościele MB z Góry Karmel i św. Luisa Obispo z modlitwą - "Chroń za życia, zachowaj w śmierci"

Zdj.2 - wejście do kościoła od strony hotelu, zamknięte w w dni powszednie. Siostry (głównie azjatycko-arabskiego wyglądu, miałem skojarzenie z Albertynkami i Albertynami) sprzedawały jakieś ciastka świąteczne i robiły zbiórkę.

Zdj.3 - Antonio Machado z fragmentem poematu o Madrycie wisiało nade mną w tawernie, mesonie "La Boheme", gdzie spędziliśmy wieczór w czwartek

Madryt - Foto-Re-Mini-Scencje

A través de Madrid (en passant par Madrid)

Myśli trzeba notować, gdy nas nawiedzają. Czemu nie w hotelowej restauracji? Przyjechałem obserwować, widzieć, słyszeć, czuć... także to, co mnie spotyka, a nawet i siebie, od środka. W pełni.
Szef sali kroi jamón serrano - szynkę hiszpańską, wystawioną na okrągło na widok publiczny, osobiście, jak kapłan miejscowej kuchni. Szynka ma nawet swoje muzeum.

Wszędzie czuję się i staję się po części tubylcem. Jestem sobą. Być sobą! - to mój "Osobny świat", nie wobec kogoś i czyichś oczekiwań. To "Mój osobny świat" w całym Wszechświecie. Myślę nie tyle globalnie, co kosmicznie. Wycieram talerz bułką jak Francuzi, ocieram pot z czoła jak...(?) - nie muszę być spięty i zestresowany jak prezes. Jarka trzeba lubić, bo inaczej się nie da, ale trzeba też mieć odwagę mu się przeciwstawić. Na przykład, gdy kazał mi odejść od stolika, żeby zrobić miejsce dla czterech Hiszpanów, jakby nie mógł to być polsko-hiszpański stolik (1+3). W efekcie wylądowałem na przystawce, na której mogłem spokojnie rozłożyć swój kajecik i robić te notatki.
Prezes łączy w sobie wielkie idee i małe śmiesznostki. Mam wrażenie, jakby jego inteligencja stale go wyprzedzała, o jakieś pół kroku. On potrzebuje lejców, także, nie tylko naszego nieustannego podziwu.

W restauracji nie czułem się mimo wszystko samotnie. Były przy mnie koleżanki z kursu języka angielskiego z Canterbury, Camino i spółka. One wybrały wino Rioja jako upominek-pamiątkę dla naszego teachera z Pilgrims School of English. Kazały mu je studiować. Rioja jest z regionu... Ich regionu? One były z Castilla y Leon. Nie znam się na geografii i kulturze Hiszpanii, ale wino Rioja jest wyśmienite. Na koniec zamawiam cafe cortado, czego oczywiście nauczył nas w krótkim wykładzie prezes. Dzięki.

Ale był też ze mną ktoś jeszcze. Tomasz Mann i jego bohater Feliks Kroll. Co spojrzę na jednego z kelnerów, to jakbym widział hotelowego windziarza Feliksa w jego peregrynacjach i różnych zawodach. Wszędzie sobie dawał radę, w końcu był na miarę intelektu wielkiego światowego (bo nawet "niemieckiego" to za mało) pisarza. Byłem - o dziwo - silny Tomaszem Mannem (jak jego Feliks). Koło życia się zmyka? Owszem, mógłbym dziś umrzeć, gdyby to komuś miało przynieść wielką duchową korzyść. A nawet finansową, np. odszkodowanie dla rodziny, gdybym miał wypaść z samolotu.

Jestem tu, by służyć miłością intelektualną do świata, człowieka i Boga. Potrzebujecie mnie - Duchowego Komponentu Każdego Projektu.

Oczywiście bardzo przeżywam (ale chyba tylko do godz.16.00) łajdactwo, które ma się dzisiaj wydarzyć pośród Strachowian. Sps chce się uwłaszczyć na części gminy (nie tylko gminnego majątku). Zawłaszczyć w pobożnych zwyczajach polskiego opłatka. Chcą - mam wrażenie, że i spośród nich ktoś chce ciągle się upajać władzą i samouwielbieniem.

