Wystarczy chcieć

Jest pewna historia, która bardzo chce być opowiedziana. Malutki epizodzik o ogromnej wy-mowie. Zdarzył się w środę podczas modlitwy na katechezie w klasie 2. Ogarnęła mnie myśl, poczułem, doszło do mnie, zrozumiałem - jak kto chce - że kiedy się modlę, mam kontakt z tak wielką rzeczywistością, że ona mnie ogarnia, napełnia, wypełnia, porywa... Nic nowego powiecie, a jednak. Do tej pory to "ja" to wiedziałem, stary filozofujący katecheta. Oczywiście dzieliłem się tą prawdą i jej nauczałem. W środę to było jakby doświadczenie wspólnotowe - że my wszyscy, stary nauczyciel i uczniowie klasy 2, dostają przez modlitwę kontakt z tą ogromną rzeczywistością, i że ona ogarnia ich wszystkich. Niby też nic nadzwyczaj odkrywczego, ale proszę bardzo, spróbujcie powtórzyć. Tego się nie da zaplanować, zapisać w konspekcie i wykonać. Przyjdzie, albo nie. Będzie dane, albo nie. Taka jest natura naszej objawionej religii.
Tak, kto się modli, ten leczy i ratuje świat. Bo w nim jest wtedy moc z wysoka, z daleka, nie z niego samego przecie. Małe dzieci nie studiowały filozofii i nie upakowały w sobie wiedzy z wszelkich możliwych źródeł. W nich wtedy po prostu JEST - coś, Ktoś. Dobro w nich, w nas wtedy zwycięża. Objawia SIĘ i objawia, że JEST.

Pamiętacie mój zachwyt nad słowami gasnącego papieża JPII, że "Fenomenologia jest przede wszystkim stylem myślenia oraz sposobem intelektualnego podejścia do rzeczywistości, który pragnie uchwycić jej cechy istotowe i konstytutywne, unikając uprzedzeń i schematów. Chciałbym powiedzieć, że jest to niejako postawa miłości intelektualnej do człowieka i świata, a dla wierzącego, także do Boga — początku i celu wszystkich rzeczy" (22.3.2003).

To są tak wielkie sprawy, że możemy być nielicznymi szczęściarzami, którzy moga je po prostu - jakby nigdy nic - wpisać do swojej agendy (od "zerówki" po szczyty władz wszelakich) Boże, jak ja bym chciał o tej postawie miłości intelektualnej do was, do świata i do Boga z wami rozmawiać, a nie tylko o tym pisać, rzucając zdania i posty w głuchą ciszę, jak w zapomnianą studnię na pustyni.
Choć i w tej sprawie przyszła niemożliwa nawet do wymyślenia, nieoczekiwana i niespodziewana jak natchnienia biblijnych proroków pomoc - nagle zjawiła się w moim/naszym życiu Lucy, Lincoln, Nebraska, ich parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus, ich szkoła i ich miłość. To są tak wielkie rzeczy, że nie dziwię się, że niewiele osób to rozumie. Bez znaczenia, kto to mówi, Papież, Lucy, czy ja. Tkwimy w prawdzie, w samym sednie rzeczy (człowieka i w ogóle). Głoszę partycypacyjny model prawdy i istnienia. "W Nim [Bogu] żyjemy, poruszamy się i jesteśmy." Oczywiste, że tkwimy także w sednie spraw polskich "wziętych tęczą zachwytu". Poeci i ludzie rozumnie wierzący to wiedzą.
Wy mówicie, że "ten Kapaon" szkodzi naszej wspólnocie, sieje nienawiść i niszczy ludzi. O nierozumni.

Konformizm zżera nasze życie publiczne i społeczne. Dopasowanie się do presji i oczekiwań otoczenia. Nie szukamy prawdy, nie dzielimy się sobą i swoim obrazem świata.
Prawda nie jest moja. Prawda jest ponad nami - ja ją tylko nazywam, inni milczą. To milczenie jest formą kapitulacji przed złem. Mówienie jej tylko w cztery oczy nie kształtuje prawdy powszechnie dostępnej, funkcjonującej i formującej życie. Co to znaczy, że tylko ja mówię głośno i w przestrzeń dostępną dla wszystkich? Jakie są konsekwencje?
Albo oddajcie mi sprawiedliwość, a może uznanie i podziw, albo dorzućcie coś od siebie. Wzbogaćcie ją i nasze życie swoim zdaniem (życiem). To jest(!) wielki problem naszego życia w tzw. wspólnocie lokalnej, która wcale wspólnotą jeszcze nie jest!

Przeglądałem "Fakty powiatowe", i zdałem sobie sprawę, jaki mam udział w rozwoju powiatu. Bo uczestniczę w jego życiu publicznym od pra-pczątków - jak umiem i mogę - i dzielę się wszyskim, co zaobserwuję, przemyślę, albo co jest mi w jakiś sposób dane - nie oglądając się na to, czy mi to przyniesie jakąś korzyść, czy uznanie. Tak mnie wychowano.
Nie mogę nie pisać. Takie dostałem powołanie i tyle cudownych rzeczy codziennie się przede mną odkrywa. Nikt nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie. Nie lękam się już śmierci. To, co przeżyłem i poznałem jest większe od śmierci. "Niech nie płacze po mnie nikt". Dzielenie sie prawdą jest moją powinnością. Myślałem, że każdego człowieka, zwłaszcza jeśli jest wyznawcą tego samego Boga (Jezus i Ewangelia mówią prosto z mostu, choć w przypowieściach). Dziwię się naszemu katolicyzmowi bardzo. W dziedzinie mówienia prawdy i dzielenia się tym, co się dostaje od Boga - wyglada często na pozoranctwo.

Jestem wszystkimi życzliwie(!) zainteresowany. Nikomu nie zło-rzeczę, nikogo nie wyklinam. Nie umiem inaczej, zobaczcie mój wierszyk z młodości, który mnie definiuje pod tym względem ("nie umiem mijać ldzi / za każdym zostaję zastygłym spojrzeniem"). Nie zmienicie mnie, możecie rozpuszczać tylko wrogą mi propagandę. Chcielibyście, żebym przyjął wasze zwyczaje co do tego i uśmiechał się do wszystkich, myśląc często co innego "w sercu swoim". O nie! Tego się nie doczekacie. Nie wyście mnie stworzyli, ale odwieczne Słowo. Tylko przed Nim czuję się odpowiedzialny.
Zastanawiam się czasem, na czym polega nasza wspólnota w wierze. I nieraz mi się wydaje, że wierzymy w co innego. Tylko szczera rozmowa mogłaby to wyjaśnić.

Nie ma prawdy Kapaona. Jest jedna prawda. Gdyby wszyscy chcieli się wypowiadać równie szczerze i otwarcie, to ta jedna prawda mogłaby święcić wśród nas tryumf. Uważam że (prawidłowo pisane) - kiedy każdy szczerze i publicznie nazywa sprawy dotyczące naszego wspólnego życia, to ta każda nazwana cząstka staje się częścią wspólnego oglądu rzeczy. Uciera się jakiś wspólny obraz. Może malujemy wtedy gminę naszych marzeń, jak na festynie szkolnym. Nie załatwią tego rozmowy w cztery oczy, i nie daj Boże potajemne szepty, milknące na widok nie swojego człeka. Dano nam klucze królestwa. Królestwa prawdy, zgody, współpracy, a nawet jedności. Taka prosta rzecz - szczera rozmowa publiczna - i tak wiele może! A taką jest rzadkością! Bo najpierw musi się narodzić wewnętrznie wolny człowiek. A ten może się narodzić tylko w BOGU.

Będąc przejazdem w Jadowie wstąpiłem do Jerycha Różańcowego. W monstrancji hostia wielka jakby ukrojona z całego bochna. Kościół pełen ludzi dorosłych i dzieci. Właśnie kończyło się jakieś nabożeństwo. Potem nastał spkój i cisza. Dzisiaj jest rocznica zwycięstwa pod Lepante i innych, równie różańcowych. Lucy odnawia akt zawierzenia się Matce Bożej. W naszej rodzinie ta data jest upamiętniona urodzinami Zosi, w przeddzień, w wigilię. Jak to KRÓLESTWO blisko nas podeszło. Wystarczy wyciągnąć rękę. Wystarczy chcieć.

Dobro nas prowadzi

O czym tu dumać? O czym pisać? Żyję, więc jestem. Oddycham, patrzę, myślę i piszę. Nie wymyślam świata, chcę go poznawać i nim się cieszyć. Takim, jaki jest, a nie takim, jakim go sobie wyobrażam (wymyślam) we własnych planach.

Stary katecheta siedzi w kręgu 5-latków w przedszkolu, albo tzw. "zerówce" tylko dlatego, że jest dobro. Więcej, ono nas prowadzi. Ono jest w nas i między nami. Dzieci w sposób naturalny czekają i słuchają, co im dorosły o(d)powie. One czekają na dobro, a ja też tylko dobro chciałbym im dawać. "Czy ojciec poda kamień, gdy syn prosi go o chleb?". Świat jest dobry. Wszystko, co istnieje, ma w sobie dobro, piękno i prawdę. Realizm świętego Tomasza (tomizm, r.tomistyczny) to głosi, realizm fenomenologiczny stara się to opisać. "A Bóg widział, że wszystko co stworzył, było dobre".

W takim świecie żyję, taki opisuję.
Widzę roboty na dużą skalę w Strachówce. Ciągniki i koparki jeżdżą i pracują z przodu i z tyłu szkoły. Będzie droga, będzie Internet, będzie otwarcie sali/hali sportowej. Jako mieszkaniec Annopola i nauczyciel w Zespole Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskie cieszę się i czekam na finał prac. Osadziłem swoje życie i życie rodziny w tej ziemi. Modlić się będę nieustannie - "Niech zstąpi Duch Twój i odnowi jej oblicze". Jestem wielkim realistą. Nie żyję dla siebie i nie umrę dla siebie. "Bo w życiu i w śmierci należymy do Pana". Kto jest moim Panem? Pan/Bóg/Stworzycie/Zbawiciel/Alfa i Omega/Pan mój i Bóg mój/Przyjaciel/Nauczyciel/Mistrz/Wypełnienie/Całość (w języku poetów)... - długo można wyliczać (a nawet wymyślać). Jedno jest dla mnie pewne - nie ja.

We wczorajszym wielkim (długim) poście zagubiłem zapiski na marginesie kartki, którą dostałem od uczennicy klasy 2-giej. Rozprowadzała ją, jak otrzymaną misję. Jest na niej dużo pobożności i trochę głupstw. Zatytułowana jest "Modlitwa do Pana Jezusa" z jednej strony i "Tajemniczy list znaleziony w Watykanie", z drugiej. W środku są słowa - "Jam Jezus Chrystus Syn Boga Żywego", informacja, że "modlitwa ta została znaleziona w Grobie Zbawiciela", no i oczywiście zachęty, obietnice i groźby. Acha, skuteczność listu - tylko pod rygorem trzymania go przy sobie, rozpowszechniania itd, jak we wszystkich podobnych "łańcuszkach".
Niektórzy ludzie bardzo to lubią. Nie tylko niewykształceni, i w małych miejscowościach. Podobne listy otrzymywaliśmy od pobożnej cioci zakonnicy, przejmowała się nimi moja Mama. Trudno się rozmawia o wierze rozumnej w Polsce, nie tylko na wsi. To także jest kontekst sporu o Strachówkę. W działaniach ludzi rozumnych nie chodzi przecież tylko o to, co na wierzchu, o czym się mówi np. "ile godzin ma uczyć dyrektor szkoły (ilość godzin pedagogicznych, przy tablicy)". Chodzi o dużo więcej, jednym o rozwiązywanie prawdziwych problemów młodzieży, innym o wpływ na ludzi, o pokazanie "kto tu rządzi", o zwykłe odgrywanie się za wyimaginowane krzywdy, a ostatecznie o inne rozumienie rzeczywistości, człowieka, Polski, Europy, świata, wiary i kościoła. To inny (jakiś trzeci?) realizm. Ani tomistyczny, ani fenomenologiczny.

