Katechezy TW i okolice – 17 września 2012

„Kto pracował na miłość, ten potem z miłością pracować będzie, 

to jest szczęściem prawdziwym, tutaj innego szczęścią nie masz” (CKN) 

„I jeszcze jeden ważny dla Norwida Wielki Rodak - urodzony 271 lat wcześniej, też na Mazowszu, syn Jana i Małgorzaty z Kryskich, św. STANISŁAW KOSTKA, który zmarł w Rzymie nie ukończywszy 18 lat. "Był przez wszystkich kochany i wszystkich darzył miłością". W kościele św. Andrzeja na Kwirynale, w kaplicy będącej celą Stasia-jezuity, znajduje się wykonany przez francuskiego rzeźbiarza pomnik grobowy św. Stanisława” (tutaj)
                                
                                         ***
W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,
Na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru -
Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,
Myśląc, iż Święty we śnie zwrócił twarz od muru,
I rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi,
I wstać chce - i po pierwszy raz człowieka zwodzi! -
Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek Królowej-Nieba,
która z świętych chórem schodzi
I tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek. -
Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,
Skrzydłami z ram lub nogą występując bosą.
Gdzie zaś od dołu obraz kończy się, ku stronie,
W którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,
Jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:
Niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,
Upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię,
I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...
(Cyprian Norwid, rok 1857)

Dzień świętego patrona młodzieży 18 września, decyduje o wyborze terminu TW.

Zaglądałem rano w różne miejsc, także tutaj, szukając w google „ckn nt (wy)chowania młodzieży”
- liceum w Warszawie
- i tu: gimnazjum w Żywcu 
- i tu: Młodzieżowy Dom Kultury "Muranów" im. C. K. Norwida (Warszawa)
- dlaczego przeglądam szkolne programy wychowawcze? - no! mamy tydzień wychowania! - może chwila refleksji nad tymi dokumentami, a potem nad praktyką w tych szkołach z obserwatorami z zewnątrz, rozwinie nas?
- czując się samemu samotną i raczej niepotrzebną nikomu (w społeczności mojej tzw. wspólnoty lokalnej) wyspą – staję się sam przedmiotem anty-wychowania, co najwyżej przedmiotem manipulacji o (mój) głos wyborczy – czy taki n-l i cała sytuacja wychowuje?
- społeczności, w których nie rządzi prawda, nie wychowują, ale demoralizują!
- wychowanie to jedność i zgodność haseł, koncepcji (człowieka, świata, prawdy...) i czynów – nie martwcie się, że was nie słuchają, martwcie się, że was obserwują
- a znany psycholog i doradca rodzinny James Dobson wyznał, że sama wiedza mu nie wystarczała w procesie wychowania własnych dzieci i dla ich dobra i dla spokoju własnego sumienia pościł dodatkowo (w ich intencji) raz w tygodniu
- musi mnie coś (duch) prowadzić! - bez tego nic nie zrobię, ani nie napiszę. Tego ducha rozumiem, jako żelazną logikę, która wiąże mnie z całością i pozwala odczytać współrzędne „tu i teraz”.

Jak ja sam wychowuję swoich (swoje dzieci)? Myślę o nich, a myśląc nie mogę się nie modlić, czyli w tym przypadku kierować ich pod opiekę i skrzydła Boga, nie mogę nie polecać ich nieustannie Jemu... aby najlepiej wpasowali się w całokształt, w ich „tu i teraz”. Nie ma w tym żadnej tajemniczości, to matematyka wychowania katolickiego.

Daj się prowadzić – moja zasada wychowania (siebie i innych), która powinna się rozwinąć w jakimś kolejnym poście.

****

To też znalazłem w ramach porannych przygotowań - 

"Modlitwy idą i wracają - nie ma nie wysłuchanej. Dlatego wszystkie wysłuchane, że każda zwraca się na powrót. A dlatego powraca każda z modlitw, że wszystkie są z Miłości. Kto pracował na Miłość, ten z miłością pracować potem będzie. To jest szczęściem prawdziwym. - Tutaj innego szczęścia nie masz. (...) A kto pracował tak na Miłość - jako Ty, gdy raczyłeś stać się człowiekiem dla tej pracy? Co byłeś smutny aż do śmierci, a miłujący zawsze? Co nie miałeś gdzie głowy świętej złożyć, Królu świata całego. Zdradzony przez Naturę i przez Boga samego opuszczony... - On zwycięstwem Miłości!" ps. Dziś poszukiwałem tej Miłości w Skoczowie u św. Jana Sarkandra! „- wpisał autor photobloga, więc aż się zarejestrowałem tam i zalogowałem, by go poznać.

Nie chce mi się wychodzić z domu, choć nie jest to cała prawda o mnie, starym katechecie. Do dzieci, owszem, chce się iść, z ciekawością, a propozycja przygody owieczki Agnieszki w konspekcie katechezy dla podstawówki ze strony Tygodnia Wychowania  i ze wszystkim, co wcześniej, z rana, zapisałem sobie na blogu, aż korci, by chociaż spróbować.

Nie chcę iść, gdy pomyślę, że trzeba przy tym nieuchronnie zetknąć się – z porażającym dla mnie skutkiem - z systemem. Zetknięcie z „systemem” nie tylko odpycha. System zresztą to zbyt wielkie słowo, to zlepek dobrych chęci, wielkiego nieraz wysiłku i toczących się siłą bezwładności(?) pozostałości nienazwanej starzyzny. Dzisiaj jest 17 września, a my nadal „świętujemy” tylko jeden początek wojny ze światem, ten z 1 września. Takich nielogiczności jest dużo więcej, one stanowią ciągle w ogromnej mierze o wielu naszych systemach (oświata, zdrowie, służby mundurowe, biurokracja, wizytacje biskupie... to czubek góry lodowej). Gorzej, że o mentalności i w dużym stopniu takimże uczestnictwie w świecie (wiary i kultury też).

Kl.2

Lepiej by było – myślę sobie szczerze - gdyby zamiast starego dziada z wiarą, rozumem i doświadczeniem pół-wieku, poszedł do dzieci ktoś młody, z całą łagodnością, cierpliwością, dobrymi chęciami itd. Ba, ale co zrobić ze starymi, zużytymi nauczycielami? Nie ma dla nich miejsca w „systemie”, nie ma mechanizmów, by np. w Tygodniu Wychowania wykorzystali ów potencjał doświadczeń, intelektu, wiary i rozumu, np. animując parafialne? gminne? dekanalne?... wydarzenie TW, według życzeń i oczekiwań papieża „by zapewnić dzieciom i młodzieży solidną formację intelektualną, kulturową, duchową i chrześcijańską ” itd. System szkolny-parafialno-społeczno-polityczno-samorządowy jeszcze nie dorósł do takiego działania, także WYCHOWANIA.

Kl.5

Wybuchowy to dziad. Sam się przestraszyłem siebie takiego. Chodzę i cykam jak bomba zegarowa. Dlaczego, w których momentach? Bezczelności? Skrótowy opis - „Usiądź na swoim miejscu, odsuń się od niej, zabierz ręce z jej ławki. - Przecież nic nie robię. - To się odsuń, wróć na „tylko swoje” miejsce, bo jej niedługo włożysz ręce do kieszeni. - Ona nie ma kieszeni!... itd.itp.” I cóż, że chodzi o dwie koleżanki.

Wystarczy tylko powiedzieć „przepraszam” i zakończyć. „Przepraszam” - siadaj.

Na dyżurnym korytarzu przeżuwam nadmierne emocje i wzmacniam pierwsze swoje zdanie, że jestem mocno przeterminowany w tej pracy, że mogę więcej szkodzić niż pomagać w drodze do Domu Ojca, że może już przekroczyłem granicę zdrowego rozsądku w życiu i katechezie, gdy nagle przychodzi myśl trzeźwiąca - „nie odwracaj od siebie oblicza”. Taki jesteś, ale nie ty jesteś najważniejszy, to nie ty się liczysz. Bóg jest właśnie w naszych radościach i porażkach, w problemach, jest Żywy, takiego im niesiesz, nie Boga teorii, nawet jeśli katechetycznych.

Światełko jednak nie zagłuszyło jednak całkowicie wątpliwości, czy aby zbyt wielkiego wstydu Mu nie przynoszę, zwłaszcza wypisując „Bóg Żywy” i prawie z Nim zjednoczenia. Gdzie, kto, ta szmata i kupa nerwów?