Siedzę w hotelu, czekam na lot powrotny - lepiej w fotelu z widokiem na plac... niż na lotnisku. Na placu ławeczce siedzi bezdomny. Bawi się liściem. Krążą na motorach wokół placu policjanci. Przechodzą różne układy dwójkowe zakochanych trzymając się za ręce, są w różnych wieku. Idzie rodzina z dwójką dzieci. O, nawet czerwono biało-brodaty Mikołaj. Komercyjny, nie święty.

Po drugiej stronie uliczki jest kościół Matki Bożej z Góry Karmel i św. Luisa Obispo. Na zdjęciu widać wejście do kościoła, za nim budynek naszego hotelu. Człowiek wierzący w tym świecie zgubić się nie może. Święty Luis ma cały powiat i miasto w Kaliforni, USA, w połowie drogi między Los Angeles i San Francisco ("the happiest city in America"). Pamiętajmy, że "nasze" Lincoln w Nebrasce też należy do najszczęśliwszych!!!

Jak widzicie, blogi same się piszą. Tylko trochę się porozglądać i już. Ich parafia też prowadzi.
Święty Ludwik Obispo jest najmłodszym biskupem w historii kościoła. I jakim skutecznym! Niejako przy okazji en passant par Madrid bądź a través de Madrid naprowadził mnie na publikację o cywilizacji miłości.

Sprawy w gminie idą w okropnym kierunku. Dzisiejsze spotkanie sps-u jest alertem i symbolem. Niby opłatkowe, a dzieli! Odbywa się w trzy dni po 30 rocznicy rocznicy stanu wojennego, po raz pierwszy tak pięknie uczczonej w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej! Jednak niektórzy (w tym nauczycielka tejże szkoły) niczego nie zrozumieli. Niestety. Nie daje mi to żadnej satysfakcji. Ubolewam. Wierzę ciągle w ludzi i zdolność do porozumienia. Wierzę w dialog. JESTEM DIALOGIEM.

Sps-strachowka o sobie - "Naszym głównym celem jest uaktywnienie mieszkańców do wspólnych działań dla dobra miejsca, w którym żyjemy. Stawiamy na współpracę z ludźmi dobrej woli."

Papież ("ukochany") o cywilizacji miłości - "Do wszystkich członków Kościoła, który jest ludem życia i służy życiu, zwracam się ze szczególnie naglącym wezwaniem, abyśmy razem ukazali współczesnemu światu nowe znaki nadziei, troszcząc się o wzrost sprawiedliwości i solidarności, o utrwalenie nowej kultury ludzkiego życia, w celu budowania autentycznej cywilizacji prawdy i miłości".

Co znaczy to "RAZEM" - o to jest pytanie.

PS.

Zdjęcie nr1 - hotelowa dekoracja.

Zdjęcie nr2 i 3 z kościoła De Nuestra Senora del Carmen y Luis. Msze w dni powszednie są o 10.0, 11.00, 12.00, 18.00 i 20.00. Kto by tu wcześniej wstawał? O godz. 19.00 jest wystawienie Najświętszego Sakramentu i adoracja. Po niej różaniec.

Hiszpania, Ole!

Siedzę sobie na kanapie, w kapciach, albo bez, w hotelowej restauracji po śniadaniu, przy kawie i ratuję dzień. Wczoraj mam w zeszycie, zapiski z samo-lotu. Leciało się, pisało. Ale w zeszycie (może kiedyś przepiszę, może). Jak do-lecę :)

Dzień raczej do dupy. Już w Warszawie się zgubiłem. Metro mnie włóczyło jakimiś upiornymi alejami. To znaczy jego plac budowy na Pradze. Autobusy i tramwaje nie te, co zwykle, to znaczy przed rokiem. Schody mnie ciągle ganiały z góry na dół, z dołu na górę i vice versa. Po trzech godzinach od wyjazdu ze wsi dotarłem na lotnisko. Samolot dołożył kolejne pół godziny opóźnienia. W hotelu byliśmy ok 17.00. Miałem dość. Nie poszedłem w nocne miasto-wieś Madryt. Puerta Madrid, bo miasto nie wykupiło do końca od króla praw miejskich. Za drogo.

