Miałem jednocześnie pięć i sześćdziesiąt lat

Dwa niezwyczajne doświadczenia mnie wczoraj dopadły. Spadły na mnie, przyszły?
Najpierw wieczorem. Pościeliłem wcześniej łóżko, bo musiałem gdzieś się skryć. Wszystko prawie mi dokuczało, skwierczało we mnie. organicznie i nieorganicznie. Chciało boleć? Bolało? Najbardziej wszystkie niedokończone zadania, kiepsko realizowane powinności. Wszystko. I po raz pierwszy wszystko wydało mi się takie takie małe. Łącznie z życiem i całym światem. Grażyna się domyślała? Bo mnie pogłaskała po głowie. Dziwne, że usnąłem.

Obudziłem się. Sen, nie sen? Jakaś inna rzeczywistość mnie obudziła. O dziwo dobrze się czułem. Byłem lżejszy, nic nie piekło, ani nie skwierczało. Raczej nie bo. Bo jakiś obraz miałem w sobie i byłem jego częścią. Obraz obrazu. Jakby kontemplacja (con-templum!!) zdjęcia z jakiegoś kościoła, jakiejś grupy, jakiegoś kręgu. Dobrze mi było tam być, a może nawet tylko patrzeć, a może tylko... nawet nie patrzeć, tylko BYĆ ŚWIADOMYM. Czego? Co to było? Gdzie? Kto? Żadne pytania mnie nie rozdzierały, to tylko może tak wyglądać w przekazie. Było mi dobrze, jakby wszystko wróciło na swoje miejsce, a może nie tyle wróciło, co było u siebie. Sprawdziłem godzinę, była godz. 3.00.

Normalnie pewnie bym już nie usnął. Albo przynajmniej się bał, że nie usnę, ale nie tym razem. To nie miało wielkiego znaczenia. Nie czułem też konieczności, by wstawać i pisać. Jakiś spokojny jakby głos mówił, nie bój się, nie zapomnisz, nie zgubisz. Tego się nie zapomina, to jesteś ty sam. To jest twoje życie, nie zamysł, nie wymysł, nie czyjaś koncepcja lub plan. To jestem ja w tobie. Kto? jak mam ciebie zapisać, z jakiej litery? - żeby nie zrobić faux pas.

Nie wiem, co to był za obraz, jaka fotografia. Najbardziej mi chodzi po głowie stara czarno-biała ze spotkania w Rodzinie Rodzin, w kościele (Wszystkich Świętych na placu Grzybowskim? u Pallotynów na Pradze?...). Ja w opadających rajtuzach, tak na oko? do pięciu lat. Ale wtedy nie mogłem wiedzieć, ani mieć świadomości. Czyżbym się wcielił nagle w siebie małego ze świadomością filozoficzną dorosłego człowieka? Czy są możliwe takie rzeczy?

Pewne, na ponad 100% jest to:
- wszystko bolało, życie mnie bolało, sam siebie bolałem i wszystko było (za) małe
- coś było wspaniałym snem i rzeczywistością, obudziło mnie, było we mnie i ze mną, nic nie dokuczało, był wielki spokój, zdjęcie, sen, fotografia, DOBRO-czucie, DOBRO-bycie.

Nie zapomniałem. Usnąłem. Zostało do samego rana. Jest we mnie, teraz także na komputerowej kartce monitora.

Przypomniał mi się teraz, pod koniec pisania, wierszyk sprzed 30 lat, choć zupełnie o czym innym, tyle, że parę słów może być takich samych. Przytoczę:

 W RADOŚĆWSTĄPIENIE

Słońce nam oczy mruży
chmury w pięty łaskoczą
i żadna rzecz nas nie nuży
i żadna nie jest za mała

Zastrzegam jednak, że w żadną radość - w spokój raczej - nie..., i żadnego słońca w nocy nie widać, ani chmur. Nie ja wstępowałem gdziekolwiek, to coś wstąpiło we mnie i było - snem, obrazem, fotografią...? Owszem, nic mnie w ten czas nie nużyło, i nic nie wydawało się małe.

Owszem, jedyne, co kojarzę, to to, że wczoraj wieczorem wysłałem prośbę o datę (godzinę? świadków?) chrztu śp. Mamy Babci Heli. Samo tak wyszło, trochę związane z kazaniem księdza Mieczysława, trochę samodzielnie i po innej ścieżce skojarzeń i zadań przyszło mi do głowy (serca i rozumu też).

PS.
Na pewno mam dawać świadectwo. To pewne i oczywiste, jak życie i świat.

„Osoba: podmiot i wspólnota”

Ranne myślenie, ziarno mojego dnia, gen, obraca się wokół pytania, czy kameduli miewają depresję i cóż by to znaczyło? Jest w tym filozofia, nie tyle pewna, co oczywista. Kiedy wstajesz o 5.00, a oni o 4.30, nie możesz zbyt długo zastanawiać się "po co"? Służyć Bogu, wielbić Go i wychwalać Jego dzieła.

To samo jest zapisane w programie dnia i życia Franciszkanek Służebniczek Krzyża (te z Lasek), których poranne pozdrowienie jest jak hasło i odzew - "bierzmy krzyż", - "i nieśmy go z radością". Co może sobie myśleć jedna, z drugą siostrą, jeśli obudzi się wcześniej lub nie może, z jakichś powodów, spać? Najlepiej, gdy jedna budzi drugą i nie ma czasu na takie przelotne depresyjki. Bo czym one są? Te przelotne bywają chyba stanem jakiegoś wykluczenia, nikomu nie służy narzucona - tak lub inaczej - izolacja, przerwane procesy metabolizmu społecznego. Jeśli trwa dłużej i uporczywie - jest równoznaczna ze śmiercią. O medycznych depresjach nic nie wiem.

Nie wiem, w jakim stopniu, mierzonym w procentach, Polskę niszczy dzisiaj niepamięć i nie-tożsamość. Paradoks? - na ile niszczy sukces (jednych nad drugimi), czyli tak lub owak, sukcesjologia współczesna. Sukces, sukces, muszę odnieść sukces! Oczywiście, nic nie nazwiemy sukcesem, co nie wiąże się z sukcesem i nagrodą osobistą. Drugi człowiek gdzieś obok? Gdzieś obok żyjący? A co to jest człowiek? Nawet on sam - sukcesjonista? Sukcesjonista nie zna takich pytań, więc i odpowiedzi.

Stosunkowo niedawno jeszcze żył Człowiek na ziemi. Wielu może pamiętać fakt Jego życia, choć pewnie niewielu (rozumieć) Jego życie, nie mówiąc o tzw. "nauce", czyli o tym, dlaczego Taki był, w co wierzył, o czym był przekonany i co opowiedział i zapisał, żeby inni po stu latach może, wiedzieli gdzie szukać prawdy, wskazówek, wzorów i przykładów namacalnych.

Katolicka nauka społeczna (KNS) "jest nauką uniwersalną, teoretyczną i praktyczną, zajmuje się człowiekiem żyjącym we wspólnotach i społecznościach" - składa się z tych aspektów doktryny Kościoła, które odnoszą się do kwestii zbiorowych problemów społeczności lub też całej ludzkości... Fundamentalną zasadą KNS jest świętość ludzkiego życia oraz nienaruszalność godności istoty ludzkiej. Życie ludzkie musi być oceniane nieporównywalnie wyżej od rzeczy materialnych... Kościół katolicki naucza, iż człowiek jest istotą społeczną, a rodzina jest pierwszą i podstawową jednostką społeczną. Rodziny razem tworzą wspólnotę, a wspólnoty tworzą państwo. Jednocześnie zaś wszyscy ludzie zamieszkujący ziemię, są częścią wspólnej rodziny rodzaju ludzkiego. To, w jaki sposób wspólnoty te zorganizują się politycznie, ekonomicznie i socjalnie, jest sprawą najwyższej wagi. Każda z instytucji w ten sposób powstałych musi zostać oceniona ze względu na to, jaki wpływ ma na życie i godność osoby ludzkiej... Kościół wskazuje na to, iż jego nauczanie stosuje się do publicznej (politycznej) rzeczywistości, nie tylko do sfery prywatnej życia każdego wiernego” (to wszystko, prosto i zrozumiale jest wyłożone już na poziomie wikipedii).