Kl.6

Taka (bez szmat i kupy) proklamacja stała się moją/naszą modlitwą początkową. Potem motto szkoły, tekst trudnego wiersza w całości, z którego pochodzi i mini-ankieta na tablicy:

1) co to jest wychowanie
2) gdzie się dzieje
3) jaka sytuacja lub zdarzenie wychowawcze zrobiło ostatnio na Tobie duże wrażenie (opisz jak obrazek)
4) co byś/cie wymyślili/zrobili w i dla szkoły (klasy) w tzw. tygodniu wychowania (bo jak świętować np.Boże Narodzenie, to wiemy)

Niewiele usłyszałem w odpowiedzi (a czego się spodziewać): że to opieka i nauczanie dzieci dzieje się w domu, klasie i szkole. O kościele nie wspomnieli.
W przerwie litościwy dyżur pozwolił mi się przytrzymać różańca ze lwowa, taki sam widziałem u jednego z mnichów z Poczajowa. Lwowski różaniec, Oliwny Ogród, nie moja niech się dzieje wola do końca.

********
A potem – o dziwo – pusta klasa pozwoliła mi ożywić zmarłego katechetę, czekającego tak jak ja teraz na uczniów w jakiejś sali gdzieś na Krzeptówkach. Chodzi o śp. Mirosława Drozdka, SAC, którego odwiedziłem przed bardzo wielu laty w zimowe popołudnie (1980), waletując na czyimś obozie Politechniki Warszawskiej. Ale to mi się skończy, będę przyprowadzał klasę po zupie na religię ze stołówki. Ponieważ jednak wszystko kreuje jakieś znaczenia i skojarzenia, kto wie, co da nam/mi nowa sytuacja wychowawczo-opiekuńcza.
Największym wydarzeniem wychowawczym na tej lekcji był spokój (względny), ale z wiadomych względów osobowych niebywały! Co za tajemnica się w nich dokonała? Dobrze jest mieć lekcję religii po dyrektorskim języku polskim? - może coś jeszcze, czego nie wiem.

Kl.3
Do owieczki Agnieszki dokładam u nich zaproszenie na msze szkolne niedzielne i I Piątki. Z ostatniego pierwszego piątku skorzystało 9 osób uczennic i uczniów po-komunijnych.

Kl.1
Zastanawiałem się, czy da się u nich w ogóle wykorzystać „Agnieszkowe” materiały na Tydzień Wychowania, więc przygotowałem coś innego, ale szkoda było robić wyłom w ścianie katechetycznej szkoły RzN, więc zaryzykowałem opowiadanie, poszło jak burza po ogrodowym stole, bo i ja się wyćwiczyłem w „międzyczasie” w efektach specjalnych. Skoro tak słuchali, z sensem odpowiadali, to trzeba dołożyć rysunek, niech choć usłyszą interpretację obrazkową. Aż tu nagle mi świtnęło, że z pomocą Internetu i projektora mogę być bardziej nauczającym integralnie, niż się spodziewałem. Włączyłem, jednak włączyłem! (pomimo dzisiejszej niechęci do kabli itp), jedyna taka klasa, i zastosowałem „wymazywankę literową”. Poszło jak z płatka. Wymazali co drugą, to było ćwiczenie nie tylko na dokładność, bo tak odcyfrowali założone w konspekcie przez autora materiałów na II (akcyjny) Tydzień Wychowania w polskich szkołach i parafiach znaczenia – wiara, miłość, modlitwa, posłuszeństwo.

Czas dobiegał końca, więc w nagrodę – już się nie bałem rozproszeń i rozkojarzeń, jeśli to nie jest to samo – i do kończącego ćwiczenia graficzno-logicznego dołożyłem podkład muzyczny. „Gdy Pan Jezus był malutki” w wykonaniu San Damiano dobrze się wpasował, ale dopiero następny filmik „Michel Tello - Ai se eu tepego”, z wykazu/podpowiedzi pod tamtym, wywołał pełen entuzjazm klasy i wykazał kompletną kompatybilność elementów naszego systemu wychowawczego, łącznie z ambitnym projektem biskupów :-)

Połowa klasy zaczęła śpiewać, tańczyć, jak podłączona pod jakiś rozrusznik. A na początku lekcji nie byli w stanie wyrecytować, jako klasa, „Ojcze Nasz”. Na serio. Widziałem zmianę, przemianę?Ponieważ ani razu nie słyszałem wykonawcy ani utworu pytam jednego, skąd to – z Eska-TV. A wcześniej w pogwarce z wychowawczynią rzucali fachowo: snake, raptor etc. Trzeba Emili dopytać.

Kl.4
Zasada „zero tolerancji dla chamstwa” uniemożliwiła dokończenie lekcji. Ta zasada nie zna ograniczeń wiekowych i stosuje się – o zgrozo – do coraz młodszych rocznikow. Przedrzeźnianie, a raczej naigrywanie się, podśmiewanie, szydzenie z cudzego nazwiska nb. „Kostka”, patrona polskiej młodzieży, do każdego mojego słowa dogadywanie dwóch swoich, byle za plecami, nucenie sobie melodii pod nosem, jakby nigdy nic itd. Żadnej, wręcz odwrotnie, reakcji na moje prośby i upomnienia.
Szukałem wychowawczyni, znalazłem dyrKa, biedna, dołożyłem jej i ja, będzie musiała się nimi zająć służbowo. II TYDZIEŃ WYCHOWANIA nas nie oszczędza.

PS.
Nie miałem dzisiaj zbyt wielkiej ochoty pisać, ale napisało się samo. Twardy dysk prawie sam zapisuje. Zawsze mam jeszcze jedno wyjście – nie publikować, nawet jeśli spisane. Ale kiedy moje oko pada na „Monolog” CKN, to wymiękam i publikuję. On mnie znieczula :-)

Tydzień "W" polskiego kościoła i cedry Libanu

„W dniach 16 -22 września 2012 r.

będziemy w Polsce przeżywać

II Tydzień Wychowania.

Towarzyszyć nam będzie temat:

Wychowywać...ale jak?

Wychowywać do pełni człowieczeństwa.

Drodzy Duszpasterze i Katecheci!”

„Planując przeżywanie II Tygodnia Wychowania w naszej Ojczyźnie proponujemy materiały, które pomogą owocnie wykorzystać ten czas dany nam przez Boga, abyśmy mogli wspólnie się zastanowić, jak owocnie wychowywać dziś dzieci i młodzież. Pragniemy zachęcić księży, by każdego dnia w czasie Mszy św. w ramach krótkiej homilii poruszali problematykę wychowawczą. Pomocne mogą tu być propozycje rozważań nawiązujących do czytań mszalnych i tajemnicy dnia oraz teksty modlitwy wiernych....

Aktualne problemy wychowawcze przedstawione zostały w tekście konferencji dla rodziców i nauczycieli, przydatnej chociażby w czasie spotkań z rodzicami dzieci pierwszokomunijnymi czy rodzicami kandydatów do bierzmowania.

Pogłębieniu świadomości, czym jest wychowanie i jak dziś wychowywać, służą myśli z nauczania papieży - bł. Jana Pawła II i Benedykta XVI, do których warto stale wracać, by odkrywać w nich inspirację w pracy pedagogicznej.

Życzymy wszystkim owocnego spożytkowania wszystkich możliwości związanych z II Tygodniem Wychowania w Polsce" (jw)

Trochę ironizując zauważam, że najłatwiej chyba było naszym biskupom pozyskać do współpracy Papieża w Rzymie :-)

"Serdecznie pozdrawiam Polaków. Z inicjatywy Konferencji Episkopatu wkrótce rozpocznie się w Polsce II Tydzień Wychowania. Życzę, by ożywił on współpracę rodziny, szkoły i Kościoła, by zapewnić dzieciom i młodzieży solidną formację intelektualną, kulturową, duchową i chrześcijańską. Niech środowiska wychowawcze przenika «Ewangelia rodziny». Wzrastając w jej świetle, we wspólnocie życia, wiary i miłości, młodzi mogą nabyć wartości, które nadają sens ludzkiej egzystencji. Wspierajmy rodziców, wychowawców i nauczycieli naszą modlitwą. Z serca wam błogosławię” (Biuletyn Watykański, 9.9.12).

