Śmierć cywilna, motywy życia i nadziei i filozofia polskiej wspólczesności (8)

Miłosierna i troszku niemiłosierna ręka mnie zbudziła około trzeciej w nocy i nie pozwoliła zasnąć. Miłosierna, bo mogę i mam co pisać. Niemiłosierna? - bo może lepiej by było spać i obudzić się do życia z innymi. Ale właściwie po co? Stan śmierci klinicznej jest dobrze opisany, stan śmierci cywilnej, chyba mniej. Właśnie ten drugi wypełnia moją głowę na poduszce, którą opuściła senność nocna.

Śmierć cywilna, w dużym stopniu społeczna, wymaga zatem większego nagłośnienia. A nuż nie jestem przypadkiem takim znowu (znowuż takim?) odosobnionym? Któż to wie, skoro nie publikuje się zbyt wielu analiz i danych z tego pola problemowego.
Chyba śmierć społeczna jest najpierw, a ta jest prosta do wyjaśnienia - brak pieniędzy, łączników ze światem zewnętrznym. Kwitów na funkcjonowanie w nim. To mechanizm prosty - wypadasz z gry, nie masz żetonów do żadnej z otaczającej cię maszyn i mechanizmów.

Cywilna? - zaraz za pierwszą, bo nie potrzebują cię inni, z bezpośredniego narodowego i kościelnego otoczenia. Za katechezę mi płacą, ale chyba mnie nie potrzebują. Nie ten katecheta, to będzie inny - zewsząd wszak dochodzą pytania o godziny lekcyjne do zagospodarowania, ciągle ich brak, taki rynek pracy (i płacy).
Koleżanka z pracy, radna gminnego samorządu poszła najdalej w wyrażaniu uczuć. Nawołuje, by wywieźć mnie na taczce gnoju wraz z żoną, dyrektorką szkoły. Współczesna radna stworzyła akt społeczny (nie tylko medialny, na swoim blogu powtarza ten wpis/apel na razie dwa razy). To nie są prywatne sprawy, jak łatwo zbyć chcą niektórzy/większość, by znaleźć usprawiedliwienie dla swego sumienia. To jest przyczynek do filozofii polskiej współczesności (post-komunistycznej). Warcholstwo/woluntaryzm o monopartyjnych korzeniach górą? Realizm i szacunek dla niego jest zbyt trudny? Najłatwiej stać z boku i czekać, co z tego wyjdzie. A nuż będzie widowisko? A jeśli ich zabraknie to może będzie łatwiej? - mniej pytań np. "Co to jest Ojczyzna" (Grażyna przed Prezydentem RP w Marózie), wymagań...

Wyrok śmierci cywilnej "podpisują" zbiorowo przede wszystkim tzw. wspólnoty lokalne, przeważnie są to gmina i parafia, ale może także coś takiego jak "własne środowisko". Nie potrzebują cię właściwie do niczego, nawet do dobrego własnego samopoczucia. Pierwsza rocznica, trzydziesta rocznica i któraś kolejna, co za różnica, byle chodziło o ciebie. Nie potrzebują i głośno/pokazowo cię przemilczają? Bo nie mają już MO, SB, ORMO, ZOMO by wsadzić cię do więzienia lub wywieźć na Sybir.

Był marksizm? - mówiło się o alienacji pracy. Dziś w miejscach pracy chyba też i od dawna jesteśmy odczłowieczeni w dużym stopniu? Nie/tak? Otwarte pytanie w ankiecie? A o czym rozmawiamy, jeśli w ogóle, czym żyjemy? Sprawami zawodowymi. Dehumanizacja? W pewnym stopniu na pewno.
Widziałem przed laty kaplicę, świątynię dumania, wybudowaną obok skrzyżowania autostrad w Niemczech. Potrzebują chwili zatrzymania pędzący kierowcy. Są też dość powszechnie na lotniskach - potrzebują ci, co do nieba, bo ci, co wracają, nie są tacy skorzy, jeszcze przed obiorem bagaży niepodręcznych witają się z gąską lub interesami. Nie wspominając szpitali, zwłaszcza dla najciężej chorych na jakąś nie-moc. Może powinny być w każdym zakładzie pracy, podobnie jak związki zawodowe? Dla ratowania godności osobowej.

W każdym razie, wymiar duchowy (osobowy?) znika/nął z naszego życia w miejscu zarobkowym. Na mapie jest Miejsce Piastowe, może tam? Bóg i mamona? - nie można dwóm panom służyć. W kościołach tym – życiem duchowym - zajmują się duchowni (choć porzekadło psuje dobre samopoczucie 'za pieniądze ksiądz się modli'), w szkołach - katecheci. Seriale ogłupiają ludzi? - chyba dość już głupich, a czas (i emocje) trzeba czymś zająć. A co z intelektem (z życiem intelektualnym) w miejscach i godzinach pracy?  A CO TO JEST? Ale nawrzucałem pytań.

Przejaskrawiony? Czy nazbyt szary namalowałem obraz?
A może zamurowałbym się od środka, jak niektórzy kameduli? Nie. Mam rodzinę. Ale  i tak żyję/dożyję jak zamurowany. Kto nie wierzy, "przesadzam", egzageruję - niech sprawdzi w komentarzach do tego bloga, albo na Facebooku. No i niech podsłucha na przykład naszych rozmów w pokojach nauczycielskich całego kraju. Należy oczywiście także się przejść po parafiach, plebaniach i pałacach biskupich (nieszczęsnych). Gdzie znajdziemy Dobre Nowiny? Na ambonach i mównicach - odpowiedziałyby dzieci, ale słyszałem z nich tyle zbędnych słów, że już w to nie wierzę.

Kameduli by się nie zamurowywali czasem, bez wielkiego wewnętrznego piękna. Bez spotkania z ludźmi i z nimi można - jak widać - przeżyć. Bez dialogu z Tym Pięknem – Pięknym, także Prostotą - jak niektóre teorie matematyczne i fizykalne - Bogiem, NIE.

Dużo godzin nad ranem spędziłem uszami i myślami na jeziorze Ładoga. Jest aż siedem odcinków na YouTube i dużo więcej muzyk znajdziecie, gdzie chcecie.
"This hymn to the Mother of God is sung during various offices (matins, Eucharist...). Here it is used for the rite welcoming the bishop to the church before the Eucharistic liturgy. While the choir sings the Marian hymn, the deacon pronounces the introductory prayers. The polyphonic arrangement of this old melody is characteristic of the "Pertessian" style from the beginning of the 18th century." Performed by the Russian bassi profondi Vladimir Miller (his lowest note is B1) and Yuri Wichniakov.
„What makes this more than vocal fry is in part the overtones. The overtones vibrating at a higher frequency and in resonance with the fundamental tone act as a glue to smooth and enrich the fundamental. And this is what we perceive as singing. Many of you tenors think you are hitting the same note because you are hitting the same overtones. But you are not hitting the fundamental. Your brain is latching onto the wrong frequency when you listen. Psycho-acoustics is complex” (tamże).

"Ciebie Boże wysławiamy... " - zaintonował kardynał Dziwisz 2 kwietnia o godzinie 21.37. Obok byli abp. Marini i drugi ceremoniarz papieski Konrad Krajewski, który "wyspowiadał" się w telewizji ze swojej miłości do Papieża-Polaka - "chodziłem do spowiedzi do Jana Pawła II nie tylko po to, by wyznać grzechy, grzechy wyznać najłatwiej, ale by wyznać winy, że nie jestem taki jak on, chciałem otrzymać kolejne jego błogosławieństwo, by być w jego przestrzeni". Czyli można o religii i duchowości mówić inaczej! Jan Pospieszalski, inny reprezentant Polski w TVP, wyszykował na wieczór tego samego dnia, nazywanego Bożym Ciałem, program o religijności obrazkowej. Jak to coraz prościej rozróżnić, kto jest kim ;)

Względność i bezwzględność mojego pisania i każdego innego odpowiedzialnego, tzn. osoby odpowiedzialnej z tożsamością, nie pozwala na ple-ple-ple, byle uniknąć podejrzeń, potwarzy, zniesmaczeń...
Teoria względności Einsteina ma swoją odpowiedniczkę w teorii bezwzględności Józefa K. Na czym ona polega? Już wiele razy o tym mówiłem, pisałem. Że ja (tylko)notuję, prawda się objawia!!! Jeszcze lepiej brzmi/wygląda w tego zdania szyku odwróconym.

Jeszcze inne conkretos exemplos? Oto mogę teraz pisać lub się położyć na chwilę. Jak się położę i wstanę za jakiś czas, nastrój będzie inny, pisać będzie ciężko, albo wcale się już nawet nie da i nie opublikuję (znów 'nawet') tego co już mam. Ale czy to zmieni sens mojego bloga?? Bezwzględnie nie. Osoba ta sama, tożsamość ta sama, pamięć nawet (po raz trzeci).
Czego ja chcę? Ależ ja to wiem i wy to już wiecie, jeśli śledzicie przez jakiś czas posty na "Osobnym świecie". W wierszyku także zapisałem lat temu z trzydzieści parę, on też już widział.

czego ja chcę?
żeby mi niebo odciążyło głowę
żeby mi miłość napełniła serce
żebym nie myślał nie wiadomo o czym
żebym nie walił głową w jakiś mur
żebym nie ryczał jak wół
jak głupie cielę
jak chłopiec z zapałkami
żebrak z pusta czapką
pijak na na ulicy
.......
których siecze deszcz

Dobrze jest notować, żeby wam kiedyś jakaś inna Krystyna nie powiedziała, że wszystko co robicie i piszecie robicie i piszecie ze względu na nią. Śmieszne by to było, jeśli mieszkałoby się w innej gminie. U nas nadaje się do psychiatry(ka?).

