Walka o ideały, czy mieszanie dobrego i złego?

Ciężkie jest to pisanie. Także dla mnie. Nie jest lekko pisać krytycznie o innych. Ale, jak może zauważyliście, zapisuję także ciężkie własne przeżycia. O coś tu ważnego chodzi. Nie o obrażanie, ale i nie o ple,ple,ple. Idzie o prawdę. To jest walka (spór? - za słabo) o IDEAŁY. Ani o stanowiska, ani o karierę, ani o korzyści majątkowe.
O TO - JAKI JEST NASZ ŚWIAT. NIE GDZIEŚ DALEKO, ZA GÓRAMI I LASAMI, ALE WE WŁASNEJ GMINIE, WSI, SZKOLE, PARAFII.

Trzeba nazywać ideały, którymi się kierujemy. Ideał wspólnoty, gminy, władzy samorządowej, Ojczyzny, szkoły, wychowania, dialogu (społecznego), rodziny, osoby...
A kiedy już wreszcie nazwiemy, trzeba ich bronić.

Ja już chyba wszystkie nazwałem, opublikowałem lub zrobili to za mnie inni. Wystarczy sięgnąć pod wskazywane wiele razy adresy internetowe lub do biblioteki.

Bogu dzięki, że napisałem wczoraj, i że napisałem szybko. Przeżyłem, co przeżyłem i dałem temu świadectwo. Bo za chwilę tak w bagienku medialnie zaczęli mieszać, że obrzydzenie wróciło.
Redaktor Marek Czyż program w TVP Info na temat wyroku w/s stanu wojennego zaczyna od kabaretu Adama Słomki (dawny KPN), potem szuka jakichś paradoksów sądowniczych itd. Powinni go skierować na scenę, a nie do poważnej redakcji.
Program ratuje prof. Antoni Dudek - "Jest w Polsce część społeczeństwa, która ma prawo domagać się wyroku sądu w sprawie stanu wojennego". Jan Lityński współgra z redaktorem - "ważniejsze od sądu jest zadośćuczynienie ofiarom". Czyli komu i jak? Nie jest mu łatwo skryć irytację za sloganami. Wstyd mi, że to doradca prezydenta. Jest tak wewnętrznie skłócony, że nie może czasami wymówić słowa.
Zadośćuczynienie? Też jestem za, ale niech się wysili i powie, jak on to widzi. I czy dostrzega problemem takich ludzi jak ja? A moje życie - jak wynagrodzi? Nie, jemu chodzi tylko o rozmydlenia sprawy, żeby osłaniać generałów i jakąś nienazwaną wizję życia i Polski. On też nie nazywa ideałów. Robi tym ohydne wrażenie. Oleksemu trudno się dziwić. Wyrok Sądu trafił "w - nokautujący - punkt" także jego życiorysu.

A dlaczego prawie (podkreślam "prawie") nikt nie mówi o tym wśród moich kolegów i koleżanek w pracy, w sąsiedztwie, w samorządzie, w kościele (bo nie trzeba mówić za mnie, tylko ze mną rozmawiać!), skazując mnie/nas na przemilczenie w naszych wspólnotach lokalnych? Jak ofiary molestowania, gwałtu! Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Jakby uznano już powszechnie, że ofiary molestowania, gwałtu, mobbingu itp. zasługują na zrozumienie i zadośćuczynienie, a my nie. Bo jest za wielu? Czy jesteśmy niewygodni ze względu na różne poprawności polityczne o zasięgu krajowym lub lokalnym. A może jak śmieci na wysypisku historii. To idźcie krok dalej i napiszcie nam w widocznym miejscu tak, jak po wojnie pisano żołnierzom AK!! Napiszcie coś fikuśnego, biorąc za wzór "Zaplute karły". Wy - orły, bohaterowie, herosi. Wy, czyli nikt.

A gdybym nagle zamilkł, to już nikt wam prawdy o tym czasie (jak znana "piosenka dla córki") w gminie i w Polsce nie powie. Nie poznacie ani własnej historii, ani tożsamości, ani odczuć "ofiar inaczej" stanu wojennego i zabitej nadziei. To nie są przenośnie. To nasze życie. Przyjrzyjcie się ze zrozumieniem rysunkom naszych uczniów na gazetce zrobionej na XXX-rocznicę stanu wojennego! Czy to tylko plamy barwne i szarości? JA JĄ BIORĘ DOSŁOWNIE. JA TAM WSZĘDZIE ODNAJDUJĘ SIEBIE! PRZED CZOŁGAMI, PISTOLETAMI, ROZJEŻDŻANA JEST MOJA NADZIEJĄ I IDEAŁY, KTÓRE MNIE JAK PIELGRZYMA IDEAŁÓW I WOLNOŚCI PROWADZIŁY PO DROGACH I BEZDROŻACH GMINY STRACHÓWKA, OD WSI DO WSI, OD CHAŁUPY DO CHAŁUPY (DZISIEJSZYCH REZYDENCJI JESZCZE NIE BYŁO), OD TWARZY DO TWARZY, OD OBLICZA DO OBLICZA, OD SŁOWA DO SŁOWA, OD UŚCISKU DŁONI DO UŚCISKU DŁONI, OD PODPISU POD DEKLARACJĄ CZŁONKOWSKĄ SOLIDARNOŚCI DO PODPISU, OD PIEŚNI DO PIEŚNI, OD MODLITWY DO MODLITWY. KIEDYŚ PRZESZLIŚMY W PROCESJI Z KOŚCIOŁA W JADOWIE DO ŚWIETLICY OSP W JADWISINIE NIOSĄC NA OZDOBNEJ PODUSZCE POŚWIĘCONY KRZYŻ. A WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ W KOŚCIELE W STRACHÓWCE I ŚWIETLICY OSP 3 MAJA 1981 ROKU (GDZIE DZISIAJ JESTEM UWAŻANY ZA PERSONA NON GRATA!).
Jak myślicie, co bardziej boli, tamten fałsz, czy dzisiejszy? A może oba fałsze są takie same!!! Nowa Strachówka chce dzisiaj powstać na siłę, jako relikt starego ustroju. Skansen pomieszania pojęć. Nie chce wrócić do norwidowskiego, chopinowskiego i mojego (z 1981) ideału wziętego tęczą zachwytu!

Nie wiem, ilu nas. Tylko uczeń liceum w Łochowie mnie znalazł i poprosił o materiały i wspomnienia ze stanu polsko-jaruzelskiej wojny z narodem. Nie, wy nie macie zielonego pojęcia, jak się czuje człowiek, któremu zabito nadzieję, młodość, które chciał dać na całopalenie dla Polski w tej gminie. W Strachówce. Uwierzyliście Kazikowi Łapce, w jego świadectwo o mnie i o tamtych czasach. On wam skutecznie pomieszał pojęcia. Potem pewnie zajęliście serca i umysły budową i wykańczaniem rezydencji. Bo kto by wytrzymał ciągłe wracanie do tamtych dni i lat.

Nie uwierzyliście w moje życie. Więc nigdy nie będziecie wiedzieli, co czułem. Nie pisałem wtedy wierszy, robiłem tylko notatki. I co czują inni. Więc mówię także za nich. To mój obowiązek i powinność. Jestem osobowym dowodem historycznym (ubecja miała osobowe źródła informacji). Jestem dowodem -to podpowiedź dla studentów kognitywistyki. Co i ile może się zapisać w osobie ludzkiej!?
Muszę wchodzić w te buty. By Ojczyzna, która odwraca się do nas plecami w naszych znajomych, władzy i przyjaciołach ze wspólnoty lokalnej, jeszcze kiedyś nabrała znaczenia. By mogła się kiedyś rozpoznać. W późnych wnukach. Czujemy się zdradzeni (zabici w pewien sposób) po dwakroć. Jak wyśpiewać, opisać gorycz, żal przyrządzony nam przez wspólnoty lokalne???????!!!!!!!

To zadanie moralne najpierw, a dopiero później literackie, historyczne, artystyczne...

Tak, chcę i życzę sobie, ale jeszcze bardziej oponentom, żeby zderzyli się z prawdą o człowieku zapisaną także w mieszkańcu, który żyje pośród nich, na ich terenie, który jest prawie całkiem podległy ich jurysdykcji (prawnej i szeptanej). A oni, jako władza z mandatem lub tylko w rozumieniu przenośnym mają przedłożyć mnie/nam motywy życia i nadziei. Nie mogę odpuścić im tylko dlatego, że oni się źle czują nagabywani o tak wielkie sprawy i nie chcą, nie potrafią sobie z tym obowiązkiem poradzić. Wiją się jak węgorze, piskorze, żeby uniknąć takich pytań.

Nie da się uniknąć. Kto podjął się władzy (albo nauczania następnych pokoleń i odpowiedzialności za każde wypowiedziane i nie wypowiedziane słowo) musi sprostać jej zadaniom, albo zrezygnować. Nie ma przymusu sprawowania władzy (dusz). A chcącemu - wszak nie dzieje się krzywda! Ja nie gryzę, ja tylko chcę uczciwego dialogu, służby prawdzie i wyciągania konsekwencji z faktów.
Bo po kiego licha uczyć o Konradach Wallenrodach, marszałkach, królach i prezydentach? Po kiego śpiewać rzewne pieśni patriotyczne? Taki żart? Zwyczaj? Szukanie źdźbła w czyimś oku nie dostrzegając belek, a nawet rusztowania historii własnej gminy? Łapka wam wszystko wyjaśnił i wytłumaczył?

Obrońcy stanu wojennego (i wszelkich śliskich spraw) chętnie malują przed nami grozę, co by było, gdyby nie generał. Jaką przemoc i okrucieństwa szykowała Solidarność. Jakie straszne wisiało nad Polską zagrożenie wewnętrzne!! I ta bzdura znalazła wielki posłuch. Pracowała na to propaganda 1981-89, a i później nigdy nie zanikła.

No to posłuchajcie mojej "propagandy", albo ośmiu błogosławieństw:

1) - rok 1979 (przed Solidarnością!), 1-sza pielgrzymka papieska. Miliony przyszły na place. Ważną rolę odegrała Kościelna Służba Porządkowa. Zapewniała pokój, spokój, ład,modlitewną atmosferę, kórej nie burzyła zachowania stadne, czego obawiała się MO. Odbyłem rozmowę-spór z jednym z oficerów. Ja byłem tzw. dowódcą odcinka na Krakowskim Przedmieściu, z wejściem na Plac Zwycięstwa od ulicy Trębackiej, on - dowódcą sił milicyjnych. My mieliśmy zapewniać porządek, oni byli do pomocy. Takie były ustalenia wysokich stron.
W sporze poszło o rozumienie pojęć. On ostrzegał przed tłumem, ja wierzyłem w pielgrzymów. Po zakończeniu uroczystości, podczas których Polska Pielgrzymów zwyciężyła tłum i dała początek Wielkiej Historii Solidarności Narodowej podeszliśmy do siebie (nie pamiętam, kto zrobił pierwszy krok) i podaliśmy sobie ręce.

2) - rok 1980 - Stocznia Gdańska i inne miejsca strajków - sami robotnicy wprowadzili zakaz i zapewnili ścisłą kontrolę zapobiegającą wnoszeniu alkoholu. Zamiast alkoholu - były msze św. polowe i konfesjonały!

3) - rok 1980 polegał też między innymi na tym, że Polacy zaczęli sobie okazywać najlepsze uczucia. Życzliwość i zwykła ludzka solidarność zaczęła zwyciężać w zwykłych, codziennych sytuacjach (motorniczy wstrzymywał tramwaj przy ul. Stawki, bo dostrzegł z daleka spóźnionego pasażera). Serce się radowało widząc, robotników, którzy poczuli się prawdziwymi i dumnymi gospodarzami swoich zakładów pracy (Zajezdnia MZK przy Dw. Gdańskim).

4) - rok 1981 - w naszej gminie Zarząd Gminny NSZZ RI Solidarność poczuł swoją godność i odpowiedzialność. Rolnik rolnikowi oddawał przydział na "eternit". Janek Kalinowski szedł ronić bezbronnego Kowalskiego z Grabszczyzny, którego oszukała nomenklatura w SKR w kolejności usług itd.

5) - za przykładem robotników i doradzającej im inteligencji wszystkie grupy społeczne i zawodowe zaczynają się jednoczyć i współpracować. Odbywa się Kongres Rektorów Wyższych Uczelni i Kongres Kultury Polskiej. Odradza się dumny i uduchowiony My-Naród.

6) - rok 1983 - Pokojowa Nagroda Nobla dla Lecha Wałęsy!

7) - 15 listopada 1989 - "My naród! Oto słowa, od których chcę zacząć moje przemówienie..."(Lech Wałęsa w Kongresie Stanów Zjednoczonych)

8) - rok 2012 - Sąd wydaje wyrok na twórców stanu wojennego - "Winni".

Jakim ŁAJDACTWEM generała W.Jaruzelskiego było podawanie jako motywu wprowadzenia stanu wojennego zagrożenia wewnętrznego. To JEGO PROPAGANDA zrobiła z nas (Solidarności) "wieszatieli". Pod tym względem bardziej trzeba go porównywać do Goebbelsa niż do bohatera narodowego. Kretyni propagandziści robili z nas nie 10 milionów Polaków, którzy chcą godnie żyć, ale 10 milionów potencjalnego zagrożenia życia. Diabelskie s(uper?)..syny.
Z cichych bohaterów, którzy stawali się odpowiedzialnymi gospodarzami kraju "generał-bohater" zrobił zwyrodnialców, a z przestępców trzymających władzę - bohaterów. Na pomieszanie dobrego i złego. Tym się zapisał w polskich dziejach.

Gdyby była taka potrzeba Solidarność potrafiłaby (potrafilibyśmy) utrzymać porządek. Stawaliśmy się przecież wolnymi ludźmi, gospodarzami miejsc pracy i zamieszkania. I całego kraju!.

"Grupa przestępcza pod kierunkiem generała Wojciecha Jaruzelskiego!!!" Nie mogę wprost uwierzyć, że doczekałem tych słów.
A w głowach połowy Polaków generał to "Kat zrobiony na ofiarę". Mistrzostwo propagandy. Prof. Andrzej Friszke mówił, że gen. zawsze umiał się "wymiksować", więc kopalnia Wujek, to nie jego sprawa, inne ofiary stanu wojenneo, to nie on, wszystko to były nieszczęśliwe wypadki, z którymi on nie miał nic wspólnego. Zresztą on przecież przeprosił! Umie zyskiwać sobie współczucie i litość - choćby takimi zdaniami - "jako Sybirak i żołnierz frontowy ciężkie próby mam już za sobą, więc tej [sądowej] się nie boi" - czytaj - on jest ponad sądem.

W opinii generała, sąd demokratycznej Polski powinien na kwestię stanu wojennego spojrzeć "obiektywnie i wielostronnie". Najlepiej pewnie, żeby od jednej ze stron jego książek. Czy nie jest blefem, a nawet jawną kpiną, kiedy dalej mówi (on, chory na raka 88-letni starzec zwalniany z innych procesów ze względu na zaświadczenia lekarskie, które przedkładał) - "że prędzej czy później to postępowanie zostanie wznowione, a wtedy on powie, co sądzi o stanie wojennym." Muszę więc powtórzyć, że to jest jednak zakłamany starzec - super manipulator. Skończy raczej haniebnie a nie z honorem. Taką stawiam diagnozę. Ma ciągle szansę, ale czy skorzysta?