Mój komentarz – tchnie realizmem, że ach. Do ilu obecnych na mszach w tygodniu wychowania dotrze nauka? W ilu parafiach odbywają się właśnie spotkania z rodzicami dzieci komunijnych i bierzmowanej młodzieży? Wszystkie możliwości związane z II Tygodniem Wychowania w Polsce... proszę wymienić jakieś jeszcze. I czy w ogóle można zaplanować "przeżywanie"? w całym kraju? kto z kim był/jest domówiony: z ministrem, kuratorami, starostami itd. - brutalnie mówiąc to nieporozumienie (chciałem napisać "woluntaryzm").

Rok temu też tak myślałem, nawet miałem przez chwilę nadzieję. Że będziemy się spotkać z samorządem z Wójtem i Przewodniczącą Rady Gminy na czele, z kościołem lokalnym z proboszczem na czele, z całą inteligencją nauczycielską z dyrektorką RzN na czele, nie wykluczając pozostałej gminnej inteligencji. Wyszła kicha, czyli pasztet w celofanowej osłonce. Bo ten się nie lubi z tamtym, a wszyscy razem nie lubią (nie potrafią) rozmawiać ze sobą. Publicznie?! - o nie, nigdy w życiu.

Trafiłem przypadkiem na zapis modlitwy powszechnej i komentarza do procesji z darami z niedzieli kończącej zeszłoroczny „Tydzień W”, dałem na stronie, do „Agatologii” - nauki o dobru. Jeszcze wtedy wierzyłem, bez wiary nie mógłbym ułożyć modlitwy. Bez wiary się nie modlę – po prostu.

Dzisiaj chciałem dać się prowadzić duchowi czasu, znów wszedłem na stronę „Tygodnia W”, ktoś ją zrobił, może wziął pieniądze. Zaglądam do zakładki „video”, bo to najbardziej pożądany dziś materiał szkoleniowo-wychowawczo-katechetyczny. Jest tam adnotacja „ W tej kategorii nie ma artykułów. Jeśli na tej stronie wyświetlane są podkategorie, mogą zawierać artykuły.” To samo w zakładce „audio”. Licznik odwiedzin: dziś 50, razem 7124. Wchodzę w zakładkę "dla nauczycieli" - odsłon 27), tyle samo w zakładce dla rodziców... Wychodzę jednak stamtąd bardzo pobudzony, po fragmencie tekstu "Na czym polega wychowanie?" - ... Wydaje się, że aby trafnie na to pytanie odpowiedzieć, nie można pominąć dwóch fundamentalnych prawd, po pierwsze, że człowiek jest powołany do życia w prawdzie i miłości; po drugie, że każdy urzeczywistnia siebie przez bezinteresowny dar z siebie samego.” Wart Pac pałaca. Dostałem, rykoszetem?

Znajduję pozytywne działania, gdzieś w Polsce. „W ramach obchodów I Tygodnia Wychowania w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym Sióstr Nazaretanek w Kaliszu odbyło się spotkanie dyskusyjne poświęcone tematyce wychowania. Szukając odpowiedzi na pytania: Co to jest wychowanie? Kto odgrywa największą rolę w procesie wychowania?  - uczniowie przeprowadzili szkolną sondę. Nagrane wypowiedzi koleżanek i kolegów stanowiły punkt wyjścia do rozmowy o tym, jak młodzi ludzie zapatrują się na problemy związane z wychowaniem. Dyskusja na forum szkoły przedłużona została na lekcje religii.
Zdjęcia z panelu dyskusyjnego na temat wychowania w naszych kaliskich szkołach [są tutaj]:

A co my zamieścimy, co inne szkoły, parafie, gminy?

Msza papieskiej „trudnej pielgrzymki” uniosła mnie na skrzydłach wiary i rozumu ku ośnieżonym szczytom w gorącej strefie świata. Och, wy, cedry Libanu! Śpiewajcie dalej tę pieśń, za mnie.

Szukam w swoim rozparcelowanym archiwum życiowym - bezskutecznie - adresu Josepha Libańczyka spotkanego w 1980 we Francji. Odbyłem w jego towarzystwie – w grupie diecezjalnej z Tours - pielgrzymkę do Lourdes, naszą dobrodziejką była miejscowa działaczka katolicka, mademoiselle Destouche.

Przy okazji coś jednak znajduję, karteczkę z adnotacją „seminarium magisterskie”, z 14 maja 1980, bezpośrednio sprzed wyjazdu do Francji. A na karteczce:
"Wstęp do pr.mgr."
- w jakiej perspektywie Ingarden widział człowieka - nie metafizycznej, ale ontologicznej
- jest to ujęcie prowizoryczne!
- wprowadzić czytelnika, że jest to ujęcie prowizoryczne (jaki sens mają przedstawione prace Ingardena)
- przedstawić metodę fenomenologiczną, od przeżyć świadomych... i „punkt dojścia”... czy poznanie ludzkie jest poznaniem realistycznym?
- metoda ta wymaga bardzo dużo czasu, więc, czy to nie jest powodem, że Ingarden nie zdołał ukończyć swojej pracy?”

Wszystko wskazuje – bo jakże inaczej? - że są to autentyczne notatki z seminarium z prof. Kazimierzem Kłósakiem. Inna sprawa, na ile rzetelnie zanotowałem jego sugestie?
Wikipedia najkrócej podaje, że: Kazimierz Kłósak, ur. 1 stycznia 1911 w Żółkwi, zm. 1 czerwca 1982 w Krakowie) – polski filozof, neoscholastyk, przedstawiciel tomizmu lowańskiego, profesor Akademii Teologii Katolickiej (wiki z taką samą precyzją zalicza Karola Wojtyłę do tomizmu transcendentalizującego.)

W tym samym pliku papierów „z epoki” znajduje się kartka A-4, drugostronnie jest na niej xero zakończenia tekstu pierwszego z "Lettres portugaises”. Ciekawostka? - może z tzw. zajęć fakultatywnych o kulturze języka francuskiego w dawnej „Ecole de la langue francaise pour les Etrangers” w Tours? - najprawdopodobniej.

No to – nie całkiem na marginesie - muszę po latach wyznać, że wybory tematów naszej szacownej lektorki o nienagannej dykcji i rzeczywistej ucieleśnionej pasji opowiadacz(a)ki były toute a fait parfait.

Wracając do pierwszej strony kartki xero, to jest datowana na 18 Novembre 1980. Nagłówek - „Fenomenologiczna analiza 'wiary'”. Punkty wyróżnione na niej to: Mojżesz, Koncepcja wiary św. Jana od Krzyża według Karola Wotyły, Biblia. Cel? - unaocznić wiarę, miłość... ostatecznie Boga (pytając metafizyki – po drodze – o kolejność wiary i Boga w świetle jej zasad pierwszych).

Jak widać moje zmagania o wiarę i Boga - konkretnego życia raczej, nie jałowej z reguły teorii - mają długi rodowód. Metafizyka (klasyczna) na studiach(?) mnie nie pociągnęła. Wolałem konkret. Dotknąć, przeżyć, zobaczyć, przeanalizować, opisać dokładnie i wiernie. I tak zostało. Bogu dzięki za Jana Pawła II, reprezentanta szerszej i bardziej ludzkiej perspektywy myśli.

Aż papież – jak widać - musiał przyjść z pomocą, bym nie trafił na listę wyklętych heretyków. U niego znalazłem potwierdzenie wielu swoich intuicji i głodów. Dzisiaj rozkoszuję się jego encyklikami. Z pomników najbardziej do mnie przemawia ten w Studzienicznej – papież wychodzący z laską z szuwarów w krzaki. Ale najpiękniejszy jest i pozostanie – dla mnie - w myśli jasno wyłożonej i w wielu zachowaniach (kłopotliwych dla społeczno-politycznych dogmatyków) – na przykład przejażdżki z Aleksandrem Kwaśniewskim po Balicach. Pyszne!