Wczoraj odbyło się spotkanie tzw. opłatkowe Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowejw Tłuszczu, w hotelu Batory. Uczestniczyli w nim przedstawiciele wysokich władz państwowych i kościelnych: biskup Marek Solarczyk, senator RP Anna Aksamit, minister z kancelarii Prezydenta Olgierd Dziekoński. Byłem członkiem Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej od początku do teraz i do każdej z wymienionych ważnych osób mam serdeczną kwestię:

- zacznę od pani senator, której bym podziękował za obecność w poniedziałek (7.1.2013) na pogrzebie mojej Mamy Heli
- księdza biskupa bym pytał o najnowsze pomysły i inicjatywy związane z Rokiem Wiary (i Rozumu), wspomniał bym tez na pewno pierwsze spotkanie, kiedy jako gospodarz miejsca (był wtedy wice-rektorem seminarium) witał nas wszystkich – rodziców i stypendystów FDNT – na schodach, przed drzwiami!, na pierwszym wspólnym spotkaniu, bywał też na nich arcybiskup Ordynariusz Henryk Hoser
- ministra Edwarda Dziekońskiego, który był u nas z wizytą w Szkole i w Stowarzyszeniu Rzeczpospolitej Norwidowskiej spytał bym o dialog społeczny, nowe inicjatywy Prezydenta w tej kwestii, o Forum Debaty Publicznej, wspominając odpowiedź, jaką otrzymałem z kancelarii Prezydenta na mój list otwarty „O deprawacji publicznej” szukając właściwych form kontynuacji dyskusji o tym ogromnym współczesnym problemie Polski (całego życia społeczno-publicznego, czego wyrazem jest niechęć do dialogu w polskich gminach i w ogóle i jej poziom).

Prawda jest jednak taka, że nie tylko nie byłem na tym spotkaniu (co wyjaśniłem gdzie indziej), ale nie jestem już członkiem tego stowarzyszenia, bo zostało po wyborach 2010 doprowadzone do anihilacji na naszym terenie (o zgrozo, przez wójta, który wygrał wybory pod jego szyldem!). Cóż więc miałbym Plena Titulo Im powiedzieć, gdybym był? Że jestem z innej Strachówki, z innej Polski, z innego Kościoła? To byłby absurd i zgorszenie.

Brak zrozumienia głębszych zasad życia społeczno-publicznego i jawna niechęć do namysłu nad nimi i przyznania im ważnego miejsca (o priorytecie nawet nie marząc) w życiu publicznym jest podstępną chorobą, która toczy (niszczy) Polskę 2013, naszą Rzeczpospolitą.

I znów powtórzę, niczym mantrę, że, kiedy tak mówię, to nie chodzi (tylko) o mnie, o nas. Ile osób w Polsce, w różnych gminach, wspólnotach, na różnych poziomach życia i organizacji jest ofiarą takiego samego sposobu (nie)myślenia. Rozrywana jest w ten sposób tkanka życia społecznego (gminnego i narodowego), ciągłości dziejów, wartości, zasad, ideałów... na różnych polach, w różnych zakresach. PAMIĘĆ I TOŻSAMOŚĆ! Jakie jest więc nasze dzisiejsze wychowanie następnych pokoleń? Co im przekazujemy? Sukcesjologię? Grantozę? Pęd do kariery?

Pikanterii dodaje fakt, że na mój wniosek Zjazd Programowy Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej wprowadził do swoich dokumentów „encykliki społeczne Jana Pawła II”, jako bardziej konkretny zapis, od ogólnikowego „wartości chrześcijańskie”, oraz zasadę „Partycypacji publicznej). Przytoczę dosłowne brzmienia w dokumencie programowym MWS na lata 2012-2015:
1. „Zasady te wywodzą się wprost z chrześcijańskiego systemu wartości (głównie
encykliki społeczne Jana Pawła II), który powinien stanowić podstawowy fundament
funkcjonowania naszego państwa i jego struktur lokalnych.
2. „Wspólnota [MWS] będzie wspierała program partycypacji publicznej i aktywnie rozwijała tę formę praktycznego realizowania demokracji lokalnej”.

Zupełnie przez przypadek znalazłem to, myśli o śmierci i słowa prorocze jakby wielce, ad. śmierci Mamy Babci Teściowej Heli.
Nie przez przypadek, ale za rękę i duchem będąc prowadzonym, znalazłem a propos dzisiejszego dnia, sytuacji i wczorajszych także, to:

"Nasza Ojczyzna stoi dzisiaj przed wieloma trudnymi problemami społecznymi, gospodarczymi, także politycznymi. Trzeba je rozwiązywać mądrze i wytrwale. Jednak najbardziej podstawowym problemem pozostaje sprawa ładu moralnego. Ten ład jest fundamentem życia każdego człowieka i każdego społeczeństwa. Dlatego Polska woła dzisiaj nade wszystko o ludzi sumienia! Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło, w myśl słów św. Pawła: "Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!"

Być człowiekiem sumienia, to znaczy wymagać od siebie, podnosić się z własnych upadków, ciągle na nowo się nawracać. Być człowiekiem sumienia, to znaczy angażować się w budowanie królestwa Bożego: królestwa prawdy i życia, sprawiedliwości, miłości i pokoju, w naszych rodzinach, w społecznościach, w których żyjemy, i w całej Ojczyźnie; to znaczy także podejmować odważnie odpowiedzialność za sprawy publiczne; troszczyć się o dobro wspólne, nie zamykać oczu na biedy i potrzeby bliźnich, w duchu ewangelicznej solidarności: "Jeden drugiego brzemiona noście"...

Nasz wiek XX był okresem szczególnych gwałtów zadawanych ludzkim sumieniom. W imię totalitarnych ideologii miliony ludzi zmuszano do działań niezgodnych z ich najgłębszymi przekonaniami. Wyjątkowo bolesne doświadczenia ma pod tym względem cała Europa Środkowowschodnia... "Czy może historia płynąć przeciw prądowi sumień?" Za jaką cenę "może"? Właśnie: za jaką cenę?... Tą ceną są, niestety, głębokie rany w tkance moralnej narodu, a przede wszystkim w duszach Polaków, które jeszcze się nie zabliźniły, które jeszcze długo trzeba będzie leczyć.

O tamtych czasach, czasach wielkiej próby sumień trzeba pamiętać, gdyż są one dla nas stale aktualną przestrogą i wezwaniem do czujności: aby sumienia Polaków nie ulegały demoralizacji, aby nie poddawały się prądom moralnego permisywizmu, aby umiały odkryć wyzwalający charakter wskazań Ewangelii i Bożych przykazań, aby umiały wybierać, pamiętając o Chrystusowej przestrodze: "Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę utracić? Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę?"

Wbrew pozorom, praw sumienia trzeba bronić także dzisiaj... Bracia i Siostry! Czas próby polskich sumień trwa! Musicie być mocni w wierze! Dzisiaj, kiedy zmagacie się o przyszły kształt życia społecznego i państwowego, pamiętajcie, iż zależy on przede wszystkim od tego, jaki będzie człowiek - jakie będzie jego sumienie...

Przychodzą mi w tym momencie na pamięć słowa, które wypowiedziałem na Błoniach krakowskich w czasie pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny w r. 1979. Upłynęło od tego momentu szesnaście lat, a aktualność tamtych słów ciągle rośnie. Mówiłem wtedy: "Czy można odrzucić Chrystusa i wszystko to, co On wniósł w dzieje człowieka? Oczywiście, że można. Człowiek jest wolny. Człowiek może powiedzieć Bogu: nie. Może powiedzieć Chrystusowi: nie. Ale - pytanie zasadnicze: czy wolno? I: w imię czego «wolno»? Jaki argument rozumu, jaką wartość woli i serca można przedłożyć sobie samemu i bliźnim, i rodakom, i narodowi, ażeby odrzucić, ażeby powiedzieć «nie» temu, czym wszyscy żyliśmy przez tysiąc lat?! Temu, co stworzyło podstawę naszej tożsamości i zawsze ją stanowiło".

Dzisiaj, kiedy Polska kładzie podwaliny pod swój wolny i suwerenny byt - po tylu latach doświadczeń totalitaryzmu - trzeba te słowa przypomnieć. Trzeba po szesnastu latach zrobić w ich świetle dogłębny rachunek sumienia: Dokąd idziemy? W którą stronę podążają sumienia?
Drodzy Bracia i Siostry - drodzy Rodacy! Na tym wielkim wirażu ojczystej historii, kiedy decyduje się przyszły kształt Rzeczypospolitej, papież - wasz rodak, nie przestaje was prosić, abyście to dziedzictwo Chrystusowego krzyża na nowo z wiarą i miłością przyjęli. Abyście krzyż Chrystusa na nowo, w sposób wolny i dojrzały wybrali, tak jak wybrał go kiedyś św. Jan Sarkander i tylu innych świętych i męczenników. Abyście podjęli odpowiedzialność za obecność krzyża w życiu każdego i każdej z was, w życiu waszych rodzin i w życiu tej wielkiej wspólnoty, jaką jest Polska” (JPII, Skoczów, 1995).

ALBO SIĘ WIERZY W PRAWDĘ I STARA WEDŁUG NIEJ ŻYĆ,
ALBO SIĘ NIE WIERZY
I NAWET NIE PRÓBUJE SIĘ JEJ SZUKAĆ, 
ZADOWALAJĄC tzw. SUKCESEM ŻYCIOWYM   "Papież stara się "przywrócić człowiekowi naszych czasów szczerą ufność we własne zdolności poznawcze, a zarazem rzucić wyzwanie filozofii, aby mogła odzyskać i umocnić swą pełną godność"... mając świadomość, że jest to niemożliwe bez znalezienia "fundamentu, na którym można zbudować życie osobiste i społeczne". Jest nim PRAWDA. Źródłem dążenia do prawdy jest potrzeba sensu. Rodzi ona pytania "Kim jestem? Skąd przychodzę, dokąd zmierzam, Dlaczego istnieje zło?" Od odpowiedzi na te pytania zależy kształt ludzkiego życia. Jan Paweł II określa człowieka jako istotę szukająca prawdy. Stwierdza, że człowiek nigdy nie przestanie zadawać fundamentalnych pytań, ponieważ został stworzony jako "badacz" rzeczywistości i dlatego każdy z nas jest filozofem, każdy ma swoje koncepcje życiowe, którymi kieruje się podejmując decyzje i dokonując wyborów.

Nadzieją Jana Pawła jest przywrócenie wiary w zdolności ludzkiego rozumu. "To wiara przynagla rozum, aby przekraczał wszelkie bariery izolacji i nie wahał się ponosić ryzyka w poszukiwaniu wszystkiego co piękne dobre i prawdziwe." Tylko wiara w istnienie prawd obiektywnych i niepodważalnych "stanowi nieodzowny warunek szczerego i autentycznego dialogu między ludźmi. Tylko spełniając ten warunek mogą oni przezwyciężać podziały i razem dążyć do poznania całej prawdy".

Relatywizm i niemożność ustalenia żadnych pewników prowadzi do sytuacji, w której sens traci wszelka rozmowa, ponieważ każda wypowiedź może zostać podważona w imię cząstkowych przekonań. „Prawda i wolność albo istnieją razem, albo marnie giną". Powoływanie się na samą prawdę bez poszanowania wolności nieuchronnie zmierzać będzie do powstania systemów fundamentalistycznych, a wolność nie szanująca obiektywnej prawdy wyradzać się będzie w anarchię....

„Poważnym niebezpieczeństwem jest sprowadzenie rozumu do funkcji czysto instrumentalnych". Za niebezpieczne papież uważa taką wizję nauki, która zawęża obszar swojego zainteresowania do tego, co sprawdzalne i empiryczne. Podkreśla, że człowiek jest zdolny "do poznania wymiaru transcendentnego i metafizycznego w sposób prawdziwy i pewny, choć niedoskonały i analogiczny."

Czymś naturalnym i niezbędnym dla naszego myślenia jest zawierzenie innym osobom. "Wierząc człowiek opiera się na prawdzie, którą przekazuje mu druga osoba... wiara w porównaniu ze zwykłym poznaniem opartym na oczywistych dowodach jawi się często jako rzeczywistość bogatsza o pewien wymiar, wiąże się bowiem z relacją międzyosobową"

Osobowy charakter Objawionej prawdy, a jednocześnie jej niesprzeczność z wymogami racjonalności najpełniej objawia się w Jezusie Chrystusie. Oto bowiem Bóg-Stwórca, który jest fundamentem świata, twórcą zasad obowiązujących w przyrodzie, a odkrywanych przez naukę, objawia się jako Ojciec Tego, który do końca umiłował człowieka.
Papież wyraża przekonanie, "że człowiek jest w stanie wypracować sobie jednolitą i organiczną koncepcję poznania", otwartej zarówno na prawdy wiary i racjonalnego myślenia. Żywi nadzieję, że stworzenie takiej koncepcji zaowocuje przezwyciężeniem kryzysu sensu, pokusy rozpaczy i stanie się "terenem porozumienia i dialogu z tymi, którzy nie wyznają naszej wiary" (za o. Pawłem Kozackim OP).

PS.
Zdjęcie kościoła pw. Znalezienia Krzyża w Jadowie podczas spotkania (warsztaty - to zbyt szumna nazwa akcji starostwa, diecezji, Domowego Kościoła, www.kibicujrodzinie.pl).
Tytuł posta zaczerpnąłem (także) od Papieża Polaka, a właściwie Karola Wojtyły, bo On tak myślał, uczył i taki był, nim został papieżem. Trzeba mieć własną pamięć i tożsamość, a nie tylko funkcyjną, po wyborze na jakieś stanowisko. Kapitalne dwa artykuły Wojtyły, sprzed papieskie, są tutaj. Pierwszy rozprawia się przy okazji z pewną niepoważną tezą - „ja jestem praktykiem, wy ideologami”.

Można zajrzeć także tutaj DOŚWIADCZENIE ETYCZNE U PODSTAW DOŚWIADCZENIA OSOBY ORAZ WSPÓLNOTY, choć to tylko wstęp.

Dar śmierci

"je napisać
je doglądać
nawet dla nich
wstać
coś jest
z nas
w was
z nieba
tu"

Coś mnie budzi, przypadek(?), źle nastawiony budzik(?), nie da się spać, myśli szorują podziemne, naziemne, łatwe i trudne. Są. Gdybym nie wstał i nie zapisał, coś by umknęło i by tego nie było. W pewien sposób mnie by nie było.

Co by to było gdyby cię nie było, co by to było – śpiewaliśmy w radosnej piosence wspólnotowych spotkań i przeżyć. Życie się nam w nich udzielało. Samo życie? - chyba sens i prawda są najbliżej tego zwrotu.

Myśl, którą wstałem zapisać jest taka – Mamo Babcio Helo, śmierć wyostrza spojrzenie i sprawia, że palącą się staje sprawa życia i obecności i wieczności. Bo tak jak często mówimy sobie, że nie ważne jest to co było, ale to co jest, tak samo jest i po śmierci, z Tobą. Śmierć nie stawia przed nami tylko tego, co było, wspomnień, ale to, co jest i co było. Jest bo było. Czyli w Twoim przypadku – dom we wsi Świdrówka koło Szczucina, pod Tarnowem, twój chrzest i chrzcielnicę w tym kościele, wychowanie, jakie Ci wpojono, wiarę, zasady życia, a nawet sposób modlitwy i niektóre tzw. modlitwy, czyli treści. Spora część tego jest teraz we mnie, w nas. JEST.

Więc śmierć (Twoja śmierć) nie tylko zabiera, ale także daje. Ubogaca więc. Dar ubogaca. Czyli Twoja śmierć może być dla nas darem?! Niepojęta wydaje się to tajemnica. Ale tylko się wydaje. Tak jest.

Bieda nas tłamsi, a tu nagle takie dary! Gdybym ich nie przyjął, nie przemyślał, nie zapisał - by przepadły. Wraz z kolejnym życiem i śmiercią by przepadły. Tym razem moją.

Dawno temu tak myślał, przeżywał i zapisał Jan z Czarnolasu. Byliśmy u Niego w drodze na Święty Krzyż. A w tym roku, w sierpniu, byliśmy w Wilnie i na Suwalszczyźnie, gdzie pamięć podaje opowieść o autorze Adamie, Panu Tadeuszu i szlakach światła związanych z inną osoba. Bo my jesteśmy Rzeczpospolitą Norwidowską i nam są dawane w obfitości takie miejsca, osoby, przeżycia. Skarby. Kto ma oczy otwarte, uszy do słyszenia, a rozum w nim myśli, także wokół punktów koncentracji, jak ośrodków krystalizacji – wiary, temu skarbów przybywa.

Czy można odrzucić to wszystko? Można, ale w imię czego? O moją tzw. wspólnotę lokalną, czyli wspólnotę – tak lub inaczej – mieszkańców na jakimś kawałku, może skrawku Polski walczą „Pamięć i Tożsamość” i zły duch karier, fałszu, korzyści doczesnych.

Jakoś tak się porobiło, poprzez Świdrówkę, Szczucin i Tarnów i wiele jeszcze miejsc na ziemi i kontynentów, że zostałem wybrany, by być bastionem oporu przeciwko zakłamanej doczesności. W imię wyższych wartości i skarbów. Nie wyście mnie wybrali, a ja was wybrałem. Ano tak, sprawdza się w stu paru procentach.

Znów spróbuję dokonać remanentu, tego, co już zapisałem na karteczkach i w komputerze. Po to, żeby podrzeć, spalić i skasować to, co wykorzystane, żeby uniknąć kolejnych powtórzeń, choć do końca się nie da.

Tyle dobrego mi dajesz Panie... że nie poradzę.... („Wierszyki”, dawno temu). Właściwie, wszystko wiedziałem już od dawna. Sens został mi dany już dawno. Więc po co żyję jeszcze? By wyostrzyć, ukonkretnić, ucieleśnić (lepiej) – po to jest życie. Po to było nawet Wcielenie w Betlejem i Nazarecie. Ciekawe, że z jednej strony słyszymy kaznodziejsko, żeby się utożsamiać z Jezusem, a jak to robimy, to brrr! - spadają na nas kolejne razy - „jak on śmie... itd”.

Proszę bardzo, jak szybko i wprost, stajemy przed tajemnicą Wcielenia (historycznego), naszych wcieleń, utożsamień, uosobień i uosobowień. Wcielenie Boga w Historię było tylko jedno. Każdy z nas też jest wcielany tylko raz. Utożsamień może być wiele, radzę dobrze skorzystać z każdej mądrej okazji, w Jana z Czarnolasu, Mickiewicza, Norwida, Papieża Polaka i Papieża Niemca, dzieci w rodziców, rodzice w dzieci, bezdzietni w jeszcze kogoś innego. Na wszystkich mądrych utożsamieniach zyskuje nasza jedna i niepowtarzalna tożsamość, osobowość, osoba. Ja tak robię, najczęściej w papieża/papieży, np. robiąc sobie o 5.00 kawę, przez filtr przelewając wodę, która kapie na proszek zmielonych ziaren, w Matkę i Ojca i własne dzieci. Żyję w nich wszystkich (dwuznaczność proszę wziąć tylko w jednym kierunku, który wynika z dalszych wyrażeń, Broń Boże, żebym im coś – się – narzucał), dzięki nim, obok i przez nich. Ja mogę czerpać ze wszystkich inspiracje, natchnienia – oni ze mnie? W większości wątpliwe, ale część, jak zechce, niewykluczone.

Strachówko Ojczyzno moja! - tak się porobiło, choć Strachówka chce być wobec mnie, jak Nazaret wobec Jezusa, wrogi. Chcę jednak i muszę podkreślić, że takie rzeczy jakie mi się zdarzyły, grudzień 1980 – nieoczekiwany powrót do Polski, przyjazd do Strachówki po świętach Bożego Narodzenia – z ziemi francuskiej do polskiej - i przygotowywanie się do historycznej i niepowtarzalnej roli zakładania Solidarności wśród rolników, co się ziściło 3 Maja 1981 – były dla mnie prawie jak zaślubiny mistyczne, na wieki wiążąc mnie i mój ród z tą ziemią. Bo to jest moja Ojczyzna ta ziemia, bo to jest moja Matka, ta ziemia. No to macie ambaras, bo ja nie, u mnie wszystko jest jasne i klarowne i zapisane w „Ziarnie Solidarności”, wystarczy cofnąć film. Ktoś kiedyś policzy te ziarna, bo mnie już nie będzie. A, póki życia, póty obym wstawał na każde wołanie myśli, ducha, o zapisanie, pomnażając skarb. No, no, nie na darmo żyłem. Gdzieś tutaj został mi dany kawałek solidnego objawienia (wspomniany wierszyk przeżył się i zapisał na małej kopce siana, między brzeziną a olszynowym zagajnikiem, zaraz potem jak przyjechałem w piątkowy wieczór na rowerze z Tłuszcza do Annopola, do Tłuszcza PKP, w początkach kariery katechetycznej, była jesień, Mama sama gospodarowała w pustym Domu, u Matki Bożej Annopolskiej - to nie ja tworzę legendę, tak było, tak się zapisało, to legenda mnie wybrała :-)

tyle zachwytu mi dajesz Panie
usta i oczy, uszy i nos
ręce i nogi, serce i mózg

tyle zachwytu mi dajesz Panie
niebo i ziemię, wieczór i dzień
zapach siana, ryczenie krów
drzewa, psy, chmury, całego mnie
zagubionego w bezmiarze darów

daj jeszcze łzy
bo nie poradzę
(Annopol, 26 czerwca 1984)

Jak się okazuje, coś mi się poplątało po 30 latach. To był czerwiec i najwidoczniej (w sposób jak najbardziej oczywisty) przyjechałem po zakończeniu drugiego roku nauczania katechetycznego. Tak mi się coś nie zgadzało, za jasno było na łące, bo kiedy przyjeżdżałem jesienią było już ciemno, pamiętam, brrr! nieprzyjemne przejazdy przez las między wsią Białka a Krawcowizną. Zostawiam, jak widzicie, tekst i wspomnienia, tak jak się zapisały, nie korektoruję (jak SPS) rzeczywistości, ani tożsamości, wydobywają ze mnie coś nowego, czyniąc wieczną aktualizację niepowtarzalnego bycia, istnienia, także każdego z nas. Doświadczenie wierszyków, tak jak były zapisane i odleżane przez 30 lat, jest – dla mnie – wielce pouczające i niezmiernie ciekawe. Że tak się coś kiedyś zdarzyło i dzieje dzisiaj. Co jest takie samo, tożsame, a co inne i czy inne być w ogóle może?

Czytam swoje bardzo już stare wierszyki, bo skoro jakimś cudem ocalały i są teraz widoczne na monitora ekranie... Ale przecież nie zaglądam tam dla siebie, ale by odnaleźć wcześniej już zapisaną myśl, która przyszła na przykład dzisiaj, nad ranem lub wieczorem. Muszę więc sprawdzić. Tego się domaga rzetelność i tak zawsze robią rzetelni badacze rzeczywistości. Skoro już coś gdzieś jest!
Wiem, że mi ich także nie wybaczą, nie wybaczają sukcesu, jakim jest czyjeś biedne życie. Biedni są solą ziemi :-)
Ale – tak się składa – że jeden wierszyk pociąga za słowo drugi, nowy, inny, może jeszcze coś napiszę?

***

jak się dotyka rzeczy
a jak osób
w realu
w necie
we wspomnieniach
przyszło mi do głowy
pod wpływem lektury
tych słów
"ciepłe oczy Matki”

***

pan jest poetą?
tak jestem
a co to znaczy

że dostaję rzeczy
sytuacje i stany
do nazwania
adekwatnym słowem

że się znajduje ciągle coś nowego
na nowo odkrywa ten i tamten świat
że królestwo nasze nie jest z tego świata
ani (tylko) z tamtego
lecz jest

***

rolą matki
jest być
latarnią morską

dzieci i syn
najpierw biegają
u jej stóp
i robią babki

potem krążą
po morzach wzburzonych
nic to
jeśli na latarni
światło gore

PS.1
Śmierć (śp. Mamy Babci Teściowej Heli) powoli staje się coraz bardziej świętem nowego rodzenia. Znów piszę wierszyki. Po 30 latach.

Czytam, czytam stare, szukając Jej i odkrywam, że w wielu jest. Nie wiedziałem, że aż w tylu, jak nie wprost, to światłem odbitym. Dochodzę do wniosku, że muszę dokonać wyboru i znaleźć gdzieś miejsce do opublikowania.

PS.2
Wyrwałem się jak Filip z konopii, albo Neri, po ślizgawicy do Jadowa. Myślałę, że to dziś. A to jutro dopiero i raczej dla młodszych, ale ja na każdą akcję dusz(pasterską) reaguję, jak koń kawaleryjski na trąbkę. Duszne działania mnie porywają, to jest mój świat i życie wieczne na ziemi. Tylko to mi zostało, na szczęście, bo po co, coś innego? Tam, gdzie duch – tam prawdziwi przyjaciele, bracia i siostry. Reszta – to tylko znajomi.

Wiem w "kogo co" dlaczego i jak wierzę

Życie jest podstawowym konkretem każdej osoby. To fundament naszego (ludzkiego) realizmu. Żyjąc - doświadczam, poznaję, wiem i wierzę, wierzę i wiem. Żyję całym sobą, a nie połową siebie. Nie - siebie pół. Cały ja - wszystko, czego doświadczam, wszystko - co wiem, wszystko - w co wierzę (słyszę, widzę, czuję... kocham, ufam, mam nadzieję, boję się, nie lubię, unikam...). Wszystko. Nie - życia pół, wiedzy pół, wiary pół, miłości pół, odpowiedzialności pół, ufności i nieufności itd. Siebie pół? Boga pół? Realizmu pół?

To jest mój świat, moje życie, moje teraz i tutaj, w Annopolu, tydzień po śmierci Mamy Babci Teściowej Emerytki Polki Katoliczki Heli, 10 stycznia 2013, godz. 6.20.

Ja wiem, w Kogo ja wierzę - jest oczywiście początkowym wersem pieśni, którą nam zafundował organista na mszy pogrzebowej w legionowskim kościele Świętego Józefa Oblubieńca. Jak widzicie, zapisuję raczej precyzyjnie. Będąc precyzyjnym, na ile możliwe, w doświadczaniu własnego życia i nie gubiąc niczego, z tego co nam dawane, mam właściwie wszystko, co jest potrzebne by przeżyć SENS, tego wszystkiego, czyli własne życie. Patrz, słuchaj, czuj węchem, smakiem, dotykiem i wiedzą, którą zdobędziesz od innych (źródeł zewnętrznych) i z siebie (źródło wewnętrzne). Zarejestruj, zachowaj i rozważ(aj) w sercu swoim. Tak robiła Maryja z Nazaretu, Matka Jezusa, tak opowiedzieć musiała ewangelistom (redaktorom) o życiu Swojego Syna. Święty Łukasz działał według tej samej metody (a jest inny realizm?) - "ułożył opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowił więc zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać po kolei”. Spisał dla przyjaciela, pośrednio i dla nas.

Hypothesis ani życia swojego nie wymyśliłem, non fingo. Przeżyłem, opisuję, klękam wobec Tego, co realnie było. Dlaczego z wielkiej litery? Bo jest wielkie, układa się, ułożyło w Wielki Sens. Nie w przedmiot, nie w jakąś jeszcze jedną rzecz, ale w Życie żywe, pełne, doskonałe, na miarę mojego rozumienia i przekazanych wzorców. Życie Prawda Droga (Vitae Via Veritas) – żywa prawda i droga, która mnie (ciebie, nas) prowadzi. Kto-co to może być? Nie mamy innego słowa, nazwy, nie mamy innego imienia – Bóg. Jezus i Jego Bóg. Tak, jak się (TO) objawiło w Jego narodzie, w Jego narodzinach, życiu, w Nim samym i całym, w Jego śmierci i Zmartwychwstaniu, jak to przekazali świadkowie. Oni byli takimi samymi ludźmi jak ja, jak my. Ja jestem takim samym człowiekiem, jak oni. Oni doświadczyli i opisali swoje doświadczenia, ja swoje. A, że w obydwu przypadkach napotkaliśmy te same mechanizmy, prawa, tajemnicę? REALIŚCI TAK MAJĄ :-)

Organista okazał się wielkim pośrednikiem treści niezwykle istotnej w tamtym momencie dla wielu osób w kościele. Był melodią naszych przeżyć. Nie tylko nam podsunął, ale z nami ją wyśpiewał.

Ja wiem, w kogo ja wierzę, stałością duszy mej.

Mój Pan w tym Sakramencie, pełen potęgi swej.

To Ten, co zstąpił z nieba z miłości ku nam tu

I wziął mieszkanie Swoje, w tym Tabernakulum

Ja wiem, w Kim mam nadzieję, stałości mojej moc.

To Ten, przed Którym światło pali się w dzień i noc.

Tyś szczęściem w moim życiu, Tyś światłem w śmierci dniu.

Wzbogacasz mnie bez końca, w Tym Tabernakulum.

Bardzo ważną myślą, światłem porannym, o fundamentalnym znaczeniu jest determinacja, by doprowadzić do pierwszego „Spotkania Wiary i Rozumu”, które ma wszelkie cechy daru z dwóch stron. Ja dostałem światełko w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, napisałem (zapisałem) statut. Pozostawiłem go w ukryciu, zapowiedziałem, ale jego upublicznienie uzależniłem od akcji innych osób (i sił). Sprawa wyszła, co prawda, na światło dzienne w rozmowie z Katy 27 grudnia, ale dalej, tak, jakby pozostała w ukryciu (wyjechała z Katy do Szkocji). Dopiero teraz, po śmierci Mamy Babci i Teściowej Heli, sprawa dopomina się ujawnienia, od razu w formie akcji urzeczywistniającej ideę. Bo:

- doświadczenie Tej śmierci wywiera wielką życiową i teologiczną presję na mnie i nie tylko. Od początku. Z TYM się nie da żyć normalnie, to znaczy rutyną dni powszednich. Wszystko krzyczy o (od)święt(n)ość. Odświętność wywodzi się ze świętości. Jest nam dany gen świętości. Chyba nie tylko temu i owemu, Kapaonom i innym familiom, ale powszechnie, tak jak jesteśmy powszechnie powołani do świętości. Jeśli jest powołanie, to musi być też możliwość jego realizacji.

- odświętność w Tej śmierci najpierw znalazła formę „chwały i wdzięczności” od razu po telefonie z wiadomością o zgonie. Potem przeszło fazę pisania „teologii (po)śmierci”, by w dniu pogrzebu – przed wyjazdem - sięgnąć przeżycia treści „tajemnicy zmartwychwstania i życia wiecznego”, a na samym pogrzebie (od mszy, przez posługę na cmentarzu, po obiad w restauracji „Carskiej” stać się przeżywaniem (doświadczaniem i rozumieniem, przeżywaniem rozumiejącym?) „wniebowzięcia”. Tak więc, co też zostało przeze mnie doświadczone i zapisane – siła i wymowa danych mi (nam) przeżyć była, tak wielka i takiej natury, że nie wystarczała i nie wystarcza mi (nam) „rozmowa o”, a nawet pisanie teologii, ale dotknięcie Boga Samego. Tak, potrzebujemy RZECZYWISTOŚCI NIEBIESKIEJ (NIEBIAŃSKIEJ/BOŻEJ). W tej konstelacji doświadczeń, przeżyć, myśli... zobaczyłem ścisły związek tych dwóch spraw: potrzeby i uprzednio przygotowanej (danej) formy – SPOTKANIA WIARY i ROZUMU.

Pominąć jeszcze muszę (na razie) prościutki statut, owoc drugiego dnia świąt BN 2012, ale za to spróbuję odtworzyć myślenie dotyczące współpracy parlamentarzystów z samorządami gminnymi, które wczoraj skasowała mi gmina Pieniężno (taktyka jak naszego bratniego stowarzyszenia :-)

Także i dzisiaj trudno mi się ogarnąć i świat. Nie to, że smutek po śmierci Mamy, choć oczywiście, jest to dla mnie fakt Nr.1 roku 2013. Świat, jakby mi się uprościł do dwóch wymiarów: świętości i podłości (jak prawda i fałsz). Gen świętości mnie rozkleja. Zbieram się i raz z natchnienia, raz na siłę coś piszę. Rozum chwyta to lub tamto, na wyrywki, jak nitki z tkaniny. Nie Jej życie, nie – swoje życie, nasze. Raczej los, który zrealizował się w konkretnym życiu osób. W wszechogarniającym świetle wiary w Jezusa z Nazaretu. Najpierw w domu na Świdrówce, kościele w Szczucinie, potem w domu w Legionowie na ulicy Kościuszki 26.m5 i kościele Ducha Świętego w parafii Św. Jana Kantego, „na Górce”, po przeprowadzce w 1970 roku – w bloku na ul. Warszawskiej 34.m18 i kościele Świętego Józefa Oblubieńca, oraz w domu i Ogrodzie w Annopolu, u Matki Boskiej Annopolskiej i, najpierw kaplicy później w kościele „na Trawach” i w Strachówce. Tyle tego było. Czy to już wszystko? Prawie, bo trzeba zrozumieć wielką rolę Rodziny Rodzin, z regularnymi spotkaniami, konferencjami, rekolekcjami, pielgrzymkami na Jasną Górę i spotkaniami około-świątecznymi, czasem, aż u Prymasa Tysiąclecia, nawet okolicznościowym spotkaniem zorganizowanym z okazji 33 rocznicy ślubu Rodziców. Był też dłuższy epizod pracy zawodowej, jako szwaczki w legionowskiej „Odzieżówce”. Reasumując – narodziny, wychowanie i życie w wierzącej rodzinie, potem małżeństwo i życie w rodzinie wierzącej. Czyli życie Bogiem całe życie. To jest Jej całe życie. Nasze życie? Chyba też.

Rozum chwyta tu, tam, ale jakby nie chwytał - Bóg jest w osnowie. Chyba każda śmierć tak działa, stawia nas wobec takich rozmyślań i tajemnicy. Był człowiek, miał swój trud, swój życiorys, była osoba duchowa w jakimś konkretnym ciele, ze swoją niepowtarzalną twarzą, obliczem, z jednostkową wolną wolą, z pragnieniami, ich wyrazem i realizacją... ze swoją podmiotową wiarą i rozumem. I nagle nie ma Jej w tej postaci. Ale nie zniknęła całkowicie. Więc dociekamy jej dalszego ciągu rozmyślaniem, zadumą, modlitwą. Ale to także już robiliśmy za życia (biologicznego tej osoby)!

W przypadku Mamy najbardziej namacalne tego dowody to wiersz „Matka”, kartka z Lisieux i nawiedzenie jej parafialnego kościoła w Szczucinie, gdzie była ochrzczona i gdzie przyjęła I Komunię (pewnie i bierzmowanie, umknęło w opowieści) – by pokłonić się i ucałować chrzcielnicę, początek i źródło tego, co najważniejszego w Niej było i nam przekazała. Oraz pielgrzymka pod Tarnów, na Górkę, na mszę papieską, na której beatyfikował Karolinę Kózkównę – ze jasną motywacją i świadomością „by lepiej poznać tajemnicę swojej Matki”. Co ciekawe, to ja tak odczytałem beatyfikację Karoliny, Mama wiele o niej nie opowiadała i nawet nie wiem, na ile znała jej historię. To ja je geograficznie powiązałem. Mama była akurat wtedy w Ameryce. Ale skoro Papież jedzie hołd oddać i beatyfikować całemu kościołowi dziewczynę ze wsi podtarnowskiej, to ja muszę tam być, by odpoznać Mamę. Tak to wtedy odczytałem. Tak czytam życie. Jej i w ogóle.

Precyzja opisu! Najpierw ją może poznałem u Tomasza Manna, czyli nie w znaczeniu dokumentalisty lub naukowca, ale artystycznej doskonałości przekazu. Precyzję zapisu znalazłem – i to ludzkiej świadomości(!) - u Romana Ingardena. Sam, staram się być posłuszny głosowi wewnętrznemu,który mówi - „przecież ja ci to wszystko daję. Bierz i zanotuj”. W dokładnym opisie rzeczywistości ludzkiego życia, losu, bytowania - można zobaczyć twarz Boga. Inaczej tego, co widzę i rozumiem nazwać nie umiem. Takie doświadczanie życia, sytuacji, takie rozważania zawsze prowadzą do, kończą się... współbytowaniem, kon-templum, jeszcze większym uosob(ow)ieniem, nie urzeczowieniem, ani uprzedmiotowieniem. Sorry, kochani materialiści, nie wiem, jak Wy to nazywacie, ale u mnie to zawsze kończy się Bogiem Osobowym :-)

Tak bardzo chce się dzielić te przeżycia, wiarę i rozum i sposób życia z braćmi i siostrami tego samego Ducha! (więzy krwi nie są znów takie ważne, co wyraźnie mnie/nas różni z mentalnością wiejską, szczególnie post-komunistyczną) Żyć w (takim głównie) świecie, prowadzić rozmowy, oglądać filmy i programy, czytać książki, strony www i artykuły, tylko takie, które szukają i dotykają TAJEMNICY ŻYCIA. Księgi, osoby, strony i rejony (mogą być gminy, wsie, szkoły, parafie, kontynenty) Mądrościowe. Ależ mam wymagania, marzenia - raczej tylko dla ściętej - głowy ;-)

Wracam do kościoła Świętego Józefa Oblubieńca, na pogrzeb i wniebowzięcie. Skończyłem na chórze i organiście. Na mszy wiedziałem tylko, że ładnie gra, śpiewa i dobry dobrał repertuar, raczej pogrzebowo nietypowy, dopasowany do Heleny i Jej dzieci. Nie dał się nawet zaskoczyć improwizacją jednego żałobnika, który wdarł się w ciszę po pieśni komunijnej z „Niech będzie chwała i cześć i dziękczynienie”. Organista, ten organista, natychmiast podchwycił i podegrał, jakby dając mi do zrozumienia -„akceptuję twoje wyskoki, a nawet wspomagam z pełnym zrozumieniem” (rzadko mam takie doświadczenia, chyba mogę się ich spodziewać tylko od Andrzeja i Sławka). Jestem wszak światem osobnym.

W bramie cmentarza (dojechaliśmy w różnych pojazdach) podbiegł do mnie młody człowiek z grupy liturgicznej (księża i kościelny z krzyżem) -”poznajesz mnie, jestem Hubert, gram teraz u świętego Józefa”. Jak miałem nie poznać. Hubert był jeden. Padliśmy sobie w ramiona. Jego głos na zawsze mi się skojarzył z pieśnią, która młodzieżowa schola w parafii Świętego Jana Kantego rozpoczynała często msze -”Za chwilę przyjdzie Pan, w postaci chleba”. Kościół, duży, pojemny w ogromnej parafii (ok 20 tys.) padał prawie i dosłownie na kolana. A może połączyłem dwa teksty, dwie piosenki w jedno przeżycie? Bo w innej było wprost wezwanie „klęknijcie wszyscy, którzy tu wchodzicie i razem chwalmy Go”.

Za chwilę przyjdzie Pan w postaci chleba,

Od tylu, tylu lat wciąż staje obok nas

I swą przyjazną dłoń wyciąga w naszą stronę,

Pomaga złożyć siebie nam z najprostszych prawd.

W tylu kościołach naraz śpiew rozbrzmiewa,

Błogosławiony jest nasz Pan, Wszechświata Bóg.

On nasz codzienny chleb na Ciało swe zamienia.

Czy dosyć wiary masz, byś to zrozumieć mógł?

Wzruszam się i dzisiaj. Trzydzieści lat wyśpiewane na jednej nucie! Spróbujcie wytrzymać tak skondensowane istnienie, albo jedną egzystencję człowieka na ziemi. Każdy, kto zna te „utwory”, wie, że to niemożliwe :-)

Ale w bramie podskoczyłem wniebowzięty. Ile to lat? A on pamięta! Wziął specjalnie dzień wolny w innym miejscu pracy, zamienił się. Ja chciałem zamienić się z nim wiarą w zmartwychwstanie, w wniebowzięcie i świętych obcowanie. Tyle lat! Początek stanu wojennego. Nic – wobec tego (Ducha) - nie znaczycie bitne wojska i generały. Mamy życie wieczne. Jest w nas. Stanął pośród nas 30 lat temu! Jest Nieśmiertelny. Ale, że właśnie w takiej chwili, takim dniu. W bramie cmentarza. Czy ktoś to rozumie!? Co czułem, co czuję, przeżyłem, przeżyliśmy?! Co się wydarzyło 30 lat temu w parafii „na Górce” w grupie kilkudziesięciu? kilkuset? osób! Ja sobie to zakonotowałem w głowie, jako „Pan Bóg pozwolił mi zajrzeć za kurtynę, jak (się) robi Kościół”! Jak Bóg rodzi nas. Jak Bóg rodzi Kościół – wszędzie, na całym świecie. To jest nieśmiertelne doświadczenie, doświadczenie wieczności. Z tą wiedzą cofnijcie film z pogrzebu do tyłu i jeszcze raz, wraz ze mną, wysłuchajcie celebry-posługi na cmentarzu.

Trzydzieści lat temu, nim zostałem katechetą, w tym samym miejscu, pod tymi samymi dębami, śpiewaliśmy kanony z Taize nad grobem Ojca (2.4.1982) - dęby są cieńsze o 30 słojów - bo już wtedy założyłem grupę kolędników zbuntowanych na stan wojenny i zniewolenie umysłów i ducha. Zaczęliśmy od śpiewania kolęd. Pierwsze śpiewania było w domu, w parę osób, koleżanek siostry. Potem zaczęły się regularne spotkania modlitewne, pierwszy opłatek w sali katechetycznej, na którym byli Rodzice, Grażyna też tam się – o dziwo – znalazła, zdążył być Ojciec, widział zalążek wspólnoty, umarł za dwa miesiące.

Tyle pomogłeś zrodzić generale niesławny, haniebny. Dopiero od września (1982) zostałem regularnym katechetą. Niesfornym, do dzisiaj.

Co czułem, co czuję?! Pewnie inaczej bym przeżywał – prawo psychologi, kontrastowania - gdybym nie przybył tego dnia z epoki lodowcowej (w stosunku do nas) mojej obecnej gminy Strachówka, gdzie mniej i więcej za to samo jestem nazywany „siewcą nienawiści”, gdzie było to wtłaczane z 5.000 razy w głowę każdemu mieszkańcowi, od kołyski po rolniczą emeryturę, a Grażynę dyrektorkę Zespołu Szkól im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej nauczycielka nowo-modna liderka chce wywieźć na taczce gnoju. Tu, w epoce post-komunistycznej mentalności, wszystko przewrócone jest z nóg na głowę. Tutaj obecni liderzy budują swoją pozycję na negacji prawdy i unikaniu (światła) dyskusji. Noc, ciemność, propaganda fałszywych postaw, fałszywej historii i WOS-u.

..................

Komentarze, które czasem wpisuję na blogu biblijnym księdza Chlebowskiego, często rzucają światło na to, co pisze tutaj, w „Osobnym świecie”. Jedno jest życie (moje także) i jedno myślenie, zapisywane w różnych miejscach:
- wczoraj: „Każda lektura może (i powinna) ukonkretniać treść. Bo na historię, która się wydarzyła, która została opowiedziana przez naocznych świadków, która została zapisana przez redaktora, nakłada się historia nasza, która także nie jest momentalna, ale właściwie wieczna, na ile sięgnąć do korzeni osobistych i rodzinnych genów, lektur, spotkań, poznań, ciszy, kontemplacji... et cætera w poznanych i niepoznanych językach.
Czytam i patrzę na ten fragment (Jezus chodzi po jeziorze) jak na scenariusz filmowy i to nie tylko etiudy na zaliczenie przez studentów, ale na fabułę dla mistrzów wielkiego ruchomego obrazu, myślenia, narracji etc. Ksiądz poeta i nurek dożyje, ja pewnie już nie :-)

- dzisiaj: „"Jezus w mocy Ducha"... tu i tam, tu, czy tam, geograficznie i czasowo, ileż musiało być takich miejsc i chwil, co za różnica? Były, są, będą. Byli świadkowie, przekazali, ale i bez spisanych relacji nie mogą budzić zdziwienia. Przecież tak to jest, jeśli chodzi o stan "być w mocy Ducha". Czyż i my nie doświadczamy? Chyba takie stany są dawane każdemu homo sapiens! Jezus potwierdza (jest w Nim potwierdzenie, możemy znaleźć potwierdzenie) ludzką naturę i Boże powołanie każdego z nas. W Jezusie jest oczywiście więcej światła, najwięcej, jest samym światłem. Wiara i rozum będą trwać, dopóki będzie żył człowiek (z gatunku homo sapiens) na ziemi.”

Wczoraj smutna rzecz wydarzyła się na stronie gminy Pieniężno. Umoczyłem w niej także i cząstkę swojej nadziei, że ktoś, gdzieś chce naprawdę rozmowy, a nie pozorów. Pozoranctwo rządzi Polską, od partii politycznych, przez media, do samorządów. Niektórzy idą jeszcze dalej i mówią, że także na sporej połaci polskiego kościoła. Ostatnio ktoś, kto przymiera w biedzie mówił, że osobiście zna księży z wielkimi kontami. Trudno wykluczyć takie sytuacje. Ale do rzeczy:
- gmina Pieniężno najpierw się chwali (patrz filmik), że „chce współpracy z parlamentarzystami”, a kiedy ludzie zaczynają się aktywizować i wpisują komentarze, oni „barany” ucinają dyskusję, blokując wpisywanie kolejnych i kasując dotychczasowe. Powtórzę gromkim głosem „barany”. Wczoraj tok mojego rozumowania był, mniej więcej, taki (jaki dokładnie będzie wiadomo, kiedy zdecydują się „odtajnienie” ukradzionych komentarzy :-)

"Nie wierzę w szczerość Waszych deklaracji, bo – osobiście - nie znam samorządów, które chciałyby naprawdę szczerego dialogu społecznego, a tylko taki ma sens. Współpraca gminy (czyli kogo? Wójta, Przewodniczącej(go) Rady, radnych...?) z parlamentarzystami nakazuje najpierw definiować podstawy tzw. samorządności i parlamentaryzmu, czyli wspólnoty lokalnej i narodowej. Państwa i gminy i ich współzależności. Pojęcia obywatelskości, demokracji itd. A tego żadna władza nie chce. Władza chce rządzić, realizować swoje programy wyborcze w funkcji kampanii do kolejnych wyborów. Najlepszy przykład mamy na własnym terenie. Młody i sympatyczny Wójt Piotr, który wygrał pod sztandarem stowarzyszenia Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej, doprowadza do jej zaniku na „swoim” terenie, bo mu niewygodnie polityczno-wyborczo z dotychczasowymi filarami tejże organizacji od czasu jej powstania. A myśmy go uważali za przyjaznego i familiarnego człowieka – przed wyborami. Trudno więc przypuszczać, na podanym przykładzie, że władza zechciałaby serio potraktować współpracę z parlamentarzystami, żeby znów mieć nas na głowie. Albo władza i własne kariery, albo parlamentaryzm, partycypacja, wspólnota itd.”

Z propagandowego filmu zamieszczonego przez gminę Pieniężno przynajmniej nauczyłem się nowego powiedzenia z ust burmistrza „z ładnego naczynia nie każdy się naje”. Dziękuję, choć za wzbogacenie mojej polszczyzny. Warto by to dać na tytuł opublikowanego materiału, zamiast „gmina chce współpracy z parlamentarzystami”. Hipokryzja – co zostało udowodnione dalszym działaniem. Śmichu (smutnego) kupa.

PS.1
W drugiej osobie (kochanej, najbardziej) dotykamy istnienia OSOBY (istnienia osobowego), bo we własnej nie można, zawsze będziemy – nawet siebie – podejrzewać o subiektywizm (relatywizm też). Czy nie po to dostajemy życie? Żeby dotknąć Istnienia. Tylko w drugiej osobie. Twarz, oblicze, imię, istota – teologia objawienia mówi, że jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga samego. Ni mniej, ni więcej.

PS.2
Mogę wyglądać jak najgorzej i krócej żyć, byle dotknąć prawdy i sensu. Pod jednym wszakże warunkiem, że zachowam odrobinę miłości, bo bez niej, z mądrością największą, gdybym znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił - byłbym niczym.

Film, gen świętości i życie (w Strachówce)

Trudno mi się ogarnąć i świat. Nie to, że smutek po śmierci Mamy, choć oczywiście, jest to dla mnie fakt Nr.1 roku 2013. Świat, jakby mi się uprościł do dwóch wymiarów: świętości i podłości (jak prawda i fałsz). Gen świętości mnie rozkleja. Zbiorę się - na siłę - i w kupę parę zdań, parę tekstów, które mnie zajęły dzisiaj. Dwa z nich poszły jako komentarze do albumów zdjęć. Trzeciego nie, bo go usunęli 'dziady' ze strony gminy Pieniężno, śmieszność i małość (polskiej?) władzy tu i tam. Nie udało im się i nie uda usunąć mojego myślenia i genu świętości.

1) Obejrzałem nocą wstrząsający film. Były wielkie sprawy, wykraczające poza historię, po pułap  biblijny. Uniwersalny jak (i przez to) osobisty, rodzinny, wspólnotowy, gminny, narodowy i ponad. Wielka, olbrzymia katecheza przyszła o człowieku, Bogu i świecie, na którym żyjemy z...
Mogła przyjść z każdej strony. Zależy od geniusza faktów i ich czytelników. Przyszła (ta akurat) z Niemiec, od potomków Hitlera i jego drużyny.

Nie byłoby filmu, gdyby nie relacje rodzinne w jakich się rodzimy, żyjemy i umieramy. Ojciec, dziadek, brat, syn, córka, matka, babcia, siostra... naród – te konkretnie przemówiły w filmie, ale można je rozbudowywać.

Film był późno, o godz. 22.50. Warto było nie spać podczas jego emisji i po niej. „Izraelski dokumentalista rozmawia z potomkami nazistów o tym, jak radzą sobie ze świadomością zbrodni popełnionych przez przodków. Katrin Himmler jest stryjeczną wnuczką zwierzchnika SS i gestapo. Mieszka w RPA, wyszła za Izraelczyka. Stryjeczna wnuczka Hermanna Goeringa i jej brat poddali się sterylizacji, by na świat nie przyszli zbrodniarze. Syn generalnego gubernatora w Polsce, Hansa Franka, w szkołach czyta fragmenty książek, w których rozlicza się z rodzicami. Rainer Hoess jest wnukiem komendanta obozu w Auschwitz” (tutaj).

Warto zdobyć (kupić) ten film dla szkół. Do różnego wykorzystania. Na godzinach wychowawczych, lekcjach historii, katechezach, spotkaniach z rodzicami.... samorządowcami i mieszkańcami własnych gmin także, jak najbardziej. Wszyscy jesteśmy dziećmi jakichś rodziców, wszyscy mamy takich i innych krewnych i spowinowaconych, jesteśmy jedną rodziną ludzką. W rodzinie narodów. Od Abrahama i Ewy, Adama itd. Wielka zobowiązująca kwestia RELACJI RODZINNYCH, MIĘDZY POKOLENIOWYCH w drodze do nieba (z genem świętości), albo piekła, zwłaszcza szykowanego innym (gen podłości?).

W którymś momencie fragmencie zerwałem się spod kołdry by zapisać:

- dosłowny cytat wypowiedzi wnu(cz)ka  Hermanna Hesse „kłamstwa rodzinne”. Czyż każdy z nas nie zna, nie hołubi jakichś kłamstw rodzinnych, albo przynajmniej, czyż ich nie oczekujemy od innych (w jakimś momencie)?

- synu Hansa Francka, bardzo i dużo dałeś nam do myślenia swoją książką „Der Vater” i niezliczonymi spotkaniami z uczniami szkół, z dorosłymi rodakami, wywiadem z Lechem Wałęsą itd.itp. Zostałeś już sam, „jak trzeba”, brrr! Skąd masz to światło i siłę? Z małżeństwa? Miłości żony, córki, wnuków? Z odwieczności praw Bożych i ludzkich zapisanych w IV przykazaniu?

- to on mówi wprost - „tak, czuję się odpowiedzialny za działania mojego ojca i jest mi wstyd”.

Kiedy usłyszymy takie zdania w Strachówce, za 16 lat nieprawości wójta czterech kadencji Kazimierza? Z wielkim udziałem rodziny! Kogo z nich pierwszego ruszy sumienie i powie - „tak, zrozumiałem zło, które się wtedy wydarzyło, zdrady, nielojalnej przyjaźni, roztrwonienia skarbu spotkań nad Biblią i Eucharystią pięciu małżeństw, które mogły być zalążkiem zadomowionego kościoła w gminie Strachówka! Za zerwanie więzi serdecznych, zawiązanych przez sakramenty małżeństwa, chrztu, pokuty i pojednania i eucharystii? Za wspólne modlitwy, Mikołaje? Za skazanie rodziny Grażyny, Józefa i ich dzieci na wykluczenie społeczne, ekonomiczne, na infamię roznoszoną przez blisko 6 tysięcy dni „metodą wirusowo-kropelkową” od domu do domu przez ich brata, kuzyna, swojaka? Dla miski soczewicy, w imię lojalności wobec klanu rodzinnego (przy jednoczesnej nielojalności wobec sakramentów)?

Bo to, że straciła gmina, Polska, świat cały – nie ulega wątpliwości.

Dzisiaj na ruinach tamtej gminy, Polski, kościoła inni gracze chcą umocnić, albo zdobyć władzę. W gminie, która – jako całość - przez wasze wybory i działania wyzbyła się rozumnego punku widzenia całej rzeczywistości, na rzecz partykularyzmów.
Czyj syn, córka, inny krewny pierwszy powie chociaż „przepraszam”? Ludzie odchodzą, prawda żyje wiecznie.

2) Ten album jest dopełnieniem powiedzenia księdza Jana Twardowskiego - "Dusza nie wychodzi na fotografii", zamieszczonego przez kogoś na Facebooku i mojego do niego komentarza (przy tzw. udostępnianiu).
Dzisiaj chcę dopisać dalsze słowa, bo sprawa bardzo mnie porusza, jest jak najbardziej aktualna z aktualnych w moim życiu na obecnym etapie, oraz przesadnie aktualna w życiu mi współczesnych, a nawet i bardzo bliskich osób. Obowiązuję wszak całkiem inna nachalna ideologia - podobania się ze wszystkich sił swoich, z całej duszy swojej publiczności, wyborcom, pracodawcom, mediom... itd.:

- Piękno jest wszędzie. Wszystko, co istnieje (co Bóg stworzył) jest piękne i dobre i prawdziwe. Brzydota jest tylko w człowieku, który odwraca się od prawdy o sobie, drugim człowieku, świecie. Który prawdy się boi i jej nie potrzebuje. Który zamiast prawdy tworzy sobie iluzje, ideologie i chce im służyć - czasem nawet wbrew sobie i wbrew swojemu wychowaniu – by się innym podobać i odnieść tzw. sukces. PRAWDZIWYM SUKCESEM JEST PIĘKNO WŁASNEJ DUSZY.

PS. Na zdjęciach króluje wuj Eugeniusz z ciocią Janką, cudem dwukrotnie ocalony w Dachau. "Wilno jest miastem rodzinnym p. Eugeniusza. W Ostrej Bramie przyjmował on pierwszą komunię św. Tu spędził lata dziecinne i szkolne. Musiał opuścić te tereny w 1940 r., ponieważ władza sowiecka prześladowała jego rodzinę za udział ojca w wojnie bolszewicko - polskiej w 1920 r"(cyt. za "Nasza Gazeta"). Jego rodzice należeli do tamtejszej inteligencji, ojciec prawnik był aresztowany od razu, jak weszli współcześni barbarzyńcy ze Wschodu, po dziewięciu dniach nowenny rodzinnej został wypuszczony, na chwilę, więc zdążyli uciec. Uciekli przed NKWD do Zielonki, jesteśmy w 2013 z tego samego powiatu. Pod tymi samymi pomnikami-grobami powstańców z 1863/4 w Kątach Wielgi i Boruczy składamy kwiaty. Tego samego Aleksandra Bolesława Prusa mamy w rodzie i rodzinnej legendzie. Jestem dumnym ojcem, że najmłodszy syn Aleksander (jak jego pra-pradziadek Jackowski) - oraz reszta rodziny - siedział obok niego, stając się świadkiem Żywej Historii Polski.

3) Moja ostatnia katecheza u Świętego Józefa Oblubieńca w Legionowie. Po śmierci Mamy. W ROKU WIARY (i ROZUMU). Foto-katecheza. Tam (jako dopełnienie godzin u św. Jana Kantego, u proboszcza Józefa Schabowskiego) zaczynałem swój żywot katechetyczny, wypchnięty z wiejskiej Solidarności przez niesławnego generała. Tym żwawiej się krzątałem przed wprowadzeniem trumny śp. Mamy do kościoła i w trakcie mszy. Nie wiedziałem, że na chórze gra i śpiewa przyjaciel, Hubert, z początków katechezy i spotkań grupy młodzieżowej "Na Górce". Gen świętości ma swój zapach, muzykę, obraz...

Zdjęcia pokazują różne punkty i kąty widzenia. Śp. płk. ks. Mrugacz bywał u nas w domu, Rodzice uważali go za przyjaciela. Parafia kultywuje szczególny rys duchowości "Bóg-Honor-Ojczyzna", była kiedyś parafią garnizonową, na ścianach są tablice upamiętniające legionowskich rozstrzelanych. Klepsydry wisiały trzy przed wejściem do kościoła. Sąsiad, drzwi w drzwi, umarł tego samego dnia, byli z Mamą tym samym rocznikiem.

Nie mogłem nie zajść na cmentarzu przed grób "Schabowszczaka" i nie paść do samiuśkiej ziemi czołem, sercem, całą swoją wiarą i rozumem. On wie. Choć nie był sentymentalny. Może najbardziej pamiętamy obaj nasze sławne bierzmowania?! Dlaczego sławne?! On wie. Ja też. Grupa animatorów, ciut starszych od bierzmowanych też i może jeszcze ktoś. 

Nie zapomnę także i nie mogę nie wspomnieć jednej wspólnej Wigilii - u Niego na plebanii. SB, tzw. „Bezpieka” chciała, żebym na Niego donosił, żebym z nimi łamał chleb zdrady.

Pogrzeb Mamy spiął wielką klamrą bardzo wiele rzeczy, ale wszystkie Boże - spięte genem świętości. Pewne sprawy dopiero się zaczęły, równie wielkie. Większe?! ♥

PS.1
Zdjęcie witraża w parafii Świętego Józefa Oblubieńca w Legionowie.


PS.2

Czekają jeszcze bardzo różne, różniaste opowieści, np. o przyjaźni Babci-Mamy-Heli z psem Mizerem i odwrotnie. Z kotem (nawet) pluszakiem też. Naprawdę.

Komentarz do komentarza (tylko)

Dzisiaj tylko to: 
Nie przedwczorajszy post, ale komentarz do komentarza. Tylko. Zamiast dyskusji pięknej, głębokiej, obiektywnej, bezstronnej, międzynarodowej może - został tylko komentarz do komentarza. Gwiazda Betlejemska wskazująca ścieżynkę do prawdy błysnęła i natychmiast zgasła. Jeszcze nie czas. Trudno. Widać, ciągle nie czas. Ciągle panuje strach (brak odwagi), kompleksy, wola (przy)podobania się publiczności, tak lub siak "poprawność" jakaś.

Boli. Trudno. Realizm umiera na naszych oczach.

Pogrzeb wniebowzięcia

Dzisiaj wszystko jest na Facebooku: filmy, zdjęcia, piękno, refleksja, radość z wiary w zmartwychwstanie, życie wieczne, wniebowzięcie. Niezwykła to tajemnica. Wiary? I życia osoby Mamy świętej pamięci. Amen!

Jak Ci dziękować, żeś nam dał tak wiele?!
Dziękuję, dziękujemy z Grażyną i cała rodziną także księdzu proboszczowi Mieczysławowi i wszystkim przyjaciołom. Byliście częścią naszej siły i radości.