WALKA (spór) O IDEAŁY czy...

"Uznaje winnym popełnienia zbrodni komunistycznej... Działania przeciwko interesowi publicznemu, ograniczania wolności... naruszenia tajemnicy korespondencji... itd.

Czytając w przerwach pisania bloga różne strony w Internecie zatrzymałem się na Facebooku ojca Ksawerego Knotze - "ludzie potrzebują konkretu, a nie zakamuflowanej informacji, z której muszą wnioskować, o co chodzi. Obok konkretu potrzebują też duchowości i o tym nie wolno zapominać. Pan mówi, że ja przełamuję tabu, a ja odpowiadam: w moim przekazie wszystko jest skomponowane harmonijnie. Pan Bóg, tworzenie więzi, duchowość, ale i konkrety życia seksualnego. Mówię o życiu seksualnym, jakie ono jest, a nie o takim, jakie sobie ktoś wyobraża."

Wy mówicie, że naruszam lokalne tabu, a ja odpowiadam... jak ojciec Knotz. Tyle, że nie o seksie, a o życiu lokalnej wspólnoty samorządowej żyjącej (pracującej) w Strachówce. Myślę, że wszystko u mnie jest skomponowane harmonijnie, tak jak życie dyktuje. Są fakty z zewnątrz, z mediów, jest moje przeżywanie i świadectwo z wnętrza, jest duchowość, tworzenie więzi i konkrety z naszego życia szkolnego i gminnego.
Miałem odczucie, że wczorajszy post oprócz mnie, miał współautorów - sąd rejonowy w Warszawie i wójta organizującego spotkanie z profesorem i studentami Harvardu, bez zaproszenia kogokolwiek ze szkoły Rzeczpospolitej Norwidowskiej, która rozsławia i ma rozsławiać na wieki gminę. Takich para-doksów zarówno tworzyć jak i przemilcząć nie wolno. Bo i tak nie pobijemy "para-nienormalnych" ze znanego kabaretu.

"Wojciech Jaruzelski, Czesław Kiszczak, Florian Siwicki i Tadeusz Tuczapski stanowili związek przestępczy o charakterze zbrojnym, który przygotował i z zaskoczenia doprowadził do nielegalnego wprowadzenia stanu wojennego w PRL... Faktycznym motywem wprowadzenia stanu wojennego było zachowanie partyjnego systemu ustrojowego i osobistej pozycji w hierarchii partii i państwa... Jaruzelski i Kiszczak są przestępcami, którzy doprowadzili do śmierci wielu ludzi, do rozbicia tysięcy rodzin, do zatrzymania rozwoju cywilizacyjnego kraju... Ile ludzkich losów zostało złamanych? Kto policzy dziesiątki tysięcy tych, którzy nie byli wielkimi bohaterami, którzy po prostu stracili pracę, musieli wyjechać za granicę. Kto policzy tych, którym złamano życie, o których dzisiaj nikt nie pamięta... Dobrze, że ten wyrok zapadł. Wierzę, że słowa z uzasadnienia sędziów przejdą do podręczników. Że następne pokolenia nie będą już miały wątpliwości, że zło jest złem, kto walczył o wolność w Polsce, a kto ją dławił.

Nie da się bowiem budować praworządnego państwa, jeśli ludzie odpowiedzialni za tak straszne rzeczy chodzą w glorii ludzi honoru. " (To są cytaty z art.Igora Janke na wp.pl)

Jak ja potrzebuję takich słów i takich ludzi, którzy mówią to głośno. PUBLICZNIE. Ile znaczy dobre słowo! Jestem wdzięczny ojcu salezjaninowi z Ziemi Świętej, niektórym publicystom i profesorom. Słowo od Jakuba Ruszniaka miało dzisiaj dla mnie ogromne znaczenie. Usłyszał mój jęk i wołanie. Jedyny. A u nas??
Jak brakuje mi/nam dobrego słowa. Jak wy nic nie rozumiecie! Boże! Wylewacie łzy nad mogiłami powstańców 1863, 1944, a nam żałujecie (z zawiści?, kompleksów? nieśmiałości?) nawet słowa! Aż słowa! Bo słowo - to człowiek! Nie musicie podzielać naszych poglądów. Oczekujemy tylko od rodaków dobrego słowa. Słowa zrozumienia - choć ktoś, kto nie uczestniczyłcałym sobą w tamtych zdarzeniach, nie zrozumie do końca. Można to porównać chyba tylko do przeżyć na pogrzebie ojca, matki, współmałżonka lub dziecka. Nie chcemy dla siebie hołdów, ale jakimś zrządzeniem losu W NAS (też) JEST POLSKA.

Piszę skokowo, kwantowo, w miarę dochodzących bodźców i przeżyć wewnętrznych.

Polityka zmienia optykę radykalnie. O dziwo, Jarosław Kaczyński po wyroku sądu jest głównie niezadowolony niskim wymiarem kary. Dziwi mnie taka małostkowość i to bardzo. Jak bardzo należymy do innych światów. Panie prezesie, niech pan się skupi na pozytywnym wydźwięku, że w ogóle zostali uznani winnymi. Pan, jak widać, też nie rozumie takich ludzi, jak ja. Ja przeżywam ogromne po- i (wz)ruszenie, do szpiku kości, tym właśnie wyrokiem. Nie obchodzi mnie w ogóle kara. Wyrok sądu to jest jednak jakaś forma - i nieoczekiwana już prawie przeze mnie - zadośćuczynienia. Sąd przywraca na chwilę poczucie sprawiedliwości. To jest także obrona historii, która z wielką i tajemniczą siłą cofa mnie o trzydzieści lat - w przeżywaniu swojego czasu, swojego życia. Utwierdza mnie pan, Prezesie, że i ja ze swoją odrębnością jestem potrzebny. Bo, jak widać, wyrażam to, co dla wielu niedostrzegalne. Nie jestem sam, ale nie ma nas też wielu. W skali lokalnej jesteśmy chyba unikatami.

"Wciąż znaczna część społeczeństwa wierzy w zapewnienia generała, ufa, że jego decyzja była niezbędna. Bez wątpienia to największy życiowy triumf generała. To skutki propagandy, która wtłaczała Polakom do głowy, że stan wojenny był koniecznością. Dziś wiemy, że było inaczej - mówi w rozmowie z wp.pl dr Łukasz Kamiński, prezes IPN. A mówienie tylko o 16 ofiarach stanu wojennego tez jest kłamstwem propagandy stanu wojennego!"

Dalej pyta wp.pl - "Co straciliśmy jako naród?"
- Ogromny potencjał jakim była społeczna nadzieja i entuzjazm. Entuzjazm nie powrócił nawet w 1989 roku, gdy odzyskaliśmy wolność i brakuje nam go do dziś. Nie mamy zapału do publicznego działania oraz przekonania, że warto troszczyć się o wspólne sprawy.
- A czy można mówić, że był jakikolwiek pozytywny efekt wprowadzenia stanu wojennego?
- Ile byśmy nie szukali, nie znaleźlibyśmy nic pozytywnego. Nic.
Myślę, że wielu ludziom wciąż trudno zmierzyć się ze świadomością, że stan wojenny nie miał żadnego uzasadnienia. Bo co to oznacza w praktyce? Że 13 grudnia trzeba było mu się sprzeciwić, a jak wiemy, nie wszyscy mieli taką odwagę.

Dziwi mnie, gdy słyszę, że generał przeprasza, a potem dodaje, że zrobiłby to jeszcze raz. Gdzie tu żal i uznanie swojej winy? Nie wierzę w szczerość takich przeprosin.

Tłumaczy, że wprowadzenie stanu wojennego było jedynym wyjściem z ciężkiej sytuacji i rzekomo jedyną drogą do zapanowania nad chaosem. A prawda jest taka, że w 1981 roku mieliśmy do czynienia z najbardziej niezwykłym, nie tylko dziejach Polski, ale i całego świata, samoorganizującym się ruchem społecznym, wielką chęcią społeczeństwa do wzięcia odpowiedzialności za własne losy. Stan wojenny odebrał ludziom w Polsce tę szansę."(dr Ł.Kamiński)

Teraźniejszość, przeszłość i przyszłość

Kolejność w tytule nie jest pomyłką. Żeby rozumieć teraźniejszość, trzeba znać przeszłość i być otwartym na przyszłość. Nawet więcej - żeby być prawdziwie teraźniejszym trzeba znać i rozumieć (choć jako-tako) przeszłość i być wychylonym ku przyszłości. "Pamięć i tożsamość" warunkują zdrowie i normalność tak osoby ludzkiej, jak i społeczeństw (małych i wielkich).

Nie żyjemy w ciemnościach. Nie spowija nas nieprzenikniona mgła. JEST PRAWDA. Który to już raz piszę i podkreślam. Człowiek wierzący w Boga chrześcijan musi wierzyć w prawdę obiektywną, istniejącą poza nim, aczkolwiek uwzględniającą jego osobowy charakter, interes i wkład w jedną wielką rzeczywistość prawdy (prawdę o rzeczywistości). Z takiej postawy wiary rozumnej płyną ogromne, porządkujące świat implikacje - wierzę, potrzebuję, nie boję się dyskutować i szukać wraz ze wszystkimi zainteresowanymi prawdy o tej cząstce rzeczywistości, której jestem faktyczną i istotną częścią. Dzielę tę wiarę z innymi, szukam wraz z nimi. Nie da się dyskusji prowadzić w pojedynkę, albo z kimś, ale niejawnie, bądź ukradkiem. Można to nazwać dogadywaniem się, tworzeniem niejawnych (tajnych) układów itp. A we mnie nie ma ani krztyny wiary i sympatii dla spiskowych teorii dziejów. Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego... czyli w (wszech)moc (wszech)prawdy obiektywnej i jej - Jego - jawność. Wierzę w Objawienie, nie w zaciemnianie (brrr. w Ciemność samą lub w ciemne moce).

Rozmowy prywatne mogą być tylko wstępem do jawnego, publicznego poszukiwania. Rozmowy prywatne są przeważnie niezobowiązujące wobec dobra wspólnego (paradoksalnie, zobowiązują natomiast w pewnym zakresie do zachowania dyskrecji).
Każdy może mieć poglądy, jakie chce. Nawet jeśli dzieli się nimi w prywatnych rozmowach, nie mają one większego wpływu na życie wspólne. W demokracji (w wolnym kraju) jesteśmy współodpowiedzialni za kształt życia wspólnego ( wspólnot lokalnych, zawodowych, środowiskowych). Bez naszego publicznie wyrażonego zdania (poglądu, stanowiska) wspólnota obarczona jest jakąś słabością, za którą też ponosimy odpowiedzialność.
Nie wszystko da się ująć w regulaminy, statuty itd. i nie ma takiej potrzeby. To byłaby tyrania biurokracji. Ale to nie znaczy, że nie mamy dzielić się opiniami na nieokreślone przepisami sfery życia. Istnieją wszak choćby kodeksy honorowe, zdrowo-rozsądkowa przyzwoitość i opinia publiczna. NIE MA OPINII PUBLICZNEJ BEZ PUBLICZNEGO WYRAŻANIA SĄDÓW, OPINII, POGLĄDÓW.

Czy może dobrze funkcjonować wspólnota lokalna bez opinii publicznej? Czy może dobrze funkcjonować demokracja bez wolnych mediów? Czy w braku opinii publicznej (wolnych mediów, zastępowanych często na terenach wiejskich przez urzędowe biuletyny) demokracja nie wyhamowała na granicy gmin wiejskich? Oto są pytania!

Jeszcze głębsze uzasadnienia płyną ze strony nauki wiary - "Spodobało się Bogu zbawić nas we wspólnocie"! Nie osobno. Nie prywatnie. Wspólnotowo - publicznie (już czuję jak niektórzy się burzą na mój język, filozoficzno-popularno-teologiczno-publiczno-publicystyczny). Nie można rozdzielać postawy życiowej na sfery - zawodowo-publiczną, prywatno-rodzinną, religijną pomiędzy, moralno-nie-wiadomo-jaką. Życie jest jedno. Człowiek jest jednością psycho-fizyczno-duchową. O JEDNOŚCI mówi się nazbyt rzadko. Kiedyś jedność narodową zapewniał monarcha, religia (kultura), potem partia, a dzisiaj? Tylko język i sport?

Tylko to, co zgłoszone jako pozytywny wkład w dobro wspólne lub do opinii publicznej w postaci pomysłów (za które gotowym się jest wziąć pełną odpowiedzialność), opinii, sądów, poglądów itp. ma istotny wpływ na życie wspólne. Nie mają takiego waloru sądy i opinie wyrażana tylko (PRYWATNIE) w wąskim gronie.

Rozróżnienie na PRYWATNE I PUBLICZNE (WSPÓLNE) ma tu szerokie zastosowanie. Na tym polega m.in. idea Rzeczpospolitej! Norwidowskiej!
"Wobec bogactwa refleksji Norwida na temat społeczeństwa, miejsca i roli w nim człowieka, obywatela, na temat działań obywatelskich..." (Z.Trojanowiczowa) - nie możemy sobie przechodzić ot, tak sobie, jakby nam nie zależało na coraz lepszym rozumieniu ... SAMYCH SIEBIE. Bo przecież idea, którą nazwaliśmy szkołę - żyje. Nie jest tylko ciekawym pomysłem. Stała się naszym życiem.

Obywatel Norwid poparłby nasze działania na rzecz społeczeństwa obywatelskiego. Stawiał pewne warunki, przy spełnieniu których jest sens SERIO (z pełną odpowiedzialnością) wziąć udział w życiu publicznym.
1) - jasne zasady reprezentacji (struktury organizacyjne)
2) - istnienie opinii publicznej (mediów publicznych) ""Dziennika", aby kontrola i opinia jawna ożywiały się"
3) - Jakiegoś ""Odeonu" lub "Klubu", aby osobistości znać się, znosić i cenić umiały"
4) - sprawiedliwości, jasności, jawności finansowania i wsparcia "banku - pożyczalnego", aby praca oparcie godne znajdowała" (Kalendarz życia i twórczości CKN,t.2,s.546)

Odważę się powiedzieć - żeby odkryć Rzeczpospolitą Norwidowską trzeba było pewnej kon-... współ... widzenia, odczuwania, rozumienia rzeczywistości w ogóle i narodowej w szczególności. Bez tego kon-... współ-... łatwo jest przegapić pewne wątki i ich wieczną AKTUALNOŚĆ. Aktualizacja w filozofii klasycznej to przejście z możności do aktu (istnienia). To, co jest w potencji się urzeczywistnia. Właśnie na naszych oczach. Tu i teraz. Amen.

Dzisiaj, w gminie odzyskiwanej dla demokratycznych zasad życia, staje problem "własności nie tylko intelektualnej" pojęcia i manifestacji Rzeczpospolitej Norwidowskie. I bardzo dobrze. Trzeba sobie pewne sprawy coraz lepiej uświadamiać, by rządziła nami jasność, a nie ciemność.
1) - Najpierw było (narodziło się) pojęcie Rzeczpospolitej Norwidowskiej.
2) - Potem były działania w duchu RzN, czyli odczytywanie w tym świetle poety i pomysły unieśmiertelnienia tej idei - m.in. w postaci "Vade-mecum, w korowodzie weselnym rodziców Norwida."
3) - Starania o nazwanie szkoły tym imieniem (po rozmowie z prof. Z.Trojanowiczową) -zwieńczone hymnem, uchwałą Rady Gminy (i uroczystością z tej okazji) i sztandarem
4) - Powstanie Stowarzyszenia RzN
5) - Liczne artykuły w prasie, relacje w telewizji, konkursy o zasięgu powiatowym, a nawet umiędzynarodowienie przez udział w konferencji LGD w Madrycie itd. (autorstwo wielu podmiotów)
6) - Dzięki wszystkim wymienionym i nie wymienionym działaniom Rzeczpospolita Norwidowska stała się rozpoznawalną marką. I coraz bardziej pożądaną przez różne podmioty.

Sytuacja RzN w gminie też się zmienia. Od negacji za czasów "starego" wójta Kazimierza Łapki, do pełnej afirmacji w obecnej kadencji "nowego-młodego" wójta Piotra Orzechowskiego. W tym kontekście muszę wspomnieć jeszcze "najstarszego" wójta Józefa K, ciągle bardzo aktywnego i obecnego w życiu gminy, głównie za pośrednictwem Internetu. Ten najstarszy strzeże pamięci o poecie i jego Rzeczypospolitej jak źrenicy oka.

Konieczne jest przemyślenie, publiczne przedyskutowanie i uregulowanie prawne. Wystąpiliśmy w związku z tym o zastrzeżenie znaku RzN. Każdy może organizować konferencje na jej temat. Każdy - pisać artykuły i robić filmy. O szkole Rzeczpospolitej Norwidowskiej będą robić programy. To pewne. Każdy może się przysłużyć wspólnej sprawie. Tym bardziej warto się spotykać i dyskutować - co jest naszym dobrem wspólnym.

Jest jednak pewnikiem ("oczywistą oczywistością" według klasyka), że jeśli ktoś chce dyskutować o pojęciu Rzeczpospolitej Norwidowskiej to MUSI się skontaktować ze mną, dopóki żyję.

***

WYROK SĄDU REJONOWEGO W WARSZAWIE

W SPRAWIE TWÓRCÓW STANU WOJENNEGO

(gen. W.Jaruzelski jakby zaocznie, bo wyłączony)

"Będąc funkcjonariuszem państwa komunistycznego..." - brzmi sentencja sądu. My nawet boimy się używać takiego słownictwa! Omijamy takie sformułowania, starając się być bardziej poprawni politycznie od... A Sąd poszedł dalej, i więcej i jeszcze mocniej - "Na mocy ustawy o powołaniu IPN, Komisji do badania i ścigania zbrodni przeciwko narodowi polskiemu"!!!
A jednak sąd to powiedział! I skazał - "Uznaje winnym popełnienia zbrodni komunistycznej... Działania przeciwko interesowi publicznemu, ograniczania wolności... naruszenia tajemnicy korespondencji... itd.

Aby nikt nie myślał, że bezkarnie może przyłączać się kiedykolwiek do jakiejkolwiek formy bezprawnej władzy.


Słuchając wyroku czuję drżenie na całym ciele. Przychodzi zadośćuczynienie. Gdybym był na miejscu sądu i musiał odczytywać wyrok, to nie byłbym w stanie.
CZY KTOKOLWIEK ROZUMIE MOJE UCZUCIA. Czy tak stwardniało wasze serce, że wykrzywiacie twarz w grymasie niesmaku, że jeszcze w ogóle się odzywam??? Czy tak daliście się otumanić, że nie jesteście czuć tego, co ja, przez chwilę czuć razem ze mną? Co my? Co wszyscy, którzy 3o lat temu wzięli udział w historii Ojczyzny (i Europy), która przyniosła nam i innym państwom wolność? Nie czujecie? To jak nazwać ten stan polskiego ducha? Marnością? Małością? Podłością? Naprawdę nie jesteście poczuć tego, co ja teraz czuję. Kiedy ryczę jak wół, jak małe cielę, nie zwracając uwagi, czy ktoś patrzy, czy nie? Godziny mijają, a ja nie mogę opanować wzruszenia i drżenia do szpiku kości. Czy wy rozumiecie, że to nie zemsta, chęć odwetu itd. - tylko moje życie! Całe prawie życie! Nasze życie! Nasza wolność! Nasza Rzeczpospolita Norwidowska! Polska od zarania dziejów, wzięta tęczą zachwytu!

Myśleliście, że minęło 30 lat, że nic nie czuję, że wszystko to już było? Nie, to się dzieje teraz, we mnie. Trzydzieści lat się dzieje teraz we mnie.

Włączyłem kolorowe światełka na choince, zgasiłem światło i słuchałem z rosnącym wzruszeniem ustnego uzasadnienia sądu. Sprawiedliwość po 30 latach! Wtedy też była choinka, goła, naga, bez ozdób, tylko ze znaczkami Solidarności. Trzy miesiące później zmarł na atak serca (wylew?) śp. Ojciec. W stanie wojennym przeżyliśmy ostatnią z nim i najsmutniejszą wigilię. Ale potem jeszcze - na szczęście - pierwszy wspólny, z rodzicami, opłatek na sali katechetycznej, z rodzącą się grupą modlitewną. Diabeł nas nie pokonał!

Dzisiaj też mną pogardzają. Łapka, a Piotrek? Wczoraj podobno byli studenci z Harvardu w gminie. W gminie? Nie, w Urzędzie Gminy. Kto tak jeszcze rozumie gminę?! Przecież gmina według ustawy - to nie wójt i jego urząd. A uczniowie, którzy czekali w szkole? TO DLA NIEGO NIE GMINA? Oj, jeśli się szybko nie spotkamy i sobie nie wytłumaczymy świata, w kórym obydwaj żyjemy, to się już na ziemi nie spotkamy. Będziemy żyli na dwóch innych planetach. My we współczesności, on/oni...?

Może ten wyrok położy koniec powszechnemu u nas milczeniu w sprawach publicznych. Może znaczy więcej niż znaczy. Może aż - koniec fałszu w naszym życiu? Koniec zdrad, mniejszego zła i krętactw. Niech się wrogowie jednoczą przeciw nam i tej prawdzie - co nie nowa. Ten wyrok daje nam skrzydła, takiej malutkiej, ludzkiej (w znaczeniu historii) nieśmiertelności?

Słucham sądu jak błogosławionego (po latach) papieża Jana Pawła II w czasie Jego pielgrzymek do kraju - naszej wspólnej Ojczyzny (przez duże "O"). Pomiatany przez dawną władzę i obecną szemraną propagandę dostaję i ja NALEŻNĄ MI SPRAWIEDLIWOŚĆ. Może tylko w ten sposób. Dzisiaj. Przez chwilę. Jakąś rekompensatę za lata! - niesprawiedliwych posądzeń, oskarżeń i łapkowej propagandy, która mnie/nas prawie zabiła.
Oficjalnie się mówi o zwycięstwie propagandy w Polsce w okresie 1981-89, tj. ośmiu lat - od Solidarności do Okrągłego Stołu i wolnych wyborów. A Łapka rządził i uprawiał swoją "zabójczą" propagandę przez 16 lat! Czy ktoś się nad tym zastanawia? Jeśli osiem lat jaruzelszczyzny zmasakrowało polską mentalność, to jak nazwać to, co z naszą gminną mentalnością zrobiło 16 lat łapszczyzny?
Czy wiecie co się teraz we mnie kłębi? Ile upokorzeń musiałem przełknąć przez 17 lat, do dzisiaj. Zdrajcy i prawdziwe zera (rockowe "mniej niż zero") chodziły z podniesioną głową i bez wyrzutów sumienia czerpali różne korzyści. Urządzali się i swoje rodziny. Chełpili się ze swojej nieprawości. Śmiechem nad krzywdą naszą wybuchając.

Wreszcie całą WRON-ę uznają przestępczym związkiem zbrojnym. Boże! - doczekałem, doczekaliśmy. Nie wiedziałem, że to takie ważne, nie rozumiałem ofiar oczekujących sprawiedliwości po latach. Aż stawiam sobie pytanie - "Czy ożyję jeszcze?" Nie, nie przez wasze decyzje wyborcze, dziękuję, PAS, schowajcie swoje kartki. Czy i ja dostąpię rehabilitacji na terenie swojej gminy? - na przewidzianym dla mnie przez Opatrzność i wybranego osobistą decyzją życiową kawałku Ojczyzny. Czy moja rodzina, żona-dyrektor Zespołu Szkół imieniem Rzeczpospolitej Norwidowskiej doczeka sprawiedliwości (i przeprosin za "złego organizatora, gospodarza i pracownika"). Czy ci ludzie, widząc klęskę moralną dawnego ustroju, potwierdzoną po 30-stu latach wyrokiem sądu, pójdą po rozum do głowy i rozpoczną z nami normalną rozmowę na odwiecznych prawach mądrości, moralności i prawdy? Czy pójdą w zaparte na zatracenie... za kolejne ileś lat? Przed jakimś innym sądem? Sąd wiary, rozumu i historii nikogo nie ominie.

Ta kobieta - SĘDZIA SĄDU REJONOWEGO - rosła w moich oczach do wymiaru całej POLSKI. Polsko, Ojczyzno moja. To było także jak przywracanie logiki. Na przykład w sprawie Stanisława Kani. Widziałem, jak słuchał o sobie - z odwróconej pozycji i roli - i musiał uznać prawdę, którą jemu sąd czytał, a nie tę, do której są przyzwyczajeni wszyscy władcy (wtedy i jak widać na własnym podwórku niestety dzisiaj) tylko tej prawdy, którą sami mówią, albo którą im kadzą służalczy urzędnicy. "Jak pan pięknie mówił, jak pan pięknie wypadł, jak pan dobrze to zorganizował...).

Naprawdę, nie widzicie we mnie sponiewieranego człowieka, który stracił wszystko, szacunek, pozycję społeczną, nie tylko w gminie, nawet w kościele, rolę patrioty-kombatanta-reformatora, a w konsekwencji i naturalny zapał życia. Nie, wy widzieliście nienawistnego Kapaona, który szkaluje Kazika, Kryśkę, Piotrka, proboszcza, biskupa i chyba cały stworzony świat. Ślepi. Głupi przewodnicy ludu.
Wy nie tylko nie widzicie prawdy we mnie. Chyba nawet człowieka! Wy mnie dobijaliście bezlitosnym, bezwzględnym przemilczaniem. Ja daję siebie na blogu. Wy nic. Naprawdę myślicie, że ja nic nie czuję, że już jestem martwy? Żyję. Czuję. Bardzo czuję. Wasze milczenie dudni we mnie jak piach z łopaty grabarza rzucany na trumnę. Nikt się nie wyrywał, jak dotąd, żeby powiedzieć mi przed dzisiejszym wyrokiem sądu, że to ja miałem rację w walce o wolną Strachówkę i Polskę.

Nikt z władz samorządowych (Rada Gminy i Wójt) ze mną nie rozmawiał do tej pory, ani o historii Solidarności, ani o Rzeczpospolitej Norwidowskiej. Uważam to za całkowicie niezrozumiałe. Horrendalnie niezrozumiale. Ja chcę i jestem gotowy rozmawiać w pełnym świetle i publicznie o teraźniejszości, przeszłości i przyszłości. Zaoczne "rozmowy" nie służą przyjaźni.
Szczerze nie rozumiem, jak można czuć się samorządowcem i nie mieć naturalnej ciekawości własnej gminy (to ogół mieszkańców i terytorium). Bez tego na pewno nie można jej dobrze służyć. Jej - czyli sobie i nam, wszystkim mieszkańcom, ich dziejom i terytorium, na którym zamieszkują. Moim zdaniem przyczyną tego stanu rzeczy jest uleganie jakimś uprzedzeniom, fobiom lub, co byłoby dużo gorsze, wyrachowanym planom kariery samorządowo-politycznej.
W prawdziwym dialogu społecznym bierze się pod uwagę nawet przeszłe i przyszłe pokolenia (JPII). Wyrok sądu po 30-stu latach jest znakiem. Biłbym w dzwony. Może odrodzi się nowa, myśląca, dzieląca się sobą, służebna, nie karierowiczowska Polska?!

Dzisiaj możliwości wyrażania swoich opinii są nieporównywalnie większe niż w przeszłości. Warunkiem jednak zawsze jest WOLNY CZŁOWIEK, a nie środki techniczne.

ZAPEWNIENIE I ZOBOWIĄZANIE - dzisiaj potoczyła się we mnie lawina. Za sprawą sądu i Harvardu (czyli w jakiś sposób zdrady dzieci, młodzieży i nauczycieli w szkole i w ten sposób zdrady własnej gminy). Słowo Harvard znaczy wiele w świecie. Tak jak w Anglii prawie wstają na słowo Oxford, tak w Ameryce na słowo Harvard. A studenci takich uczelni należą do elit intelektualnych, co znaczy, że także etycznie. Ich standardy nakazują wprost iść do małej wiejskiej szkoły. Im mniejsza - tym bardziej. I im mniej mają czasu - tymbardziej. Raczej zrezygnują z oficjeli i może nawet lunchu. A do 12/13 letnich uczniów, którzy korespondują z rówieśnikami w Lincoln, w stanie Nebraska!!?? To się nie mieści w głowie. Jakimi ludźmi wójt się otacza? Jakich ma doradców? Wystarczy matura, żeby to rozumieć. Byłby ambaras, gdyby się okazało, że któryś ze studentów jest z Nebraski, albo ma tam znajomych, przyjaciół, rodzinę. To się nie mieści w samorządowej, europejskiej i amerykańskiej głowie. Czy ktoś dzieci, młodzież ze szkoły w Strachówce i w Lincoln, Ne, USA i nas mieszkańców - za to przeprosi?

Jestem dzisiaj bezpardonowy. Ale konstruktywny. I nie tylko ja. Solidarność, wolna Polska, Rzeczpospolita Norwidowska są dowodem naszej kreatywności i miłości małej i wielkiej Ojczyzny. Nic jeszcze straconego. Możemy razem budować przyszłość gminy, szkoły i nowego pokolenia. W rozmowie nikogo nie ugryzę. Ale lepiej mieć argumenty, a nie slogany. Propagandy nie znoszę, jestem od kilkudziesięciu lat na nią uczulony.

Wielka Rada, wielkie rady

To był dobry dzień, choć z łykiem piołunowej nalewki na koniec. Dobro? Głównie na katechezach. I po lekcjach – na posiedzeniu tzw. rady klasyfikacyjnej, pedagogów z przedstawicielami samorządu uczniowskiego. Piołunem smakują wrażenia Grażyny z jakichś spotkań i rozmów z dnia. Ale niech ona to sama przedestuluje, to nie mój świat, choć konsekwencje spadają na cały dom.

Kl.3 Modlitwa prowadzi myśli i działania. „Stajemy w ciszy przed krzyżem” - to moje zaklęcia na początku każdej lekcji. Ale od poniedziałku, patrząc na krzyż, widzę więcej. Więc chcę naprowadzić dzieci na szersze drogi widzenia (i rozumienia).
- Dlaczego krzyż? - Czego uczy krzyż? Nie chodzi o kształt. I nie o słowa, kiedy go robimy na sobie lub w powietrzu, od czoła, przez ramiona i mostek swojej klatki piersiowej. Chodzi o całe życie Jezusa. O całego Jezusa. O całego Boga. Przypominamy sobie przy okazji, w czyjej reprezentacji gramy. W czyim imieniu siebie r-o-z-p-o-z-n-a-j-e-m-y. Czyim imieniem siebie znaczymy, nazywamy. A potem filmy na Youtube dają okazję uczyć się czegoś od artystów-reżyserów i kolegów-uczniów z dalekiego świata, na ten sam temat, chrztu Jezusa w Jordanie. Nikt nie żyje dla siebie i nie umiera dla siebie.

Kl.6 Modlitwa staje się wprowadzeniem do seansu. Czy filmiki podpowiedzą, czym ma być uwarunkowana modlitwa lub podparta. Czy jest jakieś pewne dla niej rusztowanie?
Filmiki lecą jeden za drugim. Czuję się w międzyczasie jakbym odbył międzykontynentalny lot ponaddźwiękowy. To jest wyzwanie dla obu półkul – czym jest chrzest? Co mówi i opowiada chrzest Jezusa w Jordanie? Wyślę Lucy do Ameryki spis tego, co oglądamy. Trafia w sedno.
Modlitwa na zakończenie różni się od wszystkich poprzednich. Jest bez znaków i słów, jako wewnętrzna chęć

Kl.1 Kto powiedział, że największe prawdy odkrywa się w rozmowie z profesorami? Moi uczniowie z klasy 1-szej byli partnerami dla mojego największego dzisiejszego „olśnienia”, że chrzest to obmycie. Chrzest – obmycie, oczyszczenie. Może to nic nowego w katechizmie, ale w moim/naszym kontekście to było olśnienie. Kontekstem były katechezy w szkole w Strachówce. Musiały dotrzeć głównie do uczniów, nie do mnie. Im coś podpowiedzieć, zachęcić do życia przemyślanego. Na jednym z filmów jest chłopiec w ich wieku, w wielkim zamyśleniu. Im najbardziej się spodobał pomysł jakichś zagranicznych gimnazjalistów na zrobienie teatrzyku chrzcielnego z pomocą lalek, szmatek, sznurków, papieru i kredek. To podpowiedź na ferie. Byle znaleźli zrozumienie i pomoc wśród koleżanek, kolegów i w rodzinie.
Zostaję w klasie na przerwie z myślami: Jezus nie potrzebował żadnego oczyszczenia, więc po co poszedł do Jana, do Jordanu? Daje do myślenia. „Ja” - mówi w jednym z ujęć - „też chcę wypełnić Prawo”. Nie chciał stać ponad? Nie chciał być postrzegany jako „ten obcy”? Czy tak? Czy na pewno? Dlaczego??
Religia – to m.in. czytanie znaków i całej rzeczywistości człowieka.
Czy katecheta może nie czytać i nie wyjaśniać znaków współczesności?

Kl.4 W tej sali mam dostęp do Internetu, jest więc nowy film, a w nim nowe ujęcie, nowy pomysł. Jezus pod wodą, wynurza się w świetle, z którego płynie głos - „To jest mój Syn umiłowany”. Snop światło obejmuje także Jana. Dręczy mnie pytanie - co więcej mówi: krzyż, czy chrzest? Można dyskutować. Historia pierwszych wieków chrześcijaństwa i chrześcijańskiej ikonografii położyła nacisk na krzyż. Z wielką rolą świętego Pawła – Apostoła narodów. Ale krzyż to nie kształt lub forma. Jedyną formą w tym sensie i kształtem jest Jezus – całe Jego życie, słowa, działalność, śmierć i zmartwychwstanie – CAŁOŚĆ. Ku niej zwraca się człowiek w modlitwie – nie do samego kształtu krzyża. Oczywiście symbolika i teologia krzyża bardzo się rozrosła i poszła w głąb rozumienia tajemnicy zbawienia.
Patrząc dzisiaj z uczniami na krzyż rozszerzyłem widzenie.
Muszę na chwilę wrócić do wczorajszych akapitów o śmierci. Trudno mi o niej nie wspomnieć. Wyjaśnienie tego „przymusu” wyda się większości zaskakujące. Skoro tyle światła dostaję teraz, na każdej prawie katechezie, że pewne (bardzo stare i czasem niby oczywiste) sprawy widzę jakby po raz pierwszy - to coś, Ktoś musiał się przybliżyć. Proste? Naprawdę to nie jest zwykła ciągłość spraw życiowych. Bardziej życie po życiu. W jakimś dodatkowym świetle widzę wszystko. MUSZĘ o tym mówić i dawać świadectwo. Może wszyscy tak mają, ale mało kto chce mówić i pisać. Bardzo mało takich.

Religia – czytanie znaków i całej rzeczywistości człowieka.

W tym świetle niektóre sprawy naszej wspólnoty, w której odbywa się ta katechizacja wydają się prostsze, niż myślimy. Wszystko musi być po prostu tym, czym jest. Instytucje i ludzie, np. dyrektor szkoły – dyrektorem szkoły, nauczyciel – nauczycielem, polityk - politykiem, radny - radnym itd. I działać zgodnie z tym, czym lub kim jest. Określają to przepisy ustawy, regulaminy. Inaczej – dana instytucja lub osoba sprzeniewierza się prawu i staje się kłamcą (bo zakłamują rzeczywistość społeczną). Kiedy wszystko jest tym, czym jest i wypełnia swoje zadanie - jest pokój! Konflikty i wojny rodzą się z pomieszania znaczeń (pojęć). Prawda jest warunkiem pokoju. Każda rzecz niesie swoją prawdę. "Kiedy Bóg jest na pierwszym miejscu – wszystko jest na swoim miejscu." Bóg jest prawdą ostateczną. Mijanie się z prawdą – mija się z Bogiem. To nie jest tylko temat katechetyczny, ale przede wszystkim - najbardziej z życiowych życiowy.
Mam odczucie, że strasznie zadomowiło się wśród nas, że u nas – wiele z tego, co normalne i zwyczajne w obiektywnym świetle (świecie) - niekoniecznie. Że u nas, nie tylko – jak w dowcipie - pewne ustawy się nie przyjmą, ale także pewne prawdy. Nienormalne „prawo” rządziło 16 lat, to może tak u nas już być musi zawsze. Że „prawda nie zawsze prawda znaczy, a sprawiedliwość – sprawiedliwość”. Nawet historia – historię. I będziemy się wynaturzać, przystając raczej do bajki „O nagim królu”, niż do Polski i Europy XXI wieku. Widząc i wiedząc, że jest inaczej, będziemy powtarzać, dla świętego status quo (spokoju?), że niech tak będzie, po co upominać się ciągle o prawdę i tak to nic nie da. Taki uwspółcześniony cytat z „Wesela” - na siłę robić wrażenie, że u nas „polska wieś spokojna”.
Ja się na to nie zgodzę. To mój katechetyczny i ludzki obowiązek. Wołać w porę i nie w porę, że król jest nagi.
Wierzę, że nawet pierwszoklasiści sprowadzą mnie na drogę odkryć istotowych, konstytutywych, gdybym dla świętego spokoju chciał ich kiedykolwiek zdradzić.

Kl.5 Ja mam się umniejszać, a On być coraz ważniejszy. Tak mówił święty Jan, patrząc za odchodzącym znad Jordanu Jezusem. Ja też tak chcę mówić, powtarzać za „patronem” Adwentu. Najpierw swoim dzieciom, ale także tym, w których dostrzegę ducha służby duchowi czasu (w prawdzie).

Rada Pedagogiczna (klasyfikacyjna)

Zakazano nam urzędowo prowadzenia pokątnych rozmów, niezdyscyplinowania i robienia pod stołem swoich robótek. Ukradkiem zapisałem tylko parę ważnych spostrzeżeń.
- Że nasze posiedzenie robiło imponujące wrażenie. Fachowości, wychowawczej dojrzałości, troski o dobre wyważenie sądów. Ważną rolę odgrywa obecność i wypowiedzi uczniów z samorządu. Są częścią szkolnej demokracji.
- Że widać efekty długiej drogi samokształcenia i doskonalenia się Zespołu Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej (Szkoła z Klasą, SUS, OK-czyli tzw. Ocenianie Kształtujące, wiele różnych warsztatów szkoleniowych i kursów wszelakich)
- Słuchając kolejnych charakterystyk klas i uczniów – o ich stopniu rozwoju lub „dziecinności”, różnicach emocjonalnych itd. zastanawiam się nad rolą religii w szkole. Staram się wyobrazić ich sobie bez tych lekcji z modlitwą, nawet jeśli z ciągłym uciszaniem, z utrwalaniem obecności świętości w naszym życiu (osobistym, rodzinnym, kościelnym, szkolnym, narodowym...), z filmikami, z dawaniem do zastanowienia, bo – "Nie ma wiary bez myślenia"(św. Augustyn). Lekcje religia mają, może rzadko, ale przecież, wielkie punkty zaczepienia dla każdej ludzkiej duszy – bez względu na wiek. Sięgamy „najgłębiej, tam, gdzie jesteśmy najwrażliwsi, najlepsi, gdzie leżą nasze najgłębsze oczekiwania”.

A jednak czegoś mi coraz bardziej brakuje na naszej (tylko dzisiejszej?) Radzie. Im głębiej wchodziliśmy w sprawy wychowawczo-pedagogiczne, tym bardziej doskwierał mi ten brak. Analizujemy jaka jest sytuacja w klasie, jaka w poszczególnych przedmiotach, pod względem zachowania i wyników nauczania, widzimy ich zależność od sytuacji społeczno-środowiskowej. Ale skoro mamy coraz większą świadomość złożoności osoby człowieka (ucznia) i rozlicznych oddziaływań, które go kształtują – to...
To nie wolno nam pominąć „stosunków społecznych”, jakby to powiedzieli marksiści. Gdzie jest podobna analiza sytuacja oświaty i szkoły w gminie, oddziaływań i współpracy z pozostałymi instytucjami. Trzeba brać pod uwagę całe otoczenie, w którym funkcjonuje szkoła. Analiza musi być pełna!!! Nie wolno nie dyskutować o całej naszej rzeczywistości społeczno-publicznej. Tylko najbardziej całościowa prawda (na ile to możliwe) jest pełną prawdą. Musimy po nią sięgać, w imię miłości intelektualnej uczniów, w ogóle człowieka, świata i Boga.

Dostrzegam - co najmniej - dziwność sytuacji, gdy mając radną w gronie pedagogicznym, nie mamy przejrzystego obrazu spraw gminnych. Ten brak, milczenie radnej, trzeba przedyskutować i doprowadzić do normalności. Poseł ziemi wołomińskiej nie może nie reprezentować powiatu wołomińskiego, a radna pracująca w szkole nie może nie reprezentować interesów (stanowiska) szkoły w Radzie Gminy, a Rady Gminy w zespole szkolnym. Brak jawności (szczerości) musi rodzić głębokie napięcia i pęknięcia. A może nawet konfliktów i wojny. Kiedy podczas dyskusji nad ocenami z zachowania uczniów pojawiały się problemy, jedna z nauczycielek (p.Iza) odczytywała zapis z dokumentu „kryteria ocen...”. Tam było czarno na białym, co należało zrobić. Tak samo musimy postępowac w sprawach społeczno-publicznych. Są zapisy ustawowe, jest tekst roty, którą ślubują osoby podejmujące służbę publiczną. Chcącemu nie dzieje się krzywda, to jego obowiązek.

PS.
W wielkim zamęcie, w jakim żyjemy na skutek takich, a nie innych wyborów samorządowych mieszkańców od 17 lat, jedynie modlitwa i nagłe olśnienia (katechetyczne) przynoszą pełny pokój i dają siłę, by trwać. Być wiernym wartościom i iść naprzód. Wierząc w prawdę. A prawda was wyzwoli.

Śmierć, życie i dobre towarzystwo

Ciekawa rzecz, wektory mi się pozamieniały. Lęk przed śmiercią zmniejszył się u mnie pod wpływem tego, co było, a nie tego, co będzie. A było to tak. Bałem się jej, bałem w dzieciństwie. Przyznawałem się do tego już nie raz. Modliłem się wtedy o 150 lat dla całej rodziny. Głupi, ale ja głupi byłem, jak byłem mały. Dzisiaj bym się modlił, żeby nie żyć za długo. No bo rodzina i tak już powoli wymiera, wymarła. A nawet gdyby wszyscy mieli żyć 150 lat, to cóż za dziwolągi i samotniki by z nas były. Brr, dziękuję.

Potem było raczej długie życie. A z dwa lata temu przyszło błogie poczucie, że co najważniejsze już mam, więc niczego więcej nie potrzebuję, by rzec "dokonało się, wypełniło". Wszystko, co teraz, to jak życie po życiu. Nawet ostatnie święta Bożego Narodzenia przeżywałem jakby "na siłę".
Jestem jeszcze trochę potrzebny najmłodszym dzieciom, starszym? - proporcjonalnie do wieku coraz mniej.
Ze spraw społeczno-zawodowych pozostało mi wywiązać się z obowiązku świadczenia pracy na rzecz pracodawcy, a głównie "Zleceniodawcy" i opisać w miarę rzetelnie do końca historię pewnego Józefa K. na wzór jakiegoś kołka w płocie. Ot, to są wszystkie moje w dramie pozostałości. Z reszty wyślizgiwały mnie kolejne kadencje "samorządowców", a nawet duszpasterzy i oczywiście permanentny stan zapaści finansów rodzinnych.

Jakby na zamówienie tego posta dzisiaj ma się odbyć spotkanie Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej, której też byłem cząstką od początku. To znaczy w pewien sposób nawet sprzed powstania powiatu wołomińskiego. Ponieważ spotkanie ma mieć charakter od-świętny, więc nie pojechałem. Gotów jestem jednak nawet teraz wziąć udział w każdym wydarzeniu, w którym będzie chodziło o definiowanie prawdy, celów i programów działania.
Dlatego byłem na dwóch częściach zjazdu tej organizacji, mam z nich mandaty i powinienem być w protokołach, bo gdy jestem, staram się - jak wiecie - zabierać głos w ważnych sprawach.

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie siebie w świątecznym gronie, nie daj Boże może - do tego - składania życzeń, gdy w naszej gminie od początku obecnej kadencji nie odbyło się żadne spotkanie w/w wspólnoty. POZORY RZECZY MNIE NIE INTERESUJĄ - INTERESUJE MNIE RZECZY ISTOTA.
Pozory rzeczy są wszak po stronie przeciwnej do tej, którą miłuję całym sobą, całe życie, która zapewnia pokój mojej duszy.

No dobra, było jak było i jest jak jest, ale... Ma to swoje teologiczno-duszpasterskie implikacje.
Po pierwsze - nie sądzę (bym się tym niepokoił), że to nie nadzieja życia wiecznego mnie trzyma przy życiu, wierze, nadziei i miłości, ale to co było. Bo także to, co było, jest nie do wytłumaczenia bez Siły Najwyższej i to Osobowej. Bo to, co było ma taką moc dla mnie, także dlatego, że jest wypełnieniem sensu, który zakorzeniony jest w Prawdzie Objawionej. O Dobru Najwyższym, grzechu, przebaczeniu. O podporządkowaniu Wielkiemu Sensowi, Który niczego nie chce w nas zniszczyć, ale wprost przeciwnie, chce wszystko zachować i wynieść na wyżyny. Lepszego określenia niż ZBAWIENIE nie znajdziemy. Jestem zbawiony. I to jest ta prawda, która śmierć oddala. Lęk przed śmiercią można z nią i dzięki niej pokonać. Z Jezusem, w Jezusie z Nazaretu, który udowodnił przez wieki, że może być światłem, drogą i życiem dla każdego. Pomimo wszystkich przewrotów kopernikańskich i E=mc.itd... do kwadratu.

Nie będzie po drugie i trzecie. Podczas, gdy większość szuka (jakiejś) własnej korzyści i chwały, ja szukam całe życie prawdy i sensu. I znalazłem. Jestem usatysfakcjonowany. Oczywiście, po drodze musiałem żyć pełnią życia. Osobisto-religijnego, rodzinnego, społecznego. Na niej miałem historyczne szczęście - żyłem w epoce Jana Pawła II i Solidarności. W kościele posoborowym, choć nie dla wszystkich, niestety. Doczekałem wolności na wszystkich dostępnych poziomach: myślenia, politycznej i religijnej. "Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli". Wyzwoliła.

Co myślę o Polsce i jakiej chcę Ojczyzny - zawarte jest w wynurzeniach młodego idealisty zakładającego Solidarność w gminie. Są dostępne dla każdego pod tytułem "Ziarno Solidarności"(1981). Co myślę o Kościele - jest pod tytułem "List do Papieża"(1985). Co o katechezie - w wywiadzie z katechetą w 1-szym numerze "Odpowiedzialność i czyn"(1/1988). Co o osobie, samorządzie i stowarzyszeniach - na podstronach tego bloga. Co (jak w pigułce) o oświacie - w liście od Rzeczpospolitej Norwidowskiej do papieża z prośba o błogosławieństwo i w 200 artykułach do prasy lokalnej, nie wspominając o ponad tysiącu postów na blogach. Nie mam nic do ukrycia.

Czy znacie poglądy wszystkich rządzących samorządowców? W tym radnej-nauczycielki, którą jedna z jej specjalności pedagogicznych wprost obliguje (też do kwadratu?) do jasnego zajmowania stanowiska w sprawach publicznych i prezentowania go w sposób zrozumiały uczniom, kolegom i koleżankom nauczycielom, rodzicom i wszystkim mieszkańcom?! Samorządowiec i pedagog musi żyć i działać w REALNEJ rzeczywistości. Zresztą - jak każda myśląca i odpowiedzialna OSOBA. Inaczej tę rzeczywistość (społeczną, szkolną...) zaciemnia i fałszuje.
Czy upominanie się o prawdę i jawność naszego życia wspólnego (poglądy sprawujących władzę i tzw. opinii publicznej) na terenie gminy nazwiecie obrażaniem, pozbawianiem szacunku, poniżaniem itp? To czego życzycie sobie, własnym dzieciom, krewnym, sąsiadom...? Życia na pół gwizdka, w fałszywych uśmiechach i rozmowach milknących na widok "nie-swojego". Czy zdajecie sobie sprawę z konsekwencji?!

Blog jest zapisem rzeczywistości zewnętrzno-wewnętrznej autora. Częścią mojego (dzisiejszego) świata stały się posty na blogach innych osób. Korzystam z pracy Adama Cedro, który wpadł na genialnie prosty pomysł pod nazwą norwidiana.pl Tu się mogą spotkać miłośnicy, a także oponenci (jak dotąd się nie ujawnili) polskiego czwartego wieszcza.
W poście z 7 stycznia znalazłem wisienki do dzisiejszego tortu :-)

1) Literackie i malarskie autoportrety, a w domu mamy do tego pendant w postaci zdjęcia wyyysokiego artysty-malarza i duuużo niższego artysty-antropologa kultury, wuja Jackowskiego, w rozmowie za pan-bat, w Sopotach, 1938. "Nikt nigdy nie dał mi tyle, co Józio... Był dla mnie tym, czym w Braciach Karamazow starzec Zosima dla Aloszy. Autorytetem, guru, przewodnikiem duchowym... Szacunek dla rozmówcy kazał mu być nieraz ostrym w sądach, szacunek dla przedmiotów, codziennej sytuacji - traktować temat tak, jakby bł naznaczony sacrum... Widzę w tym konsekwencję, której źródłem był stosunek do świata, do ludzi. Niechęć do pocztówkowej ładności wiązała się z przekonaniem, że nie ma rzeczy, która nie "mówiła", nie odbijała w sobie świata.
To moje wielkie szczęście, że na drodze życia spotykałem ludzi tak wspaniałych, jak Józio. Kochałem go jak ojca, bo i był moim duchowym ojcem... Między mną a Józiem był Ludwik Hering. Najbliższy wtedy mu człowiek, kochany i podziwiany, i jeden z najdroższych dla mnie, wtedy - a zwłaszcza w okresie powojennym".
Dałem fragment z autobiograficznej książki wuja "Jacka" pt. "Na skróty". Warto do niej sięgać co i rusz. Dla Kapaonów to święty obowiązek. Jest tam przecież także Annopol i Jadów i ciocia Mania i wujek Adzik i... kawałek rozbitego lustra, w którym się możemy przeglądać.

2) A pod drugim adresem ze strony Adama Cedro jest Towarzystwo Literackie im. Cypriana Norwida. Z niej także dam długie cytaty:

"Bez trudu można zauważyć związek pomiędzy dziejami kraju a kreacją stowarzyszeń: przełom renesansowy, ożywienie oświecenia, Wielka Emigracja, rozwój swobód w Galicji czy odwilż po „polskim październiku”. Wolność człowieka domaga się swobody stowarzyszeń. Dziś z tej swobody korzystamy."

"Imię Cypriana Norwida, poety z urodzenia mazowieckiego, a przez swe dzieło i drogę życia – „całkowitego” Polaka i twórcę o śródziemnomorskiej genealogii filozoficznej i artystycznej, to imię wskazuje na zamiar wykroczenia poza skądinąd mające niemały walor intencje lokalne."
... Ramy Towarzystwa otwieramy dla przyjaciół polszczyzny, gdziekolwiek przebywają... Powstanie naszego Towarzystwa wiąże się – a nie jest to koincydencja przypadkowa – z projektem DOM PISARZY EUROPY... Myślimy o podjęciu kontaktów ze stowarzyszeniami w Polsce: z Fundacją „Pogranicze”...

Najkrócej zatem rzecz ujmując, chcemy współtworzyć warunki dla wymiany twórców, dzieł, obrazów kultury na różnych szczeblach jej lokalności i ogólności. Jak to rzekł Norwid, podnosić ludowe do ludzkości...
Pragnę też wyrazić podziękowania Urzędowi Marszałka Województwa Małopolskiego za akceptację i finansowanie projektu DOMU PISARZY EUROPY, jednego z pierwszych o takiej naturze przedsięwzięcia w III Rzeczypospolitej...".
***
No i jeszcze coś całkiem ad rem. Oglądałem rozmowę z czeskim autorem - Ekonomia dobra i zła, według Thomasa Sedlacka. Oj, jak potrzebna jest jej znajomość.

Jak i coraz lepsza znajomość naszego wieszcza, którego strofą -

"Jakby starożytna która Cnota,

W dom modrzewiowy wiejski

Wchodząc, rzekła do siebie:

“O d r o d z i ł a m s i ę w n i e b i e

I s t a ł y m i s i ę a r f ą – w r o t a

W s t ę g ą – ś c i e ż k a…"

- zakończył PT. Prezes Towarzystwa Literackiego przemówienie w czerwcu 2010. W odpowiedzi na mojego maila umieścił dobre słowo także dla nas wszystkich - „świetna nazwa szkoły”! Już się z wzajemnością pozapraszaliśmy - my jego do Rzeczpospolitej Norwidowskiej, on nas pod Wierchomlę. Takie tempo zdarza się tylko wśród bytów duchowych!

Czy my, mieszkańcy Strachówki – szczególnie władza samorządowa - wystarczająco wierzymy w siłę poezji, wiejskiej wspólnoty i naszej szkoły? Czy chcemy grać na tej harfie i iść wspólnie tą ścieżką do dalekiego, wysokiego celu?

PS.
Podczas gdy jedne struktury się de-generują i zaniżają swoje ideały, inne - na szczęście - w tym samym czasie się generują i zapraszają... aż pod niebiosa.

ZAWŁASZCZANIE I NADAWANIE ZNACZEŃ

Dzień katechetyczny, jak ostatnio często się zdarza, wyniósł mnie pod niebiosa. Myślę, że chronologiczny zapis dnia wytłumaczy to zjawisko. Ponieważ znam ich treść i rytm i wymowę, wytłumaczę na samym wstępie, że nie mam zamiaru personifikować zła, choć często można będzie odnieść takie wrażenie. Nie. Ale chcę wskazać zło i zachęcić do jego bezpardonowego nazwania i wyrzucenia z naszego życia.

Kl.2
Modlitwa i zachowanie podczas niej niektórych uczniów wyznaczyło mi cały dzień. Samo przyszło, przez ucznia zbyt głośnego, lekce-sobie-ważącego słowa i znaki. Musiałem przerwać modlitwę i zaczynaliśmy od nowa. Żeby nie za głośno, nie za cicho, bez wygłupów - ze zrozumieniem. Spojrzeć ze zrozumieniem na znak krzyża! Wymówić ze zrozumieniem proste słowa, w imię Ojca i Syna itd.

Jeszcze nie rozumiałem, jak wielka zaczyna się dla mnie katecheza. Usiedli,okolicznościowe gadu-gadu dla nawiązania rozmowy i budowania klimatu pogodnego przedpołudnia. Że jeszcze tylko parę dni i będą musieli udać się na dwutygodniowy obowiązkowy odpoczynek. Tak zarządziło ministerstwo oświaty. Wcale się tym nie przejęli, a tym bardziej wystraszyli :)

Rozłożyłem więc swój tabor, włączyłem laptopa (kapci i pilota nie wziąłem, byłem w sandałach, jak przystoi katechecie :). Zagadnąłem jeszcze o niedzieli, robiło się coraz bardziej katechetycznie, a była to niedziela Chrztu Pańskiego, jak nomenklaturowo (taka kościelna niby-mowa) napisano w kalendarzu liturgicznym, a co tłumaczymy na normalne wspomnienie chrztu Jezusa z Nazaretu.

Długo by tłumaczyć, dlaczego pół świata się wczoraj zastanawiało nad znaczeniem chrztu (Jezusa). Podprowadziłem, rozdałem stosowne obrazki i... wrócił znak krzyża, który tak szlifowaliśmy na początku. Miało to być tylko wprowadzenie, zainteresowanie rysunkiem, który miał zwizualizować i utrwalić wielką tajemnicę chrztu w głowach 8-latków.
Dostali pytanie - co ma wspólnego chrzest ze znakiem krzyża? Myślą, rozmawiają w parach - tak, po raz pierwszy, na tak poważny temat. "No bo" - podpowiadam - "jak wygląda chrzest?". I poszło, jak lawina. - Ksiądz polewa głowę delikwenta i wymawia dobrze wypolerowane przez wieki słowa. Acha, polewając głowinę malucha stara się na niej zrobić mokry znak krzyża. W imię Najwyższego! I największych przeznaczeń.

Zrozumiałem wreszcie, że krok po kroku będę dzisiaj prowadzony do celu, od znaku do znaku, od sensu do sensu.

Oni malują, a ja mogę zrobić wpis o zawłaszczeniu szkoły. Co za paralele!! Ano, nie daje mi to spokoju od rana, a właściwie od samych Trzech Króli. Już rano czułem zimne dreszcze na myśl o wyjeździe, a właściwie o wkroczeniu między podzielone, także przez reprezentację, w szkole światy. Niby pęknięcie nieznaczne, jednoosobowe jakby, ale skutki straszne. Mrożą krew w żyłach. Bo rysują dwa światy znaczeń, a to jest jakaś forma społecznej schizofrenii. I dwa różne realizmy. Dwa sposoby rozumienia świata. Nie jakiegoś dalekiego, za górami, za lasami, ale naszego, gminnego (a raczej wiejsko-sołeckiego). Co to może obchodzić kogoś z dalszych, choć naszych, stron. To klimacik bardzo lokalny.

Bo co to właściwie znaczy - zawłaszczyć szkołę publiczną o nazwie Zespół Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce?
Nie można żyć w rzeczywistości, której się nie rozumie, a ja nie rozumiem co to znaczy. Próbuję przełożyć sobie ten zwrot na język potoczny. Że ktoś, jakaś osoba lub parę osób nie chce wpuścić innych na teren szkoły? Robią sobie na jej terenie prywatne imprezy? Nie znam takich sytuacji. Przecież organ prowadzący by na to nie pozwolił. Ani Rada Rodziców. W Radzie Pedagogicznej też są odważni nauczyciele, którzy by tego nie zdzierżyli, jest nawet w ich gronie radna. Nie, musi być jakieś inne wytłumaczenie tego absurdalnego oskarżenia.

To znaczy, że może coś jest nie tak w dokumentach? Ale co? Może nazwa została gwałtem wymuszona? Najpierw na nauczycielach, rodzicach i uczniach, a potem na radnych Rady Gminy, którzy taką podjęli uchwałę? Może hymn szkoły został narzucony? Może sztandar? Może któreś ślubowanie klasy 1 zostało zawłaszczone przez grupę rodziców? A może to rodzice gimnazjalistów? Ale o co chodzi - jeśli nie o dokumenty i uroczystości różne.

Absurdy są z definicji niewytłumaczalne. Ale nie mogę ich lekceważyć, gdy dotykają serca mojej gminy. Trzeba przeanalizować ich wymowę dalszą, głębszą, niszczycielską. Coś strasznego się za tym kryje. Co się za tym kryje??
Pewnie całkiem inny człowiek, świat, realizm, sens... Dotarło wreszcie do mnie, jak głęboka jest ta rana i jak bardzo musiał ich zaboleć uroczysty apel 13 grudnia, w 30 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce!
Kl.4
I znów modlitwa ułożyła temat i punkty do zeszytu. Kazałem dobrze patrzeć na znak krzyża na ścianie. Niby tak samo, jak w klasie 2-giej, a jednak inaczej.

T - Chrzest Jezusa

1. Widzieć, słyszeć... wszystko
2. Rozumieć znaki
3. Znak krzyża
4. Co to znaczy "robić coś w czyimś imieniu (w czyjeś imię")?

Spróbowaliśmy zobaczyć chrzest Jezusa w Jordanie. Oprócz Jezusa widzimy tam Jana z przezwiskiem-nazwiskiem "Chrzciciel", słyszymy fale i tłum i coś jeszcze, inne znaki, na ziemi, wodzie i w powietrzu (to samo można inaczej wyrazić - na ziemi i niebie).
To były inne znaki niż podczas naszego chrztu. Ludzie wtedy nie mogli rozumieć krzyża, nie mogliby rozumieć wyznania "w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" itd. Co mogli więc widzieć, słyszeć? Niby gołąb, niby słowa z nieba.... A jednak Jezus dał znak swoim chrztem "na odpuszczenie grzechów."

"Człowiek mądry i człowiek wierzący powini rozumieć znaki" - takie rozmyślania snułem po drodze z klasy do klasy.
Jezus, Apostołowie, a potem chrześcijanie zmienili znaczenie wielu wcześniejszych znaków, lub nadali nowe znaczenie dawnym. Czy główną zmianą nie jest znak, że żyją i wszystko chcą robić świadomie w czyimś imieniu? Najpierw w imieniu swego Mistrza, ale także - w kolejnych pokoleniach - Tego, Którego Jezus nauczył ich uważać za Ojca. Bo tak im powiedział ktoś bardzo dobry, sprawiedliwy, wiarygodny. Kto więcej wiedział, rozumiał, mógł i chciał ich tym wszystkim obdarować!

Solidarność i Rzeczpospolita Norwidowska też są znakiem i też zmieniły wiele znaków, a raczej zmieniły całą naszą rzeczywistość w gminie. A Solidarność zmieniła sytuację w całym kraju i prawie w połowie Europy. Rzeczpospolita Norwidowska pozwala nam głębiej rozumieć znaczenie swojej miejscowości w historii Polski i nie tylko, działalność dydaktyczno-wychowawczą szkoły, możliwości duszpasterskie kościoła o znaczeniu krajowym, różnych organizacji gminnych i ponad-gminnych, a i samych siebie.

Niesamowite, jak te rozważania wiążą się (nierozdzielnie!) z moją katechezą od 30 lat.
Historia to tak posplątywała, że nie da się już rozdzielić. Zamiłowanie do C.Norwida z lat licealnych, Taize, Europa, Jan Paweł II, Solidarność, stan wojenny, katecheza, filozofia, samorząd, szkoła, Rzeczpospolita Norwidowska. Da się to tylko wytłumaczyć z pomocą Kogoś-Kto-Nadaje-Sens-Życiu-i-Historii. Nowy sens w pełni jest możliwy od czasów Jezusa z Nazaretu. Ja to tylko odkrywam, nie wymyśliłem przecież ani lat 1980/81, 1989, 1990-94, RzN, rodziny, Annopola, Prusa, Katynia, Rodziny Rodzin, Prymasa Tysiąclecia, nawet bp Kazimierza Romaniuka i abp Henryka Hosera z całym Caritasem. Nie wymyśliłem ani roku, ani minuty bodajże. Oczywiście, także - ani punktu na mapie.

Nasi wrogowie (osobowi lub nie, instytucjonalni lub nie) mają pecha. Bo jest szkoła. Bo szkoła uczy myśleć. Bo na katechezie uczymy się i staramy rozumieć rzeczywistość. Całą rzeczywistość, bo tylko tak można zrozumieć miejsce wiary i kościoła w naszym życiu. Katecheza musi zabijać zabobon i magię (w naszym życiu i w życiu naszych wspólnot). Nie tylko widzieć powierzchnię zdarzeń. Powierzchowne widzenie świata i własnej gminy jest naszym głównym przeciwnikiem, ba, nawet wrogiem. Nie osoby. Biedni są ludzie, którzy nie rozumieją rzeczywistości, w której żyją.

Idę po korytarzu i rozmyślam o słowach i znakach jakie dostałem. Jak to wszystko wiąże się z gorzką refleksją o znaku "RzN" i "S" - że sprzeciwiać im się będą.

Patrzę w pokoju nauczycielskim na gazetkę z 13 grudnia i znów dochodzi do mnie straszna wymowa (bez)myślnie wypowiadanych opinii, że ktoś zawłaszcza szkołę!!! Powiedzcie kto - pewnie bałwany, tumany, diabelskie nasienia! Powiedzcie im, że szkołą Rzeczpospolitej Norwidowskiej rządzi prawo uchwalone przez polski parlament. Szkołą RzN rządzi wierność Polsce, polskiemu prawu i historii. Powiedzcie im tak - "Diabelskie nasienia, jakim diabelskim prawem robicie zarzut z tego, że jesteśmy wierni historii, prawdzie, Polsce od zarania dziejów, krzyżowi i kościołowi. Że odwołujemy się do wieszcza, jednego z największych chrześcijańskich myślicieli Europy (JPII), na domniemanym i wymodlonym błogosławieństwie papieskim, na słowach "kto pracował na miłość...", na osiągnięciach współczesnych nauk pedagogicznych, na wielkiej pracy nauczycieli, którzy wkładają serce w to, co robią, w godzinach pracy i po nich. Rzeczpospolita Norwidowska wychowuje dumnych obywateli Polski i Europy! Stara się wychować dobrych, jak najlepszych i rozumnie wierzących w Boga Jezusa Chrystusa i Jego Samego i Ducha Świętego.
Potrafią do dostrzec i docenić ludzie i instytucje z zewnątrz. Hańba, że podgryzają i walczą z tym jacyś mieszkańcy Strachówki. Hańba wam - złorzeczący i zło zamierzający w sercach swoich.

Hańba władzy, która z jednej strony powołuje się na osiągnięcia szkoły RzN i robi sobie z nich wieniec laurowy, a z drugiej strony powtarza pustosłowie o złej dyrektorce - złym organizatorze, złym gospodarzu, złym pracowniku-nauczycielu. Gdyby raz, można machnąć ręką. Powtarzanie wielokrotne oburza. To niech władza idzie na całość i powie otwarcie i publicznie, że dyrektorka, za której kadencji to wszystko się zdarzyło, jest największym złem tej gminy. NIECH POWIEDZĄ JEJ TO W TWARZ, PUBLICZNIE, NA SESJI RADY GMINY, NA KTÓRE DYREKTOR GRAŻYNA KAPAON PRZYCHODZI Z PODNIESIONĄ GŁOWĄ, GOTOWA ODPOWIEDZIEĆ NA WSZYSTKIE PYTANIA.
Rzeczpospolita Norwidowska - o tchórze - zbudowała swoją pozycję i swój obraz w powiecie, na Mazowszu i dalej, na pełnej jawności swoich ideałów, zamierzeń i działań. Hańba tchórzom. W nich diabeł, ojciec wszelkiego kłamstwa, ma swój pełny tryumf.

Jak niewielu rozumie krzyż. Co to znaczy rozumieć krzyż? Według mnie, nie to, co piszą w gazetach tzw. obrońcy krzyży. Według mnie to znaczy - zastanawiać się nieustannie nad znaczeniem, które kiedyś powstało, zrodziło się, ale żyje i się zmienia. To znaczy - pytać i rozumieć, czym jest rysunek poprzecznych belek, albo zbite deski, czym były kiedyś przed naszą erą, czyli przed narodzeniem, życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Jak znak hańby zmienia się w znak święt? To nie tylko dotyczy krzyża. Także chrztu, a może całej rzeczywistości? Kiedy patrzymy na krzyż, to musimy widzieć także zmianę znaczeń. To, co
przed, Tego-Który-Jest-Na-Nim, i to, co potem w ciągu 2 tys. lat do krzyża przywiązano, przybito, przypisano. Jest o czym myśleć. Ale jak wielu z nas lubi i praktykuje mdlitwę myślną, modlitwę odpocznienia itd. które sięgają źródeł znaczeń? Wiele jest nazw i rozumień modlitwy (zajrzyj do św. Teresy z Avila, doktora, profesora Kościoła).

Kl."0"
Wszyscy lubią Boże Narodzenie. Lubimy śpiewać kolędy. Po co się narodził Jezus?
Dzisiaj w Betlejem, Chrystus się rodzi, nas oswobodzi, byście radość mieli, i mieli je w obfitości. Szczęście jest takie proste. Jest dobro i zło. Przeważnie łatwo je rozróżnić. Święty Ignacy Loyola umiał to robić. Zauważył, że często to, co mu przynosi przyjemność, rodzi potem wyrzuty sumienia. Robi się potem głupio i źle. I odwrotnie, że kiedy zrobi coś za namową rozumu i wiary, z lekkim ociąganiem, pokonując siebie, to potem, jako skutek długo trwa w nim szczęście i pokój.

Jezus się urodził, aby nas zbawić od złego. Od grzechu. Przez przebaczenie wraca do nas pokój i szczęście.
***
Przechodząc z jednej części szkoły do drugiej snuję swoje gorzkie rozmyślania. To refren. Gmina się przyznaje do RzN, czyli czegoś, co ją rozsławia? To może też zawłaszcza. Władza, która się identyfikuje z RzN i się tym słusznie chwali wobec całego świata - zawłaszcza? A może każdy konkurs powiatowy organizowany przez Zespół (Gimnazjum i Szkoła Podstawowa), który rozsławia szkołę i gminę - też zawłaszcza?
Czy my (ktoś?) w tej gminie naprawdę upadliśmy na głowę i nam (komuś) całkiem rozum odjęło?
Ktoś diabelski, kto to wymyślił, chce odzyskać zapewne tę zawłaszczoną szkołę, chlubę gminy od wielu lat. Jak to przyjemnie przyjść na gotowe! Może chce tylko zmienić nazwę, napisać swój hymn, zrobić własny sztandar? Były już przecież pomysły przenoszenie szkoły - czyli mówiąc wprost, pomysł zniszczenia szkoły. Wszystkim despotom, którzy chcą rządzić ludźmi niepodzielnie ta szkoła bardzo przeszkadza - od wielu lat. Głośno tego nigdy nie powiedzą. Boją się. To są krętacze, nie mają odwagi głośno powiedzieć swoich prawdziwych poglądów. Ale w ciemnych zakamarkach swej duszy snują pewnie plany jak się pozbyć problemu. A to przenieść do Rozalina, a to szerzyć pomówienia, rozsiewać plotki i oskarżenia dyrektorki Grażyny o to, że jest złym gospodarzem, złym organizatorem i leniem, któremu się nie chce uczyć. Tak, tak. Mają (bez)czelność wymyślać i powtarzać takie bzdury. Kpią sobie z rozumu i pomiatają ludźmi o zdrowych zmysłach, zdolnymi do odróżniania dobra od zła. Proszę bardzo, niech leń, zły organizator i zły gospodarz - nie ważne w jakiej randze i na jakim stanowisku - np. wojewody, wójta, prezesa, ministra a nawet premiera, przyjdzie i osiągnie tyle, co ta dyrekorka! Zespół Szkół im.RzN i Vademecum (które rozsławia także gminę i jej gminne władze!) wystawiły już jej pomnik. A co będzie pomnikiem tych wojewodów, wójtów, prezesów, ministrów, premierów?

Kl.1
Chcą (przynajmniej niektórzy) rysować z tablicy/ekranu. No to daję biblijną technikę ilustracyjną Annie Vallotton, potem pokazuję malarstwo światowe i sceny ze sławnych filmów Pasoliniego, Zefirellego na Yotube na temat chrztu Jezusa. Jak zwiększają się możliwości nauczyciela-katechety, gdy jest dostęp do Internetu i możliwość wyświetlenia na dużym ekranie.

W modlitwie końcowej dziękujemy za to, że możemy rysować, oglądać obrazy wielkich malarzy, i filmów na temat Jezusa. Że możemy lepiej rozuieć siebie, świat, kościół.

Czy nie po to jest religia (w szkole). Czy bez religii w programie nauczania szkoła może inkulturować w pełni uczniów? I otwierać najszersze perspektywy rozumienia, świadomości, RALIZMU, realistycznego spojrzenia na świat. Czy nie jest zrozumiałe, że dyktatorzy chcą zapanowac nad religią (Henryk VII, Rewolucja Francuska, hitleryzm, komunizm...).

Kl.6
Część klasy pisze test z historii, więc druga część dostała rysunki z angielską wersją
ewangelii o chrzcie Jezusa. Szukamy zrozumienia, szukamy znaczeń.

Kl.5
T - Gramy w reprezentacji Boga

Takie jest chyba ostateczne znaczenie "mówić, działać (żyć) w czyimś imieniu". W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Rozliczam się z wszystkich obietnic i zobowiązań wobec klas(y). Kto zrobił prezentację i zaprezentował ją wobec klasy, kto czytał modlitwę powszechną lub niósł coś w procesji z darami na mszach szkolnych niedzielnych, kto pełnił posługę ministranta... Słowo - to człowiek. Słowem można wzmacniać swój honor albo go tracić. Słowo ma wielką moc, sięga dna duszy. "Z obfitości serca usta mówią!"

ZAWŁASZCZANIA I NADAWANIE ZNACZEŃ

Katecheza zawsze jest zanurzona w dzień dzisiejszy człowieka. Nie ma religi(jności) poza rzeczywistością bardzo doczesną. Wcielenie ma taki właśnie sens. Katechizacja też musi iść tym tropem. Musi odkryć swoje wcielenie w dzień codzienny nauczanych i nauczającego, czyli wspólnoty, w której jest realizowana katechizacja (element nowej ewangelizacji).
Katecheza szkolna daje przyczynek do ostatecznych uzasadnień rzeczywistości doświadczanej (przeżywanej) przez daną wspólnotę wiary (lokalną).
Płytki anty-intelektualizm nie przejdzie. Nie po takiej katechezie (jak dzisiejsza) - upominającej się o sens zmian w myśleniu człowieka na skutek działania Boga. Ona nie jest tylko moja. Ona jest znakiem danym z wysoka.
***
Miejsce w życiu publicznym gminy należy się nam z samej definicji gminy, kultury, tożsamości, wspólnoty - chyba przede wszystkim. Bo II RP (i Katyń), Solidarność, I Kadencja Samorządu w Polsce, i aktywność religijna w kościelnej wspólnocie od zawsze, bo Rzeczpospolita Norwidowska, bo dyrektor szkoły, bo... Wszystkie te etapy dziejów i poziomy życia publiczno-społeczno-kulturalnego mają wspólny mianownik - godność osoby ludzkiej, wolność słowa, przekonań, stowarzyszeń itd. (w których to dziedzinach mamy niejakie zasługi).
Jak nazwać tych, którzy próbuję i próbują i próbują przypinać nam etykietki despotów, egoistów, kłamców, zawłaszczaczy własnych czynów i poglądów itd? To nie jest śmieszność. To ignorancja intelektualna i duchowe zaprzaństwo, które szkodzi gminie.

ZAWŁASZCZANIE I NADAWANIE ZNACZEŃ

Dzień katechetyczny, jak ostatnio często się zdarza, wyniósł mnie pod niebiosa. Myślę, że chronologiczny zapis dnia wytłumaczy to zjawisko. Ponieważ znam ich treść i rytm i wymowę, wytłumaczę na samym wstępie, że nie mam zamiaru personifikować zła, choć często można będzie odnieść takie wrażenie. Nie. Ale chcę wskazać zło i zachęcić do jego bezpardonowego nazwania i wyrzucenia z naszego życia.

Kl.2
Modlitwa i zachowanie podczas niej niektórych uczniów wyznaczyło mi cały dzień. Samo przyszło, przez ucznia zbyt głośnego, lekce-sobie-ważącego słowa i znaki. Musiałem przerwać modlitwę i zaczynaliśmy od nowa. Żeby nie za głośno, nie za cicho, bez wygłupów - ze zrozumieniem. Spojrzeć ze zrozumieniem na znak krzyża! Wymówić ze zrozumieniem proste słowa, w imię Ojca i Syna itd.

Jeszcze nie rozumiałem, jak wielka zaczyna się dla mnie katecheza. Usiedli,okolicznościowe gadu-gadu dla nawiązania rozmowy i budowania klimatu pogodnego przedpołudnia. Że jeszcze tylko parę dni i będą musieli udać się na dwutygodniowy obowiązkowy odpoczynek. Tak zarządziło ministerstwo oświaty. Wcale się tym nie przejęli, a tym bardziej wystraszyli :)

Rozłożyłem więc swój tabor, włączyłem laptopa (kapci i pilota nie wziąłem, byłem w sandałach, jak przystoi katechecie :). Zagadnąłem jeszcze o niedzieli, robiło się coraz bardziej katechetycznie, a była to niedziela Chrztu Pańskiego, jak nomenklaturowo (taka kościelna niby-mowa) napisano w kalendarzu liturgicznym, a co tłumaczymy na normalne wspomnienie chrztu Jezusa z Nazaretu.

Długo by tłumaczyć, dlaczego pół świata się wczoraj zastanawiało nad znaczeniem chrztu (Jezusa). Podprowadziłem, rozdałem stosowne obrazki i... wrócił znak krzyża, który tak szlifowaliśmy na początku. Miało to być tylko wprowadzenie, zainteresowanie rysunkiem, który miał zwizualizować i utrwalić wielką tajemnicę chrztu w głowach 8-latków.
Dostali pytanie - co ma wspólnego chrzest ze znakiem krzyża? Myślą, rozmawiają w parach - tak, po raz pierwszy, na tak poważny temat. "No bo" - podpowiadam - "jak wygląda chrzest?". I poszło, jak lawina. - Ksiądz polewa głowę delikwenta i wymawia dobrze wypolerowane przez wieki słowa. Acha, polewając głowinę malucha stara się na niej zrobić mokry znak krzyża. W imię Najwyższego! I największych przeznaczeń.

Zrozumiałem wreszcie, że krok po kroku będę dzisiaj prowadzony do celu, od znaku do znaku, od sensu do sensu.

Oni malują, a ja mogę zrobić wpis o zawłaszczeniu szkoły. Co za paralele!! Ano, nie daje mi to spokoju od rana, a właściwie od samych Trzech Króli. Już rano czułem zimne dreszcze na myśl o wyjeździe, a właściwie o wkroczeniu między podzielone, także przez reprezentację, w szkole światy. Niby pęknięcie nieznaczne, jednoosobowe jakby, ale skutki straszne. Mrożą krew w żyłach. Bo rysują dwa światy znaczeń, a to jest jakaś forma społecznej schizofrenii. I dwa różne realizmy. Dwa sposoby rozumienia świata. Nie jakiegoś dalekiego, za górami, za lasami, ale naszego, gminnego (a raczej wiejsko-sołeckiego). Co to może obchodzić kogoś z dalszych, choć naszych, stron. To klimacik bardzo lokalny.

Bo co to właściwie znaczy - zawłaszczyć szkołę publiczną o nazwie Zespół Szkół im. Rzeczpospolitej Norwidowskiej w Strachówce?
Nie można żyć w rzeczywistości, której się nie rozumie, a ja nie rozumiem co to znaczy. Próbuję przełożyć sobie ten zwrot na język potoczny. Że ktoś, jakaś osoba lub parę osób nie chce wpuścić innych na teren szkoły? Robią sobie na jej terenie prywatne imprezy? Nie znam takich sytuacji. Przecież organ prowadzący by na to nie pozwolił. Ani Rada Rodziców. W Radzie Pedagogicznej też są odważni nauczyciele, którzy by tego nie zdzierżyli, jest nawet w ich gronie radna. Nie, musi być jakieś inne wytłumaczenie tego absurdalnego oskarżenia.

To znaczy, że może coś jest nie tak w dokumentach? Ale co? Może nazwa została gwałtem wymuszona? Najpierw na nauczycielach, rodzicach i uczniach, a potem na radnych Rady Gminy, którzy taką podjęli uchwałę? Może hymn szkoły został narzucony? Może sztandar? Może któreś ślubowanie klasy 1 zostało zawłaszczone przez grupę rodziców? A może to rodzice gimnazjalistów? Ale o co chodzi - jeśli nie o dokumenty i uroczystości różne.

Absurdy są z definicji niewytłumaczalne. Ale nie mogę ich lekceważyć, gdy dotykają serca mojej gminy. Trzeba przeanalizować ich wymowę dalszą, głębszą, niszczycielską. Coś strasznego się za tym kryje. Co się za tym kryje??
Pewnie całkiem inny człowiek, świat, realizm, sens... Dotarło wreszcie do mnie, jak głęboka jest ta rana i jak bardzo musiał ich zaboleć uroczysty apel 13 grudnia, w 30 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce!
Kl.4
I znów modlitwa ułożyła temat i punkty do zeszytu. Kazałem dobrze patrzeć na znak krzyża na ścianie. Niby tak samo, jak w klasie 2-giej, a jednak inaczej.

T - Chrzest Jezusa

1. Widzieć, słyszeć... wszystko
2. Rozumieć znaki
3. Znak krzyża
4. Co to znaczy "robić coś w czyimś imieniu (w czyjeś imię")?

Spróbowaliśmy zobaczyć chrzest Jezusa w Jordanie. Oprócz Jezusa widzimy tam Jana z przezwiskiem-nazwiskiem "Chrzciciel", słyszymy fale i tłum i coś jeszcze, inne znaki, na ziemi, wodzie i w powietrzu (to samo można inaczej wyrazić - na ziemi i niebie).
To były inne znaki niż podczas naszego chrztu. Ludzie wtedy nie mogli rozumieć krzyża, nie mogliby rozumieć wyznania "w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" itd. Co mogli więc widzieć, słyszeć? Niby gołąb, niby słowa z nieba.... A jednak Jezus dał znak swoim chrztem "na odpuszczenie grzechów."

"Człowiek mądry i człowiek wierzący powini rozumieć znaki" - takie rozmyślania snułem po drodze z klasy do klasy.
Jezus, Apostołowie, a potem chrześcijanie zmienili znaczenie wielu wcześniejszych znaków, lub nadali nowe znaczenie dawnym. Czy główną zmianą nie jest znak, że żyją i wszystko chcą robić świadomie w czyimś imieniu? Najpierw w imieniu swego Mistrza, ale także - w kolejnych pokoleniach - Tego, Którego Jezus nauczył ich uważać za Ojca. Bo tak im powiedział ktoś bardzo dobry, sprawiedliwy, wiarygodny. Kto więcej wiedział, rozumiał, mógł i chciał ich tym wszystkim obdarować!

Solidarność i Rzeczpospolita Norwidowska też są znakiem i też zmieniły wiele znaków, a raczej zmieniły całą naszą rzeczywistość w gminie. A Solidarność zmieniła sytuację w całym kraju i prawie w połowie Europy. Rzeczpospolita Norwidowska pozwala nam głębiej rozumieć znaczenie swojej miejscowości w historii Polski i nie tylko, działalność dydaktyczno-wychowawczą szkoły, możliwości duszpasterskie kościoła o znaczeniu krajowym, różnych organizacji gminnych i ponad-gminnych, a i samych siebie.

Niesamowite, jak te rozważania wiążą się (nierozdzielnie!) z moją katechezą od 30 lat.
Historia to tak posplątywała, że nie da się już rozdzielić. Zamiłowanie do C.Norwida z lat licealnych, Taize, Europa, Jan Paweł II, Solidarność, stan wojenny, katecheza, filozofia, samorząd, szkoła, Rzeczpospolita Norwidowska. Da się to tylko wytłumaczyć z pomocą Kogoś-Kto-Nadaje-Sens-Życiu-i-Historii. Nowy sens w pełni jest możliwy od czasów Jezusa z Nazaretu. Ja to tylko odkrywam, nie wymyśliłem przecież ani lat 1980/81, 1989, 1990-94, RzN, rodziny, Annopola, Prusa, Katynia, Rodziny Rodzin, Prymasa Tysiąclecia, nawet bp Kazimierza Romaniuka i abp Henryka Hosera z całym Caritasem. Nie wymyśliłem ani roku, ani minuty bodajże. Oczywiście, także - ani punktu na mapie.

Nasi wrogowie (osobowi lub nie, instytucjonalni lub nie) mają pecha. Bo jest szkoła. Bo szkoła uczy myśleć. Bo na katechezie uczymy się i staramy rozumieć rzeczywistość. Całą rzeczywistość, bo tylko tak można zrozumieć miejsce wiary i kościoła w naszym życiu. Katecheza musi zabijać zabobon i magię (w naszym życiu i w życiu naszych wspólnot). Nie tylko widzieć powierzchnię zdarzeń. Powierzchowne widzenie świata i własnej gminy jest naszym głównym przeciwnikiem, ba, nawet wrogiem. Nie osoby. Biedni są ludzie, którzy nie rozumieją rzeczywistości, w której żyją.

Idę po korytarzu i rozmyślam o słowach i znakach jakie dostałem. Jak to wszystko wiąże się z gorzką refleksją o znaku "RzN" i "S" - że sprzeciwiać im się będą.

Patrzę w pokoju nauczycielskim na gazetkę z 13 grudnia i znów dochodzi do mnie straszna wymowa (bez)myślnie wypowiadanych opinii, że ktoś zawłaszcza szkołę!!! Powiedzcie kto - pewnie bałwany, tumany, diabelskie nasienia! Powiedzcie im, że szkołą Rzeczpospolitej Norwidowskiej rządzi prawo uchwalone przez polski parlament. Szkołą RzN rządzi wierność Polsce, polskiemu prawu i historii. Powiedzcie im tak - "Diabelskie nasienia, jakim diabelskim prawem robicie zarzut z tego, że jesteśmy wierni historii, prawdzie, Polsce od zarania dziejów, krzyżowi i kościołowi. Że odwołujemy się do wieszcza, jednego z największych chrześcijańskich myślicieli Europy (JPII), na domniemanym i wymodlonym błogosławieństwie papieskim, na słowach "kto pracował na miłość...", na osiągnięciach współczesnych nauk pedagogicznych, na wielkiej pracy nauczycieli, którzy wkładają serce w to, co robią, w godzinach pracy i po nich. Rzeczpospolita Norwidowska wychowuje dumnych obywateli Polski i Europy! Stara się wychować dobrych, jak najlepszych i rozumnie wierzących w Boga Jezusa Chrystusa i Jego Samego i Ducha Świętego.
Potrafią do dostrzec i docenić ludzie i instytucje z zewnątrz. Hańba, że podgryzają i walczą z tym jacyś mieszkańcy Strachówki. Hańba wam - złorzeczący i zło zamierzający w sercach swoich.

Hańba władzy, która z jednej strony powołuje się na osiągnięcia szkoły RzN i robi sobie z nich wieniec laurowy, a z drugiej strony powtarza pustosłowie o złej dyrektorce - złym organizatorze, złym gospodarzu, złym pracowniku-nauczycielu. Gdyby raz, można machnąć ręką. Powtarzanie wielokrotne oburza. To niech władza idzie na całość i powie otwarcie i publicznie, że dyrektorka, za której kadencji to wszystko się zdarzyło, jest największym złem tej gminy. NIECH POWIEDZĄ JEJ TO W TWARZ, PUBLICZNIE, NA SESJI RADY GMINY, NA KTÓRE DYREKTOR GRAŻYNA KAPAON PRZYCHODZI Z PODNIESIONĄ GŁOWĄ, GOTOWA ODPOWIEDZIEĆ NA WSZYSTKIE PYTANIA.
Rzeczpospolita Norwidowska - o tchórze - zbudowała swoją pozycję i swój obraz w powiecie, na Mazowszu i dalej, na pełnej jawności swoich ideałów, zamierzeń i działań. Hańba tchórzom. W nich diabeł, ojciec wszelkiego kłamstwa, ma swój pełny tryumf.

Jak niewielu rozumie krzyż. Co to znaczy rozumieć krzyż? Według mnie, nie to, co piszą w gazetach tzw. obrońcy krzyży. Według mnie to znaczy - zastanawiać się nieustannie nad znaczeniem, które kiedyś powstało, zrodziło się, ale żyje i się zmienia. To znaczy - pytać i rozumieć, czym jest rysunek poprzecznych belek, albo zbite deski, czym były kiedyś przed naszą erą, czyli przed narodzeniem, życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Jak znak hańby zmienia się w znak święt? To nie tylko dotyczy krzyża. Także chrztu, a może całej rzeczywistości? Kiedy patrzymy na krzyż, to musimy widzieć także zmianę znaczeń. To, co
przed, Tego-Który-Jest-Na-Nim, i to, co potem w ciągu 2 tys. lat do krzyża przywiązano, przybito, przypisano. Jest o czym myśleć. Ale jak wielu z nas lubi i praktykuje mdlitwę myślną, modlitwę odpocznienia itd. które sięgają źródeł znaczeń? Wiele jest nazw i rozumień modlitwy (zajrzyj do św. Teresy z Avila, doktora, profesora Kościoła).

Kl."0"
Wszyscy lubią Boże Narodzenie. Lubimy śpiewać kolędy. Po co się narodził Jezus?
Dzisiaj w Betlejem, Chrystus się rodzi, nas oswobodzi, byście radość mieli, i mieli je w obfitości. Szczęście jest takie proste. Jest dobro i zło. Przeważnie łatwo je rozróżnić. Święty Ignacy Loyola umiał to robić. Zauważył, że często to, co mu przynosi przyjemność, rodzi potem wyrzuty sumienia. Robi się potem głupio i źle. I odwrotnie, że kiedy zrobi coś za namową rozumu i wiary, z lekkim ociąganiem, pokonując siebie, to potem, jako skutek długo trwa w nim szczęście i pokój.

Jezus się urodził, aby nas zbawić od złego. Od grzechu. Przez przebaczenie wraca do nas pokój i szczęście.

***

Przechodząc z jednej części szkoły do drugiej snuję swoje gorzkie rozmyślania. To refren. Gmina się przyznaje do RzN, czyli czegoś, co ją rozsławia? To może też zawłaszcza. Władza, która się identyfikuje z RzN i się tym słusznie chwali wobec całego świata - zawłaszcza? A może każdy konkurs powiatowy organizowany przez Zespół (Gimnazjum i Szkoła Podstawowa), który rozsławia szkołę i gminę - też zawłaszcza?
Czy my (ktoś?) w tej gminie naprawdę upadliśmy na głowę i nam (komuś) całkiem rozum odjęło?
Ktoś diabelski, kto to wymyślił, chce odzyskać zapewne tę zawłaszczoną szkołę, chlubę gminy od wielu lat. Jak to przyjemnie przyjść na gotowe! Może chce tylko zmienić nazwę, napisać swój hymn, zrobić własny sztandar? Były już przecież pomysły przenoszenie szkoły - czyli mówiąc wprost, pomysł zniszczenia szkoły. Wszystkim despotom, którzy chcą rządzić ludźmi niepodzielnie ta szkoła bardzo przeszkadza - od wielu lat. Głośno tego nigdy nie powiedzą. Boją się. To są krętacze, nie mają odwagi głośno powiedzieć swoich prawdziwych poglądów. Ale w ciemnych zakamarkach swej duszy snują pewnie plany jak się pozbyć problemu. A to przenieść do Rozalina, a to szerzyć pomówienia, rozsiewać plotki i oskarżenia dyrektorki Grażyny o to, że jest złym gospodarzem, złym organizatorem i leniem, któremu się nie chce uczyć. Tak, tak. Mają (bez)czelność wymyślać i powtarzać takie bzdury. Kpią sobie z rozumu i pomiatają ludźmi o zdrowych zmysłach, zdolnymi do odróżniania dobra od zła. Proszę bardzo, niech leń, zły organizator i zły gospodarz - nie ważne w jakiej randze i na jakim stanowisku - np. wojewody, wójta, prezesa, ministra a nawet premiera, przyjdzie i osiągnie tyle, co ta dyrekorka! Zespół Szkół im.RzN i Vademecum (które rozsławia także gminę i jej gminne władze!) wystawiły już jej pomnik. A co będzie pomnikiem tych wojewodów, wójtów, prezesów, ministrów, premierów?

Kl.1
Chcą (przynajmniej niektórzy) rysować z tablicy/ekranu. No to daję biblijną technikę ilustracyjną Annie Vallotton, potem pokazuję malarstwo światowe i sceny ze sławnych filmów, Pasorella, Zefirelli na temat chrztu Jezusa. Jak zwiększają się możliwości nauczyciela-katechety, gdy jest dostęp do Internetu i możliwość wyświetlenia na dużym ekranie.

W modlitwie końcowej dziękujemy za to, że możemy rysować, oglądać obrazy wielkich malarzy, i filmów na temat Jezusa. Że możemy lepiej rozuieć siebie, świat, kościół.

Czy nie po to jest religia (w szkole). Czy bez religii w programie nauczania szkoła może inkulturować w pełni uczniów? I otwierać najszersze perspektywy rozumienia, świadomości, RALIZMU, realistycznego spojrzenia na świat. Czy nie jest zrozumiałe, że dyktatorzy chcą zapanowac nad religią (Henryk VII, Rewolucja Francuska, hitleryzm, komunizm...).

Kl.6
Część klasy pisze test z historii, więc druga część dostała rysunki z angielską wersją
ewangelii o chrzcie Jezusa. Szukamy zrozumienia, szukamy znaczeń.

Kl.5

T - Gramy w reprezentacji Boga

Takie jest chyba ostateczne znaczenie "mówić, działać (żyć) w czyimś imieniu". W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Rozliczam się z wszystkich obietnic i zobowiązań wobec klas(y). Kto zrobił prezentację i zaprezentował ją wobec klasy, kto czytał modlitwę powszechną lub niósł coś w procesji z darami na mszach szkolnych niedzielnych, kto pełnił posługę ministranta... Słowo - to człowiek. Słowem można wzmacniać swój honor albo go tracić. Słowo ma wielką moc, sięga dna duszy. "Z obfitości serca usta mówią!"
ZAWŁASZCZANIA I NADAWANIE ZNACZEŃ

Katecheza zawsze jest zanurzona w dzień dzisiejszy człowieka. Nie ma religi(jności) poza rzeczywistością bardzo doczesną. Wcielenie ma taki właśnie sens. Katechizacja też musi iść tym tropem. Musi odkryć swoje wcielenie w dzień codzienny nauczanych i nauczającego, czyli wspólnoty, w której jest realizowana katechizacja (element nowej ewangelizacji).
Katecheza szkolna daje przyczynek do ostatecznych uzasadnień rzeczywistości doświadczanej (przeżywanej) przez daną wspólnotę wiary (lokalną).

***

Miejsce w życiu publicznym gminy należy się nam z samej definicji gminy, kultury, tożsamości, wspólnoty - chyba przede wszystkim. Bo II RP (i Katyń), Solidarność, I Kadencja Samorządu w Polsce, i aktywność religijna w kościelnej wspólnocie od zawsze, bo Rzeczpospolita Norwidowska, bo dyrektor szkoły, bo... Wszystkie te etapy dziejów i poziomy życia publiczno-społeczno-kulturalnego mają wspólny mianownik - godność osoby ludzkiej, wolność słowa, przekonań, stowarzyszeń itd. (w których to dziedzinach mamy niejakie zasługi).
Jak nazwać tych, którzy próbuję i próbują i próbują przypinać nam etykietki despotów, egoistów, kłamców, zawłaszczaczy własnych czynów i poglądów itd? To nie jest śmieszność. To ignorancja intelektualna i duchowe zaprzaństwo, które szkodzi gminie.

W stronę dialogu

Na stronie "Myślimy" przyjaciela syna z licealnej klasy, który pozwala mi asystować w necie ich przyjaźni i być w jakiejś mierze uczestnikiem ich intelektualnych poszukiwań, jest pytanie - "Ciekawe czy ktoś czytał..." i podany jest adres artykułu-recenzji. Przeczytałem z zainteresowaniem. Poniżej są jego duże fragmenty, a w nich zarys poglądów autora recenzji (Jerzy Ładyka) i omawianej książki.

„Religijność bywa różna. Taka, która współistnieje z rozumnością, i inna, która od rozumności się uchyla... Nikt nie kwestionuje faktu istnienia autentycznych postaw religijności. Przyznać jednak trzeba, że nie sposób określić na ile i w ilu przypadkach człowiek religijny nawiązuje bezpośredni kontakt z Bogiem. Reguła jest taka, że z prawdą Bożą zapoznaje się za pośrednictwem (może tylko z pomocą?) innych. Swą wiarę kształtuje pod wpływem przekazów i interpretacji wcześniej dokonanych. I przyswaja ich treści w sposób świadomy. Z czego wynika, że w myśleniu ludzi wierzących jest, obok wiary, jako przeżycia emocjonalnego również rozum. Właśnie rozum religijny, nastawiony w kontakcie z autorytetem do poznawania treści, które aprobuje w wewnętrznym odruchu wiary.

Chrześcijanin, zdaniem autorki [Uta Ranke Heinemann], otrzymuje prawdę z drugiej ręki, zgodnie z uchwałą soborową: „Tego, co Bóg objawił naucza Kościół katolicki". I jest to prawda cenzurowana. Bóg chrześcijanina jest więc także Bogiem ocenzurowanym... Kościół aprobuje wierzenie, odrzuca myślenie. Wyrządza krzywdę tym, którzy chcą wierzyć i wierzą zgodnie ze swoją miarą, ale nie chcą pozbawiać się człowieczeństwa, którego znakiem jest zdolność rozumowania. Kościół zarazem szkodzi swemu dziełu ewangelizacji, odpychając ludzi dlatego tylko, że pragną pozostawać sobą — istotami rozumnymi, obdarzonymi sumieniem...
W toku odtwarzania a właściwie tworzenia obrazu życia Jezusa dokonywała się charakterystyczna transformacja. Otóż, w miarę upływu czasu odsuwała się w cień istotna treść nauki Jezusa a na pierwszy plan wysuwały się fantastyczne pomysły, będące w istocie substytutami prawdy, upiększeniami, baśniami. Ich piękno i niezwykłość miały spełnić funkcję przyciągającą — jakby treść słów Jezusa i Jego postawa nie były dostatecznie przekonywujące. Rozrastały się, ze szkodą dla rzeczywistego cudu objawionego właśnie przez „zwyczajność" Jezusa, wątki ingerencji niebiańskich mocy w Jego życiorysie. Miało to stanowić decydujący argument o boskości Jezusa i Jego nieziemskim rodowodzie.
W swych analizach, rzetelnych, ale i bezlitosnych wobec wszelkiego bezsensu, skupia się autorka na wiadomościach uznanych w tradycji kościelnej za aksjomaty. Wyniki są szokujące. Naruszają utrwalone stereotypy mentalności katechetycznej, która aktywność religijną umieszcza w sferze deklaracji, gestów, obrzędów, wyrafinowanej liturgii — słowem, w sferze zewnętrzności kontrolowanej skrupulatnie i bezwzględnie przez Kościół. Uta Ranke Heinemann wyraża dążenia tych, którym chodzi o przywrócenie chrześcijaństwu idei odnowy poprzez indywidualne przeżycia wiary i ujawnienia jej w postaci uczynków — dobroci i miłości...
Jest to przecież teologiczna schizofrenia jeśli dobry katolik może powiedzieć, więcej — powinien powiedzieć: Jezus jest potomkiem Dawida, a nie wolno mu powiedzieć: Jezus jest synem Józefa". Teologowie sprawnie posługują się legendami, między które wprowadzają zwykłe absurdy („Przedstawiają narodziny Jezusa jako rezultat dziewiczego poczęcia, a mimo to, na końcu łańcucha genealogicznego nie występuje matka ale mężczyzna, który w dodatku wcale nie ma być Jego rzeczywistym ojcem")...”

Podoba mi się takie spojrzenie na sprawę wiary i religii (Kościoła), choć nie utożsamiam się z każdym stwierdzeniem autorów. Lubię wiarę i rozum idące razem przez życie człowieka rozumnego.
Najbardziej zapamiętam fakt z genealogii Jezusa, od Dawida z przeskoczeniem przez ogniwo Józefa. Będę pytał o to biblistów.

Nie ma wiary bez myślenia. Bez myślenia z religii robi się magia, a z wiary - zabobon.
Podkreśliłem "indywidualne przeżycia wiary", bo to mój "konik" od wczesnej młodości lub nawet późnego dzieciństwa (6/7 klasa?). Największe wsparcie dostałem dużo później od św. Teresy z Avila, Andrzeja Madeja i Jana Pawła II. Cypriana Norwida także zaliczam do moich apostołów (Do Emira Abd el-Kadera, Śmierć, a w pewien sposób także I List co mnie doszedł z Europy).

Według mnie rozumność wiary leży u początków rozumnie rozwiniętej (dojrzałej) osoby i społeczeństwa. Bez rozumności wiary mamy zabobonne osoby i społeczeństwo, pomimo oficjalnie deklarowanej religijności. Dlatego uważam, że współczesne problemy Polaków (Polski) biorą się nie tylko z komunistycznego dziedzictwa (PRL). Chyba trudniej osiągnąć rozumną wiarę niż odrzucić post-komunistyczne deformacje w życiu osobowym, społecznym i publicznym. Te drugie powoli rozpłyną się pod wpływem zmian, które niesie czas. Nad rozumnością w ogóle, a w religii jeszcze bardziej, trzeba się napracować. To nie jest kwestia wydania nowego podręcznika, albo katechizmu. Za tym idą struktury, formy społeczne, zwyczaje, (cała) kultura, pokolenia i pokolenia. Nawet wiekopomny Sobór Watykański II nie dał (jeszcze) rady zmienić nastawień całej masy biskupów, księży, a co za tym idzie pewnie seminariów, a zwłaszcza praktyki życia kościelnego. Cóż więc mówić o masach,owczarni, czy jak kto zwał (nie lekceważę ich, ale nie pozwolę lekceważyć także problemu - stąd mój język!).

I od razu przechodzę z problemów wiary, myślenia, kościoła - na teren gminy Strachówka, mojej gminy, ważnego kawałka mojej Polski!
I ja i Grażyna (moja dyrektorka, prezes i żona) daliśmy wyraz swoim przeżyciom ze spotkania w Trzech Króli na swoich blogach. Grażyna dołączyła list od Stowarzyszenia Przyjaciół Strachówki (piszę wszystko z wielkiej litery!) Ważne, że w Trzech Króli spotkali sie różni ludzie, różne stowarzyszenia i organizacje, a nawet różne pisma i stanowiska. Nasze życie publiczne nabiera rumieńców. Bogu niech będą dzięki!

W katolickim programie telewizyjnym "Między Niebem i Ziemią" wysłuchałem dyskusji na temat tzw. "kolędy", czyli chodzenia księży po mieszkaniach parafian. Grono dyskutantów było reprezentatywne - muzyk, ksiądz, aktorka i psycholog społeczny. Prowadził dyskusję redktor Marek Zając - jeden z moich ulubionych! Spojrzeniem psychologii społecznej patrzyła w studio dr Maria Rogaczewska (specjalizuje się w badaniach jakościowych dotyczących roli Kościoła i religii w sferze publicznej, kapitału społecznego w społeczeństwach postkomunistycznych, a także w badaniach ewaluacyjnych i strategicznych dla instytucji polityki społecznej i trzeciego sektora w Polsce), którą poznałem w Marózie, na Ogólnopolskim Forum Organizacji Działających na Wsi. Ona, wraz z prof. Anną Giza-Poleszczuk uratowały mój temat w dyskusji Open Space. Zaproponowałem "Jak rozmawiać o wartościach w gminie?" Z podpowiedzi obu pań skorzystaliśmy już na festynie rodzinnym. Wierzę, że będą kolejne etapy, rozdziały, książki. A nawet prace licencjackie, magisterskie. Doktorskie?
Jakie to ważne, żeby takie rozmowy odbywały się w każdej wspólnocie lokalnej, z udziałem samorządowców, oświatowców, duszpasterzy, rolników, artystów, lekarzy i wszystkich chętnych. Ależ pięknie zarysowałaby się wtedy przestrzeń publiczna, opinia publiczna - zwał, jak zwał. Gmina wyznaczałaby (osiągałaby) swój górny pułap.

Kto z nas ma odwagę mówić głośno, co myśli np. o kolędzie? Ja pamiętam te z dzieciństwa, gdy był to element życia publicznego. Jako dzieci czekaliśmy, wypatrywaliśmy księdza w białej komży w perspektywie ulicy Kościuszki w Legionowie. Nic po za tym. Może jeszcze czuliśmy niepokój ze względu na nieszczęsne zeszyty z religii i odpytywanie z katechizmu. W obecnym miejscu zamieszkania lubiliśmy, gdy przychodził znajomy ksiądz z Jadowa. Pamiętam ks. ks. Tadeusza, Andrzeja, Marka, a najczęściej był to dziekan, ks. Marian. Mieliśmy o czym rozmawiać. Wiele nas łączyło, zarówno w wizji kościoła, jak i działalności duszpastersko-publicznej. Z wieloma z nich mieliśmy regularny kontakt w ramach spotkań oświatowych, "perełki" samorządowej-gminnej polityki szkolno-wychowawczej. Eh, gdzie te czasy. Dzisiaj nic nas nie łączy z parafią w Jadowie, dlatego nie lubimy kolędy (do nich należy tzw. przywilej kolędowania na naszym terenie, choć granice parafii dawno się zmieniły).
Kolęda jest taka, jak cała działalność parafii. Albo jest, albo jest fikcją.

Dialog ma swoje punkty brzegowe. Na siłę się nie da.
Jeśli nie ma gotowości uznania prawdy - nie ma dialogu, nawet jeśli padają w rozmowie ustnej lub "na pisma", wiele słów. W cywilizowanym świecie zostało wprowadzone pojęcie "kłamstwa oświęcimskiego", obwarowane zapisami prawnymi. Niektórzy analogicznie mówią o "katyńskim". W naszej gminie, równie analogicznie trzeba wprowadzić pojęcie "kłamstwa solidarnościowego". Kto neguje prawdę, z tym dialog jest niemożliwy (bo jego miejsce może być nawet w więzieniu:). Kto neguje prawdę, ten sam się wyklucza ze wszystkich prawie wspólnot. Ten wprowadza też zgrzyt, fałsz, a nawet niepokój i lęk, co podkreślali niektórzy uczestnicy spotkania w Trzech Króli. Bardzo potrzebni są wtedy specjaliści, aby przynieść właściwą diagnozę i lekarstwo.

PS.
Czekam na swój "kultowy" film "Ranczo w dolinie", sięgający czasów kolędy na Kościuszki.
Co do języka - łatwo jest każdemu krytykować, ale proszę o zamienniki. Obiecuję, że rozważę i będę próbował zastosować. O takie mechanizmy łatwiej w rozmowie bezpośredniej, można wtedy wiele spraw uzgodnić "na gorąco" i przyjąć wspólne reguły debat.