Jaki jest twój realizm? Co cię prowadzi? W co wierzymy - tacy się stajemy.
Myślę, że pogarszający się obraz polskiej religijności i kościelności tkwił w podszewce pytania 90-leniej dr Wandy Półtawskiej do biskupów na uroczystej promocji jej książki w sali Episkopatu Polski. Mówimy o JPII, stawiamy Mu pomniki i nazywamy Nim ulice, ale nie czytamy Jego tekstów, nie dyskutujemy o nich w parafiach, szkołach, centrach kultury, nie kierujemy sie Jego nauką w życiu (osobistym, kościelnym, społecznym). Wyrasta pokolenie młodych Polaków bezideowych, zapatrzonych i kierujących się tylko własnym (rzadziej grupowym, jeszcze rzadziej wspólnotowym) SUKCESEM. Mają zawężone pojęcie realizmu. Nie znają zupełnie norwidowego pojęcia "CAŁOŚCI". "Z rzeczy świata tego zostaną dwie tylko: poezja i dobroć, i więcej nic". Chciałem sprawdzić, czy nie przekręciłem (dobro, dobroć?), wpisałem ten cytat z wieszcza do Google. Nie uwierzycie, co wyskoczyło :)

Stajemy się tym, w co wierzymy! Wierzymy całym sobą. Jesteśmy swoją wiarą. Wiara nie jest jakąś intymną, skrywaną, dziedziczną i wstydliwą przypadłością, pozorem życia. Jest Życiem samym. Mnie nie będzie, to inni będą wałkować tę prawdę w każdy możliwy sposób. Kim jesteś człowieku? Co cię kształtuje od środka (boś przyjął, a nie wymyślił!)? Co cię prowadzi?

KTO WIERZY, ŻE DOBRO NAS PROWADZI? Ilu nas?

Być człowiekiem? Mieć serce, patrzeć w serce i serce otworzyć - mówiąc dewocyjnie-poetycko. Nie chodzi o dewocję, bardziej o "wyznaniowość", sposób mówienia o wierze. Można mówić inaczej, o świadomym siebie podmiocie (auto-świadomość), o jedności psycho-cielesno-duchowej itd. "Człowieku poznaj samego siebie" - jest warunkiem każdej mądrości. Ciągle słyszycie ode mnie, że mamy straszne obciążenia w tej dziedzinie, bo ci, którzy pamiętają PRL, i ich wychowankowie, w jakimś stopniu dostali w spadku całkowicie wypaczony obraz człowieka. W ideologii marksistowskiej człowiek był tylko (miał być) produktem materii i systemu. Nie miało w nim być żadnej autonomicznej osoby (z godnością nie pochodzącą od systemu-partii), obdarzonej wolną wolą i sumieniem. Był produkt. Produkcja byłą bożkiem. Tak budowano całą społeczną i publiczną rzeczywistość nas-niby-obywateli niby-wolnego-świata. Nauka, szkolnictwo i wychowanie przede wszystkim. Byliśmy zbyt "ważni" dla i w planach tamtego przeklętego systemu.

Tym bardziej w krajach dawnego "bloku wschodniego" kandydaci na nauczycieli i duszpasterzy (wychowawcę, "mistrza") powinni przechodzić rozmowę kwalifikacyjną na zdolność otwierania serca :-) Czy potrafią mówić o swoich emocjach i o swojej wierze ("co cię prowadzi?"). Czy potrafią być wychowawcami ludzi wolnych, odrębnych i niezależnych podmiotów (obywateli wolnego świata)?! Bez tej umiejętności (jeszcze bardziej gotowości) można nadal deformować przestrzeń edukacyjną (nie tylko konkretne osoby). Wszyscy pewnie się zgodzimy, że jeszcze ważniejszy od teorii jest wymiar doświadczenia w tej działalności. Ale to zakłada do-świadczenie o wartościach, na których opieramy swoje życie i swoją działalność.

Podziwiam przedsiębiorczość mojego nowego wójta-władcy gminy, ale proszę i błagam o "otwartość serca i umysłu", o jak najwięcej otwartego dialogu. Bez tego, wspólnota lokalna, zwaną gminą, traci smak, barwy, a mieszkańcom nie daje radości nawet z inwestycji. Moja/nasza radość po jego (twoim) zwycięstwie wyborczym nad Łapką była ogromna. Oczekiwania są nadal wielkie. Przede wszystkim związane z tym, co było największym grzechem, złem ostatnich 16 lat. To nie były zaniedbania gospodarcze, inwestycyjne, zaniechania sięgania po pieniądze europejskie itp. Największym złem był DESPOTYZM, FAŁSZ, SOBIEPAŃSTWO. Dlatego od początku czekałem na zaproszenie na rozmowę o nowej kadencji. Nie jako "kombatant" walki o wolność i demokrację, ani jako wójt I Kadencji. To także, ale głównie jako najstarszy stażem i wiekiem członek Wspólnoty Samorządowej. Ba, mogę się uważać za "Członka Założyciela". Byłem w tej grupie od pierwszych spotkań w walce o powiat wołomiński. To jest inna bolesna zadra w ponad gminnym życiu publicznym i skaza na partycypacyjnym modelu demokracji.
Byliśmy rażeni jak piorunem - odkrywając inną twarz WS - ale potrafiliśmy zachować się jak ludzie, których "Dobro i Dziękczynienie prowadzi" i być lojalni wobec dobra wspólnego.
I dlatego moim pierwszym i oczywistym oczekiwaniem jest nie tylko zmiana tamtego "Kazikowego" stylu, ale i próba naprawy zła. Trzeba najpierw nazwać, zdiagnozować stan "po Łapce" i różne(!!) potrzeby nas-mieszkańców. Tego brak w 10 miesięcznej już kadencji.

"Praca dzielona, to połowa pracy, a radość dzielona, to podwójna radość". Wspólnota, poza statutem, musi mieć coś jeszcze, spotykać się, rozmawiać, znać cele i plany, dzielić się pracą i radością. Podstawą nowoczesności - dla mnie - są otwarci, myślący ludzie, połączeni uznaniem tych samych wartości (rozumnej wiary, historii, tradycji...) we wspólnotę, a nie sztafaż infrastruktury społeczno-technicznej i od czasu do czasu zabawa (festyn, dyskoteka). Samo nie przyjdzie :(

Debaty publiczne nie mogą być tylko okrasą kampanii wyborczych. Nie są też dla nich okazją sesje Rady Gminy, bo jak wszyscy widzimy, odbywają się pod presją spraw bieżących i dość sztywnej rutyny wyniesionej z wielu lat, ho, ho... pewnie sięgającej Gminnych Rad Narodowych.

Umiemy i potrafimy debatować w gminie (nawet po oksfordzku), trzeba tylko jasno określić jej zasady i ich przestrzegać. Spotkanie dwóch rad (Szkolnej i Gminnej) 1 września w Zespole Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskiej są tego dobrym przykładem. Wierzę w dobro i mądrość (także wspólną).

PS.1
Otworzyłem dzisiaj zwykłą niby przesyłkę mailową. "Witam. Przesyłam dokument "Zasady realizacji i oceniania projektów". Proszę o informację, jeśli dokument się nie otworzy" - przesłany przez przewodniczącą tzw.zespołu zadaniowego. Poczta jest opatrzona komunikatem "nadawca żąda potwierdzenia". Czyli - otrzymałem podwójną prośbę o potwierdzenie odebrania maila. Wysłałem. Za chwilę przyszła odpowiedź od poczty elektronicznej - "217.74.65.64 does not like recipient. Remote host said: 550 5.7.1 Recipient doesn't want your mail / Odbiorca nie chce twojej poczty."

Nie należy do przyjemności referowanie tej sprawy, ale chodzi o szkołę, a nie o mnie. Nie wiem, co robić w takiej sytuacji, ale też nikt mi nie pomaga. Kto jest winny takiej współpracy w zespole nauczycielskim? Pewnie dyrektor, powie Wysoki Urząd!

Można milczeć, tylko że to jest utrzymywanie, że robienie pozorów ("jakby nigdy nic") jest normalnością. Według mnie wcześniej, lub później prowadzi to do nieoczekiwanych podobnych epizodów lub katastrof. Fałsz jest anty-wychowaniem. Z całym szacunkiem dla wszystkich zainteresowanych osób i poszanowaniem ich godności.

PS.2
Jeżdżę do Krajowego Rejestru Skazanych kupować zaświadczenie, że nie jestem przestępcą. Dostaję takie maile od koleżanki z pracy. Jak wyglądamy przed kimś z zewnątrz? Z kraju i zagranicy? To jest polska norma? To ma tworzyć obraz RzN? Nie jesteśmy samotna wyspą (jak wielu widać sądzi). Zamiast zajmować się czymś pożytecznym (prowadzić korespondencję zagraniczną), tracę czas i zdrowie na takie głupstwa.

PS.3
Na grobowym kamieniu chciałbym mieć słowa -"Bóg jest Prostotą", albo, żeby było taniej "Bóg jest prosty".

1)"Mów o Królestwie Bożym" i 2) Literacko o braku dialogu

Boisz się następnego dnia w szkole. Czujesz, że nie potrafisz się dobrze przygotować? Więc nie wiesz, jak pójdą ci katechezy? "Mów o Królestwie Bożym".
Usłyszałem tę podpowiedź. Doszła do mnie. Tak się po prostu dzieje - przychodzi i jest. Ani słuch, ani mowa nie są dla tego przekazu narzędziem. Jesteśmy jednym bytem. Całym sobą,całym bytem. Nawet o pogodzie za trzy dni informuje mnie wybity dawno paluch u nogi. Wiem, że będzie zmiana. A cóż dopiero takie niuanse, jak duchowy przekaz!

Mów o Królestwie Bożym - dzisiaj dostąpiłem tej łaski, zrozumiałem całym sobą, całym swoim życiem (w tym 30 lat katechezy).

Tylko największe, najwyższe zasady są skuteczne w naszym sporze ze światem. Sporze, a może trudnym uczestnictwie? Bo każdy, ko zapatrzy się w naukę Jezusa z Nazaretu będzie miał trudne życie.

Co to jest życie? Są różne definicje w nauce (biologii), zmieniały się w ciągu wieków. Ale my przyjaciele i wyznawcy Jezusa wiemy, że On sam nazwał się "Drogą, Prawdą i Życiem". Tylko wracając do źródła, do największych zasad, możemy byś skuteczni i prawdziwi. Ci, którzy tego nie rozumieją powtarzają "wiara jest sprawą intymną". Tak dzisiaj usłyszałem od Grzegorza Napieralskiego. NIE. Wiara rozumna jest warunkiem realizmu. JEST PRAWDZIWYM REALIZMEM. Religia daje najszersze spojrzenie na człowieka i na Wszechświat. Bez niej poznajemy wycinkowo, przecząc także nauce, która odkrywa różne nieskończoności we Wszechświecie. Z nim samym na początku. Jego początkiem też :)

Człowiek jest koroną wszelkiego stworzenia. Celem wszystkich organizacji, od grup formalnych i nieformalnych, stowarzyszeń, przez samorząd, po rząd i parlament ma się kierować dobrem ludzi. Mają tworzyć warunki i działać na rzecz rozwoju każdej osoby (JPII, Centesimus annus).