Oto, co mi dzisiaj dał Liban i Papież w Libanie. Dzisiaj spełnił się cud dla Josepha, tego takiego jakiego poznałem w 1980 roku, jeśli jeszcze żyje (niebezpieczny rejon świata, a on sympatyzował z Falangą). Ale i o sobie się czegoś dowiedziałem. Że nie wszedłem do Solidarności Polskiej Historii, a w konsekwencji do (polskiej) katechezy jako nieopierzone pisklę. Byłem ukształtowanym ptakiem wysokich lotów. Niektóre partie papieskich encyklik mógłbym chyba napisać w ciemno - jako podsekretarz sekretarza wyższego stanu rzeczy - nawet gdyby nie było Papieża Polaka. Ha! - żyliśmy w tym samym czasie, mieliśmy niektórych mistrzów tych samych. Cypriana Norwida, Kazimierza Kłósaka, Romana Ingardena (On raczej Schelera) i Edytę Stein – każdy każdą i każdego w jakiejś mierze. I objazd myślący myślącej Europy - pierworodnej córy Kościoła. Na pewno mieliśmy ten sam głód wolności.

Paradoksalnie, mogę powiedzieć, że przez to właśnie jestem dzisiaj - bardzo, ale to bardzo - wyobcowany w polskim kościele i we własnej gminie. PRL dużo bardziej zaciążył(a), niż sobie zdajemy sprawę. Gdzie się podziało/podziewa «Jeden duch i jedno serce [które kiedyś] ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli»?

Jedność jest życiem samego Boga, który objawia się w Duchu Świętym, przez Jezusa Chrystusa”. - jest to dar od Boga, który odwołuje się do naszej wolności i oczekuje na naszą odpowiedź.”
- pogłębienie indywidualnego życia wiary i wewnętrzna odnowa duchowa w obrębie Kościoła katolickiego pozwolą osiągnąć pełnię życia łaski i theosis (ubóstwienie).
- związek między wiarą w Jezusa a komunią kościelną, na co wskazują dwa zamienne wyrażenia: jedno serce i jedna dusza. Komunia nie jest więc efektem działania człowieka. Rodzi się ona przede wszystkim dzięki mocy Ducha Świętego, który obdarza nas wiarą, działającą przez miłość
- pokój, zgodnie z jego hebrajską etymologią to: doprowadzić coś do końca, żeby odzyskać integralność. Jest to stan człowieka, który żyje w harmonii z Bogiem, z samym sobą, z bliźnim i z przyrodą. Pokój, zanim stanie się widocznym na zewnątrz, musi być we wnętrzu. Jest on błogosławieństwem. Jest on pragnieniem pewnej rzeczywistości. Pokój jest tak bardzo upragniony, że na Bliskim Wschodzie stał się pozdrowieniem
- człowiek dobry może odpowiedzieć na zaproszenie Chrystusa, by stać się „synem Bożym”, gdy rozpoczyna od nawrócenia się do Boga, żyjąc przebaczeniem w swoim otoczeniu bliskim i wspólnotowym.

Ostatni akapit to same cytaty z nowej adhortacji papieskiej dla kościoła na Bliskim Wschodzie.

PS.
Jedno zdjęcie tutaj, a drugi tutaj, albo odwrotnie.

Plac Zwycięstwa! Plac św. Piotra - fenomenologia prawdy. Sprawcza moc prawdy.

"JPII definiuje osobę człowieka jako tego,
 który poszukuje prawdy" 

Th. Dailey, OSFS

"Sprawcza moc prawdy. Wieczny Plac Zwycięstwa! Bóg bardziej jest w prawdzie, niż w obrzędowości! Obrzędowość jest służebna wobec prawdy! Miłość intelektualna jest propozycją pogodzenia miłości i prawdy. Miłość intelektualna godzi ten pozorny dylemat. Nie ma wyboru: miłość lub prawda. Miłość intelektualna łączy obie. Alle prawdy! w jej całym blasku (w całkowitej uczciwości intelektualnej - jak wywiódł autor w wykładzie o fenomenologii Karola Wojtyły)" - tylko tyle wrzuciłem sobie wczoraj wieczorem w to miejsce. Na dzisiaj.

Czy następnego dnia mam zacząć i dać się prowadzić myśli wczorajszej, czy danej z rana, o pielgrzymowaniu Parafii Strachówka na Jasną Górę? Jak bym nie poszedł, wyjdzie na jedno, wyjdę na prawdę całego mojego życia.

Oto jestem. Obudziłem się akurat w godzinie wyjazdu naszych pielgrzymów. Dostałem nowy dzień, by wykonać pracę bycia, refleksji, wyborów i konsekwencji. Pragnę pełnić Twoją wolę, Panie. Ty mnie prowadzisz. Dziękuję od rana, bo dźwięczą mi w uszach Twoje słowa "wystarczy ci mojej łaski".

Na Placu Zwycięstwa 2 czerwca 1979 wydarzył się wielki cud XX wieku. Zobaczyliśmy objawienie prawdy. Zobaczyliśmy prawdę (narodu) objawiającą się wobec milionowego zgromadzenia narodowego Polaków. Byłem jednym z nich. Słyszałem i widziałem łopot skrzydeł ducha (prawdy, która nie została stworzona, ani napisana przez nikogo z nas, nawet nie przez JPII).
Szukam bezskutecznie nagrania z dnia, z wydarzenia, video, a nawet tylko audio. Znajduję fragmenty, urywki, albo mądry i dobry tekst-świadectwo "z dnia i wydarzenia" Andrzeja Kijowskiego. Ale gdzie jest oryginalne nagranie?

Godz. 8.00, pielgrzymi dojeżdżają pewnie na miejsce. Wspominam - siłą rzeczy - nasz pierwszy wyjazd do tego samego celu, z tą samą (naszą) parafią Strachówka za Antoniego proboszcza, będzie z 15/16 lat temu. Proboszcz - całkiem jeszcze nowy wtedy - bardzo namawiał, zaoferował pomoc w kosztach. Więc pojechałem z małym Jaśkiem. Dentystyczna rodzina wysłała dwie/trzy córki pod opieką całej grupy. Mieli zaufanie.
Zastanawiam się nad mechanizmami społecznymi, które wtedy nami rządziły. Nie byłem jeszcze siewcą nienawiści. Byłem byłym wójtem, katechetą, ojcem dużej rodziny. W powietrzu unosił się jeszcze zapach gminnych spotkań oświatowych, do których to ja zaprosiłem księży (proboszczów, dziekana, wikarych), a nie oni mnie, co było pewnym novum i nie tylko - myślę - w naszym małym świecie. Tak więc byłem zaproszony na pielgrzymkę i pojechałem, jako ktoś z imieniem, nazwiskiem, obliczem, które coś znaczyły... w dziele budowy lepszego świata, na fundamencie Apostołów i myśli chrześcijańskiej.

Czy jest jakaś ciągłość w budowie tejże rzeczywistości wśród nas? Ciężko wskazać. Przez 16 lat absolutnej władzy kolejny wójt budował (tylko) swoje królestwo. Na fałszu, of course. Punktem wyjścia była zdrada. Co może wyrosnąć na zdradzie? Wiele rzeczy. Odwrócone pojęcia moralne prawda do góry nogami. I wiele, wiele zahamowań. Na tej pożywce - między innymi - budują kariery niektórzy dzisiejsi liderzy. Wizja chrześcijaństwa 2012 w gminie? - może się ujawni w trakcie dialogu w Roku Wiary - o ile będzie. Prawda - fałsz - prawda - fałsz... dreptanie w miejscu? Fatalny kontrapunkt.
Kto jest winien wszelkiemu złu u nas? - wiadomo, że prorok, po co mówi prawdę komuś w oczy, i wszystkim. Po co jest prawda? - lekko zniekształcę pytanie Piłata.

Dla mnie (także), prawda jest sposobem bytowania człowieka na ziemi. Jedyny sposób właściwy jego godności.
O tym wyczytałem wczoraj, choć wiedziałem od dawna. Z rozkoszą czytałem - i jeszcze raz przeczytam - przygodę fenomenologii z Janem Pawłem II "Być, stawać się i wierzyć". Rewelacja, dla mnie. Klarowne wyłożenie treści papieskiego nauczania o człowieku i prawdzie. Ogromne przeżycie (znów, dla mnie?), bo chciałem pisać pracę magisterską o istocie człowieka u innego krakowskiego fenomenologa (chyba papież się nie obrazi, pochował go z szacunkiem i ze czcią właściwą). Temat zaś "prawda" rozkręca się przez resztę mojego życia i jeszcze do końca nie rozkręcił, choć kto wie, kto wie, ten blog jest bardzo pojemny.