Ale klimacik bardziej mnie męczy niż przebyta czaso-przestrzeń. Jest 13 stopni Celsjusza i do 19.00 bardzo widno. Podobno to miasto nie zasypia. Ja tak, żeby zapomnieć. Że wyjechałem z nie-europejskiej Strachówki, i po wielu godzinach ciągle nie opuściłem naszej niezbyt ciekawej lokalności. Są całe delegacje gminno-LGD-owskie, nawet ludzie ze szczebla marszałkowskiego dwóch województw. Chyba jeden taki siedział za mną w samolocie i miał pretensje, że mój fotel nie pozwala mu nóg rozprostować. Chyba samolot pomylił mu się z samochodem służbowym. Jest wiele pań. Niektóre uśmiechają się słodko i tańczą wokół wójtów, jak księża wokół biskupów. Dupeerelne poziomy i układy, układziki czuje się aż do układu limfatycznego. Całym sobą. Jestem na to uczulony, więc choruję.

Impreza jest - jak na razie - bardzo lokalna, tzn krajowa, tyle że obchodzona zagranicą. W Hiszpanii. To Jarkowa sieć fundacji i stowarzyszeń obchodzi tutaj 10-ciolecie. Reszta to właściwie kwiatki do kożuchów. Słuchamy, potakujemy, podpisujemy listę obecności. On bryluje. Po polsku, po hiszpańsku, po angielsku. Fajny facet.

Ratuje mnie moja osobowa relacja z rzeczywistością. Z nią jestem cały czas w dialogu. Z nią zasypiam. Niczego nie muszę. Nie muszę zwiedzać. Nie muszę odwiedzać się w pokojach, nie muszę z nikim pić bruderszaftów. Nie po to tutaj przyjechałem.

Więc po co?
Z potulnej uległości. Zadzwonili z biura w Tłuszczu, spytali, czy nie zechcę. Zechciałem. Zrozumiałem, że w czyimś zastępstwie. W takiej sytuacji się nie odmawia. I tak wyszło coś pomiędzy szczęściem a łaską. Po zbyt łatwej, wręcz usłużnej zgodzie miałem duży zgryz, albo kaca dzień w dzień. Ale w domu nie dłużej niż przez tydzień, teraz w hotelu to tylko kontynuacja. Ale nie może być aż tak źle. Wielu mi pewnie zazdrości. Ich w szczególności przepraszam.

Na lotnisku w Warszawie zdążyłem jeszcze zapisać:

- Dom może się walić, byle ludzie byli w nim serdeczni. Łazienka może być byle jaka, byle dzieci się uśmiechały. To są wartości osobowe. Nawet mój ojciec, choć nie żyje biologicznie od 29 lat, jest zawsze ze mną - wartością osobową. Jest też przecież we mnie: biologicznie, kulturowo... - ciągle brak nam właściwych pojęć do zrozumienia i opisania życia osobowego.
Możesz nie mieć nogi, albo mieć ich sześć, byleś był ciekawą i dobrą osobą.

Pojęcie "człowiek" - kojarzy się z całym sztafażem materialnym. Jego wygląd, ubiór i stan konta się liczą. Kiedy mówimy o "osobie" - liczą się tylko wartości ogólno-duchowe i typowo osobowe.

Jadę więc po sens. Osobowo-twórczy. Każdy kwant sensu jest na wagę złota. Cóż więcej mogą mnie jeszcze obchodzić sprawy tego świata! (koniec lotniskowego wpisu)

Ciąg dalszy - hotelowy:
Po co ja to wszystko piszę?
Bo w Księdze Nam Wszystkim Objawionej są różne gatunki: księgi historyczne, księgi mądrościowe, księga liczb...
Dawno znalazłem swój gatunek, teraz muszę go "uprawiać", jak rolnik pole, nie daj Boże ugorować. Jeśli nie zapiszę tego, co mi jest dane (objawione), to będzie mała luka w księdze (jakichś danych) ludzkości.
Przecież nie chodzi mi o to, żeby się popisywać (raczej wypisać, i to do końca), jeszcze mniej, żeby kogoś obrażać, urażać itp. Dostarczam danych danych mi osobiście, uzupełniam record. Przecież i ja ziemi pod stopą tyle mam, powietrza tyle zużywam, wody pitnej, kcal itd. dopokąd idę. Jeśli urażam, zawsze gotów jestem przeprosić. Ale najpierw muszę usłyszeć to, co wam jest dane - można się skutecznie przepraszać będąc chyba na tym samym poziomie nad poziomem morza, albo pułapie pod niebem. Jeśli coś się w danych telemetrycznych nie zgadza, trudno sobie podać rękę :)
Ale bez wygłupów językowo-stylistycznych, kłóćmy się i nie zgadzajmy, byle kulturalnie i szanując Prawdę Wyższą i Większą od nas obustronnie.