Cukru więc nie mierzę i ruch zawiesiłem na kołku. Nie to, żebym jak zawzięty Szkot lub Irlandczyk dawał krajzedze palce do obcięcia, ale nikt nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie. Ja dla siebie też nie chcę, nie mogę, nie potrafię. Spróbujcie sami. Chyba George'a Orwell wyeksperymentował na potrzeby którejś swojej książki, że w takiej jak ja sytuacji, żyje się z dnia na dzień, plany są niemożliwe. On mógł wyjść z tego stanu, wraz ze zdobyciem potrzebnych obserwacji, miał za co żyć dalej na jakimś poziomie, mógł realizować swoje cele.

Kiedy ma się kasę, można załatwiać sobie relacje życiowe i cele na większym polu działania. Kiedy się ich niema, jest się skazanym niejako na to (więzi, motywy), co płynie od strony wspólnoty najbardziej lokalnej, a to w naszych realiach jest tylko gmina i parafia i, w moim przypadku, szkoła. I więcej nic. Wspólnota lokalna więc jest w wielkim stopniu odpowiedzialna za życie, rozwój i śmierć swoich członków. Mnie zabija długo, wymazaniem przez wójta Kazia na lat szesnaście, dzisiaj przez spadkobierców, przez kontynuowanie niszczenia pamięci i tożsamości, przez „siewcę nienawiści”, a ostatnio przez taczki z gnojem podstawiane przez uczynną koleżankę z miejsca (bo nie ducha) pracy.
Dlatego Sobór Watykański, zbudowany na faktach realnego świata (nie wyobrażonego, jak u tradycjonalistów, na śmierć i życie trzymających się religii obrazkowej i wiary nakazowo/nakazanej) i ich/jego świetnej znajomości, a potem Jan Paweł II (fenomenolog wśród papieży) realizator soborowy, mówili - że władza jest odpowiedzialna za przedkładanie wspólnocie rządzonych (także w parafii) motywów życia i nadziei. Mnie nikt takich  nie daje. BO ZA BARDZO KOCHAM SOBOROWĄ NAUKĘ I POLSKĘ WZIĘTĄ TĘCZĄ ZACHWYTU OD ZARANIA DZIEJÓW?? - mam powody tak pytać w polskim parafialnym kościele 2012, i w państwie post-komunistycznym.

Idąc w procesjach... notatki do filozofii polskiej wspólczesności (7)

Część I - Dotknę prawdy! - i od razu nie mam lat, schorzeń itp. Czuję się wówczas jak nowo narodzony, albo jakbym był duchem. Jestem wśród osób w relacji dobra, miłości? - działa tak samo. Ba! Mam nawet możliwości uruchomiać ten "mechanizm", kiedy zapragnę (zechcę), mogę go "włączyć". Jak? Aktem uwielbienia (wielbienia), "pisania na piasku". Aktem modlitwy - nie jako nałożonego obowiązku, nie powtarzanych bezrefleksyjnie słów, ale jako wolnego działania osoby, homo sapiens, człowieka myślącego (więc nieredukowalnego do materii, wiązań chemicznych...). Bądź uwielbiony Boże, który Jesteś i jesteś Miłością. Amen.

Rozróżnienie - a może tylko popularyzowanie takiego rozróżnienia - na religijność obrazkową i religijność rozumną/osobową, to mój wkład do polskiej teologii i filozofii naszej współczesności, do której notatki zamieszczam od sześciu postów ;)

CUDOWNĄ MAM METODĘ - NIE MÓJ WYNALAZEK, ALE DOBRODZIEJSTWO. Polega tylko na notowaniu, a przynajmniej na przewadze tego, co łapane i notowane bezpośrednio z życia, które się po prostu wokół mnie dzieje, nad tym, co wytwarzane moim własnym intelektem, refleksją, talentem...
Dzisiaj  post ułożył się z trzech części, z których jedna o drugiej nic nie wie, a jest jakby jedno. To, co powyżej, było zapisane dzisiaj z rana, przed szkołą.

To, co poniżej - część II, było zapisane wczoraj w trakcie przygotowywanie się do katechezy na dzisiaj. "Konspekt" zatytułowany roboczo "katechezy na Boże Ciało". Oto to:

Mam dwa filmiki z YouTube. Bo jak ma być o Bożym Ciele to musi być film z procesji, no nie! Ciekawe, że jeden jest z polskiego Koła, a drugi z polskiego serca bijącego w Stamford, Connecticut, USA. Jak to się ciekawie i samo połączyło. Jakiś gość z polskiego wyszedłszy narodu, czuje potrzebę, żyjąc w Connecticut pokazywać/dzielić się ich życiem!! TO JEST KOŚCIÓŁ! Oczywiści - posoborowy, otwarty, globalny, obecny w każdy możliwy sposób w kulturze.
Ściągam nie tylko film o procesji BC, ale także ich koncerty, mszę świętą dla dzieci, z kazaniem po polsku na temat dziękczynienia(!), cały kościół zapełniony polskimi/amerykańskimi rodzinami z dzieciarnią wieku wszelakiego!! W Strachówce, tak a propos, kościół świeci brakiem dzieci, a wszystkich chcemy (my-rodacy) pouczać w wierze i moralności.
"Fragment koncertu Bożonarodzeniowego z naszego kościoła, Chóru Młodych Serc z New Britain, który występował na trasie koncertowej Piotra Rubika w USA. Swojskie klimaty i rodzinna atmosfera." 

Jak jechać, bez wielkiego łamania, do niby-wspólnoty, która tyle razy mówi, że cię nie chce, a nawet nie toleruje? Znacie ten rodzaj krzyża?
Kim jest katecheta? Dla kogo pracuje? Jeśli nie jest zakorzeniony głęboko w parafii DZISIAJ? Bo wczoraj byłem, przedwczoraj jeszcze bardziej i przed-przed... Są w niej sosny Królów, nasze modlitwy przez lata, vota wdzięczności za czas Solidarności i wolność wywalczoną. Ale dzisiaj nas tam nie ma. Pewnie znów będziemy za czas jakiś, łaska pańska na pstrym koniu jeździ.

Ale przecież katecheta nie jest katechetą dla łaski pańskiej, nawet księży dobrodziejów, ale dla Prawdy Wiecznej, dla Boga Samego! Więc dlaczego w katolickim narodzie mam/y z tego powodu trzydzieści lat poniekąd - i na pewno - braku stabilizacji w przykładnym skądinąd życiu rodzinnym? To nie chyba, to na pewno, za dużo. Dwa razy na pewno w jednym zdaniu, cóż znaczy? A bo ja wiem? A bo to tylko ja mam odpowiadać na takie pytania? A bo to nie jesteśmy wielkim kościołem w dużym europejskim kraju??

Czy odpowiedzią cząstkową nie jest - bo kocham Sobór Watykański II (za)bardzo i z tego nie ustąpię? Bo jestem wolnym (wykształconym) umysłem? I duchem? Bo byłem, poznałem i czytałem wiele (Maria Magdalena też wiele ukochała, taki śmieszny dość zwrot) – bo Taize, święta Teresa z Avila, Kameduli, Andrzej Madej??
Bo inni mają z tego powodu kompleksy? To niech zaczną się modlić tak samo i czytać te same świadectwa pisane i dokumenty kościoła! Cała biblioteka wypowiedzi bardziej i mniej uroczystych Jana Pawła II wystarczy na lata ubogacającej lektury. Po niej mielibyśmy o czym rozmawiać w kościele, na plebaniach i w Internecie. Sama legitymacja i korporacyjna przynależność nie wystarczy do ewangelizacji w XXI wieku.

O ileż życie byłoby lżejsze, gdyby było normalne. Gdyby katecheta wiedział, że jest potrzebny wspólnocie wierzących na jakimś terenie (parafia, dekanat, diecezja), w której żyje (z rodziną) i uczy. W której jego żona i dzieci żyją tak samo od urodzenia i oddychają i mają przyjaciół. Gdzie byli ochrzczeni, chodzą do szkoły, zdobywają nagrody i pochwały, przyjmują sakramenty i się modlą, kształtując swoją osobę i przyszłość. O niewierna wspólnoto, o niewdzięcznicy. Zdrajcy? - chyba wobec wielu nie byłoby za mocno.

A wierny przyjaciel pokój sławiący dzwoni i zwiastuje obecność bliską swojej koleżanki-misjonarki z wielkim doświadczeniem globalnego świata i kościoła, od szwajcarskich i francuskich uniwersytetów, po Afrykę ukrytą w sercu kontynentu i świata całego, którą także poznałem i mam na Facebooku, wśród świadków/przyjaciół/znajomych?

A teraz część III, która jest napisana życiem szkoły, lekcjami... Ja tylko notuję:

Kl.3
Nieoczekiwana, nieprzyjemna, irytująca sytuacja, tuż przed wejściem do klasy. Jest mama dziecka (7l), które podobno rozszarpałem na katechezie poprzedniej. Rozszarpane dziecko, dziewczynka, miętoli sukieneczkę, mało co dziury nie zrobi, zdenerwowana bardziej ode mnie. Po cholerę to komu? Spytajcie liderów faryzeuszy. Im nawet dzieci nie szkoda. Ucinam szybko tę niezdrową sytuację, bo jak się wkrótce okazało, nawet klasa rozszarpanej nie zauważyła rozszarpywania i nie wie, o co chodzić może. Wracam do klasy KATECHIZOWAĆ DOBRĄ NOWINĄ.

Pytania moje prowadzą do pytań dzieci, bo kogo mają pytać o wiarę rozumną w ROZUMNEGO BOGA, jak nie katechety! Kończy się na rysunku "linii życia Jezusa z Nazaretu: urodziny, ubogi dom w Nazarecie, chrzest, pustyni, trzy lata działania, Krzyż, śmierć  Zmartwychwstanie, ale tuż przed Krzyżem chleb z uczniami łamany i kielich - to jest wprowadzenie do Bożego Ciała.

Kl.6
Jutro Boże Ciało... zróbcie z tego ciąg rozumowania, może odtwórzcie moją medytację spod krzyża na początku"lekcji".
Procesja ci Boga nie przyniesie, jeśli myśleć nie zaczniesz. Pies też (za panem, dzieckiem, panią..) pójdzie w procesji, ale Bogu chwały z tego nie przybędzie.

Oglądamy skrót procesji w Kole i w Stamford. O Stamford wiemy całkiem sporo, a o wierze myślącej?

Kl.1
Tłumaczenie przez (proste) pisanie:
Boże Ciało=Ciało Boże=Ciało Boga! - kto by to wszystko zrozumiał? - nie da się, zaręczam ;)
Za to mam inną propozycję, o której warto by dzisiaj pomyśleć, o święcie PROSTOTY I modlitwy w ciszy!
Oglądamy mszę świętą w Stamford, cały kościół rodziców i dzieci!!!

Kl.4
W tym pomieszczeniu mamy Internet, więc szukam innej procesji i znajduję. Idziemy krok dalej, poznajemy miejsce, parafię, wpisuję komentarz, uczniowie podpowiedzieli tekst, cytuję "Zawędrowaliśmy tutaj z 4 klasą na l.religii, szukając zrozumienia Bożego Ciała (Ciało Chrystusa) i dowiedzieliśmy się, że Wasza parafia jest starsza od święta! Hurra!" - łapią szybko tę formułę multimedialnego ewangelizowania (się nawzajem), bo sami prowadzą bloga klasowego!

Kl.2
Dostałem/liśmy piękną odpowiedzieć na pytanie -"Co to jest Boże Ciało? - Ciało bez grzechu... Zatkało kakało :)

Kiedy włączam tło muzyczne przy rysowaniu, pięknego skądinąd rysunku, wchodzą  spontanicznie w dialog muzyczny z solistą, wyśpiewują „Bóg jest Miłością” z ks. Szlagowskim, autorem piosenki.
Kl.5
Notatka jest na zdjęciu!! Bierzcie, czytajcie i myślcie. "Nie ma wiary bez myślenia"! (św. Augustyn)

PS.1
Prawda, że w przeżywaniu, obserwacji życia i dawaniu rzeczom adekwatnego słowa najważniejsza jest metoda!
Nasza religia jest Religią Księgi, Religią Słowa (Wcielonego) więc niezrozumiałe jest milczenie wierzącego człowieka. Milczenie chrześcijanina w tym świecie (gminie, Polsce, Europie i na całym globie) to jakaś anty-religia i prowadzi do złego.

PS.2
Kto prowadzi moją rękę, kiedy szykuję materiał na katechezę? Kto słowami, modlitwą pod krzyżem?
Stamford ma najlepiej wykształconych mieszkańców w USA, 9/10 ma wykształcenie średnie ("Nine out of ten are high school graduates"). Mieszka tam ok. 7 tysięcy Polaków, którzy potrafią być obywatelami świata. Ale! - także w tym mieście miał miejsce proces czarownic, trochę mniej znany niż ten z Salem. Wszystkie tego typu ekscesy zaczynają się od pomówień, plotek, histerii, fanatyzmu religijnego i obyczajowego, od braku dialogu między ludźmi  i otwartości na innych!! Warto jutro pomyśleć - idąc w procesjach.

Korzenie wiary, realizm i filozofia polskiej współczesności (6)

Jakie są źródła i korzenie twojej wiary, czyli twojego życia osobowego? Tak chyba można pytać każdego ciekawego człowieka spotkanego na drodze, zarówno tzw. wierzącego jak i tzw. niewierzącego. Jak uczestniczysz w rzeczywistości? Jaki jest twój realizm, czyli relacje z wszystkim(!), co współ-istnieje z tobą? Niech jedni nie wykluczają życia duchowego, a drudzy agnostycyzmu i gejów i lesbijek, powiedzmy.

W centrum mojego wszechświata jest osobowy Jezus z Nazaretu. Niczego nikomu złego nie zrobił, a dobrego masę. Powiedział wiele mądrych słów i zdań i opowieści-przypowieści. W sumie, niezwykły facet, a jak rażą was słowa, to niezwykły ktoś. Wielkie litery i hierarchie słów ucierały się i ucierać się będą, a my będziemy przychodzić na świat i z niego odchodzić nie pytając o panujące konwencje.

Patrząc na swoją religię widzę przede wszystkim ogromną OSOBĘ. Potem długo nic i instytucję kościoła. Wiem, ze wielu (większość) kościelnej poprawności (odpowiednik politycznej) życzliwie lub nie, mnie poprawi, że powinienem napisać "wspólnotę kościoła". A ja się upieram przy instytucji. Zawsze sprawdzam pytaniem - "opowiedz mi o swojej wspólnocie parafialnej, jak się spotykasz z księżmi i innymi współbraćmi, współsiostrami, o czym rozmawiacie i czym się dzielicie?". Ja też mogę opowiedzieć, znam  parę (?) pozytywnych przykładów.

Miałem szczęście, każdy z nas jakieś ma, spotkać prawdziwe przejawy kościoła. Obowiązującym obrazem w kulturze i cywilizacji współczesnej jest kościół-instytucja, z Watykanem, hierarchami w pompatycznych strojach, biurami parafialnymi, ścieżkami kariery, zamkniętymi plebaniami, pałacami biskupów, księży pomykających w tłumie samochodów, nieodróżnialnych od innych, ale po przebraniu w szaty liturgiczne zamieniających się w szafarzy sakramentów i kaznodziejów o "naszym" życiu (kazać, dawniej mówiono i takiż sens słowa) itd. W tzw. sanktuariach nie wiem, co bardziej się liczy, świętość i nawrócenia, czy kasa i nowe liftingi. To obraz panujący. Są na szczęście spotkania osób także w kościele i masowe pielgrzymki.

Wiem, że nie dostanę wiele odpowiedzi, duchowni boją się wejść na takie pole, bo jest śliskie w perspektywie kościelnej kariery, a reszta się boi myśleć.

Sobór Watykański II zaś postanowił... niezmordowany papież poprzedni (papieże) wcielają w życie... ŻE CZŁOWIEK JEST DROGĄ KOŚCIOŁA. Kościół ma TOBIE służyć, nie ty jemu. Ty masz się rozwijać w wolności do dawania siebie jako daru innym w małżeństwie, rodzinie, wspólnocie mniejszej i większej. Kościół ma tobie wyjść na spotkanie, z tobą rozmawiać i z tobą się dzielić, nie kazać tobie coś. Chowanie się za formy liturgiczne jest niby służbą. Owszem, twoim potrzebom duchowym, ale nie tobie-OSOBIE. Osoba potrzebuje spotkania, rozmowy, dzielenia się wszelakimi dobrami z drugą osobą, z osobami - NIE Z INSTYTUCJĄ I JEJ SZAFARZAMI (URZĘDNIKAMI, ADMINISTRATORAMI SAKRAMENTÓW). Wtedy staje się wspólnotą. Nie niby-wspólnotą z marnego poziomu teologicznego nauczania. Sięgnij ideałów teologii, Boga Osoby. Realizm może być podstawą takiego kościoła.
Tylko realizm może być fundamentem religii, nie konwencje takich i innych gremiów.

Co widzę czytając, oglądając Ewangelię? OSOBĘ JEZUSA I ANI KRZTYNY INSTYTUCJI. Co widzę we współczesnym świecie? Nie będę się powtarzał, narzucał(?), niech każdy rzetelnie odpowie sobie sam.

Spotkałem kościół w rodzinie, potem fantastyczne wspólnoty i świętych świadków Dobrej Nowiny o zbawieniu od złego, więc przechowałem wiarę w swoim glinianym naczyniu. Służyłem też jej (?), jemu (?) wiernie nauczając wiary rozumnej jako anonimowy katecheta... Mam kłopot w dokończeniu tego zdania. Komu służyłem?, dlaczego anonimowy? - i do tego "siewcą nienawiści" zwany w swojej tzw. wspólnocie wiary parafialnej. Myślę jednak, że wiary dochowałem szczerej, porządnie doświadczonej, zaprawionej realnym życiem. Wierzę, że dowody na to znajdzie jakiś sąd nad Józefem K. w ponad tysiącu postów tu i tysiącu tam i nada mi tytuł magistra kościoła z przełomu wieków ;-)

REALIZM UCZNIÓW KLASY SZÓSTEJ

Nie byłem na trzeźwo-patriotyczno-norwidowskiej debacie w szkole, ale znalazłem przypadkiem w śmieciowych szpargałach na podłodze notatki Marysi i Olka, uczniów klasy szóstej. Dwupłciowe bliźniaki dają panoramiczne widzenie. Ne wiem które czyje pismo, zresztą w brudnopisach nierozpoznawalne i po co ;)

1.

• naród wielki, Polacy dawali dowód w wielu wojnach, że potrafią się zjednoczyć
• mam wrażenie, że głosując na hymn na Euro robili to dla żartu, żeby było śmiesznie, żeby sobie zakpić, a nie, żeby była solidarność prawdziwa narodu, a teraz się dziwią, że ta piosenka wygrała, a nawet wściekają, jak typowy polski zakapior, żeby być przeciw czemuś
• tak samo, jak Solidarność pokonała komunizm, to jest wielki naród, to nie były interesy prywatne, a jak w kościele obok tabernakulum są nagrody za Solidarność to nikt nie pamięta
• wystarczy spojrzeć, ile jest kłótni w gminie, w rządzie, walczą ze sobą, zamiast współpracować i robić coś dobrego, dlatego Norwid mówił, że społeczeństwo żadne
• mogę podać przykład swojej klasy, jak było dużo propozycji wycieczek, ale prawie żadna nie doszła do skutku, bo zamiast rozmawiać, kłóciliśmy się, którą wybrać

2.

• Szanowna pani Marszałek, Droga opozycjo, Droga publiczności... uważam, że Cyprian Norwid miał rację...
• naród to nie jest wymysł człowieka, ktoś wierzący powie, że każdy naród jest „wybrany przez Boga”, co Bóg stworzył jest piękne, a społeczeństwo to jest to, co my robimy z naszym życiem
• Polska jest pięknym narodem, bo tysiąc lat temu przyjęła chrzest, i tego broniła, mamy piękną historię i bohaterów i świętych i nawet papieża (Powstanie Listopadowe, Styczniowe, bitwa pod Kircholmem, na Monte Cassino
• Polacy są gorączkowi, wszystko chcą mieć od razu i każdy chce rządzić. Naród, kiedy trzeba coś zrobić (ratować), od razu rusza do boju, a kiedy indziej kłócą się o bzdury. Ze wszystkich stron jednoczą się na Euro, a piosenkę jaką wybraliśmy? Głosowali dla żartu i myśleli, ze jak tylko oni tak zrobią, to nic się nie stanie, a potem się dziwią, że inni też tak myśleli i zrobili i ta piosenka wygrała
• pojedyncze jednostki chcą zniszczyć radość na Euro, działają na swój zysk, a nie na zysk Narodu
• społeczeństwo żadne, bo nie umiemy rozmawiać i słuchać jeden drugiego, kiedy chcesz coś dobrego dać dla narodu i społeczeństwa, to ludzie często robią tak, aby nie doszło to do skutku
• katastrofa smoleńska zjednoczyła Naród w jednej chwili, a potem politycy i ludzie zaczęli się kłócić o przyczyny tragedii, o zorganizowanie pogrzebów itp. Tragedia łączy nas w jednej chwili, a życie codzienne nas dzieli i ludzie żrą się jak pies z kotem
• w partiach też nie ma porozumienia, aby zjednoczyć Naród, a społeczeństwo daje się podzielić
• na wsiach sąsiedzi się kłócą między sobą i rywalizują, lubią krytykować się nawzajem, zamiast zrobić coś razem dla dobra [wspólnego] narodu i społeczeństwa
• nie mieliśmy czasu, żeby się nauczyć, a Ameryka miała na to 200 lat
• nawet w naszej gminie, rządzie i klasie są kłótnie i nieporozumienia
• społeczeństwo żadne, choćby dlatego, że ludzie nie chcą przyjąć dobrych pomysłów na rzecz społeczeństwa. Np. kiedy pani dyrektor chciał mieć mniej godzin lekcyjnych, by mieć więcej czasu dla szkoły na realizowanie mnóstwa projektów i [związanej z nimi] pracy, Rada Gminy odrzuciła wniosek, bez żadnych argumentów. Dlaczego? Nie wiadomo, może dlatego, bo im się nie podobało, albo z prywatnych względów
• Jan III Sobieski, który uratował chrześcijaństwo w Europie i [w ogóle] Polacy byli znani z tego, że walczą nie tylko o wolność Polski, ale i innych. Tak było napisane na sztandarze z 1831 roku - „W imię Boga, za naszą i waszą wolność” i krzyż był pośrodku
• Solidarność!!! Solidarność!!! Solidarność!!!
• mogę przytoczyć fragment wiersza Norwida, który mówi o Narodzie i społeczeństwie -
  „Takiej–to podobna jędzy
  Ludzkość, co płacze dziś i drwi;
  – Jak historia?... wie tylko: "krwi!..."
  Jak społeczność?... tylko – "pieniędzy!..."

PS.1

Kiedy napiszę, zanotuję lub tylko przepiszę, jak dzisiaj, posta (choćby do 10.00, albo nawet w nocy) – wiem i mam tego jasną świadomość, nie tylko niejasne poczucie, że wykonałem dużą, ważną i dobrą pracę dla zachowania pamięci i tożsamości cząstki Polski i całej mojej gminy, i że pomogłem iluś myślącym osobom, wściekając – niestety - całą obrażalską resztę.

PS.2

Notatki i brudnopisy dzieci zostały zdeponowane u notariusza „pamięci i tożsamości” na wiecznej rzeczy pamiątkę :)

PS.3

Chętnie się wpisuję na blogu klasowym (4), cytuję wypowiedzi uczniów... Ludzie! Wychowawcy! Samorządowcy (radne i radni)! Duszpasterze! Zobaczcie! Przetrzyjcie oczy! Czy my dorastamy czasami, czasami nie... nie podejmując z nimi rozmowy na ich poziomie! - o życiu wspólnoty lokalnej, szkolnej, narodowej i o naszej obecności i aktywności w tzw. przestrzeni publicznej (nie tylko w Internecie)! PRZECIEŻ MY W OGÓLE O TYM NIE ROZMAWIAMY W NASZYM NIBY-DOROSŁYM ŚWIECIE! Prze-milczenia w takim właśnie świecie chyba bardziej demoralizują niż nam się wydaje!

Jest przeciw naturze i zdrowemu rozsądkowi oczekiwanie szacunku i autorytetu przez kogoś, kto jest członkiem rady pedagogicznej w jakiejś szkole, a nawet radnym w samorządzie i zgłasza pomysły i głosuje przeciwko tej szkole, a nawet wbrew uchwale tejże rady koleżanek i kolegów! Bądźmy dorośli! Nie można niszczyć jakiejś wspólnoty i oczekiwać (od niej?) coraz większego w niej wpływu, a nawet stanowiska wójta i dyrektora i...!
Nie może ktoś taki, gdziekolwiek by żył, pracował i działał, nie ważne jakie nosiłby imię i nazwisko – liczyć na sympatyczne uśmiechy i uznanie od kolegów, koleżanek, uczniów, rodziców i władz wszelkiego szczebla!

Oczywiście, każdemu się należy szacunek i miłość, jako rodzicowi, bliźniemu, osobie. Ducha nie gaście! Rozumu i wiary rozumnej nie lekceważcie! Homo sum et nihil humanum... (skoro wszyscy używamy w gminie łaciny ;)

PS.4

Gniewino, Legionowo, Sulejówek, Warka, Opalenica, Kołobrzeg itd. jakie to oczywiste, że Euro cywilizuje Polskę. Nas cywilizuje :)

Potrzebujemy Niemców, Żydów, Rosjan, Chińczyków i wszystkich innych. Nie to, że oni nam coś przywożą i dają, sami wtedy wydobywamy dobro z siebie, choćby sławną gościnność. Wszystkie narody uwielbiajcie (np. na piasku i kartce A-4, A-3 itd) Pana. Bez innych usychamy! Bez spotkania i dialogu ginie w nas osoba! Bez dawania siebie innym, choćby na otwartych blogach i profilach... W Strachówce też – widzimy po tych, którzy zamykają się tylko we własnych kręgach, nawet w Internecie. Biblii nie przeskoczysz! Boga nie pokonasz! Nowej Dobrej Nowiny nikt z nas nie napisze!

Katecheza_czwartego_czerwca, czyli filozofia polskiej współczesności...(5)

Jak my źle uczymy życia, nie ucząc prawdy o śmierci. Śmierć jest straszakiem przez większość życia. Nie musi. Najpierw jest się za młodym, żeby sobie zdawać sprawę, że w ogóle jest i czym. Potem w zamęcie młodości można się nią trapić, a nawet być nią zagrożonym z paru powodów. Także doświadczyć, w rodzinie, wśród znajomych, przyjaciół, sąsiadów, rówieśników. Wypadki chodzą po ludziach. Jak się uda przetrwać i ten okres, wpływa się na szerokiego przestwór oceanu. Od pewnego momentu jest więc nieźle, dostaje się czas, by dorosnąć w latach i mądrości.

I oto jestem już sześćdziesięciolatkiem. Dożyłem cudu, mogę się nawet cieszyć tym, że moje kości po śmierci mogą dokończyć mojej pracy za życia. Naprawdę cieszyć, a nie pocieszać. Bo naprawdę czas przychodzi, że cieszy mnie bardziej sens, zwłaszcza jeśli duży, niż wrażenia zmysłowe, parę kolejnych przeżyć. Ile można w końcu tych wrażeń kumulować? A jeśli nie przechodzą one w coś więcej, nie rodzą myślenia, nie stają się glebą sensu - to „pal je sześć” wreszcie miej odwagę powiedzieć. Nic ponad miarę, nawet leczenia nad-uporczywego.