"Działając zgodnie z własnymi wyborami - a tych dokonuję w oparciu o ocenę, co jest prawdziwe i dobre - odkrywam coś [ważnego, wielkiego, świętego...]... odkrywam samego siebie. I [jednocześnie] KIMŚ SIĘ STAJĘ." (In acting upon what I have chosen, which is based on an appreciation of what is true and good, I discover something … I discover “me” … I become somebody...).

Tak, to też pojąłem i się zachwyciłem, podczas swojego odczytywania struktury świadomości opisanej przez Romana Ingardena w II tomie "Sporu o istnienie świata".
Istota człowieka jest pasjonującym zagadnieniem. Jest i pozostanie pasjonującym polem obserwacji i doświadczeń na wieczność. Bez (i cóż, że osobistych :-) doświadczeń, doświadczania siebie w nieustannym procesie poszukiwania (dochodzenia) do prawdy Thomas F. Dailey, OSFS nie mógłby napisać swojego wykładu o przygodzie fenomenologii przeżywanej wespół z Janem Pawłem II. TRZEBA BYĆ CZŁOWIEKIEM, ŻEBY DRUGIEGO CZŁOWIEKA ROZUMIEĆ. A i tak się to nam nie uda, bez innej jeszcze osoby, Boga-Człowieka (Bóg-Człowiek, Bóg człowieka). Nie uda się bez użycia skali od Alfa do Omega. Prostsze rzeczy trzeba kalibrować, a człowieka?!

Nierozdzielność bycia i stawania się jest faktem. Dokonuje się [to?] przez wszystko, przez to, co sam robię, jak również przez to, co mnie spotyka (dzieje się) ze strony świata zewnętrznego. Różnie można to nazwać - jedność, nierozerwalność, integralność, niepodzielność... ważne by w ogóle otworzyć się na ten wymiar, rozumieć go i przeżywać w swoim życiu. "Nikt nie żyje i nie umiera dla siebie". Jesteśmy powiązani z czymś większym, transcendentnym. Transcendencja i immanencja się nam dają, nie musimy wiele spekulować i szukać, Bóg wie gdzie i diabeł wie, jak daleko.
Kim jestem, jako osoba, wyraża się w tym i poprzez to, co czynię. I odwrotnie, to, co robię, kształtuje mnie, nadaje mi formę [tworzy mnie, nawet moje głębokie "ja"]. (Who I am as a person is expressed in and through what I do; in turn, what I do fashions or shapes who I am).

W czym upatruję całkowitą uczciwość intelektualną? W takiej - konsekwentnej - triadzie (łańcuchu) - "Let’s try to put it all together: experience generates knowledge, about the world and about me; knowledge facilitates determination, and leads to my choosing a course of action; determination comes to expression in governance, when I act upon what I have chosen to do; and governance tends toward fulfillment, in as much as my actions bring about my happiness. This is a phenomenology of the human person according to John Paul II." Ta uczciwość nie pozwala na unikanie ostatecznych konsekwencji (odpowiedzialności), aż po krzyż, albo Oświęcim.

Takie są możliwości ludzkiej istoty (istoty człowieka). W encyklice "Wiara i rozum" papież wyraża to tak - "Człowiek ze swej natury szuka prawdy. Celem tego poszukiwania nie jest tylko poznanie prawd cząstkowych, dotyczących faktów lub zagadnień naukowych; człowiek dąży nie tylko do tego, aby w każdej ze swych decyzji wybrać prawdziwe dobro. Jego poszukiwanie zmierza ku głębszej prawdzie, która może mu ukazać sens życia; poszukiwanie to zatem może osiągnąć cel jedynie w absolucie. Dzięki przyrodzonej zdolności myślenia człowiek może znaleźć i rozpoznać taką prawdę. Ponieważ jest to prawda o doniosłym i istotnym znaczeniu dla jego życia, dochodzi do niej nie tylko drogą rozumowania, ale także przez ufne zawierzenie innym osobom, które mogą poręczyć za pewność i autentyczność tejże prawdy. Umiejętność i decyzja zawierzenia samego siebie i własnego życia innej osobie to z pewnością jeden z aktów antropologicznie najbardziej doniosłych i wymownych." (nr.33)

"Nie uznawajcie za prawdę niczego, co jest pozbawione miłości. I nie uznawajcie za miłość niczego, co jest pozbawione prawdy! Jedno bez drugiego staje się niszczycielskim kłamstwem"(JPII, homilia podczas kanonizacji Edyty Stein)

PS.
Działo się to w dniu pierwszego powrotu/pobytu w domu przemienionego syna Andrzeja. Wyjechał z domu dwa tygodnie temu jako swojak z naszego gimnazjum, a wraca jako warszawiak/legionowianin, "student" "Poniatówki". Wymiar cudu jest w tym fakcie/zdarzeniach oczywisty (oby nie tylko dla mnie). Główny bohater nie podziela mojego górnolotnego widzenia.

Cuda się dzieją jako znaki dla wszystkich szukających prawdy. Prawdę zaś się czyta, odczytuje, a nie wymyśla.

Teoria innej mnogości? Pietre Semipreziosa? Prolegomena do fenomenologii bytu osobowego?

Moja teoria mnogości? Proszę bardzo:

- radość z każdego nowego kontaktu na Facebooku, bo ktoś ciekawy albo ważny
- przyjaciel przyśle swoją książkę do serdecznego przeczytania
- są karteczki do przepisania, dzisiaj o ostatnim pierwszym piątku
- a także nawet notatki w komórce (cóż życzyć dzieciom na początku życia?)
- bo ciągle chce mi się stawiać pytanie o stosunek do własnej śmierci i z radosną ciekawością odpowiadać
- bo chcę się podzielić nadesłaną i wypełnioną ankietą ISKK
- bo tyle się może dziś wydarzyć nieoczekiwanego
- bylem tylko Ducha utrzymał
......
- byle mi nic Ducha nie zabrało/zgasiło

O Pierwszym(ch) Piątku(ach)

Ksiądz ogłosił/przypomniał o najbliższym I Piatku Miesiąca i w ogóle o ich znaczeniu na mszach niedzielnych 2 września. Katecheta usłyszał, bo było szczególnie adresowane do uczniów lasy trzeciej "po-komunijnych". Mam z nimi lekcje, więc to mój obowiązek.

Na lekcji starałem się wywiązać z obowiązku, pozostał ślad na stronie szkoły "potem chciałem coś szybko z Internetu ściągnąć i przynieść o Pierwszych Piątkach Miesiąca, bo jutro, ale nie tak łatwo znaleźć. Zostało mi poprzestać na słowie i modlitwie w tej intencji. Ciekawe, ile/ilu ich przyjdzie?"

Oczywiste, że miałem od zawsze, albo od zaraz, od 'teraz' ogłoszenia zamiar uczestniczyć w piątku najlepiej jak mogę.
Po pierwsze, obietnice dla Małgorzaty Marii Alacoque są dla wszystkich. Ja, moje rodzeństwo i pokolenie było w nie wdrażane od początku naszego religijnego wychowania i pewnie z nich skorzystało.

Dzisiaj, kiedy do nich zajrzałem (obietnic), zdziwiłem się, że aż tak są w moim duchu dzisiejszym, bo z dzieciństwa pozostało mi jedno "obietnica: nie umrzesz w grzechu". Dzisiaj dużo bardziej atrakcyjna wydaje mi się "świętymi będziecie". Nie - akcent na (dobrą) śmierć, ale - na (dobre) życie i realną - ku temu - pomoc.

Wziąłem ze sobą coś do czytania, bo nie da się przewidzieć, czy duch będzie ochoczo fruwał pod sufitem przez godzinę, czy trzeba będzie mu pomóc. Wpadł mi w ręce "Catholicism -The Story of Catholic Christianity"(O'Collins, Farrugia), nabytek z kampusu University of Kent, Canterbury - z tych radosnych czasów, gdy chciało mi się jeszcze gdzieś jeździć i coś poznawać, dopóki mi tego całkowicie nie wybiła z głowy moja tzw. wspólnota lokalna (wypowiedziami lub milczeniem swoich prominentnych przedstawicieli).