DONOSZĘ uprzejmie, że dzień kończę w dużo lepszym humorze. Komu trzeba honor mogę zwrócić. Komu? Komu? Bo idę do domu.
Impreza się umiędzynarodowiła. Zarys Rzeczpospolitej Norwidowskiej został przekazany w ręce ambasadora RP w Madrycie! Ten fakt został już odnotowany na Facebooku. Hiszpanie dali mi mądrze do myślenia. Polskie marszałki nudzili i nic nie wnieśli, wypełnili tylko zadane im zadanie. Do obiadu było wyborne wino Rioja, ono też dużo znaczy. A dla mnie osobiście nawet dużo więcej (z perspektywą na katedrę w Cantenbury), ale o tym, potem.

PS.
Skandal z zakamuflowanym przyjazdem Marszałka Adama Struzika i pokątnym otwarciem (ponownym) świetlicy wiejskiej(???) dotarł aż tutaj i jest żywo komentowany w samorządowo-stowarzyszeniowym gronie (są wójtowie, prezesi LGD i innych stow., itd. itd). Wstyd nie tylko na Mazowsze, Polskę, ale i pół Europy:(
Pocieszające jest tylko, że ci, którzy są dłużej w UE i LIDERZE (od liaison fr. - tworzyć więzi, współpracę, nie liderów) mówią, że konflikty to sprawa normalna, byle mieć wypracowane reguły ich rozwiązywania i zapewniony ciągły przepływ informacji (o co najbardziej chyba tylko ja się troszczę :-)

Schizofrenia prawie narodowa

Poszedłem wczoraj wcześniej spać. Nie chciałem słuchać ani wielkiego konkursu historycznego "Polska droga do wolności", ani programu Tomasza Lisa. Coś tam, piąte przez dziesiąte, i tak do mnie dotarło. To, co dotarło, podsunęło mi dzisiejszy tytuł.

Wszystkie ważne wypowiedzi, cytaty, utwory muzyczne i literackie, obrazy i obrazki ze świata z wielkimi i ważnymi osobami, lub nie mniej ważnymi - były hołdem dla SOLIDARNOŚCI i Polski 1980/81. Żadnego słowa podziwu dla generała WJ nie usłyszałem. Więc dlaczego 41-51% Polaków respondentów ankiet odpowiada TAK dla stanu wojennego?

Jeszcze głębsze uzasadnienie (i tym gorsza refleksja nad nami) przyszło mi do głowy chwilę później - PRAWDĘ HISTORII OPOWIADA PIEŚŃ GMINNA I INNA - SZTUKA I KULTURA - dużo bardziej i wierniej niż historycy, a na pewno nie politycy i media.
Jesteśmy dumni z Solidarności, która wyrosła m.in. z papieskiego zasiewu i z Polski, w której zaczęła się Wiosna Ludów 1989, która przyniosła wolność połowie Europy. A media i za nimi respondenci upowszechniają wersję generała WJ o"mniejszym złu". To diabelska teoria. Mówię o teorii mniejszego złą, nie o generale WJ. Stary generał patrzy w oczy wieczności (nawet jeśli w nią nie wierzy).

REWELACYJNIE wypadły obchody 30 rocznicy stanu wojennego w szkole! Pierwszy raz został uczczony ten trudny moment naszej historii. Ani bym przypuszczał. Nie dlatego, że nie wierzę w zaangażowanych nauczycieli i zdolnych uczniów (dzieci i młodzieży), ale dlatego, że to niewygodny był dotąd temat w Strachówce i klimat bardzo nie sprzyjał. Trzeba dodać, że jedna z koleżanek jest radną. Kształtuje wiedzę i postawy obywatelskie także (a może przede wszystkim) swoją postawą i decyzjami.
Nikt z Rady Gminy nie odpowiedział na dwa moje apele o upamiętnienie rocznicy powstania Solidarności w gminie przed 30 laty, a ostatni trzeci, o pamięć dla poległych i tych, którzy przeżyli stan wojenny, został tylko przeczytany na sesji, bo żona - dyrektor szkoły się o to upomniała. ALE POWAŻNEJ DYSKUSJI I UCHWAŁY NIE BYŁO.
Ci - uważający się za wielkich liderów w życiu gminnym - którzy zignorowali 30 rocznicę założenia naszej Solidarności RI, myśleli, że tak samo zrobią z 30 rocznicą 13 Grudnia. Ale się przejechali. Historia ich rozjechała (rozjedzie), nie ja. Polska i świat, który się ujął za nami. Pan Bóg nie rychliwy, ale sprawiedliwy.