Przykre, jeśli tak nie jest. Kiedy celem stają się własne plany i programy samorządowców i polityków. Kiedy zwycięża anty-wspólnotowe myślenie. Pod takimi rządami cierpi każda osoba ludzka - nie ma dobrych warunków rozwoju. Łatwo wtedy przekroczyć niewidzialne granice interesu prywatnego i dobra wspólnego.

Przerywnik z biograficznej książki wuja-profesora Aleksandra Jackowskiego:
- Pracował przez jakiś czas w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pewnego dnia odebrał gniewny telefon, poznał głos I Sekretarza KC Władysława Gomułki wymyślającego za coś najgorszymi słowami. Wuj odłożył słuchawkę. Bóg PRL-u natychmiast zadzwonił drugi raz. Był jeszcze bardziej wkurzony - "ja cię.... itd". Wuj na to - "a kto mówi?". Towarzysz Wiesław. "Nie, to niemożliwe - wuj na to z refleksem - towarzysz Wiesław nie używałby takich słów." I znowu odłożył słuchawkę.

Po wczorajszym incydencie (nie pierwszym) Grażyny w Urzędzie Gminy przypomniałem sobie książkę wuja. W wielkiej polityce państwowej, albo gminnej, pojawiają się tony i mechanizmy, które mogą zniszczyć całą (realną) rzeczywistość, nie tylko osoby. Jeśli ktoś im się nie przeciwstawi.

Przecieram oczy i uszy, przeżywając jakieś deja vu.

Z wysokiego urzędu wychodzą sformułowania jak z urzędu ds. propagandy. Mają w zamyśle osłabić, zniszczyć osobę. Chcą narzucić jej swoją wolę, nie tylko słowa i wizje. Jednej osobie? Ja wiem o jednej, ale jeśli nawet, to zamysł jest szerszy. Czuję się być w niego włączonym. Jeśli Grażyna to i ja, to znaczy, że cała rodzina. Jesteśmy be, albo niewygodnymi koalicjantami.

Najpierw było powtarzane „jest złym gospodarzem szkoły”. Napisałem więc w którymś poście, co zrobiła: zmieniła wygląd szkoły od środka, jakimś cudem sukcesywnie zmieniła dużą część wyposażenia na nowe, wytyczyła nowe drogi pracy pedagogicznej i działania. Dachem kiedyś przykryła, ściany poprzestawiała, tworząc nowe pomieszczenia, zdobywała sponsorów i pieniądze. Jeśli było trzeba myła i malowała ściany z innymi nauczycielami i rodzicami. Nadała szkole nowy blask i rozmach. Szkoła została dostrzeżona w powiecie i województwie. SZKOŁA RZECZPOSPOLITEJ NORWIDOWSKIEJ ROZSŁAWIŁA GMINĘ! Kiedy to wszystko przypomniałem, urząd propagandy ucichł. Przynajmniej z tym wątkiem. I jak się okazało, tylko na jakiś czas. Teraz wymyślili następny slogan „nie umie współpracować z ludźmi”. Znów kulą w płot, jakby ślepy prowadził kulawego.

Niech tylko propaganda (wysokiego) Urzędu dojdzie do wiadomości Liderów Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, którzy są rozrzuceni po całej Polsce, od Tłuszcza zaczynając! To się będą dziwować! Wypuścili niekomunikatywną i indolentną liderkę? Absolwenci i wykładowcy Szkoły Liderów nie uwierzą. I znów ktoś ośmieszy naszą gminę, wspólne dobro.

Nie wszyscy zrozumieli czasy, w których żyją. Te czasy dla nas zaczęły się w 1980/81 roku. Od 1990 mamy niepodległą Polskę. I po części już samorządną. Ba, nawet w 108 gminach realizowany jest pilotażowy progam partycypacji publicznej. Nie ma odwrotu od mechanizmów partycypacyjnego modelu demokracji. „Decyduj razem”... albo giń, przepadnij. W tym modelu nie ma miejsca na urzędy propagandy niszczące poszczególne (w ich mniemaniu zagrażające władzy) osoby, ale i całą rzeczywistość społeczną (publiczną). Każdy urząd przede wszystkim ma służyć osobom.

Nierozumienie rzeczywistości (brak, albo zawężone pojęcie realizmu) prowadzi do poważnych schorzeń na każdym poziomie ludzkiej egzystencji. Minął czas komunistycznego PRL i epoka powszechnego fałszu za wójta Kazimierza. Trudno z niego wyjść, trudno zobaczyć rzeczy i sprawy na szerszym horyzoncie. Rozumiem obiektywne uwarunkowania naszych trudności, ale nie wolno milczeć i udawać, że jest normalnie. NIE JEST I DŁUGO NIE BĘDZIE – BO BYĆ PO 16 LATACH NIE MOŻE. Im szybciej powstanie jakiś raport o stanie gminy, w tym w wymiarze ludzkim (psychologii społecznej) – tym szybciej będzie można wprowadzić mechanizmy naprawy.

Podałem przykład Szkoły Liderów PAFW, ale ludzie na naszym terenie znają zdolności współpracy dyrektorki Zespołu Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskie w Strachówce z niezliczonych działań, od obrony szkoły poczynając, przez Spotkania Pokoleń, przygotowania przez lata dzieci i rodziny do I Komunii, pielgrzymek w ramach Programu Integracji Społecznej, stworzenie pierwszego stowarzyszenia w gminie, współpracy międzynarodowej szkół z pięciu krajów, wzorcowej współpracy szkoły i parafii przez wiele lat, kolonii, pomnikowego dzieła Vade-mecum (Chodź za mną, ze mną, nie przeciwko)...
Dyrektor Grażyna Kapaon (śmiesznie to wygląda w tekście pisanym przez męża) została dostrzeżona za swoją umiejętność współpracy nie tylko na poziomie gminy, ale powiatu i szerzej - i odznaczona w Sali Kongresowej "Mazowieckim Brązowym Laurem Kobiety 2011".

AROGANCJI WŁADZY trzeba szybko postawić tamę. Mieliśmy jej powyżej uszu przez długie lata. Trzeba powiedzieć BASTA. Bo za chwilę możemy mieć powtórkę z bardzo smutnej „rozrywki XVI lecia".

Rodzi się we mnie bunt. Nie tylko za upokarzanie żony (długo "ryczała" w szkole po powrocie z "przyjaznej" gminy, czyli Wysokiego Urzędu). Wstyd - chwilowi bohaterowie!
Urzędnik gminny mówi nauczycielce-dyrektorce szkoły z 20-letnim doświadczeniem i kupą papierów z ciągłego doskonalenia, i matce wielodzietnej rodziny co to jest dobro dziecka. Żadnej auto-refleksji, że są śmieszni!
Rodzi się bunt na łamanie ZASAD ZWYKŁEJ PRZYZWOITOŚCI I WSPÓŁPRACY WE WSPÓLNOCIE SAMORZĄDOWEJ. Za stawianie wozu przed koniem. Uczeń poucza mistrza (wychowawcę).
Nie władczość wyróżnia polityków i samorządowców, ale służba i zdolność do dialogu!

Chcę żyć w nowoczesnej gminie. Dzisiaj wyznacznikiem nowoczesności nie są wodociągi, kanalizacja, telefo- i internetyzacja. To jest nadrabianie zaległości. Podstawą nowoczesności jest DIALOG SPOŁECZNY (partycypacyjny model demokracji)!

Nie mogłem w nocy spać, nie mogłem nie myśleć o tym cały dzień. Dopisywałem myśli, które się kłębiły we mnie, na przerwach. Takie traktowanie Grażyny godzi też we mnie i jeszcze w coś większego, w sprawę, której służymy z pełnym zaangażowaniem całe dorosłe i rodzinne życie. Takimi samymi sposobami mnie niszczono w 1981 i po 1994, wyśmiewając zarazem Polskę Solidarnościową i wywalczoną wolność. Też urząd propagandy wymyślał i podrzucał masom do wierzenia, że prowadzę farmę świń z proboszczem w Korytnicy, albo buduję dwa domy w Łochowie, albo Zielonce. Wysoki urząd wymyślał to, co najlepiej mogły kupić masy. Dzisiaj kontynuacją jest pomówienie mnie o karalność, a Grażyny, że jest złym gospodarzem szkoły, zatrudnia przestępcę-męża i nie umie współpracować z ludźmi.
Pomimo burzy w głowie, sercu i nerkach dzień musi toczyć się normalnym torem.

Kl.3
Temat – Kto nam przeszkadza, przyszedł zwykłą drogą logiki normalnego (niezawężonego) realizmu. Modlitwa wymaga ciszy i panowania nad sobą. Kto nie nauczy się panowania nad sobą, może nigdy nie poznać nie tylko Boga, ale i samego siebie. Miałem rysunki/kolorowanki dla klasy 1-szej, postanowiłem wykorzystać w 3-ciej. Ale najpierw zadałem ćwiczenie - „Siadam, panuję nad sobą, zamykam oczy, 2 min. - czy wytrzymam? Nie interesuję się tym, co się dzieje obok, na zewnątrz, dookoła. Chcę obserwować siebie. Co jest we mnie?”
Wychowawczyni klasy 1-szej Basia weszła i wyszła, ktoś czymś szurnął. Większość wytrzymała w skupieniu. Co było w nich, tego nikt, poza samym podmiotem obserwacji, nie wie. Ale co nam przeszkadza? „Rozdam śmieszne obrazki do kolorowania, ale położę je grzbietem do góry. Waszym zadaniem jest panowanie nad sobą. Powiem, kiedy można odsłonić rysunek." Wyszło! Hurra! Na rysunku jest wąż kuszący Ewę zakazanym owocem.
PS. (do tego akapitu).
Nie może zabraknąć w programach szkolnych wiedzy o człowieku (podmiocie), skoro jest w gramatyce.

Kl.6 – chcą powtarzać materiał do sprawdzianu z historii. Żeby powiązać z religią, dałem przykład z Księgi Przysłów i zapisałem jako temat -”człowiek szlifuje się (doskonali) drugim człowiekiem”. Czy jest w tym link do historii?
Uzupełnianie dziennika wykorzystałem do pojednawczego gestu z uczniem - „pamiętam że na ostatniej lekcji wściekłem się na kogoś (sprawdziłem, że chodzi o „nowego” Dominika), ale nie pamiętam tematu, kto podpowie”. Różańcowe zwycięstwa (św. Dominik odegrał w tej historii ważną rolę) ma swój ciąg dalszy.
I w życiu i w pedagogice – prawda Mironie – są „Szumy, zlepy, ciągi”. Potrzebne są wielokrotne powtórzenia. W różnych kontekstach i stylistyce.
Kończymy modlitwą z tomiku ks. Jana Pałygi SAC (Pallotyni), którą mi pożyczyła uczennica z kl.3 mała Weronika.