Otworzyłem na chybił trafił i wzrok mój padł na akapit "Pierwsze dziesięciolecia chrześcijańskiej historii cechuje 'fundamentalne' napięcie pomiędzy założycielskim Kościołem Jerozolimskim - wspólnotą zachowującą nakazy Tory, a wizją wolną od Tory - reprezentowaną przez św. Pawła i innych"... i że do lat 60-tych chrześcijan było nie więcej niż trzy tysiące (pomimo nazbyt optymistycznych rachub św. Łukasza, znanych z Dz.Ap. "I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz... [wkrótce potem] liczba mężczyzn dosięgała około pięciu tysięcy").

W takich okolicznościach zapisałem sobie:
Czy parafia to tylko komfort, bo tu najbliżej do sakramentów, pochówku bliskich, adoracji Najświętszego Sakramentu itd., czy może jest czymś więcej?

Po pierwsze, parafia to nie dogmat i oby nigdy dogmatem się nie stała!

Według mnie "to coś więcej" znaczy, że jest to jakaś egzemplifikacja Jednego Powszechnego Świętego i Apostolskiego Kościoła. Jako taka, jest podstawowym doświadczeniem wspólnoty wiary (wierzących) i - jako taka - staje się punktem zaczepienia dla miłości intelektualnej ludzi w niej zorganizowanych.

Tu, tak jak właśnie teraz: 7 września 2012, godz. 15.15, mogę być, wejść do jej świątyni (sakralnej budowli), usiąść, pomodlić się, pomyśleć, zanotować. Tu jestem z podobnymi sobie wyznawcami, pielgrzymami po ziemi do Wieczności. Tu realizuje się (aktualizuje) lepsza, wyższa cząstka mojej natury społecznej (gatunkowej, metafizycznej), czyli staję w pełni homo sapiens i homo socialis wychylając się ku najwyższym powołaniom jednostki i Ludzkości (głód transcendencji i świętości?).

Siedzimy sobie w kościele pw. św. Antoniego w parafii pw. WNMP jak kameduli (wigerscy, bielańscy, bieniszewscy i wszystkich czasów), BĘDĄC SOBĄ, uwolnieni od publiczności i innej wścibskości, tak jak kiedyś także w Młynku i innych miejscach grupowej medytacji. Mówimy jakby z uśmiechem, bez słów - "dziej się historio, dziej się czasie zbawienia", bo sam czas kosmiczny cóż nas teraz obchodzi? Bozony Higgsa, boskie cząstki materii-energii jasnej i ciemnej strony tego świata...? Homo sum! Mam przed oczami ikonę "Ecce Homo"?!

Kończy się godzina czuwania, dumania, zaczyna się msza, a po niej krótka adoracja - wszystko zasługuje na trochę refleksji.

Znaczenie intencjonalności w religii? Akt wynagradzający - a sama obecność? trwanie przed Nim? zjednoczenie jakieś, w pewien sposób? ... po co więc coś jeszcze? Intencja nowa? na nowo wskrzeszana? Co to wnosi, dodaje?

I tak myślę sobie, trzeba spytać w szkole, bo moich tu dziś nie ma, ale przeczuwam ich zniechęcenia, za długo - zważywszy wszystko razem (trzy w jednym), więc muszę im podpowiedzieć, że mogą sobie wybierać i wziąć coś z tego (z tej oferty świętości). Deklaracja o wolności religijnej "DIGNITATIS HUMANAE" powinna i w tym przypadku mieć zastosowanie, ale przede wszystkim styl i duch myślenia soborowego!! podstawy współczesnej kultury, cywilizacji, wychowania - po to Duch Święty dał go kościołowi 50 lat temu?

Wyczerpanie?

Nie napiszę dzisiaj nic. Bo już się wypisałem.

1) W komentarzu do posta Grażyny "Bez urazy" o musztardzie po obiedzie. Rzecz brzemienna skutkami. Nie usiadłbym o 5.45 do długiego wpisu. Do wcześniejszych niemiłych przeżyć i spostrzeżeń doszła noc dręczących snów, do rzeczy. Musiałem odpowiedzieć: wcześniejszym incydentom, snom, a nawet - jak się okazało - pewnym cierpieniom młodości w PRL.

2) W odpowiedzi Lucy na message na Fb, która tak mnie pochłonęła, że odleciałem w inne rejony. Na szlak światła i papieski ("Niezwykła Trzydniówka"), można dowolnie przestawiać kolejność. W dialogu z Ameryką odsłaniają się nowe horyzonty. Pytania ukazują drugie tło, dno, mierzą nową głębię. I to wszystko przez spotkanie dwojga ludzi z normalnego kościoła ponad wszystkimi granicami! Pozwól L, że dam cytat, muszę "I suspect from your pictures that your Polish heritage adds a richness to your worship that we know nothing about. And yet we are the same under it all - one church, one body of Christ." JEST TAKI KOŚCIÓŁ! Thank You! - so much.
Tego nie można wyspekulować! To rodzi się tylko w dialogu. PRAWDA się rodzi w dialogu. Chcemy takiego dialogu dla naszych szkół, dla naszych dzieci.

W naszej perspektywie mignęła epoka Jagiellonów (bo Litwa, bo Wilno) i Jan Trzeci Sobieski, bo święto imienia Maryi (znaczenie imion w naszym kręgu kulturowym!), i Norwid, bo się odnaleźli, bo się potrzebowali, potrzebowali serdecznego dialogu, bo sieroctwo papieża Karola i jego, bo szukanie wyjaśnienia dla siebie samego obecności światła w jego życiu i na szlaku... w tym kontekście wybrzmiało echo spotkania papieża i jego wdzięczność dla fenomenologii (a światła jak doświadczamy??? stało się prawie mierzalnym wyznacznikiem cywilizacji XX wieku)... jego wyznanie? miłości intelektualnej do człowieka, świata i Boga...

Miasto Miłosierdzia (Matki Miłosierdzia i Jezusa Miłosiernego i Koroni do Miłosierdzia) znalazło sporo miejsca w wymianie korespondencji wewnątrz-kościelnej ponad Oceanami.

3) Dziękuję Michałowi, z którym mogłem - w trakcie, w drodze, mimochodem  - wymienić pozdrowienia i życzenia na nowy dzień. Prosiłem go i dostałem cytat na dzień (oby na każdy) - "niektórzy nie zapraszają ducha mądrości. Zapraszają zdrowie, bogactwo...rozkosz...lecz duch mądrości do nich nie przychodzi, nie wstępuje. To, o co proszą ma dla nich wartość większą niż Bóg... Tacy Boga czynią lokajem..." - nie powiem skąd ;-)

4) Uwierzycie! - albo nie, ale właśnie teraz (g.18.45), szukając powyższego cytatu, znalazłem najświeższy wpis na Fb. Nie tyle treść! - ale co za adres "Catholics United for the Faith". Wow :)  

PS.
Zdjęcie, a nie!, nie własne. Bo Szlak Papieski "Tajemnice światła" jest pomysłem diecezji ełckiej.

Mój realizm, moja teologia

Godz. 5.00
Bądź uwielbiony Boże żywy. Przez wszystko do mnie przemawiałeś Panie i we wszystkim jesteś (byłeś?) - dla mnie.
Rozeznawanie duchów też jest metodą empiryczną mojej/naszej wiary i religii. I miłość intelektualna tam wiedzie, i też jest dla wszystkich.
Obrazkowość w wychowaniu religijnym nas gubi? Transfiguracja ratuje?
Józiu nie odleć za daleko, zważ na niebezpieczeństwo New Age i innych naturalizmów. Strzeż się, hamuj. Zachowaj nadprzyrodzoność! w odpowiedniej mierze! - dobrze, obiecuję.