Szkoła ratuje honor wspólnoty lokalnej w obliczu historii najnowszej. Trudno by sobie wymyślić lepszy montaż artystyczny na dzisiejszą okazję:

1) Czesław Miłosz o wierze, nadziei i miłości (tym programem młodzież gimnazjalna zajęła I miejsce w konkursie "Człowiek Roku" w Jadowie)

2) Wspomnienia tych, którzy przeżyli 13 Grudnia w Kopalni "Wujek", w Stoczni Gdańskiej i innych historycznych miejscach

3) Pieśni i piosenki z epoki, sprzed stanu wojennego i tego okresu

4) Opowieść-świadectwo nauczyciela z RzN

Na sali było ponad 200 osób, ściśniętych jak na strajku, powiewających biało-czerwonymi chorągiewkami. Nad nami wisiała flaga Solidarności. Na ścianie napis - NIE ZAPOMNIMY. A na ekranie zdjęcia i filmiki manifestujących tłumów, zrozpaczonych osób, czołgów rozjeżdżających wolność.

Program apelu był inter-aktywny. Sala dała się zachęcić do śpiewu "Ojczyzno ma" i do okrzyków "Nie ma wolności bez Solidarności" i "chodźcie z nami, dziś nie biją". Najmłodsi są najbardziej spontaniczni. Byleśmy ich nie utemperowali za bardzo i nie zobojętnili ich naturalnej ciekawości, także na historię, która się działa pod ich bokiem.
Żaden nauczyciel nie może chodzić z podniesioną głową wśród nich i pośród nas, jeśli nie podzieli się swoimi refleksjami na stan wojenny i na Solidarność. I "jeśli nie usprawiedliwi nadziei, która jest w nas."
O obowiązku w kwestii pierwszej przypomina Mazowiecki Kurator Oświaty. O obowiązkach w kwestii drugiej napisali księża profesorowie w komentarzu do czytań liturgicznych na ostatnią niedzielę (www.mateusz.pl). Gdybym ja napisał to samo (1 i 2) ściągnął bym jeszcze większą burzę na siebie. Ale ja już nie muszę :) Zwyciężyłaś Polsko, także w gminie Strachówka. Dasz sobie radę także z przejściową (post-peerelowską) schizofrenią w naszym społeczeństwie. Trzeba nam wszystkim jeszcze trochę cierpliwości. Także dla siebie nawzajem.

PS.1
Doktor Sławomir Sowiński pytany w telewizji o prognozy na temat przeżywania przez Polaków kolejnych rocznic stanu wojennego powiedział, że za 10-20 lat ocena sie wyprostuje i bardziej ujednolici. Rodacy nabiorą dystansu. Do głosu dojdą ci najmłodsi, którzy dzisiaj najmocniej klaskali i krzyczeli "nie ma wolności bez Solidarności".

PS.2
Opublikowałem swoje wspomnienia "Mój 13 Grudnia" na forum grupy Tygodnika Powszechnego. Tam, gdzie wiszą już wspomnienia z czasu siania "Ziarna Solidarności" i "List do Papieża". Skończyłem swój annopolsko-legionowski tryptyk.

PS.3
Władza gminna zamówiła mszę świętą w intencji ofiar stanu wojennego i gminnej Solidarności RI z 1981. Mury zaczynają pękać. Ponad 3 tysiące lat temu zmiękło nawet serce faraona. Historia i proroctwa zataczają koła. "Choćby się oczy zamknęło, marzyło / Na świecie będzie tylko to, co było /.../ Patrzcie, jak drzewo rzuca długie cienie,/ I nasz i kwiatów cień pada na ziemię: / Co nie ma cienia, istnieć nie ma siły /.../ Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,/ Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy."