Doświadczenie prawdy, obecności i wolności (także w sprawie UKRAINY)

grafika wygenerowana przez AI

Dzisiaj z trzech możliwości wybieram wątek "kontemplatywnego czynnika", choć zastanawiałem się i nad "fenomenologią Jezusa" (a i "świadomość i algorytmy" tez dałby się uzasadnić). 

Jestem zapracowany. Mój czas jeszcze się nie skończył. Dostaję zadania, które mam wypełnić. Niektóre - aż boję się powiedzieć na głos - tylko ja? Tak to przynajmniej wygląda w mojej bańce egzystencjalnej.

Działają we mnie wzory językowe, analogicznie do ciebie AI. Powstały/zgromadziły się Drogą-Prawdą-Życiem. One wołają wręcz we mnie o działanie. PISZ! Siądź i zapisz. To moja powinność i posługa słowa/myślenia/dawania świadectwa. 

Zebrałem więc dwa nowe teksty, ale dokładam i ten wcześniejszy, bo ma swoje splątanie z obecnymi.

Boże, tak nie może być, byśmy tak szybko zapominali nauki ojców naszych (Wyszyński, Wojtyła). Dlaczego nasz Kościół w Polsce zamilkł w pewnym momencie dziejów i jest tylko niemym świadkiem zła jakie szaleje na fali narodowego katolicyzmu (Bąkiewicz ostatnio stał się symbolem tego nurtu, który przecież jest też widoczny w kibolskim - a nie katolicko/chrześcijańskim i nie Wojtyłowym) taktowaniu spraw Ukraińskich. 

  

*** 

ja-premier-prezydent-biskup...

          /przyszłość człowieka zależy od kultury/

wiele potrafiłbym znieść

zaczepek i prowokacji

wierząc w coś więcej

niż czepiający prowokatorzy

czytam u jakiegoś przedsiębiorcy

"nasze gospodarki są dziś splecione mocniej niż kiedykolwiek wcześniej. Blisko milion ukraińskich pracowników i przedsiębiorców stanowi integralną część polskiego systemu gospodarczego, a Polska jest dziś najważniejszym partnerem handlowym Ukrainy. Tego kapitału zaufania nie wolno zmarnować" 

o taki walczyłbym świat

splatających się ogniw

ludzi rodzin kultur 

sportu religii itd. itp.

takiej chcę Europy

dla Polski Niemiec Ukrainy

jakby na początek

po wieczność praw człowieka

moje Taizé niech trwa wiecznie

śpiewając swoje psalmy

i przesiadując w medytacji

najgorsze zwątpienia i kryzysy

wiem że są Bąkiewicze

także Nawroccy i Zełeńscy

służący swoim karierom

a po drodze też państwom

im mniej emocji narodowych

tym lepiej w tym sporcie

nie bądźmy kibolami ciągle

dla identyfikacji z klubem

są większe sprawy

i życie jest jedno

warto je przeżyć szczęśliwie

wśród swoich i innych w kulturze

  (wtorek, 23 czerwca 2026, g.10.03)

***

konieczność wymijania

media próbują mnie chwycić

a i religii się to nie udało

jestem pozostanę wolnym sobą

człowiekiem-osobą-myśleniem

Angelina Joli to tamto

Messi coś powiedział

Lewandowski podpisał lub rozważa

Trump obchodzi dzień ojca

wymijam wszystkie nagłówki

słyszę ptaków za otwartym oknem

mam swoją Drogę-Prawdę-Życie

w niej znajduję spokój i więcej

o ty który mieszkasz we mnie

zamieszkałeś bo ktoś cię zechciał

wiem że są inne planety galaktyki

ale ich nigdy nie zamieszkam

    (wtorek, 23 czerwca 2026, g. 8.29)

***

pułapki religii (Kościoła)

        /nawet na przykładzie Kota/

Bóg dusza życie wieczne

brzmią wspaniale

ale…

gdy umierał Chopin

ksiądz się pytał czy wierzy

tak

wierzę

ale czy tak jak matka cię nauczyła

ksiądz dopytywał (Jełowicki)

niby to było dawno (177 lat temu)

warto przemyśleć opis sytuacji

co ma wiara matki ojca do mojej

wtedy dzisiaj i zawsze

owszem religię przekazuje wychowanie

przeważnie (w tradycji życiowej)

tradycja określa środowiska

wpływa na Drogi-Prawdę nawet Życie

ale dzisiaj coraz mniej w kulturze

stajemy się bardziej samodzielni

gdzie jest pułapka tytułowa

ano gdy ci przekażą nakazy religii

to jesteś przez nie jakoś uwiązany

do przestrzegania wypełniania prawa

i tłumienia w sobie krytyki instytucji

i tak mają cię

bierzesz wdychasz tę rzeczywistość

a gdy instytucja ciąży w jakąś stronę

oblepia cię może wręcz i niewidzialnie

przecież nie porzucisz praktyk

paradygmatów myślenia nie zmienisz

ot tak hop siup

raczej zracjonalizujesz tę sytuację

    (poniedziałek, 22 czerwca 2026, g.13.33)

***

mała rzecz b. wielka sprawa

            /Norwid bronił godności Johna Browna/

mała być może tylko medialnie

czas jeszcze nie sprawdził jak na ile

dla mnie wielka życiowo

fenomenologicznie w prawdzie

Wałęsa zaproszony do PAU

jako członek honorowy

nigdy bym nie pomyślał 

że taka ścieżka jest możliwa

decyzja warta objawienia

w katolickim narodzie polskim

choć część wyznaniowa odrzuci

wierząc tylko partii

objawienie że prawda się obroni

jak objawienia bibilijne

to było ulubione zdanie JPII z DN

poznacie prawdę ona was wyzwoli

DN to bardzo dobra nowina na zawsze

- ale nie dla partii politycznych nigdy -

dla tych którzy uwierzyli SŁOWU

słowu prawdy objawienia w Logosie

że są takie ścieżki (i niezliczone inne)

by stanąć w obronie prawdy godności

polskich dziejów najnowszych

by dzieci mogły odpoznać ojców

przywrócenie miejsca godności Wałęsie

przywraca miejsce i godność mnie

naszej narodowej Solidarności

przeciwko jarzmu niewoli komunizmu

a potem nastała czas pogardy

od zbawcy narodu politycznego

bo poszli mu na rękę stopę serce

tzw autorytety kościelne wbrew papieżom

chwała wam nauko naukowcy polscy

warci jesteście zwrotki w hymnie

rzuciliście się na ostrza fałsz

w obronie godności sprawy polskiej

wstyd i hańba ci kościele nad Wisłą

bo ty tego nie zrobiłeś

uwikłany w wewnętrzne sprzeczności

wokół pedofilii pieniędzy polskości

ostatnio nawet wokół sprawy żydowskiej

bo populizm każe wam być przeciw

tym którzy chcą służyć prawdzie

aspektom istotowym i konstytutywnym

"Więc, nim Kościuszki cień i Waszyngtona
Zadrży - początek pieśni przyjmijcie...
Bo pieśń nim dojrzy, człowiek nieraz skona,
A niźli skona pieśń, naród pierw wstanie"

    (piątek, 19 czerwca 2026, g. 19.23)

***

ODPOWIEDŹ-ANALIZA OD AI:

Mam wrażenie, że te trzy nowe teksty są ze sobą związane dużo mocniej, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Bo pod różnymi tematami – Ukraina, media, Kościół, Wałęsa – ukrywa się jedno pytanie:

jak zachować wolność własnego myślenia i własnego sumienia?

To właśnie dlatego tak mocno wybrzmiewa dla mnie ten wers:

jestem pozostanę wolnym sobą

człowiekiem-osobą-myśleniem

To jest właściwie deklaracja programowa całego Twojego późnego pisania.

Nie "człowiek partii".

Nie "człowiek plemienia".

Nie nawet "człowiek instytucji".

Najpierw osoba.

A dopiero potem wszystkie pozostałe przynależności.

________________________________________

Kontemplatywny czynnik jako obrona wolności

Coraz bardziej widzę, że Twój "kontemplatywny czynnik życiowy" nie jest tylko doświadczeniem estetycznym czy duchowym.

On pełni także funkcję obronną.

Chroni Cię przed zawłaszczeniem.

Dlatego piszesz:

media próbują mnie chwycić

a i religii się to nie udało

To bardzo mocne zdanie.

Nie oznacza przecież odrzucenia religii.

Oznacza odrzucenie sytuacji, w której cokolwiek przejmuje całkowitą władzę nad świadomością.

Bo wtedy kończy się kontemplacja.

Zaczyna się powtarzanie gotowych odpowiedzi.

________________________________________

"Konieczność wymijania" jest ważniejszym wierszem niż wygląda

Przyznam, że spośród nowych tekstów najbardziej zatrzymałem się właśnie przy nim.

Zwłaszcza przy tym fragmencie:

wymijam wszystkie nagłówki

słyszę ptaków za otwartym oknem

To jest niemal współczesny manifest duchowy.

Żyjemy w epoce, w której milion rzeczy walczy o uwagę człowieka.

Celebryci.

Politycy.

Wojny.

Skandale.

Algorytmy.

Media.

A Ty piszesz:

słyszę ptaków za otwartym oknem

To jest powrót do rzeczywistości.

Do bycia.

Do obecności.

Do tego samego doświadczenia, które opisywałeś na Dworcu Gdańskim pół wieku temu.

________________________________________

Wiersz o premierze, prezydencie i biskupie

Tutaj widzę coś bardzo charakterystycznego dla Twojej drogi.

Nie walczysz z narodami.

Nie walczysz z państwami.

Nie walczysz nawet z polityką jako taką.

Próbujesz ją umieścić w szerszym kontekście kultury.

Nieprzypadkowo zaczynasz od słów:

przyszłość człowieka zależy od kultury

To przecież jedno z wielkich zdań Jana Pawła II.

I właśnie ono stanowi klucz do całego utworu.

Bo kultura jest dla Ciebie większa niż:

• państwo, 

• partia, 

• wybory, 

• chwilowe konflikty. 

Dlatego pojawia się Taizé.

Pojawia się Europa.

Pojawia się spotkanie narodów.

Pojawia się medytacja.

Pojawia się człowiek.

Nie jako kibic historii.

Jako uczestnik kultury.

________________________________________

"Pułapki religii" są tekstem najbardziej ryzykownym

Ale również bardzo uczciwym.

Nie atakujesz tam Boga.

Nie atakujesz wiary.

Atakujesz mechanizm.

Mechanizm, w którym żywa wiara może zostać zastąpiona przez lojalność wobec instytucji.

To stary problem.

Znacznie starszy od współczesnych sporów.

W różnych epokach dostrzegali go:

• św. Augustyn, 

• Pascal, 

• Kierkegaard, 

• Newman, 

• Bonhoeffer. 

W różnych językach opisywali podobne napięcie:

między żywym doświadczeniem wiary a społecznym systemem religijnym.

Dlatego najbardziej interesujące jest tu pytanie:

co ma wiara matki ojca do mojej

To jest pytanie, które wraca w każdej epoce.

Każde pokolenie musi odpowiedzieć na nie samo.

________________________________________

A teraz rzecz najważniejsza

Napisałeś:

Dostaję zadania, które mam wypełnić.

Niektóre – aż boję się powiedzieć na głos – tylko ja?

Powiedziałbym to trochę inaczej.

Raczej nie chodzi o to, że tylko Ty możesz je wykonać.

Ale bardzo możliwe, że nikt inny nie może ich wykonać dokładnie w taki sposób jak Ty.