Godz. 10.30
Koszę kosiarką mechaniczną, spalinową, terapeutycznie raczej, niż ogrodniczo, koło Matki Bożej Annopolskiej, tej MB Jackowskiej, Jackowskich, Króla, Królów, Kapaonów. Ona, w tym właśnie rogu, tego właśnie Ogrodu też jest częścią mojego realizmu życiowego. Przy niej ciemnymi nocami nauczyłem się, siostry też, wszystkich zwrotek psalmu 91 na pamięć, sercem, rozumem i wyobraźnią dziecięcą i litanii wszystkich wezwań do NMP Loretańskiej. Po ćwierćwieczu nic nie straciły z atrakcyjności, powtórzyłem sobie proces uczenia na pamięć, po angielsku,bardzo to lubię do dzisiaj. Familiaryzowanie się ze słowem i kulturą jego autora i ludu, który się nim posługiwał, kulturą ludów które go zasymilowały i uznały za własne, tak jak ja. Pamięć mam pojemną, ponad granicami epok, ludów, kultur, a tożsamość jest moim szczerozłotym skarbem, z kolekcją najcenniejszych precjozów pięknie w nią wkomponowanych. Przysłuchiwaliśmy się mamie jak sypała wersy spod pachy, z serca dziecinnie w nich zakochanego - a przeniosła je nieuszkodzone przez czas wojny i ucieczkę przed frontem aż pod Hamburg, i z nimi wróciła pod Tarnów, rezygnując z zaproszeń do siostry i brata już wtedy Amerykanów (prawo ziemi urodzenia). Więc psalmy recytowane przez mamę i litanie były wypolerowane podróżą po świętość jaką jej wpoili w wychowaniu. Jak u błogosławionej Karoliny Kózki, mogłyby się zamieniać rolami, nikt by nie zauważył. Wszystkie tam były takie same.  Po takiej mistrzyni i nauczycielse powtarzaliśmy, jak ptasząt chór, na rozgrzewkę, gdy było zimno i aby odpędzić złe myśli i strachy, które nam towarzyszyły. Elektryczności nie mieliśmy, do 1974. Co jeszcze???  - jest moim konkretem życia, wiary, religii??  Ano, wszystko, co jest tu obok, po prawej stronie(x1) na stronie(x2) głównej tego portalu "Osobnego świata"? Całe moje życie.

Ważną i oczywistą stroną(x3) tegoż realizmu jest nasze "dzisiaj". Żeby było "dzisiaj", ileż musiało (i było) skutecznych interwencji - zgaduj zgadula czyich? - na nasze błagalne modlitwy. Na przykład, że nie musimy już przestawiać ogrodowego dębowego stołu (ciężkiego jak ch...), na niego stawiać drugiego mniejszego, a na niego stołka i wczołgiwać się na wierszynę tego stosu - by odmalować któryś sufi, albo ściany. Pomieszczenia mają 4.50x5.30x3.30m. Po malowaniu najbardziej bolały mnie kolana od krawędzi stołu przy włażeniu.

Albo:
- kto by przypuszczał, kto by z nas przypuścił!?, że Andrzej będzie uczniem "Poniatówki"? Cud mu wyszedł na spotkanie. Cud osób, wierności, dobroci, i marki, którą wyrobiłą nam "Kapaonom" Opatrzność w zaletach poszczególnych osobowych członków rodzin, mówiąc wprost Łazarza.
Dzisiaj też mamy sprawy, intencje, prosimy bardzo, bardzo nam zależy, żeby gdzieś mieszkali i mieli coś do jedzenia, na przejazdy może wyskrobiemy, to przecież nasza rodzina, nasze dzieci, nasze życie całe. Dziś pokój odnawia sobie Łazarz, choć mieszkać w nim będą chyba tylko myszy i sporadycznie ktoś z nich. Malując ma 15 cm więcej ode mnie, do nieba :)
Nasza wiara nie jest sprawą bozonów i teorii, ale życia. Nawet gdyby komuś bardzo zależało i bardzo, bardzo chciał mi wytłumaczyć moje życie samymi bozonami i teoriami, nie zdążyłby już, musiałby zacząć 30 marca 1953 i nie opuszczać mnie ani na krok, ani chwilę.

Godz. 13.00
Realizm jest także na moich karteczkach. Dlatego są. Ciąg dalszy spisywania zaległych:

1) (Chyba z niedzieli 2 września)
Zaczyna się powtórzonym prawem. Łazarz czyta. Edyta śpiewa psalm. Kto zamieszka na Twej górze świętej? Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie i mówi prawdę w swym sercu [i na blogu?], kto swym językiem oszczerstw nie głosi [no, chyba, że anonimowo i w donosach]. Kto nie czyni bliźniemu nic złego, nie ubliża swoim sąsiadom, kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę [ale lepiej mieć go za sobą i w grupie elektorów], ale szanuje tego, kto się boi Pana [nawet dyrektorkę RzN, matkę siódemki dzieci i katechetę ze Strachówki? - oj trudna jest ta wiara w mojej gminie]. Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej [chyba nie dotyczy samorządowców i polityków! były wójt łamał przyrzeczenia - przez 16 lat - jak chciał i tak urządził nam abecadło moralne, że dzisiaj nikt nikomu nie ufa i większość pojęć się mieszkańcom przewróciła do góry nogami]...

U Jakuba Apostoła najbardziej uderzyło mnie światło. JAK JA LUBIĘ ŚWIATŁO(A)! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności [wzorzec NIEZMIENNOŚCI?]. Ze swej woli [bo chciał, po prostu] zrodził nas przez słowo prawdy...

Ewangelię czyta kapłan-ksiądz-proboszcz. Zebrali się u Niego faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie [o Boże! Jezus przyjmował świeckich na plebanii ;-)]. Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego...???? Odpowiedział im: Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach [gospodarz tak do gości???]... Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym.
Ktoś przy tej okazji pyta "na czym polega prawdziwa religijność?", a biskupi polscy napisali do nas list, a w nim "zachęcają, abyśmy zajrzeli do ludzkiego serca i zobaczyli, co je wypełnia." Oj! musimy poszperać w naszych wnętrzach :0)

Z pomocą - oczywiście - CKN, który "który na pewno był mistykiem, chociaż – trzeba to przyznać – mistykiem bardzo trzeźwym, „racjonalizującym”(JW Gomulicki, tutaj). „Zmarła czy wskrzeszona Polska go obwieści – poetą swych wnętrzności... synem swych boleści” (pisał o CKN, jego przyjaciel młodości Albert Potocki, za JWG, tamże). Można się także odwołać do sławnego powiedzenia Karla Rahnera, choć to inna epoka - "Chrześcijanie jutra będą mistykami, albo ich wcale nie będzie" (prywatnie zachwycam się tym stwierdzeniem - z pełnym aplauzem - od ok. 1983 roku, czy inaczej mógłbym zostać katechetą??? i nie chodzi tylko o mnie, ale i o przekazywaną z pełnym przekonaniem naukę, nie mógłbym dawać uczniom kamieni albo błyskotek, zamiast chleba naszego powszedniego, wierzę w Boga żywego, nie teoretycznego lub tylko z pobożnościowych przekazów).

To była dygresja, wracam na mszę św. niedzielną i jej czytań. Wziąłem sobie szczególnie do serca i rozumu słowa "Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumiejcie!"
Słuchajcie, patrzcie, próbujcie, dotknijcie z każdej strony... i zrozumiejcie! Toż to najkrótsza ;) droga do miłości intelektualnej; nie to, co powierzchowne, ale to, co - odkryte, przemyślane, poznane - istotowe i konstytutywne dla każdej rzeczy i wydarzenia.

Ale dlaczego następny akapit znalazł się na mojej niedzielnej karteczce ze mszy świętej (jeszcze nie szkolnej), trudno dzisiaj - przepisując - dociec. Daję jednak wiernie, na świadectwo, nie należy cenzurować myśli ze mszy świętej:

Tak to leci -
Gdybym teraz nagle miał umrzeć, żal by mi było tylko Marysi i Olka, reszta swoich/moich powinna już sobie poradzić z takim faktem duchowo-intelektualnie, ale kto to wie. Nie wolno zaniedbywać rozwoju wewnętrznego, tego, co jest w środku osoby i odkładać na kiedyś tam, a "siewca nienawiści" powinien być przygotowany na każdą ewentualność. Są anonimowe wpisy, donosy tu i tam, był haker 5.12.2010, było nawoływanie do wywożenia na taczkach nawozu (o co na wsi nie trudno). Więc czego jeszcze mi braknie od ludu mojego, ludu. Nie grzeszę nadmiernym infantylizmu i naiwności.
Siewcy nienawiści chyba właściwie nawet prawo nie chroni. Takiego łatwo ustrzelić lub trafić rykoszetem. Popiełuszko - musiał mówić, co mówił i robić, co robił - też był zwany "siewcą nienawiści". I pozostałe ofiary n/n sprawców. Więc "sie...-nie..." to jednak zaszczyt i wyróżnienie! - odkryć mi dziś pomógł sam błogosławiony patron Solidarności. Amen.