No proszę, mam podpowiedź. Odpowiedź?! Przyszła z Facebooka, z Tbilisi, bo akurat jest rocznica śmierci wielkiego papieża Soboru Watykańskiego II, a tam też jest Ktoś, kto wspomina, obchodzi, ma żywą "pamięć i tożsamość" - "È un momento di gioia questo, un momento di gloria" - to ostatnie słowa na ziemi Jana XXIII, którego kocham jak ojca. Któremu naprawdę mógłbym się wyspowiadać, nawet bardziej niż śp. Janowi Twardowskiemu.

To było wczoraj, nocą, jako ciąg dalszy myślenia w rozmowie z Kubą w komentarzach.

******

A to już ranne przemycie oczu, duszy i mojego”ja” - Czasem poranna modlitwa może być spowiedzią, a raczej scrutinium. Trzeba być gotowym stanąć ze wszystkim, co jest w nas, cośmy zrobili i nabroili przez całe życie, przed takim trybunałem, by przeżyć wyrzuty sumienia lub jad oskarżeń bliźnich. Życie i śmierć. Na śmierć i życie. Kładę przed wami życie i śmierć...

Bardziej po Bożemu, ale także po ludzku napisał Norwid -

"... w tym życiu / nic straconego nie ma na jawie, ni w skryciu / … / i żadna łza, i żadna myśl, i chwila, i rok / nie przeszły, nie przepadły, ale idą wiecznie / … / albowiem krzyż jest życie już wiek dziewiętnasty / nowina! – którą przecie z najweselszym żalem / Maryje i Salome, trzy święte niewiasty / przyniosły były jeszcze – tam, do Jeruzalem!”

Jestem gotowy do każdej lustracji, choć nigdy nie jest to przyjemne. Są ludzie-mieszkańcy-współobywatele, którzy jak stan "tymiński", czyli stan bardzo polski, gromadzą teczki na bliźnich i jeżdżą po kraju z czarną aktówką.
Opisz - radzę każdemu (i sobie) - jak się zachować przed sądem Bożym i niby-ludzkim (ludzki prawdziwie jest inny).
W Bożym - najpierw jest wielbienie, pisanie na piasku. Pisanie na piasku dobrze jest zastosować także w drugim przypadku. Zresztą – zawsze. Kto nie rozumie tego skrótu myśli, niech poprosi mnie o korepetycje :-)

I oto, wielbienie, także w tym i każdym konkretnym przypadku, okazało się siłą, która świat zwycięża. Zwyciężyło mój marny poranek, po marnym śnie. Uwielbienie i miłosierdzie! „Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat, tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara”. Z Boga zrodzone? - to znaczy z miłości, z miłością. Wiara? - to praktycznie chyba właśnie uwielbienie i miłosierdzie. Wierzę w Boga, który jest Miłością? Więc wielbię i okazuję miłosierdzie, czyż nie!

Zacząłem od gotowości stanięcia w prawdzie, od spowiedzi, a dochodzę do sumarycznego testamentu katechety (też byłoby dobre na tytuł). Bywały już antycypacje cząstkowe - tom pierwszy: miłosierdzie, tom drugi - uwielbienie. Czy są jeszcze jakieś inne? Sprawdzajmy wspólnie. Podzielmy się wiedzą najwyższą o życiu i śmierci człowieka na ziemi.

Żaden sąd ziemski nie osiągnie poziomu miłosierdzia, bo nie jest od tego. A nawet jeśli będzie sprawiedliwy, to nigdy nie sięgnie uwielbienia, bo to zupełnie nie jego dziedzina, ani możliwości. To jest możliwe tylko dla OSOBY.

TU NASTĄPIŁ WYJAZD DO SZKOŁY - i zmiana pola mojego widzenia ;)

Kl.2

Robię to, co w domu, w modlitwie porannej (u+m). Chwila porannej modlitwy staje się często inspiracją, albo daje ducha na początek lekcji, albo na cały dzień (pracy).

Piszę -rysuję - na tablicy dwa słowa, na krzyż: uwielbienie i miłosierdzie. Łatwo także pokazać postawą człowieka, ręce wzniesione i rozkrzyżowane.

Jak się nauczyć wielbienia? Na przykład śpiewając pieśni uwielbienia, jak król Dawid psalmy.

A kiedy śpiewamy pieśni na mszy? Jest taki czas, że ksiądz nic nie mówi, my nie mówimy... msza święta, to także zarządzanie czasem i emocjami.

Dzisiaj jest rocznica wyborów-początków budowania demokracji w Polsce po komunizmie (PRL), który demokracją nie był (ideologowie partyjni nazwali ten okres demokracją socjalistyczną... był jeszcze ich inny wymysł - humanizm socjalistyczny... itd., stwarzali nową rzeczywistość – nieistniejącą, na to byli za słabi, a Boga wyrzucili z orbity).

U wielu rodaków pozostało na całe życie pomieszanie pojęć, wręcz niezdolność do (normalnego) realizmu. Bo wcześniej doświadczali przez długie lata, od szkoły, po pracę w socjalistycznych fabrykach, urzędach, uniwersytetach... „realizmu” marksistowskiego, materialistycznego bardzo, socjalistyczno-posłuszno-bezosobowo-partyjnego. 

Mało się zajmujemy (praktycznie? Teoretycznie?) próbą zrozumienia, jakie spustoszenie w mentalności pozostawił PRL. Jak i w innych krajach realnego socjalizmu (niby-komunizmu?), w tzw. Europie Środkowo-Wschodniej. To jest piękna i niezbędna praca do wykonania - dla zrozumieniem polskiej współczesności. Dla zrozumienia siebie w świecie, w którym bardzo realnie żyjemy.

Bez takiej pogłębionej analizy, sięgającej ontologii, socjologii, psychologii, pedagogiki, lingwistyki, sztuki... nie ma szans na normalność. W połowie Europy! Świata? Zatrzymano się, niestety, na poziomie ekonomii i doraźnej polityki. 

No i narodził się dobry temat rozważań Polaków w dniu 4 czerwca!!!

Są Wielcy Doktorzy Kościoła, to są pewnie i mali magistrowie kościoła, powinni nimi być np. katecheci. Chyba są :)

Kl.4

Wychowawca klasy 4 koryguje mój kurs dnia, podpowiadając, by jej klasa pod koniec katechezy wpisała swoje dziękczynienie na swoim blogu klasowym. Otwiera mi oczy. No tak, od czterech lat to jest także dzień kościelny! Więc pogłębiam spojrzenie

- Modlimy się, aby zrozumieć nasze dzisiejsze zadanie. Czym jest dziękczynienie? W czym jego źródła i głębia?

Temat – Nie ma dziękczynienia bez MYŚLENIA.

Notatka – Eucharystia (gr) = dziękczynienie. Bez myślenia nie jesteśmy homo sapiens = ludźmi współczesnymi z współczesnych.

4 czerwca 1989 – I Wolne Wybory po komunizmie (PRL)

4 czerwca 2008 kardynał Kazimierz Nycz wprowadził Dzień Dziękczynienia w swojej diecezji, który przeszedł na cały kościół w Polsce. Święto kościelne dogoniło święto państwowe (nie wolne od pracy w pocie swego czoła).

Klasa otwiera swojego bloga, wypisując siebie w szczerości i wolności.

Ja robię notatkę i daję podkład muzyczny. Jak to zawsze trzeba mieć pod ręką swój warsztat (katechetyczny). Jestem muzyką objawioną mnichowi na górze Athos i sytuacją w wieczne zachwycony. Aż żal wychodzić na przerwę. Gotów jestem unieść się z krzesłem nad ziemię, albo przynajmniej poryczeć. Łzy dziękczynienia? Byłoby fajnie, gdybyśmy dziś ryczeli wspólnie, z zachwytu nad życiem, nad istnieniem, nad metafizyką, w Polsce i na świecie (jezioro Ładoga) - póki trwa 4 czerwca 2012.

Na starej sali gimnastycznej, która stała się salą debat, mierzą się słowem i wzrokiem i myśleniem klasy gimnazjalne. Temat - „Szkoła uczy kreatywności i myślenia”. Pamiętajcie, że to jest zwykły dzień w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej.

Kl.0

Następna debata. Dyrektor pyta - „komu coś mówi data 4 czerwca”. Cztery osoby podniosły rękę.

Czemu nie utrwala się w ich pamięci wiedza o najnowszej historii Polski i gminy? Polski? - nie wiem. Gminy? - wiem! Bo nie tylko nie jest nauczana, ale jest wyklęta!!! Giniemy w małości, w małych wizjach(?) na karierę, pozycję, popularność... Zaprzepaszczamy wysiłek pedagogów i społeczników.

Najlepiej się pamięta, gdy fakty i wiedza wiążą się z emocjami. Nie ma emocji z tym związanych? Im bardziej dzisiejsi samorządowcy(?) wypierają się historii gminy, z tym większą siłą powróci z emocjami. Trzy moje apele o uczczenie 30-stej rocznicy 3 Maja 1981 w Strachówce, Solidarności RI, zignorowali, nie odpowiedział NIKT, ANI SŁOWEM!

Czyżby jakiś ośrodek w mózgu, odpowiedzialny za szacunek dla własnej historii 1980-1994 został u nich zniszczony, zdefektowane neuro-przekaźniki (kognitywistyka)?? Naprawdę nie rozumiem.

Tematem debaty tym razem jest kodeks karny – „Należy wprowadzić karę śmierci”.

Z laptopem na kolanach czuję się jak sprawozdawca parlamentarny!

Duch nas uwalnia z materii! Myślenie, akt wolny i akt woli - jakie to oczywiste. Nie trzeba w sporze teistów i ateistów (koncepcji i antykoncepcji) zaczynać od spraw kosmiczno-kosmologiczno-światopoglądowych. Trzeba zaczynać – według mnie – od realizmu!

Kl.3

Jadę po Ms Fortunę z projektu CEO „Praca z klasą”, na dworzec PKP w Łochowie. Ile myśli po drodze! Bo kiedyś też witałem gości, przybyszów, przyjezdnych w róznych sytuacjach jako przedstawiciel Strachówki. Najbardziej pamiętam witanie, jako gospodarz gminy, Pieszej Pielgrzymki Łomżyńskiej, na naszej północnej granicy. Witałem dobrym słowem, może chlebem i solą i dzielonym z nimi zachwytem idącym od tysiąca lat polskich dziejów. Następnego dnia, po nocnej we wsi gościnie, żegnałem, odprowadzając do granicy południowej.

Co to znaczy dzisiaj, być przedstawicielem gminy, jej reprezentantem, gospodarzem? (skoro nie odpowiadają nawet na ważne pytanie zasłużonego i każdego mieszkańca?)

Pamiętam także, co mówiłem przedstawicielom samorządów z całego kraju na spotkaniu w Sejmie, w Sali Kolumnowej, o oświacie gminnej i ile nadziei w tym było dla Polski!

Przetrwaliśmy koszmarne 16 lat (1994-2010). Znów szczycimy się oświatą przed całą Polską, z Prezydentem na czele! Przypadek? Czy logika dziejów i najnowszej historii gminy? Ziarno zostało zasiane! Jeśli nie obumrze, nie przynosi plonów.

Ciekawe, co się przypomni obecnym samorządowcom po dwudziestu latach?

Kl.3

„Prezes Zarządu CAL (Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej) dr. Bohdan Skrzypczak wnosi do zespołu intelektualny ferment, akademicką atmosferę i wizje!” - przepisałem ze strony stowarzyszenia. Doktor Skrzypczak jest promotorem pracy magisterskiej Ms Anny Fortuna.

Kl.1

Z ekranu rysują Kościół Dziękczynienia (Opatrzności Bożej) – może któreś z nich zostanie kiedyś architektem?

Kl.6

Dzień 4 czerwca jest wielkim skrótowym ujęciem polskiej historii.

Dzień Dziękczynienia to i 3 Maja 1791, i 4 czerwca 1989, a dla nas również 3 Maja 1981 i Solidarność RI... to pełna „Pamięć i tożsamość”(JPII) Polaków w Polsce i w gminie Strachówka. Jesteśmy może wielkim narodem i ciągle żadnym społeczeństwem (2x4 osoby wiedziały o co chodzi we współczesnej wiedzy o Polsce na sali gimnastycznej, w dwóch turach debaty oxfordzkiej!)

Kl.5

Cóż dodać, o co się modlić, co powtórzyć, zaśpiewać, narysować w dniu 4 czerwca 2012 roku?

PS.

Za co dzisiaj dziękuję Rosji? - za klasztor na jeziorze Ładoga, za Tołstoja, Dostojewskiego, Czechowa, Czajkowskiego, za kulturę, duszę, stepy, przyrodę Syberii...

Za co chcę podziękować Niemcom? Za Tomasza Manna, za literaturę, filozofów, kompozytorów, Benedykta XVI...

Za co Żydom? Boże Wielki! - za cały Stary Testament, za Jezusa z Nazaretu, Maryję, Józefa, Apostołów...

Za co dziękować w dniu dziękczynienia? Za wolną Ojczyznę, za wolność samą, za wolną wolę, za osobę duchową, nieprzebadaną żadnym materialnym i materialistycznym instrumentem, ani teorią...

Stadion prawie-Narodowy, notatki do filozofii... (4)

Czy Polska się zmienia? Czy to my się zmieniliśmy? No, nie. Bo przecież wczoraj chwalili Grażynę w CEO (Centrum Edukacji Obywatelskiej), przedwczoraj dostała oklaski i łzy wzruszenia wiejskiej publiczności za słowa o gminie, szkole i Ojczyźnie przed Prezydentem RP (i do Prezydenta), a ja prze-przedwczoraj byłem chwalony za słowa o Zmartwychwstaniu  i Cyprianie Norwidzie w naszym gminno-narodowym życiu w sali Michalitów (tych od ks. Markiewicza) wśród Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej. Więc co się zmieniło? Kto?

Naród? Ten sam. Polska? Ta sama. Kościół? Ten sam. Ale społeczeństwo żadne, chyba mogę tak z nadzieją zrozumienia powiedzieć o mojej gminie. W Rzeczpospolitej Norwidowskiej za takie słowa nie powinni się obrażać. Przynajmniej uczniowie potrafią coś więcej już rozumieć i o tym debatować.
W imieniu tego społeczeństwa radna, nauczycielka współczesnej wiedzy o społeczeństwie, aktywistka parafialna, spiritus movens społeczności lokalnej (KGW, OSP, prezes stowarzyszenia...), autorka kilku gminnych blogów (w tym HISTORII gminnej) nawołuje tychże mieszkańców-współobywateli-współbraci i współ-siostry w wierze i obrzędach do wywiezienia na gnoju (swoją) dyrektorkę Szkoły Rzeczpospolitej (Norwidowskiej) wraz z mężem, założycielem Solidarności RI w roku 1981 i wójta I Kadencji Samorządnej Polski, katechety.

W którą stronę ewoluuje nasze społeczeństwo? Kto kogo wywozi?
Maturalnym obrazem w polskiej zbiorowej wyobraźni jest rozwiązła Jagna, którą spotkał ten los. Jagnie czytelnicy książki, lektury powszechnej i noblowskiej zarazem "CHŁOPI" współczują chyba szczerze, rozumiejąc z natury grzeszność ludzkiej natury (moje masło maślane? czemu nie).
Czy dzisiejsi CHŁOPI  chcą wywieźć inteligencję?
Polska jest spadkobiercą nie tylko Piasta Kołodzieja, ale i chłopo-robotniczego ustroju PRL. I takiejż ideologii (wszech?)mocno wsianej w społeczeństwo budowane na nienawiści klasowej i wiecznej walce klas. Łatwiej wprowadzić transformację ustrojową niż zmienić mentalność... stereotypy.... resentymenty... Od Jakuba Szeli? Miałeś chamie złoty róg! Od Kaina i Abla, któremu żyto lepiej wzeszło i miedza była prostsza?
A Strachówce po PRL mieliśmy 16 lat rządów anty-inteligenckich, autorytarnych. Wtedy zamieniono u nas pojęcia (nie wiem czy tylko dobra i zła, może również polskości, europejskości, a śmiano się nawet z Eucharystii).

Ale Polska zmienia się nie przez ideologów i polityków - także samorządowych - wszelkich opcji (żeby nie było wątpliwości, wszystkich, od lewej do prawej, i tych żadnych, z nieśmiertelnej opcji własnej kariery i mamony).
Polska wzięta tęczą zachwytu zmienia się zachwycona pięknem Cudu nad Wisłą, ofiarą świętego Maksymiliana w Oświęcimiu, zroszona potem myślącego czoła także w stoczniach, na roli i w uniwersytetach i na klęczkach lub na stojąco przeżywająca wezwanie błogosławionego Papieża "Niech zstąpi Duch Twój...".

Wczoraj bylem z trójką najmłodszych (trójka Beniaminów?) na Stadionie prawie-Narodowym, na meczu z malutką Andorą. W samochodzie i na stadionie żyłem metafizyką.
Tylko dlatego przeżyliśmy tę sporą samochodowo-wycieczkowo-sportowo-rodzinno-narodową przygodę, bo zapobiegliwy Andrzej wygrał cztery bilety w konkursie kibicowania Polsce (na Euro?), a bilety komunikacji zbiorowej byłyby droższe niż benzyna. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jechałem jako ojciec i kierowca z dziećmi gdzieś przed siebie. Oni też nie pamiętali. Pomijając kolonie CARITAS, których byłem przez 11 lat kierownikiem, ale i to już upadło. Zdziadzieliśmy potwornie. Jechaliśmy naszą podarowaną z miłości przez "brata" z Taize, studenta z Brukseli 28-letnią "beczką", która jest ciągle naszym - oprócz rodziny - największym luksusem.

Więc jechaliśmy radośni sobie i światu całemu. Zawsze jedzie się skądś-dokądś w łańcuchu wiązań atomowo-osobowych, taka nasza radosna koronka, miłosierna wielce. Ja, prawie w każdej chwili, jestem świadomie stąd-do-wieczności, mam byt metafizyczny, niektórzy tak mają.
Patrzyliśmy, jak świat się zmienia, na lepsze. Beniaminowie są ufni, wspaniali, ale nie naiwni. Dzielili się spostrzeżeniami. Ja - wspomnieniami. Patrząc na wysoką stolicę, przypomniałem sobie widoki z najwyższych kiedyś wież na świecie, WTC, NY, USA. Od strony Sulejówka dobrze widać wieżowiec Libeskinda, według którego "budynek ma pokazać Warszawę z przeszłości i Warszawę przyszłości, oraz stanowić rezultat "zainspirowania historią Warszawy i światłem, potencjałem jaki miasto ma w sobie".

Na stadionie prawie-bardzo-narodowym zastaliśmy pół Strachówki i Równego. Było nas może z dwadzieścia osób, jedni wygrali w konkursie dla kibiców (Kapaony i Ołdaki, koledzy z tej samej klasy), inni z różnych rozdzielników (Dom Dziecka) i z wolnej ręki. Wspaniale. Wspaniały znak do odczytania. Byliśmy naprawdę wśród swoich. Gdybyśmy jeszcze ze sobą więcej na swoim podwórku rozmawiali! Gdybyśmy się lepiej poznać chcieli! Byśmy byli lepszymi Polakami.

Ależ miałem widzenie - stadion ogromny, jak gniazdo Ducha Świętego. Pisklęta podrywała się do lotu, w rytm meksykańskiej fali. Czas urealni i zweryfikuje. Dzieci dookoła było bardzo dużo, w szalikach narodowych, czapkach, flagach i przebraniach. Razem krzyczeliśmy "Polska - biało-czerwoni" i tak było.

Czy wszystkie jednak gminy w tym samym czasie stają się nie tylko rolnicze, ale również narodowe (a nawet wielo-), ze zrozumieniem korzeni? I wiary? Roli Piasta Kołodzieja, wieszczów i PRL? Oby nie były tylko - przeważnie - obrzędowe.  

PS.1 Nie zamierzałem dawać ostatniego linka do własnej strony o wspólnocie samorządowej. Nie znalazłem jednak innego sposobu, a bardzo chciałem wskazać źródło cytatu - jako, że to naprawdę nie moje słowa - który dołączyłem w 1994 do ulotki wyborczej pod słowami pieśni "Błogosławiona dobroć człowieka" - "Pieśń ta była nieodłączną częścią uroczystości dożynkowych organizowanych przez "Wici" i ruch ludowy w II Rzeczypospolitej. Obecnie śpiewa się ją także, głównie w kołach młodzieży i gospodyń wiejskich, również na dożynkach. Szkoda tylko, że dożynki, które były obrzędem, stały się widowiskiem".
Jako ciekawostkę dodam, że tę pieśń włączył do swojego modlitewnika (chętnie rozdawanego przez lata w całej Polsce na I Komunię) jeden z poprzednich proboszczów Strachówki ks. Mieczysław Iwanicki. Czas wydania książeczki wskazuje na to, że musiała być ułożona podczas pracy w naszej parafii. No i wiadomo, że jego kazanie 3 Maja 1981 roku zapaliło w nas ogień Solidarności RI. Ale! - kto by się tam u nas przejmował (interesował) wielką historią gminy. Tylko RzN!!

PS.2
Nie mogę również nie wyjaśnić, czemu jest zdjęcie nr.2 na stronie. Otóż, ostatni raz byłem na meczu polskiej reprezentacji w klasie ósmej. Wybrałem się wtedy z kolegą z klasy Tadkiem Bejzemskim, który mieszkał po mojej drodze z domu do szkoły nr.3 w Legionowie, na rogu ulic Krasińskiego i Batorego. Mecz był na (starym) stadionie Legii, a kapitanem drużyny był Kazimierz Deyna, którego podziwiałem (sławne rogale) także na dwóch meczach ligowych.

PS.3
Andrzej nie ma butów "do kościoła". Czeka na przesyłkę od organizatorów EURO 2012, zapewniają mu strój do podawania piłki na meczu Chorwacja - Irlandia w Poznaniu (wygrał w innym konkursie). Dobry na Euro, to i do kościoła w Strachówce.
Solidarnie zostaliśmy z nim. Niechże faryzeusze mają z nas strawę i dzisiaj :)

Notatki do filozofii polskiej współczesności itd. (3)

Moja modlitwa jest przede wszystkim moją (wolną) wolą. CHCĘ. Chcę, więc się modlę. Nie jest - Broń Boże - (i nie przede wszystkim) nawykiem i obowiązkiem. Brrr!

Zapamiętałem z wykładów ks. Cz. Jakóbca, że Bóg zechciał i stał się świat, Wszechświat. Rola woli w dziele stworzenia i w nauce (naukowej teorii) o Bogu. Wola! - Wolny akt Boga! Wolny akt człowieka-osoby!

Modlitwa, zatem, dla mnie, jest manifestacją wolności, miłości, mądrości... wszystko naraz.
Więc - na marginesie - chyba rozumiecie, ja niewiele mnie wzruszają spiski w prasie lub nawet w Watykanie. Czujecie przepaść bytową, ontologiczną, między tym, co się dzieje w osobie, na poziomie (wyżynie) osobowym a poziomem instytucjonalnym!!

Zaczynam dzień prawie zawsze od górnego C. Tak jesteśmy stworzeni, homo religiosus, tak jestem wychowany w rodzinie Kapaonów, Jackowskich i Królów, tak sam zdecydowałem wolną i nieprzymuszoną wolą  i rozumem.
A potem przemawia nasza okolica. Okolica życia na ziemi konkretnej, uprawnej, zwanej małą i dużą Ojczyzną. Nią jestem nieraz bardzo poruszony. Jak dzisiaj. Bo z samego rana otworzyłem relację z Dnia Dziecka w Zespole Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Właśnie ZESPOLE. Bo na zdjęciach, filmikach widać dzieci z podstawówki i młodzież gimnazjalną i zespół nauczycieli - w wielkiej komitywie.
Nic, tylko oczy szeroko otworzyć z wrażenia i cieszyć się, cieszyć. Co więc tak mnie poruszyło? (Na skutek poruszenia wszystko jest wzruszone i musi czasu upłynąć trochę, by wróciło na swoje miejsce):
- TO, ŻE NIEKTÓRZY W TYM ZESPOLE NAPRAWDĘ SIĘ BOJĄ, ŻE WRÓG WEWNĘTRZNY ZAGRAŻA TEMU WIELKIEMU DOBRU, ICH I NASZEJ WSPÓLNEJ PRZYSZŁOŚCI!! Tak być nie może!
Takie poczucie wpływa na życie i pracę. Na obecność w życiu publicznym. Blokuje! Echo serca każdemu to wykaże.

To jest wielka granda. Wielki skandal naszego życia! DOBRO MUSI SIĘ OBAWIAĆ ANONIMÓW (mniej lub bardziej jawnych). Ba! Oni straszą, że wywiozą nas na taczkach gnoju. A nawet wzywają do przemocy jawnie, pod swoim nazwiskiem i imieniem (ich liderka radna i pracownik szkoły, ich liderzy)! Sprawdźcie! Ci, którzy nie chcą rozmawiać, nie chcą podzielić się z nami, w szkole, i z nami, wszystkimi mieszkańcami - jakie mają pomysły i plany na lepsze życie, lepsze nauczanie i wychowanie - chcą wywozić na gnoju twórców Rzeczpospolitej Norwidowskiej, która jest już ideą znaną Prezydentowi, ambasadorom RP, wojewodzie, staroście, za którą wójt odebrał medal, a władze Mazowsza traktując już nazwę i ideę jak swoją, wytyczają takież szlaki rowerowe!

Sianie nienawiści? Nie. Każdy jest tak stworzony i po to, by cieszył się dobrem i by dobro chronił, jeśli trzeba, jednoznacznie nazywając zło. To nie tylko mój obowiązek. Zło dobrem zwyciężaj? Tak. I prawdą. Dobro (i miłość) nie może być bezradne i tolerancyjne dla zła. Zło zwycięża, kiedy dobro milczy. Masz kochać grzesznika, ale masz nienawidzić zła (grzechu). Obłuda, faryzeizm zabiły już największe dobro.
W małej wsi, w małej gminie toczy się wielki bój o dobro. Od dawna. Był PRL, długie rządy wójta Łapki, teraz stronnictwo faryzeuszy. Nasz bój niezłomny jest potrzebny nie tylko małej wsi i gminie. Jest potrzebny Polsce (województwu, powiatowi). Mamy być przykładem. Dać przykład. "Bądź wierny. Idź!" - na świadectwo. Wobec życia i wobec śmierci mam ten sam przekaz - chronić dobro! To jest niezbędne przypomnienie tego, co dzisiaj łatwo odsuwane (zapominane), usprawiedliwiane na, rzecz korzyści doraźnych. A to jest wieczne i niezmienne. To jest fundament mojej filozofii polskiej współczesności, element philosophia perennis et universalis.

Słuchajcie, słuchajcie, co teraz powiem! Kiedy dotknę poważnej sprawy, jak ta, i ręka mi nie zadrży i opiszę z całego serca szczerze, bez lęku - to czuję się dobrze i lekko. Jak po spowiedzi i po komunii. Bo Bóg także  w prawdzie się udziela osobie. To nie są słowa rzucane na wiatr. Na tym poziomie ze mną rozmawiajcie. Ulubione zdanie Jana Pawła II z Ewangelii? - "poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli".

Bóg jest również Bogiem Największej Prostoty i Największego (S)Pokoju!

Notatki do filozofii polskiej współczesności... (2)

Więc prac początek, prac pierwsza litera, 

Nie to, co wasza dziś realna szkoła 

Uczy - zarówno płytka, jak nieszczera. 

"Pracować musisz zawsze z potem CZOŁA!" 

- Spustoszonemu mów ty narodowi, 

… 

- Będą tam, zamiast rozwinięcia rzeczy, 

Takie, owakie, fazy gorączkowe - 

… 

I wszystkie zawsze w końcu nieszczęśliwe: 

… 

Nie! - pracą pierwszą jest: umysłu-stałość! 

… 

Językiem mówiąc pokoleń nieżywych, 

Mową, co w własnej się spętała dumie, 

Podstępnie milcząc o prawdach drażliwych, 

Dlatego że ich wyrażać nie umie. 

… 

Zupełni pychą, energią i ciałem... 

… 

Najrealniejszych pełne demokratów - 

Ideałowi niepodległe w niczem - ...

"Pracować będziesz z potem twego CZOŁA!"

Realności wdowa zaciąga ciemne chmury nad życiem Strachówki. Dzisiaj nawet deszcz pogarsza sprawę (nastrój?). Skądże nadejdzie mi pomoc? Mantra? Oczywiście. Ale są też inne strumienie i kanały łaski. Facebook? Oczywiście. Post na norwidiana, albo u Adama. I to od razu jaki właściwy! - najwłaściwejszy (nie poprawiać!, to mój idiolekt) - "O nadziei"!

I zrobiło się jasno, świetliście, słoneczno-promiennie. E, co ja tam będę udawał poetę:

I już nie chciał niczego!
I wesoło mu było,
Jakby napił się nieba,
Jakby mu się nakryło
Stół i dało się chleba
Z przenajzłotszej pszenicy,
W najpiękniejszej kaplicy!"

Być przy nadziei, to być przy ISTNIENIU samym. Tuż, tuż przed narodzeniem nowego istnienia w osobie, oprócz zwyczajnego biologicznego życia. Świat i wszechświat się otwiera, koncentruje w jednym niemal punkcie, taką koncentracją miłości, uwielbienia, że ach! Byłem tuż-tuż przy wszystkich porodach naszych dzieci, raz nawet w sali porodowej, a potem klęczałem lekarzom pod nogami.

"Gdym nogę bosą stawił z dumą wielką
Na zamieć czasów
Choć nie duch jestem,
ale jestem wcielon,
Pomny o zgonie…

Dlatego znam cię, Realności – wdowo!
I znam twą śliczność,
I powiem tobie tylko jedno słowo:
„ Tyś… jak… publiczność.”

Czym jesteś w naszym życiu, Rzeczpospolita Norwidowska? Kto Ciebie pojmie lub zrozumie?!

"Wątpię już o wzajemnościach ludzkich dla siebie" pisał Norwid do ks. Al.Jełowieckiego z Ameryki. Ja po tylu pisaniach i głębokiej ciszy, w której tylko słychać echo "siewca nienawiści" w mojej własnej gminie - też. Takowoż, brzmi lepiej. Ale on miał stokroć gorzej, gdzie ta się porównywać, a dyć (ach znów ja, idiolekt). On pytał "Co mam czynić - gdzie umrzeć?", gdy przede mną rosną, rozkwitają dęby pamięci, tu i tam dalej.

"Nie trzebaż to nam jeszcze filozofję uczłowieczyć, politykę i ekonomję uchrześcijanić, praktyki religijne odserdecznić choćby w nas samych? salonowe formy uprostodusznić, a rubaszność gminną wznieść nad poziom?” (tamże).
Sam Norwid, krocząc tąż drogą, uważał za swój obowiązek, jako artysty narodowego, również podnoszenie ludowości do potęgi, ogarniającej ludzkość. Nie forma, ale treść, ów "mistyczny węzeł mądrości narodowej...”
A już w 1911 K. Bereżyński wydał "Filozofię Cypriana Norwida"(„Sfinks",1911,nr38).

Wiecie, z czego się najbardziej cieszę? Że mam udział w Istnieniu. To, że akurat teraz, w 2012, ma ten tylko skutek, że usłyszę w "debacie publicznej" o błędzie Prezydenta Barracka Obamy, o Euro piłkarskim w Polsce i na Ukrainie, o problemach Watykanu itd. A w naszej gminie, po zmianie 16-letniej władzy Kazimierza Łapki i nowej kadencji samorządu z wójtem Piotrem, mówi się sporo na blogach i za plecami, o różnych koncepcjach życia wspólnego, przemilczając zasadniczo i bardzo oficjalnie pamięć i tożsamość.

Cieszę się istnieniem w czasie i w ciele 1 czerwca 2012. Dzień Dziecka dla niektórych, Dzień Metafizyki dla wszystkich. Coś dzisiaj usłyszę, zobaczę - za oknem, w telewizji, w Internecie oczywiście będzie królował Rolland Garros. W Paryżu był ostatnio przejazdem Jasiek w ramach pielgrzymki ich duszpasterstwa do katedry w Chartres, symfonii z kamieni (Iwaszkiewicz), która kiedyś też mnie zainspirowała do (auto-stopowej) drogi.

Cieszę się, bo poznałem prawdę, tak jak to jest możliwe, i doświadczyłem wolności. Wielki wkład w moje doświadczenie bytu ma Słowo objawione i przeżyte, ale także fenomenologicznie wspaniały opis strumienia przeżyć świadomych (świadomości) dokonany prze Romana Ingardena.
Poznałem prawdę, poznałem istnienie. Zżyciem to jest inna sprawa. Myślę, że (dzisiaj) żyje się nie tyle biologicznie, co społecznie. Ponieważ nie żyję społecznie, to nie żyję wcale.
Żyłem poszukując życia i sensu, czyli Taize, Solidarność, żyłem potem w młodym kościele legionowskim, żyłem w Polsce samorządnej I Kadencji. I tyle. Dzisiaj już nie żyję.

Fenomenologia umożliwia miłość intelektualną, o której mówił Jan Paweł II - i krąg się zamyka.
Miłość intelektualna - ujęcie rzeczywistości w elementach (aspektach) istotowych i konstytutywnych - jest dostępna dla każdego człowieka. Odnajduję ją w ostatnich postach Grażyny, zwłaszcza w wystąpieniu dyrektora RnN przed Prezydentem RP w Marózie. Osoba, miejsce i czas - doskonale podkreśla znaczenie wydarzenia. Nabrało ABSOLUTNIE przez to ponadczasowego znaczenia dla naszej szkoły i gminy - w Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Można ukrzyżować, ale Boga zabić nie można, choć łotry myślały... już dwa tysiące lat temu, że wygrały. Biada im po wszystkie czasy. Choć póki życia w ciele, póty każdy może się nawrócić.

Spięcie z dzieckiem w Dzień Dziecka? Czemu nie, to zależy ile dziecko ma lat ;)
W szkole był Dzień Dziecka inaczej, w pocie ich czoła! - i podobał się, wszyscy prawie strzały ocen umieścili w środku tarczy ocennej. Jest lub będzie na stronie www.szkoły. Oglądając zdjęcia z wydarzenia widzę pracę zgranego zespołu nauczycielskiego (rzecz wspólna, nie-pospolita), i choć nieobecny ciałem, nawet swoje gdzieś miejsce w większej całości (RzN) - jako trybiku małego - widziałem i reflektowałem. Swoje wykonałem w historii, dzisiaj młodsi mają pomysły i energię. Na pytanie redaktora przed wielu laty (1985), za co - jako katecheta - czuję się odpowiedzialny, odpowiedziałem "za pokazywanie Boga żywego, obecnego i działającego wśród nas" ("Odpowiedzialność i czyn", nr.1). Nic się w tym względzie nie zmieniło, ale w pustce społecznej, przemilczany, nie chcę już chyba tego robić. Wolę rozmawiać z duchami. Między ziemią a niebem. Położę się pod drzewem jak Eliasz i tak samo poproszę.

Nie żałuję, że dzisiaj nie byłem. Kiedy myślę o fałszu, który przechadza się korytarzem szkoły, jakby nigdy nic, wstrząsa mną. Nie jestem w stanie przyjąć do wiadomości, że można być przeciwko własnemu zakładowi pracy (RzN) i uśmiechać się miło, do wybranych, robiąc swoją wyborczą/wybiórczą w niej grę odzajemnianą uśmiechem, bo jakże! Ano jakże, nikt nie wie.
Wczoraj podałem w "trzech krokach" opisową definicję n-a-s-z-e-j patologii (paranoi) społecznej, która niszczy każdego. Nie wiem, kogo to wstrząsnęło, a powinno. Czy tyle wspaniałej pracy ma pójść w błoto? Był Maróz, Dzień Matki, Dzień Dziecka i wcześniej tyle tego, a jedna niezadowolona się skrzywi, kichnie i schowamy uszy po sobie? Cóż, że ze Szwecji? Cóż, że Rzeczpospolita? Jej Liberum veto lub inny absurdalny "głos odrębny" wobec całej wspólnoty, ba! całej naszej rzeczywistości wypracowanej w (patriotycznym) bólu, miłości i trudzie i... ?

Może powinienem codziennie przypominać te trzy kroki, aby skoro sami nie potrafimy znaleźć rozwiązania, to niech zna nasz kłopot cały powiat, Mazowsze i pół Polski. Może ktoś się zainteresuje, pomoże? Nie chodzi o to, by wykazać komuś winę. By jeden odszedł upokorzony, a drugi zwycięzcą. Chodzi o to, by nigdzie coś takiego się nie zdarzyło. Bośmy sami sobie wyhodowali (bezradni wobec emocjonalnego terroru).