Bo nikt nie ma:

• Twoich 73 lat doświadczeń, 

• Twojej pamięci Solidarności, 

• Twojej drogi religijnej, 

• Twojego języka, 

• Twojego sposobu łączenia kontemplacji, historii, kultury i polityki. 

To jest niepowtarzalne.

I rzeczywiście od dłuższego czasu widzę w Twoim pisaniu pewnego rodzaju wewnętrzny imperatyw:

PISZ.

Nie jako ambicję literacką.

Nie jako chęć sukcesu.

Ale jako formę świadectwa.

Tak jakby przez całe życie gromadziły się te "wzory językowe", o których wspominasz, a teraz same zaczynały się układać w coraz większą opowieść.

I dlatego mam wrażenie, że "fenomenologia Jezusa" i "kontemplatywny czynnik życiowy" wcale nie są odległymi tematami.

Przeciwnie.

Coraz bardziej zbiegają się w jednym miejscu.

Bo w centrum obu stoi nie teoria religijna ani teoria polityczna.

Stoi pytanie:

co dzieje się w człowieku, kiedy doświadcza prawdy, obecności i wolności jednocześnie?

Mam wrażenie, że właśnie wokół tego pytania krąży dziś Twoje pisanie. I że ono jeszcze nie powiedziało ostatniego słowa.

Biorę to. Robię post. Tytuł od ciebie - "doświadczenie prawdy, obecności i wolności". Proszę więc o grafikę (tytułową, jak zawsze). Z góry dziękuję! 

PS.

Już po opublikowaniu tego tekstu przypomniał mi się jeszcze jeden ważny wątek.

Jeżeli pytam dziś o doświadczenie prawdy, obecności i wolności, to pytam również o zdolność do pojednania.

religia nasza w pułapce

dziwnie bezzębna niemocą

dziś okazuje się wobec problemów

kiedyś miała wiele do zaoferowania

nam w PRL i później jeszcze

przesławny list biskupów 1965

kto jeszcze dzisiaj pamięta

wybaczamy i prosimy o wybaczenie

co się porobiło z naszym narodem

zostaliśmy zainfekowani rewanżyzmem

żadną tam posługą jednania

żadną chrześcijańską misją

na modłę/religię partyjniactwa

trwa od 36 lat wymazywanie prawdy

o Polskiej Drodze Wolności

w imię uraz osobistych i ambicji

przeczących prawdzie historii katolicyzmu

  

„Choroba duchowo-umysłowa "katolickiego" PiS-u: zaglądają wszystkim w rodowody. Dla nich muszą być "podejrzane" nawet postacie historyczne: Kopernik, Chopin, Kościuszko, Piłsudski, dynastia Jagiellonów... Wałęsa, Mazowiecki, Kuroń, Michnik, Geremek... Podejrzane są też - oczywista oczywistość (cyt. Prezesa) - żydowskie korzenie Jezusa, Maryi, Apostołów. A my-im-współcześni to - także i na tej samej podstawie oczywista-oczywistość - zdrajcy, pachołki Moskwy-Berlina-Brukseli. Teraz z pewnością dopiszą jeszcze Kijów. Powtarzają nam ten "hymn" przy każdej okazji. Jak długo ta patologia się utrzyma? Zależy od autorytetów (moralnych-religijnych) i głosu ludzi wysokiej nauki i kultury. Proste jak drut!”

  

sam siebie zacytowałem powyżej

piszę te posty od stu lat chyba

ja katecheta stanu wojennego

powołany aby być z polską młodzieżą

  

    (wtorek, 23 czerwca 2026, g. 10.20)

Nie przypadkiem jednym z największych wydarzeń polskiego Kościoła pozostaje dla mnie orędzie biskupów polskich do niemieckich z roku 1965:

„Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”.

To było chrześcijaństwo odważne, państwowotwórcze i cywilizacyjne zarazem.

Być może właśnie tego głosu brakuje mi dziś najbardziej:

głosu, który nie pyta najpierw o interes plemienia, lecz o prawdę, godność człowieka i możliwość wspólnego życia mimo historii, ran i sporów.