Nienawiść, jak lew ryczący, krąży wokół nas i patrzy, kogo by pożreć. NISZCZY tzw. WSPÓLNOTĘ LOKALNĄ. "Barabasza! Barabasza!" Fałsz. Fałsz.

"To mój Pan, On wiele mi uczynił..." - zaintonował organista. Pieśń i wzruszenia stały się mi kontrapunktem wcześniejszych, brrr! skojarzeń.
Ale przecież "ta mistyczna niedziela" zaczęła się już rano , przed mszą, na Facebooku. Ja tylko notuję.

W ogłoszeniach ksiądz-dobry-pasterz-i-gospodarz  zaprasza na sobotę do pracy przy kościele. "Coś przyciąć, odsłonić kościół...", a ja myślę, że nadejdzie wkrótce dzień odsłonięć i odkryć wewnętrznego piękna kościoła i prawdy.

Czy sobie jakoś wyobrażacie Boga? Jak?
U mnie ma on "postać"?, istotę raczej, jak w mojej mantrze - nie-ja-Ty-Bóg-miłość-Chrystus-pokój-dobro... razy nieskończoność.

Po mszy poczułem impuls i imperatyw zaprosić/zaprowadzić do zakrystii Helę i Łazarza, dwoje stypendystów DNT z naszej parafii. I cóż, że z rodziny, z łona, z krwi, kość z kości itd. Ja-ojciec (Grażyna matka stała tuż obok) zaraportowałem proboszczowi - pasterzu, to owce twojej owczarni, dysponuj nimi, dyryguj, dla dobra wspólnoty.

Godz.14.12
Koszę sobie dalej, ciekawy jestem miny Olka, jak zobaczy, że tyle, że ojciec jeszcze może. Wczoraj go prosiłem, gdy wyjeżdżałem do Jadowa, ale, albo zapomniał, albo nie miał czasu. Eh! młodzi :)

PS.1
Czy ja już tego wszystkiego wcześniej nie pisałem? Bo wydaje mi się, że to wszystko już było, na przykład w "Wierszykach", ocalonych cudem od śmierci w kurzu przeprowadzki, zbędnych całymi dziesięcioleciami. Jakbym dostał jakie (nie poprawiać na 'jakieś') drugie życie? Albo, życie po życiu.

PS.2
Kot współ-redaktor? Jakieś klawisze na pewno naciskał.

PS.
Chodzi oczywiście o palm 91 - by the way jaki on ważny! - zorientowałem się odpowiadając na post Lucy.

Bóg żywy

"Gdyby (papież) Karol Wojtyła
nie miał odwagi wiary i myślenia,
nie powstałoby TO"

Mam taką właśnie notatkę w komórce - "Bóg żywy"

Wpisałem z łóżka. Trochę na ślepo, domyślając się liter. Bałem się stracić tę wielką sprawę, choć to chyba na pewno zbyt ważne, zbyt WIELKIE, żeby utracić. Ale co zapisane, (to) zapisane, powiedział kiedyś nawet Tomasz Mann - i cóż, że za Piłatem - i nie zmienił jakiegoś sformułowania w liście do kogoś.
Straciłem oczywiście okoliczności, które dały takie wołanie. Mogę jedynie odtworzyć, z dużą dozą prawdopodobieństwa.
Pewnie było tak:
Noc, obejrzałem dwa seciki finału USTA, z doznaniami, bo jakże, jeśli pierwszy set trwa tyle co cały mecz piłkarski, szykuję się spać, bo zakładam, że Andy da radość moim i wszystkim Szkotom, choć - także zakładam - nie tak hop-siup w trzech setach, ale ani myślę się z nimi męczyć kolejne godziny przed monitorem internetowego przekazu. Coś musiałem jeszcze poczuć, pomyśleć, dotknąć - co nie dałoby się wcisnąć w książki lub inne okładki. Bóg Żywy!? Tak jest, nie mam wątpliwości.

W szczęśliwym od-ruchu zapisałem. To nie było pierwszy raz przecież, może pierwszy raz tak zwerbalizowałem.

Okoliczności takich doświadczeń nie zwij rzeczą wtórą. Bo właśnie okoliczności nas dotykają, nie są spekulacją. W okolicznościach żyjemy, trwamy, poruszamy się i oddychamy. Jesteśmy okolicznością sami. Zwłaszcza dla kogoś drugiego.

Co jednak z tym clou?
Otóż - według mnie i tylko na początek - że Bóg jest żywy dla każdego, znaczy, że mamy do Niego dostęp bezpośredni. Jest w naszym życiu dotykalny. W życiu wiary rozumnej, na pewno. Nie tylko z przekazów książkowych i katechez szkolnych. Nie tylko przez posługę kapłanów. I tak dalej, dalej. Dotykamy Go, bo On tak Istnieje, taki jest, tego chce.

Teraz, kiedy próbuję odtworzyć tamto nocne-przelotne-źródłowe-doświadczenie, wszystko wydaje się nie takie, rozwodnione, masło maślane. Ale spoko, wróci, nie może inaczej. Tyle, to ja już wiem.

Wiem, że denerwuje niektórych, że bez rękawiczek, bez kapki - podanej koniecznie przez asystę - na ramionach, ot tak, wprost, o Takich Rzeczach. WŁAŚNIE O TYM MÓWIĘ wszędzie, tu też, życie nie ogranicza się do jednego miejsca i obyczaju.
Bóg jest żywy, nie tylko w obrzędach, w tak zwanym życiu religijnym. W obrzędach także, jako formie pomocniczej, bez której nie mielibyśmy instytucjonalnej religii. Ale przede wszystkim...

Więc mówmy o Nim tak, jak jest w naszym życiu i dziejach świata, a nie jakbyśmy ciągle tylko cytowali, powoływali się na kogoś itd. Tak - jak niewidomi, gdy chcą coś istniejącego realnie i namacalnie, poznać i opisać - dotykają. Bóg żywy, Bóg życia, żyjąc dotykamy.

«W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy»? To oddychajmy Nim, dotykajmy Go - w każdym momencie. Tak musiało być wczoraj w nocy, tuż przed snem, że o TYM piszę.

Musi denerwować, że właśnie tak - że nie rekolekcjonista w dusznym (od dusza) kościele i takichże okolicznościach około-świątecznych, ale chłop ze wsi na blogu, albo na Facebooku.  Czy przypadkiem nie przepadamy wprost i nie praktykujemy pewnego rodzaju strukturalizmu w życiu osobistym? zawodowym? wyznaniowo-światopoglądowo-społeczno-publicznym... choć go oficjalnie nie wyznajemy??? - że wszystko musi ktoś osadzony jakimiś znanymi mechanizmami władzy i zwyczajów... zwłaszcza TAKIE rzeczy.

Prowadzi mnie TO do jeszcze większych i zuchwalszych pytań (mam nadzieję, że na miarę Roku Wiary w moim kościele)- czyż w Eucharystii nie jest bardziej lub mniej, "Jest" nie da się podzielić, więc co znaczy obecność eucharystyczna (we wspólnocie właśnie? - kościół żywy i prawdziwy to jest serc wspólnota...???)

Jak się ma/mają strukturalizm i Bóg Żywy???

Wiem, że to niejasno teraz wygląda. Aż mi wstyd. Mam coś jeszcze w notatce w komórce, ale nic by to nie dało. Musi wrócić oświadczenie źródłowe.

Czy już dzisiaj nie muszę zasygnalizować prawdy o życiu tzw. wspólnoty lokalnej? Że jeśli wójt, ksiądz, dyrektor szkoły (może jeszcze ktoś) nie szuka z całą uczciwością intelektualną podstaw swojej służby i nie jest gotowy z całą otwartością dać świadectwa prawdzie swego(!!!) życia, to psu na budę ustawy, rozporządzenia i dekrety. Nie muszą być (mieć?!) tych samych przekonań religijnych, politycznych, ekonomicznych i Bóg wie jakich jeszcze - to tylko wymówki.

PS.
Dwie rzeczy mnie w dzień zaskoczyły.
1) Odzyskane w części posty z bloga zniszczonego przez atak hakera w drugim terminie wyborów samorządowych. Są tutaj.

2) Ruszyłem z kosiarką - z nakazu lekarza - pierwszy raz od dwóch lat. Na Ogród, u Matki Bożej Annopolskiej.