Z cyklu MOJE WOŁANIE / Prośba druga
Proszę Cię Panie -
O miłość do ziemi ojczystej
O pamięć o tych, którzy odeszli
O oddanie Kościołowi
O wierność Stowarzyszeniu
O twórczy niepokój w życiu
O dobre pomysły na dziś i na jutro
O odwagę pójścia trudną drogą
O aktywność do końca moich dni.

Kl.4
Temat (po obserwacji trudności ze skupieniem się podczas modlitwy) – Człowieku poznaj samego siebie. Trwamy w 3 minutowym ćwiczeniu, którego celem jest zajrzenie w siebie, w świat za zamkniętymi oczami. Spisują swoje auto-obserwacje. Oto nasza (ich i moja) lista odkryć i znalezisk:
- duch, tchnienie, oddech, lekkość, pokój, dobro, całość, perła dobra, aniołek, bicie serca, praca mózgu...

Na biurku nauczyciela leżał czyiś podręcznik „Informatyka Europejczyka”. Nie można wychować Europejczyka na samym komputerze. Komputer i Internet to tylko narzędzia, którymi może się posłużyć otwarty umysł dla osobistego i wspólnego dobra. Konieczny jest dialog społeczny. Wszędzie. W szkole, gminie, w państwie, w kościele... Nadejdzie. Wymusi go postęp technologiczny i duch czasu.

Kl.5
Temat jak w klasie 4. Ćwiczenie takie samo. Na liście znalezisk i odkryć znalazły się tylko:
- można znaleźć, zobaczyć i usłyszeć Boga. Cisza.
Dopisałem: Uczniowie kl.5 mało znaleźli bogactwa duchowego w sobie. To jest ważny rezultat ćwiczenia. Pustka jest w nich (trzech nie miało zeszytu, nie chciało im się wyjąć kartek lub brudnopisów. Nie miałem dziennika, ani sił, ani ochoty - nie wpisałem kolejnej uwagi. Obiektywizacja?!

Po lekcjach jest jeszcze środowe spotkanie szkolne kadry. Czy to także przykład na nieumiejętność współpracy i organizacji pracy dużego zespołu ludzi? Dyrektor jest autorem współpracy wielorakiej. I musi mieć pomysły na zarządzanie. Dzięki temu (niej) szkoła ma imię, sztandar, hymn, nowoczesną wizję rozwoju, dyplom SUS itd. Nie ugrzęźliśmy w szarzyźnie i pańszczyźnianej pracy. Wszyscy, którzy chcieli zrobili stopień nauczyciela dyplomowanego. Pracujemy JAKO ZESPÓŁ. Ostatnio nawet wójt gminy skorzystał ze zdolności współpracy dyrektor Grażyny Kapaon i poprosił ją o zorganizowanie "świeckiej" części uroczystości dla Jubilatów Złotych Godów. Brawo i Sto Lat, trochę im zazdrościmy :)

Więc o co chodzi? O współpracę z tymi, tórzy współpracować nie chcą? Albo jest w nich tyle fałszu, że współpracować się z nimi w żaden sposób nie da? Nie można nikogo uszczęśliwiwiać na siłę. Trzeba "uszanować” cudzy fałsz, albo złą wolę i odejść w pokoju. Po bardzo udanym i w pełni demokratycznym spotkaniu poświęconym współpracy szkoły i Rady Gminy 1 września, na którym wszyscy (wszystkie strony) doszli do jakiegoś consensusu jedna osoba je neguje. To co? To też jest wina dyrektorki szkoły"? Wójta? Przewodniczącej Rady? Dyrektora GZEASz? To jest rozumowanie ad absurdum. To jest wina tylko tej osoby. Nikogo więcej.
Są jakieś warunki brzegowe współpracy i współżycia w gminie. Porozmawiajmy także o nich. Rozmawiajmy o wartościach i zasadach.
Rozmawiajmy, rezygnując i zapominając o propagandzie przeciwko komuś (nam), żeby go ukarać niełaską władzy. Żeby spokorniał? Żeby się podporządkował? Czemu nie, ale tylko w tym, co jest jego (czyjąś) prawdziwą kompetencją i ma dobro wspólne na uwadze.

PS.
Mam nadzieję, że przeczyta ten literacki tekst każdy, kto powinien i wejdzie na drogę prostoty, szczerości i wiary w ludzi. Bo poglądy, które nas upokarzają, może głosić tylko ktoś, kto zna gminę krótko i pobieżnie. Towarzysz Wiesław by tak nie powiedział :)

1)"Mów o Królestwie Bożym" i 2) Literacko o braku dialogu

Boisz się następnego dnia w szkole. Czujesz, że nie potrafisz się dobrze przygotować? Więc nie wiesz, jak pójdą ci katechezy? "Mów o Królestwie Bożym".
Usłyszałem tę podpowiedź. Doszła do mnie. Tak się po prostu dzieje - przychodzi i jest. Ani słuch, ani mowa nie są dla tego przekazu narzędziem. Jesteśmy jednym bytem. Całym sobą,całym bytem. Nawet o pogodzie za trzy dni informuje mnie wybity dawno paluch u nogi. Wiem, że będzie zmiana. A cóż dopiero takie niuanse, jak duchowy przekaz!

Mów o Królestwie Bożym - dzisiaj dostąpiłem tej łaski, zrozumiałem całym sobą, całym swoim życiem (w tym 30 lat katechezy).

Tylko największe, najwyższe zasady są skuteczne w naszym sporze ze światem. Sporze, a może trudnym uczestnictwie? Bo każdy, ko zapatrzy się w naukę Jezusa z Nazaretu będzie miał trudne życie.

Co to jest życie? Są różne definicje w nauce (biologii), zmieniały się w ciągu wieków. Ale my przyjaciele i wyznawcy Jezusa wiemy, że On sam nazwał się "Drogą, Prawdą i Życiem". Tylko wracając do źródła, do największych zasad, możemy byś skuteczni i prawdziwi. Ci, którzy tego nie rozumieją powtarzają "wiara jest sprawą intymną". Tak dzisiaj usłyszałem od Grzegorza Napieralskiego. NIE. Wiara rozumna jest warunkiem realizmu. JEST PRAWDZIWYM REALIZMEM. Religia daje najszersze spojrzenie na człowieka i na Wszechświat. Bez niej poznajemy wycinkowo, przecząc także nauce, która odkrywa różne nieskończoności we Wszechświecie. Z nim samym na początku. Jego początkiem też :)

Człowiek jest koroną wszelkiego stworzenia. Celem wszystkich organizacji, od grup formalnych i nieformalnych, stowarzyszeń, przez samorząd, po rząd i parlament ma się kierować dobrem ludzi. Mają tworzyć warunki i działać na rzecz rozwoju każdej osoby (JPII, Centesimus annus).

Przykre, jeśli tak nie jest. Kiedy celem stają się własne plany i programy samorządowców i polityków. Kiedy zwycięża anty-wspólnotowe myślenie. Pod takimi rządami cierpi każda osoba ludzka - nie ma dobrych warunków rozwoju. Łatwo wtedy przekroczyć niewidzialne granice interesu prywatnego i dobra wspólnego.

Przerywnik z biograficznej książki wuja-profesora Aleksandra Jackowskiego:
- Pracował przez jakiś czas w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pewnego dnia odebrał gniewny telefon, poznał głos I Sekretarza KC Władysława Gomułki wymyślającego za coś najgorszymi słowami. Wuj odłożył słuchawkę. Bóg PRL-u natychmiast zadzwonił drugi raz. Był jeszcze bardziej wkurzony - "ja cię.... itd". Wuj na to - "a kto mówi?". Towarzysz Wiesław. "Nie, to niemożliwe - wuj na to z refleksem - towarzysz Wiesław nie używałby takich słów." I znowu odłożył słuchawkę.

Po wczorajszym incydencie (nie pierwszym) Grażyny w Urzędzie Gminy przypomniałem sobie książkę wuja. W wielkiej polityce państwowej, albo gminnej, pojawiają się tony i mechanizmy, które mogą zniszczyć całą (realną) rzeczywistość, nie tylko osoby. Jeśli ktoś im się nie przeciwstawi.

Przecieram oczy i uszy, przeżywając jakieś deja vu.

Z wysokiego urzędu wychodzą sformułowania jak z urzędu ds. propagandy. Mają w zamyśle osłabić, zniszczyć osobę. Chcą narzucić jej swoją wolę, nie tylko słowa i wizje. Jednej osobie? Ja wiem o jednej, ale jeśli nawet, to zamysł jest szerszy. Czuję się być w niego włączonym. Jeśli Grażyna to i ja, to znaczy, że cała rodzina. Jesteśmy be, albo niewygodnymi koalicjantami.

Najpierw było powtarzane „jest złym gospodarzem szkoły”. Napisałem więc w którymś poście, co zrobiła: zmieniła wygląd szkoły od środka, jakimś cudem sukcesywnie zmieniła dużą część wyposażenia na nowe, wytyczyła nowe drogi pracy pedagogicznej i działania. Dachem kiedyś przykryła, ściany poprzestawiała, tworząc nowe pomieszczenia, zdobywała sponsorów i pieniądze. Jeśli było trzeba myła i malowała ściany z innymi nauczycielami i rodzicami. Nadała szkole nowy blask i rozmach. Szkoła została dostrzeżona w powiecie i województwie. SZKOŁA RZECZPOSPOLITEJ NORWIDOWSKIEJ ROZSŁAWIŁA GMINĘ! Kiedy to wszystko przypomniałem, urząd propagandy ucichł. Przynajmniej z tym wątkiem. I jak się okazało, tylko na jakiś czas. Teraz wymyślili następny slogan „nie umie współpracować z ludźmi”. Znów kulą w płot, jakby ślepy prowadził kulawego.

Niech tylko propaganda (wysokiego) Urzędu dojdzie do wiadomości Liderów Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, którzy są rozrzuceni po całej Polsce, od Tłuszcza zaczynając! To się będą dziwować! Wypuścili niekomunikatywną i indolentną liderkę? Absolwenci i wykładowcy Szkoły Liderów nie uwierzą. I znów ktoś ośmieszy naszą gminę, wspólne dobro.

Nie wszyscy zrozumieli czasy, w których żyją. Te czasy dla nas zaczęły się w 1980/81 roku. Od 1990 mamy niepodległą Polskę. I po części już samorządną. Ba, nawet w 108 gminach realizowany jest pilotażowy progam partycypacji publicznej. Nie ma odwrotu od mechanizmów partycypacyjnego modelu demokracji. „Decyduj razem”... albo giń, przepadnij. W tym modelu nie ma miejsca na urzędy propagandy niszczące poszczególne (w ich mniemaniu zagrażające władzy) osoby, ale i całą rzeczywistość społeczną (publiczną). Każdy urząd przede wszystkim ma służyć osobom.

Nierozumienie rzeczywistości (brak, albo zawężone pojęcie realizmu) prowadzi do poważnych schorzeń na każdym poziomie ludzkiej egzystencji. Minął czas komunistycznego PRL i epoka powszechnego fałszu za wójta Kazimierza. Trudno z niego wyjść, trudno zobaczyć rzeczy i sprawy na szerszym horyzoncie. Rozumiem obiektywne uwarunkowania naszych trudności, ale nie wolno milczeć i udawać, że jest normalnie. NIE JEST I DŁUGO NIE BĘDZIE – BO BYĆ PO 16 LATACH NIE MOŻE. Im szybciej powstanie jakiś raport o stanie gminy, w tym w wymiarze ludzkim (psychologii społecznej) – tym szybciej będzie można wprowadzić mechanizmy naprawy.

Podałem przykład Szkoły Liderów PAFW, ale ludzie na naszym terenie znają zdolności współpracy dyrektorki Zespołu Szkół Rzeczpospolitej Norwidowskie w Strachówce z niezliczonych działań, od obrony szkoły poczynając, przez Spotkania Pokoleń, przygotowania przez lata dzieci i rodziny do I Komunii, pielgrzymek w ramach Programu Integracji Społecznej, stworzenie pierwszego stowarzyszenia w gminie, współpracy międzynarodowej szkół z pięciu krajów, wzorcowej współpracy szkoły i parafii przez wiele lat, kolonii, pomnikowego dzieła Vade-mecum (Chodź za mną, ze mną, nie przeciwko)...
Dyrektor Grażyna Kapaon (śmiesznie to wygląda w tekście pisanym przez męża) została dostrzeżona za swoją umiejętność współpracy nie tylko na poziomie gminy, ale powiatu i szerzej - i odznaczona w Sali Kongresowej "Mazowieckim Brązowym Laurem Kobiety 2011".

AROGANCJI WŁADZY trzeba szybko postawić tamę. Mieliśmy jej powyżej uszu przez długie lata. Trzeba powiedzieć BASTA. Bo za chwilę możemy mieć powtórkę z bardzo smutnej „rozrywki XVI lecia".

Rodzi się we mnie bunt. Nie tylko za upokarzanie żony (długo "ryczała" w szkole po powrocie z "przyjaznej" gminy, czyli Wysokiego Urzędu). Wstyd - chwilowi bohaterowie!
Urzędnik gminny mówi nauczycielce-dyrektorce szkoły z 20-letnim doświadczeniem i kupą papierów z ciągłego doskonalenia, i matce wielodzietnej rodziny co to jest dobro dziecka. Żadnej auto-refleksji, że są śmieszni!
Rodzi się bunt na łamanie ZASAD ZWYKŁEJ PRZYZWOITOŚCI I WSPÓŁPRACY WE WSPÓLNOCIE SAMORZĄDOWEJ. Za stawianie wozu przed koniem. Uczeń poucza mistrza (wychowawcę).
Nie władczość wyróżnia polityków i samorządowców, ale służba i zdolność do dialogu!

Chcę żyć w nowoczesnej gminie. Dzisiaj wyznacznikiem nowoczesności nie są wodociągi, kanalizacja, telefo- i internetyzacja. To jest nadrabianie zaległości. Podstawą nowoczesności jest DIALOG SPOŁECZNY (partycypacyjny model demokracji)!

Nie mogłem w nocy spać, nie mogłem nie myśleć o tym cały dzień. Dopisywałem myśli, które się kłębiły we mnie, na przerwach. Takie traktowanie Grażyny godzi też we mnie i jeszcze w coś większego, w sprawę, której służymy z pełnym zaangażowaniem całe dorosłe i rodzinne życie. Takimi samymi sposobami mnie niszczono w 1981 i po 1994, wyśmiewając zarazem Polskę Solidarnościową i wywalczoną wolność. Też urząd propagandy wymyślał i podrzucał masom do wierzenia, że prowadzę farmę świń z proboszczem w Korytnicy, albo buduję dwa domy w Łochowie, albo Zielonce. Wysoki urząd wymyślał to, co najlepiej mogły kupić masy. Dzisiaj kontynuacją jest pomówienie mnie o karalność, a Grażyny, że jest złym gospodarzem szkoły, zatrudnia przestępcę-męża i nie umie współpracować z ludźmi.
Pomimo burzy w głowie, sercu i nerkach dzień musi toczyć się normalnym torem.

Kl.3
Temat – Kto nam przeszkadza, przyszedł zwykłą drogą logiki normalnego (niezawężonego) realizmu. Modlitwa wymaga ciszy i panowania nad sobą. Kto nie nauczy się panowania nad sobą, może nigdy nie poznać nie tylko Boga, ale i samego siebie. Miałem rysunki/kolorowanki dla klasy 1-szej, postanowiłem wykorzystać w 3-ciej. Ale najpierw zadałem ćwiczenie - „Siadam, panuję nad sobą, zamykam oczy, 2 min. - czy wytrzymam? Nie interesuję się tym, co się dzieje obok, na zewnątrz, dookoła. Chcę obserwować siebie. Co jest we mnie?”
Wychowawczyni klasy 1-szej Basia weszła i wyszła, ktoś czymś szurnął. Większość wytrzymała w skupieniu. Co było w nich, tego nikt, poza samym podmiotem obserwacji, nie wie. Ale co nam przeszkadza? „Rozdam śmieszne obrazki do kolorowania, ale położę je grzbietem do góry. Waszym zadaniem jest panowanie nad sobą. Powiem, kiedy można odsłonić rysunek." Wyszło! Hurra! Na rysunku jest wąż kuszący Ewę zakazanym owocem.
PS. (do tego akapitu).
Nie może zabraknąć w programach szkolnych wiedzy o człowieku (podmiocie), skoro jest w gramatyce.

Kl.6 – chcą powtarzać materiał do sprawdzianu z historii. Żeby powiązać z religią, dałem przykład z Księgi Przysłów i zapisałem jako temat -”człowiek szlifuje się (doskonali) drugim człowiekiem”. Czy jest w tym link do historii?
Uzupełnianie dziennika wykorzystałem do pojednawczego gestu z uczniem - „pamiętam że na ostatniej lekcji wściekłem się na kogoś (sprawdziłem, że chodzi o „nowego” Dominika), ale nie pamiętam tematu, kto podpowie”. Różańcowe zwycięstwa (św. Dominik odegrał w tej historii ważną rolę) ma swój ciąg dalszy.
I w życiu i w pedagogice – prawda Mironie – są „Szumy, zlepy, ciągi”. Potrzebne są wielokrotne powtórzenia. W różnych kontekstach i stylistyce.
Kończymy modlitwą z tomiku ks. Jana Pałygi SAC (Pallotyni), którą mi pożyczyła uczennica z kl.3 mała Weronika.

Z cyklu MOJE WOŁANIE / Prośba druga
Proszę Cię Panie -
O miłość do ziemi ojczystej
O pamięć o tych, którzy odeszli
O oddanie Kościołowi
O wierność Stowarzyszeniu
O twórczy niepokój w życiu
O dobre pomysły na dziś i na jutro
O odwagę pójścia trudną drogą
O aktywność do końca moich dni.

Kl.4
Temat (po obserwacji trudności ze skupieniem się podczas modlitwy) – Człowieku poznaj samego siebie. Trwamy w 3 minutowym ćwiczeniu, którego celem jest zajrzenie w siebie, w świat za zamkniętymi oczami. Spisują swoje auto-obserwacje. Oto nasza (ich i moja) lista odkryć i znalezisk:
- duch, tchnienie, oddech, lekkość, pokój, dobro, całość, perła dobra, aniołek, bicie serca, praca mózgu...

Na biurku nauczyciela leżał czyiś podręcznik „Informatyka Europejczyka”. Nie można wychować Europejczyka na samym komputerze. Komputer i Internet to tylko narzędzia, którymi może się posłużyć otwarty umysł dla osobistego i wspólnego dobra. Konieczny jest dialog społeczny. Wszędzie. W szkole, gminie, w państwie, w kościele... Nadejdzie. Wymusi go postęp technologiczny i duch czasu.

Kl.5
Temat jak w klasie 4. Ćwiczenie takie samo. Na liście znalezisk i odkryć znalazły się tylko:
- można znaleźć, zobaczyć i usłyszeć Boga. Cisza.
Dopisałem: Uczniowie kl.5 mało znaleźli bogactwa duchowego w sobie. To jest ważny rezultat ćwiczenia. Pustka jest w nich (trzech nie miało zeszytu, nie chciało im się wyjąć kartek lub brudnopisów. Nie miałem dziennika, ani sił, ani ochoty - nie wpisałem kolejnej uwagi. Obiektywizacja?!

Po lekcjach jest jeszcze środowe spotkanie szkolne kadry. Czy to także przykład na nieumiejętność współpracy i organizacji pracy dużego zespołu ludzi? Dyrektor jest autorem współpracy wielorakiej. I musi mieć pomysły na zarządzanie. Dzięki temu (niej) szkoła ma imię, sztandar, hymn, nowoczesną wizję rozwoju, dyplom SUS itd. Nie ugrzęźliśmy w szarzyźnie i pańszczyźnianej pracy. Wszyscy, którzy chcieli zrobili stopień nauczyciela dyplomowanego. Pracujemy JAKO ZESPÓŁ. Ostatnio nawet wójt gminy skorzystał ze zdolności współpracy dyrektor Grażyny Kapaon i poprosił ją o zorganizowanie "świeckiej" części uroczystości dla Jubilatów Złotych Godów. Brawo i Sto Lat, trochę im zazdrościmy :)

Więc o co chodzi? O współpracę z tymi, tórzy współpracować nie chcą? Albo jest w nich tyle fałszu, że współpracować się z nimi w żaden sposób nie da? Nie można nikogo uszczęśliwiwiać na siłę. Trzeba "uszanować” cudzy fałsz, albo złą wolę i odejść w pokoju. Po bardzo udanym i w pełni demokratycznym spotkaniu poświęconym współpracy szkoły i Rady Gminy 1 września, na którym wszyscy (wszystkie strony) doszli do jakiegoś consensusu jedna osoba je neguje. To co? To też jest wina dyrektorki szkoły"? Wójta? Przewodniczącej Rady? Dyrektora GZEASz? To jest rozumowanie ad absurdum. To jest wina tylko tej osoby. Nikogo więcej.
Są jakieś warunki brzegowe współpracy i współżycia w gminie. Porozmawiajmy także o nich. Rozmawiajmy o wartościach i zasadach.
Rozmawiajmy, rezygnując i zapominając o propagandzie przeciwko komuś (nam), żeby go ukarać niełaską władzy. Żeby spokorniał? Żeby się podporządkował? Czemu nie, ale tylko w tym, co jest jego (czyjąś) prawdziwą kompetencją i ma dobro wspólne na uwadze.

PS.
Mam nadzieję, że przeczyta ten literacki tekst każdy, kto powinien i wejdzie na drogę prostoty, szczerości i wiary w ludzi. Bo poglądy, które nas upokarzają, może głosić tylko ktoś, kto zna gminę krótko i pobieżnie. Towarzysz Wiesław by tak nie powiedział :)

PROSTOTA - promieniująca pełnią JEDNOŚĆ

Wyjazd do Warszawy pozbawia sił. Zwłaszcza w takich okolicznościach jak dzisiaj. Ale trzeba pisać. Nasze czasy wołają o świadectwo. Czasy przemian ustrojowych, czas młodej i niedojrzałej polskiej demokracji, czas zapomnianego częściowo Soboru Watykańskiego II, praw człowieka, Jana Pawła II i globalnych procesów w różnych dziedzinach życia (dobrych i mniej dobrych).

Zacznijmy jednak od początku. Wczoraj - przed wyjazdem - poszedłem spać w podłym nastroju. Obudził mnie program Tomasza Lisa. Musiałem przecierać uszy - toż rozmówcą jest Jarosław Kaczyński. Gdybym wiedział, na pewno bym nie usnął. Nie jestem bezwzględnym "miłośnikiem" Lisa, ale na taką gratkę bym poczekał. Jestem "zagorzałym" przeciwnikiem byłego premiera, jego wizji Polski i świata. Wizji, która jest głównie resentymentem.

Rozmowa w studio była bardzo nieprzyjemna. Nie przypominała rozmów z premierem Tony Blairem, tym bardziej Dalaj Lamy. Gość chciał wyprowadzić z równowagi gospodarza i przejąć prowadzenie programu. W dużym stopniu mu się to udało. Cały był "uskrzydlony" PR-em, co chętnie zarzuca innym. Lis nie pozostawał w tyle. Normalne jest, że to dziennikarz naciska polityka. Lis ma warsztat i w swojej klasie jest jednym z najlepszych. Tym razem nie dał rady. Z tak "przygotowanym" Jarosławem Kaczyńskim nie może być normalnej rozmowy. Wydaje się, że miał ustaloną taktykę - dziennikarz jest reżimowym, niewiarygodnym rozmówcą, należy go atakować, a nawet ośmieszyć. Potwierdził swoją główną linię - Polską są tylko ci, którzy stoją wiernie przy nim, czyli "my". Reszta, to są "oni", w tej liczbie i ja. Poza tym staromodny (PRL-owski?) stosunek do świata zewnętrznego (na przykładzie Rosji i Niemiec). W sprawach wewnętrznych polityka "lustrzanego odbicia" - jak oni nas, tak my ich (dał przykład - "prezydent L.Kaczyński - marszałek B.Komorowski"). Złowrogo zabrzmiał slogan "mówili źle o moim bracie i patrzcie co się stało, on zginął (w zamachu)". Boję się władzy takiego Kaczyńskiego.

Mnie inaczej wychowali rodzice, kościół i mistrzowie mojej młodości (T.Mann, Taize, pięciu Kanadyjczyków we Francji, A.Madej, JPII). Mam przyjazny stosunek do świata. Próbuję zrozumieć inaczej myślących. Rewanżyzm jest mi wstrętny, nie tylko obcy. "Kochaj bliźniego, jak siebie samego".
Moje doświadczenie w kontaktach z "zagranicą" są inne niż byłego premiera. Zawsze prezentowałem swoją "sobość" (religijną, wielodzietną, patriotyczną) ukształtowaną w polskiej, katolickiej rodzinie i zawsze spotykałem się z szacunkiem, uznaniem, zaciekawieniem. Ostatnim na to przykładem jest przyjaźń z Lucy i perspektywa ciekawych relacji wspólnotowych między naszymi szkołami i parafiami. Stosunek JK (mamy takie same inicjały :) i jego partii do świata (już) XXI wieku jest dla mnie nie do zaakceptowania.

Nic dziwnego, że się później męczyłem z głową na poduszce. Próbowałem i z tej i z innej strony znaleźć ukojenie. Było na końcu łańcuszka logicznego. Mając wielką niechęć do wyjazdu, szukałem stacji nadziei i duchowej wolności (nie tylko azylu). Wyobrażałem sobie siebie czekającego na dokument niewinności. Postanowiłem wziąć lekturę, rodzaj towarzystwa duchowego. Dostałem od Emilii program i scenariusz uroczystości sprzed domu Lipszyców w Ostrówku, na cześć św. S.Faustyny. I tak stanęła mi jej postać przed oczami. I konkluzja - ona wypełniła misję (o Miłosierdziu Bogu), którą dostała dość wcześnie w życiu.
Zdałem sobie sprawę w tym momencie, że ja też dostałem misję, której jeszcze nie wypełniłem. Dostałem na I-szym Ekumenicznym Spotkaniu w Kodniu przekaz o Prostocie Boga. Dostałem nagle, bardzo wyraźnie i skutecznie, po kontrowersyjnej komunii świętej. Kontrowersje dotyczyły wahania, czy mogę, które z pomocą Bożego Miłosierdzia rozstrzygnąłem pozytywnie. Przyznaję, że niewiele zrobiłem, żeby upowszechnić ten obraz Boga.
Kiedy wczoraj sobie to uświadomiłem, Prostota zaczęła bardzo skutecznie działać w moim skołatanym 58-letnim sercu. W prostocie nie ma miejsca na splątanie i rozdwojenia. W prostocie jest pokój i promieniująca pełnią jedność.
Dospałem spokojnie do rana.

Pojechałem samochodem, bo chciałem cały czas być czymś zajęty. Od Rembertowa ciągnąłem się w korku. O dziwo, z pełnym spokojem. Wykorzystywałem czas na adorację kodeńskiej prostoty, trochę na medytację o wolnym świecie i dobrych ludziach, jego obywatelach. Przypomniałem sobie - po trzydziestu latach od autostopu po Europie - epizod ze Szwajcarii, z pielgrzymki do grobu Tomasza Manna. Podwiózł mnie jakiś działacz związkowy, który w drodze do pracy odstawił samochód do mechanika. Żadnych perturbacji, tylko przeniesienie plecaka. Wziął samochód zastępczy z warsztatu. Zawiózł do swojego biura w Zurichu, zostawił mnie - pełen ufności do obdartusa z Europy Wschodniej, poszedł po zakupy, zrobił mi śniadanie, zrobił mapkę dojazdu do Kilchberg, zaopatrzył w potrzebne bilety. Czułem się przez chwilę współobywatelem wolnego świata. Wróciłem od Manna, jego willi i grobu, po plecak do przyjaznego nieznajomego. Zaprosił w międzyczasie swojego przyjaciela z dalekimi polskimi korzeniami, żebym po
czuł się raźniej. Pogadaliśmy o malarstwie i świetle Prowansji.

Wspominałem wolnego człowieka, przyjaznego światu związkowca z Zurichu. Ja, widząc stłuczki i awarie, mam lęk i dreszcze. Każda awaria mnie zniszczy. Nie mam pieniędzy na naprawę. Nie mam na zastępczy samochód. Każda stłuczka może być katastrofa całej wielkiej rodziny. Puknąłem kogoś, bo chciałem przełożyć telefon z kieszeni pod rękę. Tamten natychmiast wyszedł sprawdzić szkody. Spoko - samochód nie był "na chodzie", to tylko poluzowanie hamulca. Puknąłem go, jak cmoknięcie ciotki w policzek. Nie dowierzał, na kolejnych światłach jeszcze raz wyszedł sprawdzać.

Do biur, urzędów mam uraz. Trauma popeerelowska. Bywałem przez tamto państwo stawiany w trudnych i nieprzyjemnych sytuacjach. Silny uraz został na całe życie. Miewałem wstrząsy, drgawki, napady dziecięcego lęku podczas audycji o stanie wojennym i łzy na filmie o "życiu na podsłuchu". Śmieszne sprawy dla młodych, nie mających "wojennych" doświadczeń.

W kolejce w Krajowym Rejestrze Karnym staję w kolejce po numerek jak przestępca. Modlę się do Prostoty Boga, ona wszystko może wyprostować. Idąc do ubeckich wydziałów paszportowych w PRL 30 lat temu także modliłem się za ludzi, których miałem spotkać po drugiej stronie ("my" i "oni" mają dla mnie fatalne skojarzenia). "My" i "oni" to straszne uproszczenie świata. Niedopuszczalne dla chrześcijanina.

Zaświadczenie dostałem (kupiłem sobie, z dojazdem 120 zł). Trudno w rejestrze skazanych nie snuć gorzkich refleksji. Dlaczego państwo nie broni uczciwych ludzi przed łobuzami? Czy każdy łobuz może pomówieniami na bliźniego wprowadzać w błąd organy państwa (prokuratura, policja)? Dlaczego niewinny ma udowadniać niewinność, a łobuz, który mnie pomówił, może bezkarnie snuć kolejne intrygi? Dlaczego Polska stoi na głowie? Moja gmina też mnie nie broni.
Byliśmy w zwycięskiej koalicji wyborczej. Należały do niej w drugiej turze trzy komitety: Piotrka, Magdy i nasz. Wspólny kandydat wygrał, a nas się atakuje! Kto się czuje tak pewnie? Dlaczego ci, którzy poparli zwycięskiego kandydata w demokratycznych wyborach mają słabszą pozycję w życiu wspólnoty lokalnej od przegranych komitetów? Przecież atak na mnie i na Grażynę nie bierze się z niczego. Ma sprzyjający klimat. Korzysta z niego, jak z przyzwolenia. Na pochyłe drzewo każda koza wskoczy.

Prosiłem o normalność w życiu publicznym powiatu i gminy po wyborach na spotkaniu Wspólnoty Samorządowej w Wołominie, w Bibliotece Powiatowej im. Zofii Nałkowskiej i w Zielonce, w gimnazjum im. Kard. Stefana Wyszyńskiego. Wysłałem dwa apele o upamiętnienie XXX rocznicy Solidarności w gminie Strachówka. Wystąpiłem z tym apelem także na posiedzeniu Rady Gminy. Na to żadna władza (radny/radna) ani się zdecydowała, ani nawet nie odpowiedziała! Nie mają odwagi wejść w dyskusję o historię własnej gminy. Dyktat przegranej opcji czy wspólnota poglądów?
Na skutki wymownego przemilczenia nie trzeba było długo czekać. Niektórzy potraktowali taką politykę jak zachętę "atakuj Kapaona". Niektórzy mają inny pomysł - "za to, co pisze, trzeba mu dać po mordzie. Trzeba go uciszyć fizycznie".

Nagonka na nas zaczęła się od razu po wyborach w 1994 roku. Najpierw tylko ze strony obozu wójta Łapki, potem, ośmieleni i zachęceni dołączyli się inni. Jestem przekonany, że gdyby nie zachęta i sprzyjający klimat, wielu nigdy by się przeciwko nam (reprezentującym Polskę "wziętą tęczą zachwytu") nie sprzysiężyło. Bo po co? Za co? Dlaczego? Czysta zawiść? Chyba to za mało. Muszą być w tym jakieś (czyjeś) interesy.

Nie sposób nie wspomnieć o diable. Dzisiaj, kiedy znów staję przed ołtarzem w niedzielę o 10.30 przed całym kościołem, żeby walczyć o Królestwo Boże dla naszych dzieci i młodzieży, nie sposób pominąć sił nieczystych. Były już takie wydarzenia, które przypominały o ich obecności w minionej "epoce". Pierwszy raz chyba na sali konferencyjnej UG,kiedy zostaliśmy wyśmiani (przypominało to raczej rechot), bo przyszliśmy na spotkanie o gminnej polityce oświatowej po Eucharystii. Innym razem, gdy były wójt się chwalił, że po kryjomu nagrywał rozmowę z kuratorem oświaty, żeby mieć przeciwko nam mocne argumenty. Można przytaczać inne.
Ogłupienie ludzi przez 16 lat i rząd nad nimi i chyba ich duszami też jest nieczyste. Przedziwne milczenie o fałszach i oszustwach (także wyborczych) też.

Można milczeć. Można przyzwalać na taki świat. Ale kiedyś każdy z nas dostanie trudne pytanie "co zrobiłaś/zrobiłeś, żeby przeciwstawić się złu?".

Krytyczne dni, takie jak dzisiaj, pozwalają zobaczyć i nazwać rzeczy, których się dotąd nie widziało. Zdałem sobie sprawę, że całe życie poświęciłem na budowanie Królestwa Bożego. W sposób często intuicyjny, nieraz świadomie, zawsze w sposób niedoskonały, pełen własnych grzechów.
Dzisiaj jestem martwy dla świata. Umiem rozmawiać o tym królestwie tylko na katechezach z dziećmi, które chcą słuchać i się rozwijać intelektualnie i duchowo, i tutaj na blogu. Wszyscy inni pomijają moje szczere wynurzenia milczeniem. Jakbym już nie żył.
Z ludzi mi współczesnych tylko Lucy z dalekiej Ameryki podjęła rozmowę o życiu duchowym.

JA-CZŁOWIEK

Jestem sam dla siebie królikiem doświadczalnym. Od samego rana. Budzę się w jakimś stanie. Psychicznym? Mentalnym? Duchowym? W każdym. Niektóre "stany wewnętrzne" budzę dopiero kawą. Każdy z nas może mieć jakieś poranne rytuały.
Jest poniedziałek, dzień szkolny. Przede mną 7 lekcji. Starałem się do nich przygotować, ale nie jestem zadowolony. Nie osiągnąłem stanu idealnego. Męczyło mnie to przez noc. Męczy - gdzieś i jakoś głęboko - rano. Jeśli nie panuję mentalnie (rozumowo) nad rzeczywistością, ta rzeczywistość mi w pewien sposób zagraża. Po pierwsze to nie jest, według mnie, sprawa nastroju, ale rozumu. Po drugie, nie uruchomiłem jeszcze drugiego silnika, drugiej mocy danej człowiekowi do ustosunkowania się, a nawet panowania nad rzeczywistością - WIARY. Przyjdź wiaro moja.

Człowiek rozumny jest jak łódka płynąca na foku (to taki żagiel). Człowiek wierzący ma jeszcze grota-wiarę. Kiedy oba zafurkoczą na pełnym wietrze samoczynnie włącza się spinaker-zachwyt (podziw, uniesienie).
Cóż to jest rozum? I cóż to jest wiara? Albo inaczej pytając, co za nimi stoi. Jakiś mechanizm w człowieku. Oba są tak samo realne. I podobnie dochodzimy do ich poznania na mocy fenomeno-logicznie danego doświadczenia i metodycznie pogłębionej autorefleksji (niestety nie dla tych, którzy w jakiś sposób uprzedzeni, niechętni pewnej dziedzinie doświadczenia dość arbitralną decyzją ograniczają swój świat i realizm poznawczy).

I rozum i wiara mają swoją formę i treść. Formę otrzymujemy od natury, treść zależy od tego, cośmy tam włożyli.

Odwołując się do jednego i drugiego w codziennym doświadczeniu nie robimy za każdym razem inwentaryzacji. Korzystamy ze skrótów, albo plików spakowanych. Nie powtarzamy wszystkich rozumowań, analiz i całego dochodzenia do prawdy. Ani w dziedzinie racjonalnego rozumu, ani w dziedzinie racjonalnej wiary. Korzystamy z całości, które przez lata się w nas wykrystalizowały.

Rozum, także w odpowiedzi na poranne zamglenia, daje (musi) nam od tej całości jakiś sygnał-klucz do poradzenia sobie z życiem. Wiara ma więcej możliwości, sygnał od niej może być równocześnie zaproszeniem do modlitwy, czyli wiary aktywnej (aktywność wiary). Wtedy się płynie! Większa rzeczywistość (Ktoś) przejmuje aktywność. Na modlitwę rozum też ma wpływ, modlitwa zależy także od poznania i myślenia. "Nie ma wiary bez myślenia" (św. Augustyn). Po to jest rozwojowa droga człowieka (w tym psychologia, ale nie tylko). Nikt nie jest tym, kim jest, nagle, z niczego. "Przez ile dróg musi przejść każdy z nas...". Można być rozwiniętym na polu rozumu i zacofanym na polu wiary, niestety. Rzadziej odwrotnie.

Modlitwa bardziej mi pomogła wyjechać z domu, niż olej w silniku samochodu.

Kl.2 (komunijna)

Założyłem Listę chwały i dziękczynienia! Wpisuję uczniów, którzy aktywnie włączają się w odprawianie mszy szkolnych niedzielnych. Dlaczego taka nazwa? To moja słodka katechetyczna tajemnica ;)

Przeszła lekcja w klasie 2-giej o tajemnicy tajemnic radosnych różańca, jak powiew wicherku na łące. Pewne zdarzenia powiązały się dzieciom (nie wszystkim) w całość (generał aniołów, dwie ciężarne kobiety, żłób, chrzest-Bogu-ofiarowanie, 12-letni chłopak kończący dzieciństwo - i wcale nie zagubiony w świątyni - w rozmowie z dorosłymi. To była poważna, spedagogizowana rozmowa, żadne tam fiu-bździu. W końcu oni przygotowują się do I Komunii Świętej.

Przed lekcją nr.2 miałem rozmowę, której początek odbył się na korytarzu, bo mam w poniedziałki i środy dyżury na przerwach. Dokończyliśmy w gabinecie dyrektora, bo się nad nami ulitowała i pozwoliła mi zejść ze stanowiska. Była to rozmowa krótka, nerwowa, ale ważna. Mam nadzieję. Między uczestnikami sporu o Strachówkę - przynajmniej ja ją tak traktuję. Druga strona raczej zalicza ją do sporów personalnych. W każdym razie wynikła z tego, co ja piszę od dawna na tym blogu, a co druga strona uważa za uwłaczające jej osobiście. Dopóki nie zobaczę "zaskarżanych" fragmentów, będę uważał, że są to tylko odczucia.
Owszem, nakłuwam bolące miejsca, ale ich nie wymyślam. Nakłuwam, żeby skończyć epokę przemilczania spraw ważnych w życiu społecznym, także szkoły. Chyba wykazałem do tej pory, że konsekwencje fałszu i przemilczeń skutkują wypaczeniem realizmu (postrzegania świata), co dla działalności szkoły jest katastrofą. A w życiu gminy blokadą rozwoju i zatruciem relacji między-ludzkich. Moja filozoficznie myśląca natura nie może na to patrzeć obojętnie. Ja także po to przyszedłem na świat, żeby dawać świadectwo prawdzie.

Myślę, że tyle sobie powiedzieliśmy. Ważne, że dalej rozmawiając używaliśmy imion, nie zamienników, lub form urzędowych. Nie jest łatwo i trzeba mieć jasną świadomość, dlaczego. Przez 16 lat rządził w gminie fałsz i niedomówienia. Nie było rozmowy z władzą. Nie było też rozmów publicznych między nami.
Wyobraźcie sobie ludzi, którzy mieszkają razem, albo obok siebie i przez 16 lat nie rozmawiają. Trzeba cudu, żeby wyleczyć te urazy. To się nazywa traumą. Potrzebna jest pomoc terapeutów i psychologów społecznych. Proszę o to władzę od początku tej kadencji (bo wcześniej było to w ogóle niemożliwe).

Dzisiejsze spięcie-rozmowę przyjąłem pozytywnie, wyczułem dobrą wolę. Może stanie się dobrym znakiem i początkiem czegoś więcej. Są już w gminie 3 stowarzyszenia, będą następne, są instytucje i znaczące osoby - każdy może zainicjować spotkanie z innymi i rozmowę. W erze otwartego społeczeństwa obywatelskiego (jesteśmy na początku drogi) nie może być innego wyjścia. Rozwijają się tylko społeczności otwarte na nieustany dialog. Nie musi być dla każdego przyjemny. Ma być prawdziwy. „Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz”(J18, 23). Nikt nie wie o sobie wszystkiego i może usłyszeć coś niemiłego od obserwatora z zewnątrz. Byle panować nad sobą i nikogo nie pozbawiać godności i należnego mu (jako osobie) szacunku.

kl.4

Temat - Odprawiać mszę świętą. Zapis do zeszytu - "Trzeba dążyć do rozkwitu poczucia wspólnoty parafialnej, zwłaszcza w zbiorowym odprawianiu niedzielnej Mszy świętej." (Konstytucja o Liturgii Świętej). Daję przykłady "bycia" na mszy i "odprawiania" mszy. "Pan z wami" księdza i nasz "I z duchem twoim" mają brzmieć tak samo mocno. Z racji liczebności nasz głos może być nawet silniejszy. Tak samo świadomie mamy wypowiadać każde słowo! Wykonywać każdy gest. Czuć się u siebie w domu, a nie na wybiegu dla modelek ze splątanymi nogami i sercem w gardle. Tego poczucia nie dostaniemy od księdza proboszcza i katechety. Dostajemy od Boga! Jesteśmy Jego przyjaciółmi i dziedzicami! A może jednak wolimy pozostać tylko chrześcijanami przez zasiedzenie :(
Mamy zaległości 46 lat, od wprowadzenia KONSTYTUCJI LITURGICZNEJ !!. Jej wprowadzenie może dać święto wspólnocie lokalnej w każdą niedzielę. Jej brak skutkuje gorszym rozwojem umiejętności społecznych (wspólnotowych) nas wszystkich, ale najgorsze, że także dzieci. Ma też wpływ na rozwój osobowy (osoby świadomej swojej wielkiej godności).

Klasa "0" (większość pięciolatków) jest dla mnie szczególnym wyzwaniem. To na nią straciłem wczoraj najwięcej czasu. Piekliłem się, bo nie mogłem znaleźć strony internetowej, z której czerpać mogłem dobre, przemyślane pomysły (np. obrys stóp posłańców dobrej nowiny).
Ratuje mnie trochę doświadczenie katechetyczne, rodzicielskie i NLP z metodyki nauczania języka obcego. W praktyce pedagogicznej wykorzystywać trzeba całego człowieka, wszystkie kanały wrażeń zmysłowych i myślenia. Takiego arsenału środków pozbawia się człowiek nie-dość-wierzący.

Kl.3

Do początkowej ciszy, warunku modlitwy, dochodzi następny punkt "modlitwa wymaga panowania nad sobą. Najpierw muszę być sobą, żeby rozmawiać i poznawać Niewidzialnego."
Temat - Różańcowe zwycięstwa.
Na próbę skarżenia na innych mam w tej klasie odpowiedź "mówimy o sobie, nie o innych". Na ścianie wisi kodeks klasowy "pkt.6 - mówimy do siebie po imieniu".

Kl.1

Daję im wybór tematu i rysunku - w szkole mamy wszak dzień wyborów samorządowych. Pokazuję na monitorze komputera zdj. nowego bokserskiego mistrza wagi średniej Grzegorza Proksy z różańcem na szyi w ringu w Neubrandenbrgu.

Kl.6

Nie będę tolerował arogancji a la Tevez (Manchester City, odmówił trenerowi gry podczas meczu). Nauczyciel (trener) mówi do zawodnika (ucznia) "przejdź z krzesłem do tej grupy", a on ani drgnie. Bojkot? Może innym wyjaśni. Spytajcie go.

Kl.5

W tej klasie jeszcze bardziej trzeba objaśnić kolejne warunki modlitwy.
a) cisza
b) panowanie nad sobą

Kiedy zapanujesz nad swoim ciałem, jest szansa, że myśl sama zacznie poszukiwać Boga. Może wtedy odkryjesz, że duch i ciebie nawiedził i prowadzi.

Jezus nauczył modlitwy ("Pańskiej"). Każdy katecheta dziedziczy to zadanie od Mistrza - musi być także (przede wszystkim) nauczycielem modlitwy. Mam do niej talent, ale nie chcę szarżować. Nie wiem, w jakim stopniu wystarczy cisza, panowanie nad ciałem i dobra wola? Czy to już są wystarczające warunki?

***

Brak dialogu jest problemem całej Polski (także na kościelnym podwórku, np. dekoracyjna rola rad parafialnych) i we wszystkich tzw. krajach postkomunistycznych. NIE UMIEMY ZE SOBĄ ROZMAWIAĆ (nie mówiąc już o kulturalnym prowadzeniu sporów). W Internecie zwolennicy partii potrafią sypać tylko sloganami, nic nie mówiąc o swoich przemyśleniach.
Tak jest nawet w stowarzyszeniu, które nazywa się "Wspólnotą Samorządową", i które uzyskało największą liczbę wójtów i burmistrzów w powiecie. Do dzisiaj my "zwycięzcy" nie spotkaliśmy się w gminie, aby omówić kampanię wyborczą i zasady współpracy w trakcie całej kadencji (demokracja a la Putin). Nie da się tego wytłumaczyć brakiem czasu. Będę o tym mówił i pisał, bo tego wymaga szacunek dla demokracji. Oj, chyba nikomu nie będę się już podobał w gminie. Ale cóż, takie jest moje zadanie (powołanie) - upominać się głośno i nazywać wprost prawdę.

To, co tu piszę, jest właśnie tym! Od rana. I dlatego miesza się tutaj i rozprawa o metodzie modlitwy, wiara i rozum, i nasze sprawy powszednie (spięcie-rozmowa i refleksje o braku dialogu). Na wszystkich lekcjach mówiłem także o walce o zwycięstwo duchowe w Jadowie. Nazywa się ta walka "Jerycho Różańcowe". Niech łaska za ich pośrednictwem spłynie i na nas.

PS.
W mailowym kontakcie z Lucy z USA są już też Grażyna, Emila i Sebastian. Co za ulga. Temu cywilizacyjno-kościelnemu wyzwaniu możemy sprostać tylko jako wspólnota. Dla ogromnej korzyści naszych uczniów, nas samych i całej gminy.

Drżenie i moc - katecheza o naszych mszach szkolnych niedzielnych

Szkolna msza święta niedzielna może być znakiem i narzędziem w życiu naszej wspólnoty lokalnej, zwłaszcza Rzeczpospolitej Norwidowskiej.

Czego znakiem? Czego narzędziem?

Odpowiedzią niech będzie cały tekst. Jest on przykładem zastosowania metody fenomenologicznej, powiem nie tylko o "anatomii i fizjologii" mszy szkolnej, ale także jak oddziaływuje ona na mnie - podmiot w niej uczestniczący. Postaram się włączyć wszystkie dane zmysłowe (NLP), ale także dane dostępne tylko wewnętrznie i analizę własnej świadomości.

Najpierw jednak usprawiedliwienie. Dostałem piękne zaproszenie na dzisiejszy festyn do Równego (gratuluję tytułu najaktywniejszego sołectwa w woj. mazowieckim). Do czasu mszy świętej wyjazd był w moich planach. Na mszy szkolnej usłyszałem "głos wewnętrzny", który wiele mi powiedział. Muszę w pierwszej kolejności zdać z niego sprawę. To jest możliwe tylko teraz, natychmiast, potem ucieknie, zblaknie, zaniknie. Wyprą go inne rzecz. Muszę się spieszyć. Także przed powrotem Grażyny i dzieci z festynu.

Niedzielna msza szkolna działa z mocą lawin. Wszystko może być kulą śniegową. Szczególnie w życiu katechety, no i dyrektorki. Rozmawiam o nich na katechezach, przed i po. Staram się wciągnąć w tę rozmowę wszystkich. Zrobić z niej permanentną rozmowę (o największych wartościach). Wszak chyba wszyscy w gminie jesteśmy ochrzczeni. Nie ochrzczeni też mogą się włączyć.

Sama liturgia mszy niedzielnej zaczyna się dla mnie w sobotę po południu, a kończy po powrocie do domu, gdy emocje opadną, skończą się nasze rozmowy rodzinne i gdy spiszę notatki.
W sobotę zaczyna się od otwarcia strony "czytania na każdy dzień". Czytam co kościół przygotował nam na niedzielę. Podkreślam to, co do mnie przemawia wprost i bezpośrednio. Resztę kasuję. Zastanawiam się nad tym co zostało, porządkuję myśli i wyrabiam (dostaję) "wizję". Wielki wpływ na moją metodę miał podręcznik Louis Bouyera "Wprowadzenie do życia duchowego", podobne reguły powtórzył benedyktyn z Biskupowa w internetowym kursie czytania Biblii.

Wynotowane fragmenty i wizja stanowią bazę modlitwy powszechnej i komentarza do procesji z darami. Msza ma być Bożą i ludzką medytacją Słowa, które stało się Ciałem. Nie jest tylko mieszaniną pobożnych tekstów. Każda msza (czyli my - obecni na niej chrześcijanie) dostaje w czytaniach myśl przewodnią. Szkieletem liturgii są słowa, a bardziej dialog i gesty. "Nikt nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie" - także w liturgii. Jesteśmy wspólnotą, albo to nie jest msza. Chrześcijaństwo to nie magia.

Wizja to coś więcej niż poszczególne fragmenty, tym bardziej słowa. To jakby upostaciowana (uosobiona) całość. Kiedy już się sformułują wezwania i komentarz, pierwszym ich celem jestem ja sam. To działa na mnie. Nie mogę, nie jestem w stanie pozostać wobec tej całości (osoby, postaci, wizji...) obojętny. Przeważnie usypia mnie. Nie chcę patrzeć na mdły świat. Wobec tego, co spojrzało na mnie, świat jest strasznie mdły, a zwłaszcza przemiędlony w telewizyjne produkcje.

Czy ktoś z zewnątrz jest w stanie zobaczyć wizję w tej modlitwie powszechnej i komentarzu? Proszę sprawdzić na stronie agatologii i nam (mi) powiedzieć.

Do ich czytania i do procesji z darami są już kandydaci, choć Grażyna musi ich namówić stojąc w drzwiach kościoła. Bardzo tego nie lubi, ja mógłbym, ale nie zrobiłbym wtedy zagajenia przed ołtarzem, przodem do dzieci. Zagajenie, "konferansjerka", jest konieczna, żeby zdjąć im kajdany u nóg. Muszą/musimy się poczuć u siebie najpierw w kościele, żeby kiedyś poczuć się u siebie w Domu Ojca. Spontaniczne gadanie między sobą w ławkach - nie, to jest co innego. Zdjąć kajdany lęku. Każdemu, kto się go nie pozbędzie, nogi się plączą, gdy ma coś (liturgicznego) zrobić w trakcie mszy. Zrzuć kajdany lęku. Zobacz, przemyśl Miłosiernego Przyjaciela w Niewidzialnym. Będziesz Mu służyć bez lęku - czytać, nieść w procesji, a nawet dawać świadectwo w kazaniu dialogowanym (dawne niestety to czasy!).

Dzisiaj namówiłem Andrzeja, żeby "wziął" któreś czytanie. Czyta w szkole na akademiach, może i w kościele. Może i Mateusz, jeśli przyjdzie na tę mszę, może każdy, kto potrafi czytać z obopólnym zrozumieniem. Bóg nie ma względu na osoby. W każdym narodzie, i w każdej gminie i parafii miły jest Mu ten, kto wszedł z Nim w dialog i przyjmuje Go do serca w domu (małżeństwie i rodzinie), pracy, kościele, szkole, sali konferencyjnej i na ulicy. Kto chce mu świadczyć całym sobą, całym życiem, poszukując prawdy. W Nim i z Nim.

Wychodzę na środek kościoła, przemawiam, namawiam, śpiewam - choć nie lubię tego siwego grubasa, którym jestem. Ale do-świadczam też czegoś innego. Kiedy wykonuję ważną czynność liturgiczną (włącznie z konferansjerką) - nie mam wieku, wagi, koloru itd. Jestem naprawdę poza takimi uwarunkowaniami. Odprawiam mszę, czynię to także dla swoich uczniów, nie dla siebie. To też jest cud przemiany.

Każdy wierzący chrześcijanin powinien poczuć, jak to jest. Każdy chrześcijanin powinien mieć (od małego) doświadczenia w (zbiorowym) odprawianiu mszy świętej. Wyrósłby na prawego człowieka i dobrego obywatela. Z dużo bogatszą samoświadomością.
Mamy takie złe wyobrażenia - najpierw mówiło się "słuchać mszy św" (jeszcze za Norwida), potem "uczestniczyć". A chodzi o to, żeby "odprawiać", pod przewodnictwem kapłana. Chodzi o to, żeby nie być na mszy "obcymi i milczącymi widzami". JAK TRUDNO DOTRZEĆ DO WSPÓŁ-WIERNCH Z TĄ PRAWDĄ. DUCHOWIEŃSTWO SŁABO POMAGA PRZEZWYCIĘŻYĆ TE STEREOTYPY. Pamiętacie msze na pożegnanie kolonii w Duninowie? Ale to są wyjątki.

Sobór Watykański II i wszyscy po-soborowi papieże wzywają "należy doprowadzić do rozkwitu poczucie wspólnoty parafialnej, zwłaszcza w zbiorowym odprawianiu niedzielnych Mszy Świętych" (KL 42).

Dostałem taki talent od Boga, ale komu zależy na jego wykorzystaniu? Jest odwrotnie, zrobiono ze mnie, od 30 lat katechety kościoła katolickiego, monstrum i wroga publicznego nr.1. Ci, którzy tak twierdzą, chcą zamiast katechety - wykształconego do tego zadania i przygotowanego bogatym doświadczeniem życiowym - zostać nauczycielami prawdy i przywódcami duchowymi i wszelakimi innymi (odmawiając jednocześnie jakiegokolwiek dialogu). Dla nich obrazą są także moje szczere tutaj wyznania. "Biada wam faryzeusze".
Czuję to wszystko na sobie, kiedy wychodzę przed ołtarz, aby wasze dzieci zbliżać do Królestwa Bożego. Ale poniosę i ten ciężar z Bożą pomocą. Na mszy szkolnej doświadczam i drżenia kolan i ogromnej mocy z wysoka. I choć nie mam już tzw. perspektyw przed sobą i nie za wielką motywację do długiego życia, to na mszy już JESTEM ponad-czasowy.

Msze szkolne mogą być osią katechezy w szkole. Wtedy katechezy nie są teoretyzowaniem, są ciągłą akcją i bardzo praktycznymi umiejętnościami. Zarzut Janusza Palikota i innych, że 2 godziny na lekcje religii to czas stracony, jest wtedy nie trafiony. Dwie godziny o tym, co jest warunkiem rozwoju osobowego i społecznego, co jest samym życiem, drogą i prawdą - to jest "tylko" 2 godziny. Żeby zrozumieć mszę (swój udział we mszy) trzeba poznawać siebie, świat i niebo. Trzeba pytać jak Piłat "co to jest prawda" i odpowiadać, jak Jezus, że On jest "drogą, prawdą i życiem". Mamy dwa stanowiska życiowe: światowe i ponad ziemskie (teologiczne). Ile tu (tzn. w katechezę) wchodzi dyscyplin naukowych, ile erudycji, ile sztuk wszelakich - żeby przybliżać tę prawdę uczniom, od lat 5-ciu do stu.

PS.
"Christian life is above all a theological life, a life of faith, hope and charity" (kard. Christoph Schönborn z Wiednia na Kongresie Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach, 1.10.2011)